Nuk ka, sepse nuk ka më socialistë të tipit socialdemokrat.
Sepse parimet e një shoqerie dhe shteti social nuk takohen në politikën e realizuar nga ajo që vetëm emrin ka Partia Socialiste.
Parimet socialdemokrate në mijëvjeçarin e ri e pranojnë ekonominë e lirë të tregut dhe globalizmin, por mbajnë ekuilibrat me respektimin e interesave publike dhe politikave sociale, çka siguron respektimin e interesave të individit dhe shoqerisë.
Në kushtetutën e RFGJ ka dy nene, njëri thotë RFGJ është shtet social, neni tjetër thotë prona private ka detyrime publike.
Kongresi i Hamburgut i 2007 caktoi objektivat e socialdemokracisë në shekullin XXI. Ja njeri prej tyre: punëtori të përfitojë nga të ardhurat me qëllim që me paratë të krijojë kapital dhe me kapital të krijojë pronë.
Ja pse Partia Socialiste, sot me nivel Balle, është një parti aspak socialdemokrate:
Në politikat që ndjek nuk e ngushtoi dallimin social-ekonomik.
Pasuroi çmendurisht të pasurit dhe varfëroi të varfërit.
Nuk tregoi asnjë kujdes për pasuritë kombëtare, pronat publike dhe ato private, personale apo familjare.
Shërbimet publike ose i la në dorë të privatit, ose i la në një nivel për të dëshiruar.
Në Partinë Socialiste sot nuk ka klimë të shëndetshme institucionale, demokratike, nuk ka meritokraci, nuk ka mendim teknokratik dhe ekspertizë, sepse niveli kulturor ka rënë shumë, se idealet janë zevendësuar me interesat dhe baza e partisë është shndërruar në grupin preferencial të militantëve dhe interesave e biznesit në terren.
Në strukturat e saj të drejtimit ka autoritet dhe jo luajalitet.
Sot në okelion PS ka bizensmenë marifetçinj 99 dhe snobistë, ka edhe të paditur shembullorë.
Partia Socialiste që solli aq ndryshime dhe kontribuoi aq shumë për shndërrimet demokratike në vend, është një histori e të shkuarës.
Partia Socialiste sot është vetëm një emër nga historia e tranzicionit…
Më 17.11.1943, batalionet Gorë Opar dhe “Tomori”, si dhe një pjesë e “Hakmarrjes” sulmuan, vranë, dëgjon dhe vodhën fshatin Kurtes të Kolonjës. Konsiderohej “fshat ballist”. Një luftë krejt kot, pa arsye e pa kurrfarë okupatori. Të gjitha veprimet e kryera, pasqyrohen në letrën e 4 ditëve më vonë që komisarit i Batalionit “Tomori”, Petraq Titani, i drejton komandës së Shtabit të Qarkut të Korçë. Shqiptarët quhen “armiq”. Komunistët në atë kohë drejtoheshin nga Miladin Popoviçi dhe Dushan Mugosha. Tani ec dhe i vëri emrin “nacionalçlirimtare” këtij përshkrimi.
Letra e Petraq Titanit
Më 17 nëntor (1943), rreth orës 5.00 të mëngjesit, (kur) batalioni ynë, në bashkëpunim dhe me Batalionin Gorë-Opar, kishte zënë vend në anën e sipërme, filluam rrethimin e katundit Kurtes. Kur forcat tona kishin zënë pozicionet e caktuara, atëherë hapet zjarr prej armëve tona të rënda për të kuptuar nëse aty ndodheshin forca të Ballit dhe nëse kishin qëllim kundërsulmi. Menjëherë pas të shtënave të para, armiku u përgjigj nga pozicionet rreth shtëpish të ndryshme si dhe nga penxheret e disa shtëpive. Pas një ore luftimi, pjesa e batalionit tonë që vepronte në krahun e majtë, e ndërlidhur dhe me forca të Batalionit Gorë-Opar, me sulm iu afruan shtëpisë së Izet Kurtesit, së cilës i vunë edhe zjarrin. Në këtë vend, ballistët luftuan me ngulm, por partizanët me sulmin e tyre (i) shkulën prej kësaj pozite dhe lanë të vrarë në vendi dhe Izet Kurtesin, një nga kriminelët më të rrezikshëm të atij katundi. Kështu u zhduk çdo rezistencë armike nga ai krah.
Mirë po në krahun tjetër, nga ana e djathta, nuk ngjet kështu. Këtej luftimet vazhdojnë sa vjen bëhen më të ashpra, se ballistët duke u tërhequr nga shtëpitë ku luftonin më parë, zunë një kodë përmbi fshat që dominante mbi gjithë pozicionet tona. Këtu qe bërë një gabim: kjo kodër duhej patjetër të qe zënë prej nesh që më parë për rëndësinë e madhe si pozitë strategjike pozite më me rëndësi në këtë vend.
Në vazhdim të luftimit, komandanti vetë me tri skuadra, sulmoi shtëpitë nga fundi i katundit, ku ju vuri zjarrin mullarëve afër një shtëpie, nga penxheret e së cilës vazhdonin të shtinin mbi ballistët, me qëllim që këta të detyrohen të dorëzohen, por më kot.
Më në fund me një manovrim të shpejtë, përsëri komandanti vetë në krye të dy skuadrave, u ra nga krahët e tyre ballistëve të asaj kodre që përmendëm më lart dhe i shkuli nga ky pozicion me rëndësi. Aty filloi dhe spastrimit i plotë i armikut. Numri i ballistëve që luftuan këtu ka qenë 60-70. Të vrarët që armiku la në këtë luftë arritën numrin e 10-12, ka pasur dhe shumë të plagosur. Prej shokëve tanë vetëm një plagosur lehtë në këmbë, Seit Panariti. Qëndrimi i komandantit gjatë luftës, si gjithnjë shumë aktiv dhe i palodhur, ashtu dhe i komandantëve të kompanive.
Partizanët në përgjithësi, gjatë luftimit patën një qëndrim të mirë. Veç një sasie pushkësh, në Kurtes u gjetën dhe dy antitankse të lehtë, të cilat ballistët dhe i përdorën kundër nesh. Në këto luftime kemi mbetur pa municion, na mungon municioni për të gjitha armët. Në Kurtes u gjet dhe një sasi sapuni që u konfiskua. Një pjesë e këtij sapuni iu nda partizanëve dhe pjesa tjetër u la në dobi të luftës.
Familja Vushmaqi, Pejë 1925, Frano e Pjetër Lleshi me gratë, motra e prindët
Kanga e dhimbjes së nji nane…
nga Jozef Radi
Ky shkrim i kahershëm, mund të lexohej me ose pa kët shënim… Ka ma shumë se gjashtë vjet që e kam shkrue, dhe si shumë shkrime të miat, që mbasi i shkruej dhe e çliroj vedin prej asaj çka mendoj, i lshoj diku në arkivën time, i bindun se nji ditë: “Bane punën tande dhe hidhe n’detë, n’mos e gjen robi, e gjen peshku…” Ky shkrim mjaft i ndjemë, asht ndër të paktit për Mamën time, mbasi ajo s’desh kurrë as të shkruhej dhe as të flitej për të… “S’kam ba asgja t’randsishme në kët botë veç Jush… Si unë kanë ba edhe gjithë nanat e tjera…!” Duke u trembë, se mos kam vetëm babë, sot po e dëshmoj edhe Mamën time…! Vitore Vushmaqi – Radi, lindi në Pejë, (Kosovë) me 12 qershor 1926, ishte ma e madhja e 6 fëmijve të Frano Llesh Vushmaqit, me origjinë nga Vermoshi dhe fis i largët i Prek Calit. I ati i saj, Frano dhe axha i saj Pjetër, studiojnë në Austri. I pari në përpunimin e sallamit dhe i dyti në shkollimin ushtarak… Në vitin 1932, të dy vllaznit Vushmaqi, Pjetër dhe Frano, vendosen në Tiranë, ku i ati i saj, hap punishten e parë të sallamit në kryeqytet, kurse axha i saj Pjetri shërben si oficer i Xhandarmënisë Mbretnore. Merr mësimet fillestare në kolegjin e murgeshave, e ma vonë shkollohet në Institutin “Nana Mbretneshë”. Zotnon dy gjuhe të hueja, italishten dhe serbo-kroatishten dhe punon për nji vit si sekretare. Fakti që prindët e saj u shkolluen në Austri, banë të ndjehet te ajo shpirti i disiplinës, rregulli dhe respekti. Në vitin 1943, martohet me Lazër Radin, e mbas nji viti iu lind fëmija i parë vajzë – Veronika. Mbas arrestimit të Lazrit, me 23 nandor 1944, ajo mbetet rrugave pa mbështetje dhe jeton te i kunati. I vdes vajza pa mbushë vitin (mars 1945)… dhe ma pas arrestohet në vitin 1952. Dënohet me dhjetë vjet burg si “agjente”, në nji grup, ku ajo s’njihte asnji prej t’akuzuemve… Lirohet në vitin 1956, dhe kthehet në kampin e Kuçit të Kurveleshit ku jetonte i interrnuem i shoqi, si e vetmja mundësi jetese. Jeton aty tre vjet si e Vetmja Grua midis Njiqind Burrave!! Aty u lind femija i parë. Ma pas vazhdon Odiseja e kampeve të interrnimit: Gradishtë, Çermë dhe Savër, ku krahas vuajtjeve pafund i vijnë edhe dy fëmijët e tjerë… Kthehet në Tiranë në shkurt të 1991… dhe vdes, po në Tiranë, me 21 mars 1997… jr
Lazër dhe Vitore Radi me nipat, Tiranë 1991
Requiem për gjithçka ikën prej kësaj bote…
Dhjetë vite ma parë… 19 mars 1997
Dhjetë vjet ma parë, dukej sikur bota kish gjetë nji ekuilibër të përsosun me veten, ndaj gjithçka të këtij rrëfimi nis si përrallë……Ishin dy pleq vërtet të moshuem, që i jetonin ditët e mbrame të jetës së tyne, dikur aq të llahtarshme, në nji paqe të plotë… Kishin pranë dy djem, dhe përtej oqeanit nji vajzë, e cila shpirtnisht ishte përdita me ta. Kishin tre nipa dhe tre mbesa si drita. Jetonin në nji shtëpi të re, (mbas nji gjysë shekulli rrugave… nji shtëpi e tyne!!! Ishte nji fat i pabesueshëm!!) me nji mirqenie ekonomike të patrazueme, dhe me të tre fëmijë, tashma të sistemuem… Pra, kishin mbrritë me realizue nji pjesë të asaj që mund të quhet “andrrën e tyne të palejueshme”… mbas aq e aq vitesh të gjata e pafundme tmerri e terrori. Pra gjithçka qe kthye në at rrafshnaltën e paqme të qetësisë dhe harmonisë… Jo ma larg se njiqind metra larg prej asaj shtëpie të dikurshme buzë Lanës, ku me 23 nandor të ’44, kishte nisë kalvari pakthim i tyne…Dhjetë vjet ma parë në nji natë marsi si kjo e vitit 1997, Ata u mblodhëm të gjithë bashkë, me kremtue ditën e emnit të djalit të madh, njiherit dhe festë e baballarëve… Po njiherit na duhej me e përcjellë me dhimbje, dhe me lotët e ndalun në sytë e Nanës sonë, at fatkeqsi të përbashkët në të cilën po zhytej me shpejtësi aq marramendëse krejt Shqipnia.Jashtë, qielli gri ishte përplot gjurmë krismash dhe toka nën kambë përplot gëzhoja të boshatisuna. Kurrë vdekja ma serbes s’i kishte shetitë rrugët dhe sheshet shqiptare…S’di qysh e s’di pse, ishim bà të gjithë pjesë e asaj çmendine kolektive që po digjte, po vidhte, po vriste, po përdhunonte e po shkatërronte gjithçka! Të gjithë ishim të pafuqishëm me ba diçka (qoftë edhe n’mbrojtje të vetvetes), pse shteti, ai shtet i lirive të andrrueme sa hap e mbyll sytë ishte bà prej letre, si nji sqepverdhë i posadalun veze…Kisha mendue gjithçka, po kët s’e kisha mendue kurrë, bile as nëpërmend s’e kisha shetitë nji diçka të tillë. As im atë, me gjithë thinjat dhe eksperiencat e tij pafundme, s’po mundesh me e rrokë kët çmenduni kolektive në të cilin po zhyteshim krej ne… individë dhe popull… as e kish besue at humnerë ku po zhyteshim të gjithë bashkë, dhe s’e gjente ma as fjalën dhe as arsyen ngushlluese për çka po shihte me syte e vet…Ajo zonjë, e ngriti me droje e dridhje duersh gotën e urimit në ditën e emnit tim (Sh’Jozefit), po fjalë urimi s’gjeti… asnji! Sytë e saj u bànë të thellë e te langshëm prej asaj batërdie që po e rrethonte e po e nxinte ngutshëm të përditshmen e të përnatshmen tonë.“Ikni bir, ikni!! Ikni, s’e n’kët vend s’ban hajër kërkush, veç horrave!! Boll vuejtët ju nji gjysë shekulli prej nesh… Mos i leni fëmijët tuej me vuejtë prej jush…!”Fjalët që u derdhën prej buzëve të saj, kishin ditë që ia kishin pushtue qenien dhe shpirtin e saj… thellësisht besimtar!“Ne, s’jemi mësue me i ba keq kujt, por s’duhet as me pësue vazhdimisht prej kësaj së keqe…! S’asht e drejtë! E kaluem krejt jetën në provën ma të madhe të vuejtjes… Mjaft ma! Ikni bir, dhe mbajeni afër njeni tjetrin!”E kurrë ato fjalë të saj s’kishin qenë ma të thella se at çast… Kurrë s’e kisha ndigjue të filozofonte njashtu si hyjneshë, si mbramjen e 19 marsit 1997, mamën time!Tim at e njihja si sokratian të lindun, e s’mund ta shihja ndryshe… Mamës s’po gjeja dot nji me e krahasue!“Mos na kqyrni ne! Na e kena hangër çairin tonë. Nji ditë ma shumë, nji ditë ma pak, s’çon asgja n’kandar… Shifni jetën tuej dhe të fëmijve tuej… Kët ju thotë Mama, e s’di ma tepër!!”.
Jozef e Adriana Radi – Kampi i Cermes 1959
Ende s’po u besoja veshëve se ato fjalë të dala nga thellësia e shpirtit… ishin të sajat… Jashtë qielli vazhdonte me gjimue prej krismave të kryqëzueme të kallashëve. Krejt afër dritares, prej nji ballkoni aty afër u lëshue nji dritë ulëritse plumbash nëpër terr… Ajo u tkurr edhe u ba ma e vogël… “Për fat, i keni rrugët e hapuna… E keni ma të lehtë… Edhe mbret me t’ba në kët vend, s’ia vlen… S’po ju them asgja me ju dishprue, po ju them çka po shofin sytë e çka po më ndigjojnë veshët…” Im atë qe shtangë si statujë. E kqyrte drejt e në sy at grua të terrorizueme dhe s’dinte nëse duhej me e kundërshtue, me e përkrahë, apo me e plotsue në fjalët e saj. Me e përkrahë kurrsesi, pse kishte mendue dhe veprue ndryshe tanë jetën… Pse kishte besue në t’ardhmen e vendit të vet… Me e kundërshtue s’mundte, pse ishte instikt nane, pra ishte cënue thelbi i qenies së saj, mbrojtja e krijesave të veta. Ta plotsonte, në çfarë, pse… a s’ishte i plotë krejt kuptimi i thanive të saj…?! At mbramje Marsi, (oh Marsi: Perëndi e Sherrit dhe Luftës) ajo Grua, i kishte kapërcye krejt limitet e veta, që ai, si Patriark i Madh, as i kishte mendue! “Mos ju gëzoni punëve që keni, as njeni e as tjetri. Nji punë edhe ma e randë, boll që t’jetë e ndershme, s’ka randësi se ku… Po t’më ndigjoni mue, njizetekatër orë mos e zgjatni… Ikni… Mos e keni gajlen tonë, ne bajmë si bajmë…” “Boll, boll, se na kënaqe me filozofi! Poshtë urave kanë me fjetë… Mos kujto se po i pret ndokush me lule kah të shkojnë…” ia ktheu im atë, tashma i nervozuem duke kthye njiherit gotën e venës… Për pak çaste sundoi heshtja… Nji heshtje që grryente gjithkah. Ndjeva nji ngashërim të thellë mbrenda vetes. Po s’kishte asnji kuptim të zbrazesha… Dola jashtë. At natë u ndjeva mes udhëkryqit ma të vështirë të jetës. Dhe s’isha i vetmi! Ishte krejt nji popull midis atij udhëkryqi të frikshëm. Krejt si popull kishim mbetë midis Skillës dhe Karibdës… dhe askush s’guxonte me folë për të nesërmen, mbasi e tashmja ishte e pafund… dhe e pakuptim! Lajmet bahehin gjithnji e ma të vrazhdta. Vrasje, djegie, banda, kërcënime, premje kokash, Komitete (Qendrore!!)… ishin kudo… E keqja jonë e madhe, e nxitun nga jashtë dhe e mbështetun nga mbrenda po merrte përmasat e nji lufte civile… Jugu kundra Veriut, Veriu kundra Jugut… mbushte gjithkah ekranet. Sërish prap me të humbunit ne… mendova me vedi, ndërsa përcillja prindët nëpër terrin e natës… Aty në oborr, vuna re se mosha po u randonte edhe ma shumë mbi shpinën e të dyve, po ma shumë po u randonte ajo natë plumbash e bataresh pafund… Njeni ishte 71 vjeç dhe tjetri 81… Kishin mbi supe peshë burgjesh dhe internimesh të pafundme, kishin nji jetë… Ndërsa po ndaheshim, nji breshëri kallashnikovi gjëmoi prej atij pallati përbri, dhe nji tjetër e sharroi qiellin pak ma tej! Askush prej nesh nuk foli. E ç’kuptim kishin fjalët në nji natë si ajo. Flisnin grykat e pushkëve, dhe njeriu tashma kishte veç përmasën e atyne armve që kishin ndër duar ata njerëz… Mama u mbështoll edhe ma fort mbas palltos, i puthi të dy nipat që kishin dalë ta përcillnin, na puthi edhe ne të tjerëve që ishim shtangë aty në oborr: “Nëse m’ke ndigjue ndojherë, mos e len mbasdore çka të thashë!” më pëshpëriti si nëpërdhambë, duke m’urue të fundmen “Natën e mirë…!” Hapat e saj u larguen njashtu zvarrë nëpër terr, ndërsa grykat e kallashëve sharronin në t’gjitha anët qiellin kryeqytetas. Ç’ka kish me thanë ma tepër ajo Nanë… I kishte thanë të gjitha ndërsa ikte drejt përjetsisë…! Mbas asaj nate krejt ekulibret e botës morën teposhtën brenda dhe jashtë meje. Çka më kish thanë aty në tavolinën e festës, ajo s’do të kish mundsi me e përsëritë mà. Kurse mua m’duhej t’ia përsërisja vedit pafundësisht deri në dhimbje… Dy net ma vonë, ashtu si kputet nji lule, ajo e la kët botë vuejtjesh me nji qetësi të papame. Foli me vajzën e saj në Amerikë u mbështet në divan… dhe ashtu e mbështetun fjeti përgjithmonë… E braktisi kët botë të zhytun në kaos e tmerr si nji engjëll në kërkim të qiejve të paqes. Jeta kish qenë nji tmerr i vërtetë për të e për shumë gra të tjera si ajo, përtejeta sigurisht do t’i hapte pak vend diku në Parajsë… për shpirtin e saj të fisëm… …Nuk ia shkulja dot sytë asaj fytyre ku flinte paqja vetë. Ishin aty të shkrueme krejt vuejtjet e fshehuna, krejt lodhjet, krejt heshtjet e saj… po edhe ato fjalët e thana si amanet, që me aq dhimbje ia kishte shkulë shpirtit të saj të rraskapitun… Prej asaj nate, jeta vazhdon rrjedhën e vet, por asgja s’asht ma si para asaj nate. Krejt ekuilibret e atij çasti magjik tash s’janë ma. Jeta përpëlitet, nëpër gjurmat e fjalëve të saja të fundit, të thana nëpër at terr të zhbiruem plumbash në nji natë marsi, ndërsa bota zhytej thellë e ma thellë n’at tmerr ende të pashpjeguem, e që veç njeriu i mbrapshtë mundet me ia shkaktue vetvedit… 19 mars, 2007
Ka ardhur Zoti Ceka! Më ndihmo të shërbejmë kafetë! Gjyshi dhe një mik i ngushtë i tij ishin ulur në shkallën e dytë, në fundin e hajatit. Atje rrinte kur nuk donte që biseda të dëgjohej nga të tjerë. Do të thoshte bashkëbisedim me zarar. Ishin zhytur të dy në diçka që kishte ndodhur kohë më parë. Copa bisede arrinin deri tek unë në divitje. Dera ishte e hapur.
Edhe sot nuk e di ku më mbyllën një muaj të tërë. Me vështirësi dëgjohej zëri i gjyshit.
Më morën në mesnatë. S’më linin të kryeja as nevojat personale…, – humbiste zëri.
U tmerruan nga revolucioni antikomunist hungarez. I dogji populli në gropa gëlqereje të pashuar…, kriminelët komunistë…, tradhëtarët e vendit vet…, – arrinte një zë tjetër, si nga qielli. Gjyshja ngjiti shkallët shpejt dhe më zgjati dy gota t’i mbushja me ujë. Emrin e Zotit Ceka e kisha dëgjuar më parë nga gjyshi. Fliste me simpati dhe respekt të thellë për të. Ishin miq që herët. Familje të vjetra elbasanase. Miqësinë e kishin forcuar nga qëndrimi heroik ndaj pushtuesve të rinj, “Çlirimtarëve”. Në burgun e Elbasanit ishin torturuar barbarisht. Gjyshit i kërkonin paratë, të cilat nuk i tregoi kurrë edhe kur e rrahën me shufër hekuri në Kënetën e Vdekjes Maliq. Zotin Ceka e torturonin ngaqë kishte sjellë me vete kulturën gjermane–të ndriçonte kombin.
Të jesh krenar që je nipi i Cenit, – më tha në mesin e viteve shtatëdhjetë Petrit Guranjaku. Banonte një kat sipër nesh te ndërtesa në fundin e lagjes Banesa.
Ishim bashkë në të njëjtën brigadë pune të dënuarish në Maliq. Në barake i kishim vendet e fjetjes ngjitur. – Petriti fliste me adhurim për mikun e tij të kohëve të vështira.
Po ktheheshim nga kanali të rraskapitur e të lagur deri në brez, – filloi të më tregojë një ditë në mesin e viteve shtatëdhjetë.
Na ndaluan pa hyrë në barakë. Cenin e thirri togeri. Mbante një shufër të trashë hekuri në dorë. “Nuk tregon ti! Të bëj unë të tregosh si çeço”. E goditi në bark me tërë forcën që kishte. Cenit i shpërtheu gjak me copëza mëlçie nga goja. U rrëzua në tokë i palosur. Togeri e goditi përsëri, këtë radhë pas koke. Mbeti aty palëvizur. E mora në krahë. Petrit Guranjaku ishte nga të paktët trima në qytet që ia përplaste në fytyrë të vërtetat pushtuesve të rinj, “Çlirimtarëve”. Kishte bërë shumë vite burg. E kishin kapur sapo ishte kthyer nga Kosova, ku kishte shërbyer gjatë viteve të lirisë së plotë të kombit. Për Petritin do të flas në një shkrim tjetër më gjatë, sepse ishte një hero që la gjurmë në formimin tim. Kafetë dhe gotat e ujit në tabaka i vendosëm mes të dyve në shkallë.
Është djali i vajzës, – tha gjyshi. Zoti Ceka ma bëri me shenjë të ulesha pranë tij.
Ulu! Zoti Ceka është njëri prej miqve më të mirë që kam. Gjyshi ndezi cigaren.
Ngjasoka nga ana juaj, – tha ai me buzëqeshje fisniku.
Uroj të të ngjajë edhe në karakter! I lashë të vazhdonin bisedën dhe zura përsëri vend te divitja me derë hapur. Po flisnin për një farë Thanas Caku. I kishte torturuar në burgun e Elbasanit. Pata rastin ta njoh edhe vetë “Likantropin – njeriunujk”. Ishte ditë e nxehtë vere. Me Ilir Mitaren, shok i fëmijërisë, u futëm te klubi “1 Maji” të merrnim diçka freskuese. Iliri ndryshoi mendje, mori konjak, unë një arançatë. Hyri “Likantropi” me trup tashmë të kërrusur. Nëna natyrë po merrte hak. Ndaloi. Na vështroi me sy të picërruar. U afrua te tryeza.
I kujt je ti?- pyeti Ilirin. Ai i tregoi emrin e prindërve.
Po ti?
I Musa Xhepës.
Çfarë ke futur brenda në arançatë? Mori shishen, e ngriti lart, e shikoi me vëmendje. Ndërhyri bufetierja.
Shoku Thanas, është vetëm arançatë! “Likantropi” e vështroi me inat.
Nuk i njeh ti këta. I njoh unë mirë. Ja, Mitarja e pi hapur! Ky e fsheh! Doli jashtë, u ul te tryeza me pamje nga shtëpia që kishte grabitur. Kishte qenë e Qamil Çiftes, burrit të motrës së gjyshit tim. “Çlirimtarët”, kur kishin hedhur katunarinë në luftën civile, pët t’i joshur, u kishin premtuar shtëpitë e pronarëve shekullorë. Por, sapo kishin zbritur nga malet, ku kishin ndenjur të fshehur, i kishin lënë me gisht në gojë; bile nuk u lanë të mbanin as pulat e veta. “Çlirimtari” kriminel e kishte grabitur për vete shtëpinë e Çiftes dhe tani ulej karshi saj dhe shijonte pronën e vjedhur. Pse, nuk po bëjnë të njëjtën gjë edhe sot? Janë po ato ujqër të veshur me lëkurë deleje. Një “Çlirimtare” tjetër, Katina Starja, kishte grabitur shtëpinë e gjyshit tim. Cili “pushtues” e kishte bërë këtë? Italianët kishin ndërtuar disa ndërtesa, të cilat edhe sot zbukurojnë kryeqytetin tonë. Gjermanët, çfarë mund të thuash për ta? Miku ynë i përjetshëm, Amerika e Madhe, me shumë përpjekje ka mundur të bëjë vetëm gjysmën e tyre. Në të njëjtën rrugë, pak më lart, ishte shtëpia e Zotit Ceka. “Çlirimtarët” nuk ishin ngopur duke e burgosur me vite të tëra në burgun më të tmerrshëm të Gulagut. Burrel. Edhe arkitekti i ferrit, Stalini, do ta kishte zili. “Burrel, ku hyn dhe nuk del”. Por, Zotin Ceka e ndiqnin hap pas hapi ngado që shkonte. I godisnin me gurë shtëpinë, çatinë; i thyenin tjegullat, i prishnin derën … Intelektuali trim vuri mbi pjesën e dëmtuar kompensatë të shkruar: “Këtu banon Zoti Salim Ceka”. U tërbuan “Çlirimtarët”. Njerëzia gëzohej. Kultura gjermane, shkrirë me cilësitë më të larta të shqiptarisë ndër shekuj, kishte krijuar heroin intelektual, antikomunistin që frymëzonte rininë e qytetit në ditët më të errta të historisë. “Ishte trim me karaker të fortë”. Do të thoshte shumë vite më vonë miku im Uran Kostreci, bashkëvuajtës me të në Burrel. 28 Nëntori. Dita e flamurit. Kaloi si çdo ditë e rëndomtë; “Çlirimtarët” ishin përpjekur ta anashkalonin. Por, intelektuali trim, përkthyesi i Shopenhaurit, Zoti Ceka jo. Përgatitje të mëdha po bënin pushtuesit e rinj për të nesërmen, ditën e “Çlirimit”. Kështu e quanin ditën e pushtimit; kishte vendosur Neroni dhe emisarët jugosllavë për të. Në mbrëmje me Hajro Çinin, mikun tim të vjetër, ishim duke bërë xhiron e zakonshme në trotuarin e bulevardit qendror. Preferonim të ecnim nën pemë, dukej sikur mbroheshim nga e keqja. Në krye të bulevardit njerëzit filluan të ndahen në mes. I hapnin rrugën Zotit Ceka që festonte ditën kur Gjergj Kastrioti kishte ngritur flamurin e lirisë. Ishte veshur për festë me pallto gup të zezë, rreth qafës shall të bardhë që zbriste deri pranë brezit. Pantallonat e zeza stofi me vijë hekuri i flinin bukur mbi këpucët lustrafine, të zeza edhe ato. Të gjitha gjermane. Ecte krenar me kokën lart e fytyrëqeshur. Intelektuali antikomunist trim, krenaria e qytetit të dijes, Zoti Ceka festonte i vetëm. 29 nëntor. Zhurmë artificiale tërë ditën me daulle. Festonin pushtimin “Çlirimtarët”. Banderola gjaku mbulonin qytetin. Altoparlantët gjigantë grisnin qiellin gri, që duronte me dhimbje zërin thikë të Vaçe Zelës, e cila i këndonte plot patos krimit. Fjalime në foltoren qendrore, zemrën e qytetit. Sot ai mban emrin e gjermanit “Gensher”. Perëndia nuk harron. Mburreshin pushtuesit e rinj se kishin vrarë shqiptarë të mirë, që kishin luftuar për bashkimin e kombit. Kishin dorëzuar edhe mijra djem të Dardanisë në duart e shkjejve për t’i mbytur në gjak. Muzg. Bulevardi ndriçonte si asnjëherë tjetër. Mbushur plot. Bënin shfaqje me rrobat më të bukura që kishin. Dok i ardhur nga motra e re, Kina e Maos. “Hapi i Madh Përpara” e quante përbindëshi aziatik revolucionin e gjakut. Miliona kinezë kishin humbur jetën në Laogain e tij. I mbijetuari i ferrit komunist shqiptar, shkrimtari i madh, antikomunisti Visar Zhiti, kur vizitoi në Uashington muzeun “Laogai” u trondit rëndë te qelia e një të burgosuri politik.
Kjo s’është qeli burgu, … është varr, – tha Visari dhe lot dhimbjeje u krijuan në sytë e tij. U ulëm nën pishë. S’na bënin këmbët për xhiron e pushtimit. Ishim aty pranë kryqëzimit, ku një ditë më parë ishte shfaqur Zoti Ceka. Dhe ja, pikërisht në të njëjtin vend, filluan të hapen njerëzia përsëri. Në krye një burrë i gjatë, krenar, ecte me hap të ngadaltë. Xhupi që mbante veshur s’kuptohej se prej cilës cope ishte prerë. Qindra arna mbulonin atë rrobë të vjetër. Pantallonat ngjyrë dheu dukej sikur balta e ferrit ishte copa prej së cilës ishin prerë. Të grisura në fund, linin zbuluar këmbët e futura në nallane të drunjta në formë këpucësh. I kishte gdhendur vetë me bishtin e mprehtë të lugës prej alumini. Atje, në ferr. Këmbëzbathur me kokën lart, ecte duke tërhequr këmbët. Zakon i mbetur nga kohë kur kishin qenë të lidhura me pranga. Zoti Ceka, metafora e trimërisë, bënte thirrje për liri. Kur ora trokiti për të flakur “Çlirimtarët”, një Cekë tjetër, i prishur rrugës, pengoi popullin të shqyente prangat e tiranisë.
Shkëputur nga libri me tregime “Në sirtar” i autorit Muç Xhepa.
Disa muaj pas vendosjes në lagjen ku është tufëzuar gjithë nomenklatura e pereferisë regjimit komunist, dje u zhvillua ceremonia e përurimit të monumentit të Selam Musa Salarisë, figurën e të cilit regjimi komunist, pasi linte në hije gjithë protagonistët e kohës, e përdortesi simbol të luftës së Vlorës.
Ja dhe kryetari i bashkisë, ai “që hapi dosjet”, sa i përzemërt me ish hetuesin e Sigurimit, shokun odhise, sekretar gjasme veteranëve (enveristë) te ceremonia e monumentit në fjalë. Ky monument, jo në vendin e duhur, nuk përkujton kurrsesi luftën në fjalë. Kësisoj, frymëzimi për monumentin nuk ishte lufta dhe e vërteta, por motivi krahinor.
Komandant i përgjithshëm i luftës së Vlorës ka qenë Qazim Koculi.
Komandantë nën të ishin Baba Ahmeti, Koço Tasi, Ali Këlcyra, Riza Runa, etj. Lufta kishte dy faza luftarake: 5-10 qershor 1920 dhe 23 korrik 1920. Ajo përfundoi me marrëveshje, e cila u arrit në Tiranë më 2 gusht 1920, sipas së cilës, Italia u largua nga Vlora, por duke mbajtur Sazanin. Tërheqja italiane u bë brenda gushtit. Më 3 shtator 1920 përfaqësuesit e qeverisë shqiptare dhe fuqia e armatosur hynë në Vlorë. Imagjinoni tani sikur t’u thoje këtyre që në vend të Selamit të vendosej Qazim Koculi.
GJAKU I TIM BIRI.Ku ma çuat djalin? Djalin! – piskata fort.
Agron Tufa.
lexoj pavullnetshëm, derisa u ndala, duke kërkuar, në shënimin “29 mars 198…”: “Gjithçka është ujdisur me kujdes… Plani që bëmë me shokët Vjollca Meçe, Zamir Shtylla dhe Ahmet Toporaku, s’ka pse të mos funksionojë. Djali i B… Artur S…, do të rrëmbehet në Komitetin e Partisë së Beratit… Do ta shlyejmë dhe këtë njollë biofrafie… më në fund….” Më shungullonin veshët. Si kështu!? Vjollca Meçe ishte kushërira e vjehrrit tim! Perëndi, gjëmën ma paskan kurdisur të mitë, mendova dhe ndjeva se po më binte zali. A e ka ditur vallë gjyshi enverist se ku po e çonte gjakun e nipit të tij të mitur? Si ta pyes, tani që ka vdekur? Do të shkoj t’i ulem mbi varr, t’i piskas… deri sa të ngrihet… të më japë përgjigje!
(sipas rrëfimi të regjistruar të një nëne)
Të kërkon kryetarja e Komitetit të Partisë së Beratit, shoqja Jemine Guri, – më tha polici. Me tim bir në krahë, Arturin e vogël që sa qe ngritur në këmbë, ai na shoqëroi nga fshati i internimit deri në hollin e Komitetit.
Djalin lërja sportelistes, – tha polici. – Nuk mund të hysh në zyrën e shoqes Jeminé me djalin përdore… pesë minuta… mbaron punë dhe e merr. Sportelistja, një grua e re me përparëse të kaltër, i buzëqeshi ëmbël Arturit të vogël me kaçurrela të arta, por ai u ngjesh pas meje. Për të kapërdirë parandjenjën e errët që më kaploi, nxora një kallamsheqeri dhe ia dhashë. I bënë përshtypje vijat e kuqe, bardhë e blu dhe u gënjye. Polici me futi në një derë të katit të parë dhe vetë u largua. Brenda më prisnin dy gra dhe një mesoburrë me kostum gri.
Ti ke një djalë, apo jo? – filloi burri.
Po, – i thashë, – është i mitur. Përse më pyesni?
Ne, Partia, nuk do të lejojmë, që djali yt të rritet nga një reaksionare si ti… – tha, dhe pauzën që pasoi e mbushi me të trokitura thoi mbi siprinën e tavolinës. – Nuk do ta lëmë gjakun e shokut tonë partizan, besnikut të Partisë, të bastardohet nga një nënë reaksionare, bijë bejlerësh gjakpirës! Dëgjon? Ndaj ne… Mësyva derën fishek e dola jashtë. As djalin, as gruan me përparëse të kaltër s’i pashë kund.
Ku ma çuat djalin? Djalin! – piskata fort.Burri me dy gratë kishin dalë në holl. Renda në oborr. Askund, asnjë shenjë e djalit tim.
Kot e kërkon, – foli burri me kostum gri. – Ai ndodhet larg tashmë… nuk e arrin. Pas kësaj rashë në koma. Pas 5 muajsh u përmenda, por nuk mund të lëvizja. Paraliza më mbërtheu gjatë në shtrat. Vetëm nënën pata te kryet. Herë- herë vinte dhe im shoq. I shkatërruar. Vetëm një fjali ia përsërisja vazhdimisht: “Shko, gjeje djalin tonë!”. Ai vetëm qante. Kaloi paraliza dhe më dërguan fill në internim. Pastaj burg prapë, e prapë internim. Me radhë. Vinin oficerët e sigurimit papandehur. Bastisnin kasollen dhe ulërinin: “Ku i ke fshehur poezitë!”Derisa ra diktatura. Nisa kërkimin e Arturit tim. “A do të më njohë?” Deri kur, një ditë të mjegullt vjeshte të vitit 1991, një grua e panjohur trokiti në portën e kasolles sime.
Barie, – më foli. – Ti nuk më njeh. Unë jam Afërdita nga Përmeti, një kushërirë e dytë e dajove të tu. Kam ardhur të të them diçka, e cila duhet të groposet midis nesh. Përndryshe, po ma nxore emrin, unë bashkë me burrin e fëmijët e mi jemi të vdekur brenda ditës. Kam ardhur të të them mos e kërko më djalin tënd, Arturin. Bëhu e fortë dhe mos ushqe iluzione. Djali yt ka vdekur. Që kur është rrëmbyer, është mbajtur në një shtëpi të fshehtë në Tiranë, bashkë me disa fëmijë të tjerë të mitur. Aty i ushqenin mirë dhe një herë në javë, u merrnin gjak. U merrnin gjak për Udhëheqësin. Në një nga këto raste, fill pasi i morën gjakun, Arturi… nuk u përmend më. E kam parë me sytë e mi. Vdiq, si shumë vogëlushë të tjerë, që zëvendësoheshin me të tjerë… I gjori im bir!
Mos e kërko më… Bëhu e fortë, – tha gruaja dhe vrapoi në mjegull, duke më lënë të shituar në prag.
As varrin mos ia kërko! – erdhi zëri i saj, tashmë nga mjegulla. – Janë sekrete që nuk hapen kurrë, – shtoi për herë të fundit gruaja, që kishte kohë e tretur në mjegull. Nuk e pashë më në jetë atë grua. Ua kishte thënë edhe dajave të mi. Po atë natë qe larguar familjarisht në Greqi. Në verën e vitit 1997 im shoq më thirri të shkoj për të pastruar tek shtëpia e prindërve të tij, në Vlorë. Në dhomën e vjehrrit që më pati urryer, gjeta dy blloqe të trashë. Në njërin ai kishte shkruar kujtimet e jetës së tij, ndërsa blloku tjetër ishte ditar. Nisa ta shfletoj e të lexoj pavullnetshëm, derisa u ndala, duke kërkuar, në shënimin “29 mars 198…”: “Gjithçka është ujdisur me kujdes… Plani që bëmë me shokët Vjollca Meçe, Zamir Shtylla dhe Ahmet Toporaku, s’ka pse të mos funksionojë. Djali i B… Artur S…, do të rrëmbehet në Komitetin e Partisë së Beratit… Do ta shlyejmë dhe këtë njollë biofrafie… më në fund….” Më shungullonin veshët. Si kështu!? Vjollca Meçe ishte kushërira e vjehrrit tim! Perëndi, gjëmën ma paskan kurdisur të mitë, mendova dhe ndjeva se po më binte zali. A e ka ditur vallë gjyshi enverist se ku po e çonte gjakun e nipit të tij të mitur? Si ta pyes, tani që ka vdekur?
Do të shkoj t’i ulem mbi varr, t’i piskas… deri sa të ngrihet… të më japë përgjigje!
U shpërblyen me dieta dhe rimbursim karburanti në muajt e izolimit me Covid-19.
Gjatë kohës së pandemisë paçka se ka qenë i shtruar në spital e më pas në shtëpi duke mos marrë pjesë në seancat plenare të muajit prill, deputeti Adriatik Alimadhi është paguar 400 mijë lekë rimbursim karburanti. Zoti Alimadhi i pyetur nga Top Channel përse e ka pranuar këtë pagesë të Kuvendit, ndërkohë që ai ka qëndruar në shtëpi i sëmurë dha këtë përgjigje.
“Ky është një ligj që e kanë marrë deputetët më parë, e marrin aktualisht dhe do ta marrin sa të jetë ligji. S’ka të bëjë me momentin tim kam qenë i shtruar në spital apo jo dhe kam marrë lekët e karburantit.
Unë e shoh si një ngarkese të shoqërisë shqiptare madje të atyre që duan ta përdorin aktualisht për deputetët që kanë marrë mandatin. Por ky është një imazh i keq i shoqërisë shqiptare. Dhe thuhet që sa lekë i duhen zotit Alimadhi nga shtrati për në banjo.
Unë nuk e di ca fryme është kjo. Nuk e di pse i frynë zjarrit”. Deputetes Majlinda Halilaj i mjaftoi vetëm një fjalim në parlament për t’u bërë e famshme.
Kjo deputete për muajin prill ka marrë 300 mijë lekë rimbursim karburanti. Një tjetër deputet liste Ervis Naco i është akorduar nga Kuvendi shuma prej 400.000 lekë po për rimbursim karburanti.
Lista e publikuar nga Kuvendi për dietat dhe rimbursime karburanti përmban edhe deputetë nga shumica socialiste si Besnik Baraj, Fidel Ylli, Robert Bitri, Arben Kamami dhe shumë kolegë të tyre nga grupi parlamentar. Kontaktuar nga Top Channel, Drejtoria e Trajtimit të Deputetëve në Kuvendin e Shqipërisë bëri këtë koment.
Sipas pikës 11, të vendimit të Kuvendit sipërcituar “Vlera mujore e mbulimit të shpenzimeve për transport, është e diferencuar sipas zonave të ndryshme në qarqet ku janë deputetët dhe varion nga 30.016 leke deri ne 40.000 lekë në muaj. Deputetit i mbulohet ky shpenzim pa paraqitur asnjë dokumentacion. Në lidhje me paraqitjen e formularit për deputetin Adriatik Alimadhi ju bëjmë me dije , se deputeti nuk ka plotësuar (vetëdeklaruar/dorëzuar) asnjë dokumentacion të tillë për të përfituar dietat ditore, sipas pikës 7 të vendimit të Kuvendit”./ TCH
Im vëlla e kaloj kufirin për Greqi, vetë i tretë shok, në janar 1991. 7 muaj pa komunikim dhe pa dijeni ku ishin. Në korrik martohej motra. Data ishte caktuar pa ikur dhe ai e dinte. Shokët dhe të njohurit tanë, që iknin dhe vinin, kur kufiri u lirua disi, nuk sillnin asnjë lajm. Ankthi na kishte përfshirë të gjithëve. Nëna e kishte degdisur gjumin në male, ishuj apo qytete, emrin e të cilave s’e kishte dëgjuar kurrë. Jo vetëm gjumin. Edhe zemra e saj vraponte nëpër lumenj e fshatra të vendit fqinj. Dasma do të bëhej javën e tretë të korrikut. Deri atëhere, kthimi i asaj date ishte tabu. Pothuajse kishim mbaruar pregatitjet paraprake. Siguruar mishi, rakia, ndonjë shishe verë. Birra ishte ende mall i rrallë për pjesëmarrje të madhe. Nja dy shishe liker e ponçë ishin gjetur për të qerasur zonjat. Bijat dhe vajzat e vëllazërisë kishin lyer me gëlqere çdo cep muri. Java na ndante nga e diela e ceremonisë. Mesditën e të dielës pararendëse, një veturë u fut në lagje me buri takuar. Ata erdhën. Im vëlla me dy shokët e tij. Nuk po përcjell emocionet dhe atmosferën e krijuar se duhen faqe të tëra. Për gjithë ato muaj, kishin qenë në një nga ishujt më të largët të Greqisë. Asnjë mundësi për të dërguar lajm se ishin gjallë. Djemtë u shpërndanë nëpër shtëpitë e tyre. Im vëlla, hap çantat. Dhurata për motrën e për secilin. Duhet të kujtoj se atëhere, dhuratë e shtrenjtë konsiderohej një bluzë, xhinse, çorape, por jo pa vlerë edhe një orë elektronike, medaljon për mbajtëse çelsash apo prerëse thonjësh. Çanta e madhe kishte “zairetë”. Si qershia mbi tortë krekosej shishja e wiskit dhe dy shishe uzo. Dy bidona cola, dy portokallada dhe disa kanaçe cola, fanta, ivi dhe zup (kështu i quanim). Për një plastikë të tillë desh më kish mbytur Vjosa dikur. E kujtoj mirë atë rast. Nëntor. Shirat e para të rrëmbyeshëm. Vjosa sillte nga Konica mori mbetjesh e rrugës shqiptare mblidhte trungje. Ma zuri syri, përmbi valën e tërbuar, atë plastikë. Një trofe që s’duhej lënë ta merrnin djemtë e tjerë gjahtarë të lumit. Notova fort. E kapa, por një trung më godet dhe veten e shoh të zhytur në valën e turbullt. Qëllimet u bënë dy, jeta dhe bidoni. Dola në zallishte dhe i kisha të dyja. Rikthehem tek ekspozita greke. Disa pako kafe, biskota dhe qeskat me karamele. O sa të bukura ishin, sa të bukura. Më tepër edhe se karamelet “Zana” që nëna i kish fshehur në sirtar. Zhgënjyese ishte shkrirja e çokollatave, por gjithësesi kishte plot të tjera. Një thesar i tërë, pra. E të nisin vizitat. . . Ishte kthyer biri nga kurbeti. Grupe grash që hynin e dilnin. Mbasi puthnin në dy faqet protagonistin, zinin vend e nisnin urimet pa fund. Qerasja si proces ishte risi. Në gota të vogla rakie hidhej coca cola. Nëna pyeste tim vëlla se mos helmoheshin mysafiret. Vihej në buzë, e shijshme, aromatike, e re. Qyqja moj gra, se mos na zë kjo gjëja, se mos është me drogë kjo pija amerikane. Kur dilnin, marramendeshin nga idea se ishin droguar. Një grup ikte, tjetri vinte. Burrat në oborr pinin nga një gotë uzo. Wiski do ruhej për të dielën, kur të vinin krushqit. Teksa shijonin uzon greke, arritën në përfundimin se uzo e vendit ishte më e mira. Ishte pa hile, jo si ato të jashtmet. Oborri po gumëzhinte nga fëmijët. Ata e fshihnin rrufeshëm karamelen që u jepej në dorë, por nuk largoheshin. Duam të provojmë coca cola amerikane. E shqiptonin, kështu si po e shkruaj. Në të njëjtat gota të vogla rakie, im vëlla ju hedh nga pak fanta. Sa e provonin, jo, jo, nuk duam arançata, duam coca cola. Ky ishte prezantimi i parë i znj.Coca Cola në lagjen time. E mistershme dhe autoritare si çdo amerikan. Injoranca dhe varfëria jonë emblematike.
Helm t’u bëftë qumështi që të kam dhënë nga gjoksi im i pastër.
Unë si baba të them:
t’u bëfshin gjarpër në mushkëri të mirat tona prindërore. Ta dija se do urreja në këtë shkallë, kisha për ta këputur kokën vetë.
Nga Kastriot Dervishi
Djali i një familjeje arratiset në Jugosllavi. Si plot raste, jugosllavët që bashkëpunonin ngushtë me regjimin e Enverit, e kthejnë në Shqipëri. Familja e djalit 20 vjeçar i bën një letër gjykatës, ku kërkon që djali të dënohet sa më ashpër. Djali i tyre mallkohet, quhet “dezertor”, “i padenjë”, “bastard”, ndërsa ata vetë thonë se janë “ish prindërit” e tij. Letra tregon më së miri depersonalizimin e njeriut në regjimin komunist,
Nga Kastriot Dervishi
Gjykatës Popullore të Qarkut Tiranë
Ne prindërit e dezertorit X. Y., i parashtrojmë asaj të ndershmes gjykatë, sa poshtë vijon:
Së pari ndjejmë përgjegjësinë tonë për edukimin e këtij fëmije. Ne e ndjejmë thellë dhe e quajmë të pamjaftueshme punën tonë edukative përderisa ai mori rrugën e tradhtisë; d.m.th. te ky fëmijë nuk bëri efekt edukimi prindëror por zuri vend puna e armikut.Sinqerisht e ndjejmë thellë dhe na vret ndërgjegjja që puna dhe mundi ynë për rritjen e këtij fëmije shkuan kot.
Së dyti, ne i kërkojmë drejtësisë popullore që të tregohet e pamëshirshme në masën e dënimit karshi tij, jo vetëm për fajet kundër shtetit dhe popullit, për tradhtinë që bëri, por edhe për faktin që ai mori nëpër këmbë nderin dhe dinjitetin tonë familjar. Ne e rritëm dhe e selitëm që të bëhej si gjithë rinia e vendit tonë, bir besnik i partisë, atdheut dhe popullit tonë dhe jo bastard, vegël e armiqve tanë. Përse ti bir i padenjë i familjes tonë kur dëgjove këshillat dhe porositë tona të vazhdueshme se cila ishte rruga që duhej të ndiqje për t’u bërë bir i denjë i partisë dhe popullit tënd?
Përse nuk zgjodhe shokët që të rekomandonim ne, por u bashkove me llumin e shoqërisë që të shpuri në tradhti? Përse këshillat tona të drejta dhe të sinqerta nuk t’u ngulën mirë në tru, por zunë vend në kokën tënde fjalët e bukura plot helm të armiqve që të shpunë në këtë rrugë? Përse të bir bastard nuk ndoqe rrugën e partisë, rrugën që ndjek gjithë rinia jonë heroike, gjaku i pastër i partisë tonë që po bën mrekulli në ndërtimin e shoqërisë tonë socialiste?
Përse u ndave nga familja dhe more rrugën e arratisë së tradhtisë dhe shkove në vend të huaj, te Titua? Mos vallë atje do të gjeje prindërit, vëllezërit a ndonjë nga të afërmit e tu? Asnjëri. Mos vallë atje do të gjeje kopshtin me lule që të premtuan armiqtë? Jo vetëm vuajtjet dhe mjerimet që po heq ai popull nga shtypja dhe shfrytëzimi i kralit të ri. Ne si prindër të indinjuar nga akti yt i poshtër kërkojmë që ti të ndëshkohesh rëndë, sepse nuk ta kishim borxh këtë njollë të zezë, këtë turp që na bërë.
Nuk ta kishim borxh dhe nuk ta falin gjithashtu këtë njollë gjithashtu farefisi prej disa dhjetëra të tjerë që për këtë parti dhe për këtë pushtet kanë luftuar me armë në dorë kundër armiqve të brendshëm e të jashtëm dhe në gjokset e tyre shndrisin dekoratat e luftës e të punës. Nuk ta falin dëshmorët e fisit tënd që dhanë gjakun dhe jetën e tyre për këtë ditë. Ne jemi të vrarë sinqerisht në ndërgjegje, jo se na vjen keq për ty që do të ndëshkohesh, por sepse nga familja dhe fisi ynë të dalë një bastard, një tradhtar. Ta kuptosh mirë ti bir i padenjë i familjes sonë se akti tënd i ulët nuk na dobëson, nuk na ndan nga partia jonë e shtrenjtë dhe nga pushteti ynë i dashur, me të cilin jemi të lidhur si mishi me kockën, përkundrazi na bën më të fortë, t’i duam më shumë dhe të jemi më të egër e më të ashpër karshi armiqve tanë.
Unë si nënë të mallkoj: Helm t’u bëftë qumështi që të kam dhënë nga gjoksi im i pastër.
Unë si baba të them: t’u bëfshin gjarpër në mushkëri të mirat tona prindërore. Ta dija se do urreja në këtë shkallë, kisha për ta këputur kokën vetë.
Ne ish prindërit e tu, të bëjmë thirrje dhe të këshillojmë: të realizosh mirë dhe drejt në ndërgjegjen tënde poshtërinë që ke bërë karshi atdheut, shoqërisë dhe familjes. Të tregohesh i sinqertë dhe t’i hapësh zemrën drejtësisë popullore për fajet që ke bërë. Të bësh kthesë rrënjësore nga rruga jote e përbuzur dhe e ndyrë se shoqëria jonë është e madhe dhe zemërgjerë, e ashpër karshi armiqve, por kur e sheh se ata që gabojnë i kuptojnë dhe i realizojnë fajet e tyre, bëjnë kthesë sinqerisht, u jep dorën dhe i afron, në të kundërt, ju këput kokën si minjtë. Ju lutemi kërkesa jote të kihet në konsideratë për ndëshkimin e tij
“Mjaft është mjaft”, tha Presidenti i 43 të i SHBA, George W. Bush në Tiranë.
Kosova e pavarur – Shqipëria në Nato !
Shqipëria në Nato___Kosova e pa varur!
Ky është qendrimi im!
Ky është një qendrim i prerë dhe i fortë”, tha Presidenti Bush!
13 vjet nga vizita e Presidentit të SH.B.A, George W. Bush në Tiranë, publikohet letra që ky i fundit i dërgoi kryeministrit të Shqipërisë, Sali Berisha.
Goditja është një ndërprerje e qarkullimit të gjakut në tru. Qelizat e trurit që nuk ujiten më nuk marrin më oksigjen ose lëndë ushqyese dhe hyjnë në një proces degjenerimi ose mund të vde.sin nëse qarkullimi i gjakut nuk rikthehet në kohë.
Pavarësisht nga të rinjtë apo të moshuarit, goditja në tru mund të shkaktojë humbjen e pothuajse 2 milion neuroneve në minutë, gjë që shkakton dëme të konsiderueshme dhe të pakthyeshme. Duke pasur parasysh ashpërsinë e kësaj sëmundje, është e rëndësishme të mësoni se si të zbuloni simptomat e hershme në mënyrë që të ndërhyni sa më shpejt.
Në Francë, regjistrohen 130,000 raste të goditjes në vit çdo vit, pra një goditje në çdo 4 minuta. Në mënyrë që t’ju ndihmojnë të zbuloni shfaqjen e një goditje në vend, ekspertët kanë zbuluar 4 pjesë të trupit që duhet të monitorohen.
Kujdes nga këto 4 pjesë të trupit tuaj në rast goditjeje Fytyra: nëse vëreni një buzëqeshje nga njëra anë ose muskujt e fytyrës që befas qetësohen, duhet të lajmëroni menjëherë shërbimet shëndetësore . Armët: një person që nuk mund të ngrejë të dy krahët në të njëjtën lartësi mund të jetë duke pësuar goditje. Gryka: nëse një person nuk mund të flasë papritmas ose ka vështirësi në gëlltitje të pështymës ose ushqimit, kjo mund të jetë një shenjë e një goditje në tru . Koka: një person që ka një goditje në tru nganjëherë humbet gjurmët e kohës, ndihet i marramendur ose papritmas përjeton migrene të rënda. Shenja të tjera mund t’ju ndihmojnë të njohni një goditje të tillë si:
Dhimbje ose paralizë që prek vetëm gjysmën e trupit Problemet me vizionin (vizion i dyfishtë ose i paqartë, zvogëlimi i fushës vizuale, humbja e pjesshme ose e plotë e shikimit.) Marramendje me humbjen e ekuilibrit ose humbjen e koordinimit të lëvizjeve të trupit, Frymëmarrje e dendur ose e vështirë Rekomandohet fuqimisht të njihen simptomat pararendëse të një goditjeje, pasi kjo lejon të reagoni shpejt dhe për këtë arsye të rritni shanset për shërim, dhe të kufizoni efektet pasuese të cilat mund të jenë shumë serioze dhe të pakthyeshme. Njohja me faktorët më të zakonshëm të rrezikut gjithashtu mund të ndihmojë në parandalimin e goditjes në tru.
Faktorët kryesorë të rrezikut për goditje në tru Ushqimi jo i shëndetshëm: Ushqimi i sasive të mëdha të sheqerit, kripës dhe yndyrës ndikon në sistemin nervor dhe rrit rrezikun për goditje në tru dhe sëmundje të tjera të tilla si hipertensioni ose diabeti. Kur dikush ka presion të lartë të gjakut, rreziku i goditjes në rritje rritet ndjeshëm. Një rritje e presionit të gjakut rrit 4 herë rrezikun e goditjes ishemike (formimi i një mpiksje gjaku që zvogëlon rrjedhën e gjakut) dhe 10 herë atë të goditjes hemorragjike (gjakderdhje që shfaqet pas këputjes së një ene gjaku në rajoni i trurit).
Historia familjare: Ekspertët e shëndetit thonë se dikush ka më shumë rrezik nëse dikush në familjen e tyre të ngushtë (gjyshërit, prindërit, vëllai ose motra) ka pasur një goditje para moshës 65 vjeç. Për më tepër, nëse tashmë keni pasur goditje në tru ose TIA (sulm ishemik kalimtar), rreziku juaj për të pasur një sekondë rritet.
Plakja: gjysma e rasteve të goditjeve prekin të moshuarit mbi 75 vjeç. Në shumicën e tyre, nuk ka asnjë shenjë paralajmëruese para një krize, por faktorë të caktuar mund të monitorohen: të folurit e hutuar, vështirësi në të kuptuarit, mpirje nga njëra anë, shqetësime në vizion , dridhje ose probleme bilanci.
Si të shmangni një goditje? Për të ruajtur shëndetin tuaj dhe për të shmangur goditjet, këtu janë disa këshilla që mund të ndiqni:
Hani të shëndetshëm dhe të ekuilibruar, me një konsum adekuat të përditshëm të ushqyesve dhe antioksidantëve (fruta dhe perime, barishte, ushqime të pasura me kalium, dhe peshq të tjerë të yndyrshëm si salmon sepse ato përmbajnë omega-3 thelbësore për shëndetin e mirë të trurit) Bëni një gjumë çlodhës minimumi 7 orë në natë Humbni peshë nëse jeni mbipeshë ose mbipeshe për të zvogëluar rrezikun e diabetit dhe kolesterolit. Kontrolloni vazhdimisht tensionin tuaj të gjakut për të shmangur pikat e presionit të gjakut. Trajtimi i presionit të lartë të gjakut zvogëlon rrezikun e goditjes nga goditja me 40%. Ushtroni rregullisht për të tonifikuar muskujt tuaj, përmirësoni qarkullimin e gjakut dhe digjni yndyrën. Banish ose të paktën minimizoni konsumin tuaj të alkoolit dhe cigareve. Mbani një nivel të ulët stresi duke praktikuar për shembull meditim
Red VARAKU – Deklarata e PPE dhe një përpjekje për të fshehur mesazhin e palëkundur perëndimor
Partneri ynë
Ka pasur një konfuzion në leximin e mesazhit perëndimor në lidhje me krizën shqiptare kryesisht si pasojë e dy ngjarjeve të rëndësishme jashtëpolitike, tërmetit dhe pandemisë, të cilat kjo qeveri i ka shfrytëzuar maksimalisht për të harruar të vërtetat e përgjimeve dhe votimet moniste. Gjithashtu, këto dy ngjarje kanë ndikuar që nëpërmjet propagandës, qeveria të ndërtojë në mëndjen e shqiptarëve një qasje dhe narrativë tjetër të perëndimit ndaj krizës shqiptare, sidomos në interpretimin e ndihmës financiare të perëndimit ndaj popullit shqiptar, si mbështetje për të dhe në prezantimin e kredisë 885 milion euro si përkrahje për të personalisht. I njëjti konfuzion u tentua edhe këto ditë në dakortësimin e Reformës Zgjedhore, ku sërish ai tentoi ta shiste veten si i përkëdheluri i perëndimit kur në fakt në fund rezultoi e kundërta.
Por, e vërteta është që përkundër kësaj përpjekjeje për të shfokusuar opinionin publik , ka pasur gjithmonë një qëndrim të qartë të faktorit ndërkombëtar. Më i ashpri dhe më i qarti ka qenë bllokimi i integrimit. Një rast unik, në historinë e integrimit, sepse nuk ishte thjesht një moshapje negociatash për shkak të mosplotësimit të kushteve, por ishte bllokim i integrimit me nëntë kushte, të cilat pasqyronin qartazi vetëm kërkesat e opozitës. Pas bllokimit të integrimit, një mesazh tjetër i qartë, që i shkonte mu në zemër propagandës së qeverisë, fiks një muaj pas bllokimit të integrimit, në Zagreb Partitë Popullore Europiane dolën me një rezolutë të qartë në mbështetje të betejës politike të opozitës.
Një rezolutë që pranonte krizën që vinte si pasojë e përpjekjes së Ramës për të asgjësuar demokracinë dhe shikonte si zgjidhje të saj propozimin e opozitës për zgjedhje të parakohshme politike në të njëjtën ditë me ato lokale me një kod të dakortësuar zgjedhor. Në këtë mënyrë ajo vinte si mbështetja e parë e hapur për betejën politike të Lulzim Bashës pasi njihte, pranonte dhe vlerësonte edhe vendimet politike të z. Basha si lider i Opozitës, përfshi këtu djegjen e mandateve dhe bojkotin e zgjedhjeve. Më pas kemi presionin që e detyroi kryeministrin të pranonte si zgjidhje zbatimin e kushteve të Bundestagut. Provë për këtë ishte pranimi i Këshillit Politik, si mjet për shtrimin e rrugës për zgjidhjen e krizës dhe për dakortësimin e reformës zgjedhore si një mënyrë për dorëzimin e pushtetit me procedurë. Po në vazhdën e këtij qëndrimi të palëkundur ishte dhe sot deklarata e grupit parlamentar të PPE , grupit që qeveris BE-në, e cila nuk është tjetër vetëm se një përkthim në terma ligjorë dhe institucionalë i rezolutës së Zagrebit. Pra, deklarata sot e z. Michael Gahler, koordinatorit të grupit të PPE në Parlamentin Europian për çështjet e zgjerimit (CDU), i cili kërkoi sot në emër të grupit të Partive Popullore Europiane, vazhdimin me plotësimin e kushteve për hapjen e negociatave, me vendimin si hapin tjetër të rëndësishëm pas reformës zgjedhore, aplikimin e saj, jo vetëm që nuk është një devijim nga strategjia për tranzicionin politik të pushtetit në Shqipëri, por është një deklaratë që përforcon qëndrimin perëndimor dhe paralajmëron akte me fuqi ligjore në rast devijimi nga ky kurs. Në thelb kjo deklaratë është një ‘urdhër’ për qeverinë shqiptare, që nuk ka asnjë shans të mos zbatohet sepse moszbatimi i tij jo vetëm e ngarkon këtë qeveri me përgjegjësi, por sjell edhe pasoja të tjera për të ardhmen e integrimit të vendit.
Ndaj, përtej spekulimeve të vogla propagandistike, që tentojnë të injorojnë ose të zvogëlojnë betejën politike të opozitës, e vërteta është që Këshilli Politik dhe Reforma Zgjedhore janë pasojë e presionit ndëkombëtar për të plotësuar kushtet e Bundestagut. Pas deklaratës së sotshme të grupit të PPE, nuk besoj se ka më njeri që të mos e ketë të qartë, që faktori ndërkombëtar është angazhuar për një tranzicion politik të pushtetit nëpërmjet zgjedhjeve të parakohshme politike në të njëjtën ditë me ato lokale me kodin e ri të dakortësuar.
Diplomatët perëndimorë duke njohur natyrën servile dhe mercenare të politikanëve shqiptarë ndaj të huajve, janë bërë “rrogozë”, duke mos treguar respekt ndaj popullit. Shtëpia e shqiptarit ka qenë e mikut dhe e shtegtarit, por jo si sot, që i kemi bërë zotër, duke përdhosur dinjitetin kombëtar. Për një fotografi apo shtërngim duarsh me të huajt, politikanët tanë janë kthyer në karagjozë
Diplomatët e huaj nuk mund të qortohen se pse punët nuk shkojnë mirë në stanin e politikës shqiptare. Sepse ata e shikojnë dhe janë të bindur, që ky stan është një shesh ideal për të bërë një përshesh ideal. Dhe, siç ka rezultuar gjatë këtyre tridhjetë vjetëve, diplomatët e huaj përsheshin e kanë bërë të përkryer. E në këtë mes, nuk ka asgjë për t’u habitur. Sepse në Shqipëri sistemi kriminal komunist gjysmëshekullor, nuk u përmbys në dhjetorin e vitit 1990. Ai sistem thjesht u zëvendësua me një sistem neokomunist, në përputhje me platformën e kryekomunistit veteran Ramiz Alia, i cili, që në nëntor të vitit 1989, pati deklaruar se “e ardhmja e fëmijëve dhe e nipërve tanë do të jetë e sigurt”, duke lënë të nënkuptohej se këta duhet të jenë përjetësisht në pushtet. Prandaj lëvizja studentore e dhjetorit të vitit 1990 ishte një komedi e hollë, e mirorganizuar dhe me efekte mbresëlënëse, për t’i krijuar bindjen mbarë opinionit publik se sistemi komunist po “shembej” në Shqipëri, dhe në vend të tij, po “vendosej” një sistem i ri demokratik, i cili do të ishte “themeli” për ngritjen e mirëqenies së njerëzve. Kryeustai veteran i komunizmit, Ramiz Alia dhe shegertët rreth tij, për t’i mbushur mendjen “miletit”, se sistemi i vjetër komunist u “përmbys”, ishin të bindur se atij sistemi i duheshin bërë ca arnime, me ca shtojca dhe ca zbukurojca impresionuese, si ekonomia e tregut, iniciativa e lirë, zgjedhje “të lira”, e drejta e grumbullimeve dhe e protestave, fjala e lirë, në bazë të së cilës individi nuk do të ndëshkohej më për mendimet e tij kundër pushtetit. Por ama, këto shtojca e zbukurojca bëheshin me kusht që, siç e përmenda më lart, bijtë dhe nipat e veteranokomunistëve të mos luanin kurrë nga kolltuku i pushtetit. Siç edhe ka ndodhur realisht gjatë këtyre tridhjetë vjetëve!
Perëndimi europian e ka ditur me kohë se cila është psikologjia e politikanëve shqiptarë, e ka njohur mirë natyrën e tyre servile dhe mercenare, për shkak të së cilës ata nuk ushqejnë kurrfarë respekti për popullin e vet, por ama janë gati orë e çast që të shndërrohen në rrogozë shembullorë dhe në lepitka të zellshme të të huajve. Populli shqiptar, po ashtu, i njeh mirë politikanët e vet, se nga gjiri i tij kanë dalë. Por e keqja është se vetë populli shqiptar, tradicionalisht, të huajin e ka respektuar dhe vazhdon ta respektojë, më shumë se vetveten. Prandaj, gjatë shekujve, jo më kot, është krijuar në gjuhën shqipe ajo e famshmja fjalë e urtë:
“Shtëpia e shqiptarit është e mikut dhe e shtegtarit”.
Pra, shqiptari mikun, të huajin e ka bërë zot shtëpie për shkak të mikpritjes së tij, jashtë normave të etikës së komunikimit me të. Një qytetar i nderuar kosovar, me banim në Zvicër, shkruan:
“… a na solli neve ndonjë të mirë bujaria dhe zemërgjerësia me të huajt? Asnjëherë, kurrë! (Sokol Braha. “Vjen i kodrës, nxjerr të votrës”. Shtypshkronja “Grafobeni”. Prishtinë, 2011, f. 56).
Duke e ngritur kaq lart kultin e të huajit dhe duke shpërfillur kultin e vetvetes, populli shqiptar ka nxjerrë dhe vazhdon të nxjerrë nga gjiri i vet politikanë pa kurrfarë dinjiteti kombëtar. Nënkuptohet, që politikanët tanë, pa kurrfarë dinjiteti para të huajve, nuk mund të fitonin dot respektin e Perëndimit europian. Për rrjedhojë, në heshtje, nuk mund ta gëzonin, nuk mund ta gëzojnë dhe nuk kanë për ta gëzuar kurrë respektin e diplomatëve të huaj. Sepse servilin, mercenarin, të huajt e përbuzin në heshtje, por e shfrytëzojnë vetëm për interesat e tyre dhe vetëm kaq.
Politikanët shqiptarë, të etur deri në marrëzi për të dalë në fotografi me udhëheqës perëndimorë, sidomos me presidentë amerikanë, duke shpenzuar shuma të mëdha parash, fotografi këto për t’ua tundur paskëtaj para hundëve qytetarëve të vet gjatë fushatave zgjedhore, janë shndërruar në karagjozë të vërtetë, sepse me sjellje të tilla, ata nxjerrin në pah, kompleksin e inferioritetit të tyre, i cili është tepër karakteristik për njerëzit e etur për pushtet, si edhe ulin mjaft poshtë vlerat e mbarë kombit shqiptar.
Gjeste të tilla të politikanëve shqiptarë në qëndrimin plot servilizëm dhe mercenarizëm ndaj të huajve, janë nën vëzhgimin e përhershëm të diplomatëve perëndimorë. Dhe diplomatët e huaj, kur shikojnë që politikanët shqiptarë, për një fotografi me presidentët amerikanë harxhojnë aq shumë para, pse të mos bëhen ziliqarë edhe ata, që të nxjerrin prej tyre ndonjë përfitim personal nga përkrahja që do t’u japin në sytë e opinionit publik? Kjo është arsyeja që diplomatët e huaj braktisin selitë e tyre dhe bredhin poshtë e përpjetë nëpër Tiranë, sa nga njëra zyrë pushtetarësh të lartë, në tjetrën. Gjithmonë ka rënë në sy përkrahja që diplomatët e huaj i japin qeverisë, partisë që është në pushtet. Se ajo i administron financat shqiptare, jo opozita. Dhe kjo duket sheshit: diplomatët e huaj vijnë në Tiranë me këmishën të mbërthyer dhe kravatën të shtrënguar deri në fyt. Por, gjatë ushtrimit të mandatit, fillojnë dhe e zbërthejnë pullën e sipërme të këmishës dhe kravatën e lirojnë fare, se qafa vjen e u bëhet si e demit. Kanë të drejtë! Shqipëria e politikanëve në pushtet, për ta, është lopë mjelëse, ndaj ata janë shndërruar në kadilerë. Dhe “kadiu kur shikon paranë, ters e vërtit sherihanë”.
Një gazetar i njohur i njërit prej kanaleve televizive, i cili para do kohësh deklaroi, se janë të panumërta kërkesat që i drejtohen Brukselit dhe Vjenës për t’u emëruar si diplomatë në Shqipëri. Kishte shumë të drejtë ai gazetar me brumosje nacionaliste: Shqipëria është “toka e premtuar” për diplomatët perëndimorë.
Përkrahja e padrejtë që i jepet qeverisë është vënë re edhe në radhët e europarlamentarëve.
Ish-europarlamentarja Doris Pak (Pack), ka reaguar ashpër kundër Knut Fleckenstein-it për qëndrimin e tij skandaloz ndaj qeverisjes socialiste, gjatë vizitës së tij me 6 europarlamentarë, në Tiranë, më 27 dhe 28 shkurt 2019, ku sulmoi opozitën për djegien e mandateve të deputetëve. Ajo shkruante:
“Knut Fleckenstein, gjykimi i opozitës në Shqipëri për sjellje jodemokratike, është hipokrizi, është një thirrje për ndihmë nga BE-ja. Asnjëherë në vitet e fundit nuk keni kritikuar miqtë socialistë për krimin dhe qeverisjen e korruptuar. Shqiptarët humbën shpresën, po vuajnë dhe lënë vendin. Kam turp nga ti” (Citohet sipas: “Deklaratat kundër opozitës, Doris Pack “fshikullon” Knut Fleckenstein: Kam turp nga ti”. Faqja e internetit “Fox Ëeb”. 04 mars 2019).
Nga sa deklaronte zonja Doris Pak, rezulton se Knut Fleckenstein ishte një europarlamentar i korruptuar në Shqipëri dhe, për pasojë, ishte një njeri i pamoralshëm. Le të flasim me gjuhën e fakteve.
Gazetari i talentuar Elio Laze ka deklaruar publikisht si më poshtë:
“… Kjo është historia e turpshme me ndërkombëtarët, të cilët vijnë, mbushin ca valixhe, shijojnë benefitet që u ofrohen hoteleve të Tiranës dhe ikin dhe mbushin ca raporte të pavërteta, të paqena… Le të marrim zotin Knut, për shembull, jo këtë herë që ishte në Shqipëri para ca ditësh, por herën e kaluar, zoti Knut, ka kaluar dy netë në hotel “Rogner”, me një vajzë të strukturave të forumit rinor eurosocialist shqiptar… dhe unë nuk besoj që duhen marrë seriozisht raportet që bën Knuti, pasi ka kaluar gjithë natën pa gjumë…”(Citohet sipas: “Sa para u ofroi mazhoranca kandidatëve të listës plotësuese të opozitës? Gazetari Elio Laze”. Transmetuar në youtube nga “Syri.net”. Intervistues gazetari Alen Xhelili. 05 mars 2019).
Përkrahja e diplomatëve të huaj për qeverinë dhe për partinë socialiste ka arritur herë-herë deri në atë shkallë, saqë ndokush prej tyre ëshë etiketuar edhe si anëtar i asamblesë së partisë socialiste. Ndonjë diplomat tjetër, përkrahjen e vet ndaj kryeministrit Rama, e ka manifestuar deri edhe në përmasa skandaloze. Rasti i mëposhtëm dëshmon më së miri, se njëri nga këta diplomat, është thjesht një rrugaç, që duhej përzënë menjëherë me teneqe nga vendi ynë. Por s’kishte kush ta përzinte, se vendi ynë nuk ka zot.
“Mbrëmë ambasadori i OSBE-së në Tiranë, Borchard, u ka ngritur gishtin e mesit protestuesve shqiptarë që ndodheshin para Drejtorisë së Policisë në Tiranë, ngaqë protestonin kundër arrestimeve të banorëve të “Unazës së Re” nga policia. Kjo është e turpshme. Një akt i pastër rrugaçërie nga një përfaqësues me imunitet diplomatik! Zhgënjim i madh që diplomacia gjermane të përfaqësohet me një person të tillë! Gjesti i turpshëm i një ambasadori është i dënueshëm dhe duhet ta ndëshkojë Konventa e Vjenës. Ai gisht i mesit nga ambasadori i OSBE-së, kundër shqiptarëve, në fakt, shpreh krizën spektakolare që ka drejtimi i OSBE-së, drejtim, i cili do t’i besohet qeverisë më antidemokratike të vendeve anëtare të OSBE-së, qeverisë së Ramës, që dhunon egërsisht qytetarët e saj dhe liritë kushtetuese” (Citohet sipas: “Turp. Ambasadori i OSBE-së në Tiranë u ngre gishtin e mesit protestursve shqiptarë”. Faqja e internetit e gazetës “Telegraf”. 14 tetor 2019).
Diplomati Borchard, nuk mund të mbante qëndrim tjetër ndaj protestuesve të “Unazës së Re”, prandaj ai gishti i tij i mesit, i ngritur paturpësisht para tyre, dëshmonte më së miri se ai ishte radhitur fuqimisht në përkrahje të kryeministrit Rama. Kur ata protestues të gjorë i poshtëronte kryeministri i vendit, siç edhe i poshtëroi publikisht, duke i flakur si lecka nga shtëpitë e tyre, si mund të mos i poshtëronte ai, diplomati i huaj!
Por, çuditërisht, këtë sjellje rrugaçërore të këtij diplomati të lartë europian, Brukseli e mori në mbrojtje. Kjo dëshmon fare shkoqur se çfarë qëndrimi “dashamirës” mban Perëndimi europian ndaj popullit shqiptar.
Nëse diplomatët e huaj, kryesisht perëndimorë, do të kishin sadopak respekt për popullin shqiptar, atyre nuk mund të mos u bënte përshtypje shpopullimi i Shqipërisë me përmasa të frikshme këta shtatë vjetët e fundit. Dhe, si zëdhënës të qeverive të tyre, do të kërkonin ndryshimin e stanit politik në Tiranë, në mënyrë që njerëzit, të mos braktisin vendin. Sipas disa të dhënave shifrore, të botuara para do kohësh në gazetën “Telegraf”, rezulton se gjatë pesë vjetëve , (2012-2017), në vendet perëndimore kanë marrë azil 290 mijë shqiptarë, përfshirë edhe kosovarët, pa llogaritur ata që kanë braktisur vendin, të cilët, në tërësi, kapin shifrën mbi gjysmë milioni, për të dyja vendet. Siç vihet re, Rama dhe Thaçi janë në garë, se kush do të arrijë t’a shpopullojë më shpejt vendin përkatës. Që të dy, duke qëndruar kaq gjatë në pushtet (Rama – 22 vjet, Thaçi – 21 vjet), domosdo që janë duke lenë gjurmë në histori me kontributin e tyre të dukshëm, për shpërbërjen e kombit shqiptar. Me sa duket, janë në garë me Putinin, i cili, sipas disa medieve ruse, mendon të largohet nga pushteti në vitin 2036. Dihet: një politikan mund të qëndrojë gjithë jetën në pushtet vetëm në dy raste: ose kur vendi është mbretëri, ose kur aty është vendosur një sistem komunist, apo neokomunist, si në rastin e Shqipërisë dhe të Kosovës.
Shtetet perëndimore, të cilat janë anëtare të NATO-s, nuk duhej të lejonin që Athina të vazhdojë ta mbajë në fuqi ligjin paradoksal të luftës me Republikën e Shqipërisë, ndërkohë që kjo po bëhej gati të pranohej si anëtare e saj, që në pranverën e vitit 2008. (u pranua në pranverën e vitit 2009). Mirë që Perëndimi europian nuk e çan fort kokën për vendin tonë, por Uashingtoni nuk duhej t’ia lejonte Athinës kurrësesi një gjë të tillë.
Nisur nga sa u parashtrua më lart, mund të thuhet pa mëdyshje, se të pretendosh që diplomatët perëndimorë duhet të mbajnë një tjetër qëndrim në vendin tonë, pra, një qëndrim kundër qeverisjes së keqe të vendit, është jashtë realitetit. Kur i zoti i shtëpisë vendos kallëpet e dinamitit në themelet e saj, i huaji s’e ka për gjë të ndezë fitilat. Praktika e deritanishme tridhjetëvjeçare ka vërtetuar me fakte, se diplomatët perëndimorë, kanë shikuar dhe vazhdojnë të shikojnë vetëm interesin personal, në mënyrë që kur të përfundojnë mandatin, të largohen me valixhe “të majme” nga vendi ynë, domosdo, me kontributin e drejtpërdrejtë të qeverisë. Prandaj asnjëri prej tyre nuk e ngriti kurrë zërin kundër shndërrimit të Shqipërisë në një Kolumbi të Europës, me kontributin e drejtpërdrejtë të kryeministrit Rama. Se derisa qeveria nuk e çan kokën fare për popullin e vet, si mund të mendohet që ta çajnë kokën për të, diplomatët e huaj perëndimorë?!
Po këto që keni shkruar, nuk janë të vërteta! Unë jam ruse, por jo agjente. Këtu kam dy fëmijët e mi, burrin tim, familjen time… Shqipëri është fati im, atdheun im…
Ne kemi thyer agjente edhe më të bukura, edhe më të rafinuara se ti… – fliste me vetëbesim ajo femër mizore, me fytyrë të pastër, simpatike, që kundërmonte parfum. Them se e dinte saktësisht ç’më priste.
Hetuesja ime, Dolores Veliaj, më thoshte shpesh, se kjo “s’është asgjë”. Ajo mbante në tavolinë një kuti metalike me pajisje të çuditshme torturash: gjilpëra lloj-llojesh; pinca; pinceta; shkopinj të mprehtë me majë; piskatore; kamzhikë të hollë si varëse. Më zhvishte. Lëkura ime e bardhë u bë gjithë njolla blu, manushaqe, jeshile.
Firmos! – më urdhëronte. Mandej, në mënyrë enigmatike shtonte: “sa s’të ka ndodhur e madhja…”
Po këto që keni shkruar, nuk janë të vërteta! Unë jam ruse, por jo agjente. Këtu kam dy fëmijët e mi, burrin tim, familjen time… Shqipëri është fati im, atdheun im…
Ne kemi thyer agjente edhe më të bukura, edhe më të rafinuara se ti… – fliste me vetëbesim ajo femër mizore, me fytyrë të pastër, simpatike, që kundërmonte parfum. Them se e dinte saktësisht ç’më priste. Atë natë ndodhën të tëra. Hynë në qelinë time, pa zhurmën e zakonshme, kapitenët Ylli dhe Aliu. Nuk kisha ku shkoja më. Ndodhi ajo që nuk prapësohej, që nuk zhbëhej… Dhe jeta ime u thye në mes, në dy gjysma që nuk do të bashkoheshin më kurrë. Të nesërmen i thashë hetueses sime se dua të firmos gjithçka. Çfarë të dojë ajo.
Është e vetmja “pykë” që i çan gratë e huaja armike, – tha plot nënkuptime ajo, duke bërë drejt fytyrës sime gjestin e turpshëm me gishtin e mesit, pastaj u vu të fuste letrat në dosje mekanikisht, pa m’i shqitur sytë, tejet të picërruar, me vështrimin e specit djegës.
Lus që Zoti t’ju rezervojë të njëjtën sprovë, – i thashë me sy të ndezur nga lotët.
Zot nuk ka, e dashur, – nënqeshi ajo si filozofe, duke shtypur diçka në makinën e shkrimit. – Por dhe të kishte, – tha pas një grime, mes kërkëllimave të tastierës, – Ai do të ishte në anën tonë. Nuk fola. Ajo rreshti së shtypuri dhe, si të kujtohej befas për diçka, hapi sirtarin dhe më zgjati një zarf të madh, të hapur, bojë okër.
Ke një shkresë që duhet firmosur, – tha. – Mos u mërzit që në fillim: është një kërkesë e thjeshtë divorci që e kërkon yt shoq… kurse dy letrat e tjera… lexoji vetë më mirë… Ishin dy letrat e fëmijëve të mi të shtrenjtë. Me shkrim dore. I njoha menjëherë. Përmbajtja e tyre ishte e njëllojtë. Ata më shkruanin se nuk më njohin më për nënën e tyre. Se më mohojnë. Se nuk duan të kenë një nënë armike. Se tash e tutje e vetmja nënë e vërtetë për ta, është Partia. E firmosa divorcin. Kërkova t’i marr letrat me vete, në qeli, por hetuesja nuk m’i la.
I ke këtu në dosje, – tha. – Ç’të duhen në qeli? Mbase ajo kishte të drejtë: ç’më duheshin?
Pak ditë më parë është kapur një mjet lundrues që telekomandohet nga larg, nuk kishte pilot, por kishte një program të veçantë duke ardhur nga Durrësi në brigjet jugore të Italisë.
Gazetaria e Ora News, Alba Kepi nga Italia solli detaje të forta në lidhje me trafikun e drogës nga Shqipëria.
Sipas saj, ka dëshmi nga antidroga dhe Guardia di Finanzia se po trafikohet drogë nga Shqipëria, përmes nëndetëseve të vogla.
“Në raportet e Antimafias, Guardia di Finanzias, Antidrogës, pohohet se janë sofistikuar e modernizuar metodat që grupet kriminale dhe mafia shqiptare përdor për të arritur qëllimet e tyre. null
Pak ditë më parë është kapur një mjet lundrues që telekomandohet nga larg, nuk kishte pilot, por kishte një program të veçantë duke ardhur nga Durrësi në brigjet jugore të Italisë. Autoritetet italianë kapën 37 kg marijuanë. Këto operacione organizohet edhe në nivelin e nëndetëseve. Këto vijnë nga përgjimet ambientale dhe telefoni që kanë pohuar se po organizohet trafiku i drogës nga nëndetëse të vogla”, është shprehur gazetarja.
Vrasja e George Floyd ishte e qëllimshme pasi oficeri i policisë Derek Chauvin e dinte se çfarë pasoje do të sillte veprimi i tij i pa ligjshëm, ngjeshja e gjurit në qafën e viktimës. Motivi që e shtyu policin në këtë veprim sa antiligjor aq edhe çnjerzor, nuk eshte kompetence e imja si qytetar, por e institucioneve ligjore, gjë e cila do të dalë nga hetimit dhe gjykimi i çeshtjes. Fakti që personazhet e ngjarjes, viktima dhe vrasesi janë nga rraca të ndryshme, mund të cojë edhe në paragjykimin se jemi para një rasti të shfaqjes së veprimeve me motive rraciste. Por kjo është një hipotezë që mbetet për tu vërtetuar. Besoj se i kuptoj bashkëqytetarët amerikanë (ku tashmë edhe ne jemi të atillë për nga shtetësia) dhe ndjehem pjesë e protestave me karakter paqësor, pasi liria dhe të drejtat e njeriut janë të vendosura realisht në themelin e demokracisë amerikane. Veprimit kriminal të vrasësit me uniformë i duhej dhënë përgjigja jo vetëm nga autoritetet ligjzbatuese, të cilët nuk ngurruan ta prangosin ish kolegun e tyre si shkelës i ligjit, por edhe nga qytetarët e indinjuar me te tilla sjellje cnjerzore, të cilët u tubuan në protestat paqësore. Protestuesve amerikanë (ndryshe nga ato shqiptar) nuk u intereson se cila ishte “biografia” e viktimës, por pse u shkel ligji, pse polici dhunoi viktimen e të tjera aspekte që lidhen me korpusin e të drejtave e lirive, të cilat përbëjnë fondamentin e shoqërisë dhe të shtetit. Përmes protestave, qytetarët shprehin qëndrim distancues ndaj shkeljeve në përgjithsi dhe shkelësve të ligjit në vecanti, për veprime që cënojnë jetën e qytetarëve, vecanërisht kur shkelësit janë përfaqësues të institucioneve shtetërore. Edhe rasti në fjalë, ku për pasojë vdiq i ndaluari Floid, u panë elemente antiligjore si vetëgjyqsia, anashkalimi i praktikave të përcaktuara ligjërisht për bërjen e një ndalimi etj. Prandaj protestat paqësore të qytetarëve ishin të drejta dhe plotësisht të motivuara. Por futja në “lojë” e anëtareve të shoqatës Antifa, (edhe pse të pranuar ligjërisht) janë lexuar publikisht si një ekstrem i dhunshëm majtist, i manipuluan protestat duke ja ndryshuar qëllimin dhe mjetet. Për Antifa-n nuk ka rëndësi cfarë ka ndodhur, dhe ku është shkelur ligji. Atyre u mjafton ngjarja, të cilën e shndërrojnë në preteks për të realizuar qëllimin e vërtetë – spektaklin e shëmtuar e të dhunshëm anarkist. Ashtu si vëllazeria majtisto-anarshiste në vende të tjera, majtisto-rrebelët e Antifas i shfrytëzojnë protestat paqësore në favor të tyre, duke u injektuar elementet përbashkues: dhunë, gjak, shkatërrim. Për të frenuar përhapjen e veprimeve makabre të tyre, ndërhyrja energjike e Presidentit Trump ishte zgjidhja e duhur. Nuk është aspak i moralshëm qëndrimi i zotit Biden, kandidatit Demokrat për President të U.S. i cili rreket të shfrytëzojë vdekjen e qytetarit afro-amerikan Floyd për të pasur përfitim politik ndër votuesit e atij komuniteti. Nuk ka asnjë gram moral të mveshësh me petkun e heroit qytetarin me precedent penalë George Floyd. Ai nuk ishte hero, dhe asgjë heroike nuk ka në gjithë jetën e tij. Përkundrazi Floyd qe vendosur në shumë raste kontravers me ligjin ndaj dosja e tij penale ishte e mbushur me veprime antiligjore si në rastin e rrezikimit të jetës së qytetares si në rastin ……. Loja e z. Biden për ta bërë George Floyd hero, tregon me se pakti që demokratët ende nuk janë të gatshëm të marrin në duar drejtimin e shtetit më demokratik në botë. Krijimi i simboleve të rremë për të fituar ca vota nuk është rruga më e mirë për marrjen e pushtetit. I ndjeri qe thjesht një viktimë ku protagonisti – ish polici Derek Chauvin tashmë ndodhet vendosur nën akuzë për krimin e vrasjes. Kjo është e vërteta.
Ambasadorë, për çfarë po flisni, kë përfaqësoni? Rama është nën dyshime se ka manipuluar zgjedhjet parlamentare të vitit 2017, ka përgjegjësi politike për korrupsionin, të gjithë zyrat e njerëzve të PS-së veprojnë jashtë hapësirave ligjore, liria e shtypit është kufizuar, trashëgimia kulturore është shkatërruar në shkatërruar në mënyrë të paligjshme”,- shkruan Henze në postimin e tij në Twitter.
Martin Henze, Këshilltar Ekonomik pranë CDU-së Gjermane, ka reaguar pas deklaratave që kanë bërë sot një pjesë e ambasadorëve të BE, në mbështetje të qeverisë “Rama”. Në një postim në Twitter ai pyet direkt ambasadorët se çfarë po përfaqësojnë në Shqipërinë kur mbështesin një kryeministër të dyshuar për manipulim të zgjedhjeve dhe korrupsion.
“Ambasadorë, për çfarë po flisni, kë përfaqësoni? Rama është nën dyshime se ka manipuluar zgjedhjet parlamentare të vitit 2017, ka përgjegjësi politike për korrupsionin, të gjithë zyrat e njerëzve të PS-së veprojnë jashtë hapësirave ligjore, liria e shtypit është kufizuar, trashëgimia kulturore është shkatërruar në shkatërruar në mënyrë të paligjshme”,- shkruan Henze në postimin e tij në Twitter.
Martin Henze@GSKStrategy
Ambassador,what are you talking about, who do you represent?Rama is under suspicion of having rigged the 2017 parliamentary elections,has political responsibility for corruption,all office SP people,abolished the rule of law,restricted press ,cultural heritage illegally destroyedTwitter Ads info and privacy
Sokol Lika ishte nxënës në shkollën e mesme gjeologjike të Korçës. Pas një zënke në shkollë, së bashku me shokun e tij Besim Qose, vendosën të arratiseshin në sektorin e postës kufitare të Starjes në Rrethin e Kolonjës.
Sokoli kish njerëz në Stamboll, ndërsa Besimi në Australi dhe një mik në Brazil. Pasi blenë një shishe fërnet, një vazo reçel, dy komposto, buke dhe qofte me një makinë qepësh udhëtojnë në Ersekë. Në Starje u vra Sokoli më 23 maj 1990, ndërsa Besimi u arrestua. Pas disa muajsh, Besimi u dënua me 8 muaj burgim në bazë të nenit 127 të Kodit Penal.
Dëshmia e Besim Qoses, shoku i Sokolit
Sokoli ishte pranë meje. Unë nuk e pashë kur u afruan ushtarët. Unë ju thashë ushtarëve të mos qëllonin se isha aty dhe ngrita duart lart. Pastaj mua më ngritën më lart ushtarët. Aty pashë se Sokoli ishte i shtrirë. Nga ushtarët dëgjova të thoshin se “njëri qenka vrarë”. Ora duhet të ketë qenë rreth 22 – 23.00.
Dëshmia e ushtarit Blerim Allhidri nga Rrajca
Isha bashkë me ushtarin Ilirian Luto. U vendosëm sipas rregullores në vendin e caktuar. Unë zura pozicion dhe i bëra ndaljen shkelësit.
Unë ju kam thënë: “ndal mos lëviz, je i rrethuar, dorëzohu”. Të dy shkelësit u shtrinë përtokë dhe në këtë kohë unë kam qëlluar me armë. Po kështu edhe shoku im Ilirjan Lato qëlloi mbi ta.
Unë dhashë sinjalin e alarmit në postë. Zumë pozicion dhe vazhdonim të qëllonim. Shkelësit na humbën se ishte errësirë, ra edhe mjegulla. Ne qëndruam në bllokim dhe qëllonim një nga një, deri sa na erdhi ndihma nga posta kufitare, rreth orës 21.00 – 21.30.
I pari erdhi ushtari Kastriot Çela me Altin Broçin. Pas këtyre erdhën shokët e tjerë. U rrethua vendi ku ishin shkelësit e kufirit. Afroheshim në drejtim të tyre duke qëlluar.
Dëshmia e ushtarit Ilirjan Lato
Nxituam që të zinim vijën e kufirit sepse ishin shumë afër saj, rreth 200 metra. Pasi bllokuam vijën e kufirit i lamë ata të dy të afroheshin. Kur u afruan rreth 50 metra, Blerimi bërë ndaljen. Ata ndaluan dhe në këtë kohë unë u thashë të ndalnin se do i qëlloja. Ata po studionin për të ikur. Blerimi bëri një qitje në ajër. Ata u shtrinë barkas. Në moment unë qëllova në drejtim të tyre me breshëri. Blerimi kaloi në krahun tjetër e zuri vend më lart. Ai filloi që qëllonte që të afrohesha unë. Ata nuk lëviznin por rrinin shtrirë. Në këtë kohë ra një mjegull. Ne qëndruam në përgjim për të parë nga vajtën se nuk dukeshin nga errësira dhe mjegulla. Blerimi më pyeti mua nëse dëgjoja gjë se nga vajtën. Unë i thashë se nuk kanë kaluar. Ai më tha se nga unë nuk kanë kaluar. Unë i thashë Blerimit se janë futur në bunker, se ishin ca të tillë afër. Për t’i frikësuar, unë thirra emra kot që të dilnin lart e poshtë. Ne vazhdonim të qëllonim në drejtim të tyre. Në këtë kohë erdhën shokët nga posta për ndihmë. Edhe shokët qëlluan në drejtim të tyre. Hodhëm shenjëdhënëse por nuk pamë gjë. Ndaluam zjarrin nga frika mos vrisnim njëri – tjetrin. Shokët kontrolluan bunkerin por nuk gjetën gjë. U ngritëm e po bisedonim. Në moment, njëri nga shokët që erdhi për ndihmë qëlloi me breshëri. Ne u afruam në formë rrethi. Ndaluam zjarrin e bëmë rrethimin se mos dëgjohej ndonjë zhurmë. Me elektrik pamë një gjumë sandaleje që e kishte drejtimin për në thellësi të tokës tonë, menjëherë u vendosëm nëpër pozicione dhe qëndruam në heshtje. Shkelësit mendonin se neve ikëm dhe filluan të lëviznin. Kastriot Çela dëgjoi një rrokullisje guri. Ai tha ecni pas je ja ku janë. Erdhi njësiti ynë nga poshtë dhe qëllonte. Shkelësit qëndruan pa bërë zhurmë, por ne nuk shikonim gjë. Kastrioti i pa që po rrinin mbështetur te një shkëmb. Ai i thirri një shoku dhe ata lëvizën nga vendi. Limoz Dushku qëlloi në drejtim të tyre dhe vrau njërin nga ato. Ai tjetri thirri: “mos qëllo xhaxhi ushtari”. Ne ndërpremë zjarrin dhe u afruam te ai që ishte gjallë. Ai nuk lëvizi fare. E kapëm dhe e lidhëm. Ai qante.
BIRN ka zbuluar dëshmi të reja të lobimit të institucioneve të Kosovës për shkëmbim territoresh me Serbinë: një gazetar i gazetës Le Monde ka deklaruar që Ambasadori i Kosovës në Francë, Qëndrim Gashi, personalisht ka avokuar për shkëmbim territoresh përderisa një akademik amerikan ka zbuluar se si Hashim Thaçi i ka kërkuar atij që të përgatisë një punim në mbrojtje të këtij plani.
Më 28 maj, BIRN-i ka zbuluar se si gjatë qeverisë së PAN-it ishin paguar 168,000 euro te kompania me seli në Paris, Majorelle PR & Events, e cila kishte promovuar “pozicionin e Kosovës” për “korrigjim territoresh” si mjet për arritjen e marrëveshjes paqësore në mes të Kosovës dhe Serbisë.
Dhurata Hoxha, e cila në atë kohë shërbente si ministre në Ministrinë për Integrime Evropiane dhe e kishte nënshkruar kontratën me kompaninë, e ka përshkruar artikullin si “lajm i rrejshëm” dhe ka kërcënuar se do të bëjë padi për shpifje. Ajo po ashtu kishte kërkuar nga Kryetarja e Kuvendit të Kosovës, Vjosa Osmani, e cila e kishte shpërndarë në Tëitter artikullin e Prishtina Insight, që “të kërkonte falje dhe të distancohej nga deklarata e saj publike”.
Megjithatë, në ndërkohë, BIRN ka kontaktuar një gazetar dhe një akademik të cilët kanë konfirmuar se ata ishin lobuar për të shkruar pozitivisht për ‘korrigjim kufijsh’ dhe shkëmbim potencial të territoreve në mes të Kosovës dhe Serbisë. Korrespodenti për Evropë Qendrore i gazetës Le Monde, Jean-Baptiste Chastand, e ka mbuluar Ballkanin që nga viti 2015. Ai ishte kontaktuar nga kompania Majorelle PR & Events edhe gjatë vitit 2018 edhe gjatë vitit 2019.
Në shtator të vitit 2018, një përfaqësues i kompanisë Majorelle e kishte telefonuar për të aranzhuar një takim mes gazetarit Chastand dhe Ambasadorit të Kosovës në Francë, Qëndrim Gashi, për të diskutuar rreth shkëmbimit të territoreve në mes të Kosovës dhe Serbisë.
Të premten, Chastand ka deklaruar për BIRN që “më 13 shtator 2018, Qëndrim Gashi ka ardhur në Le Monde bashkë me një grua nga Majorelle për të biseduar rreth shkëmbimit të territoreve”. “Ai ka thënë që [shkëmbimi i territoreve] është një ide e mirë për të sjellë paqen, por ai nuk ka qenë shumë specifik, dhe nuk ka qenë e qartë se për cilin territor ishte fjala”.
Sipas Chastandit, vetëm Gashi ka foluar gjatë të gjithë takimit përderisa përfaqësuesja e Majorelle ka heshtur. “Ajo që ka qenë e çuditshme është që Qëndrim Gashi më njihte,” ka thënë gazetari Chastand. “Ai e kishte numrin tim të telefonit dhe ne ishim takuar edhe më herët. Ai nuk kishte nevojë që Majorelle t’ia aranzhonte takimin me mua.”
Qëndrim Gashi ishte emëruar ambasador i Kosovës në Francë në vitin 2016 nga koalicioni PDK-LDK, në kohën kur presidenti aktual i Kosovës Hashim Thaçi ishte ministër i Punëve të Jashtme.
Më 27 maj, Gashi kishte deklaruar për BIRN që ai kishte qenë në kontakt me Majorelle PR & Events me qëllim që “të lehtësonin kontaktet me gazetarët.” Megjithatë, Gashi e ka mohuar “kategorikisht” të ketë qenë ndonjëherë i përfshirë në lobime që lidhen me temën e ndryshimit të kufijve. “Përgjigja është e thjeshtë, kategorikisht: jo,” kishte deklaruar ai në përgjigjen e tij.
BIRN e ka sfiduar Gashin me informacionet e reja, duke i kërkuar që të konfirmojë se a ishte takuar me gazetarë të gazetës Le Monde ku e ka shtyrë çështjen që shkëmbimi i territoreve në mes të Kosovës dhe Serbisë të shihej në mënyrë pozitive. Ambasadori nuk i ka mohuar këto pretendime, e përgjigja e tij e datës 30 maj ka qenë që “nuk ka koment shtesë.”
Pas takimit të tij me Gashin, Chastand kishte shkruar një artikull duke raportuar mbi idenë e shkëmbimit të territoreve, ku e kishte cekur edhe rrezikun për dhunë në rast se kjo ide realizohet. Chastand tha që ai nuk kishte pasur nevojë për ndonjë citat nga Ambasadori. “Artikulli im rreth kësaj ishte gati për t’u publikuar dhe unë kisha qenë në Kosovë para dy javësh,” ka deklaruar Chastand, duke shtuar që gjatë kohës sa ishte në Kosovë, ai e kishte takuar Presidentin Thaçi, i cili i kishte thënë të njëjtën gjë si Ambasadori Gashi.
Sidoqoftë, përshkrimi që i bën Chastand takimit ngre pyetje serioze rreth sjelljes së Gashit. Gjyljeta Mushkolaj, ish-gjykatëse e Gjykatës Kushtetuese, ka thënë për BIRN që mbrojtja e integritetit territorial të shtetit është obligim i secilit ambasador, edhe në rastet kur ata marrin urdhër për ta bërë të kundërtën e kësaj.
Mushkolaj ka thënë që “neni 16 i Kushtetutës së Kosovës nënkupton që edhe kur Kryeministri apo Presidenti u kërkojnë të bëjnë një gjë si lobimi për shkëmbim territoresh, ambasadorët duhet t’i shërbejnë shtetit ngase Kushtetuta është mbi çdo autoritet tjetër dhe është detyrë e secilit që ta mbrojë atë”.
Përveç këtyre obligimeve kushtetuese, neni 10 i Ligjit për Shërbimin e Jashtëm të Republikës së Kosovë thotë që të gjitha misionet diplomatike e kanë funksionin e “mbrojtjes së sovranitetit dhe integritetit territorial dhe interesave të tjera të Republikës së Kosovës.”
BIRN ka folur edhe me Behgjet Pacollin, që kishte shërbyer si Ministër i Punëve të Jashtme në vitin 2018, dhe e ka pyetur nëse Gashi e kishte shkelur kodin diplomatik duke folur me gazetarë të huaj në favor të shkëmbimit të kufijve.
Në përgjigjen e tij, Pacolli ka thënë që ai ua kishte bërë të qartë të gjithë diplomatëve dhe ambasadorëve të Kosovës nëpër botë që ‘korrigjimi i kufjve’ që po e shtynte Thaçi nuk ishte qëndrimi zyrtar i Kosovës. “Qëndrimi zyrtar i Qeverisë rreth kësaj çështjeje ka qenë i qartë, integritetit territorial i Kosovës është i panegociueshëm në dialog me Serbinë,” kishte deklaruar Pacolli për BIRN-in më 29 maj.
Megjithatë, përderisa ky mund të kishte qenë qëndrimi zyrtar i Qeverisë së Kosovës, artikujt që diskutonin rreth shkëmbimit të territoreve, vazhdonin të paraqiteshin në mediat franceze. Në shtator të vitit 2018, gazeta Le Figaro kishte publikuar një artikull ku përshkruante gatishmërinë e Hashim Thaçit dhe presidentit të Serbisë, Aleksandar Vuçiq për të shkëmbyer territore.
Gazetarja që kishte shkruar këtë artikull, Isabelle Lasserre, ka thënë që ajo kishte qenë në kontakt me përfaqësues të Majorelle, të cilët i kishin ndihmuar që të aranzhonte një intervistë me Hashim Thaçin. Megjithatë, ajo ka insistuar që kjo kompani nuk e kishte ndikuar artikullin e saj.
Në ‘raportin e aktiviteteve’ që Majorelle ia kishte dërguar Qeverisë së Kosovës më 21 tetor 2018, ishin cituar artikujt e publikuar në mediat franceze, duke e përfshirë edhe artikullin në Le Figaro e edhe atë në Le Journal du Dimanche (të cilët po ashtu kishin publikuar një artikull rreth marrëveshjes së paqes në mes të Kosovës dhe Serbisë në shtator të vitit 2018).
Në raportin e Majorelle Pr & Events thuhej që “ne kemi ngritur vetëdijen pozitive rreth dosjes Serbi – Kosovë në mesin e vendim-marrësve publik të Francës përmes artikujve në media me shtrirje të gjerë siç janë Le Figaro dhe Le Journal du Dimanche, të dyja këto media që lexohen nga një audiencë e gjerë”.
Raporti po ashtu i është referuar suksesit të Majorelle për të aranzhuar takime në mes të gazetarëve të profilit të lartë në Francë dhe Qëndrim Gashit. “Janë aranzhuar një numër i madh takimesh në mes të gazetarëve me ndikim nga media serioze franceze dhe Ambasadorit tuaj Qëndrim Gashit: Le Monde, Le Point, La Corix, AFP, France Inter”, thuhet në raport.
Chastand tha që atë e kishte kontaktuar Victoria Rez, një përfaqësuese e Majorelle PR & Events më 4 prill 2019, me qëllim që të aranzhonin një takim me Dhurata Hoxhën, ish-ministren e Integrimeve Evropiane.
Sipas Chastand, qëllimi zyrtar i takimit kishte qenë diskutimi rreth çështjes së liberalizimit të vizave, mirëpo takimi nuk ishte mbajtur ngase Chastand nuk i ishte përgjigjur kësaj kërkese.
Akademikut amerikan i ishte kërkuar të shkruante pozitivisht rreth shkëmbimit të territoreve Pas publikimit të hulumtimit të parë, BIRN ka zbuluar që, siç duket, lobimi për ta paraqitur në dritë pozitive idenë e shkëmbimit të territoreve në mes të Kosovës dhe Serbisë nuk ishte kufizuar vetëm në mediat franceze.
Akademiku amerikan David Phillips ka deklaruar për BIRN që Presidenti Hashim Thaçi i kishte kërkuar atij që të përgatiste një studim që do ta përkrahte shkëmbimin e territoreve në vjeshtën e vitit 2018.
Phillips, që është drejtor i Programit për Ndërtim të Paqes dhe të Drejtave në Institutin e Universitetit Kolumbia për Studime të të Drejtave të Njeriut dhe që ka shkruar rreth Kosovës që nga viti 1989, kishte nënshkruar një kontratë me Ministrinë e Punëve të Jashtme të Kosovës – MPJ, më 26 shkurt 2018.
Në kontratën e tij thuhet që ai duhet të ofrojë “këshilla sipas kërkesave të Kryeministrit dhe Ministrit të Punëve të Jashtme […] për çështje që kanë të bëjnë me Kosovën dhe regjionin, duke përfshirë këshillat që lidhen me Dialogun me Serbinë”.
Phillips ka folur për BIRN më 7 qershor 2020 rreth dy kërkesave që Thaçi i kishte për të gjatë kohës që po punonte për MPJ-në. “Gjatë vjeshtës së vitit 2018, Hashimi [Thaçi] më kërkoi që të shkruaja një punim ku do të argumentoja që Gjykata Speciale është jolegjitime”, deklaroi ai. “Unë e refuzova këtë kërkesë”.
Phillips tutje tha që “ai po ashtu më kërkoi që të përgatisja një punim në përkrahje të shkëmbimit të territoreve”. “Unë nuk besoj që ndarja është në interes të Kosovës dhe kurrë nuk do të bëja diçka që nuk është në interes të Kosovës, prandaj e refuzova”. Phillips përshkroi në detaje një udhëtim që ai dhe vajzat e tij adoleshente kishin pasur në Kosovë në mars të vitit 2019, kur familja po bënin përpjekje që të rindërtonin Bibliotekën e Mitrovicës përmes fondit të familjes Phillips. Phillips pretendon që në këtë udhëtim, Thaçi e kishte akuzuar atë se ishte shitur.
Philips ka deklaruar që “gjatë udhëtimit, i dërgova vajzat e mia binjake që ishin 15 vjeçare që ta takonin Presidentin Thaçi”. “Në sy të fëmijëve të mi, ai më akuzoi që isha i korruptuar. Ai më pyeti ‘kush të ka paguar që të kundërshtosh propozimin tim rreth shkëmbimit të territoreve? E di që jeni shitur, prej nga kanë ardhur ato para?’
“Asnjë shumë parash nuk do të më bindte që të tradhtoj ndërgjegjen time,” ka deklaruar Phillips. BIRN ka dërguar pyetje te Presidenti Thaçi duke kërkuar përgjigje rreth këtyre pretendimeve, por deri në kohën e publikimit të këtij artikulli, nuk ka marrë asnjë përgjigje.
Jetlir Zyberaj, shefi i stafit të Behgjet Pacollit, ka deklaruar për BIRN që as ai e as Pacolli nuk janë në dijeni që Presidenti i Kosovës i kishte përkuar Phillipsit që të shkruante këto dy punime.
Implikimet ligjore Si reagim ndaj hulumtimit fillestar rreth Majorelle, Tim Judah, që e mbulon Ballkanin për gazetën The Economist (e që gjithashtu është kryetar i Bordit Regjional të BIRN), ka kritikuar kompanitë e marrëdhënieve me publikun për eksploatimin e shteteve të varfra.
“Do të doja të theksoj një çështje për të gjithë liderët e Ballkanit, përgjatë gjithë viteve që kam mbuluar politikat e Ballkanit, mund të ju them që këto kompanitë e huaja të marrëdhënieve me publikun janë plotësisht të padobishme,” ka thënë Judah. “Ato do të thithin paratë tuaja dhe nuk do të prodhojnë asnjë efekt, përveç nëse jeni duke marrë ryshfet.”
Gazetari Chastand nga Le Monde pajtohet me Judah. “Agjencitë e marrëdhënieve me publikun që paguhen nga shtete të varfëra na kontaktojnë neve, jo vetëm kompanitë e paguara nga Kosova, dhe unë pajtohem me Timin, që ato nuk kanë asnjë efekt”, ka deklaruar ai.
Mirëpo, Ismet Salihu, profesor i të Drejtës Penale në Fakultetin Juridik të Universitetit të Prishtinës beson që është një lojë më e ligë që po luhet këtu, që shkon përtej konsulencave të kompanive të marrëdhënieve me publikun për të eksploatuar vendet e varfra të Ballkanit.
Salihu beson që hulumtimi fillestar i BIRN-it rreth Majorelle, ku ish sekretari i MIE ka dëshmuar rreth presionit për ta nënshkruar kontratën me kompaninë e marrëdhënieve me publikun, potencialisht përbënë edhe vepër penale të “keqpërdorimit të pozitës zyrtare”.
Salihu ka deklaruar që “presioni në shërbyesin civil për të nënshkruar një kontratë është penalisht e dënueshme, e kontrata për të cilën i është bërë atij presion është politikisht katastrofike dhe e pamoralshme”.
Salihu i referohet raportit të Majorelle që thotë se ka promovuar “qëndrimin e Kosovës” për “shkëmbime territoriale” si mjet për arritjen e marrëveshjes paqësore në mes të Kosovës dhe Serbisë.
“Neni 117 i Kodit Penal e që quhet “Tradhtia ndaj vendit” është i qartë në atë se shtetasi i Republikës së Kosovës që në cilësinë e Presidentit të shtetit, Kryeministrit apo Ministrit të Punëve të Jashtme, nënshkruan marrëveshje ndërkombëtare ose ndonjë akt me të cilin pjesë të territorit të Republikës së Kosovës jepen apo lihen nën sovranitetin e ndonjë shteti tjetër, dënohen me burgim së paku pesëmbëdhjetë (15) vjet ose me burgim të përjetshëm,” thotë profesori Salihu.
Salihu tha theksuar se përkundër që kjo marrëveshje nuk është nënshkruar ende, është e qartë që janë bërë tentativë për të ndërruar kufijtë dhe shkëmbyer territoret. Salihu tutje ka shpjeguar që “ne penalistët e gjykojmë vrasjen në tentativë gati në të njëjtën mënyrë sa edhe dikë që e ka kryer vrasjen”.
Salihu ka shtuar tutje që “prandaj kushdo që angazhohet për dhënie të ndonjë pjese të territorit të Kosovës – qofshin ata ambasadorë, presidentë, ministra, kryeministra – sipas Kodit tonë Penal, mund të konsiderohen bashkëkryerës në tentativën për ta kryer aktin e tradhtisë”.
I first saw this production artwork on the Facebook page for The Creative Assembly’s Total War: Rome II, and immediately recognized her as Queen Teuta of Illyria, a powerful, but little-known pirate queen during the time of early Roman Republic. After inheriting her husband, King Agron‘s confederation of Illyrian kingdoms and city-states, she used the powerful navy he’d assembled and offered letters of the marque to local privateers in order to terrorize Greek and Roman shipping across the Adriatic, raiding as far south as Sicily. Her captains outmaneuvered the navies of Rome, Syracuse, and Corinth, bringing in massive amounts of gold, treasure, and stolen goods from countless merchants and coastal settlements, allowing her to expand the Illyrian confederation to the largest and wealthiest it would ever achieve.
In 230 BCE, Teuta’s reign of terror forced the Romans to intervene on behalf of their own merchants as well as their Greek allies. With typical Roman bluntness, their envoys interrupted Queen Teuta during her siege of the island of Issa, demanding she cease her raiding and use her navy to help quell the pirate infestations across the Adriatic. Teuta basically told the Romans to mind their own business, then had one of the envoys who’d been rude to her assassinated after they’d left. Expecting a reprisal from the Romans, Teuta spent the winter building up her navy and defenses, then in spring of 229, she instigated a number of naval skirmishes with Rome’s Greek allies.
Unfortunately for Teuta, she picked a fight with the Romans during a year when they had nothing better to do with their soldiers. They were between wars with Carthage, weren’t actively antagonizing Macedonia yet, plus the Cisalpine Gauls were behaving themselves for a change. Thus poor Teuta found herself with both Consular Armies on her doorstep, amounting to over 20,000 Roman and Italian soldiers. Faced with overwhelming opposition, several of Teuta’s fortresses and allied city-states capitulated to the Romans, forcing the queen to surrender as well. With typical Roman efficiency, they demobilized her fleet and army and disbanded the Illyrian confederation, leaving Teuta with only her capital to rule over. Afterword the queen ceased to be a major player in Greek and Illyrian politics, and none of our surviving sources allude to what became of her after.
I love the overall look of Teuta’s outfit in Mariusz’s depiction. Her armor is a Grecian leather cuirass, common among skirmishers and light infantry across the ancient Mediterranean, and preferred by shipboard soldiers for being easier to swim in than bronze. Tailored to her measurements, it offers fair deflection against arrows and spears, without sacrificing mobility or flexibility. It makes for highly effective sailing armor, as it’s light enough for our Illyrian heroine to swim in, in the event of a shipwreck or a naval engagement that goes sour. The armor’s shoulder pauldrons offer decent protection for Teuta’s shoulders, as well, while the skirt of studded leather strips protects her hips and upper legs.
Her dress I’m not as sure about. One user in the Total War forums criticized it for being translucent silk, and therefor fairly useless and impractical for sailing. But I think it’s more likely that it’s a light cotton dress that’s gotten wet. The bronze sword is also thematically appropriate. To me it looks like a large sica, a curved sword or dagger common among warriors of the Illyrians and other Balkan tribes. The fact that it appears to be bronze is an important detail as well—as iron and steel weapons tend to rust, and saltwater is particularly corrosive, it was common for ancient pirates and marines to favor bronze weapons and armor over all but the best quality of steel.
Despite the anticlimactic end to her reign of terror, several historians have argued that had Rome had pressing business elsewhere and been thus unable to respond with overwhelming force, Teuta very likely would have posed a far more serious threat to their expansion, perhaps changing the outcome of their machinations in Greece.
Kryeministri i Shqipërisë, duket se është në ditët më të vështira të karjerës së tij, poliitike. Ai brenda 8 muajve, po kalon situatat më të vështira, të vendit, dhe ndoshta edhe të jetës së tij.
Kështu që mbas tërmetit, të 26 nëntorit 2019, me magnitudë 6,4 ballësh të Rihterit, i cili njëherësh ishte më i fuqishmi në dekada që ka goditur Shqipërinë, vendi ashtu si dhe mbarë bota, u godit nga një “termet” tjetër, edhe më i fuqishëm se termeti, ose si e quajti kryeminstri Rama, “lufta me armikun e padukshëm” pandemia e Coronavirusit – COVID 19.
Por, në se me “Tërmetin”, thuhet se “ja e hodhi Lumin”, së pari që e mashtrove vendin, dhe, Europën me fjalë të bukura, me pandemin e Coronavirusit – COVID 19, fjalët e bukura dhe masat e marra, sikur Shqipëria, të ishte Amerika, ose Franca, Gjermania, Italia dhe Suedia, nuk i ecën aspak.
Sepse, vet bota e pësoi me keq se sa Shqipëria. Dhe, tash, po duket se sa të vështirë e ka kësaj radhe, Kryeministri Rama….
Kryeminstri Edi Rama, jo pa qëllim, në mes të masave të pandemisë, dhe kur të gjithë popullin e kishte futur në “shtet-rrethim” shkatërrojë natën, Tetarin Kombëtar.
Jo pa qëllim deklarojë mu në fazën më të vështirë, të daljes nga masat e marra, për dy muaj, se do të bënte legalizimin e Marujanës,( për shëndetësi), dhe, së fundi :
Jo pa qëllim tani mbas 50 vjetëve atë që nuk e bëri Enver Hoxha, e nxorri nga sirtari i Partisë së Punës, përsëri “Skavicën”, atë “projekt – plan” që ja la daja i tij, dhe babai i tij. Si duket amanet!
Madje, këtë her edhe pa pyetur, dhe pa u kujtuar për Dibranët.
Por, zoti Kryeministër a e dini ju historinë e Dibrës, dhe kush janë Dibranët!?
Vetë historia e Dibrës, ka treguar se prej kohës së perandorisë turke, pavarësinë e Shtetit Shqiptar, Mbretin Zog I-rë, Enver Hoxhën, dhe Sali Berishën në demokraci, asgjë dhe kurr në Dibër nuk është bër pa pyetur Dibranët. Pa e “pleqëruar” me vet dibranët.
Sepse, nuk mund të sakrifikohet kurr më Dibra, për interesa të të tjerëve.
Jo Dibranëve!.
Nëse, ndërtohet Skavica, nëse zbatohet plani mafioz i rilindjes, ky vend i bukur i kësaj lugine, simbas, studiesve pas 4 vjetësh do të përmbytet ashtu si edhe 10-ra mijë hektarë të tjerë me luginën e Drinit të Zi.
Me ndërtimin e Skavicës:
do të fshihet nga faqja e “dheut” edhe historia Skënderbeut
do të zhduken gjurmët ekzistuese, të toponimeve të Dibrës, prej në kohën e perandorisë otomane
do të humbas një pjesë e mirë e historisë së Dibrës, dhe Shqipërisë, së kohës, së pavarësisë së Shqipërisë, roli dhe kontributi i dibranve, koha e Mbretërisë, Lufta e Parë, dhe e Dytë Botërore, 45 vjet të Partisë së Punës (partisë tënde zoti Rama), por edhe mirë e keq 30 vjet demokraci
banorve me ujin e liqenit u humbet vendlindja e tyre – (nëse kan në plan të kthehen në vend origjinën e tyre,)
mijëra familje të kësaj lugine, do të humbasin vend varrimet e të parve të tyre, prindërve dhe anëtarve të familjeve, pra nuk do të kenë më, as ku ti qajnë, a të ndezin një qiri, dhe vënë nji tuf lule
do të humbas edhe ajo pak ekonomi që dibranët po “rropatën” për mbi jetes (ata që kan mbetur)
do të humbas, edhe ajo pak, fruti-kultur, bujqsia, dhe blegtoria tradicionale e dibranëve( ajo që ka mbetur, nuk do të jet më)
E thënë shqip e trup “Nuk ka për të pasur më Dibër!” – Sepse, “Dibra, do të thirret “Skavicë”
Në kohën e largët të shekullit që lamë dhe në kohëra më herët, dibranët kanë treguar se dinë të bëjnë edhe kuvende, madje dhe beteja, për mbrojtjen e Dibrës.
Megjithëse, kohët janë tretur, por Dibra ka ditur t’ia dalë me urtësi e mençuri madje dhe me qëndresë, deri sa në Shqipëri, na erdhi “peshqesh” nga Serbia, e Rusia, regjimi diktaorial komunist i Enver Hoxhës.
Ai rregjim që e varfëroi Dibrën mbarë, deri në skamje, duke u marr e shkatërruar pronat e pasurinë, i burgosi, madje dhe i pushkatojë, i zhduku familjet e mëdha, ata prijsit e Dibrës, dhe rrëzoi “Malet” e Dibrës, e “ngriti Halet”, dhe e rrethoi Dibrën, ashti si dhe gjithë Shqipërinë, me tela me gjemba, që mjerisht Dibra e pagoi më shtrejt se çdo vend i Shqipërisë.
Në Dibër nuk u ndalën përndjekjet dhe ndjekjet e dibranëve nga diktatura komuniste, deri më 1991, ku vriteshin njerëz në kufi. As e më pas kur dibranët luftonin për liri e demokraci, ata u mbytën në Otranto- nga majfia e atyre që për para nuk u dhimbsej as jeta e njerëzve.
Por duket se ka akoma dibranë dalazot të pragut të shtëpisë së tyre, që këto ditë jo më kot bëjn thirrje në rrjetet sociale kur thonë, : “Dëgjojeni me kujdes fjalën e dibranëve, dhe, mos i detyroni t’i dalin zot vetes si dikur në kohë të vështira. Pasi, si në çdo kohë tjetër , si paraardhësit tanë kundra sërbeve , ne do të dijmë të përballojmë edhe Skavicën me çdo kosto që të na vijë” thotë Shoqata ‘’ Për mbrojtjen e pronave të mjedist të pellgut të Drinit te Zi”.
Kryeministri Rama u gjend sot befasisht përballë dy “silurave” të njëpasnjëshme nga Berlini.
Fillimisht ishte ambasadori gjerman në Tiranë Peter Zingrefd ai që kërkoi funksionimin sa më parë të Gjykatës Kushtetuese dhe asaj të Lartë, ku dihet nga të gjithë se blokuesi me qëllim i tyre ka qenë, qeveria.
“Vendit i nevojitet një frymë konstruktive dhe vetëdijësim lidhur me përgjegjësitë e marra edhe në funksion të përmbushjes së kushteve të mëtejshme të vendosura përpara etapave të radhës në kuadër të bisedimeve të anëtarësimit me Bashkimin Evropian. Në këtë kontekst kam parasysh në mënyrë të veçantë funksionimin e Gjykatës Kushtetuese dhe Gjykatës së Lartë – këta vazhdojnë të mbeten elemente të rëndësishme në këndvështrimin gjerman”.
Por Gjermania nuk u mjaftua me kaq. Vetëm pak orë më vonë, numri dy i CDU/CSU, grupimit më të madh politik dhe qeverisës në Gjermani, Johann Wadephul i dha sot një tjetër mesazh qeverisë dhe personalisht kryeministrit. “Zgjedhjet e lira dhe të ndershme, parakusht për rrugën drejt BE”, tha ai, duke theksuar se; ” tek Reforma Zgjedhore ka akoma shumë diferenca mes palëve të cilat duhet të tejkalohen me qëllim garantimin e të drejtës së votës në përputhje me standartet e BE dhe OSBE. ”
Pak ditë më parë, kur marrëveshja në Këshillin Politik për reformën zgjedhore ishte në ditën më të nxehtë të saj, ambasadorja amerikane Yuri Kim tha se ‘topi ishte në fushën e Bashës’. E ndërsa konsensusi për këtë reformë u arrit vetëm dy ditë më pas, sot topi ka kaluar tërësisht në fushën e Ramës. Kjo pasi nga 15 kushtet e Brukselit për negociatat, vetëm 1 ishte ai ku opozita mund të jepte kontributin e saj, dhe kjo ishte reforma zgjedhore.
Opozita e Bashkuar padyshim bëri lëshime të mëdha në marrëveshjen e arritur, duke u tërhequr nga qeveria tranzitore. Marrë shkas nga provat ulëritëse me dosjet “184” dhe “339” me cënimin e votës, qeveria tranzitore ishte një kërkesë legjitime. E megjithatë për të mos u cilësuar në vazhdim si një argument kundër integrimit, Opozita u tërhoq nga kjo kërkesë dhe e shtyu topin përpara duke i dhënë dritën jeshile reformës, si një nga kushtet e Brukselit.
Por tani është radha e kryeministrit. Ky i fundit ka mbetur pa justifikime tashmë te ndërkombëtarët dhe dështimin me integrimin nuk do mund më ta mbulojë me arsyetimet ,“na bllokoi opozita”.
Presioni ndërkombëtar është rritur masivisht. Kryesisht Berlini, që është edhe lokomotiva e BE-së po kërkon rikthimin e shtetit në shinat kushtetuese e ligjore. Te dy mesazhet gjermanet sot kërkuan me ngulm dy gjëra: rikthimin në funksion normal të Gjykatës Kushtetuese dhe asaj të Lartë, të bllokuar prej kohësh nga mazhoranca me qëllim kapjen e këtyre institucioneve dhe së dyti, zgjedhje të lira e të ndershme.
Sa i takon zgjedhjeve, tani Rama është i vetëdijshëm se monitorimi evropian, dhe posaçërisht ai i Bundestagut mbi vijueshmërinë e procesit deri në mbajtjen e votimeve, do të jetë i rreptë. Nuk do tolerohen më zgjedhje si ato në Dibër e Shijak.
Ndërsa sa i takon funksionimit normal të gjykatave, Rama ende nuk ka hequr dorë nga ideja e tij për kapjen totale të drejtësisë. Opinioni përfundimtar i Venecias për çështjen e Kushtetueses ishte një shuplakë e fortë për shumicën qeverisëse , duke vënë në dukje vendimet e drejta të Presidentit Meta në këtë çështje. E megjithatë, Rama ende po mban fort pas vetes Dvoranin! Ky i fundit qëllimisht po mban peng konstituimin e Gjykatës së Lartë, mew mos zhvillimin e mbledhjes së Këshillit të Emërimeve në Drejtësi. Deri kur, ende mbetet të shihet në vazhdim. Por, Evropa e sidomos Berlini kanë ndezur sirenat e kuqe, sot ishte vetëm paralajmërimi…
Kane filluar ne Shqiperi te ekspozojne foto me afrikane, per te treguar « solidaritet » me protestuesit ne ShBA, te cilet nuk kane asgje te perbashket me luften kunder racizmit, por me nje projekt makaber, per te destabilizuar vendin nepermjet vandalizmave, vjedhjeve e shkaterrimeve , me qellim qe te krijohen premisat per fitoren e te majtes ne Amerike. Shfrytezimi politik dhe manipulimi ekstrem i ketyre protestave eshte pabesia me e madhe qe i behet kombit amerikan, nga ata , qe ne emer te vendosjes se nje rendi te ri boteror, jane gati te shkaterrojne shtete, histori, tradita e kultura, sic kane bere me pare ne vende te ndryshme te globit , duke iu rikthyer tani vete SHBAve.Keta jane misionare te Satanait dhe duhen ndalur me te gjitha forcat e mjetet.
Presidenti Trump eshte pengesa kryesore per ta, ndaj dhe te gjitha sulmet jane perqendruar ndaj tij. Ndaj lerini fotografite me afrikane o mjeranë dhe jepini mbeshtetje( qofte formalisht)perpjekjeve te administrates se Presidentit te SHBA, partnerit te madh strategjik , per rikthimin e normalitetit ne vendin e lirise e demokracise.
Ne se skeni zemer ta beni, ju rrofshin fotot me futbollistet e ketegorise se dyte nga Afrika! Patriotet ne mbrojtje te Amerikes( fotot marre nga postimet e gazetarit brilant Gjergj Thanasi)!
Analisti publikon hartën se si ndahet Kosova: Ja pse u rrëzua qeveria ‘Kurti’
Analisti dhe njohësi i çështjeve në Kosovë dhe rajon, Enver Bytyçi, përmes një postimi në Facebook, ka bërë publike hartën, e cila sipas tij, shenjon ndarjen e Kosovës.
Sipas tij, rrëzimi i qeverisë Kurti u bë pikërisht për të realizuar këtë projekt.
“Kjo hartë është dëshmia e arsyes pse ra një qeveri dhe pse u formua një qeveri tjetër!”, shkruan Bytyçi.null
Qeveria Hoti, që mori ditën e djeshme “Ok”-in në parlament, është akuzuar jo pak herë për një marrëveshje me Beogradin për copëtimin e Kosovës.
Lista Srpska merr:
– Zëvendëskryeministrin.
– Zëvendesdrejtorin e AKI
Zëvendëskomandën e FSK
Zëvendësambasadorin e Kosovës në SHBA
Veto të drejtën për vendimmarrje në FSK, AKI, Diplomaci dhe Polici
Zëvendësministër të Ekonomisë me veto në shitjen e aseteve
Analisti Fatos Lubonja deklaroi mbrëmjen e sotme në emisionin ‘Real Story’ se ky regjim nuk rrëzohet me zgjedhje, por me protesta dhe lëvizje popullore.
Ai theksoi se Edi Rama po e çon vendin drejt luftës civile, tha Lubonja në ‘Neës24’.
Ai pohoi se përveç reformës zgjedhore, Shqipëria ka nevojë për riformatim nga themelet të Republikës.null
‘Humbësit jemi ne shqiptarët, në kuptimin e dinjitetit. Ky është degradim. Këtu është një degradim total. Dhe është në kontradiktë për këta ambasadorë, pasi duhet nxitur Shqipëria sipas tyre që të ketë sukses për integrimin.
Pse them jemi humbës ne?! Sepse unë e shoh situatën në Shqipëri dramatike. Shoh një regjim, i cili ka kapur institucionet, policinë, administratën të gjithë. I ka kapur të gjitha! Këtu kemi nevojë për riformatim nga themelet të Republikës. Të hidhen njëherë themelet e ndarjes së pushteteve.
Ndaj ishin komisionet; që t’i kapi Edi Rama. Në këtë situatë, unë ndjej një frymë popullore që kërkon ndryshim. Që nuk vjen vetëm nga PD që ka hallin e vet. Por nga grupime të ndryshme, që kërkojnë ndryshmit të sistemit zgjedhor.
Një reformë e vërtetë zgjedhore duhet të ishte bërë për t’ju përgjigjur interesave të kësaj fryme që nuk ekziston fare. Këta ambasadorë në vend që të shohin e të ndjejnë këtë frymë, merren me Edi Ramën dhe më pas ia kalojnë ato Lulzim Bashës.
E treta që është dëshpëruese; është deduktuar se u bë sukses i madh për reformën zgjedhore. Këtë e shoh si një teatër që u arriti një sukses i madh. Opozita u duk sikur fitoi e rezistoi, se i mori komisonerët dhe biometrikun. Unë jam i bindur se ky regjim nuk rrëzohet me zgjedhje.
Ky regjim kërkon lëvizje popullore, protesta, shumë gjëra, dhe në fund zgjedhje. Se s’po them se duhet të bëhet luftë civile.
Por Edi Rama po na çon drejt luftës civile. Nuk shoh se ka vullnet që të ketë zgjedhje me përfaqësi. Duhet forcë e re, pasi kjo klasë politike na ka lodhur. Ajo është dështim i radhës, problemet do ngelen e do thellohen’, tha Fatos Lubonja.
Mblidhni forcat e reagoni ! Ka kohë që e mundoj veten me një pyetje prej nëne.
A po i rrisin mirë vajzat këto nënat shqiptare?
A po u japim edukimin e kulturën e duhur?
Mos vallë jemi fajtore në krim me këta manjekrit? Mos një nënë e shtypur e dhunuar u mëson vajzave veç si të heshtin?
Sepse shoh vajza të ndrydhura të frikësuar që nuk tregojnë hallin, që nuk kërkojnë ndihmën e parë tek nëna, tek familja aty ku duhet të jetë e sigurt, e mbrojtur, aty ku duhet të flas, aty gjen gropën e parë nga ku s’del dot…
A po jua japim kulturën e duhur fëmijëve tanë? Apo mjaftohemi se i lajmë, i shpërlajmë, i ushqejmë, i çojmë në shkolla dhe kaq… Pse kaq është detyra jonë?!
U bënë një mori ngjarjesh zinxhirë përdhunimesh masive që nga roja i shkollës, nga shokët e klasës, nga tufat e gomerve që nuk dinë ç’bëjnë.
Më fal po nënat si heshtin? Po si nuk flasin nënat? Po si dreqin nuk u dëgjua zëri i nënave? Po si nuk u mblodhem në një shesh me mijra me qindra e ta marrim para çdo njeri që kërcënon jetën e vajzave tona, dinjitetin e tyre, që ua vret të ardhmen.
Pse nuk jemi ne aq të forta sa të guxojnë të rebelohemi? Po çfarë barazie kërkojmë ne? Kujt ia kërkojmë? Kush do jua japi të drejtën? Shefi manjak? Drejtori pervers? Kryetari bir bushtre? Nga cili burrë prisni, kur roja e shkollës vë duart e ndyra mbi foshnjet ? Kur një i mitur vritet mes plehrave gjatë kohës që punon për mbijetës ? Kur një fëmijë rrihet barbarisht, pastaj ata që mbrojnë flasin për moralin e dyshimt të nënës së tij.
Dhe ne të tjerat mbajmë “bishtukun” shohim si masakrohet mediatikisht gruaja e botës dhe heshtim. Hajt se nuk jam unë…
Moj motër nesër mund të të ndodhi dhe ty, mos të ka ndodhur dhe nuk ke pas kurajo të mbrosh veten dhe gjithçka e ke përpirë në humnerën e shpirtit të bërë plagë…
Mjaftohemi me statuse në fb…
Por nuk e morëm asnjëherë seriozisht ta nxehim “gjakun” e shqiptarit e të rebelohemi për të gjitha vajzat e dhunuara, përdhunuara , po ta bëjmë një herë si amerikant, ta nxjerrim gjithë helmin e akumuluar të ngjarjeve që heshtem se gjasme shoqëria gjykon, paragjykon.
Në djall shoqëria dhe morali fallso!
Mjaft mbajtët zi për racizmin amerikan, shtëpive shqiptare po u del flaka, skenare filmash trillër me seri të gjata… Amerikant janë shoqeri tjetër, ju po e shihni si reaguan për vdekjen e një të pafajshmi me ngjyrë dhe ky rast po i bëhet shëmbull gjithë botës. Mos prek askënd me dorë, mos guxo të prekësh tjetrin, mos guxo të dhunosh, të vrasësh. E gjithë kjo vjen nga shteti më demokratik dhe me instutucione e ligje të forta.
Tani e di që do e lexosh, mazallah se ta mban “xheniferi” të bësh lajk dhe do thuash :” kjo debilja paska shkruajtur prap, ankohet për hallet e botës, se të vetat i ka në terezi… bënë interesanten”
Në emrin e zotit mblidhni forcat si njerëz dhe reagoni, ndalojeni këtë dhimbje të madhe kolektive…
Kisha e Laçit në Shqipëri ka një mister brenda historisë së saj, ku jo rrallëherë është komentuar edhe nga studius të huaj. Kjo kishë për herë të parë është shembur në vitin 1967, atëherë kur shteti komunist i asaj kohe i shpalli luftë besimit fetar, dhe gjithçka nisi atëherë kur banorët filluan të flasin për diçka të pazakontë rreth saj,si dhe mënyra se si u paralizuan ushtarët që shëmbën atë dhe kurimi disa mujor jashtë Shqipërisë.
Në vitin 1981, një grup ushtarësh nga toga e Drojës në Laç shkuan për të rrëzuar pjesën e mbetur të rrethimit, në Kishën e “Shna Ndout”.
Megjithëse një pjesë e godinës ishte shembur pjesërisht, besimtarët gjatë viteve shkonin ende, gjë që për regjimin ishte një shqetësim. Për këtë motiv, ushtarët morën urdhër të asgjësonin muret, në mënyrë që askujt të mos i shkonte në mend për të bërë pelegrinazh.
Pasi rrëzuan një pjesë të rrethimit, toga prej 32 vetash mbeti e paralizuar nga mesi e poshtë në mënyrë të pashpjegueshme. Disa ushtarë u dërguan nga pushteti i kohës për kurim në Austri, për gjashtë muaj, ndërsa të tjerët në Spitalin Ushtarak të Tiranës.
Të gjithë mbetën me pasoja, duke u ngritur në këmbë vetëm pas një trajtimi intensiv të gjatë. Fenomeni mbeti i pashpjegueshëm dhe u vesh me mister.
Historia u përhap shpejt në Laç, duke u treguar si diçka mistike. Pushteti i asaj kohe tha se fajin për ngjarjen e pazakontë e kishte ushqimi, si pasojë i një helmimi, po ky fakt nuk u pranua kurrë shkencërisht. Historia është ende e veshur me mister sot e kësaj dite. /Marrë nga TCH
Viti 2011 ka qënë viti i ish-kryebashkiakut të Kavajës, Elvis Roshit. Nuk bëhet fjalë për asnjë rritje në detyrë apo investim në qytetin e Kavajës por për ‘fabulën’ e krijuar bashkë me ish-gruan e tij, Griseldën.
Gjithçka nisi me një histori rrëmbimi më 1 qershor 2011
Rreth orës 10:00-11:00, Griselda Zaimi u paraqit në Policinë e Tiranës së bashku me Sajmir Roshin, i identifikuar në polici si kunati i 28-vjeçares. Aty Griselda rrëfeu 7 orët e saj të tmerrit duke treguar me detaje se një natë më parë, më 31 maj 2011, rreth orës 19:00 ishte rrëmbyer nga disa persona në një makinë me xhama të zinj.
Më pas po këta persona e kishin rrahur dhe e kishin çuar në një ambient ku ajo kishte lindur fëmijën dhe ia kishin marrë. Pasi e kishin rrahur Griselda pretendoi se pas kësaj autorët e krimit e kishin hedhur në një kanal pranë banesës së bashkëshortit të saj.
Grua, shtatzanë dhe bashkëshortja e një personazhi të njohur…mjaftueshëm elemente për ta bërë ngjarjen virale.
Madje asokohe anëtari i Asamblesë së PS-së, Erion Veliaj, e denoncoi publikisht rastin, duke iu dërguar edhe një letër ambasadorëve lidhur me ngjarjen. Veliaj e përshkruante në anglisht ngjarjen me nota politike dhe duke përmendur edhe kërcënimet gjatë fushatës për kandidatin e PS në Kavajë.
Letra e Veliaj
Miq,
Një lajm i trishtuar na ka shokuar të gjithëve ne në PS. Natën e kaluar, gruaja shtatzënë e kryetarit të sapozgjedhur të Bashkisë së Kavajës, Elvis Roshi, u rrëmbye në një qendër tregtare në Tiranë. Pasi është keqtrajtuar barbarisht nga rrëmbyesit, ajo është dërguar në një vend të panjohur, ku i kanë hequr fëmijën. Në orën 4 të mëngjesit, e mbuluar nga gjaku, znj. Roshi është lënë afër shtëpisë së saj në Kavajë (50 kilometra larg kreqytetit).
Nuk ka ende ndonjë njoftim nga policia. Kavaja ka qenë zona elektorale ku është zgjedhur Berisha deputet për 20 vjet. Socialistët fituan në Kavajë për herë të parë më 8 maj, dhe kjo është konsideruar si fitorja më simbolike e zgjedhjeve. Gjatë fushatës elektorale, z.Roshi dhe shtabi i tij kanë marrë kërcënime për shkak të garimit të tij për postin e kreut të Bashkisë. Kreu i PS, Edi Rama, do të lëshojë një deklaratë shtypi pas një ore……
Duke pasur parasysh rrethanat shumë të rënda të situatës në Kavajë, ky njoftim do të jetë i shkurtër dhe më tepër informacion politik do t’ju japim nesër.
Faleminderit Erion
Me publikimin e ngjarjes në media, të gjitha instancat e shtetit u ngritën në këmbë për të zbuluar pengmarrësit e Griseldës. Teksa të gjithë mendonin se bëhej fjalë për një rrëmbim me pasoja të rënda, Krimet e Rënda e regjistruan dosjen me këtë akuzë po atë ditë.
Gjatë natës, Mjekësia Ligjore e kërkoi 28-vjeçaren për t’i bërë ekspertizën, mirëpo ajo nuk gjendej në Tiranë, kështu që një ambulancë u nis drejt Kavajës për ta transportuar në kryeqytet.
Kështu që u desh që ekspertiza të shtyhej për të nesërmen. Pasi kryerjes së proceduarave ligjore, Prokuroria doli menjëherë në një deklaratë për shtyp duke pohuar se ngjarja nuk kishte qenë rrëmbim por një trillim i Griseldës.
Gjithashtu në raportin mjeko-ligjor shkruhej se Griselda Zaimi nuk mund të mbetej shtatzënë dhe ndaj saj nuk ishte ushtruar dhunë fizike. Kohë më pas vetë ajo e pohoi këtë fakt duke pranuar se gjithçka e kishte bërë pasi kishte marrë vesh faktin që nuk mund të kishte fëmijë, por më pas është shëndoshur e ka përjetuar karakteristika të shtatzënisë.
Aty ajo kishte filluar të besonte se kishte mbetur shtatzënë, duke mos e mbajtur për vete lajmin e bukur. Por edhe shumë kohë më pas (6-7 muaj) kur kuptoi që nuk ishte në pritje të një fëmije ajo nuk ia ka thënë këtë gjë bashkëshortit të saj me frikën se ai do t’i jepte fund lidhjes me asokohe 28-vjeçaren.
Gjatë deklarimeve të saj, Griselda ka pohuar se muajin e fundit të shtatzënisë së trilluar për ta bërë sa më reale, Griselda mbente një jastëk nën rroba, të cilin e hoqi në një hotel në Tiranë natën kur pretendoi se ishte rrëmbyer.
Ngjarja mori dhenë, kështu që ish-kryebashkiaku Elvis Roshi i dha fund historisë me Griselda Zaimin duke e dërguar vetë në shtëpinë e prindërve të saj. Edhe pse në një gjendje jo të mirë, Roshi do ta gjente kohën edhe që të jepte edhe një deklaratë për mediat ku edhe u kërkoi ndjesë të gjithëve për lajmin.
“Në emër të familjes sime, të babait, nënës, vëllait, motrës dhe të afërmve, si edhe në emrin tim personal, i kërkoj ndjesë opinionit publik për tmerrin e lajmit të djeshëm që sot rezultoi i pavërtetë.
U kërkoj ndjesë bashkëqytetarëve të mi kavajas që ndanë me mua dhe familjen orët e mia më të vështira të jetës duke na ndenjur pranë gjatë kohës kur e vërteta për ne ishte fare tjetër nga sa doli.
U kërkoj ndjesë të veçantë miqve të Partisë Socialiste që nuk u kursyen në solidaritetin me familjen time.
Kërkoj të na falin për mundimin dje të të gjithë gazetarëve e kameramanëve që qëndruan me orë deri natën në rrugën para shtëpisë.
Çdo njeri mund ta kuptojë fare mirë gjendjen shumë të vështirë ku unë vetë ndodhem. E vetmja gjë që premtoj me bindjen më të thellë është angazhimi im maksimal për t’u shërbyer qytetarëve kavajas dhe qytetit tim, me të cilin ndjehem sot në një borxh edhe më të madh”, u shpreh Roshi.
Kështu u mbyll edhe një nga historitë më të bujshme të dashurisë në politikën shqiptare.
Ora 12 i nates. Sapo mbarova punen shkova te hedh ca kanace bosh. Mbrapa kazaneve ishin dy femije jo me shume se dhjete vjec , qe fshiheshin se mos i kapte policia bashkiake!
kanace kerkoni – i pyeta
po xhaxhi
merrini keto
faleminderit- ma ktheu djali me kapuc i bukur si drita. Mora te iki por me beri pershtypje miresjellja e tyre dhe veshja e paster, ndaj u ktheva dhe i pyeta!
E dine prinderit qe jeni jashte ne kete ore! Me i madhi vazhdoi te mblidhte kanace pa e ngritur koken ndersa pergjigjen do ma jepte me i vogli!
jo, i thame qe do fleme te nena. Por skishim asgje ne shtepi. Babi e humbi punen si roje nate… Mbante koken ulur sikur kish bere ndonje faj. Mu luten mos i fotografoja. Vetja mu duk i tepert. Isha i pafuqishem qofte dhe per ti falur dicka.
Ika! Mu duk sikur do i ofendoja me shume me lemoshen time.
Qellimi eshte shume dinak. Te thuhet qe Amerika e Trump eshte nje vend i frikshem dhe jo ajo qe premtoi Trump: Make Amerika Great Again.
Joe Biden ben nje pohim publik , i cili pa asnje ekuivok eshte racizem i paster.
Ai i drejtohet nje zezaku: “Po votove Trump, ti nuk je zezak” Te nesermen nje polic vret nje zezak ne Minneapolis. Sot, ne vend qe protestat te drejtohen kunder Biden dhe ai te akuzohet per racist, per çudi ne vend te tij akuzohet Trump. Kurse vete Biden deklaron: Protestat jane të drejta dhe të nevojshme, duke aluduar per Trump. Pra si gjithmone parimi i Leninit: Akuzo kundershtarin per ato qe ben vete. Por le te shohim disa hollesi nga ngjarja e vrasjes se George Floyd. Ky i fundit ishte nje hajdut ordiner, por sidoqofte vrasja eshte e pajustifikuar dhe fare e panevojshme. Vete skena e vrasjes duket shume e dyshimte. Ja perse: -Nje njeri qe po sofokohet, ka nje reagim te fuqishem me kembe e me duar, per t’i shpetuar atij qe po realizon mbytjen. Ky reagim i natyrshem mungonte plotesisht, viktima nuk beri asnje perpjekje per t’u liruar . -Polici, i cili po vriste nje njeri,mbante njeren dore ne xhep; pak e pazakonte kjo ‘body language’ e tij ne nje moment qe po mbyt nje njeri. -Polici shikon tere kohes nga kamera per minuta te tera. -Gjuri i djathte i policit eshte i mbeshtetur ne toke, kurse i majti ne qafen e viktimes. Ky lloj pozicioni te krijon mundesine ta mbash gjithe peshen e trupit tek kemba e djathte dhe kemba tjeter qe ishte tek qafa e viktimes mund te mos ushtroje presionin qe shkakton mbytjen. -Viktima po asfiksohet, por nga video degjohet qe ai flet qarte dhe thote: “I can’t breathe” -Policet e tjere shikojne skenen dhe asnje reagim. Te gjitha keto detaje të bejne të dyshosh. Ne Amerike ka plot raste të ndryshme vrasjesh të anasjellta, qofte kur polici ( i bardhe por edhe zezak) vret zezak,ashtu siç ka dhe plot raste ku vritet polici nga keqberes të bardhe, por edhe zezak. Nga statistikat policia amerikane ka vrare shume me shume të bardhe se sa zezake.
Ne Amerike, policia varet nga Bashkia, e cila ne Minneapolis eshte e majte. Ne kete rast Bashkia reagon me vonese; polici arrestohet mbas 3-4 ditesh dhe kjo vonese krijon reagim nga zezaket ne shume shtete ne Amerike. Polici denohet me vrasje të grades 3, pak e cuditshme per nje vrasje me nje reagim kaq të madh. Shume njerez prisnin nje denim per vrasje te grades pare. Nderkohe fillojne protesta te dhunshme, ne Minnesota si dhe ne te gjitha shtetet dhe qytetet qe drejtohen nga të majtet. Djegje, shkaterrime,të shoqeruara me mashtrime. Te bardhe të lyer si zezake, politikane te majte, me maske, kapele dhe syze midis turmes qe djeg dhe shkaterron biznese të tera. Thirrje nga figura te njohura te se majtes, per djegjen e ndertesave te policise. Synimi eshte i qarte, të krijohet sa me shume kaos. Qellimi eshte shume dinak. Te thuhet qe Amerika e Trump eshte nje vend i frikshem dhe jo ajo qe premtoi Trump: Make Amerika Great Again. Por nga ana tjeter, keto protesta, brenda nates dhe pa dashje, rrezuan narrativen e të majteve per virusin, e cila narrative ka bllokuar boten prej 3-4 muajsh. Edhe ne rastin e Covid19, rastet e infektimeve dhe vdekjeve ishin ne shtetet e majta, New York, New Jersey, Illinois, Massachusetts, Washington DC. Kurse 7-8 shtete republikane vepruan njelloj si Suedia , nuk i mbyllen shtetet e tyre plotesisht asnjehere. Keto shtete jane hapur sot, kurse shtetet e majta bejne rezistence per kthimin ne normalitet. Pra protestat vertetuan qe virusi i shoqeruar me te gjitha masat e paprecedenta ne historine e Amerikes, si bllokimi ekonomise, distancimi social, maskat, etj etj jane nje “bullshit”, ku s’ka asnje lidhje me shkencen, por jane thjesht rekomandime nga politikanet majtisto-globaliste. Po kuptohet gjithmone e me qarte aresyeja perse të gjitha keto ngjarje po ndodhin ne Amerike. Jemi ne nje vit elektoral. Pra globalistet te bashkuar me te majten boterore, si dhe Kinen komuniste duan me çdo kosto te rrezojne Trump. Ne keto 4 vjet, demokratet ne Amerike nuk kane bere asnje lloj opozite, axhenda e tyre e vetme ishte “impeachment”. Mbas vetedemaskimit qe bene me CoronaV dhe mbas disa perpjekjeve te deshtuara per impeachment lindin dy pyetje: 1- Si ka mundesi qe Trump t’i rezistoje të gjitha ketyre manipulimeve. Kushdo tjeter ne vend të tij do ishte rrezuar. 2- Perse e gjithe kjo lufte kunder Trump? Nuk ka asnje president tjeter ne historine e Amerikes qe të jete sulmuar kaq shume, biles duke perdorur edhe metoda të paligjshme. -Aresyeja perse ata se rrezojne dot Trump eshte sepse ai eshte nje ‘outsider’ dhe si i tille ate se kontrollon dot as politika, qofte majtas apo djathtas, as korporatat, as Mafia, as billioneret e tjere, as lobi i luftes, as Holliwoodi, askush. Ai vendos vete pa patur frike nga asnje lloj kercenimi. E dyta, lufta kunder Trump behet jo sepse ai eshte nje president i keq, po ta dinin qe Trump do deshtonte nuk do ta ngacmonin fare. Te sukseshmit goditen dhe sulmohen, te deshtuarit e kane te sigurte humbjen ne zgjedhje, nuk merret njeri me ta. Prandaj , ata kane frike nga Trumpi i sukseshem. Ata e njihnin shume mire prej 30-40 vitesh Trumpin. E kane me se të qarte qe suksesi i tij eshte fundi i tyre. Po ashtu ata po e sulmojne kaq egersisht, pa pyetur per pasoja,sepse ata kane bere shume zullume qe rendojne mbi ta dhe Trump i di te gjitha. Metodat dhe sulmi qe ata po i bejne botes sot, jane tregues se sa thelle jane ata te implikuar ne krim dhe korrupsion. Sa me shume ata po e çorodisin boten, aq me i thelle eshte zullumi qe kane bere. Eshte nje perpjekje titanesh, prandaj dhe ekoja e kesaj perplasje eshte kaq e fuqishme. Deri ne 3 Nendor do jemi vazhdimisht ne lufte me “pandemite e krijuara artificialisht” Jo domosdoshmerisht pandemia do jete virus, mund te jete gjithçka tjeter, qe mendje të mbrapshta si Soros & Co do krijojne. Jane mbledhur të gjithe qelbesirat e Amerikes të rrezojne Trump.
Ish i burgosuri sjellë dëshminë tronditëse: Ja kush ishte xhelati komunist i Qafë Barit, torturonte pleqtë, të sëmurët dhe vriste të dënuar.
Edmond Caja, kaubojsi i skëterrës
Nga Hasan Bajo
Gjithçka mund të ndodhë, por që ju patët paturpësinë të jepnit intervistë në faqet e gazetës “Bashkimi”, ku emri i juaj me shkronja të mëdha mund të lexohej nga disa hapa larg, më duket ende e pabesueshme. Mund të jetë një koinçidencë, mendova, nuk ka sesi që Edmond Caja i gazetës, të jetë i njëjtë me shefin e policisë të repartit famëkeq Nr.311 Qafë Bari.
Gjithnjë kam pasur përshtypjen se kriminelët pas përmbysjes së yllit të tyre, mundohen të fshihen të mos bien në sy, e pse jo të ndërrojnë edhe emrin, ndaj gjithnjë të kam përfytyruar duke ikur nëpër natë, larg këtij vendi, për të fshehur diku turpin e krimin që do të të ndjekë gjithë jetën. Është kjo arsyeja, o Edmond Caja, drejtor i drejtorisë së kampeve e burgjeve, që kur dëgjova për përdhunimet e grave shqiptare në sy të burrave e fëmijëve, atje në itali, m’u shfaqe ti e jo pa shkak, mbasi janë të brumit tënd, është njeriu i ri që arrin të shkaktojë mënxyra të tilla. Por, ti jo vetëm që nuk kërkon ndjesë (edhe kjo do të ishte paturpësi) nuk fshihesh, por të kanë ngritur në detyrë, e për më tepër jep edhe mendime për diktaturën dhe demokracinë.
A nuk morën arratinë kriminelët e luftës së dytë Botërore? Megjithëse ka një ndryshim, madje të madh, ndërmjet tyre e jush. Krimet e tyre u kryen gjatë luftës, ndërsa tuajat në kohë paqeje, por që i solli këtij populli shkatërrim, vuajtje, lot e turp (edhe kjo e fundit është më e rënda) më shumë se çdo luftë, kolerë a murtajë të marra së bashku në të gjithë historinë e tij. Përveç kësaj, zoti drejtor i administratës së kampeve e burgjeve, më absurdja qëndronte në faktin se ju dhe gjithë të tjerët si ti, këto krime makabre nuk i kryet mbi popujt e tjerë (kjo nuk i lehtëson aspak kriminelët) por mbi ne të burgosurit politikë, që ishim të një kombi, të një gjaku me ju.
Nuk më kujtohet se cili qe i pari nga ne që të quajti: Kaubojsi i Qafë Barit dhe aq më shumë, përse të vuri këtë nofkë, mbasi ti nuk kishe asgjë të përbashkët me kaubojsin e Teksasit. Ndoshta ishte thjeshtë ajo përshtypja e parë që të krijoje, duke qenë aq i ri (o zot me atë shpirt!) apo nga mënyra se si ti ecje nëpër kamp i shoqëruar nga 5-6 të tjerë, që t’i plotësonin dëshirat e tua makabre me aq zell, ndoshta ishte mënyra se si godisje mbi fytyrat tona me aq mospërfillje e gjakftohtësi, duke mos ta cënuar aspak gjendjen shpirtërore gjaku mbi dëborë, dhëmbët, duart, këmbët e brinjët e thyera, sytë e nxjerrë, ulërimat rrënqethëse dhe o Zot, lotët e të pafuqishmëve, e pleqve të mjerë, apo ka qenë thjeshtë ajo që thotë mbreti: “Shpeshherë urrejtja shprehet nëpërmjet humorit.”
Jeni ju zoti drejtor, Edmond Caja, shpikësi i mundimeve të skëterrshme. A ju kujtohet me sa djallëzi detyruat të sëmurët e pleqtë të të luteshin për të punuar në galeri, megjithëse ishte absurde për forcat e gjendjen e tyre shëndetsore. E pra, “për hir të rregullit”, ju urdhëruat mbylljen e kapanoneve nga ora 5 e mëngjesit gjer në orën 9 të darkës, dhe ata të sëmurë pleq, të katandisur kockë e lëkurë, duke u ushqyer vetëm me 13 lekë (pa dyshim të vjetra) në ditë, duhej të vërtiteshin gjithë ditën nëpër dëborë, që shpesh trashësia e saj ua kalonte gjatësisë së trupave të tyre, duhej të vërtiteshin nëpër atë të ftohtë të llahtarshëm në mes të dëborës, erës, apo shiut që u hynte gjer në palcë dhe të qëndronin me ditë të tëra, të lagur, gjithnjë të uritur, e vetëm një besim e dashuri bënte të mundur të qëndronin ende mbi këmbët e tyre. Dhuna vazhdoi më me forcë , e një ditë maji revolta shpërtheu. A të kujtohet si ju vumë përpara ty dhe trimat e tu? A të kujtohet se sa kapele me yll mbetën në shesh, trofe e jona që kishim vetëm duart, urrejtjen e dëshpërimit. Dhe ju që, përtej telave me gjemba, derdhët plumbat mbi ne, e ne derdhëm mllefin. E mbi gjithë atë kaos ngrihej klithma e Sokol Zefit apo Sokolit të madh, si e thërrisnim, pasi ishte i gjatë dhe i fuqishëm. Atje në mes të oborrit, shqeu këmishën e klithi: “Bini qena. Ne dimë të vdesim!”
Dhe tani e shoh o Edmond Caja, në mes të oborrit, me kokën lart, krenar e mospërfillës mes plumbave, që bënin rikoshet në çimento dhe nuk mund ta harroj (zoti mos e dhëntë) sepse ai më shumëfishoi krenarinë, dashurinë e besimin për këtë truall, sepse ai ishte shoku im, vëllai im, heroi im. Ndihmat e kërkuara nga Tirana nuk vonuan të vinin e ju menjëherë filluat masakrën atje në sy të të gjithëve, e fill pas kësaj, kur pritej të të godisnin, duket paradoksale, të ngritën në detyrë. Nga shefi i policisë, në komandant kampi. Ju i dini Edmond Caja, ku ndodhen varret e Sokol Zefit, Tom Noit e të Sandër Sokolit, që e thyet më dysh, si në mesjetë. Ndaj dhe ju kam përfytyruar të fshehur diku, apo duke shkarë heshturazi kokëulur rrëzë mureve, netëve pa hënë. Është kjo arsyeja që nuk besova se ishe ti Edmond Caja i gazetës “Bashkimi”. Por jo, si shumë e shumë të tjerë të fushave të ndryshme, tregtarë të paskrupuj flamujsh, e theksoj jo ideali, pasi ju nuk patët kurrë ideal, kërkoni të rrëmbeni me ato duar që ju pikojnë ende gjak, flamurin e demokracisë dhe e ndjen demokracinë të dhunaur kur edhe ti deklaron në intervistë për shkelje dhe mungesë të ligjeve, se të burgosurit politikë kanë qenë një trill i regjimit, se në mungesë të ligjeve e rregulloreve, përdorej dajaku, etj.
Në intervistë thuhej se takoheshe me ish të burgosurit. Ju siguroj, zoti drejtor i Administratës së Burgjeve, ata nuk ju njohin cili jeni e ç’dorë shtrëngojnë. E nëse ju njohin, janë me siguri ata homoseksualët për të cilët flitet në intervistën tuaj e që ju i trajtoni ndryshe nga të tjerë, po shtoj që të mos lindin keqkuptime, me urdhër nga lart, mbasi sa më shumë prej tyre, aq më pak kundërshtarë ndaj regjimit.
E nëse do të flisja për vetën e miqtë e mi atje, ashtu si dikur në Qafë Bari, e ndeja se nëse do të tjetërsohesha pra, nëse do të shndërrohesha qoftë edhe për një moment të vetëm në informator, do të çmendesha apo do të më duhej të vrisja veten, po kaq i sigurt jam tani, se nëse do të prekja dorën tende, qoftë edhe në shenjë mirësjelljeje, do të më duhet të pres timen.
Por sidoqoftë, më duhet t’ju falenderoj sinqerisht mbasi më keni ndihmuar, ndoshta jo vetëm mua, por shumë e shumë të tjerë për t’i dhënë përgjigje një pyetjeje sfilitëse, që është bërë e bërë në vite, me mijëra e pse jo, me miliona herë. Si shpjegohet që krimineli, injoranti, imorali, u bënë zotër të jetës e të vdekjes?
Me sa duket, ashtu si vetëtima brenda një çasti qartëson dhjetëra kilometra përreth, edhe ngjitja juaj në karrierë, 26 vjeç komandant kampi e tani 32 vjeç, drejtor i drejtorisë së kampeve e burgjeve (o zot ç’krime të përbindshme të ngritën në këtë detyrë të re) e jo vetëm juaja, por pothuajse e të gjithëve skërmitet: në këtë Shqipërinë tonë të mjerë, ngjitja e shkallës së hierarkisë partiake dhe shtetërore nuk bazohej mbi aftësitë, intelektin, arsimimin, ndershmërinë e punën, por në të kundërtën e tyre dhe që mund të përmblidhet me njëfjalë të vetme, rrënqethëse: KRIM!
Sa më thellë zhytja në krim, aq më shpejt dhe e sigurt ngritja në pushtet dhe kjo është e kuptueshme, gjithsesi e qartë. Nuk ka lidhje më të fuqishme se sa ajo që përbën krimi.(kujto.al)
Ish i burgosuri politik Hasan Bajo, në një shkrim të tijin më 29 shtator 1991, bën një portret të pazakontë të Edmond Cajës, ish xhelati i burgut të Qafë Barit, i cili njihet nga të gjithë të burgosurit e këtij kampi për torturat e tmerrshme që ushtronte ndaj të dënuarve politik.
Hasan Bajo ka marrë shkas për këtë shkrim, pasi kishte lexuar një intervistë të xhelatit të tij në gazetën “Bashkimi”, ku fliste si drejtor i adminsitratës së kampeve dhe burgjeve. Kjo ngjitje në karrierë e tij, në shtator të 1991, kur mendohej se regjimi komunsit kishte rënë, e kishte nxitur Hasan Bajon të reagonte me një artikull, të cilin e titullon “Edmond Caja kaubojsi i skëterrës”.
Në shkrim, ai i kujton gjithë masakrat që ai bënte në kamp ndaj të burgosurve dhe sjell dëshmi të dorës së parë mbi shtypjen e revoltës së Qafë Barit. Një foto e këtij artikulli u publikua dje nga studiuesi Çelo Hoxha.
Kujto.al – Arkiva Online e Viktimave të Komunizmit e zbardhi të plotë artikullin e vitit 1991 për t’ia sjellë lexuesit, si dëshmi në valën e nxehtë të diskutimeve të hapura, pasi Edmond Caja, tashmë me banim e biznese në Gjermani, ka paditur në gjykatë për shpifje Fatmira Dinen, bijë e familjes së persekutuar ashpër nga regjimi komunist.
Fatmria Dine kishte denoncuar pranë autoriteteve vendase, në qytetin gjerman ku Edmond Caja banon, se ai ishte një prej xhelatëve të regjimti komunist dhe autor i shumë krimeve gjatë kohës kur ishte shef policie në burgun e Qaf Barit, e më tej komandanti i këtij burgu.
Mu enjt gjoksi, gjoksi i majtë, filloi të më bëhej si gjoks gruaje. Kaluan disa kohë dhe fillova të shqetësohem, ndjeja dhimbje herë pas herë, si therje. Dyshoja a mos është ndonjë infeksion i plagës së operacionit të zemrës që ishte aty ngjitur. Njëmijë dyshime e hamendje pafund. Sidomos natën plot mendime të liga me kancer. Nuk e di se ku lexova a kush më tha se kjo ndodhte një në njëqind raste tek burrat. Ishte tumorr. U tremba. Nja një muaj a më shumë jetova përditë me këtë shqetësim dhe asnjë sekondë nuk mu hoq nga mendja. Fillova ta mendoj vdekjen. Ja kështu vjen vdekja e paralajmëruar nga kanceri. E megjithatë nuk thashë ndonjëherë se vdekja e bën njeriun më të mirë a më të keq, aspak jo, njeriu është si është dhe vdekja as nuk e zbukuron as nuk e shëmton. Pastaj mendoja, e pse jo. Vdekja e paracaktuar me afat të paracaktuar në bazë të një rregulli që kanë kanceret, të jep mundësi të reflektosh, të bëhësh me dinjitet sepse nuk ke mundësi të fshihesh prej saj. Kështu pra fillova të bëhem si filozof i vdekjes… Pas një nate të shqetësuar sepse ndjeva dhimbje e therje të shpeshta, i telefonova doktor Ajliut dhe në mëngjes shkova tek ai. Më priti si ai, siç di vetëm ai, siç nuk më ka pritë kurrë askush asnjëherë. I qeshur, plot hare dhe më pyeti deri në hollësi si gjithmonë për veten e gjithë njerzit e mi. Më dhemb gjoksi doktor, më është enjtë gjoksi. Si gjoks gruaje. A mund të kem kancer unë… Kanceri nuk guxon të të afrohet ty, mu përgjigj duke qeshur por dhe nxitoi hapat në koridor. Hymë në dhomën ku vizitonte doktoreshë Nina Kajo te Kardiokirugjia. Hoqa këmishën dhe e pa gungën. Vishu, më tha, se do dalim, të shkojmë tek Onkologjiku. U nisem. Flisnim por duket mendja na rrinte të dyve tek gunga e gjoksit tim. U ngjitëm në katin e dytë te Onkologjiku menjëherë sepse atij i hapej çdo derë. E pritën mjekët krahëhapur dhe e salutonin të gjithë. Iu drejtua njërit që asnjëherë nuk ia mësova dot emrin, i tha të më shihte. U çvesha dhe ai mjeku i onkologjikut më pa pak sekonda e tha se kjo është gjë e lehtë, e operoj unë të ulur në karrige për pesë minuta, i tha doktor Ajliut, i bëj edhe operacion plastik… Doktori e dëgjoi, u skuq dhe më tha përmes të qeshurës së syve të tij që të ecim. Nuk mbeti i kënaqur doktor Ajliu, unë këtë dija ta lexoja në fytyrën e tij. Dolëm pothuaj pa folur deri në oborr të onkologjikut. Kur u nisëm të ecnim drejt Kardiokirurgjisë, doktori, pasi kishte heshtur gjatë, më thotë: Dëgjo Rexhep i dashur. Ky operacion duhet bërë. A është kancer i keq doktor, e pyes unë. Kanceri i keq nuk të afrohet dot ty sepse je shumë i mirë, ma kthen doktori. Por duhet hequr ajo masë që është mbledhur aty. Është masë dhjamore. Por nuk do të bëhesh operacion tek ky kirurgu që takuam dhe te asnjë kirurg këtu. Do të të bëj unë operacion. Para se të jem kardiokirurg, unë jam kirurg. Unë të kam operuar zemrën ty dhe nuk po të operokam gjoksin jashtë zemrës. Unë nuk e qëndis plagën as operacion plastik nuk do bëjmë. Ne bëjmë edhe pa operacion plastik, apo jo, mu drejtua duke shfryrë një farë mllefi që iu krijua pak më parë. Mrekulli, i them unë dhe u gjallërova menjëherë. Fillova të flas me pasion. E kisha kapë për krahu dhe ecnim sikur isha vetëm unë në atë shesh. Dëgjo Rexhep, këta mjekët e tjerë janë shumë të mirë, por nuk të njohin ty siç të njoh unë. Ti je shumë delikat, shumë i ndjeshëm, ti don kujdes të veçantë, kujdes të shtuar. U krijua një heshtje, disa hapa heshtje. Të të operojë ty dikush tjetër duke qenë unë këtu në spital është turp për mua. Do thonë shokët tanë, po pse nuk e operoi vetë doktor Ajliu mikun e vet. Pastaj këta nuk ta njohin zemrën ty, unë ta njoh zemrën dhe e di çfarë mendon ti. Tjetra është se këta ndoshta të marrin lekë edhe ty e kjo është turp për mua që ti marrin lekë mikut tim, t’i marrin lekë mikut të doktor Ajliut. I dola përpara dhe e shihja në sy. Ai qeshte si qesh veç ai gjithë dritë e nur. Do të flas tani me kolegët e mi dhe do të operoj në sallën e operacionit ku operojmë të sëmurët me zemër, nuk do ma prishin kolegët për ty, vijoi doktori, se ty të duan të gjithë kardiokirurgët. Dhe ashtu ndodhi. Dhe siç më tregoi më vonë doktor Ajliu, doktor Mond Kapedani jo vetëm që kishte rënë dakort për sallën e operacionit, por ishte entusizmuar nga vendimi i doktor Ajliut që të më operonte vetë.
Të nesërmen në mëngjes shkova te doktori për t’u operuar. Ishin marrë të gjitha masat dhe u futa drejt e në sallën e operacionit. Gjithë kohën recitoja me vete atë fjalën që kur të vijë vdekja nuk do jem unë, sa të jem unë vdekja nuk mund të vijë. Ia thoja vetes mijëra herë pa zë këtë gjë. Nuk kisha frikë. Nuk më kishin bërë narkozë sepse do më bënin mpirje lokale. Gjatë kohës që më bënin gati, me doktorin filluam bisedat. Ai më bënte të harroja se ku isha. U fliste për mua atyre që ishin të pranishëm në sallë dhe po e ndihmonin. Më bëri hero. Pastaj bisedat tona rridhnin nga letërsia te politika dhe stacioni final i bisedave ishte Kosova, aty ndalej doktori, aty merrja zjarr unë. Kosova ishte dobësia dhe krenaria jonë. Duke biseduar, edhe pasi mu trash pak gjuha dhe flisja rrapa – zhdrapa, duke recituar ndonjë poezi unë, duke pasuar doktori ndonjë varg poezie, kaluan gati 3 orë kur doktori më thotë, ia dolëm me sukses. Nuk e di e kam thënë me zë apo jo, por di se kam thënë, i thoni vdekjes të mos vijë, se nuk e le doktor Ajliu të më prekë. Pastaj nuk mbaj mend më derisa e kam parë veten pasditë në krevat të spitalit në katin e dytë të kardiokirurgjisë. Duket se nuk kishte qenë narkoza vetëm ajo mpirja lokale…
Kaluan ditë dhe mendja më rrinte tek analizat e biopsisë së asaj masës që më hoqi doktori në gjoks. Atë ankth e kuptojnë vetëm ata që kanë pritë përgjigje të tilla. Kur një ditë të bukur, pas rreth dy javësh, pasdite bie telefoni. Të kam thënë që ti Rexhep je shumë i mirë, fliste e qeshte doktor Ajliu nga ana tjetër e telefonit. Erdhi përgjigja e biopsisë për ty dhe thotë që ti të mos çash kokë për asgjë… Nuk e di çfarë mund të kem recituar unë por gëzimi i doktor Ajliut më mbështolli. Isha i lodhur nga frika e lajmit të keq se mos del kancer i keq dhe nuk kisha fuqi të fluturoja nga gëzimi prej lajmit të mirë që më dha doktori im i mrekullueshëm Ajli Alushani.
Shefi i sigurimit te burgut në kampin famekeq të Qafë Barit, 1987-1990 dhe bashkpuntori më i afër i kriminelit Ludovik Cali…dhe Edmond Caja…
Sot me gradën e Komisarit të policisë Lezhë.
Bujar shkodra me 1989 drejtoj operacionin ushtarak të kerkimit (me ushtaret e MB dhe policet e kampit) me rezervistet dhe çetat vullnetare, ndaj nje te burgosuri hero qe ne gjysem errësiren ne porta dalese, ne vendkontrollin e makinave te ngarkuara me pirit ai arriti u arratis nga burgu i qafë barit, duke u hedhur ne ujrat e akullta të përroit të rrëmbyeshëm.
I denuari bashk me nje shok po riparonin veturen (aro) te komandantit te kampit Ludovik Calit, ai kapi momentin kur polici kontrollonte ngarkesen e piritit me nje shufer hekuri dhe kalon nga ana e shoferit dhe u hodh ne prrua. I denuari u arratis rreth ores 9 dhe alarmi u dha ne oren 10 nga Bujar Shkodra. Biles shoferin e kamionit me pirit te parkut fusharres ( Nikolla te cilit i mbahej pak goja,ishte nga Gojani- Puke) e ndaluan te punonte ne linjen e Qafbari Fusharres per 6 muaj si i pa vemendeshem ne ndalimin e arratisjes se te denuarit, megjithse ai blebezoj diçka nëpër dhëmbë…
Ky bashk me shpurën e tij e kapi diku në rrethinat e fshatit Lumbardhë, mbas 12 oresh rreth 10 km në dëborë gjysëm te xhveshur dhe gjysem te vdekur i ngrire ne debore, duke e terhequr zvarre dhe bërtitur me thirrjet e tij histerike…
Ekapëm o komandant Ludoviku…e kapëm… mbasandaj çizmat e Ludovik Calit mbi trupin gjysem te vdekur te viktimes…. eh…
Bujar Shkodra ishte krau i djathte i Ludovik Calit dhe Edmond Cajës ne shtypjen e revoltes se Qaf Barit.
Ku jeni ju… Ku jeni ju ish të denuarit e ndergjegjies dhe nuk i denonconi keta bastarde që ja u kane thyer kockat e trupit me dru dhe tortura çnjerëzore.
Ku jeni ju kryetaret e shoqatave të të përndjekurve politikë. Ku jeni ju ish te denuarit nga Lezha, Laçi, Shkodra. A thua valle nuk e dini, nuk e keni parë, nuk keni dëgjuar…që dhunuesi, dhe torturuesi juaj vazhdon i qete detyren e komisarit te policise Lezhe!?
Ujku ujku, ndersa ÇakLli e çau tufën.
Ju ngelet duke sharë PD ate forcë politike që ju dha shpresën, që ju dha lirinë. Ju harroni se liria juaj nuk erdhi me heroizmat apo vuajtjet tuaja (ndjese per ata qe vuajten dhe organizuan revolten e Spaçit dhe Qafë barit) por me lëvizjen studentore, dhe gjakun e Arben Brocit, dhe shumë Arbeneve të tjerë.
Ju akoma kerkoni gjilperen ne kashte, dhe harroni , te gjeni xhelatet tuaj që edhe sot ata janë, në,,, dhe me pushtet….
Ndoshta s’është ne doren tuaj por te organeve ligjzbatuese per denimin e krimeve te komunizmit, dhe pastrimin e administratës, por…kelyshi nuk e ha bushtren qe e polli.
PRIMARY MENU Shijaktv.al
Reforma në drejtësi/ Henze replikon me ambasadën e SHBA-së në Tiranë. Si u bë drejtuesi i kampit famëkeq të Qafë-Barit, komisar policie në Lezhë?
Keshilltari ekonomik i kancelares Merkel, Martin Henze, i eshte pergjigjur kete te marte, nje postimi te ambasadës së SHBA-se ne Tirane, ne lidhje me Reformen në Drejtësi, e cila mbeshtet nga Amerika. Henze, sjell në vemendje, se Bujar Shkodra, i partisë së Edi Ramës, dukur ish drejtues i kampit famëkeq politik i Qafë Barit, sot eshte vendosur Komisar i Policise ne Lezhe. Henze shton me tej se pjesetaret e partise Socialiste, jane te lidhur me krimin.
Postimi i ambasadës së SHBA në Twiter
Dhoma e Posaçme e Apelit ka një punë të vështirë, por vettingu duhet të vazhdojë të tregojë përgjegjshmëri dhe të fitojë besimin e Flamurit të Shqipërisë. Flamuri i Shteteve të Bashkuara mbështet reformën në drejtësi. Le të vazhdojmë përpara, hap pas hapi, pa marrë parasysh pengesat!
Replika e Martin Henze
Ky burre eshte pjese e partise socialiste, te Edi Rames, e cila përbëhet nga shumë kriminel, të korruptuar dhe anti-demokrat, eshte Bujar Shkodra, komisari i policisënë Lezhë. Ish-drejtuesi i kampit famëkeq politik Qaf Bari 1987-1991.
Diku nga vitet 70 xhirohej nje film ne rrethinat e Korces.Ne nje pjese te xhirimit regjizorit i duhej dhe nje gomar.I shkreti regjizor ngarkon Rikard Larjen per kete pune, gjeten gomarin dhe filluan xhirimet.
Pa pritur me vrap vjen sekretari i byrose me kryetarin e keshillit,nga buzet ju dilte shkumbe si duket kishin vrapuar shume.Mundoheshin te thoshin dicka a te ndalonin xhirimin por frymemarrja nuk po i lejonte te shprehnin ate cka donin.
Regjizori i trembur ndalon xhirimin dhe shkon te takoje te paret e zones qe turfullonin dhe asgje nuk po ju merrej vesh.Pa arritur tju uroje mire seadhjen nje e share doli nga goja e sekretarit te partise, qe pa pritur u hodh mbi gomarin duke e goditur qe ta largoje prej xhirimit.
Ka zot apo jo ky vend,na pyet kush ne apo jo,partia nuk na ka vene te ruajme lopet? Per keto pune jemi.Regjizori duke pare Rikardin pyeti, po ckemi bere o sekretar,nje gomar morem te shkreten e derrit dhe do tja u paguajme, mire ndoshta beme dhe gabim qe nuk ju thame por ja ja kerkuam ati femijes atje dhe na i dha.
Por tersellemes se sekretarit ju bashkua dhe kryetari,ju e dini kush eshte ai gomar?Eshte i kulakut eshte gomar kulak,si e moret pa na pyetur ne.
Po gomar tha eshte te shkreten e derrit Rikard Larja duke u munduar te imitoje gjuhen e zones,per nje ore e morem.Gomar gomar por ai eshte kulak,eshte i kulakeve.Pse nuk pyesni njehere ne ketu jemi. Partia per kete pune na ka vene.Pyesni nje here te pakten,pak gomere kemi ne? Ju gjejme gomar komuniste per xhirimin e filmit.–Gomere na duhen shoku sekretar jo njeres.. Dhe ne per gomere e kemi fjalen.
Si? pyeti regjizori ka dhe gomere komuniste.E jo kete nuk e dija,me falni mos u gabuat?
Jo ore jo bertet sekretari dhe gomari qe eshte ne nje familje komuniste i joni eshte, dhe ju vini dhe merrni gomarin kulak te xhironi film.Po lufta e klasave ku eshte,ne qe jemi ketu syte ku i kemi,derrat ruajme?
Juve aq ju ben mbaroni filmin dhe ikni,ne jemi ketu, ne do na degjoni.
Rikard Larja qe me zorr mbante te qeshuren i lutet kryetarit se si mund ta mbyllim kete mesle. Ashtu de, thote Kryetari i qeshur tani ne fytyre, qe ta mbyllim me kaq fshiheni xhirimin dhe tju japim ne nje gomar tjeter,komunist.
Keshtu dhe fshatit i vihet nderi ne vend dhe ne jemi mire me luften e klasave,apo jo o sekretar? Deshi s/deshi regjizori ashtu u be, me mire nje gomar komunist se sa nje informacion ne komitetin e partise,dhe te behej hataja.Kete histori qe ma kishte treguar dikur nje plak i mencur nga Mesareja e Kolonjes,Skender Mesareja.
(Të zotit të gomarit i jepeshin 250 lek te vjetra ne dite për xhirimet)
Sipas të dhënave, dëshmive dhe raporteve të kohës, rezulton se malazezët e vranë Çerçizin për llogari të grekëve. Ishte një hakmarrje për faktin që Çerçizi kishte vrarë peshkopin grek, si kundërpërgjigje ndaj vrasjes së Spiro Kosturit, në Selanik, në vitin 1907. Kishin kohë që qarqet greke e kërkonin me qiri komitin shqiptar, i cili u vra nëpërmjet një intrige.
17 korrikut 1915.
Një skuadër ushtarësh malazezë u shfaqën në portën e shtëpisë ku Çerçizi qëndronte në Shkodër dhe, pa asnjë urdhër të shkruar e vunë në pranga. Bashkë me të u arrestua edhe miku i tij, Mustafa Qulli.
Mahmut Golemi tregon:
“Natën e së premtes, (duke gdhirë e shtuna) natë Ramazani, para se del drita, dola me ngarkue sanë prej livadhit, në freskë, kur prej së largut pashë tuj ardhë dy njerëz të përcjellë prej afro 15 ushtarësh, të cilët kur më panë, më urdhëruan të largohem, dhe unë u fsheha mbrapa qerres. Kur erdhën deri në një vend, atje u ndalën dhe ushtarët morën pozicion me qitë mbi dy personat në fjalë.
Ai që ishte veshë me petka bojëhini që ia kasha dhënë unë pse kishte mbetur pa xhaketë (Muço Qulli) bërtiti në një mënyrë alarmante, e një burrë i gjatë dhe i plotë, i bërtiti shokut tue i thanë: “Mos u tremb se patriotët kështu e kanë”.
Ushtarët qitën; ai me petka bojëhini ra dekun, kurse tjetri, tue sha, me një zë luani e me një shpejtësi të rrufeshme, mësyn ushtarët dhe pa u lanë kohë të qesin të dytën herë, hyn midis tyre dhe erdhi fytyrat me ta për të marrë një pushkë prej tyre. Kjo luftë vazhdoi afro një minutë. Në atë përleshje mbasi gjetën rast i ranë për herë të dytë dhe e vranë”. Vrasja e Çerçiz Topullit tregoi edhe një herë aleancat sllavo-greke kundër shqiptarëve.
Sipas të dhënave, dëshmive dhe raporteve të kohës, rezulton se malazezët e vranë Çerçizin për llogari të grekëve. Ishte një hakmarrje për faktin që Çerçizi kishte vrarë peshkopin grek, si kundërpërgjigje ndaj vrasjes së Spiro Kosturit, në Selanik, në vitin 1907. Kishin kohë që qarqet greke e kërkonin me qiri komitin shqiptar, i cili u vra nëpërmjet një intrige.
Po cilët ishin grekët që e porositën vrasjen te malazezët? Tre janë personat që ishin të implikuar në këtë vrasje: Alush Lohja, Spiro Tozhli, Mihalaki Kulumburi, të cilët kishin si qendër konsullatën greke në Shkodër. Tozhli ishte një tregtar në këtë zonë që mendohet se ka vënë në dispozicion paratë për vrasje. Dëshmia dhe deklarata e parë që vërteton këtë është e Kol Bjankut, sekretar i Kadastrës në Shkodër. Në një shkrim të numrit 18 të datës 9 qershor 1919 në gazetën “Kuvendi” ai shkroi:
“Tash, tuj mos mujtun m’u durumun prej varrës randë të zemrës s’eme, po i lajmëroj vllazënve qi në vjetin 1915 Mihalaki Kambuluri me dredhime t’veta bani fli (mbyti) dy ma t’ndershmit atdhetar, shpirtndritçmit Mustafa Qulli dhe Çerçiz Topulli qi sot Shqipnia i vajton”.
Kjo dëshmi e tronditi rëndë opinionin. Në numrin e datës 16 korrik në gazetën “Kuvendi”, Mihalaki Kambuluri iu përgjigj Bjankut duke e cilësuar shpifje atë që ai shkruan. Por shfajësimi të lë me gojë hapur teksa ai implikon Fejzi Alizotin:
“Fejzi Bej Alizoti i njef fort mirë shkaktarët e njimnendshëm t’ asaj vrasje, sikur ai vetë shumë herësh m’a pat diftue ktu në Shkodër, kur shifeshim ditë për ditë e rrinim bashkë…”.
Se sa e vërtetë është që Alizoti të kishte dijeni, kjo nuk është vërtetuar, por pas kaq vjetësh një dëshmi e shkruar vlen sa një mijë prova.
Gabim historik i Gjykates Kushtetuese te Kosoves!!
Nuk me intereson fare Albin Kurti! Ai mund te jete neomarksist, anarshist, majtist Çe Guevarist etj, etj! Ai nuk e mohon qe eshte i majte, nderkohe qe guerilasit e luftes se Kosoves na hiqen te djathte, kur idhull si para dhe gjate luftes se fundit ne Kosove kishin Enver Hoxhen, apo dhe liderin e majtes Fatos Nanon, kur i detyronin te tjeret te nderonin me grusht , dhe kur ne ziafete te ndryshme nen bresherine e armeveve kendonin kenge per “ legjendarin”Enver! Albin Kurti u burgos nga Serbia,ndersa komandantet burgosen disa nga ata qe kishin kapur armet , por qe njihnin si komandant suprem presidentin Rugova dhe jodrejtorin e drejtorise politike Hashim Thaçin( term e organizim marksist), huazuar nga ushtria ish jugosllave, e per pasoje dhe e Dulles) Albin Kurti nuk erdhi nga organizata marksiste -leniniste LPK apo LKÇK.,por nga shtresa me e perparuar e shoqerise kosovare, studentet, ndersa komandantet , egzaktesisht ishin anetare te ketyre organizatave te konvertuara ne UÇK dhe me vone ne disa parti ku me kryesorja PDK. Pra nuk ka asnje lloj sensi qe marksistet e djeshem te konvertuar , tja dine per te madhe Kurtit se qenka i majte. Mbahuni burra. Kurti ishte ne burg , kur populli i kosoves ja mesyu ures se Ibrit fill pas luftes , per tu bashkuar me vellezerit e tyre ne Veri te Mitrovices, por aty u shfaq drejtori i drejtorise politike, krahas komandantit te trupave franceze dhe ndaluan rimarrjen e veriut te Kosoves, duke e lene ate de fakto te shkeputur nga trungu i Kosoves . Te ishte rastesi valle??? Ne te gjithe keto vite asnje perpjekje serioze per ta bashkuar veriun me pjesen tjeter te Kosoves, dhe per te vendosur sovranitetin ne te gjithe teritorin, duke e lene veriun nen diktatin e bandave serbe te cilat komandohen nga Beogradi.. Edhe kjo te jete rastesi valle??? -Ratifikimi i kufirit me malin e Zi duke i dhuruar Çakorrin dhe nje siperfaqe me mbi 8 hektare, u kundershtua nga Kurti , ndersa “çlirimtaret” pa u skuqur fare ngrinin doren e tradhetise , sipas parimit fal toke per viza. E ndersa toka u fal, vizat ngelen vetem nje enderr per popullin e Kosoves . Por e keqja do te vinte me pas , kur del ne skene triumvirati Rama-Thaçi -Vuçiç dhe hapur del skene ndarja e Kosoves e mveshur me terma mjegullues si korrektim apo korigjim kufijsh etj. Kjo do te denoncohej dhe nga ish kryeministri Haradinaj , por me shume force nga analiste dhe zyrtare europiane e amerikane, ku spikat Kancelarja gjermane Merkel , ish diplomate , e posacerisht nga kryeministri ne detyre Kurti dhe kryetarja e parlamentit Vjosa Osmani nje yll ne ngjitje i LDK. Zhvillimi dramatik i ngjarjeve pas renies se qeverise Kurti , ku padyshim kumbaret e kesaj ngjarjeje ishin ambasadori Grenell dhe Hashim Thaci, si dhe vendimi absurd e antikushtetues i gjykates kushtetuese qe i hap rrugen krijimit te qeverise se re te Kosoves , ka krijuar nje situate thuajse shperthyese qe mund te sjelle destabilizim te situates ne vend . Duke i rrembyer sovranit voten e duke deformuar vullnetin e tij , nuk ka asnje shans qe nje qeveri te ushtroje ne menyre legjitime detyren e saj , e per pasoje situata do te vije duke u perkeqesuar, per me teper, qe vendimi realisht eshte konfirmim i vullnetit te Thacit per te cuar deri ne fund turravrapin e tij, per venien ne jete te planit kobzi te ndarjes se Kosoves , sipas marreveshjes se fshehte me Vuçiçin te bekuar tashme dhe nga ambasadori Grenell. Kam patur nje afeksion te vecante per LDK e Dr Rugoves ( dhe vazhdoj ta kem), por ne rastin konkret e dominuar nga konservatore , qe ne disa raste jane bere paterice e Thacit , ku me flagrante jane zgjedhja e tij president dhe rrezimi i qeverise Kurti ( ne fakt dhe Ldk), po per llogari te tij, kane lekundur ndjeshem besimin ndaj saj , aq me teper kur ajo sakrifikoi dhe lincoi dhe figuren e saj me karizmatike , me perfaqesuese dhe me besnike ndaj Rugovizmit dhe Kosoves Vjosa Osmani. Ne nje te ardhme jo te larget keto veprime do te kene ndikime te medha ne veprimtarine e kesaj partie , duke e demtuar , e duke vene ne dyshim vleren e asetit me te madh politik te Kosoves ne 30 vite. Tashme Kosova eshte e ekspozuar si asnjehere tjeter ndaj rrezikut te ndarjes se saj. Zgjidhja e vetme eshte mobilizimi i madh kombetar, rreth figurave qe kane deshmuar integritet te larte, dhe kundershtimi i vendosur i veprimeve antikombetare te forcave dhe klaneve qe sponsorizojne ndarjen e Kosoves. E nje nga keto figura padyshim eshte Vjosa Osmani, por dhe Kurti , i cili ka tregua lidership dhe potencial te nevojshem per te kontribuar per kete ceshtje.
Para ruajtjes se pavaresise dhe sovranitetit te Kosoves , askujt nuk i intereson majtizmi i Kurtit , pervec artikuluesve te tij idiote,hajdute dhe tegtare trojesh te Kosoves!
Ne foto:
anetari serb i gjykates Kushtetuese te Kosoves Radomir Leban, i kerkuar nga interpoli dhe i denuar me 6 vjet heqje lirie , per krim te organizuar dhe kontrabande , i mandatuar nga Thaçi, i cili ishte pjese e vendimit per rrezimin perfundimtar te qeverise se Kosoves.
Gjergj Kastrioti nuk ishte kryqëtar por konstruktor i Shtetit Arbëror, i cili ngadhënjeu 25 -vite mbi Perandorinë Osmane.
Harku i Triumfit, është atje në Lisusin e lashtë ilir.
Besëlidhja e Lezhës, kryefjala e historisë sonë kombëtare është vepër e Gjergj Kastriotit.
Ajo është proludi i epokës së lavdishme të Kombit tonë.
Ky kuvend vendosi me besën e Zotit, fuqinë e mendjes, forcën e shpirtit, tehun e shpatës për të ardhmen.
Gjergj Kastrioti u zgjodh i parë i të barabartëve.
Kush godet simbolet kombëtare kryen tradhëti ndaj Atdheut, milot’ do të kenë fatin e hamzave.
2 Marsi i vitit 1444, dita në të cilën princat arbëror u mblodhën në Lezhë për t’i dhanë jetë aleancës politiko-ushtarake dhe epopesë 25 vjeçare të motit të madh siç e quante me të drejtë De Rada është prologu i lavdisë shqiptare. Kjo ditë është gurthemeli i identitetit kombëtar dhe shtetëror. 2 Marsi, vetë Besëlidhja e Lezhës, Projekti i saj politik dhe efekti që dha kjo ngjarje e madhe historike në shekujt që pasuan është studiuar përciptazi herë për shkak të motiveve politike dhe ideologjike e në raste të tjera ngase historiografia mesjetare e Shqipërisë është studiuar më tepër nga studiues të huaj si Jeriçeku, Jorga, Jokli, Shuflaj etj, të cilët me gjithë meritat e tyre nuk janë thelluar sa duhet në ndriçimin e kësaj ngjarje kaq të madhe të Arbërisë Mesjetare. Burrat e dheut, princat kryetrima e mendjendritur që u mblodhën me 2 Mars 1444 në Lezhën e lashtë, seli e mbretërve ilirë e kishin lexuar më së miri historinë e paraardhesve tanë, të mbrëterive Ilire dhe të shtetit të Arbërit, Principatës së Balshajve e Mbretërisë Epiriote dhe e kuptuan misionin që shtronte përpara tyre koha dhe historia. lnstitucioni i besës i ngritur në kult, që nga koha pellazgo-ilire rregullonte marrdhaniet e individëve, gjinisë e të fisit, por pa arritur të shndërrohej në një normë juridiko- politike, si akt përbashkues mbarëkombëtar. Udhëheqësit e Besëlidhjes së Lezhës e shdërruan Besëlidhjen, këtë kryevepër shqiptare në traktat politiko- ushtarak për t’i shërbyer luftës çlirimtare. Nëse kryqëzimi i shpatave nga princat shqiptarë në Kuvendin e Lezhës simbolizon besën e lashtë e pagane të shqiptarëve, mbledhja e këtij Kuvendi në Katedralen e Shenkollit simbolizon Besën e Zotit, besëlidhjen mes njeriut dhe Krijuesit. Ky kryqëzim shpatash deshmon lutjen e kërkesën ndaj Zotit që t’i ndihmojë ata në të drejtën e tyre hyjnore për të jetuar të lirë. Me arbërorët në mesjetë ndodhi po ai fenomen që karakterizon cdo popull të lashtë dhe të qytetëruar. Për gati një shekull beteja me invadarët otomanë arbërorët jo vetëm qendruan fort, por nuk i zhbënë vlerat e tyre morale e qytetare, kujtesën historike, traditat e mënyrën e jetesës, përkundër qëllimeve e strategjisë së armikut e bënë si qëllim të jetës e të vetëekzistencës së tyre Kauzën e Lirisë. Janë të famshme e profetike fjalët e Gjergj Kastriotit para qytetarëve në Krujë me 28-të nëntor në vitin 1443: Lirinë nuk ua solla un’. Atë e gjeta midis jush. Arbëria Paraosmane ishte një vend i zhvilluar dhe po trokiste në Epokën e Humanizmit e të Rilindjes, njëherësh me simotrat e saj europiane. Qytetet arbërore të bregdetit Adriatik, Tivari, Ulqini, Shkodra, Lezha, Durrësi, por dhe Drishti i vogël, krahasoheshin për nga niveli i zhvillimit, vetëqeverisjes dhe statusit politik që gezonin me qytetet italiane. Statuset e Shkodrës dhe të Drishtit të cilat e panë dritën e botimit në shqip pas më shume se 600 vitesh na tregojnë qartazi se të parët tanë që kanë banuar në këto treva kishin zgjedhë pa mëdyshje modelin perëndimor të legjislacionit e qeverisjes dhe të jetës qytetare përkundër Modelit Bizantin. Beteja e arbërorëve për liri nuk kishte asnjë shans të kurorëzohej me fitore përballë një supërfuqie ushtarake si Perandoria Otomane, pa krijuar një bashkim politik e ushtarak të principatave shqiptare. Pa aleatë të fuqishëm europianë. Pa një projekt madhor, i cili duhej të ishte në thelb europianizues, i qartë në çdo detaj e vizionar për të ardhmen, nuk mund të shpresohej për sukses. E gjithë kjo ndërmarrje vigane, politike, ushtarake e humaniste, kërkonte më në fund një emblemë të ndritshme, një burr’ shteti e strateg, cilësitë e të cilit të tejkalonin ambiciet separatiste të feudaleve të mesjetës shqiptare, për sundim, lavdi përsonale e pushtet për vehte. Kuvendi i Lezhës dhe Arbëria patën fatin ta kenë arkitektin e Besëlidhjes së tyre, konstruktorin gjenial të bashkimit e kryengritjes çlirimtare, kryetrimin e betejave, diplomatin brilant e vizionar’ Gjergj Kastriotin. Historia e thirri Heroin Kombëtar dhe ai u pergjigj rrufeshëm në kohën dhe vendin e duhur. Besëlidhja e Lezhës ishte preludi i një pregatitje të gjatë e në fshehtesi të plotë i Kryengritjes së Pergjithshme Antiturke. Gjergj Kastrioti ( Skenderbeu) e hartoi planin e luftës së paku një dekadë para Kuvendit të Lezhës. Barleti në kronikat e tij na rrëfen se në Adrianopojë shkonin shpesh të dërguar të princërve arbër’ e i luteshin Gjergj Kastriotit të kthehej dhe t’i udhëhiqte në luftë. Ai nuk mund të tregonte sekretet dhe ëndrrën e tij nga frika se “E dëgjonin muret”. Fitoret e hungarezëve kundër Ushtrisë Otomane dhe përpjekjet e Vatikanit për të organizuar një kryqëzatë antiturke ishin faktorët e jashtëm detërminues në mbështetje të luftës për çlirimin e trojeve arbërore. Besëlidhja e Lezhës opo Konfederata e princërve siç e quan bashkëkohësi i Gjergj Kastriotit dhe biografi i parë i tij Dhimitër Frangu është një rast sui-generis në Historinë e Kombit tonë. Në Lezhë u arrit bashkimi i parë politik dhe ushtarak nën autoritetin e një organi të vetëm vendimmarrës të përbërë nga krerët e Lidhjes. Se dyti Lidhja mori qysh në krye të herës atributet e një qeverie shtetformuese, ku përcaktoheshin qartë elementët themelore të shtetit. Besëlidhja zgjodhi Komandant të Përgjithshëm të Ushtrisë dhe kryetar të saj Gjergj Kastriotin ( Skenderbeun), sipas parimit princes of partës “I parë i të barabartëve”. Ajo shpalli mobilizimin ushtarak. Krijoi arkën e përbashkët për të garantuar financat e luftës dhe ndoqi një politikë të unifikuar e vizionare në marrdhaniet diplomatike ndërkombëtare. Në zjarrin e luftës e të betejave legjendare lindi Shteti i Përqendruar Arbëresh, pikërisht në kohën kur Ballkani kishte rënë nën robërinë turke. Shteti i Gjergj Kastriotit, lufta dhe fitoret e arbërorëve u brohoritën dhe fituan simpatinë jo vetëm të popujve të rënë nën sundimin e Sulltan Muratit e Mehmetit të Dytë; Venediku, Raguza, Hungaria Mbretëria e Aragonës, Franca, Anglia e Vatikani i panë shqiptaret e Prijësin e tyre si shpëtimtarë të Europës. Kuvendi i Lezhës dhe mesazhi historik që ai la janë bërë në shekuj burim frymëzimi për shqiptarët, në betejat e tyre për liri e pavarësi. Kuvendet e mëdha të shekulit të 16-të, të Dukagjinit e të Kuçit. Kuvendi i Arbërit, Lidhja e Prizrenit, Lidhja e Pejës. Kuvendi i Verrave të Llukës, kuvendet e Junikut, Ferizajt e Shkupit. Kuvendi Kombëtar i Vlorës, Konferenca e Pezës, Konferenca e Bujanit në Tropojë janë monumente historike kombëtare në rrugën e të ardhmes. UÇK-ja e lavdishme që realizoj ëndrrën shekullore për liri të Kosovës martire u frymëzua nga Epoka e ndritshme e Gjergjit të Madh. Harku i Triumfit është atje në Lisusin e lashtë Ilir, selinë e mbreterve ilirë e të burrave të rëndë të racës shqiptare, të cilët me 2 mars 1444 vendosën me besën e Zotit, fuqinë e mendjes, forcën e shpirtit dhe tehun e shpatës të ardhmen tonë. 2 Marsi 1444 hapi epokën e lavdishme në historinë e popullit shqiptar.
Së pari. Kosova ka panvarësi të kushtëzuar. Ende nuk është anëtare e OKB-së.
Së dyti. Me mocion mund të shkarkohet një kryeministër. Por jo një President.
Së treti. Grenell – pushteti i buron direkt nga Tramp-këshilltar special i Presidentit.
Së katërti. Ilir Meta ka 30 vjet që luan në skenën e politikës. Deputet. Ministër. Kryeministër. Kryetar Kuvendi. President. Është i rrahur me “vaj dhe uthull”.
Mik dhe armik i Nanos. Armik dhe mik i Berishës. Mik dhe armik-dhe anasjelltas- me Ramën.
Albin Kurti-i ka “dhëmbët me qumësht” në politikë. Ra nga fiku, me mocionin e parë (lexo kurthin) që i “gatoi pa dashje” Grenell?!
Kjo statuje eshte simbolizim i perralles se Ezopit 2500 vjet me pare; PROFESOR – POLITIKAN
Nje kale, nje lope dhe nje gomar hyjne ne nje qytet dhe e lene me fjale qe pas 1 viti do takohemi ketu tek ky vend.
Kthehet i pari kali dhe shikon qe po vinte lopa. E dobesuar, dhembet i kishin rene, e shtremberuar.
He moj moter- i thote kali..dukesh shume paske vuajtur!
mos me pyet o vlla. Njerezit qenka shume pa respekt : me shiten dore me dore cdo 3 muaj , qumeshtin ma merrnin ushqim sme jepnin, me ciftuan me nje tjeter me vune kularin ne qafe te punoja tokat, me trajtonin si mos me keq. Shyqyr qe ika prej andej.
edhe une tha kali, kerceva gardhin e ika shpetova koken, me vinin nje hekur te dhembet, me hipnin me rradhe, me berrtisnin te vrapoja dhe sa me shume vrapoja aq me shume me qellonin, ushqim sme jepnin..
Duke qare hallet aty po afrohej gomari..gjithe tangarllik, qimja i shkelqente, i shndriste fytyra dhe ish shendoshur e zbukuruar. Po ti o vlla..i thone..cne kaq i lumtur dhe i shendetshem?
Mos e pyet sa me ka ecur- tha Gomari
Kur u ndame..une hipa ne koder dhe fillova te pellisja..sa me shume pellisja..aq me shume mblidheshin njerezit,
filluan te me sjellin gjera te mira per te ngrene..une vazhdoja me fort..u mblodh gjysma e qytetit..pastaj njezeri vendosen te me zgjidhnin të parin e tyre në qeveri kryetar..u bera kryetar pushtetar i madh dhe pellisja gjithe qef, te gjithe më duartrokisnin.
Po mire: i tha kali..nuk e moren vesh ata qe ti ishe gomar?
Gjysma e kuptuan ;- i tha gomari- por skishin me bythe me ia thene gjysmes tjeter !Mihal Naça.
Po vë re se është nxehur shumë debati virtual për të ashtuquajturën reformë elektorale, ndërkohë që me sa dukek ajo është mbyllur…, por nejse etj, etj, etj.
Po, le të supozojmë se ka mbetur edhe ndonjë detaj pa u përcaktuar ende, veç propozimit brilant të PD për marrjen në konsideratë nga Ps të barazisë gjinore në lista dhe mos parkimit afër qendrave të votimit të makinave me armë e para të “çunave problematikë” të Damianit. ( Damiani, ra dakord për këtë pikë, dhe u angazhua se do ti urdhërojë “çunat” të rrinë shumë më tutje se qendra më e afërt e votimit).
Kështu që inë kam një propozim më relaksues për këtë çështje. E thjeshton shumë punë sepse zeron kostot financiare, shuan debatet dhe keqkuptimet mbi reformën dhe sistemin që do preferohet, dhe kryetarët i shkarkon nga përgjegjësia e bërjes së listave të këqija dhe jo përfaqësuese e meritokrate, si dhe i shkarkon nga përgjegjësis humbjes së zgjedhjeve gjithashtu.
Propozimi im është ky:
Ti vendosim të dy ushtritë e pushtetit dhe të opozitës përballë njlra tjetrës në një fushë të gjerë si te filmi Troja.
Dy komandantët Edi me Lulin hipur mbi karot me kuaj dhe shoqëruar nga Damiani e Oerdi që mbajnë njëherësh dhe frerët e kuajve, dalin para ushtrive respektive dhe në një distancë të konsiderueshme me megafon në dorë, që ti dëgjojnë të gjithë( jo pa zë si në 2017) propozojnë alternativat e zgjidhjes së ngërçit.
Midis tyre në një distancë të baraslarguar qëndron Doreca si arbitër neutral.
I pari e mer fjalën Edi dhe e pyet Lulin, si do ta bëjmë? Luli duke parë nga Mona, Fatmiri, Dashi, Nardi, Dulja dhe Mesila, ( se Idrizi është me dhimbje Barku atë ditë), i thot me zë të qartë e të vendosur : Ne si opozitë e bashkuar kemi këto propozimr racionale:
E para. Propozojmë ta hedhim tek a çift unë dhe ti. Kujt ti bjerë, fiton zgjedhjet. Ta them që në fillim, tekun e kam unë.
E dyta. Të ndeshemi me shpatë, me ushtë, a me shigjeta unë dhe ti si komandantë. ( Na mbrapa dëgjohet Oerdi që thotë, mos shef, se ai pi të bardhë nga ajo e Niçes dhe merr fuqi, ma ka thënë Damiani një ditë në kafe. -pusho Oerd, se ti nuk i di të gjitha, ia kanë dhënë të skaduar sot).
E treta. Secila nga ushtritë të nxjerë më trimin e saj. Të ndeshen në fushë të burrave, ose me mundje klasike me trupat e lyer me vaj, ose me boks a kikboks deri në vdekje, ose me shpata dhe me thika, por pa mburoja. Kështu nuk ka pse vriten as ushtritë dhe as komandantët. Fituesi i merr të gjitha. (Sa e dëgjoi Oerdit sa nuk u ra të fikët. Edi se ç’i tha Damjanit, nuk u dëgjua, por u pa që Damiani qeshi).
Edi pasi morri një qëndrim prej të menduari si të Ismail Qemalit, fërkoi lehtë mjekrën dhe ashtu hipur mbi karo, thotë:
-Ok. Më pëlqen shumë ky varjanti 3. Le të ndeshen përfaqësuesit tanë në këshillin politik.
Luli kthehet nga Oerdi dhe e pyet. Si thua e ha dot Damianin? Apo të çojmë Vasilin. Më duket më inatçor ai. Jo Shef, i thotë Oerdi, është i lodhur Vasili le seç duket ashtu, pastaj ku kanë besë këta të Lsi-së aman? I fut ndonjë çek të majmë nën dorë Damjani, dhe shtrihet si i mundur pastaj. Po shkoj vet.
Dhe kështu miq, zgjidhet kollaj kjo punë. Të gjitha palët mbeten të kënaqura. Kush fiton duelin, fiton zgjedhjet, si në Greqinë e lashtë. Jo vota, jo Kryetarë, jo lista, jo sisteme, jo debate, jo demokraci, jo fushata, jo para, jo qejmbetje, të gjitha këto janë të kota dhe burrim qejfëmbetjesh.
Deri sa të vijë dita e betejës që do ta shpallë Presidenti “Danez” palët do ulin tensionet. Shqipëria dhe rajoni do jenë në paqe. Nuk do ketë as konflikte të brendshme politike, as aludime konspiracioniste për pazare a aleanca të fshehta midis kryetarëve. Do digjen edhe të gjitja skenaret serbe të destabilitetit. Mirë do jetë edhe për ndërkombëtarët, se kush ri merret me tre katër aktorë kryeneç të politikës ballkanike shqiptare, ndërkohë që ky sistem beteje u jep mundësinë të merren vetëm me fituesin si partner legjitim.
Ndaj, nëse pranohet propozimi im, i vetmi moment që do kërkojë angazhim të specializuar do jetë kujdesi për muskujt e Oerdit që të na mundë atë ditën e “pashkës dë madhe” Damian hajdutin.
Kështu dhe kryetari fitues do ta ketë gjiiithëëë pushtetin për vete dhe përveç Oerdit, askujt tjetër s’do tia ketë për bereqavre fitoren. E ndiej që tani që për shkak të kësaj ideje sempliste do të më marrin inat ai grupi i vogël që prisnin shumë t’ ua dinte për nder Kryetari leximin e deklaratave të shtypit që përfundojnë gjithmonë me frazën lapidar “se paskësaj Edi Rama dhe banda e tij kriminale, i kanë të numëruara ditët e tyre në pushtet”, por pa merak u them, se prapë Ai i ka me sy të mirë. Mjafton që gjatë kësaj kohe të mos bëjnë shamata, por të rinë urtë e të kujdesen për shëndetin e Oerdit. 😀😀😀
Konstruktor i Shtetit të Përqendruar Arbëror, me bazë nacionale që sot quhet shtet komb.
Të gjithë studiuesit prestigjiozë të kohërave dëshmojnë se tribalët e Vjosava Kastriotit dhe Vrana Kontit janë ilirë. Ajo ishte mbesa e Lek Dukagjinit.
Arbërorët e quanin Kryezot. Studiuesit e artit ushtarak e kanë vendosur në Panteonin e strategëve gjenialë përkrah Aleksandrit të Madh, Jul Qezarit, Kostandinit të Madh, Napoleon Bonapartit. Shumë kritikë e krahasojnë me Rikard Zemërluanin, me Frederiko Barbarosën. Disa studiues e krahasojnë me Babain e Evropës, Karlin e Madh. Ndërsa unë në këtë rekuem do ta emërtoj; Moisiu ynë. Aureola e lavdisë me të cilën kryetrimi shqiptar u rrethua qysh në të gjallë të tij na shfaq një dimension të mahnitshëm të emblemës së shëndritshme të Shqipërisë dhe Evropës njëherësh. Dimension i një prijësi, strategu, udhërrëfyesi të pagabueshëm të popullit të vet nëpër terrin dhe shtrëngatat e historisë. Ashtu si Moisiu rreth 3300 vjet më parë, Gjergj Kastrioti ynë në betejat e tij epike u riktheu bashkëatdhetarëve të vet Tokën e premtuar, trojet amtare, mijëravjeçare të uzurpuara me zjarr e hekur, me dredhi e pabesi nga pushtuesit turq. Kur u shfaq Gjergj Kastrioti në skenën e historisë për t’u bërë protagonisti absolut i epopesë që mban më meritë emrin e tij Arbëria ishte një vend i robëruar dhe stergjyshërit tanë vuanin në skllavërinë e sulltanit ashtu si izraelitët në skllavërinë e fareonit të Egjiptit. Burrështetasi i madh e me vizion të jashtëzakonshëm, heroi ynë kombëtar e njihte me refleksion historinë e mbretërive iliro-dardane, atë të Shtetit të Arbërit dhe të dinastive të njohura të Balshajve, Arianitëve, Muzakajve, Topiajve, Dukagjinëve, Zenebishtëve, Shpatajve. Ai nuk ja lejoi vehtes dhe princërve arbërorë të binin në gabimet e tē shkuares së largët dhe të afërt historike. Me Besëlidhjen e Lezhës ju dha shqiptarëve kohezionin e brendshëm politiko- ushtarak dhe moral, i cili ju kishte munguar duke u bërë faktor themelor’ në betejat çlirimtare e në krijimin e shtetit të përqendruar arbëresh të trojeve shqiptare, si bazament i shtetit nacional që sot në gjuhën juridike e diplomatike emërtohet shteti komb. Gjergj Kastrioti-Skenderbeu e nxori popullin e tij nga zinxhirët e skllavërisë aziatike dhe e riktheu atë në familjen e popujve të lirë të Europës Perëndimore duke e projektuar kështu të ardhmen e tij të shkëputur njëherë e përgjithmonë e jashtë demonit të perandorive turko-bizantine. Heraldika, stema e flamuri që na la, shqiponja dy krenare në fushë të kuqe, e kurorëzuar me stemat mbretërore dhe yllin 6 cepësh të Balshajve, simbol ky i yllit të Davidit të Kombit të zgjedhur Hebre na tregojnë qartë e pa ekuivoke simbolikën e shtetit që Heroi Kombëtar krijoi në zjarrin e betejave. Rendësinë që ky burrështetas gjenial i jepte historisë së lashtë të shqiptarëve e bënte për ti treguar botës se Atdheu i Tij, ishte një vend që duhet të respektohej, jo nga madhësia e territorit, por nga lashtësia e tij dhe kontributi që ka dhanë në historinë e njerëzimit, përmes personaliteteve të shquara shqiptare. Kur princi Orsini i akuzonte arbërorët si njerëz të pagdhendur, pa kulturë e histori, Gjergj Kastrioti-Skenderbeu shkruante; Në mos me gënjevshin kronikat e vjetra ne jemi pasardhësit e Pirros që luftoi me romakët dhe u nda me nder, ne jemi pasardhës të fitimtarit Aleksandrit të Madh. Per çfarë më flet ti për tarentinët e tu, rracë nevrike që është e aftë vetëm për të peshkuar. Orientimi politik i Shtetit Arbëror dhe aleancat e fuqishme që Gjergj Kastrioti-Skenderbeu krijoi me Mbretërinë Hungareze, atë të Napolit, me Raguzën, Venedikun e Papatin krijuan de fakto një aleancë europiane antiturke në krye të së cilës qëndronin arbërit të udhëhequr nga Prijësi i tyre legjendar. Se kush ishte dhe çfarë është akoma statura e Gjergj Kastriotit si simbol i lirisë së Shqiperisë, dhe njëherësh si strateg e burrështeti i koalicionit botërorë, që frenoi për 25 vjet vershimin e armatave turke drejt perëndimit duke i hapur rrugë Rilindjes Europiane, e tregon pupullariteti i jashtëzakonshëm me të cilën u prit botimi i parë i veprës së Barletit në Romë, në vitin 1510-të. Brenda një dekade kjo kryevepër e historisë shqiptare u ribotua 30-të herë në gjuhët kryesore të kontinentit, duke i dhënë Heroit tonë Kombëtar dhe Epopesë së udhëhequr prej tij një vend nderi e të pavdekshëm në historinë e kombeve. Sot bibliografia e veprave kushtuar Gjergj Kastriotit Skenderbeut i kalon 1200 titujt, duke e berë kampionin tonë të lirisë një nga personazhet më të lançuara të historisë, figura e të cilit jo vetëm nuk është zvetënuar gjatë shekujve, por përkundër është kthyer në burim frymëzimi për popujt që luftojnë për liri. Ai vjen në ditët tona me staturën e një heroi modern siç shprehet me të drejtë një autor i njohur italian në librin e tij të titulluar; “Skenderbeu një hero modern”. Pertej portretit të strategut gjenial të betejave, Heroi ynë ishte dhe një diplomat e humanist i kalibrit të lartë. At Dhimiter Frangu biografi e bashkohësi i tij na tregon se në Shtetin e Gjergj Kastriotit- Skenderbeut ishte hequr denimi me vdekje, një fakt mahnitës, të cilin Europa e qytetruar e ka bërë vetem para 2-3 dekadash. Marrëdheniet diplomatike dhe aleancat me fuqitë e mëdha europiane të kohës mbretëritë Polake, Hungareze, Aragonase, Papatin, Republikën e Raguzës e të Venedikut tregojnë jo vetëm vizionin e jashtëzakonshëm të Prijësit Shqiptar por dhe faktin se stërgjyshërit tanë arbërorë së bashku me hungarezët shiheshin në Europën Perëndimore si faktori detërminues në rezistencën antiosmane dhe si forca kryesore goditëse në planet e Vatikanit e të Papa Piut të Dytë, me rastin e organizimit të një kryqëzate paneuropiane antiturke. Pushtimi i Kostadinopojës nga Sulltan Mehmeti i Dytë në vitin 1453 i tregoi Europës së çfarë rreziku i kanosej nga fuqia e Mehmetit Dytë, i cili e kishte shpallur vehten Perandor të dy Romave. Sulltani turk i dërgon me anë të ambasadorit të tij Prijësit Shqiptar një letër me dy fraza ku shkruhej; “Kostadinopoja ra” Sulltan Mehmeti. Luani Shqiptar i kthen po ashtu një përgjigje të shkurtër e krenare; ” Kruja nuk do të bjerë kurrë” Gjergj Kastrioti. Pritja që i banë Heroit Kombëtar Shqiptar papët e Romës, kolegji i kardinalëve, paria e populli i qytetit të përjetshëm në viziten e tij në Vatikan, janë evenimente që nuk i janë rezervuar asnjë perandori, mbreti apo burrështetasi në shekujt e mëvonshëm. Emrimi nga Papa Piu i Dytë si Kapiten i Përgjithshem i Selisë së Shenjtë, apo thënë ndryshe Komandant i Ushtrisë Aleate të Europës, na sjell në mendje se qysh në të gjallë të tij Gjergj Kastrioti-Skenderbeu ishte ngjitur në Apogjeun e lavdisë së përjetshme, duke u bërë personaliteti më i fuqishëm i epokës. Nëse Karli i Madh me të drejtë quhet Babai i Evropës, katër shekuj më vonë historia e vendosi Heroin tonë Kombëtar në piedestalin e kryembrojtësit e të kampionit të lirisë së saj. Këtë fakt e thekson fort albanologu me famë botërore Milan Shuflaj kur shprehet; “Produkti më hyjnor, luftëtari më i tmerrshëm që prodhoi perplasja e Evropës me turqit është Gjergj Kastrioti. Pas goditjes së tmerrshme që mori në Albulenë me dt 7 shtator 1457-të Sulltan Mehmeti nuk guxoi të sulmonte Shqiperinë për 5 vjet. Kanë mbetur proverbiale fjalët e tij kur mori vesh për vdekjen e Kryetrimit tonë; ”Luan të tillë nuk do ta lindë më dheu kurrë. Mjerë krishtërimi që i iku shpata e mburoja”. Personalitetet më të shquara të Europës përgjatë shekujve janë përulur para tij dhe kanë evokuar historinë e figurën vigane të Gjergjit të Madh. Mbreti Ferdinand e quante Baba, Papët Nikola, Kalisti e Piu i Dytë Atlet i Krishtit. Mbretëresha Elisabetë e Parë shfarosës i turqëve. Volteri shprehej; ” Sikur perandoret e Bizantit të ishin si Skenderbej, Perandoria e Lindjes do të kishte shpëtuar”. Perandori Napoleon Bonaparti e radhiste Gjergjin e Madh me pesë gjeneralët më të medhenj të kohrave. Simbolika e Besëlidhjes së Lezhës dhe krijimi i Shtetit Arbëror të përqendruar i dhanë fund separatizmit e tradhëtisë i cili jetësoi projekt idenë gjeniale të shtetit që përfshinte të gjitha trojet shqiptare, që sot quhet Shteti Komb. Jo vetëm Heraldika e shtetit të tij, flamuri e stama me yllin e Balshajve por së pari gjeografia e betejave çlirimtare nga jugu nē veri, nga lindja në përendim të trojeve etnike na tregojnë se Prijësi i lirisë veshtronte përtej egocentrizmit e partikularizmit të krerëve të principatave dhe e kishte qëllim të jetës së tij bashkimin e trojeve etnike arbërore nën një shtet të vetëm e nën një flamur’. E nëse kjo nuk u realizua plotësisht në ato kohëra heroike e të trazuara amaneti i Gjergjit të Madh për bashkim kombëtar në emër të lirisë, flamuri i tij ngadhnjimtar e Kastriotizmi si filozofi nacionale janë sot premisat mbi të cilat klasa politike panshqiptare duhet të funksionojë si ansambël e të konstruktojë Shtetin Komb sipas porosisë, amanetit të Atit e Kryezotit të Arbërit Gjergjit të Madh. Klasa politike panshqiptare duhet ta ketë të qartë se amanetin e bashkimit kombëtar të Gjergjit të Madh nuk e tret as dheu. Sëfundmi për origjinën e Vjosava (dhe jo Vojsava) Kastriotit nënës së Gjergjit tonë theksoj se të gjithë studiuesit më me zë të kohërave deshmojnë se ajo është e bija e princit të triballëve (tribalëve) gjak me Vrana Kontin, mbesa e Lek Dukagjinit. Këtë e deshmon Johan George Von Han. Edhe Marin Barleti, Gjon Muzaka ashtu deklarohen. Studiuesi grek Apiani thotë se tribalët ishin fis ilir. Po kështu edhe Stefan Bizanti, leksikolog nga Kostadinopoli i quan tribalët ilirë. Të gjitha burimet historike të kohërave theksojnë të njëjtin fakt tribalët janë ilirë. z Milo të lexojë e përkthejë mirë Srtabonin, Plinin, Ptolemeun dhe Dion Kassin. Të gjithë pohojnë të njëjtën gjë: Tribalët ishin fis ilirë. Bota i ndërton nga balta simbolet kombëtare kurse ish ministri i jashtëm i Shqipërisë mundohet ta përbaltë simbolin e identitetit kombëtar dhe shtetëror të shqiptarizimit. Ky është sherbimi i fundit antishqiptar. Milo kujdes me simbolet kombëtare.
Shkëputur nga libri im Gjergj Kastrioti -Moisiu Ynë. Vijon.
Referenca.
Marin Barleti”Historia e Skenderbeut”. Dhimiter Frangu” Veprat e lavdishme tē Skenderbeut”. Frang Bardhi “Përse fajsohet Skenderbeu”. Virgjil Kule”Gjergj Kastrioti kryqtari i fundit” Mark Milani”Jeta dhe zakonet e shqiptarëve”. Mis Edit Durham ” Brenga e Ballkanit”. Dr. Milan Shuflaj”Akta Albania” Dr. Abaz Ermenji” Vendi që zë Skenderbeu në historinë e Shqipërisë” Ak. Kristo Frashëri ” Historia e Skenderbeut” Rezoluta e Kongresit Amerikan për Pavarësinë e Kosovës.
Kurbanë të Lirisë së Kosovës, Luginës së Preshevës dhe Iliridës.
Misionarë të ëndrrës nacionale-apostuj të shtetit komb panshqiptar.
Tigri i maleve- rrufe e qiellit.
Akili i kohërave moderne.
“Deshmor ose jo, si të duani më quani, por amanetin për lirinë vëllezër t’ma ruani”, Fadil Nimani “Komandant Tigri”.
Në peligrinazhin patriotik, dosjer sëfundmi u ndala tek Besëlidhja e Junikut, mbledhur me dt 21-25 maj të vitit 1912-të. Ky Kuvend i madh panshqiptar mori vendime shumë të rendësishme, hartoj programin politik, platformën për organizimin e kryengritjes së përgjithshme e strategjinë për realizimin e saj, me betimin solemn: “Liri a vdekje” “Bajmë be me besë burrash se kemi me ba fli gjithçka. N’koftë nevoja edhe femijët tanë me duart tona kemi me i ba kurbanë për liri” Patriotët shqiptarë nga të katër anët e Atdheut u mobilizuan dhe organizuan kryengritjen e përgjithshme. Mijëra kryengritës të udhëhequr nga prijësit shqiptarë Hasan Prishtina, Isa Boletini, Bajram Curri hyjnë ngadhnjimtarë në Shkup në gusht të vitit 1912-të dhe e çliruan nga pushtuesit otomanë. Në kryeqytetin e dardanëve në tetor të vitit 1912-të, në Kuvendin e Shkupit, truri i levizjes kombëtare, konstruktori i shtetit komb panshqiptar Hasan Prishtina shpalosi 14-të pikat e programit politik. Lejtmotivi i këtij programi ishte bashkimi i katër vilajeteve në një vilajet të vetëm me kryeqytet Shkupin. Kjo kryengritje e përgjithshme u konkretizua me shpalljen e pavarësisë në Vlorë dhe ngritjen e flamurit nga Plaku i Vlorës Ismail Qemali. Konferenca e Ambasadorëve në Londër çertifikoj Shqipërinë Londineze. Shqiptarët mbetën përsëri të ndarë. Trojet arbërore u kthyen në sheshe betejash në luftërat ballkanike e luftërat botërore. Lakmitarët shekullorë u turrën si hienat për të shqyer çfarë të mundin nga trungu shqiptar. Ashtu si spata e Berlinit, gijotina e Londres edhe heshtat e Versajës dhe dhëmbët e helmtë të Jaltës kafshuan pamëshirshëm trupin e Shqipërisë. Edhe pse besuan fort për realizimin e ëndrrës nacionale pas Luftës së Dytë Botërore, sepse ishin të rreshtuar me fituesit e kesaj lufte shqiptarët mbetën përsëri të ndarë. Ata u çliruan nga fashizmi, por ranë nën kthetrat e komunizmit. Kosova, trojet shqiptare të Iliridës, Lugina e Preshevës, apo Kosova lindore, ashtu siç kishin provuar regjimet gjakatare të perandorive barbare të zhupanëve të Serbisë, të mbretërisë së dhunshme serbo- kroato -sllovene të krijuar në Konferencën e Versajës iu desh të provojnë edhe dhunën e regjimeve gjakatare te Jugosllavisë Titiste të Konferencës së Jaltës dhe Serbisë së Millosheviçit. E gjithë Kosova, por në veçanti Rrafshi i Dukagjinit u shqua në dekada për qendresën titanike për mbijetesë. Në fund të mileniumit të dytë lindi shpresa e madhe UÇK-ja e lavdishme. Sot në ditëlindjen e Kuvendit të Junikut, të shpalljes së vendimeve historike të tij, në përvjetorin e renies së tyre në fushën e nderit do të flas për dy misionarë, dy persenofikime të qëndresës për liri, dy simbole, dy ikona të shqiptarizmit, dy portrete të shendritshme të historisë kombëtare, dy binjakë të historisë, dy versnikë të Idealit Kombëtar e të amëshimit Fadil Nimani “Komandant Tigri”, “Rrufeja” dhe Ridvan Qazimi “Komandant Lleshi”. Krejt natyrshëm për shkak të lidhjes organike me këtë binom të lirisë, kontributit të tij për finalizimin e ëndrrës nacionale objekt i këtij shkrimi bëhet edhe Ismet Jashari “Komandant Kumanova”. Më sipër theksova se Malësia e Gjakovës, Rrafshi i Dukagjinit në shekuj është shquar për qëndresën heroike në përballjen me pushtuesit e huaj.
Kjo tokë e bekuar lindi trima të shquar që kontribuan deri në sakrificën sublime, të dhenies së jetës së tyre, por dhe sakrifikimit të familjes së vet për çlirim kombëtar. Në këtë përvjetor të tij sot do të përpiqem, përtej surrealizmit, hiperbolizimit, larg sentimentalizmit për shkak të miqësisë me të, por me realizëm, natyrisht me dhimbje, por me krenari do të përshkruaj portretin e Fadil Nimanit, do të flas për kontributin e tij për çlirimin e Kosovës, çlirimin e trojeve shqiptare, ëndrrën e tij për bashkimin kombëtar dhe krijimin e shtetit komb. Komandant Tigri lindi në Gërgoc të Dushkajës së Gjakovës. Ky fshat tre herë është shpërngulur dhunshëm nga pushtuesit e ndryshëm por përsëri është populluar. Është i shquar në rezistencën për mbijetesë dhe për çlirimin kombëtar. Të parët e Fadil Nimanit qëndruan të pamposhtur e të paepur dhe kurrë nuk iu nënshtruan regjimeve sllave, por i kundërshtuan me forcë, si gjatë Luftës së Dytë Botërore ashtu edhe pas saj. Më vonë ata u rreshtuan në rradhët e patriotëve e nacionalistëve shqiptar për të mbajtur të pashuar kauzën kombëtare e gjallë shpresën e besimin për realizimin e saj. Fazli Met Nimani sëbashku me vellanë e tij Kamberin u arrestuan nga gestapoja e Rankoviçit e u derguan në burgun e Goliotokut ku u dënuan me vdejke. Në këtë shtepi lindi, u rrit, u edukua e u brumos me ndjenjën e lartë të atdhedashurisë, u ushqye me ëndrrën nacionale dhe iu ndez në gji qysh herët zjarri i lirisë, Akilit të kohërave moderne, Fadil Nimanit. Qysh fëmijë demostroj aftësi të rralla e inteligjencë të jashtëzakonshme. U brumos me Eposin e Kreshikëve, Epokën e Lavdishme të Gjergj Kastriotit, Epopenë e ndritur të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, Kuvendin e Junikut, vendimet historike të tij, shpalljen e pavarësisë në Vlorë, mësoj shpejt padrejtësitë historike ndaj shqiptarëve të kongreseve, konferencave, marrëveshjeve të fshehta dhe të hapura të perandorive botërore të kohërave në kurriz të tyre. U arsimua, u edukua, u diploma në Gjakovë. Gjatë rrugëtimit të tij arsimor mori dy vite mesime ushtarake, por ai gjatë gjatë kohës do të deshmonte se ishte ushtarak i lindur. Sapo erdhi momenti i krijimit të bërthamave të UÇK-së u rreshtua menjëherë në rradhet e saj, që në gusht të vitit 1996-të, me nofkën ‘Drini” ku u shqua për aftësi të rralla, pregatitje të lartë ushtarake, trimeri të jashtëzakonshme në aksionet guerilase të saj duke i shkaktuar pushtuesit deme të mëdha e duke e çoroditur atë, pasi e godisnin ku ai nuk e priste. Ai ishte i bindur se vetëm me grykën e pushkës mund të vinte liria. Në portretin e tij universal ishin të mshiruara e të gershetuara, në harmoni të plotë, trimëria, inteligjenca, forca fizike, fuqia intelektuale, lartësia e pregatitjes ushtarake dhe psikologjike, karakteri i pathyeshëm, i shpejtë si rrufeja, i lehtë si era, i fortë si shkëmbi. Këto cilësi të tij bindën shpejt Shtabin e Përgjithshëm të UÇK-së që menjëherë ta emërojë komandant të Njesitit “Tigrat”, i cili operonte në rajonin e Dushkajës. Epopetë legjendare të Jasharajve dhe Haradinajve e gjejnë tek Njesiti “Tigrat” Fillimi i luftës frontale në vitin 1998-të kërkonte me ngut furrnizimin me armë të luftëtarëve të lirisë, çka e detyronte Fadilin për ta thyer kufirin shpesh për tu sjellë armë shokëve. Ai ishte i kudo ndodhur, sa në Kosovë, sa në Shqipëri. Në vitin 1998-të Zona Operative e Dukagjinit që drejtohej nga Kalorësi i Lirisë Ramush Haradinaj e emëroj Komandant të Policisë Ushtarake. Në këtë kohë ai drejtonte Batalionin Rrufeja dhe pregatiste ushtarët e UÇK-së në Dobrej të Tropojës, për betejat me bajlozët e Serbisë. Komandant “Drini”, “Tigri”, “Rrufeja” ka kontribut të jashtëzakonshëm për çlirimin e Kosovës martire e lirinë dardane. Pas çlirimit të Kosovës u rreshtua në TMK por ndihej i brengosur se nuk kishte përmbushur betimin ndaj Flamurit Kuqezi. Ai e ndiente dhe e vuante në shpirt dhe në zemer dhe e shprehte dhimbjen për dhunën barbare që ushtronte makineria ushtarake sllave mbi shqiptarët e Luginës së Preshevës. Nën thundrën sllavo- maqedonase është Ilirida shprehej me dhimbje Fadili atëkohë. Ua kemi borxh jetën shokëve të atyre anëve që ranë për çlirimin e Kosovës deklaronte ai, koshient se do ta jepte edhe jetën e vet për çlirimin e trojeve shqiptare që mbetën akoma të pushtuara, ashtu siç e dhanë shokët e tij për Kosovën. Sapo u shpall UÇPMB-ja me dt 26 janar të vitit 2000 u angazhua menjëherë në mbeshtetje të saj. Por sapo shpërtheu konflikti në Maqedoni nuk duroj dot më, zhveshi shpejt rrobat e TMK-së dhe u rreshtua si ushtar i thjeshtë në Ushtrinë Çlirimtare Kombëtare në Iliridë. Menjëherë pas demostrimit dimensional të aftësive të tij u emërua Komandant i brigadës 113-të Ismet Jashari Komandant “Kumanova” dhe Komandant i Njesitit “Skenderbeu” nga Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare. Ismet Jashari ishte nga Likova, fshati Orizare dhe kishte rënë në gusht të vitit 1998-të në betejat e UÇK-së për çlirimin e Kosovës. Me dt 25 maj të vitit 2001 fshati Vaksincë në Likovë, Kumanovë ishte rrethuar nga trupa të shumta sllavo -maqedonëse. Sapo mori njoftimin Tigri i maleve niset si rrufeja e qiellit, sëbashku me Njësitin e tij “Skënderbeu”. U zhvilluan luftime të ashpra për disa orë. Furia e sulmeve të tij dermuese u shkaktoj humbje të mëdha armikut, duke u ngjallur frikë dhe panik dhe i detyroj oficerët elitë komandantë të Njësitit “Ujqit” të dezertonin. Me topin e tij të dorës shkatërroj dy tanke maqedonase në fushëbetejë. Papritmas u qellua për vdekje nga një predhë tanku. Kështu u shua jeta e Tigrit të maleve, Rrufesë së qiejve. Ai ra në Likovën e Ismet Jasharit. Ismet Jashari ishte rreshtuar në UÇK- në e lavdishme që në vitin 1998-të. A vraponte si maratonomak në Likoc, Drenoc, Lladroc’, Kleçkë, Qafë Dule, Jezerc përmes flakëve të barotit. Me dt 25 gusht të vitit 1998-të në një betejë të UÇK-së me forcat slave- serbe ballë për ballë ra në fushën e nderit për tu prehur në amshim, në Altarin e Lirisë. Në gushtin e vitit 2009 është shpallur “Hero i Kosovës”. Fadil Nimani ra në Likovën e Ismet Jasharit, Komandant Kumanovës për të mbetur flakadan i pashuar i lirisë, burim frymëzimi për brezat që vijnë për përmbushjen e ëndrrës nacionale, çlirimin e trojeve shqiptare, bashkimin e tyre e finalizimin e Shtetit Komb Panshqiptar. Vepra e tij e pavdekshme si misionar i kombit dhe amaneti i tij është gdhendur në këngën e interpretuar me mjeshtëri nga kollosi Ilir Shaqiri: “Nga Gërgoci del një djalë Para tij përkulet mali Zjarr ka n’zemër nuk ka fjalë Tigri vet’ Fadil Nimani E ngjyn’ penën n’gjak të plagës Amanetin len mbi borë Se lira n’gjuh’ të flakës E shton shtatin me deshmor’ Deshmor ose jo si të duani më quani Por amanetin për lirin’ vllezër t’ma ruani” Apo vargjet lapidare të këngës së Hysni Kelmendit: “Që nga djepi e gjer tek pushka Atdheu shpirtin ma rrembeu Diell’ ndriçon nëpër kulla Agroni, Pirroja, Skënderbeu Nga Tropoja gjer n’Likovë Tiger malesh thonë për ty Dy ushtri një ideal Zemra e tyre ishe ti”. Deshmorëve të Gërgocit, Selim Salihu, Muhamet Alia, Xheladin Salihu, Taf’ Nimani, të cilët ranë për çlirimin e Kosovës iu shtua dhe Tigri që ra në Iliridë. Fadil Nimani ra me dt 25 maj të vitit 2001, në të njëjtën ditë që Lugina e Preshevës, por dhe qindra atdhetarë nga të gjitha trojet shqiptare po përcillnin për në banesën e fundit strategun e luftës, arkitektin e paqes, artistin e shquar, sportistin e talentuar, filantropin e madh, studentin e shkelqyer të Universitetit të Prishtinës, interlekutorin e besuar të institucioneve ndërkombëtare, simbolin e lirisë së Luginës së Preshevës, presenofikimin e ngritjes së flamurit Kuqezi, në Tërnoc, në natën e vitit të ri, me dt 31 dhjetor të vitit 2000, Ridvan Qazimin “Komandant Lleshi”. Ai ishte vrarë një ditë më parë. “Plumbat janë për trimat. Misioni i UÇPMB-së është liri a vdekje deri në fitore. Në paqe rreziku është më i madh se në luftë sepse serbëve nuk u zihet besë se nuk kanë besë”. Keto janë fjalët e Ridvan Qazimit, “Komandant Lleshit”, katër ditë pas nënshkrimit të paqes së Konçulit, vetëm pak orë para atentatit vdekjeprurës të organizuar nga forcat snajperiste sllovo- serbe, te gurt’ e Bujve, në kodrat e Tërnocit. Ndodhi shumë shpejt ajo që kishte parashikuar Komandant Lleshi. Koha i vertetoj fjalët e tij. Gjatë betejave të UÇPMB-së me ushtritë sllavo- serbe u vranë 28-të heronj, ndêrsa pas lufte u vranë 30-të shqiptarë, mes të cilëve edhe deputeti, inxhinieri, filantropi, biznesmeni Isuf Azizi. Për këto vrasje askush nuk ka mbajtur përgjegjesi deri më sot. Me vrasjen me pusi të Ridvan Qazimit barbarët sllavo- serbë, vranë paqen e arritur me investim ndërkombëtar. Me këtë veprim gjakatar ata mbyllen kapitullin e paqes dhe e rihapen kapitullin e vjetër të luftës ndaj shqiptarëve për të zbatuar platformën e hershme e skenarët ogurzi të shpërnguljes me dhunë nga trojet e tyre. Falë qendresës së bijëve dhe bijëve të Luginës së Preshevës ende ruhet qenësia kombëtare. Ridvan Qazimi është burim frymëzimi për qendresë. Vepra e tij është përjetësuar në pavdekësi. Ajo është skalitur në këngën e Ilir Shaqirit: “N’kamb’ Preshevë se s’ka me prit’ Se ka ardh’ e mbramja dit’ Jemi shkep’ si lis prej guri Po na ndajn’ prej flamuri Pasha plisin tand të bardh’ Pasha gjakun ton’ shqiptar Qiell e tok bashk’ i plagojm’ Gjallë Preshevën nuk e lshojm’ O me mbet si zog n’shkretin O me u lidh me shqiptarin’, apo në këngën e Violeta Kukajt: “Mu në ball’ Komandant Lleshi Ligjeron me fjal’ t’urtis’ K’tu i thon’ Kosovë Lindore Duam hisen e liris’ N’gurt e Bujve ku vlon gjaku Dielli i majit bëhet hije Komandanti pran’ çdo pragu Bëhet lule e frym’ lirie. Nga çdo zemër del një shqipe Albulenë’ e Liridon krahët hapin si rreze drite”. Me dt 13-të -14-të maj të vitit 2011-të me rastin e 10-vjetorit të renies së deshmorëve të Preshevës Komuna Preshevë organizoj festivalin e parë “Kënga dhe vallja shqipe na bashkon”. Ky festival u organizua nën patronatin e kryetarit të Komunës Ragmi Mustafa, sot Kryetar i Këshillit Organizativ Shqiptar në Luginën e Preshevës. Kontrubut të madh për suksesin e ketij festivalin dha Unioni Artistik i Kombit Shqiptar “Kalorës i Urdhrit të Skenderbeut”. Simbolikë e tij ishte pjesëmarrja e Ansamblit Krahu i Shqiponjës i Çamërisë për të dhënë mesazhin e qartë se Presheva dhe Çamëria janë degë të thyera por jo të thara të trungut shqiptar. Në Akademinë perkujtimore organizuar në Prishtinë me rastin e 10-vjetorit të renies së Komandant Lleshit Unioni Artistik i Kombit Shqiptar e nderoj me Titullin: “Misionar i Kombit”, për kontrubutin e tij shumëdimensional për çështjen kombëtare. Për fjalën time përshëndetëse në Preshevë rusët, serbët, sllavët bënë notë proteste. Jeta e deshmorëve të Atdheut që e deshën lirinë më shumë se jetën, Atdheun më shumë se vehten u shua, por vepra e tyre shendrit si rrezja e Diellit dhe e Hënës. Sot mbarë shqiptaria i nderon me pietet e përkulet me respekt tek varret e tyre dhe para shtatoreve madhështore që simbolizojnë pavdekësinë e veprës së misionarëve të Kombit. Lavdi deshmorëve të Kombit. I përjetshëm qoftë kujtimi i tyre.
Albert Avduli/ U lind në shtator 1939 E vranë në maj 2020 Në lindje s’pati stinë, se fasha e zezë kishte mbuluar vendin Ajo vjeshtë ishte zi, jo verdhë Në vdekje, stinë nuk pati gjithashtu Qyteti ishte shpallur zonë e kuqe Ajo pranverë kish çelur, por njerëzit ishin kyçur Fatalitet i parashkruar me stinët e humbura Jetoi 81 vite të vrullshme Iku shumë i ri Sivëllezërit e tij në botë jetojnë sa ullinjtë kalinjot E lindën italianë, por në tokën tonë Për rrjedhojë mbeti këtu Mori nënshtetësinë shqiptare U maturua dhe ju dha titulli kombëtar Ishte poliglot, por shqipen kishte gjuhë të parë Pati një fëmijëri traumatike Belbëzoi me canzone italiana Pastaj shugulloi nga fjalët shqip : vdekje, litar, pushkatim Në rini u çel dhe u zbukurua me komedi, koncerte, drama, por edhe tragjedi të mëdha U çel, por nënvetëdija ja sillte ëndrrave ato fjalët me plumba e litar, varje e pushkatim Zgjohej lebetitur e mbuluar djersë të ftohta Si çdo i gjallë pra. . . Në moshën 79 vjeçare vdiq Vdekje si në tragjeditë e luajtura në skenën e Tij Ishte kohë murtaje, por jo prej saj E vranë Një vrasje e paralajmëruar Vrasje markeziane Për të thuhej: “Nuk vritet as për gjak” Cubat, kur dalin për plaçkë nuk gjykojnë pasoja Ata që kishte rritur brenda vetes ju bënë roje për 27 muaj plot Sa herë i dhanë ujë, sa herë i dhanë dritë, ajër i dhanë, por . . . Predhat e hekurta e goditën një mëngjes Atëhere i kuptoj me të vërtetë gjithë vrasjet, ato skenike dhe ato reale Kishin menduar një vrasje joestetike, por të bujshme në shëmtinë e saj Ishte emblemë e artit, por edhe ngjitur me akademinë e shkencëtarëve Akademia, kuku për akademi Me autoblinda e vranë pa mëshirë U cënua dhe muaj i shenjtë atë mëngjes Kush vret, mallkim mer, por vrasja në ditë të shenjta, mallkimin e ngre si mal E mundën, e shtrin përtokë të bukurin dhe trupin ja ngarkuan në kamionë zhavoresh Nuk pranuan askënd në varrim, as familjarët e tij nuk i pranuan. Në fakt i arrestuan Kodi i mortit u shkel me traktorë dhe me policë E lanë pa varr me siguri Shqipëria ka titan të tjerë pa varr, pa prehje Në grahmat e vdekjes, shqip psherëtiu Një psherëtimë jo si gjithë vdekatarët. Ajo ishte klithmë rrëqethëse Teksa binte, buçiti me piskam : ” Mizantropi më vrau ! Kaq më shkruani si epitaf “ E zgjoi Tiranën, i prishi gjumin kombit E vetmja gjëmë e madhe, e cila u quajt e tillë, pa urdhër. Nga të rrallat prej shpirti, se ky popull, me gjasme, kuje e vajtime ka patur disa. Ishte e vërtetë si vdekje, si gjëmë Me rënien e tij Prekëm nocionin e asgjësë Amaneti nuk tretet Duhet varr për epitaf Ose duhet kthyer i gjallë
Nje popull per te cilin eshte folur e shkruar shume dhe ende dihet pak .Nje popull i lavdishem , qe nuk mundi te krijoje shtetin e tij .Sepse nese ndodhte nje gje e tille , i gjithe Ballkani do te qe shteti i ttij. Sepse s’ka vend ne gadishullin tone te lashte,qe te mos kete vulen e vlleheve .
Nje popull autokton , qe s’ka pranuar tjeter gje mbi vete e mbi koke vec Zotit lart ne qiell .Ne origjine e ne thelb nje popull luftetar, vllehet nuk mund te pranonin pozicion tjeter vec te qenurit banore te lire. Por ne Ballkanin e trazuar nga lufterat e pushtimet , ata nuk mund te beheshin raja e bujkrober te te tjereve .
Pas renies se Perandorise Romake ata braktisen profesionin e luftetarit dhe te ruajtesit te rrugeve kyce te saj dhe iu qepen maleve .E zgjodhen jo rastesisht jeten e qete te malit , ate baritore. Atje cdo gje e kishin te tyren : ajrin e paster , kullotat e bagetine , lirine aq te deshiruar , shpirtin pa vargoj .Kjo ishte nje jete e lire , e vetmja , qe nuk te detyronte te ulje koken para te tjereve .Ata , qe kane zgjedhur fushat , historikisht ne Ballkanin e djeshem , e mjerisht dhe te sotem , jane tjetersuar e asimiluar .
Kane humbur dinjitetin e identitetin , gjera qe per vllehet ishin e jane gjerat me te shenjta . Grate vllahe kur lindnin , foshjnave vajza u qendisnin ne balle nje kryq , keshtu qe ato shoqeroheshin tere jeten me ndjesine e krenarine e te qenit te krishtera te mira e njerez te lire . Nje dite , ato beheshin nena dhe ua linin si trashegim kete femijeve , djemve e vajzave . Vllehet nuk u nenshtruan para asnje pushtuesi .Bile keta te fundit ua kishin jo vetem friken , por edhe nevojen . Nga thellesite e maleve , aleateve te tyre te perhershem , armatolet vllehe suleshin si shigjete drejt armikut dhe fitonin perhere mbi te . Thuhet se vete satrapi i Janines , Ali Pashe Tepelena , nuk guxonte te niste lufte me vllehet e cartur .Nderkohe ne Ballkanin e pushtuar nga osmanet vllehet u bene katalizatore te fuqishem te cdo levizjeje clirimtare kombetare . Ne jo pak raste ne keto levizje lane vulen e tyre dhe gjakun pa kursim . Po vllehet me kalimin e viteve e kuptuan se qene me te afte se kaq .Kishin edhe dhunti te tjera , qe ua njohin tashme te gjithe .Vec trimerise se lindur , kishin te tille edhe zgjuarsine , aftesine e jashtezakonshme per pershtatje .Ndaj vendosen te krijojne edhe qendrat e tyre te banuara .Keshtu linden ngulimet e para te vlleheve , natyrisht jo ne fusha, por ne shpate malesh , ne lugina e lartesi alpine , aty ku sqepin mpreh shqiponja .
Ato ishin qendra te pavarura , te veteorganizuara per mrekulli .Pervoja per vetautonomi nuk u kish munguar asnjehere. Atje deshmuan se dine te bejne jo vetem punen e blektorit , por edhe te karvanxhiut , te tregetarit te sprovuar , qe nuk ia hedh kush , ate te argjendarit , leshpunuesit , muratorit etj .Ndertuan qytete me shtepi fortesa Ngulimet , fshatrat e krahinat e banuara prej tyre , fituan me kohe pavaresi e mevetesi edhe nga vete Porta e Larte , qe ne jo pak raste shkaktonte xhelozi here te hapur e here te fshehur ndaj tyre. Kulmin e arriten me Jerusalemin e tyre , Voskopojen lavdimadhe .
Vetem nje profesion nuk e mesuan e nuk e mesojne dot as sot e kesaj dite , ate te bujkut .Sepse bujku eshte i shtypur , raja dhe ata s’mund ta pranonin nje pozicion te tille .Bagetite qe kultivonin qene gjithnje te imtat edhe ato shpirtlira e kembeshpejta , si ata vete . Nuk u moren kurre me bageti te trasha .Regjimi i kuq satanik ne Shqiperi a diku tjeter, u perpoq jo rrallehere t’i bente bujq me pahir e t’i gruponte ne kooperativat mjerane alla – kolkoziane, por me vllehet kjo s’i eci .E kur nuk i eci , i vrau , i persekutoi , i perndoqi .Por ata diten te mbijetojne si nje popull perhere vital , i lidhur shpirterisht me Zotin . Sot , nje popull serish i lire , nje popull qe me teper se kurre me pare ndjehet thellesisht vetvetja , vllehet paraqesin ende nje fenomen qe ia vlen te ndalesh , te flasesh e te shkruash pambarim , por duhet te jesh i ndergjegjshem se te duhet shume leter e boje per kete .
Isha duke ecur në Milano dhe po shihja disa vajza të bukura në trotuar!
E pabesueshme miq! Më arrestojnë karabinierët! Dënohem 3 vite burg!
Sapo dal nga burgu me shkon mendja për gurabie! Më thanë që i bëjnë të mira në Zyrih! Pa mbaruar gurabien e parë, ashtu me duart plot me sheqer-pluhur më hedhin prangat!
Dyshohem për trafik narkotikësh! Pasi ndejta në qeli 2 vite gjykata më shpall të pafajshëm!
E dija që emri Vasfi që mbaja ishte mallkimi që me ndiqte që nga lindja!
E bëra Goni! Nisem drejt Spanjës të bëja plazh!
E pabesueshme miq! Aty arrestohem!
Se për çfarë kësaj here nuk më kujtohet!
Ishte viti 2013! Pas tersllëkut që më ndiqte në Evropë vendosa të vija në Shqipëri!
Ishte si mos më keq! Fajin e kishte Saliu! Duke ecur rrugës takoj Edin! I tregoj peripecitë e mia! Pasi qau me oi nga historia ime më tha:
Zoti e shpëtoftë Shqipërinë nga Satanai i Surrelit.
Vëllezër dhe motra, besimtarë myslimanë, miqt’ e mij’ kudo që ndodheni: Unioni Artistik i Kombin Shqiptar “Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut” ju uron gezuar Fitër Bajramin. Allahu na pranoftë agjërimin e lutjet tona. Falenderimet i takojnë Atij, krijuesit të gjithësisë, atij që krijoj qiellin dhe tokën, fuqiplotit, të mëshirueshmit, Zotit. Lutemi që Allahu të blatojë mirësi e begati për ju dhe familjet tuaja, për mbarë Kombin Shqiptar. Na largoftë të keqen. Në këtë ditë të madhe lutemi për të varfërit, jetimët, njerëzit në nevojë, për një jetë më të mirë për ta. Lutemi për mbarë njerëzimin, që jeta të ngadhënjejë mbi vdekjen e bota të shpëtojë nga kercënimi serioz i Covid-19-ës, shpikur nga medja diabolike e darvinëve të rinj’, komunistë kinezë, të cilët u përpoqën të asgjesojnë demokracitë botërore dhe inkurajuan instalimin e pushteteve autokratike, model allaRama. Lutemi që Shqipëria të shpetojë nga totalitarizmi ramian. Ndalimi i faljes së namazit nga despoti ynë, që nuk ka moral, besë as fe, nuk e zbeh dot madhështinë e kësaj feste. Forcën e saj e shpreh më zemër dhe me shpirt çdo besimtarë. Por siç u tall ai me namazin do tallet dhe Zoti me të, ashtu siç u tall me shtatoren e Enver Hoxhes me lak në qafë para tre dekadash. Populli ynë ka një fjalë të urtë popullore: “Zoti vonon por nuk harron”. Para një gjysëm shekulli diktatori Enver Hoxha shembi kisha dhe xhamia, disa prej tyre i ktheu në vatra kulture, qendra të propogandës së pushtetit të tij. Kjo platformë e kishte zanafillën tek bolshevizmi dhe tek levizja kulturore e Maos në Kinë. Diktatori Hoxha kaloj çdo limit të fantazisë njerëzore, shpalli Shqipërinë të vetmin vend ateist në botë, duke denuar me vdekje dhjetëra misionarë, burgosur e internuar qindra klerikë, sidomos katolikë e bektashinjë, sëbashku me familjet e tyre, megjithatë nuk e shkuli dot besimin tek Zoti të Popullit Shqiptar. Epilogu i pushtetit të tij erdhi me lak në qafë. Talebani Edi Rama pas shembjes së Tempullit të kulturës shqiptare, shtëpisë së artit, Koloseut të identitetit kulturor shqiptar, urdhëroj gestapon e tij të ushtroj dhunë të pashembullt policore ndaj protestuesve paqësorë, pikërisht në muajn e madhnueshëm të Ramazanit, duke mos kursyer artistë, gazetarë, ish deputetë, madje edhe qytetarë që agjeronin. Tani Zhupani ynë ndalon namazin, biles duke u tallur me të. Ai demonstroj kështu haptazi urrejtje fetare. Ky veprim çertifikoj filozofinë hegjemoniste dhe celebroj portretin ortodokso- bizantin të pushtetit të instaluar nga zhupani i vetëpagëzuar si sundimtari suprem, sivllau i Vuçiçit dhe Putinit, i cili synon zhbërjen e identitetit kulturor, integritetit territorial, zhdukjen e besimit fetar, transplantin e racës shqiptare, duke e zbrazur Shqipërinë nga shqiptarët dhe zëvendësimin e tyre me racën aziatike, që po e sjell të maskuar në emër të filantropisë. Por ky vendim i Dushman Ramës s’e ndalon dot kuvendin e besimtarëve me Perendinë. Ai nuk mund të shkulë besimin tek Zoti të shqiptarëve dhe nuk mund t’i asimilojë ata. Atë nuk e bënë dot perandorët romako -bizantinë, zhupanët e Serbisë, Nemanjiqët, Stefan Deçani e Stefan Dushani, sulltanët e Turqisë, fashizmi e diktatura komuniste. Identitetin kulturor, besimin e shqiptarëve, adn-në e tij s’e zhdukën dot të gjithë ata diktatorë në mijëra vite, prandaj nuk mund ta zhdukë as neodiktatura e Edi Ramës. Kombi Shqiptar tani ka bekimin e mbështetjen hyjnore për të rrëzuar juntën ushtarake të tij, të instaluar duke shfrytëzuar pandeminë botërore. Shqiptarët tani kanë të drejtn hyjnore absolute për të zhbërë me çdo çmim pushtetin absolut, për të shembur regjimin totalitar’ të kuislingut që vuri në pikëpyetje vetëekzistencën e Kombi tonë duke u bërë aktor e protagonistë, i ndarjes se territoreve të tij, zhbërjes së identitetin kulturor, integritetit territorial, transplantit rracor’ e tjetërsimit fetar’. Besimtarë myslimanë falni namazin, lutuni e shpërfillni Zhupanin, Satanain e katakombeve të Surrelit. Zoti e shpëtoftë Kombin shqiptar nga djalli Edi Rama. Allah Allah. Amin.
Përshëndetje miq! Prej shumë kohësh jetoj larg Greqisë fizikisht, por jam çdo ditë në kontaktet shpirtërore me të, pasi atje është familja ime. … Jam emigrant! Si emigrant, ndihem shumë herë i diferencuar nga shoqëria, sepse ne me kombësi Shqiptare, shihemi si të njerkës, dhe sa më larg integrimit. … Po konstatoj që Partia Socialiste e Shqipërisë, sapo ka ndezur motorët e fushatës elektorale, për zgjedhjet e ardhshme në fokus ka emigrantët në Greqi….!
… Ju uroj “suksese”……pasi jeni lodhur për të realizuar programin tuaj karshi neve… … “Këmbë mbarë dhe mirë se të vini”….Po ju presim.
Ps/Eduart Tafaj është emigrant, aktivist, hapës dhe mësues i shkolles shqipe ne qarkun Volos Greqi. Antar i këshillit bashkiak Volos,dhe drejtues i shoqatës se shqiptarëve ne N.Magnizias.
Situata e paprecedentë me prishjen e Teatrit Kombëtar, mund të përshpejtojë krizën politike dhe atë sociale në Shqipëri. Këtë ka theksuar këshilltari ekonomik dhe social nga Gjermania, Martin Henze.
Erjon Dervishi
Martin Henze është shumë prezent në ngjarjet e aktualitetit në Shqipëri. Prej disa kohësh ai ka qenë prezent në mediat shqiptare duke dhënë mendimet e tij dhe duke paralajmëruar rreziqet që i kanosen vendit. Në intervistën dhënë për gazetën “Shekulli”, Z. Martin Henze thekson se dyshja Rama-Veliaj po e çojnë vendin drejt shkatërrimit.
Çfarë mendoni për aksionin e fundit kundër Teatrit Kombëtar në Shqipëri?
Përgjigja nuk mund të jepet me një fjali. Por Besjan Pesha e vendosi atë në mënyrë shumë të përmbledhur në vitin 2019: “Kjo është vjedhje nga publiku. Një fjali e shkëlqyer. Unë vështirë se mund t’i shtoj gjë asaj. Në Gjermani, ndërtesat historike janë shkatërruar gjithashtu në 70 vitet e fundit dhe ka pasur mbledhje dhe demonstrime, disa prej të cilave janë zhvilluar në beteja të vërteta të përgjakshme në rrugë.
Kjo është gjithashtu normale, njerëzit kanë emocione. Por, asnjëherë nuk janë ndërtesa të trashëgimisë kulturore kombëtare, ose ndërtesat që janë në listën e Europa Nostra apo ndërtesat që kanë një efekt kaq simbolik në Gjermani, të cilat pas vitit 1989 janë shkatërruar. Në ish-RDGJ, po, shumë ndërtesa që kishin një vlerë të lartë simbolike për njerëzit u shkatërruan qëllimisht dhe u zëvendësuan me arkitekturë pa shpirt, të ngjashme me atë në Tiranë. Ky ishte një veprim ideologjik, i qëllimshëm nga ana e komunistëve, të cilët donin të krijonin një qenie të re njerëzore, shteti duke u trajtuar si nëna e kujdesshme dhe qytetarët si fëmijë të moshës së vogël, siç ata e dinë me siguri në Shqipëri nga para 1992. Më mbetet vetëm të kujtoj për funksionin e Teatrit Kombëtar Shqiptar në 1992, të revolucionit kundër komunizmit të tmerrshëm në Shqipëri, i cili kishte drejtuar për gati 50 vjet, dhe për efektin stabilizues të Teatrit Kombëtar Shqiptar gjatë luftërave të tmerrshme të filluara nga Beogradi, Z. Milosoviç dhe Z. Vuçiç kundër Kroacisë dhe kundër popullit shqiptar në Kosovë dhe Maqedoni.
Me kalimin e kohës, Teatri Kombëtar Shqiptar është bërë një simbol i ndriçimit të rezistencës ndaj zhvillimeve antidemokratike, të vullnetit të pakushtëzuar të Shqipërisë për t’iu takuar shoqërive civile të Europës. Kam përshtypjen se, pas shumë bisedave me shqiptarë dhe aktorë shqiptarë, rezistenca në Shqipëri ka arsyet e saj, domethënë që ata nuk duan që ky identitet të vidhet, se ata nuk kanë asnjë interes të jetojnë në një qytet pa parime, në një vend joparimor, pa identitet, dhe Zoti na ruajt, ata gjithashtu duan të parandalojnë që identiteti i ardhshëm shqiptar të bëhet 1: 1 me Ramën dhe Veliaj. E gjithë kjo që mungon tani është se në një vend në Shqipëri shteti fillon të ngre statujat e Ramës, Ballës dhe Veliaj.
Ishte pikërisht ky synim, krijimi i identiteteve kulturore nga autokratët, që shqiptarët dhe pjesa tjetër e Europës e eleminuan me një revolucion unik në 1989-1992. Ishte gjëja e duhur për të bërë dhe ne të gjithë, kombi shqiptar dhe kombi gjerman, të jemi vërtet krenarë për atë që arritëm atëherë. Dhe sigurisht autokratët duhet të jenë të qartë se revolucione të tilla paqësore mund të përsëriten. Ekziston edhe një ndryshim tjetër, në Gjermani shumë ndërtesa nuk janë shkatërruar sepse shoqëria civile i ishte drejtuar gjykatave dhe ligjit. Normal, në një shtet kushtetues. Dhe këto gjykata, të cilat janë apolitike në Gjermani, e morën kushtetutën seriozisht dhe shpesh provuan paditësit mirë, atëherë ndërtesat nuk u rrënuan. Në shumë ndërtesa sot mashtruesit e asaj kohe jetojnë dhe janë bërë vetë pronarë. Kjo është një demokraci e ndershme.
Ne europianët jemi përballur me tërë aferën që rrethon Teatrin Kombëtar dhe makineritë e regjimit Rama dhe Veliaj: Në ditët e fundit. Teatri Kombëtar, i ndërtuar në 1939 në Sheshin Skënderbej, me emrin e heroit kombëtar shqiptar. Teatri dhe toka në të cilën qëndron janë pronë publike. Këto 8500 metra katrorë do të transferohen në një kompani – ajo kompani ka një truall tjetër në kufirin e kësaj prone, kështu që i përshtatet faturës. Me arsyetimin se nuk ka para për konvertim ose rinovim nga qyteti i Tiranës. Nga pikëpamja e përfitueshmërisë, projekti i planifikuar nga kompania duhet të jetë me vlerë rreth 240 milion euro. Një ndërtesë e re e teatrit do të kushtonte dhjetë milion euro, dhe një rinovimi i ndërtesës do të kushtonte vetëm rreth dy deri në tetë milion euro.
Në shkurt të vitit 2019, organizata Rama-Veliaj njoftoi se ditët e ndërtesës në nevojë për rinovim janë numëruar dhe se në vendin e tij do të ndërtohet një teatër i ri. Projekti u përballë me rezistencë nga aktorë dhe aktore, kryesisht për shkak se ata nuk ishin përfshirë në planifikim dhe mbeti e paqartë se si dhe ku do të mirëmbaheshin operacionet teatrore gjatë periudhës së tranzicionit. Ata kërkuan që teatri të rinovohet dhe mirëmbahet.Në mes të marsit Rama njoftoi detaje të projektit. Teatri Kombëtar dhe Teatri fqinj Eksperimental do të zëvendësohen nga një ndërtesë moderne, transparente e projektuar nga arkitekti danez Bjarke Ingels. Ky njoftim nxiti edhe më shumë diskutimin për ndërtesën e re të teatrit.
Kritikët e projektit ankohen se Rama po dorëzon projekte të rëndësishme të planifikimit urban pa konkurrencë paraprake, e cila është një shprehje e stilit të saj qeveritar gjithnjë e më autoritar. Firma arkitektonike e Ingels, Bjarke Ingels Group, nga ana tjetër, pohoi publikisht se asaj i ishte dhënë kontrata për Teatrin e ri Kombëtar, si pjesë e një konkursi arkitektonik. Është e paqartë dhe gjithashtu e dyshimtë se si u zhvillua konkursi kur dhe në përputhje me BE-në. Një rast sigurisht edhe për zyrën e prokurorit publik danez dhe autoritetet tatimore daneze, ne kemi dhënë tani rekomandimet për danezët, të cilët duhet të bëjnë një vështrim më të afërt të kompanisë dhe marrëveshjes së Bjarke Ingels Group.
Është e qartë se korrupsioni dhe përfshirja në një vepër penale jashtë vendit, natyrisht, mund të çojë në procedime penale dhe tërheqjen e një licence edhe në Danimarkë. Bjarke Ingels Group nuk duhet të ndihet më e sigurt.Një pikë tjetër kritike është padyshim që modeli i paraqitur nga Bjarke Ingels Group të kujton projektin e një zyre arkitekturore të Ukrainës për operën në Busan, Koreja e Jugut. Megjithë kërkesat e përsëritura nga mediat ndërkombëtare, Pahhote shmangi marrjen e një qëndrimi mbi këtë akuzë. Kështu që akuza për plagjiaturë nga Bjarke Ingels Group është në ajër. Me sa di unë, Bjarke Ingels Group ende nuk ka marrë një qëndrim për këtë.
Do të ishte gjithashtu interesante të dihet nëse ekziston një bashkëpunim midis Bjarke Ingels Group, zyrës arkitekturore të Ukrainës dhe Ramës/Veliaj, d.m.th. një marrëveshje dyshe. Çështja është kur, si dhe ku shkuan paratë për arkitektët. Por shtysa më e madhe është ndoshta marrëveshja midis kompanisë së ndërtimit dhe qeverisë së Ramës. Ndërtesa do të ndërtohet si pjesë e një marrëveshje kompensimi. Ndërtesa e tokës së teatrit prej 7,000 metrash katrorë duhet të ndahet: teatri i ri do të ndërtohet në 3,000 metra katror, pjesa tjetër do të shkojë tek ndërmarrja e ndërtimit, e cila mund të ngre ndërtesa me lartësi të larta atje. Gjëja interesante është se vetë ndërmarrja e ndërtimit Fusha Shpk ka një truall në kufirin e kësaj prone publike, por kjo nuk mjaftoi për një vlerë interesante të shtuar në këtë lokacion. Tani, megjithatë, me 4000 metra katror shtesë dhe lejen e ndërtimit, e cila sigurisht ishte lëshuar pa asnjë problem nga kryetari i zgjedhur i paligjshëm Veliaj, kjo pronë e vjetër e Fusha Shpk fiton një vlerë shumë më të lartë vetëm duke e bashkuar atë me 4000 metra katrorë të publikut tokës. Bono Cui? Gjithashtu për të mos lënë pas dore është që në Shqipëri lejet e ndërtimit gjithmonë i nënshtrohen një niveli të lartë korrupsioni. Kush është ai që jep lejen e ndërtimit? Veliaj. Në fakt, pyetja duhet të shtrohet, a ka rrjedhur këtu Veliaj, familja e tij dhe/ose ambienti i tij para.
Kështu që përfituesi kryesor do të ishte ndërmarrja e ndërtimit Fusha Shpk, e cila me sa duket është shumë afër Ramës dhe së fundmi janë dhënë disa kontrata fitimprurëse në Tiranë dhe në elektoratin e Ramës në Vlorë në jug të Shqipërisë.Të paktën në rastin e kësaj të fundit, duket se kushtet e tenderit janë përshtatur tashmë saktësisht për kompaninë Fusha Shpk dhe ndoshta edhe për administratën e korruptuar në Tiranë. Në fakt, duhet të shtrohet pyetja, a kanë rrjedhur paratë te Rama, familja dhe/ose te ambienti i tij?Partneritetet publike-private të këtij lloji – më pëlqen t’i quaj kontratë familjare – sepse PPP-të shqiptare nuk janë PPP në kuptimin europian të termit, dhe meqenëse ato nuk i përmbahen strukturave ligjore, ekzistojnë mënyra interesante për të anashkaluar ligjin buxhetor shqiptar.Edhe Fondi Monetar Ndërkombëtar dhe Banka Botërore kanë kritikuar praktikën e kontratës familjare në disa raste. Në vitin 2019, përfaqësuesit e Bankës Botërore deklaruan me rastin e publikimit të 13-të “Raportit të Rregullt Ekonomik të Ballkanit Perëndimor” se rreziqet në këto të ashtuquajtura partneritete u shpërndanë në dëm të shtetit shqiptar, dhe kërkuan që kjo praktikë vazhdoi deri në krijimin e një “Raporti të rregullt ekonomik të Ballkanit Perëndimor”. Çfarë ndodhi? Asgjë, natyrisht. Pse do të braktiste organizata Rama praktikën e saj fitimprurëse.Erion Veliaj, Kryetari i Bashkisë së Tiranës dhe anëtar i Partisë Socialiste të Kryeministrit Edi Rama, bëri lëshime. Ai premtoi se vetë qyteti do të kryente rindërtimin. Projekti 30 milion euro do të financohej nga një kredi. Dokumentet e shkruara për këtë dhe ndryshimet përkatëse të kontratës me kompaninë e ndërtimit Fusha Shpk nuk u treguan, dhe gjithashtu është e paqartë nëse marrëveshja e përshkruar e kompensimit u shfuqizua. Lejohen dyshime serioze, supozojmë se ky ishte një lajm i rremë për të neutralizuar protestat
Presidenti i Shqipërisë Ili Meta, i cili e ka treguar veten të jetë një atdhetar i vërtetë kushtetues që e do vendin e tij, gjithashtu nuk ka arritur të nënshkruajë ligjin për prishjen e ndërtesës, ka paraqitur disa ankesa kushtetuese, si organ shtetëror, dhe opozitën, të udhëhequr nga demokrati dhe europiani Lulzim Basha, pjesë e lëvizjes protestuese. Por, Rama, i cili ka shumë vite që bën fushatë për prishjen e teatrit, duket se po fiton. Qeveria argumenton se teatri është i vështirë për tu rinovuar dhe shkatërruar. Ndërtesa është projektuar në vitin 1939 nga arkitekti italian Giuglio Bertè dhe është përdorur si Teatri Kombëtar që nga viti 1947, i përket një ansambli arkitekturor italian në qendër të Tiranës.
Dhe tani?
Për më shumë se dy vjet “Aleanca për Mbrojtjen e Teatrit” mbajti një takim. Kjo na bëri përshtypje shumë në Europë, kjo iniciativë tregoi që ekziston një shoqëri civile në Shqipëri dhe se Shqipëria natyrisht i përket Europës. Tashmë në korrik të vitit të kaluar pati përleshje serioze mes policisë dhe protestuesve në vendin e tyre. Vetëm javën e kaluar, këshilli i qytetit kishte vendosur një masë me të cilën ndërtesa historike do t’i jepte vendin një të reje. Komisioneria i BE Mariya Gabriel kishte paralajmëruar atëherë për “vendime të pakthyeshme” dhe bëri thirrje për dialog. Të dielën në mëngjes, pas prishjes së papritur, pati përplasje të dhunshme mes qytetarëve, gjë që është shumë e kuptueshme, me këtë shkelje të ligjit nga qeveria dhe policinë që vepron brutalisht, si dhe arrestime të shumta, gjë që nuk është aspak e kuptueshme. Sjellja e policisë ka qenë tërësisht disproporcionale dhe e paligjshme.
Është një gjë e mirë që opozita ka dokumentuar çdo polic që ka përdorur forcë disproporcionale në foto. Forcat e sigurisë duhet të dinë që edhe ata i nënshtrohen procedurave gjyqësore dhe asnjë shqiptar nuk ka të drejtë ta vendosë veten mbi kushtetutë. Aksionet e organizatës Rama, megjithë ankesat kushtetuese nga Presidenti i Republikës dhe pavarësisht faktit që Presidenti i Republikës nuk nënshkroi ligjin përkatës për prishjen, paraqesin një veprim penalisht të rëndësishëm nga organizata Rama, Veliaj dhe Ministri i të Brendshme, Sandër Lleshaj, një rast i qartë i parandalimit të drejtësisë. Nëse Ministri i Brendshëm i paraqet 2-3 policë si fajtorë, ata janë policë të dobët, ata do përdorur. Pala fajtore për fatkeqësinë e turpshme të dielën në Shqipëri është Ministri i Brendshëm Lleshaj, Rama dhe Veliaj. Gjithashtu, veprimi i qeverisë shqiptare, rrënimi i Teatrit Kombëtar, është një shkelje themelore e kushtetutës, d.m.th tradhti dhe një krim moral kundër kombit shqiptar, sovranit, në fund të fundit. Një simbol i rëndësishëm kulturor është vjedhur nga populli shqiptar.
Midis protestuesve ishin, siç kam parë, anëtarët e partive opozitare, Partia Demokratike (PD) e Lulzim Bashës dhe Lëvizja Socialiste për Integrim (LSI) e Monika Kryemadhi, gruaja e Presidentit të Republikës, e cila u arrestua të dielën nga policë të organizatës Rama, megjithëse ajo po demonstronte paqësisht, e cila normalisht ndodh vetëm në një republikë bananeje. Rama e quajti mbështetjen e opozitës në kohë “lufte” kundër pandemisë “të papërgjegjshme”. Në veçanti Rama ka bërë shumë pak për të luftuar pandeminë. Sidoqoftë, akuza se qeveria po përdor kufizimet fillestare të rrepta për të krijuar fakte në çështjen e Teatrit Kombëtar, duket se është masivisht e vërtetë. Si rezultat, projekti i organizatës Rama, Veliaj është shembullor për problemet thelbësore të vendit: proceset vendimmarrëse autoritare, korruptive, shkatërrimi i qyteteve dhe fshatrave, eksodi masiv i shumë shqiptarëve që nuk shohin të ardhme për Shqipërinë dhe natyrën në favor të fitimeve afatshkurtra nga qeveria – Junta Rama dhe familja e saj, privatizimi i burimeve publike në kuadër të politikës së pushtetit të bazuar te patronazhi dhe të çon hap pas hapi drejt shkatërrimit dhe mund të shkaktojë një luftë civile në Shqipëri. Në fakt, pas një ndryshimi të qeverisë, ky proces duhet të sqarohet në bazë të ligjit penal, Rama, Veliaj dhe Ministri i Brendshëm Sandër Lleshaj duhet të sillen para drejtësisë, në mënyrë që sovrani të rimarrë të drejtat e tij dhe konflikti të mund të neutralizohet. Duhet të ketë paqe përsëri në vend.
Pa një paqe sociale, Shqipëria nuk mund të rikuperohet ekonomikisht dhe shoqërisht, me fjalë të tjera, ajo nuk mund të gjejë perspektivë për të ardhmen. Forcat e sigurisë të cilat kanë përdorur forcë të tepruar duhet të paraqiten edhe para gjykatave shqiptare. Është e rëndësishme që kjo çështje duhet të sqarohet me të vërtetë me ligj dhe me forcë dhe që ata që kanë shkelur ligjin, në këtë rast qeveria Rama, duhet të ndiejnë drurin e shtrembër të gjyqësorit dhe të mos e harrojnë kurrë më. Më bëri përshtypje të hënën nga sigurimi i opozitës se nëse do të ketë një ndryshim politik, teatri shtetëror do të rindërtohet dhe qeveria Rama do të sillet para drejtësisë. Një mënyrë e saktë. Shoqëria civile shqiptare po tregon kështu që i përket BE-së.Sponsored by Revcontent
Kjo tregon se ekziston një shumicë demokratike në Shqipëri që ka kuptuar idenë e Europës, demokracisë, BE-ja ka të bëjë edhe me vlerat. Opozita, ndryshe nga qeveria Rama, tregon se është e shqetësuar për mbrojtjen e popullatës.Kjo në të vërtetë përfshin mbrojtjen e trashëgimisë kulturore dhe mbrojtjen e simboleve të rëndësishme kombëtare, siç është Teatri Shtetëror.Nuk është qeveria Rama që është sovrani, por populli shqiptar është sovrani. Duket se Zoti Rama, Veliaj dhe Lleshaj kanë ende shumë për të mësuar.Populli shqiptar nuk duhet të humbasë hapësirën e tij publike dhe një pjesë të trashëgimisë së tyre kulturore. Qeveria Rama nuk është legjitimuar për këtë nga populli shqiptar.
A mendoni se qeveria e Ramës është tepër egoiste dhe arrogante?
Çfarë pyetje dhe çfarë duhet të them unë si gjerman dhe europian për këtë. Një pyetje që me siguri çdo shqiptar mund të përgjigjet shumë shpejt. Përgjigja është për jetën e tyre, që ata do të përgjigjen me një përgjigje. Gjithmonë më pëlqen të shikoj rezultatet e veprimit para qeverive, jo ato që ata u tregojnë njerëzve. Siç tha profeti Gjon mbi 2000 vjet më parë: “Me veprat e tyre ju do t’i njihni ata!” Më lejoni, pra, të bëj disa vërejtje të shkurtra. Shumë njerëz, përfshirë ambasadat, e përshkruajnë si një sukses reformën aktuale, të ashtuquajturën gjyqësore. Problemi është se zonjat dhe zotërinjtë po shikojnë letrat, teknologjinë dhe jo rezultatet, me fjalë të tjera në vepra. Një qeveri vërtet demokratike duhet të sigurojë prosperitet, liri dhe paqe për sovranin, popullin dhe të mbështesë njerëzit në ushtrimin e të drejtave të tyre njerëzore. Çdo qenie njerëzore është e pajisur me të drejta të patjetërsueshme që duhet të mbrohen nga një gjykatë kushtetuese, nga një gjykatë supreme, nga një shtyp i lirë.
Një shtyp i lirë, si një pengesë korrigjuese dhe mbrojtëse për pakicat në një demokraci, është thelbësore për aftësinë e tij për të funksionuar. Unë shoh një shtyp të lirë si fuqinë e katërt në një shtet, krahas gjyqësorit, parlamentit dhe qeverisë. Numri i kërcënimeve dhe akteve të dhunës ndaj gazetarëve është rritur masivisht në Shqipëri që kur Rama mori pushtetin në 2013. Reklamat nga gazetarët deri më tani nuk kanë qenë të suksesshëm. Autorët nuk duhet të presin pasoja juridike. Dhe shumë gazetarë madje kanë turp të ndërmarrin veprime ligjore nëse kërcënohen. Në dhjetor Rama publikoi një projektligj për regjistrimin dhe kontrollin e mediave online. Një draft i parë ka ekzistuar tashmë në 2018, por ai u hartua pa asnjë konsultim me organizatat e mediave, gazetarët ose palët e tjera të interesuara.
Kjo nuk përputhet me kushtetutën dhe është kritikuar ndërkombëtarisht. Një draft i ri pasoi verën e kaluar, i cili më në fund u miratua nga parlamenti në dhjetor. Ligji i ri shoqërohet me rreziqe të ndryshme për lirinë e shtypit. Nuk ka asnjë klasifikim konkret se cilat deklarata janë të ndëshkueshme si shpifje. Kjo ofron një hapësirë të gjerë për interpretim. Nga këndvështrimi ynë, ligji synon vetëm një kontroll themelor të mediave online. Mediat e shtypura dhe gjithashtu publikimet në portalet e mediave sociale, për shembull, mbeten të pandikuar. Autoriteti mbikëqyrës i mediave do t’i anashkalojë gjykatat me sanksionet e tij duke marrë rolin e një gjykate administrative. Gjobat janë në mënyrë disproporcionale të larta, dhe ato mund të shtyjnë disa media online të shkatërrohen. Si autoriteti mbikëqyrës i mediave ashtu edhe telekomunikacioni nuk janë institucione të paanshme, janë në linjën e Ramës. Hap pas hapi ato aktualisht po merren nga anëtarët e partisë në pushtet. Dhe ligji mund të çojë në vetë-censurim nga gazetarët, të cilët atëherë do të raportonin vetëm në protokoll dhe nuk do të ishin më në gjendje të kryejnë hetime. Megjithëse miratimi u mbajt në parlamentin shqiptar, aktualisht janë 122 deputetë të parlamentit, shumë pak dhe për këtë arsye është në kundërshtim me kushtetutën: 74 nga Partia Socialiste në pushtet, 48 deputetë të parlamentit përfaqësojnë opozitën.
Meqenëse numri i vendeve tashmë nuk është në përputhje me Kushtetutën, çdo vendim i këtij Parlamenti është antikushtetues. Edhe përbërja nuk është në përputhje me Kushtetutën. Në fillim të vitit të kaluar, anëtarët e Partisë Demokratike (PD) të opozitës dhe Lëvizjes Socialiste për Integrim (LSI) dhanë dorëheqjen e mandateve të tyre. Ata e justifikuan këtë hap radikal duke deklaruar se ata nuk donin më të shërbenin si “opozitë e vitrinës” për një regjim jodemokratik dhe se sundimi i ligjit ishte shkatërruar nga regjimi Rama. Kandidatët janë rritur lart në këtë drejtim, por ata nuk kanë asnjë legjitimitet. Procedura nuk mund të shqyrtohet sepse nuk ka gjykatë kushtetuese. E ashtuquajtura opozitë në parlament nuk mund të kontrollojë as qeverinë, pasi nuk ka mjete, as gjykatë kushtetuese që të kërkojë rishikim. Pra, ky shembull tregon shumë qartë se qeveria aktuale dëshiron të kontrollojë sovranin, popullin shqiptar dhe ai ka fikur pothuajse të gjithë mekanizmat e kontrollit të sovranit. Shqipëria është në prag të bëhet një diktaturë e organizatës Rama.
Të drejtat e njeriut na mundësojnë të zhvillojmë dhe përdorim cilësitë tona njerëzore në liri. Prandaj, demokracia e vërtetë është e mundur kur parimi i shtetit të së drejtës është parësor dhe respekti tregohet për çdo qenie njerëzore. Ky nuk është më rasti, megjithatë, për shkak të heqjes së sundimit të ligjit nga Rama, 3 vjet më parë. Një demokraci moderne mund të funksionojë vetëm nëse është përfaqësuese. Kjo do të thotë që qytetarët ia delegojnë fuqinë e tyre politike individëve, institucioneve dhe partive për një periudhë të caktuar kohe. Unë them delegat me qëllim. Nuk është qeveria që është sovrane, por njerëzit. Meqenëse vullneti i secilit person është i vështirë të përcaktohet, demokracia lulëzon me faktin se ajo krijon një konsensus nga interesat divergjente të forcave të ndryshme shoqërore dhe politike, për të cilat kompromiset janë absolutisht thelbësore. Një kompromis i tillë arrihet me anë të negociatave dhe marrëveshjeve dhe jo me anë të tankeve për të luftuar epidemitë dhe rrahjet, rebelimin e policëve dhe një, si Ministri i Brendshëm shqiptar, i cili gjithashtu justifikon policët e rebelimit të së dielës dhe më pas sjell përpara një viktimë, dy policë.
Për ne europianët, demokracia do të thotë që pushteti politik jepet dhe kontrollohet nga të njëjtët njerëz mbi të cilët ushtrohet, dhe në atë mënyrë që këta njerëz të kenë afërsisht të njëjtin ndikim politik. Të gjitha institucionet shtetërore duhet të pasqyrojnë vullnetin e njerëzve. Ata duhet të demonstrojnë se si rekrutojnë përfaqësuesit e tyre dhe sa përfaqësues është procesi. Ata nuk duhet të punojnë në fshehtësi, dhe aktivitetet e tyre duhet të jenë transparente dhe të qeverisura nga sundimi i ligjit. Meqenëse këto institucione janë të përkushtuara për një shoqëri të drejtë sipas Kushtetutës, është thelbësore që ata të jenë demokratikë dhe të shprehin vullnetin e njerëzve që ata përfaqësojnë. Theksi është te përfaqësimi dhe jo përcaktimi. Prandaj, një sistem juridik, një gjykatë kushtetuese është themelor për funksionimin e një demokracie. Asnjë gjykatë supreme, pra asnjë shtet kushtetues, asnjë shtet kushtetues, pra jo demokraci.
Demokracia është një sistem në të cilin pjesë të ndryshme të mozaikut janë në një lidhje të drejtpërdrejtë, nëse dikush është jofunksional, sistemi prishet. Kjo është e rëndësishme sepse qeveritë mund të qëndrojnë në rrugën e demokracisë nëse thjesht përfaqësojnë dëshirat e një klike ose familjare dhe të mosrespektojnë interesat e pakicave. Ky është një problem i madh në Shqipëri, Kryeministri aktual, Z. Rama, nuk mund të praktikojë parimet e demokracisë sepse ai dhe partia e tij qeverisëse, PS, nuk i zbatojnë ato. Bild Zeitung argumenton se qeveria nuk po heton në mënyrë aktive manipulimin e zgjedhjeve parlamentare të vitit 2017 sepse mafia nuk po heton vetë, qeveria është mafia. E shihni, partia në pushtet Rama, hoqi sundimin e ligjit 3 vjet më parë, kështu që ndarja e pushteteve është shpërbërë, parlamenti është një “parlament i turpshëm”, ai nuk ka kontroll mbi anën materiale, qeveria bën dhe bën atë që dëshiron, partia në pushtet ndoshta ka manipuluar zgjedhjet parlamentare në 2017, mbajti zgjedhje lokale të paligjshme dhe antidemokratike në vitin 2019, u zgjodhën kryetarë kriminelë të partisë në pushtet, askush nuk mund t’i kontrollojë dhe t’i ndalojë ato. Por bëhet edhe më keq: ai ka marrë përsipër të gjithë fuqinë në politikë dhe administratë në 7 vitet e fundit. Sipas njohjes ndërkombëtare, administrata e qeverisë Rama është një nga më të korruptuarit në botë, dhe kjo në një vend ku kjo qeveri vetë ka hequr shtetin e ligjit. Një parajsë për korrupsion, d.m.th. abuzimi i pushtetit të besuar për përfitim ose avantazh privat dhe në dëm të sovranit, të gjithë popullit shqiptar, kombit shqiptar është privuar nga e ardhmja e tij duke plaçkitur shtetin përmes korrupsionit.
Pra, demokracia është një formë e qeverisjes dhe një mënyrë e jetës. Unë kam prekur shkurtimisht në përbërësin e parë, e dyta i referohet vlerave që duhet të zbatohen nëse demokracia do të përmbushë qëllimin e saj. Sjellja e njerëzve duhet të jetë në përputhje me rregullat e demokracisë. Vlerat e demokracisë gjithashtu duhet të praktikohen dhe jo vetëm të dokumentohen në një copë letër që ne e quajmë kushtetutë. Kam përshtypjen se qeveria Rama është e mendimit se një copë letër është e mjaftueshme, dhe se demokracia nuk ka pse të praktikohet. Nuk është aq e thjeshtë, megjithatë. Duhet të ketë një mënyrë që njerëzit të ndikojnë në axhendën (problemet politike dhe opsionet) dhe nëse kushtetuta prishet, përmes përfaqësimit të tij, qeverisë, të shkarkojë dhe padisë atë qeveri. Votuesi shqiptar duhet të mbrohet nga presioni dhe hakmarrja nga përfaqësuesit e qeverisë dhe qytetarët njësoj; në përgjithësi, ai ose ajo duhet të jetë i lirë nga vështirësitë ekstreme ekonomike, arbitrariteti fizik dhe dhuna dhe shtrëngimi psikologjik që mund të çojnë në varësi të tepruar nga palët e treta.Një kulturë demokratike mund të ndërtohet vetëm me konsensus.
Si rezultat, qeveria Rama, sipas mendimit tonë, po fillon një politikë padrejtësie, është antidemokratike në orientim dhe ka një strukturë themelore kriminale, veçanërisht kur përqendrohemi në çështjen e korrupsionit ose, edhe më e rëndësishmja, çështjen e Pastrim parash. Shqipëria është rritur në ligën e 20 shteteve më të mëdha të pastrimit të parave deri në vitin 2020. Një çështje e vërtetë, e lidhur me sigurinë. Pse? Pastrimi i parave dhe terrorizmi ndërkombëtar janë të lidhura në një marrëdhënie simbiotike.Terrorizmi ndërkombëtar financohet nga pastrimi i parave. Shqipëria është një nga 20 vendet më të mëdha të pastrimit të parave në botë, dhe në vitin 2020, qeveria Rama, vetë Z. Rama, mban përgjegjësinë politike për këtë. Prandaj, populli shqiptar aktualisht po privohet nga të gjitha liritë dhe perspektivat për një të ardhme të sigurt të lirisë dhe prosperitetit në vendin e tyre. Qeveria Ram po gjeneron veten si një sovran dhe po përpiqet të privojë popullin shqiptar nga kjo e drejtë. Shumë shqiptarë sigurisht shpresonin se demokracia do të sillte drejtësi sociale dhe më shumë pjesëmarrje politike.
Sidoqoftë, për shumë njerëz, realizimi gjithëpërfshirës, i rëndësishëm i demokracisë ka mbetur iluzor. Në veçanti në 7 vitet e fundit, shumë njerëz, veçanërisht të rinjtë, kanë ikur nga Shqipëria, ata nuk shohin të ardhme në Shqipëri. Sidomos në fshat bëhet i dukshëm, të rinjtë gjithnjë e më shumë mungojnë. Në shumë pjesë të Shqipërisë varfëria, krimi dhe paqëndrueshmëria politike po përhapet gjithnjë e më shumë. Për shumë njerëz kushtet e tyre të jetesës nuk kanë ndryshuar për mirë. Shumë prej tyre kanë kuptuar se status quo nuk do të ndryshojë domosdoshmërisht nëse lejohen të shprehin lirshëm mendimet e tyre.
Çfarë kemi bërë gabim?
Maksimumi më i rëndësishëm do të ishte: “Gjithmonë konsideroni mundësi të tjera, gjithmonë konsideroni se mund të ketë mënyra të tjera. Aty ku nuk ka mundësi të tjera, nuk jemi në fushën e lirisë politike, por në sferën e domosdoshmërisë. Liria politike ekziston vetëm aty ku ne kemi një vetëdije se shoqëria nuk është një makinë, se ne e ndajmë botën me njerëzit e tjerë dhe se fakti i shumësisë nuk mund të eliminohet. Në një demokraci, pushteti vjen nga njerëzit. Njerëzit ua transferojnë të drejtën për ta ushtruar këtë pushtet njerëzve të caktuar përmes zgjedhjeve. Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut thotë “Vullneti i njerëzve është baza për autoritetin e autoritetit publik; ky vullnet duhet të shprehet përmes zgjedhjeve periodike, origjinale, universale dhe të barabarta, të mbajtura me votim të fshehtë ose me një procedurë ekuivalente të votimit. Konsensusi është gjithashtu jashtëzakonisht i rëndësishëm për një demokraci. Negocimi, mirëkuptimi dhe kompromisi janë pjesë e kredos së demokracisë; kërkon tolerancën dhe heqjen dorë për çështje të rëndësishme.
Zhvillimi në Shqipëri, veçanërisht trajtimi i teatrit kombëtar në Tiranë, na tregon një model sjelljeje të qeverisë Rama, mosrespektimin e plotë të sovranit dhe kushtetutën shqiptare. Kjo sjellje mund të cilësohet me termat parandalim të drejtësisë dhe tradhti të lartë. Pra, është koha për depozitimin e qeverisë Rama nga sqarimi sovran dhe ligjor.
Po në lidhje me çështjen CORONA në Shqipëri? A mendoni se Rama mund ta përdorë atë kundër sundimit të ligjit?
Siç është përmendur tashmë, në vetvete nuk ka asnjë sundim të ligjit në Shqipëri. Në këtë drejtim Rama nuk e përdor Coronan kundër sundimit të ligjit. Qeveria bën dhe bën atë që dëshiron. Kontrolli pandemik mjekësor dhe ekonomik është thjesht një katastrofë dhe tregon paaftësinë e qeverisë Rama. Vendi aktualisht është duke u drejtuar kundër murit dhe në fakt, siç shihet nga performanca e Teatrit Kombëtar, qeveria po përdor këtë pandemi të tmerrshme për të imponuar dhe stabilizuar praktikat e saj administrative antidemokratike dhe fatkeqësisht të korruptuara. Por dhe kjo është shumë e qartë, Rama po humbet, njerëzit dhe bashkësia ndërkombëtare i kanë kthyer shpinën këtij personi. Indshtë vërtet koha për një korrigjues demokratik dhe këto janë zgjedhje të reja. Zgjedhjet e reja gjithashtu do të çojnë në një zgjidhje paqësore për konfliktet e hapura dhe në rritjen e së bashku të shoqërisë së grisur shqiptare. Zgjedhjet e reja gjithashtu do të çojnë më në fund në 15 kriteret që janë në tryezë që nga viti 2014 përfundimisht duke u përpunuar. Këtu, për fat të keq, si në shumë sektorë të tjerë, qeveria Rama nuk ka arritur asgjë. Një Jo për të ardhmen e Shqipërisë.
Djem azganë që vetëm hanë. Që i hanë kokën njëri-tjetrit. Që lënë një njeri t’u hajë kokën të gjithëve.
Mijëra myslimanë që durojnë poshtërimin.
Mijëra njerëz të mbetur pa punë.
Nga Pr/Erjo Kristo
Sot doja të dilja një shëtitje nga liqeni. Ishte e pamundur. Nuk lejohej. Mbeta aty te shkallët me zemërim në gji. Zemërimin nuk e kisha as me ajatollahun tonë, as me popullin e tredhur.
Zemërimin e kisha me veten. Isha i zemëruar se doja të protestoja, doja të kërkoja me forcë të hapej liqeni. Isha i gatshëm të përfundoja burgjeve. Po nuk isha i gatshëm ta bëja vetëm. Do të doja që fëmijët tuaj dymetroshë t’i kisha prapa në mbështetje.
Djem azganë që vetëm hanë. Që i hanë kokën njëri-tjetrit.
Që lënë një njeri t’u hajë kokën të gjithëve.
Mijëra myslimanë që durojnë poshtërimin.
Mijëra njerëz të mbetur pa punë.
Mijëra biznese të falimentuara. Mijëra të rinj të pashpresë.
Dhe pikërisht aty i them vetes: pse i mërzit njerëzit?
Boll të mërzitur janë. Mbaji për vete mendimet e tua. Kujt i duhen?
Pse fut helm në shpirtin tënd? Kthehu në shtëpi dhe shtrihu në divan.
Dhe pikërisht këtë bëra. Nuk mund të shpëtosh dikë që nuk do të shpëtohet.
Të vetmen gjë që mund të bësh është të presësh derisa indiferenti të dëmtohet vetë nga shteti. Aty do kesh rastin të qeshësh. Ti nuk do ta bësh, se nuk je shpirtvogël, por je thjesht i detyruar. Siç të detyruan ty sot të ktheheshe në shtëpi me shpirtin vrer dhe bishtin ndër shalë.
Ç’të hedhësh në supën e jetës, atë do hash. Ne po hamë lëtyrë.
Moj Shqipëria heroike Udhëheqës të madh ke, Edi Ramën syshqiponjën Birin trim të kodrave. Ti na…
Diku nga vitet 70 xhirohej nje film ne rrethinat e Korces.Ne nje pjese te xhirimit regjizorit i duhej dhe nje gomar.I shkreti regjizor ngarkon Rikard Larjen per kete pune, gjeten gomarin dhe filluan xhirimet.
AL in Sweden. 