Kategori
Uncategorized

PROFIL & FOTO/ Kush janë tre drejtuesit e Policisë të shpallur në kërkim dhe karrierat e tyre “shpërthyese” pas vitit 2013.

Kush janë tre ish – drejtuesit e Policisë të shpallur në kërkim?
Siç rezulton nga të dhënat zyrtare, tre drejtuesit e lartë janë emëruar pothuajse në të njëjtën kohë në detyrë në qytetin e Vlorës, ku sipas Prokurorisë, dyshohet se janë përfshirë në aktivitetin kriminal të kultivimit dhe trafikimit të kanabisit.

Jaeld Çela

Jaeld Çela, ish-drejtor i Policisë së Vlorës, me gradën Drejtues i Parë, është drejtuesi më i lartë në hierarkinë e oficerëve të policisë, për të cilët Gjykata e Krimeve të Rënda ka kërkuar që të arrestohen.
Çela ka një karrierë të pasur policore dhe ka kryer funskione të rëndësishme në një periudhë prej 17 vitesh.
Për shumë kohë ka punuar si oficer i Antidrogës dhe Krimeve në nivelin bazë në Tiranë e Durrës, ndërsa në vitin 2009 është emëruar specialist i hetimit, pranë Drejtorisë së Antikrimit në Policinë e Shtetit, në sektorin e Antidrogës.
Në vitin 2013 u emërua Zv/Drejtor i Policisë së Durrësit, funksion që e mbajti deri në mesin e viti 2015.
Në këtë kohë, ai u emërua Drejtor i Policisë së Vlorës deri në Prill të vitit 2017, ku u shkarkua pas ardhjes së Fatmir Xhafajt në krye të Ministrisë së Brendshme.
Më 1 Mars të këtij viti, gjatë kohës që sipas prokurorisë, ai ka qenë nën hetim për kultivim dhe trafik droge, Çela doli në media në krye të një operacioni antidroge në Poçem, ku angazhojë për të luftuar kultivimin e kanabisit.

Foto, Sokol Bode (ne rreth majtas) – Moisi Habilaj (ne rreth ne mes)

Sokol Bode, personi i cili shfaqet në foto me Moisi Habilajn, u emërua komandant i postës së kufirit në Dhërmi të Vlorës në fund të vitit 2014.
Këtë detyrë ai e mbajti deri në Maj të 2017-s, kur u largua për t’u emëruar Shef rendi në Pukë dhe me pas shef i seksionit të përgjimeve në Policinë e Shkodrës. Pas publikimit të dosjes së Habilajve, Bode pezullohet nga detyra, me 25 Tetor 2017.

Gjergj Kohila

Gjergj Kohila, ka kryer funksionet e Shefit të Hetimit të Krimit të Organizuar, në Drejtorinë Vendore të Policisë së Vlorës prej fillimit të vitit 2015.
Ai u shkarkua nga kjo detyrë në Qershor të këtij viti dhe u la në dispozicion.
Më parë ai ka kryer funksionet e Shefit të Antikrimit Ekonomik në Policinë e Durrësit.

Kategori
Uncategorized

1 milion shqiptarë në varfëri ekstreme/

Në kushte tejet të rënda pamundësie e vetmja shpresë e tyre për të siguruar të paktën bukën e përditshme mbeten borxhet me lista në dyqanet ushqimore.

E ndërsa 1 milion shqiptarë rezultojnë të jetojnë në varfëri ekstreme, qeveria vijon të rrisë tenderat dhe konçesionet, duke thelluar gropën e ekonomisë së çdo familjeje shqiptare.

Ky është realiteti sot, i konfirmuar me shifra ekzakte nga Banka Botërore. Shifra, të cilat sjellin një imazh dëshpërues të Shqipërisë, e cila nga ana shtetërore përkufizohet me fuqinë e krimit dhe drogës dhe nga ana tjetër nga pikëpamja e popullit përkufizohet me luftën për mbijetesë.
Varfëria, skamja dhe papunësia po përball familjet shqiptare me vështirësi të shumta ekonomike, ku pjesa më e madhe e tyre ka degraduar në luftë për mbijetesë.

Në kushte tejet të rënda pamundësie e vetmja shpresë e tyre për të siguruar të paktën bukën e përditshme mbeten borxhet me lista në dyqanet ushqimore. Ndërsa varfëria e moderuar, një matje e nivelit të jetesës me 5.5 dollarë në ditë është mjaft e përhapur në vendin tonë.

Institucioni Financiar Ndërkombëtar përllogarit se 32.8% e popullsisë ose rreth 1 milion persona i financojnë nevojat e tyre të jetesës me rreth 5 dollarë në ditë.

Varfëria në Shqipëri është një fenomen në rritje.

Dje janepublikuar shifra të frikshme që flasin për luftën për mbijetesë që po përjetojnë sot shqiptarët e gjunjëzuar rëndë nga varfëria.

“PS mund të manipulojë e të blejë zgjedhjet, por skandalet me abuzimin e parave të shëndetit të shqiptarëve nuk i mbulon dot! Dështimi i koncesioneve (PPP) në shëndetësi, është fytyra e vërtetë e keqqeverisjes se Ramës.

1 mln shqiptarë janë sot në varfëri ekstreme në Shqipëri – thotë Banka Botërore;

100 mijë fëmijë nuk hanë dot tre vakte e nuk blejnë dot librat e shkollës – ngre alarmin Shoqëria Civile;

56% e shqiptarëve duan të largohen nga Shqipëria – thotë Gallup;

Shqipëria në vendin e parë për vdekshmëri foshnjore në rajon – thotë Save thë Children;

40% e familjarëve nuk paguajnë dot faturat e dritave, ujit;

43% nuk mbajnë dot shtëpinë e tyre dhe 30% e familjeve nuk blejnë dot ushqime dhe veshje – thekson Barometri i Ballkanit, Këshilli Bashkëpunimit Rajonal (RÇ)”.
Bazuar në informacionet zyrtare, në 2015 dhe 2016 vetëm 27% e popullsisë e kanë kryer analizën e check up. “Kjo situatë bën kontrast me gatishmërinë e kryeministrit për t’i shërbyer pasurimit me mbi 400 mln euro të 4 miqve, klientëve, sponsorve të tij.

120 mln euro janë vetëm për mikeshën e tij për check up-in që nxjerr burrat shtatzanë! CHECH UP i dyshes Rama-Nushi prej 120 milione euro ka dështuar, pavarësisht detyrimit të punonjësve të administratës shtetërore për ta kryer atë!
CHECK UP i dyshes Rama – Nushi ka dështuar, edhe pse ndihma ekonomike u kushtëzua me të!!
CHECK UP-i Rama – Nushi ka dështuar edhe pse mjekët e Qendrave Shëndetësore urdhërohen çnjerëzisht të mos i japin ilaçet të sëmurëve kronikë!!! Pavarësisht këtij dështimi spektakolar… 4 mln euro kanë kaluar në llogarinë bankare të mikeshës së ngushtë e sponsores së Kryeministrit pa kryer asnjë shërbim!!! Dosja korruptive e check up është prej një viti në Prokurori!!!

Drejtësia duhet të flasë”.

Kategori
Uncategorized

Qamile Tairi, shqiptarja 23 vjeçare që komandon 70 ushtarë të ISIS-it.

Qamile Tairi, shqiptarja 23 vjeçare që komandon 70 ushtarë të ISIS-it.

200 është numri i grave që vlerësohet të jenë pjesë e organizatës së ISIS, prej te cilave 70 janë shqiptare nga Ballkani, ndërsa numri i luftëtarëve është mbi 24,000. Këto shifra sigurisht duhet të përdoren me mjaft kujdes sepse të gjitha informacionet nga territoret irakiane dhe siriane të kontrolluara nga IS që nga viti 2013 vijnë nga burime relativisht të pabesueshme.

70 femrave shqiptare në ISIS, 40 nga Kosova, 2 nga Lugian e Preshevës tjerat nga Maqedonia, Shqipëria dhe Mali i Zi. Shumë nga anëtarët e organizatës janë perëndimore. Këto janë të famshmit “Muhajirat” (emigrantë) të cilët erdhën në “Xhihad” në Irak dhe Levant. Agjencia elajemeve “Persheva Jonë” nga burimet e saj te sigurta ka mesuara se 10% e grave ne ISIS jane nga vendet evropiane, që përfaqësojnë rreth 220 gra dhe vajza të reja nga Franca (60), Britania (50), shqiptare 70, vetem nga Kosova (40), pastaj nga Gjermania, Belgjika apo vende të tjera evropiane.

Ky konfiguracion është relativisht i jashtëzakonshëm se kurrë më parë, mobilizimet transnacionale xhihadiste kishin numëruar sa më shumë gra në radhët e tyre. Të gjithë iu përgjigjën thirrjes së Al-Bagdadit për të ardhur në këtë territor të ri mysliman, duke justifikuar migrimin në shtëpinë e Islamit si detyrë.

Qamile Tahiri eshte komandante e re ne radhet e ISIS-it. Nën patronazhin e saj, dhjetëra shqiptarë nga Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia erdhën në radhët e shtetit islamik. Dorë e saj e djathtë është mesohet te jete femra tjeter po ashtu nga Kosova, Laura Huseni.

Qamile Tahiri, vetëm 23 vjeç, drejtuese e dhjetërave femrave shqiptare në radhët e ISIS-it gjendet në ballë të trajnimit kampet e grave xhihadiste në Siri, dhe është konsideruar gjithashtu një nga gratë më radikale nga rajoni. Gratë e këtij grupi janë nga mosha 18 deri në 25 vjeç, ndër to ka shumë gra nga perëndimi, të cilët rriten në internet dhe që kanë marrë besimin islam. Trajnimi në këtë brigadë zgjat rreth një muaj, anëtarët mbajnë armë dhe mund të jenë luftëtare ose një lloj policie brenda radhëve të ISIS-it.

Roli i tyre është menduar që jo vetëm që të jenë “nuset e xhihadistëve”, por shumë më e gjerë dhe më e rëndësishme sesa pjesëmarrja në beteja. Roli i tyre është kryesisht për të rekrutuar anëtarë të rinj nga e gjithë bota, kryesisht ne fushëbeteja por edhe nëpërmjet internetit.

Kategori
Uncategorized

Si i “shpëtoi” Shqipëria borxhit 7 miliardë USD të Perandorisë Osmane! Propozimi i 2 negociatorëve shqiptarë .

Si i “shpëtoi” Shqipëria borxhit 7 miliardë USD të Perandorisë Osmane! Propozimi i 2 negociatorëve shqiptarë

Si i “shpëtoi” Shqipëria borxhit 7 miliardë USD të Perandorisë Osmane! Propozimi i 2 negociatorëve shqiptarë

Nga Kreshnik Kuçaj/

Në fund të shekullit të 19-të Perandoria Osmane po përballej me një situatë ekonomike të pafavorshme që e detyroi qeverinë t’i drejtohej tregjeve europiane për hua. Në vitin 1854, qeveria osmane arriti të sigurojë një hua ndërkombëtare në vlerë 311 milionë dollarë të sotëm, dhe një vit më pas huaja do të rritej në 518 milion dollarë, të vlerës së sotme.

Si kolateral, osmanët do të vendosnin burime të ardhurash të konsiderueshme dhe një serë burimesh natyrore. Kreditorët por edhe përfituesit e këtyre të drejtave ishin britanikët dhe francezët. Pavarësisht kësaj, situata ekonomike e Perandorisë Osmane nuk do të njihte përmirësim e deficiti buxhetor po thellohej gjithnjë e më shumë. Kjo situatë do të bënte që sërish Perandoria të kërkonte “oksigjen” te aleatët europianë.

Nga viti 1863 deri në 1875 qeveria osmane u angazhua në mënyrë të vazhdueshme dhe në një shkallë të gjerë huamarrje nga tregjet financiare ndërkombëtare. Këto kredi u përdorën më së shumti për pagesën e kësteve të huave ekzistuese, për financimin e deficitit buxhetor dhe pagesën e detyrimeve që rridhnin nga borxhet e marra. Mes viteve 1854 dhe 1875 Perandoria Osmane mori nga tregjet ndërkombëtare europiane 15 kredi në një vlerë totale prej 217 milion lira apo 21.4 miliardë dollarë në vlerën e sotme. Nga kjo shumë, vetëm një pjesë e vogël e saj u përdor për ndërtime hekurudhash.

Si rezultat i rritjes së shpejtë të borxhit publik, që iu bashkëlidh edhe thellimi i deficitit buxhetor, Perandoria Osmane ishte e paaftë që të përmbushte shërbimin e borxhit dhe deklaroi një moratorium në pagesën e kësteve të borxheve. Sipas dekretit të Ramazanit të 6 tetorit 1875, ku deklarohej moratoriumi, qeveria osmane premtonte se do të paguante mbrapsht gjysmën e interesit të akumuluar dhe gjysmën e borxheve të saj në një periudhë 5 vjeçare. Ajo angazhohej se do të emetonte bono me interes 5 % për të mbuluar pjesën e mbetur të detyrimeve.

Pas një kohe të shkurtër, qeveria osmane e gjeti veten ta paaftë që të përmbushte premtimet e dhëna në dekretin e Ramazanit. Si rezultat, u deklarua bllokimi total. Negociatat mes mbajtësve të borxhit dhe qeverisë osmane gjatë kësaj periudhe u fokusuan për të rifilluar pagesat e borxhit. Këto negociata kulmuan me dekretin e Muharremit të 20 dhjetorit të 1881. Në këtë dekret, qeveria osmane binte dakord që të lejonte krijimin e një komisioni kontrolli.

I emërtuar Administrimi i Borxhit Publik Otoman, ky komision përbëhej nga garantët e borxhit. Ky komision do të kishte selinë në Stamboll e do të përbëhej nga 7 anëtarë që përfaqësonin Britanikët, Gjermanët, Austro-Hungarezët, Italianët dhe mbajtësit e borxhit Osman.

Ky komision do të merrte pushtetin e mbledhjes direkte të borxhit përmes të ardhurave direkte nga taksat dhe të përdorimit të parave për shlyerjen e borxhit Osman. Qeveria osmane i dha komisionit të gjithë të drejtat për të ardhurat nga 8 taksa indirekte. Ato përfshinin taksat për pijet alkoolike, pullat, peshkun, mëndafshin dhe të ardhurat nga kripa dhe monopoli i duhanit. Administrimi i Borxhit Publik kishte pushtetin që të merrte edhe disa të drejta të tjera në vendet e Perandorisë Osmane.

Krijimi i komisionit të Administrimit të Borxhit Publik Osman konsiderohet si një epokë të re në historinë financiare osmane.

Për shkak të autoritetit që iu dha administratës, borxhi otoman ishte subjekt i ristrukturimit. Administrimi i borxhit publik përmirësoi kredibilitetin e perandorisë osmane në tregjet financiare europiane dhe shtoi vullnetin e kapitalistëve europiane për t’i dhënë hua qeverisë osmane.

Eficenca e administrimit të borxhit publik në mbledhjen e të ardhurave në përmbushjen e kësteve të borxhit në përputhje me dekretin e Muharremit ishte faktori kryesore që shteti Osman përmirësoi besueshmërinë ndërkombëtare,.

Ndërsa u përmirësua besueshmëria ndërkombëtare kjo do të sillte reduktimin e kostove të borxhit. Në vijim të formimit të komisionit të administrimit të borxhit Osman, huamarrja e jashtme e shtetit Osman u rrit në mënyrë të shpejtë pasi u sigurua nga administrata e borxhit publik. Këto kredi, ashtu si ato të para 1875, u përdorën për të financuar deficitin buxhetor dhe për qëllime ushtarake.

Kolapsi i Perandorisë Osmane në përfundim të Luftës së Parë Botërore rezultoi me lindjen e shteteve të reja. Borxhi i papaguar kishte mbetur në shifrën e 126 milion lirave apo të rreth 7 miliardë dollarëve me vlerën e sotme, referuar enciklopedisë së Perandorisë Osmane.

Republika e Turqisë refuzoi që të marrë përsipër përgjegjësinë për të gjithë borxhet osmane dhe propozoi që t’i ndante me shtetet e tjera që kishin qenë më parë pjesë e parandorisë e që tashmë kishin dalë më vete.

Për këtë qëllim do të duheshin diskutime të gjata që do të finalizoheshin në një marrëveshje ku republika e re turke do të ishte përgjegjëse për 65 për qind të totalit të borxhit osman. Pjesa tjetër e borxhit u nda në proporcion mes vendeve të tjera të perandorisë osmane.

Administrata e Borxhit Publik Osman në Shqipëri, taksat dhe lëshimet

Me 20 dhjetor të vitit 1881, me dekretin e Muharremit u krijua OPDA ose Administrata e Borxhit Pulbik Osman. Sipas këtij dekreti, shumë burime të ardhurash do të administroheshin nga ky komision.

Mes tyre përfshiheshin monopoli i kripës, i mëndafshit dhe taksat indirekte si pullat, peshkimi dhe pijet alkoolike. Edhe monopoli i duhanit do të ishte në administrimin e këtij komisioni. Në fund të shekullit të 19-të kjo administratë do të kontrollonte afërsisht 30 për qind të të ardhutrave të Perandorisë Osmane. Për të shtuar të ardhurat, kjo administratë do të tentonte të intensifikonte prodhimin e duhanit, kripës e vreshtave me qëllim që të siguronte më shumë të ardhura përmes tregtimit të tyre edhe në tregjet ndërkombëtare.

Në vitin 1892, Riza Bej, një turk do të ishte drejtori i përgjithshëm i Administratës së Borxhit Publik Osman në Selanik ndërsa Oskar Eduards ishte shefi i kontrollit. Personeli që kishin në juridiksion përbëhej nga 255 zyrtarë nga të cilët 12 drejtorë e 46 nëndrejtorë.

Administata do të zgjerohej më tej dhe do të punësoheshin 480 persona si kontrollorë për të parandaluar kontrabandën dhe evazionin që mund të bëhej me produktet që ishin në administrimin e komisionit dhe që mundësonin të ardhurat që do të përdoreshin për shlyerjen e borxhit.

Rregullave të taksimit për duhanin, pijet alkoolike, kripën e mëndafshin do t’i nënshtroheshin edhe territoret shqiptare.

Kultivimi i duhanit ishte i zhvilluar masivisht në territoret shqiptare të Shqipërisë, Kosovës e Maqedonisë. Por në këto territore do të kishte një dozë të lartë evazioni, e për këtë qëllim, numri më i madh i kontrollorëve do të përqëndrohej në këto territore.

Pavarësisht përpjekjeve të administratës me tregtarët lokalë, në këto territore do të kishte shumë probleme për mbledhjen e detyrimeve tatimore për duhanin e sidomos zona e Elbasanit konsiderohej thuajse një “parajsë” në këtë aspekt.

E njëjta problematikë shfaqej edhe me taksat që duheshin paguar për pijet alkoolike apo për kripën. Kriporet e Semanit, Vlorës, Durrësit dhe Kavajës që ishin funksionale në atë periudhë do të ishin në përfitim të administratës së kreditorëve të Turqisë. Por sërish edhe në këtë rast do të kishte evazion të lartë dhe jo në pak raste administrata do të dorëzohej duke mos e realizuar qëllimin.

Kripa kontrabandohej duke qenë se ishte një element i domosdoshëm për ushqyerjen e popullatës. Çmimi i saj ishte i lartë duke qenë se popullata nuk kishte para të mjaftueshme dhe ishte në nivel të lartë varfërie.

Vetëm në periudhën e të korrave të prodhimeve bujqësore, fermerët kishin para dhe të ardhurat nga shitja e kripës rriteshin e si rrjedhojë edhe administrata e borxhit arkëtonte më shumë të ardhura. Ashtu si pjesët e tjera të perandorisë osmane, territoret shqiptare do të ishin pjesë e “koncesioneve” të kompanive të huaja.

E në territorin e Shqipërisë së sotme, koncesione apo të drejta të plota u ishin dhënë austro-hungarezëve dhe francezëve. Në vitin 1885, një shoqëri franceze do të fitonte të drejtën për të shfrytëzuar resurset e Selenicës në afërsi të Vlorës. E vetmja industri minerare ishte ajo që ushtrohej nga Banka Otomane në Selenicë të Vlorës, për nxjerrjen e bitumit.

Ndërkohë, brigjet shqiptare ishin eskluzivitet i Austro-Hungarisë në kuadër të kapitulacioneve. Të gjitha skelat shqiptare frekuentoheshin nga kompania e udhëtimeve Lloyd që bënte tre ndalesa në javë. Në këtë mënyrë, kontrollohej edhe tregtia e jashtme e Shqipërisë. Gjithsesi, nuk mungonin rastet kur anije me vela turke, ulqinake e greke afroheshin në mënyrë të çrregullt në portet shqiptare.

Po ashtu, Austria, si koncesion të hershëm do të kishte zyra postale në në gjithë vijën bregdetare shqiptare dhe në Janinë duke kontrolluar në këtë mënyrë edhe komunikimet e Shqipërisë më jashtë. Ndërkohë, sa i përket investimeve që planifikonte Perandoria Osmane të realizonte përmes parave të siguruara nga kreditë, mes tyre ishte ndërtimi i hekurudhës që përshkonte Shqipërinë nga lindja në perëndim, me nisje nga Vlora e përfundim në Selanik. Por ashtu, Durrësi planifikohej të lidhej me linjën Manastir-Selanik ndërsa hekurudha e Shkodrës me Shëngjinin dhe hekurudhat serbe.

Në këtë mënyrë, Shqipëria inkuadrohej në rrjetin ndërkombëtar të transportit, por gjithçka do të mbetej një projekt në letër. Kryengritjet e shqiptarëve dhe përpjekjet për pavarësi nga Perandoria Osmane do të finalizoheshin me 28 nëntor të vitit 1912.

Një veprim i tillë vjen në një kohë kur kryeministri i Francës kishte nisur të konkretizonte idenë e një konference të 6 fuqive të mëdha. Shpallja e pavarësisë në nëntor ishte një shans i mirë për t’u njohur si shtet i ri nga fuqitë e mëdha në konferencën e një muaji më vonë që do të mbahej në Londër e që do të njihej ndryshe edhe si Konferenca e Paqes. E vendimet e mëvonshme të Konferencës së Londrës që do të përcaktonin kufinjtë politikë dhe administrative do të rezultonin një difatë e thellë për Shqipërinë, me pasoja edhe për ekonominë.

Shpërthimi i Luftës së Parë Botërore do të bënte që Shqipëria të kalonte në administrimin e ushtrive të huaja e si rrjedhojë deri në vitet ’20 nuk do të kishte më diskutime për çështje të borxhit osman, edhe pse gjatë kësaj periudhe sistemi i taksave dhe disa privilegje vijonin të ushtroheshin si në periudhën kur vendi ishte pjesë e Perandorisë Osmane.

Procesi i riorganizimit shtëtëror shqiptar pas Luftës së parë Botërore do të përkonte me shpërbërjen terësore të Perandorisë Osmane e me lindjen e shteteve të reja. E në këto kushte do të ridiskutohej borxhi që perandoria nuk kishte paguar ende ndaj kreditorëve europianë. Diskutimet për këtë çështje do të nisnin në fundin e vitit 1922 në Lozanë të Zvicrës e do të zgjasnin deri në mesin e vitit 1923 kur do të arrihej marrëveshja.

Mehdi Frashëri dhe Benedikt Blinishti, negociatorët e borxhit shqiptar

Konferenca e Lozanës u mbajt në Lozanë të Zvicrës në vitet 1922-1923. Qëllimi i kësaj konference ishte negocimi i një traktati me qeverinë e re të Ataturkut. Konferenca nisi në nëntor 1922 dhe zgjati deri në korrik të vitit 1923. Ndër të tjera, në këtë konferencë do të diskutohej edhe për borxhin e trashëguar nga Perandoria Osmane. Diskutimet fillestare ishte që borxhi të ndahej në proporcion mes shteteve të krijuara nga shpërbërja e Perandorisë. Në këtë konferencë Shqipëria do të kishte 2 përfaqësues zyrtarë, Mehdi Frashërin dhe Benedikt Blinishtin. Por si i përshkruan bisedimet e Lozanës në kujtimet e tij Mehdi Frashëri?

“Pasi grekët u mundën në Azinë e Vogël në muajin dhjetor 1922, u mblodh konferenca e Lozanës për të vendosur paqen mes Turqisë në një anë dhe Greqisë e shteteve të marrëveshjes në anën tjetër. Mes çështjeve që do të bisedoheshin në Lozanë ishte edhe ajo e borxheve publike të Turqisë që do të ndaheshin mes shteteve trashëgimtare.

Natyrisht edhe Shqipëria ndodhej në rendin e trashëgimtarëve prandaj ishte thirrur prej konferencës që të merrte pjesë edhe ajo. Qeveria vendosi të më çonte mua, prandaj në fillim të dhjetorit u nisa për Lozanë duke pasur për ndihmës zotin Benois Blinishti që ndodhej sekretar permanent pranë Lidhjes së Kombeve në Gjenevë.

Kur arrita unë në Lozanë, konferenca ishte mbledhur dhe kishte disa ditë që po vepronte. Meqenëse Konferenca ishte lajmëruar telegrafikisht për emërimin tim qysh të nesërmen prezantova kredencialet dhe mora pjesë në Komisionin e Financave, që kishte për objekt bisedimi borxhet e Turqisë.

Kryetari i Konferencës ishte Lord Kursoni, ministër i jashtëm i Britanisë së Madhe por kryetar i Komisionit financiar ishte zoti Bompart, që kishte qenë ambasador i Francës në Kostandinopojë.

Kur mora pjesë në mbledhjen e komisionit, zoti Bompart me fjalë të ëmbla dhe lavdëri lajmëroi anëtarët e komisionit për marrjen pjesë timen duke shfaqur mirëseardhjen….

Kur filloi biseda unë kërkova fjalën duke thënë shkurtimisht se Shqipëria merrte pjesë në komision por ish Perandoria otomane gjatë sundimit të saj në Shqipëri nuk kishte bërë as rrugë, as ferrovi (hekurudhë) as godina qeveritare, as dhe shkolla. Me tjetër fjalë, kurrgjë nuk kishte bërë.

Me anën tjetër, në luftërat e kaluara të Ballkanit dhe me rastin e okupacionit të huaj në luftën e përgjithshme, që nga viti 1910 e deri në mbarim të luftërave më 1920, 2/3 e Shqipërisë janë djegur dhe e vetmja pasuri që ka pasur si gjë të gjallë është plaçkitur. Dhe përveç kësaj, në Shqipëri nuk ndodhet asnjë organizatë financiare dhe ekonomike prandaj populli shqiptar me një durim të madh por me dinjitet mbahet në këmbë por nuk është në gjendje të paguajë kurrgjë, sepse sipas një fjalë të vjetër “atje ku s’ka, s’merr as Perëndia”.

Dërgata turke ndodhej nën kryesinë e Ismet Pashës, duke pasur një suitë prej shumë personash, midis të cilëve ndodhej edhe ministri i Financave i Turqisë, që merrte pjesë në këtë komision. Bashkë me dërgatën turke, pa ndonjë cilësi zyrtare ndodheshin edhe Xhavit beu ish ministri i Financave i ish-perandorisë osmane dhe Hysen Xhahiti ish-deputet i Stambollit dhe gazetar me famë. Që të dy këta ishin shokët e mi të shkollës.

Me Xhavit beun ishim miq kështu që vajta dhe u poqa në hotel. Në fjalë e sipër i thashë që në qoftë se dërgata zyrtare turke i deklaron Konferencës se me Shqipërinë nuk kishte ndonjë hesap ose do ta zgjidhte veçanërisht, unë nuk do t’u bëja asnjë kundërshtim dhe sa të më vinte për dore do t’i ndihmoja por në rast se dërgata turke do të insistonte që të kërkonte prej nesh pjesën e borxheve atëhere për të mbrojtur interesant e atdheut tim, do të përdorja argumente prej të cilave do të përfitonin edhe ballkanasit e tjerë.

Në komisionin tonë u vu në bisedë çështja e borxhit të Turqisë. Unë këtë e refuzova krejtësisht duke përmendur se Turqia nuk kishte bërë udhë të hekurt në Shqipëri. Lypset të shënojmë se në komisionin financiar merrte pjesë edhe përfaqësuesi i Administratës së Borxhit Publik Osman Sër Adam Blok, që ishte i njohur në botën financiare.

Në një mbledhje tjetër të komisionit u vu në bisedë kërkesa e dërgatës turke që lypte njohjen e pasurive private të dinastisë otomane që kishte në vendet e ndryshme të ish Perandorisë dhe që sot për sot ndodheshin në shtetet trashëgimtare.

Unë e refuzova këtë duke thënë se këto lloj pasurish të paluajtshme në Shqipëri kanë qenë të Ibrahim bej Alltunit, të konfiskuara pa gjyq nga ana e ish perandorisë otomane në kohën e sulltan Abdyl Hamidit. Jashtë ligjit, ishin përvetuar dhe transformuar si pasuri private e Abdyl Hamitit dhe për këtë shkak, mbasi u hoq nga froni ky sulltan më 1909, nga Parlamenti shkoi një ligj me të cilin këto çifligje iu kthyen prapë shtetit ottoman dhe pasuria e një shteti që copëtohet u shkon shteteve trashëgimtare që ndahen prej të parit.

Prandaj sipas kësaj rregulle, çifligjet në fjalë i takojnë shtetit shqiptar dhe kështu dinastisë otomane nuk i mbetet ndonjë e drejtë. Mbi këtë fjalimin tim të gjatë, Venizelosi tha se pranonte tezën shqiptare. Në një mbledhje tjetër të komisionit, Administrata e Borxhit Publik kërkonte pasuritë e paluajtshme që kjo administratë kishte ngritur në vendet e ndryshme.

Unë e refuzova edhe këtë duke thënë se këto pasuri janë ngritur me të hollat që ka vjelë administrata në fjalë nga të ardhurat e destinuara për larjen e borxhit. Por të mos ishin prishur këto të holla për ngritjen e godinave do të ishte larë një pjesë e borxhit që po kërkohet prej trashëgimtarëve. Kështu që një borxh po na llogaritet dy herë; një herë në formë godine dhe një fish tjetër në të holla. Venizelosi edhe këtë herë pranoi tezën time. Ballkanasit e tjerë heshtnin; dmth se edhe këta pranonin tezën shqiptare. Ballkanasit kishin gjetur një avokat pa para. Me një fjalë, çdo gjë që pretendonin turqit unë ua refuzoja por meqenëse refuzimi ishte i argumentuar mirë, përfitonin edhe të tjerë trashëgimtarë” Mehdi Frashëri, Kujtime 1913-1933

Formula e barrës së borxhit osman dhe “pesha” për Shqipërinë

Në total, borxhi i Perandorisë Osmane arrinte në rreth 7 miliardë dollarë të sotëm. Nga ky borxh u ra dakord që Turqia të paguante 65 për qind të tij ose rreth 4.6 miliard dollarë. Referuar kësaj marrëveshje, Turqia do të paguante çdo vit një shumë prej rreth 351 milion dollarësh( të sotëm), veprim që do të kryhej periodikisht deri në vitin 1954 kur republika turke e shleu terësisht borxhin. Ndërkohë, pjesa tjetër e borxhit prej 2.4 miliardë dollarësh(të sotëm) u nda mes vendeve të tjera që kishin qenë pjesë e Perandorisë, ku Greqia mbajti 9 %, 8 përqind Siria dhe Libani, 5 për qind Iraku, 4 për qind Jugosllavia, 3 për qind Palestina dhe 6 përqindëshi i mbetur do të ndahej në mënyrë kolektive mes Shqipërisë, Bullgarisë, Jemenit, Jordanisë, Italisë dhe disa vendeve aktualisht janë pjesë e Arabisë Saudite.(Scan TV)

Kategori
Uncategorized

1946/Dekreti i vdekjes për grupin e parë të inxhinierëve të Maliqit.

1946/Dekreti i vdekjes për grupin e parë të inxhinierëve të Maliqit.

Nga Kastriot Dervishi/

Sot, 71 vjet nga ekzekutimi i inxhinierëve

Në mbledhjen nr.59, datë 19.11.1946, Presidiumi i Kuvendit Popullor vendosi refuzimin e kërkesave për faljen e jetës së bërë nga të dënuarit e procesit të parë të “Maliqit” dhe familjarët e tyre, duke urdhëruar ekzekutimin me varje në litar të Abdyl Sharrës, Kujtim Beqiri dhe me pushkatim të Vasil Manos, Zorika Manos dhe Eugenio Scaturos.
Këneta e Maliqit nisi të thahej më 5 maj 1946. Punimet e saj duhej të mbaronin më 28 nëntor 1946, kurse në fakt, në fazën kryesore mbaruan në vitin 1951. Drejtues të punimeve ishin Abdyl Sharra dhe Kujtim Beqiri. Proceset ndaj teknikëve për gjoja “sabotime” ishin kombinacione dhe legjendime të përpiluara nga teknikët jugosllavë të Maliqit dhe regjimi komunist për të përligjur largimin e misionit amerikan në Tiranë. Dosjet hetimore-gjyqësore të këtyre proceseve janë tërësisht të manipuluara nga regjimi sepse janë marrë dhe zhvilluar në kushtet më të rënda të torturës psikike dhe fizike. Procesi i parë i Maliqit dhe proceset e tjera vijuese, synonin të implikonin qeverinë amerikane dhe diplomatin e saj Fultz. Sipas informacioneve të siguruara, Fultzi, vetëm nga zhvillimi i gjyqit e kuptoi kush i kishte drejtuar punimet në Maliq.
Nga maji 1945 e deri nëntor 1946, ngjarjet janë zhvilluar kështu:

-8 maj 1945 misioni diplomatik amerikan mbërrin në Tiranë
-10 nëntor 1945 qeveria amerikane njohu qeverinë komuniste me kusht deri në plotësimin e kushteve, e deri në këtë kohë nuk do kishte nivel të lartë diplomatik. Dy ditë më vonë, Hoxha deklaroi se ishin djegur arkivat e nuk i njihte traktatet me SHBA-në (si injorant i politikës nuk e dinte që traktatet hartohen në disa ekzemplarë)
-13 gusht 1946, Enver Hoxha i deklaroi shefit të misionit diplomatik amerikan se qeveria e tij do njohë disa traktate me karakter dypalësh, vetëm pas njohjes së Shqipërisë nga SHBA.
-20 shtator 1946, sekretari i shtetit, udhëzoi mosnjohjen e qeverisë komuniste të Hoxhës.
-28 shtator 1946 nisin arrestimet në Maliq.
-8 deri më 18 nëntor 1946 zhvillohet procesi i parë kundër “sabotatorëve”.
-15 nëntor 1946 misioni amerikan largohet nga Shqipëria
-19 nëntor 1946 ekzekutimi në Maliq i grupit të parë.

Kategori
Uncategorized

Kështu shpërbëhen shtetet.

Prof. DR. MIRDIT TOSKA

Terri I jashtëzakonshëm informativ është një konspiracion i mirëdrejtuar dhe i mirëorganizuar nga paria e Tiranës.

Në të gjithë gazetat ka lajme për kurvëritë e zakonshme të politikanëve, për prostitutat e gjithë botës, dhe për gjithfarë lajmi të padobishëm për qënie normale njerëzore si panairi i librit per libra qe nuk i lexojne me as autoret e tyre. Mirëpo nuk ka asnjë lajm për ngjarje dhe ndodhi që kanë shumë peshë për shqiptarët. Tashmë, shqiptarët janë skllevër sepse paria e pakicave joshqiptare bën atë që don me ta.

Megjithatë, në vijim të përrallave të tranzicionit, ia vlen të analizohet si duhet edhe një vizitë shumë e rëndësishme zyrtare që ndodhi këto dy-tre ditë në shtetin shqiptar. Heshtja e shtypit ishte totale. Heshtja e politikës edhe më e plotë. E megjithatë vizita ndodhi dhe, pavarësisht heshtjes që e rrethoi, pasojat e saj do të jenë shumë të rënda.

Gjatë javës së kaluar me 14, 15 dhe 16 Nentor, zv. Presidentja Bullgare Iljana Jotova në krye të një delegacioni të mirëorganizuar vizitoi Tiranën. Nuk e ka për herë të parë që vjen por në Tiranë Jotova u takua me gjithë drejtuesit e shtetit, d.m.th. me Edi RAmën, me Gramoz Rucin dhe me Ilir Metën si dhe me deputetët antishqiptarë që ndihmuan në kalimin e ligjit për pakicat.

Të gjithë këta foën për integrimin, që nuk do të ndodhë, gjatë presidencës bullgare të Eu, dhe ajo premtoi se shpreson që të ndodh hapja e bisedimeve… ndërkohë, bullgarja kreu punët e veta. Në një takim në Ambasadën e Bullgarisë, ku nuk kishte vend as të hyje, me dhjetra mjekë, artistë, figura të njohura dhe të ardhura nga të gjithë qarqet e shtetit antishqiptar, si dhe të Shoqatave bullgare si Nasha Gora shprehën dashurinë e tyre për atdheun e tyre Bullgarinë. Diskutimet u sollën rreth nevojave të bashkësisë së vetëshpallur bullgare dhe të investimeve në infrastrukturën shkollore, kompjutera e me radhë.

Më pas ajo vizitoi shkollën e së Dielës ‘Hristo Botev” ku mësohet bullgarishtja falas.. dhe ku shqiptarët bëhen bullgarë me kulturë. U takua dhe koordinoi veprimet edhe me Selim Hoxhën, gollobordas dhe konsull i Bullgarisë në Shqipëri dhe agjenti i hapur i shpërndarjes së influencës bullgare në Tiranë.

Më në fund ajo shkoi atje ku ishte edhe misioni i saj i vërtetë. Ajo vajti në Gorë të Kukësit dhe ne Orgjoce dhe në Shishtavec dhe atje u takua me goranët që tashmë janë vetëshpallur bullgarë edhe pse ka më shumë gjasa që të jenë serbë sic edhe e tregojnë mbiemrat e tyre dhe dialekti që flasin por për këtë punë me siguri dinë më shumë goranët e shquar të politikës antishqiptare të Tiranës që për këto punë kanë heshtur totalisht.

Nje pëticion i nënshkruar nga 3000 vetë kërkoi nga ajo hapjen e shkollës bullgare në Shishtavec. Në takimet e saj Jotova kërkoi dhe mori nga qeveritarët shqiptarë atë që deshi. Por në takimet me takozvani bullgarët e rinj si Finsnik Hoxha, Elvis Taluri e të tjerë, disa të vetëshpallur premtoi mbështetje, hapje shkollash, pasaporta europiane dhe investime.

Nuk ka nevojë që të zgjatem më shumë në pasojat e kësaj vizite. Kjo vizitë ishte një hap i madh në ofensivën bullgare për të konsoliduar në zemër të asaj që duhej të ishte areali i etnisë shqiptare një fortesë me një pakicë që sot janë duke kërkuar ndihma dhe para e pasaporta dhe nesër po për para do të kërkojnë autonomi dhe integrim në shtetin e tyre.

Kështu shpërbëhen shtetet.

Kur një komb nuk e di se cfarë bëhet me të dhe me shtetin e tij, atëherë pa dyshim që ka një oligarki të pastër në të cilën paria sunduese nuk druhet të bëjë cfarëdo pazari në dëm të interesave të tij.

Kombet e tilla, të cilat nuk kanë as njerëz, as vetëdije, as qartësi, e as objektiva të qarta janë të përbëra nga skllevër. Paria I trajton si të tillë dhe ata vetëtrajtohen si të tillë. Dhe në shtetin që duhej të ishte shteti I tyre bëhet cdo gjë dhe ata nuk reagojnë. Kjo do të thotë se janë jo vetëm skllevër por edhe të kaplluar nga marrëzia kolektive dhe që jetojnë në injorancë të plotë për atë që po ndodh me ata, me familjen, me etninë, shtetin dhe kombin e tyre. Dhe kjo vizitë e Zv. Presidentes Bullgare Iljana Jotova që ishte një sukses I plotë për bullgarët ishte edhe ilustrimi I asaj se sa poshtë kemi rënë ne si shqiptarë.

Kategori
Uncategorized

Masakra komuniste e nëntorit 1944 në Tiranë u urdhërua nga Enver Hoxha dhe jugosllavi Vojo Todoroviçi.

Masakra komuniste e nëntorit 1944 në Tiranë u urdhërua nga
Enver Hoxha dhe jugosllavi Vojo Todoroviçi

Në tetor-1944 në qytetin e Tiranës komunistët shkaktuan një terror të madh në radhët e kundërshtarëve të tyre. Pikërisht në zonat e braktisura, njësitë luftarake komuniste kryen edhe masakrat mbi shtresën elitare shqiptare, kryesisht ushtarakë, profesorë, tregtarë, etj. Grupet e caktuara shkon në shtëpi të viktimave të ardhshme, i nxirrnin gjoja për një sqarim dhe i vrisnin pak metra larg shtëpive. Ndërsa disa të tjerë, u grumbulluan në hotel “Bristol”, ku u pushkatuan të gjithë. Kjo ishte dhe shenja e parë e “çlirimit” dhe ngjyra më e bukur e ditës së “lirisë”. Konkretisht, me urdhër të Enver Hoxhës dhe instruksionin e majorit jugosllav Vojo Todoroviç, krimet në Tiranë i kreu një batalion disipline i kryesuar nga Kristo Themelko. Vetë ky i fundit, në mbledhjen e plenumit të 2-të të PKSH-së në Berat, deklaronte:
“Për sa i përket terrorizmit, për veten time nga jeta e keqe që kishim kaluar gjatë dimrit, krijova bindjen se të gjithë elementët kundra nesh duheshin zhdukur që tani. Këtë bindje ma forcoi edhe një gjë që ndodhi pranë Shtabit të Përgjithshëm, kur pashë që të pushkatohej një njeri po në këtë mënyrë. Kur unë kam biseduar me Enverin, ai më ka këshilluar se, kur të hynim nëpër qytete, do t’i spastronim elementët e rrezikshëm, prandaj kur hyra në Tiranë, kërkova një listë nga organizata (e PKSH-së shënim) për këta elementë. Më vonë nuk na është sqaruar asgjë e re lidhur me këtë gjë”.

Në shtator 1944 Enver Hoxha ka qenë në marrëveshje me forcat gjermane për një dorëzim të qetë të pushtetit. Ibrahim Biçaçkiu ka pranuar të jetë kryeministër në shtator 1944 me dëshirën se do të bënte kalimin e butë të pushtetit te komunistët, natyrisht i nxitur nga kushëriri i parë Esat Dishnica, shok i ngushtë i Enver Hoxhës. Biçakçiu është bërë ndërmjetës midis gjermanëve në ikje dhe komunistëve në ardhje. Veç Ibrahim Biçakçiu, marrëveshja u nënshkrua nga Omer Nishani, Shefqet Beja, Esat Dishnica. Marrëveshja që mban datën më 17 shtator 1944 përbëhej nga 7 pika. Në thelb, komunistët garantonin se nuk do të godisnin forcat gjermane gjatë largimit të tyre dhe Ibrahim Biçakçiu i dorëzonte pushtetin komunistëve. Gjermanët nuk do të merrnin asgjë me vete, përveç mjeteve të zakonshme e jetike. Largimi nga Tirana i gjermanëve do të bëhej më 20-21 tetor 1944.
Mirëpo kjo marrëveshje ra në duar të britanikëve e më pas të amerikanëve. Britanikët njoftuan Enver Hoxhën se qeveria e tij nuk do të njihej, nëse gjermanët nuk luftoheshin deri në fund.
Të prekur nga moszbatimi i marrëveshjes, gjermanët në Tiranë deshën të implikonin qeverinë dhe Këshillin e Naltë duke i detyruar të vinin në Gjermani. Mirëpo, këto institucione dhanë dorëheqjen më 25 tetor 1944 duke deklaruar se ishin persona privatë e nuk mund të iknin me gjermanët në Gjermani.
Hoxha nuk iu përmbajt marrëveshjes, por Hoxha “urdhëroi” më 30 tetor 1944 “çlirimin” e Tiranës pikërisht pas datës së marrëveshjes, në kohën kur gjermanët po largoheshin.
Me anën operacionale do të merrej majori jugosllav Vojo Todoroviçi. Emri i tij gjendet në telegramin e datës në fjalë, porse në botimet e vitit 1966 me dokumente të shtabit, dy rreshtat janë hequr nga origjinali.

Terrorin e urdhëroi Enver Hoxha dhe Vojo Todoroviçi

Në librin e tij “Titistët”, Enver Hoxha shkruan se ka qenë Sejfulla Malëshova që ka kundërshtuar masakrën e Tiranës. ja një pjesë e debatit të tyre:
-Po bëhet shumë terror! – më thotë gjithë zemërim.
-Terror? – pyeta i habitur. – Ku?
-Në Tiranë! – përgjigjet. – po vriten shumë oficerë të penduar.
-Në Tiranë vazhdon lufta e madhe për çlirimin e kryeqytetit, – i thashë. Luftë për jetë a vdekje. Kë quan terror ti? Dhe për cilët oficerë ankohesh? Tani lufta po mbaron i thashë. Kur u bëmë thirrje të hidheshin në male e të luftonin bashkë me ne pushtuesit, s’lëvizën nga qoshet e ngrohta. Tani janë “penduar” tepër vonë dhe me kriminelët ne i kemi larë hesapet.
-A ja ky është sektarizmi – u hodh sektarizmi. Ka humbur zemra e vërtetë e komunistit, e atij që i dhimbset jeta e tjetrit, që mendon shumë para se të vendosë që të zhduket një njeri i cili mund të ndreqet e t’i shërbejë vendit!

Mirëpo, po Enver Hoxha në mbledhjen e plenumit të Beratit në 23 nëntor 1944, fjalët e Sejfullait i ka marrë përvetësuar sepse në fjalën kryesore ka deklaruar:
“Po vriten në Tiranë me duzina njerëz e oficerë të dorës së dytë, të cilët, duke pasur besim të plotë në drejtësinë tonë e në shpalljen, dorëzohen. Një punë e tillë s’është okazoniale, por është i tëri toni që i është dhënë punës organizative të partisë, ushtrisë. Jo vetëm te ushtari i thjeshtë, por edhe te anëtari i partisë, ka humbur zemra e vërtetë e komunistit, e atij njeriu që i dhimbset jeta e tjetrit, që mendon më shumë për të zhdukur një njeri që mund të ndreqet dhe mund t’i shërbejë vendit. Jo, shokët e kanë humbur këtë gjë e në radhë të parë, udhëheqësit e përmbi ta, anëtarët e Komitetit Qendror. Shokët tanë mendojnë vetëm të zhdukin çdo njeri që s’është me ne, që s’mendon si ne, të zhdukin bile edhe njerëz të thjeshtë të popullit, të zhdukin anëtarët e partisë, kokat e të cilëve bien pa i peshuar mirë”.

Kategori
Uncategorized

Mallkimi i Bulqizës.

Bulqiza sërish u mbulua me mantelin e zi të vdekjes. Një 22 – vjeçar, në lule të rinisë humbi jetën teksa punonte në një nga galeritë e Minierës së Bulqizës.  Ky aksident fatal për Eduart Damën vjen pak ditë pasi një tjetër i ri humbi jetën teksa punonte në galeri. Galeritë me gjak njerëzish të pafajshëm, që halli i dërgon të punojnë në to.
Manteli i zi i vdekjes e mbulon shpesh Bulqizën. Sytë e nënave të pa tharë nga vajtimet, një qytet që ka marrë nofkën e vdekjes.

Po të flasësh më banorët e qytetit, kanë filluar ta tregojnë si barcaletë faktin se helikopteri i Ministrisë së Shëndetësisë është bërë me targa Bulqize se bën shumë fluturime për shkak të aksidenteve të shpeshta që ndodhin.

Ashtu si rasti i Eduartit që në moshën 22 – vjeçare punonte në minerë ka shumë e shumë të tjerë që punojnë, edhe pse e dinë që futen në galeri me idenë se ndonjë ditë mund të mos dalin të gjallë që aty.

Liman Keta ishte një tjetër i ri që humbi jetën vetëm pak ditë më parë, duke lënë pas një djalë dhe bashkëshorten.

Po të dëgjosh kronikat e televizioneve kur një minator humb jetën në galeritë e Bulqizës, gjithmonë do të dëgjosh frazën se “…policia dhe prokuroria shkuan në vendin e ngjarjes për zbardhjen e rrethanave të këtij aksidenti që mori jetën…”. Asnjëherë nuk u zbardhën rrethanat, sepse gjithmonë e kanë pasur një konkluzion, faji ishte i minatorit që humbi jetën sepse kishte qenë duke punuar pa zbatuar rregullat e sigurimit teknik. E kështu mbyllet saga e vdekjeve në Minierën e Bulqizës, me minatorë të vrarë fajtorë dhe shtetarë duart e të cilëve janë të njomura me para që mbajnë erë gjaku minatorësh. Dosja mbyllet.

Në Bulqizë nuk ka pasur ndonjëherë shtet. Nuk ka. S’ka për të pasur. Gabohen kur thonë se në Bulqizë situata është përmirësuar. Për mua Bulqiza është një republikë e pa varur, një grup individësh kanë kontrollin. Ata ndajnë vrimat në malin me mineral të Bulqizës. Nuk ka dorë shteti. Mjafton që të pish kafe më minatorët e Bulqizës, për të kuptuar se sa dorë shteti ka në sektorin minerar.

“Reparti i Inspektim Shpëtim – Minierave vetëm paraqitet në hyrje të galerisë, kërkojnë shumën që duan dhe kaq. Vazhdo dhe puno”, këto janë fjalët e një minatori në Bulqizë.

Banorët e Bulqizës që kanë të afërmit e tyre që punojnë në minierë, nuk kanë pritur ndonjëherë që të ketë shtet e të rregullojë rrumpallën në sektorin minerar. Nuk i kanë besuar, nuk i besojnë dhe nuk kanë për të besuar ndonjerë në pallavrat elektorale që tregohen në Bulqizë, si majtas edhe djathtas. Sepse banorët e qytetit me mantel të zi e dijnë që në Bulqizë nuk ka për të pasur zgjidhje, sepse atje të gjithë shtetarët, pronarët, të fortit hanë në një tas, supën me mineral.

Në galeritë e minierës së Bulqizës nuk ka pasur ndonjehërë kushte. Në zonën mineral mbajtëse D, nuk mund të flasësh për pesë ditë pune, siguracione të plota, raporte e kushte pune. Aty ka vetëm një fjalë që orvitet në kokat e gjithësecilit, shfrytëzim dhe vetëm shfrytëzim.

Ata njerëz nuk i merr njeri me zor që të shkojnë në punë. Por në mëngjes është zëri i fëmijëve që kërkon ushqim, shteti që kërkon lekët e energjisë dhe të ujit, që mjerisht të bën të ulësh kokën dhe të shkosh në punë.

Në Bulqizë ka shumë aksidente në sektorin minerar, por jo të gjitha raportohen. Në spital duhet të thuash se je vrarë duke ndërruar çatinë e shtëpisë, gomën e makinës apo ndonjë gënjeshtë tjetër, se për ndryshe të gjen belaja.

“Lute Zotin që të plagosesh ditën e të të vij të marrë helikopteri se po ngele në Spitalin e Bulqizës, vdiqe” – këto fjalë dalin nga goja e shumë minatorëve që punojnë në Bulqizë. Sa e sa herë është folur e është stërfolur që në Spitalin e Bulqizës dhe të Dibrës mungojnë mjekët specialistë, por që nuk mori zgjidhje, s’po merr dhe me shumë gjasa nuk do të marrë zgjidhje.

Zhurmë shumë Zhurmë, kjo është Bulqiza jonë Bulqiza e minatorëve dhe e fëmijëve që punojnë nëpër stogje. Frazë që e përshtata nga kënga e Ramës për Tiranën në version Bulqize. Duhej që në Bulqizë të vinte “Le lene” emisioni i Italia Uno, që puna e fëmijëve në sektorin minerar të ndërkombëtarizohej dhe që Shqiptarët të çirreshin në rrjetet sociale.

Filozofia e një kombi që duhet të vijnë të huajt të na tregojnë problemet që kemi e që ne të fillojmë ti besojmë. Jo. Ata fëmijë aty kanë punuar, punojnë dhe do të vazhdojnë të punojnë. Pavarsisht se kazani shtetëror thotë të kundërtën. Këto janë faktet dhe jo dokrra pusht – etarësh. Kazani i propagandës vlon, por realitetin se mohon dot.

Minatorët e Bulqizës sot nuk kanë një status që t’u plotësohen disa kushte minimale njerëzore. Kjo është e rëndë. Shumë e rëndë dhe e pa pranueshme. Punojnë në punën më të rëndë dhe trajtohen sikur nuk janë këtu. Shumë premtime, por që një herë nuk mori zgjidhje.

Pak ditë më parë, Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama ishte në Bulqizë. Për çfarë nuk foli, nuk la kazan pa përmendur. Por për një hall dhe problem shumë madhor për Bulqizën se zuri me gojë, statusin e minatorit. Ndërsa nga kahu tjetër politik, përpëliten që të përfitojnë diçka nga kjo zallamahi e minatorëve duke bërë sikur janë të prekur dhe ndajnë vuajtjet me ta.

Ç’kishte qenë kjo Bulqiza!!! Sa shumë vuajtje ka pasur dhe ka dhe që nuk po sheh pakëz dritë.

Sot Edi 22-vjeç iku në lule të rinisë. Shumë bij nënash kanë humbur jetën në Minierën e Bulqizës. Manteli i zi ka mbuluar Bulqizës. Lotët e nënave nuk janë tharë. Mallkimi i pasurisë nëntokësore ndjek banorët që jetojnë mbi të.

Autor: Sami Curri / Bulqizë

Kategori
Uncategorized

EMIGRACIONI – PËRSHPEJTUES I MODERNIZIMIT KOMBËTAR .

Emigracioni – faktor modernizimi

Nga Erion Piciri 14/11/2017

Pak kohë më parë një intelektual shqiptar kthehej mbas 20 vitesh emigrimi në vendin e tij. Besonte se titujt, gradat, botimet dhe përvojat e gjata universitare në një vend europian, do vlerësoheshin edhe në Shqipërinë e tij. Iluzione – këtu nuk ka mbërritur ende ajo epokë. U trajtua në traditën më të mirë të këtyre anëve – me mungesë serioziteti, nga të parët e shtetit dhe të qeverisë, nga ata të universitetit dhe tek më të rëndomtit që kanë ndonjë gjë në dorë. Fjala e një ‘shtetari ’buzë Lane: ‘ne na duhen djem të mirë, se për të zot jemi vetë’. U zhgënjye si shumë të tjerë, që ikin për mungesën e konkurrencës së ndershme dhe kompleksin që të pushtetshmit shfaqin ndaj njerëzve të vetrealizuar në botën e zhvilluar. ‘Kthimi i trurit’ është slogan – në të vërtetë përvoja e huaj e dikujt është një handikap, jo një atu, ngjall komplekse jo simpati. Bëhet fjalë për të njëjtën mendësi izoluese dhe përjashtuese që e shtynte një ndër drejtuesit kryesor të shtetit të godiste kundërshtarët e tij politikë në fushatën e fundit elektorale, me faktin se dikur kishin qenë emigrantë apo një politikan të njohur të sulmonte një kontrakandidat për kryetar partie se vinte nga studimet jashtë vendit dhe duhej të kthehej andej nga kishte ardhur dhe t’i linte rehat.

A mund të gjejë rehatinë dhe zhvillimin optimal një vend pa përfshirjen e kapitalit të tij më të mirë njerëzor? Shqipëria është një vend i vogël, por me qasjen e papërgjegjshme ndaj njerëzve të zot, bëhet edhe më e vogël. Mbas tetë muajsh endje, intelektuali ynë u kthye nga kishte ardhur. Kur s’të do vendi yt dhe të do vendi huaj, është zhgënjim individual dhe dramë kombëtare. Për ironi të fatit ata që e njihnin në vendin e emigrimit nuk donin ta humbisnin dhe insistuan të rikthehej në një institucion të studimit dhe promovimit kulturor. Me largimin jashtë të një studiuesi e ligjëruesi të tillë, humbet shkenca dhe kultura shqiptare, humbasin forumet intelektuale dhe auditorët e universiteteve, humbet shoqëria civile dhe vendi në tërësi. Sa njerëz të vlefshëm largohen çdo ditë nga mendësia feudale e zaptimit të institucioneve tona publike.

Ka një mendësi që i shikon shqiptaret e dalë nëpër botë si diçka e huaj që nuk duhet të implikohen në përmirësimin e vendit të tyre të origjinës. Ka një derë të mbyllur për votim, për konkurrim, për investime, për t’u bërë pjesë e vendimmarrjeve dhe drejtimit që duhet të marrë ky vend. Në psikologjinë politike studiohet kjo ngjashmëri e njeriut me kafshët në ruajtje të territorit, në agresivitetin ndaj individëve, grupeve apo specieve të tjera që nuk janë të mjedisit të tij, që nuk janë integruar në hierarkinë dhe qasjet kulturore që kanë krijuar. Ne ka momente që biem në këtë primitivitet dhe nuk kemi krijuar ende mekanizmat e përfshirjes së shqiptarëve të kudondodhur nëpër botë. Ka vende si Izraeli që e ka përsosur këtë solidaritet kombëtar në nivel global dhe ka krijuar influencë, siguri dhe mirëqenie për qytetarët e tij.

Meriton të qartësojmë edhe ne këtë çështje dhe t’i mbyllim rrugën një mendësie përjashtuese, kudo ku ajo shfaqet. Goditja e shqiptarit të emigracionit, është sulm ndaj potencialit më të fuqishëm zhvillimor dhe modernizues të kombit tonë. Shqipëria ka një përmasë globale dhe është e plotë me të gjitha burimet e saj të ndara nëpër botë. Midis shqiptarëve të emigracionit ka shumë nga të përparuarit e shekullit të 21, që së bashku me të ngjashmin e tyre në hapësirën shqiptare, mund të krijojnë masën kritike për modernizim kombëtar.

EMIGRACIONI – TRANSFORMUES I SHQIPTARIT BASHKËKOHOR

Rënia e regjimit komunist bëri që më shumë se gjysma e popullsisë të merrte rrugët e emigrimit për punë, studime apo një jetë më të mirë. Në afro tre dekada mazhoriteti i popullsisë lëvizi jashtë dhe afro një e treta mbeti andej përgjithmonë. Të njëjtin fat përjetuan edhe shqiptarët në vendet fqinjë – represioni i detyroi të shpërnguleshin në të gjithë botën. Kështu që ne nuk jemi të plotë në hapësirën etnike por kur na shikon në një plan më të gjerë, me emigracionin europian dhe global.

Siç thoshte Kennedy për amerikanët, edhe ne shqiptarët jemi një komb emigrantësh, me një ndryshim, amerikanët si pritës dhe ne si dërgues, ata si komb i përqendruar kryesisht në një vend, por me etnicitet heterogjen dhe kulturë dominuese homogjene, ne si komb i shpërqendruar në disa shtete dhe nëpër botë, me etnicitet homogjen por me kulturë gjysmë heterogjene. Kjo përbën një dobësi për ecurinë normale të një kombi por edhe një oportunitet nëse krijohen kushte për eksplorim të këtij thesari kombëtar global. Shqiptarët kanë krijuar ndër vite një pasuri kolosale intelektuale, profesionale, shpirtërore dhe materiale kudo nëpër botë. Dhjetëra milion vite jetë, punë e studime në vende me standarde më të larta se vendi i tyre i origjinës. Një pasuri e vërtetë që meriton të respektohet nga pushtetarët dhe elitat profesionale të hapësirës shqiptare.

Të kesh qenë politikan apo burokrat i lartë në kryeqendrat tona nuk të bën superior ndaj atyre që kanë punuar dhe studiuar buzë Danubit, Atlantikut apo Paqësorit, në kryeqendrat e Europës Perëndimore apo Amerikës së Veriut. Emigracioni shqiptar, me ndonjë përjashtim, është punë e mundimshme, formim, arritje dhe ndershmëri, pushtetarët shqiptarë, me ndonjë përjashtim janë mediokritet, abuzim dhe kleptokraci. Diferenca është e qartë dhe kështu duket se ka qenë gjithmonë.

Shqiptarët më të shquar në histori, nga Skënderbeu tek Nënë Tereza, nga rilindasit tek Konica, Noli, Çabej, Kadareja, Rugova e shumë të tjerë kanë pasur në jetën e tyre periudha më të gjata a më të shkurtra emigrimi, kanë lëvizur dhe janë formuar nëpër botë. Këto periudha kanë luajtur një rol kyç në rrugëtimin e tyre qytetar, intelektual dhe patriotik. Perspektiva e të parit të gjërave nga një këndvështrim multikulturor është një atu për çdo njeri. Kur të mungon një eksperiencë e tillë, ke një mangësi. Nëse nuk ke hedhur në kokë sasinë e nevojshme të lëndës së parë, të modeleve të civilizimit bashkëkohor, vështirë t’i shërbesh kombit tënd më së miri dhe të shtysh përpara proceset e modernizimit. Nëse nuk ke përjetuar modelin e duhur, vështirë të luftosh ta implementosh atë. Mund të rrish gjatë dhe të afrosh pak dhe keq në krye të punëve të vendit. Duke i parë ngjarjet, personazhet dhe evolucionin shoqëror larg emocionalitetit etnocentrik dhe në plan krahasues me vende të tjera, nxjerr përfundime mjaft të dobishme për vendin tënd. Duke u formësuar në një klimë të shëndetshme, ke marrë antidotet ndaj kulturës korruptive, je mbartës i një modeli civilizues që përshpejton procesin e modernizimit. Të qenit gjithë jetën vetëm në një mjedis të infektuar nuk është diçka për t’u krenuar, aq më pak për një drejtues apo lider politik. Kjo tregon izolim dhe mungesë njohjeje të kombeve dhe kulturave të tjera, aq e domosdoshme në formësimin e një lideri autentik. Warren Bennis, një ndër studiuesit më me autoritet në çështjet e lidershipit në Amerikë, e shikon liderin si udhëtar nëpër botë, si njeriun që përjeton eksperienca që transformojnë vizionin dhe i japin motivimin për të bërë ndryshime në vendin e tij. Këtu emigrimi është thelbësor.

Procesi i nxënies përmes qëndrimit në vende të tjera është domosdoshmëri. Të mësosh gjuhët, eksperiencat e shkrira në thënie dhe histori, të përvetësosh mënyrat e reagimit nga gjërat më të vogla, në ato më komplekset si raportet me institucionet, qeveritë apo edhe mbrojtjen e të drejtave të tua dhe të të tjerëve, është një thesar në memorien tënde, i dobishëm në çdo kohë. Jeta në shoqëritë e modernizuara, të kthen në faktor nxitës në shoqëri që janë në proces modernizimi dhe ende nuk gjejnë rrugët për të dalë nga rrethi vicioz i traditave të dominimit klanor, të transaksionit të interesave kundër çdo principi korrektësie të botës moderne. Këtë përvojë të vyer e kanë sot miliona shqiptarë të kudondodhur nëpër botë.

EMIGRACIONI – PËRSHPEJTUES I MODERNIZIMIT KOMBËTAR

Përgjatë dekadave është shkatërruar tek ne modeli i garës, i punës me ndershmëri, i suksesit me dinjitet, i politikës me profesionalizëm, i qeverisjes me seriozitet, i ndërtimit të shtetit me racionalitet. Përgjatë dekadave u instalua modeli i gënjeshtrës dhe trukimit, i ngjitjes përmes servilizmit, i klanizmit dhe shpërdorimit të funksionit publik, i tjetërsimit të rolit të shtetit nga mbrojtës në dhunues të qytetarëve të tij. Këtu një investim drejt një kulture dhe modeli të ri duhet të kryhet. Shqiptarët e dalë nëpër botë mund dhe duhet të jenë një ndër kolonat e modernizimit, luftues të zakoneve dhe traditave të tejkaluara, udhërrëfyes drejt instalimit të vlerave dhe parimeve të shoqërive të zhvilluara. Këtë mision të ngjashmit e tyre e kanë kryer edhe në vende të tjera, pritet ta kryejnë edhe në hapësirën tonë kombëtare.

Samuel Huntington në librin e tij ‘Political Order in Changing Societies’, trajton procesin e modernizimit të shoqërive në zhvillim. Aty ai flet për modernizimin si ndryshim të vlerave themelore, identifikim dhe besnikëri të individit dhe grupeve me kombin jo me klanet dhe farefisin, për shoqëri të bazuara mbi realizimet, për një shoqëri ku individët kanë të drejtat dhe obligimet të barabarta mbi shtetin. Në këtë proces transformimi ai shikon se “këto norma janë të pranuara fillimisht nga studentët, ushtarakët dhe të tjerë që i kanë zbuluar jashtë vendit”. Janë pikërisht këto grupe që sipas Huntington-it “gjykojnë shoqërinë e tyre mbi prizmin e këtyre normave të reja që vijnë nga jashtë dhe sjellja fillestare, e pranuar dhe legjitimuar përmes normave tradicionale, shikohet tani e papranueshme dhe e korruptuar, nën vështrimin e një drite moderne”.

Shqiptari duke emigruar dhe jetuar si minoritar në shoqëri me një nivel të avancuar modernizimi është formësuar sipas rregullave të botës ku ka jetuar. Nëse procesi i transformimit ka qenë i pakthyeshëm, mbartësit e së mirës e kanë të gjithë potencialin për të nxitur dhe realizuar transformime në varg, në grupe të vogla dhe të mëdha, transformimin për të cilin kemi nevojë. Ata më të ngjashmit e tyre në vend mund ta ringjallin shpresën, të bëjnë kthesën.

Njerëz të tillë e kanë të qartë ndarjen publik/privat, të drejtat dhe liritë e qytetarëve, modelin demokratik të lidershipit, se pushtetari është i punësuar i përkohshëm në pozicione publike, jo zot që mund të vendosi në mënyrë arbitrare, të përvetësojë dhe të ndajë me familjen dhe grupin e tij politik.

Njerëz të rritur me parime brenda dhe jashtë vendit nuk mund të pranojnë përfshirjen në një parti politike për të grabitur shtetin, për t’u punësuar në linjë partie në vendet që i përkasin administratës shtetërore, nuk mund të pranojnë të bëhen pjesë e çetave partiake për zgjedhje të pandershme, nuk mund të pranojnë arbitraritetin e lidershipit që funksionon në kundërshtim me kuadrin ligjor të partisë dhe institucioneve, nuk mund të pranojnë personalizimin e institucioneve, eklipsimin individual, familjar apo klanor të tyre, eleminimin e çdo forme të konkurrencës së ndershme.

Njerëz të formësuar me frymën e shoqërive të përparuara nuk mund të pranojnë një sistem të kapur nga disa duar, aleanca të paprincipta tribale, heshtjen ndaj kriminalizimit të vendit, heshtjen ndaj korrupsionit dhe krijimin e një shoqërie që abuzon me individin.

Njerëz të formësuar siç duhet në vendet e tyre dhe nëpër botë nuk mund t’ia lejojnë vetes të krijojnë një armatë të rinjsh, të futur në politikë dhe të joshur me iluzionin se kështu do ia dalin në jetë. Një njeri i edukuar mirë në vend të tij dhe në emigracion nuk mund të fusë në parlament studentë të paformuar dhe pa eksperiencën e nevojshme profesionale. Ky është një absurditet i papranueshëm për njeriun modern. Ky është model i shoqërive të pazhvilluara.

Huntington në librin e sipërpërmendur, e trajton në plan krahasues një fenomen të tillë. Ai vëren se në vendet në proces modernizimi të rinjtë ambiciozë e shohin politikën si mundësi pasurimi dhe jo biznesin siç ndodh në Shtetet e Bashkuara. Më tej ai citon nga studimi i George Taylor-it për Filipinet, një përshkrim sikur të ishte për Shqipërinë e ditëve tona. “Politika është një industri e madhe për filipinezin; është një mënyrë jetese. Politika është rruga kryesore drejt pushtetit, që nga ana e saj është rruga e vetme drejt pasurimit (…) Më shumë lekë mund të bëhen në një kohë të shkurtër përmes ndihmës së influencës politike sesa përmes mënyrave të tjera”. E ndërtuar në këtë formë thotë Huntington-i, qëllimi i politikës nuk është interesi publik por ai personal.

Këtë shqiptari modern mund ta luftojë dhe ta përmbylli si cikël i degradimit të politikës. Keqpërdorimi politik i rinisë është i papranueshëm. Ka një kohë për shkollim, një kohë për konsolidim profesional dhe një kohë për t’u marrë me politikë. Djegia e etapave të kthen në një njeri pa peshë publike. Keqpërdorimi i njomësisë mendore, i dëshirës për identitet dhe sukses është manipulim. Në moshën e nxënies, e formimit të karakterit dhe idealeve rinore, i riu nuk duhet të kthehet në ushtar partie. Në moshën e njohjes me gjenialitetet e kulturës njerëzore, i riu nuk duhet të indoktrinohet me kodin e kleptokracisë dhe kriminalitetit. Në asnjë vend të civilizuar nuk të lejon kush rekrutimin politik të të rinjve pasi u ke mbyllur çdo rrugë për t’ia dalë në jetë. Nuk lejohet rekrutimi në çeta që marrin pushtetin, vende pune që s’u takojnë, përdoren për ilegalitete, se si të korruptohen dhe të nxjerrin lekë nga puna e shtetit dhe më pas se si të shkojnë të blejnë dhe të marrin vota për të mbajtur partinë dhe vendin e punës. Kjo është djegia e karakterit, shpirtit rinor dhe të ardhmes së një vendi. Këtë e bën bolshevikët, e përsëritën derivatet e tyre të tranzicionit por nuk janë forma të moralshme të militantizmit politik të kohëve moderne.

Shqiptari me mendje të hapur, mund dhe duhet të nxisë drejt modeleve universale, drejt integrimit dinjitoz të qytetarit, të riut dhe profesionistit, përmes punës dhe afrimit të aftësive të tij, në një vend me mundësi të hapura dhe me konkurrencë të ndershme në çdo fushë. Sipërmarrja dhe profesioni të fal lirinë, të jep punë, para, gëzim karriere, dinjitet dhe respekt publik. Politika, kur i hyn i ri, të le pa shkollë, pa profesion, pa një identitet personal, të kthen në një vegël partie, në anëtar çete që përfiton para, privilegje dhe të mira që s’të takojnë dhe që një ditë të ndëshkojnë. Rrugët e profesionit dhe biznesit janë pafund, shtrihen në hapësirë dhe kohë, të realizueshme për këdo, konkurenciale me përfitime të ligjshme, në progresion rritës me përvojën dhe aftësinë. Rrugët e politikës janë të kufizuara në disa institucione kombëtare, sigurojnë fitime të vogla dhe përfitime të mëdha nëse janë të paligjshme, për disa të zgjedhur për besnikëri dhe përulje, duke krijuar varësi ndaj liderit dhe grupit. Kjo ka bërë që shumë të rinj seriozë dhe të përgatitur të lenë Shqipërinë dhe këtu shqiptari modern, i dalë nëpër botë, mund të fillojë ndryshimin. E ‘keqja’ e atyre që u formësuan jashtë është se nuk mund të pranojnë çdo absurditet që në këtë vend quhet normalitet. Këtu ndahen dy botë.

Kjo nuk do të thotë që ç’do shqiptar që ka jetuar jashtë është një vlerë e sigurtë. Ka një probabilitet më të lartë të influecohesh pozitivisht në një vend të mirë, por gjithçka duhet gjykuar rast pas rasti. Nuk duhet t’i mitizojmë dhe as t’i linçojmë apriori. Politika shqiptare e këtyre viteve na ka mësuar të jemi të kujdesshëm. Në gjirin e saj disa të shkolluar jashtë, janë shquar për zhvatje të parave publike po aq sa dhe të tjerët. Tek disa merr kuptim thenia e Bergsonit, po t’i heqësh kontemporanit cipën e hollë të civilizimit, del primitivi. Kështu edhe disa prej turistëve tanë të emigrimit, ju ra shpejt ajo bojë e shkollës apo endjes jashtë dhe ju ka dalë tani në pah farkëtimi që u bëri politika e ndotur e anëve tona. Thellë thellë, dobësia e tyre nuk qëndron tek koha e punës apo shkollës jashtë (ndoshta ajo është pjesa më e mirë e jetës së tyre) por tek karakteri i dobët dhe këneta ku u formësuan politikisht, tek paaftësia për t’i rezistuar të keqes dhe tek mungesa e luftës ndaj saj.

Ka disa modele të mira të qëndrimit jashtë si figurat e Rilindjes Kombëtare, vëllezërit Frashëri, Konica, Çabej, Rugova, profesionistët e shquar të çdo fushe që ndërtuan karriera me integritet sikurse ka dhe disa modele thellësisht negative si E. Hoxha, M. Shehu, disa nga politikanët e tranzicionit apo ata të krimit të organizuar ndërkombëtar që nxorën anën më të keqe të karakterit të tyre duke ngritur sisteme diktatoriale dhe kriminale. Për t’i hapur rrugë të mirës dhe frenuar të keqen na duhet një sistem me gara të ndershme dhe me qytetarë të prirur për të vlerësuar karakterin dhe aftësinë e gjithkujt, të bëjë ndarjen e miellit nga krundet, e vlerës së vërtetë nga falsiteti, e kapitalit të çmuar njerëzor nga mbetjet e këtushme dhe të emigracionit shqiptar nëpër botë.

EMIGRACIONI – REFORMUES I KLASËS POLITIKE

Emigracioni i solli vendit në tre dekada, para për t’u ushqyer, para për të investuar, para për rritje ekonomike dhe ekuilibër të balancave financiare por kjo nuk mjaftoi. Pritet t’i japi një ndryshim në mendësi, kulturë dhe vizion politik. Shqiptarët e kudondodhur duhet të kenë rol në modernizimin politik të Shqipërisë, jo një rol dekorativ me përzgjedhje selektive nga mendje të virusuara kryetarësh partie por si luftëtarë, ligjërues, udhërrëfyes, përfaqësues dhe transformues të Shqipërisë së sotme. Ne kemi sot nëpër botë një pjesë Shqipërie të pakompromentuar, me mendësi sipas vendeve të natyralizimit, që ia kanë dalë të shquhen si profesionistë dhe qytetarë të civilizuar. Në këto momente krize morale, ekonomike dhe politike që po kalojmë, kjo Shqipëri e shëndetshme mund të jetë një potencial për ndryshimin e vendit, për ngritjen e kapaciteteve tona konkurruese në hapësirën globale. Vetëm kjo Shqipëri ia ka dalë të bëhet si e gjithë bota Perëndimore dhe meriton të marri një rol drejtues. Shenjën e parë të forcës së saj e pamë me një përfaqësuese kombëtare të futbollit e ndërtuar kryesisht nga shqiptarët e diasporës. Ata e hapën derën e Europes në mënyrë dinjitoze. Në botën e sotme ngjashmëria e kodit kulturor të hap dyert e bashkëpunimit dhe integrimit të plotë.

Shqipëria e këtushme, e marrë peng nga disa eksponentë me tipare korruptive dhe kriminale, e katandisur mes drogës, kleptokracisë dhe autoritarizmit delirant të disa prej sundimtarëve të saj, ka nevojë të ndihmohet nga Shqipëria nëpër botë, nga ç’ka ajo simbolizon përmes profesionalizmit, krijimtarisë, konkurrencës dhe mirësisë. Pjesa e shëndetshme e Shqipërisë brenda dhe jashtë, janë shpresa e vetme për ta kthyer vendin në rrugën e sigurisë dhe mirëqenies për të gjithë.

Duhet të vetëdijësohemi për patologjitë tona, për fortësitë dhe mbështetjen e vullnetshme tek potencialet më të realizuara. Duhet të mbyllet kapitulli i përdorimit të njerëzve më të mirë të këtyre anëve, i përzgjedhjes selektive të shqiptarëve nëpër botë dhe përzënien e njerëzve më të zot. Politika shqiptare duhet t’i japi shqiptarëve të emigracionit të drejtën politike të votimit. Pas kësaj me proporcionalitetin e votuesve t’ju japë të drejtën e përfaqësimit politik në parlament. Që këtej fillon ndryshimi në varg, në kuadrin ligjor, pushtetin ekzekutiv, kulturën institucionale, kohezionin ndërshqiptar dhe integrimin europian dhe ndërkombëtar. Kjo energji dhe potencial shqiptar cilësor do ishte shërimi prej shumë patologjive që vuan sot vendi ynë.

Emigracioni ka edhe votues të përgjegjshëm që mund të balancojnë influencën e asaj mase që shet dhe ble vota, që përdhos demokracinë ligjore. Ata e duan dhe jetojnë me imazhin e Shqipërisë si një nënë e hijshme dhe do ndëshkojnë me votë ata që e dhunojnë dhe e keqtrajtojnë çdo ditë. Emigrantët kanë një dashuri për një Shqipëri të ëndërruar, të ngjashme me vendin e natyralizimit. Ata trupin e kanë në vend të huaj, por mendjen dhe shpirtin në vendin e tyre.

Në vitin 2009, për zgjedhjet presidenciale të një vendi ballkanik, votat e diasporës përcaktuan fituesin e garës presidenciale. Nga votat kombëtare kishte fituar një kandidat që u nxitua të shpallte fitoren por me votat e emigracionit fitues doli kandidati tjetër. Votat e tyre ishin një votë racionale, nuk i impresionoi fakti se kandidati humbës kishte studiuar dhe punuar disa vite jashtë por e vlerësuan nga forca e karakterit, anturazhi i partisë së tij dhe aftësitë bindëse për të luftuar korrupsionin tek të tijët dhe vendin në tërësi. Emigracioni ka racionalitet, qartësi, baraslargësi ndaj fraksioneve politike në terren. Kur nuk ke interesa të vogla mbijetese, interesi publik mbizotëron, qartësia për të parë rrugën dhe njerëzit e duhur bëhet më e lehtë. Kështu mund të rinovohet edhe klasa jonë politike.

Njerëzit që u nisën nga deti dhe nga toka, në çdo cep të kësaj bote, pa asnjë siguri drejt një rruge të panjohur por me besimin se do ia dilnin, me instinktin e mbijetesës të këtij kombi që nuk ishte përkulur përpara vështirësive, mbartin një kod sakrifice që vlen shumë në këto momente. Ka rrëfime dhe vështirësi të pathëna, arritje dhe suksese të panjohura, njerëz të vendosur për kauza të mëdha, gjithçka nga substanca e nevojshme morale për krijimin e një modeli të ri shoqëror dhe politik. Pjesa e mirë e Shqipërisë dhe emigracionit mund të krijojnë në këto kohë një mazhoritet të ri dhe t’i japin vendit një tjetër perspektivë. Në këto momente, të shpresës së humbur nga politika dhe krimi, nga paaftësia e disave për të ndërtuar një shtet modern që siguron jetesën pa apeluar tek narkotrafiku, Shqipëria e shëndetshme në atdhe dhe ajo e suksesshme nëpër botë, mund t’i japin këtij kombi një projekt të ri, një shpresë të re, një ëndërr dhe energji për të hapur një kapitull të ri në historinë tonë kombëtare.

“Veni, vidi, vici”, si Jul Cezari dikur Romës, shqiptarët mund t’i flasin me krenari një ditë botës, për një mision të nisur dhe të përmbushur, për një vend të çliruar, që ecën drejt modernitetit, drejt vlerave te europianitetit. E nisën…, luftuan…, fituan…

Kategori
Uncategorized

Koha shqiptare per zgjidhje finale!

Koha shqiptare per zgjidhje finale!
———————————————
(Refleksion)

Mediat e “kazanit”po na turbullojne kohen dhe koshiencen prej vitesh intensivisht e prej 2013-es çmendurisht me nje psiko-mitoman te parashutuar ne politiken e ketij vendi si nje gangrene kalbezuese e nje virus paralizues i te gjithe vlerave morale e demokratike që me shume mund ka krijuar ky vend.Ai ka emer te perveçem i cili nuk identifikohet as me doktrina politike,ekonomike e sociale e as me sufizma religjioze.Ai eshte aliazhi i stisur i antivlerave kombetare dhe i ç’do lloj principi human.Eshte krijese e eger ne forme e nje kloni robot te komanduar nga qendra kinspirative jo vetem anti shqiptare por dhe anti humane.Ky eshte Edvin Rama,nje subkoshience tipike e degraduar deri ne bastard qe jo vetem tallet por dhunon,shantazhon e intimidon nje Komb.Ai jo vetem eshte i braktisur nga ide me limite e parime qeverisese por rezulton i çmendur me deformacione klinike pa riparim qe dhe infividualisht kerkojne izolim e kurim intensiv profesional medikal.Atehere ku eshte problemi?Kjo pyetje u bë dhe ne vitet ’30 kur ne tapetin politik te Europes doli nje piktor zhgarravites si Adolf Hitler.Edhe atehere u bene pyetje e reagime por jo parandalime.Qyteterimi europjan jo pak eshte turperuar e ndeshkuar nga keto lloj psiko-preversesh ndaj duhet te na behet mesim.E pra Edvin Rama tashme i identifikuar duhet me deomos ndaluar.100 here e kam shkruar dhe nuk do ndaloj per ta theksuar se koha e largimit te tij ka kaluar.Jo vetem opozitaret por qe te gjithe shqiptaret jane ne paskohe ne largimin e tij.Edhe dje edhe sot edhe mot jemi vone.As me thoni miq pse ti vonojme e ti shkaterrojme femijet tane me nje monster te cilen per dy dite furia e demokrateve shqiptare mund ta shtroje ne klinike.
ALBINA DEDA.

Kategori
Uncategorized

Kurseni parate e nje Xhamie per te rindertuar Shtepine e Atë Gjergj Fishes!

Dem Dollapi
——————-
(Nje apel shqip per Komunitetin Musliman Shqiptar)

Kurseni parate e nje Xhamie per te rindertuar Shtepine e Atë Gjergj Fishes!
——————————————–
Qe ne fillim po e shoqeroj apelin tim me nje citat te lene si amanet nga At Gjergj Fishta per te illustruar merakun tim te perifrazuar ne kete thirrje publike.
“Na do ti shkrijme kryqet tona dhe do ti bajme fishekë per te mbrojtur vllazit tane muslimane shqiptare…”(At Gjergj Fishta).
Besoj se kjo fjali e materializuar nder shekuj ne ndergjegjen njerezore e fetare te kombit shpjegon harmonine e vetme qe na mbizoteron,ate fetare.Sot duhet ti kthehet borxhi Fishtes.Le te kursehen parate e nje xhamie te financuar nga lloj-lloj sherbimi i huaj per te ndertuar shtepine muze te kolosit jo vetem te kultures e letrave shqipe por dhe te zemres se shqpitarise Gjergj Fishta.Kjo do ishte simbolike qe do ngelej si gur i rende ne themelet e Kombit.Po ju drejtohem ju meqe Ministria e anti-Kultures i ka shpenzuar fondet per te rindertuar shtepine e Enver Hoxhes.Nuk eshte mekat nese ngelet pa page nje Imam i Shoqates “Mjaft”.Se kjo vetem nder i behet fese tone biles dhe limitohet numri i rekrute ve mediokes qe mësyjne Sirine.Kete thirrje nuk e bej si eksklamacion e shperthim mediatik se nuk i perkas asaj bote.I perkas nje familje klerikesh te fese islame nder brezni te shquar ne besim te zoti dhe atdhetari.Por ka ardhur koha ti kthemi vlerave qe jane skeleti i Kombit.E ne kete skelet Gjegj Fishta eshte verteber thelbesore.

Kategori
Uncategorized

Faleminderit per asistencen por dosja “Albanien Noriega”eshte kopsitur ne 4 vite nga Lulezim Basha e PD-ja.

Vetingun politik ,moral dhe ekonomik e ka bere me kohë Lulzim Basha dhe PD.

Albina Deda Gjocaj/
———————————————
(E verteta ne vend te retorikes)

Sot kryefjale eshte vettingu.

FBI,ambasadore,testi mekanik i hashashisteve police te Sajmir Tahirit…etj. etj.

Miq.
As Krishti e Muhameti nuk jane keta dy kapterra specialiste qe tundin duart me Haki Drogen, mekembesin e Norieges qe drogoi kontinentin me strategjine soriste te kanabizimit.

Ata faleminderit per asistencen por dosja “Albanien Noriega”eshte kopsitur ne 4 vite nga Lulezim Basha e PD-ja.

1476 dosje kriminale te denoncuara publikisht per peshq te medhenj që te gjithe zyrtare te larte te Administrates psikodrogmene te Edi Rames.

Miljona euro te grabitur taksapagueve jane denoncuar me ze e me figure nga Lulzim Basha dhe politikanet pro tij per 4 vjet.

Nese nuk i dini klikoni ne Google se nuk eshte Sandri i Klanit qe te shitet si legen per nje leje ndertimi Zukenberg!

Asnje are hashashi,asnje kriminel nga ordiner deri deputet nuk eshte penalizuar as nga drejtesia as nga qeveria.
Qe te gjithe vetem kur Sali Berisha dhe Lulzim Basha fale asaj foltorje te shenjte ku shkruhen me blu germat e lirise PD e falë rrjeteve sociale jo vetem i denoncuan e argumentuan por dhe i bënë rezile dhe ridikyylizuan.

Kjo eshte rezymeja e vetingut ekonomiko politik.
Nese doni si kujtese me e dhimbshmja ne historine e kontinentit pas genocidit hitlerian po ju permend disa shifra zyrtare se faktiket jane te paanë.

Jane shifrat e viktimave nga ky popull qe Noriegat dirigjojne shkaktuar prej Gramoz Ruçit,Spiro Kolekes,Kristaq Rames,Hysni Kapos,Xhelil Xhonit,Llambi Gegpriftit,Sulejman Bushatit etj.

Pinjollet biologjike te tyre sot drejtojne pushtetin, i gjati kryeminister,turihitleri kryetar Parlamenti,6 ministra e te tjeret oligarke,ambasadore,zv ministra…me nje fjale te gjithe prape senjore.

Ja shifrat tronditese te genocit qe klani i tyre sllavo-lab i shkaktoi kombit

-5548 te pushkatuar politike.
14.363 te burgosur politike.
21.401 te internuar.

Kjo eshte dosja e vetingut moral qe Noriegat e sotem e baballaret e tyre te djeshem i shkaktuan vendit.
Kjo dosje nuk eshte per kineze as per Vllahutinin qe ben vila ma parate e narko-qeverise dhe me milionat qe thuhet se i akordohen prej Erion Velise.Eshte per ata qe nuk e dine apo harrojne duke thelluar per Shqiperine kete zarar,qofshin keta vendalinj apo nderkombëtar.

Kategori
Uncategorized

Dhimbje.

Anastasia Cipi.

Dhimbje
Më shqetëson një dhimbje e fortë
Ja, këtu thellë, në krahëror.Po më dhemb,po më shemb në tokë
Flas,bërtas sa zgjoj mbarë një botë.

O ju njerëz krejt pa zemër
Përse nuk flisni sadopak?
A mos vallë vallë jeni mësuar
që të shkoni si delet në vathë?

Si një numër t’ju venë në radhë
Ku vetëm një shkop ju drejton
Jo,mos lejoni prapë
nuk jeni numër, si delet në vathë.

Nuk jeni dele për mish, për lesh,
Nuk durohet padrejtësi
Thërrisni ndryshe, për liri
Dhe ujqërve mos i brohorisni,ti ngrini veshë
Mos lejoni t’ju shkelin , t’ju therin si bagëti.

Mos lejoni ju pra, qeverinë e botës së egër
Qeverinë që mban Ligjin e xhunglës,
T’ju kafshojnë, t’ju shqyejnë me thonj
Një nga një në dhunë t’ju shtrojnë
Si të ishit racë delesh ju shtojnë
Një jetë të tërë t’ju mashtrojnë…

Të mblidhen të gjithë, me kuç e me maç,
Të marrin shpirt e venë haraç
Ti jeto,si dele në daç.
me dhimbje e me frikë
Guxo po deshe me bërtitë.

Kërkoje jetën me dritë e me gaz
Guxo, fol me zë të lartë
Të rrotullojmë pak rrotën e vjetër
Të gëzojmë dhe një ditë tjetër.

Ngrirë.

Ku ta gjej buzëqeshjen në këto mure të ftohtë
Që ndizen zjarr nga një flakë e ngadaltë?
Mos kam ngrirë dhe po kthehem në hi sot?
Sa vjen e më shumë kohë e nuk duroj dot.

Ku ta gjej diellin të më japë një rreze të re?
Më shumë se kurrë, veten e vet po e vret,
Nuk më ngroh as tokë, as botë e as qiell e det.
Mos vallë duarlidhur duhet të mbes,
duke ngrirë në zjarr të qaj dhe të hesht?

Nuk është njësoj sikur të shkrij në ngricë,
Jetë, të këndoj, të buzëqesh e me zë të qesh,
Kush do të më shpëtojë pas kësaj një ditë,
Bashkë me trishtimin të më puthë buzën e mpirë?

Bashkë me buzë të më thotë ngadalë muzë,
Çfarë vallë duhet për ditë të më buzëqeshë?
Kush i ka mbyllur vallë shtigjet në rrugë?
Sytë më verbon kjo natë me errësirë të gjatë.

29. Njësoj…

Do të ndiqja të njëjtën rrugë
Të njëjtat sokaqe, kalldrëme,
Do t’u bija pash më pash,
Do të bëja të njëjtat zullume,
Do të ngrihesha dhe një herë
Do të bëja si atëherësiç di unë
Jo e fshehur nën gunë
Frikën nuk e njoh..
Do të ndiqja të njëjtën rrugë.

Nëse do më pyesnin,
Do kishe po këtë fat…
Do digjesha dhe njëherë
Të më duash e të të kem pranë.

Nëse do më pyesnin,
Do kishe po këtë fat…
Do digjesha dhe njëherë
Të më duash e të të kem në krah.

FEMËR…

Mes pijesh të shtrenjta, zhytesh
Femër, qenie delikate
Në rrugë,
Në bulevarde, kudo
Kudo ku shfaqesh,
Ti le gjurmën tënde,
Vulën Femër…

Duke kthyer kokën pas,
Burrat, shikojnë,
Një çast turbullojnë,
E më pas shkojnë,
Gjysëm, lumturim,
Ndoshta, pak gëzim
Shumë eksitim…
Dekoltenë,
Minifundin tënd, epshndjellës
Takat trokitur,
Si ciklonë marramendës.

Trokitje që nxit, trondit
Veç për një çast, e më pas hiç
Heshtje që gërvish…
Me gruan në krah,
Ëndërr, fantazi
Erë, erë që ndjell,
Ti, prezencë
Mall e zjarr
E, ti femër, ngrihesh,
Digjesh, ngadalë
Si një vullkan,
Që hesht e brenda ka llavë
A, si një copë akull,
Që shpejt shkrin,
Në rrëmbim!

Vër, miku im
Sonte një gotë
T’harrohem,
N’harrim,
Vegim që s’më le
Gjithmonë n’shoqërim
Dëshpërim, dhimbje,
Deri në agim…
Nesër, s’e di!

Kategori
Uncategorized

Më Fal, Atdheu Im!

Kategori
Uncategorized

Karikatura vjeneze më 1913: Koncerti europian, pjesëmarrës në “Funeralin e Shqipërisë”!

Gjithçka që po ndodhte deri në ato çaste, të paktën nga një pjesë e emancipuar e shtypit të kohës e sidomos atij austriak, konsiderohej si një turp për Fuqitë e Mëdha.

Revista satirike vjeneze “Kikeriki”, në ditët e para të majit u mundua ta thumbonte ashpër politikën dhe diplomacinë europiane, duke e trajtuar atë si shkaktare të asaj që shihej tashmë si “funerali i Shqipërisë”, ku shtytjen po ia jepnin pikërisht ata të cilët do të duhej ta mbronin e t’i zgjidhnin problemet.

Sidoqoftë, në këtë mënyrë, ata vinin në pah më mirë edhe rolin eksplicit të Austro-Hungarisë, e cila nuk lejoi që Shkodra të binte në duar të malazezëve e Shqipëria të copëtohej edhe më tej nga interesat e fqinjëve.

Më 25 prill 1913, princi Danillo i shoqëruar nga shpura e tij, u ngjit në kështjellën e Rozafës duke valëvitur flamurin malazez. Shkodranët e mposhtur nga gjylet, uria dhe tradhtia, ishin të detyruar të shihnin se si qyteti i tyre tashmë nën thirrjet frenetike të malazezëve, po shpallej madje edhe kryeqytet i Principatës së vogël fqinje, shumë ambicioze e tejet agresive.

Sidoqoftë, malazezët nuk patën shumë kohë që të gëzohen.

Në ditët e para të majit, me anë të një ultimatumi, Vjena kërkoi largimin e të gjitha forcave serbe apo malazeze nga territori shqiptar, i cili tashmë konsiderohej pjesë integrale e një shteti të pavarur. Kështu, Shkodra shpëtoi.Revista Mapo

Kategori
Uncategorized

MIDIS DY PLLAJAVE BIE VESË

Llambi Gjikuli

MIDIS DY PLLAJAVE BIE VESË

Cikël poetik nga Llambi Gjikuli

Testament

( Djalit tim, Genti.)

Po të le tokën,
djali im.
Po të le plugun dhe farën.
Po të le ujin dhe burimin,
që etjen plisit ti t’ia shuash.
Me shkrim të gjitha po t’i le,
me një tapi prej noterie.
Po lot nuk të le,
o biri im,
as heshtje e vaj.
Po të le këngën, biri im
dhe ison të mos jesh i vetëm,
zërin tim po të le
të zgjohesh herët.
Kur jeta ime të shterojë,
pak tokë lerë për vdekjen time,
te vëndi im,
pak dhe hidh,
ca zaje deti e shkulmë dallge
dhe një fole
ma ngri mbi ballë,
të shlodhen zogjtë në fluturim.

Mjaftoka

Ishte ora shtatë? Shtatë pa pesë?
Pesë minuta përgjonin të nxituara.
Në trafikun qiellor perëndimi lante
fytyrën tënde ngjyrë ari.
I duhej atij një natë e ndriçuar nga ti.
Dhe ora, për çudi, mbeti.
Dhe ajo ishte dehur nga ekspozimi
i perëndimit të mrekullueshëm.
Produkti poetik,
shtrydhte pikë, pikë durimin,
në kupën e qeltë të zemrës ngrinte dolli
erëdehjes së gjirit tënd
të marrosur nga freskitë lakuriqe.
Heshtja sundonte në instiktin e moçëm,
duke puthur buzët symbyllur.

Poezia ime

Arsyetova me ty,
të gjitha marrëveshjet midis nesh
me një kontratë të përjetëshme,
pa pranin’ e avokatëve dhe të kritikëve.
Ma ndeze cigaren
kur nata më pat hidhëruar
e gojët e natës shqyheshin
në një dosje postbllok, që të kujton
gafat e dikurshme të nëpërkëmbjes.
Mbeta i vetëm, fillikat, përsëri
ti më zgjove duke më sjellur
një stinë të ngrohtë nga ato që gjethërojnë
duke më thënë:
“Nën sqetull të kam, shërbëtori im!
Shihemi prapë nesër!”

Ceremoni qirindezura
1
U dogjën ullinjtë,
mbretërimi i gjelbërt fisnik humbi,
vaji i tyre ndezi kandilet e natës
në një varr të heshtur.
2
Kënga e vonuar e gjinkallave
vuri në gjumë një burim të vogël,
që thahej prej vape.
3
Udhëtimet mbaruan dhe pushuesit ikën përsëri,
por pas mbetën tabllotë e tyre,që vështrojnë
të akorduara në mbrëmjen e ndezur të bregdetit.
4
Gjithë jetën ky përrua mes maleve
mban peshën e vetëtimave dhe ujrave që shkumëzojnë.
Zogj endacakë hënën e përmbysur ndjekin pas
me një pelerinë vellombuluar.
5
E mora në gji ndrojtjen tënde,
që ndizte pushtimin rrënues të heshtjes.
Në misterin e papërlyer të mëngjesit
dhe Helena udhëtoi njësoj si ti.
6
Lotë-ëmbëltuar dashuritë e pemëve,
ringjallën përkundruall
hijeshinë fërfëritëse të zjarrmimeve.
Një tempull bari përbri,
hapi sytë lulorë të stinës.
7
Rrëzoheshin orët. Ceremonitë qirindezura,
rroknin hymnet dhe në dritën e dashurisë,
dëshirat dëfrenin në gjuhë të përbashkët.

Në verën e jugut

Të gjitha ishin falas
shikimi dhe buzëqeshja e ngrënë
prej zjarrit të mbetur nga nata.
Një kartolinë fluturuese je,
një konkë poetike, një vjershë,
një pigment i shëtitjeve
në mbrëmjen e deteve.
Hijet e etura kthehen përsëri
duke të gjetur
në forma letrash të vizatuara,
nga brenga e një xhelozie të dikurëshme.
Puthja jote e thellë duket e largët.
Limani i pasionit një pulëbardhë,
një agavë, një qerpik në horizont,
që lëshon lot perëndimit të përhershëm
nga që asnjëherë nuk arrinte të kuptonte
frymëmarrjen e diellit.
Në verën e jugut,
që zvarritej prej erës
si një manaferrë e pjekur,
buza jote e gjakosur,
goja jote e ngrohtë-
pikturë e herëshme e gojës,
që përgjon akoma kalimin e hënës.

Çast i heshtur

Qetësi muresh pa trumbetimet e mëdyshjet,
udhë që kalojnë qafave të ravijëzuara.
Qyteti sovran me kështjellën e coptuar.
Në thyerjen e mesditës, zbukurimi i heshtur
palcën e qiellit thith duke u dehur me deliret.

Zgjohen çaireve hingëllimat e kuajve,
Venera në mëdyshje,
mban akoma fustanin e çelur e të çarë në mes,
që mjaftojnë për një zgjidhje gjokftohtë.
Po ti ç’kërkon këtu, tek ky vënd, në këtë orë?
Mos dashurinë e Pandorës të babëzitur nga heshtja?
Altar të mendimit të moçëm mbajnë perënditë e sotme
duke përcaktuar udhët dhe drejtimet mes sensacioneve,
që kërkojnë lulëzimin e dëshiruar
në limonishten e zgjeruar mbrëmjësore.

Andrallat e tua

Unë mbështetesha në andrallat e tua,
që më mjaftonin për një çast të shkurtër
edhe pse brishtësia jote ishte e pavarur,
edhe pse bukuria jote ishte një burim për manjakët.
Unë mbështetesha në andrallat e tua,
që mbulonin sythat e marsit me lule
edhe pse ti s’më fale asnjë degë të paçelur
në kohën e pakryer të veseve të tua.
tetor 2005

Adhurimi i fshehte

Margaritarët e zhveshur të prillit ndriçuan.
Turtulleshat ngrejnë folet’ e reja
të mbështetura në qiell.
Dikush lexoi shprehjen e fshehur
të shkruar mes iridit të mëngjesit që rrezatonte
me magjin’ e ëndrave që ndërthurrnin
shëmbëllimin e verdhë të vjeshtës.
I lashë mënjanë shkëmbinjt’ e shkrimeve
dhe zgjova buzëgazin tënd
në një epos të ri dashurie
peisazheve të gjalla të trupit të zhveshur.
Ajo lodër tani ecën në një kalë shkumësh,
që e mbështjell deti
me puthje të dhimbëshme.

Balada e hënës

“U vonove,” më thanë gurgullimat,
“U vonove,” më thanë zogjtë te thana.
Erdhi vjeshta, hapën çiklaminat;
“Oh,” tha hëna, “nëpër shkallë u vrava!”

“Oh” tha hëna dhe që tej yjet
U thërmuan mu te këmba e saj.
Në kurriz të moçëm e rrëmbyen,
E lanë perëndimit në një skaj.

Çast

Zgjon një trung
dhe çelin sythet.
Vjen një re
dhe nis një shi.
Shkon një lumë
dhe shelgu dridhet.
Nata piu liqenin e shpirtrave.
Pse nuk fole, o njeri?!

Dhe s’e di

Midis dy pllajave bie vesë,
përfund tyre rrjedh një lumë.
Në krah dielli ndez ylber,
një grifsh mbi degë ulet me zhurmë.

Flokët e tua bërë bar
e vetullat e hequra si mëllënja,
Gishtat prekin një nishan
poshtë dy thithave të argjënta.

I ul buzët përmbi ‘të.
Kush më mashtron, ti a ylberi?
Dhe s’di në jam apo nuk jam,
Në botën tënde unë i vetmi.

Kategori
Uncategorized

Serbët në 1912-n vranë gjysmë milioni shqiptarë në…

Serbët në 1912-n vranë gjysmë milioni shqiptarë në…

Kopja e vetme e librit të Freundlih “Akuza që ulërijnë”, i cili përmban protestën ndaj Evropës që nuk reagoi në mbrojtje të shqiptarëve gjatë zhdukjen masive të pjesës më të madhe të popullit shqiptar në Ballkan, qe gjetur në bibliotekën e Universitetit të Harvardit në SHBA, në vitin 1982 nga studiuesja Safete Juka, me banim në Amerikë.

Shkrimtari hebre Leo Freundlih me banim në Vjenë, është njëri ndër intelektualët e pakët që mbajti koleksionin e të gjitha gazetave të mëdha të kohës që tregonin mbi shfarosjen e së paku një gjysmë milioni shqiptarëve nga serbët në vitet 1912-1913 Sipas Leo Freundlih, hebreu austriak qe botoi librin Golgota Shqiptare, libër qe protestonte kundër zhdukjes masive të shqiptarëve nga serbët në vitet 1912¬1913, e njëjta ushtri vrau mbi gjysmë milion shqiptare.
Libri i tij “Akuza që ulërijnë” është dëshmia e parë për shfarosjen kolektive të një populli evropian para atij Hebraik. Mbi 250 mijë shqiptarë të masakruar vetëm në veriun etnik të Shqipërisë gjatë vjeshtës e vitit 1912.

Kopja e vetme e librit të Freundlih “Akuza që ulërijnë”, i cili përmban protestën ndaj Evropës që nuk reagoi në mbrojtje të shqiptarëve gjatë zhdukjen masive të pjesës më të madhe të popullit shqiptar në Ballkan, qe gjetur në bibliotekën e Universitetit të Harvardit në SHBA, në vitin 1982 nga studiuesja Safete Juka, me banim në Amerikë. Shkrimtari hebre Leo Freundlih me banim në Vjenë, është njëri ndër intelektualët e pakët që mbajti koleksionin e të gjitha gazetave të mëdha të kohës që tregonin mbi shfarosjen e së paku një gjysëm milioni shqiptarëve nga serbët në vitet 1912¬-1913.

“Me qindra e mijëra kufoma të masakruara notonin në rrjedhat e lumenjve. Ata që mundin t’i shpëtonin sëmundjeve, urisë, plumbave të pushkëve të këmbësorisë dhe gjyleve të artilerisë serbe, grumbulloheshin në vende të caktuara dhe u jepej nga një plumb kokës.

Më zi e pësonin ato që fshiheshin në shtëpitë e tyre. Pas kontrolleve të imta që bëheshin për plaçkitje dhe florinj, gjendeshin lehtë dhe thereshin si berrat. Torturat më të mëdha i pësonin gratë shqiptare, të cilat përdhunoheshin, lidheshin më pas, bëheshin kapicë, mbuloheshin me kashtë dhe digjeshin të gjalla.
Në rast se ata ishin shtatzëna, ju çahej barku me bajonetë dhe pasi u nxirrej fëmija nga barku e vendosnin në majë të bajonetës apo të hunjve.

Pas masakrimit serbët pinin verë, këndonin dhe hidhnin valle. Kishte raste që ata gjatë therjes mblidhnin gjakun në kupa dhe e hapnin gostinë me të”. – kështu i përshkruante maskrat mizore serbe ndaj shqiptarëve, Leo Freundlich në librin: Albanienes Golgotha, Ëien, 1913 (“Golgota shqiptare, Vjenë 1913″) të kryera nga mesi i tetorit 1912 (kur filloj lufta e parë ballkanike) deri në mars 1913.

Më 12 nëntor të 1912¬ës, gazeta “Daily Chronicle” (Kronika ditore) kishte raportuar se masakrimi i mijëra shqiptarëve i kryer nga serbët ishte fakt i pamohueshëm.

Afër Shkupit – 2000 shqiptarë myslimanë dhe 5000 të tjerë jo larg Prizrenit u masakruan. Shumë fshatrave u ishte dhënë flaka dhe banorët e tyre ishin masakruar. Kur shtëpitë ishin kontrolluar për armë, shqiptarët vriteshin në mënyrën më të thjesht, edhe pse kurrfarë arme nuk kishin gjetur në shtëpitë e tyre. Serbët bënë të qartë se shqiptarët myslimanë duhet zhdukur dhe çrrënjosur.

Ata pohonin se kjo është mënyra më efektive për ta qetësuar vendin.” (Leo Freundlich, Albanienes Golgotha, Ëien, 1913, f. 8¬9).Në një artikull të publikuar në “Crusading”, profesori Shiman (Schiemann), konstaton se “serbët janë duke bërë një luftë gjenocidi kundër shqiptarëve.

Ata duan që ta shfarosin tërë kombin – me rrënjë dhe degë”. (L.Freundlich, po aty) Një mjek rumun, dr.Leonte, më 6 janar 1913 kishte raportuar në “Adeverul” të Bukureshtit se mizoritë të cilat i kishte bërë armata serbe mbi shqiptarët e të cilat i kishte parë vetë, kishin qenë shumë më të trishtueshme sesa mund t’i imagjinojë ndonjë njeri.

Dr.Leonte në një përshkrim të dëbimit të qindra shqiptarëve të zënë rob, shkruan: “…këta njerëz të shkretë duke ecur rrugëve nga rraskapitja, uria dhe etja rrëzoheshin për tokë, kurse ushtarët serbë në ato çaste ua ngulnin bajonetat në fyt duke shkuar currili i gjakut dhe duke mbetur përplot kufoma të tyre të pavarrosur rrugëve.

Edhe fushat, ishin mbuluar me kufoma të trupave të vrarë, duke përfshirë të rinj, gra po edhe fëmijë.” (Po aty) “Një vajzë shqiptare 15 vjeçare” – shkruan dr. Leonte – “ishte rrëmbyer dhe ishte dërguar në Kështjellën e Nishit.

Ajo ishte e dyshimtë se ka hedhur bomba kundër serbëve, të cilët kishin hyrë në Ferizaj. E gjora vajzë e vogël e cila ishte ngarkuar me krim iu dorëzua ushtarëve serbë në vend se të dërgohej në gjyqin ushtarak. Ushtarët i mëshuan në kafkë me dajak derisa ia thyen kokën grimca – grimca”! (Po aty) Dr.Leonte, ngjashëm me këto i përshkruan edhe masakrat e bëra nga serbët në Kumanovë, Prizren e gjetiu.

Gazeta “Humanite” e Parisit publikoi një shpjegim zyrtar i cili ishte komunikuar në Konsulatën e Selanikut, ku tregon lidhur me mënyrën se si serbët kishin vepruar në Shqipëri – për grabitjet e tyre, shkatërrimet dhe masakrat.

Aty vihet në pah shkatërrimi i 31 lokaliteteve shqiptare, plaçkitja e të gjitha lokaliteteve në rajonin e Kratovës dhe Koçanit si dhe djegien dhe vrasjen e popullatës shqiptare.

Në këtë kronikë, gazeta shkruan, se në “rajonin e Kavadarcit (Kavadar), nga gjithsej 98 fshatra, u dogjën dhe u shkatërruan 34 prej tyre… ndërkaq në Drenovë, të gjithë banorët ishin vrarë. Midis këtij vendi dhe Palikurës ishin zbuluar me radhë shumë varreza, ku dukeshin prej disave kokat e nxjerra jashtë. Të fundit ishin varret e martirëve të cilët ishin varrosur për së gjalli.” (L.Freundlich, po aty) etj

Konica.al

Kategori
Uncategorized

Edi Rama-Verbimi dhe terbimi antiverior!

Albina Deda
——————-
Edi Rama-Verbimi antiverior!
———————————————
Sot e pame ne Diber kllounin e qeverise.Po mashtronte dibranet se do i kthente ne nje lagje te metropolit.Foli me patetizem verbal e me mashtrim financiar pasi ajo qe eshte bere ne rrugen e Arbrit eshte kontribut i qeverise se Sali Berishes.Le te publikohen shifrat dhe do shikoni se prej vitit 2007 qeveria Berisha ka akorduar fonde pikerisht firmes Gjoka per fillimin e punimeve ne kete segment me miliona euro.Dhe asokohe jane kryer punimet bazike nga Qaf -Bualli deri tek Ura e Vashes.Edi Rama mashtron sepse i tille eshte si qenje-produkt i klonuar i mashtrimit.Ai nuk e ka hallin te Rruga e Arbrit dhe te dibranet.Hileja e tij eshte se don te kompensoje masakren financiare qe po i dhuron veriut te Shqiperise,Kosoves dhe trojeve etnike me 1 janar 2018.Pikerisht atehere ai do aktivizoje oligarkine te taksoje rende shqiptaret qe udhetojne ne rrugen e Kombit.Me nje te rene te lapsit korruptiv ky anti-verior e anti-shqiptar jo vetem shperblen veten e oligarkine por kryen nje akt te rende penaliteti ndaj veriut te Shqiperise.Keshtu si ky monster baballaret e tij biologjik e politik e masakruan Mirditen,Lumen,Tropojen e Kosoven ku mbyten me gjak nacionalizmin.Ky i verber nga urrejtja harron se vete eshte enklave i pa gen.Ndersa ato troje qe kerkon ti tatoje,ti masakroje,ti lincoje jane thembra e Akilit e ketij kombi.Jo per keshille se armikut te genit tim nacional nuk i jap keshille por vetem per kujtese i them Edi Rames.Kujdes se keto vende qe ti po i trajton si pushtues kane pare uzurpatore me barbare,carë e pashallare por kurre nuk jane nenshtruar.Rruga e Kombit eshte rruga e shqiptarise dhe e demokracise dhe jo çiflik i yti dhe i oligarkise.

Kategori
Uncategorized

Nikollë Ndre Bardhoku, 106 vjeç në burgjet e komunizmit.

106 vjeç në burgjet e komunizmit

Nga Kastriot Dervishi/

Nuk besoj se në ndonjë vend të botës ndonjë njeri në moshën 106 vjeçare ka qenë i burgosur. Këtë rekord të zi e mban Shqipëria. Një i moshuar, krejt pa asnjë faj mbahej në burg. E vërteta e historisë së tij zbulohet nga një letër që i dërgon diktatorit në vitin 1952, në të cilën kërkon që ta lironte burgu. I moshuari nuk priste gjë tjetër nga jeta pasi i kishte provuar të gjitha, kërkonte vetëm të vdiste në shtëpinë e vet. Prej 3 vjetësh ai gjendej në burgun nr.5 të Tiranës (në vitin 1955 u quajt burgu nr.313). Ishte dënuar në vitin 1949 si pjesë e “një grupi armiqësor”, kur ishte plot 103 vjeç. I përmenduri akuzohej se në shtëpinë e tij kishte strehuar djalin e nipat e vet të cilët ishin të arratisur. Nga shqyrtimi i dokumenteve të dosjes hetimore-gjyqësore nuk rezulton që i moshuari të ketë qoftë edhe implikimin më të vogël sepse vetë mosha, nuk e lejonte të ishte organizues apo veprimtar. Ai u arrestua më 21.8.1949, pra kur ishte 103 vjeç. Në atë kohë, regjimi, për të mos u zbuluar mosha e të pandehurit më të moshuar në gjithë botën, ka shkruar në vendim se ai ishte 95 vjeç. Kjo e dhënë rezulton e rreme, pasi vetë personi shkruan moshën e vërtetë në letrën që i drejton Enver Hoxhës.
Bardhoku u dënua në një proces me 15 persona të tjerë, midis të cilëve edhe një grua. Të pandehurit e procesit ishin nga Zhej i Poshtëm, Gurrëza, Selita e Vogël dhe Mali i Bardhë (i përmenduri). Çështja u gjykua nga Gjykata e Lartë Ushtarake vetëm në një shkallë gjykimi. Me vendimin nr.142, datë 17.9.1949, gjykata i deklaroi fajtorë të gjithë dhe të moshuarin më të madh të dënuar në botë e dënoi me 20 vjet burgim. D.m.th. ai do të dilte nga burgu kur të ishte123 vjeç.Me të njëjtin vendim u dënuan me vdekje: Kolë Dedë Tota (45 vjeç), FrrokMhill Rika (46 vjeç). Të tjerët morën dënime 5-15 vjet burgim, punë të detyruar, konfiskim të pasurisë dhe humbjen e të drejtës zgjedhore për dy vjet.

Letra e 106 vjeçarit në vitin 1952

I nënshkruari Nikollë Ndre Bardhoku, lindur dhe banues në katundin Mali i Bardhë (Milot), kam nderin t’ju parashtroj sa më poshtë:
Jam arrestuar në muajin gusht 1949 nën akuzën se kam strehuar djalin dhe nipat e arratisur dhe të vrarë prej Sigurimit dhe i dënua prej gjyqit special me 20 vjet privim lirie.
Z.komandant!
Jam një plak në moshën 106 vjeç; unë në shtëpinë time gjithë ditën natyrisht edhe natën isha i detyruar të rrija shtrirë në dyshek. Djali dhe nipat që ishin arratisë vepronin me kokën e tyre, aspak nuk më përfillnin vdek apo gjallë isha jam.
Pra në të tilla kondita si mund të cilësohem strehues? Sot jam i sëmurë dhe nuk jam në gjendje as të vete në nevojë, por duhet të shoqërohem nga shokët.
Prandaj marrë guximin të drejtohem personalisht, juve z.komandant, duke ju lutur të më mëshironi edhe të urdhëroni lirimin tim në mënyrë që të vdes në shtëpinë time.
Me nderime
Nikoll Ndre Bardhoku
Burgu nr.5 Tiranë
Tiranë 5.2.1952

Kategori
Uncategorized

Z.Thaçi, je i vogël përpara Tropojes.

Historine nuk e ben dhe as e ndryshon dot ti Hashim Thaçi!

Nga Pranvera Vatoci/
—————————————–
(Pershtypje e hidhur nga Presidenti i Kosoves).

-Me dhimbjen e nje vajze Tropoje nga Bujani i Mic Sokolit e Shaban Binakit,si mbese e Abdullah Hoxhes qe ne krye po i kujtoj Hashim Thaçit disa vargje te nje kenge te historise te 107 vjeteve te shkuar:
“Haj medet po ban Gjakova,
Sot po varet Abdulla Hoxha,
Haj medet po ban konaki,
Sot po varet Shaban Binaki”

Kjo kenge e histori si mijera te tjera per Malsine e Gjakoves(Tropojen)e djemte e saj ne lufte me çdo okupator te Kosoves duket se nuk e kane bindur Presidentin Hashim Thaçi as te permende verbalisht Vendlindjen time e cila sic u shpreh Daut Haradinaj ngelet trolli,buka e konaki i UÇK-se.Ky fakt me tronditi jo per faktin se Tropojen nuk e begenisi nje president kalimtar por per djallezine e perdorur per te deformuar historinë.Zoti Thaçi ti qe injorove kontributin e Tropojes e tropojasve ne luften per lirine e Kosoves a me thua ku ishin bazat e pra strategjike te UÇK-se ne Tropoje apo Hotel Rogner?!A e din zoti Thaçi historine e vertete te trojeve tona?Nese po me thuaj z.President se nga e ka origjinenMic Sokoli,Ali Ibra,Bajram Rama,Abdullah Hoxha,Shaban Binaki,Bajram Curri,Hasan Prishtina,Col Delia,Haxhi Zeke Byberaj.Mire keta nuk i mban mend po te pakten te kujtoheshe per Tahir Sinanin e Bylbyl Breçanin?!
Z.President.Historia e Kosoves nuk mund te kuptohet dhe as te ndahet nga kontributi i burrave te Malesise se Gjakoves.Ndaj tentativa juaj aspak miqesore per te atrofizuar Malesine dhe luften e bujarine e saj ndaj vellezerve tane te Kosoves vetem sa te zvoglon,te zbeh…!Ti vertete ke hyre ne histori.Por historine nuk mund ta ndryshosh.Dhe dije z President se historia te pranon nga dera por kur abuzon me të ajo te dëbon nga oxhaku.Dhe oxhaku eshte me bloze te zezë!

Kategori
Uncategorized

Po ikin, drejtues i Policisë së Vlorës largohet me 6 milionë euro.

Narko-qeverisë i është dhënë kohë për t’u larguar? Zyrtarë të lartë të qeverisë po ikin dhe të tjerë janë bërë gati për tu larguar nga vendi.
Një drejtues i Policisë së Vlorës është larguar nga Shqipëria me 6 milionë euro para të siguruara nga trafiku i drogës dhe krimi i organizuar. Ngjarja dihet tashmë nga autoritetet zyrtare dhe është e konfirmuar zyrtarisht largimi i tij nga vendi përmes hyrje daljeve në sistemin Tims.
Bëhet fjalë për një drejtues policie në zonën ku kishin aktivitetin kryesor të trafikut të drogës grupi i Habilajve dhe Tahirit. Pikërisht nga kjo zonë tani Policisë së Shtetit i mungon një drejtues policie. Ministri i Brendshëm nuk ka përse të fshehë këtë ngjarje të rëndë, por duhet të bëjë transparencë të plotë të kësaj historie me sfond të dukshëm të lidhjeve të krimit të organizuar me policinë. Ministria e Brendshme duhet të sqarojë ku ka shkuar drejtuesi i policisë? Si është larguar nga Shqipëria dhe nëse ka qenë në hetim?
Faktet janë bërë publike mbrëmë në emisionin “Opinion” nga gazetari Basir Çollaku.
Fakte të tjera janë publikuar po ashtu në lidhje me makinën e Orest Sotës, njeriut të Tahirit, i cili u kap me 863 mijë euro. Paratë janë gjendur në dy thasë.
Gazetari Basir Çollaku ka këmbëngulur se ka detaje të reja lidhur me arrestimin e Orest Sotës. Sipas tij, Sota e ka blerë “Land Roverin” 5 ditë para arrestimit dhe nuk është në emrin e tij, por në emrin e një subjekti ndërtimi. Çollaku ka shtuar se mjeti prej kohësh ka qenë nën përgjim dhe operacioni është dekonspiruar.
“Përpjekja e policisë për të mos i dhënë njoftimet reale se me çfarë mjeti ka lëvizur personi i ndaluar, sepse ka qenë në përgjim të autoriteteve të huaja dhe ajo që unë di, ka të bëjë me faktin që operacioni është lënë në mes dhe është dekonspiruar. Paratë që janë gjetur janë kusur dhe mjeti ishte nën vëzhgim për të parë se ku do të shkonin këto para.
Në mjet kanë qenë 4 persona. Personat që janë larguar kanë marrë sasinë më të madhe të parave, kur janë larguar. Në mjet ka qenë edhe një nga personat në kërkim, pjesë e grupit kriminal të trafikut, duke shoqëruar ngarkesën e parave”, tha Çollaku.
Gazetarja Klodiana Lala në studion e emisionit “Opinion” ka shkuar më tej, kur ka dhënë qëndrimin e saj mbi vrasjen e një shqiptari pasditen e së mërkurës në Ekuador. Ky është rasti i dyti i ekzekutimit të një shqiptari në këtë vend, për çështje të lidhura me trafikun ndërkombëtar të drogës.
E pyetur nga drejtuesi i emisionit, nëse këta persona janë njerëz të njohur në Shqipëri, Lala u përgjigj: “Unë besoj që janë pjesë e atyre familjeve mafioze që përmendi ambasadori amerikan. Gazetarja Klodiana Lala ka deklaruar në studion e emisionit “Opinion” se, një zyrtar i lartë në qytetin e Elbasanit është duke u hetuar për çështje pasurie.
E pyetur nga drejtuesi i emisionit, nëse ai është një zyrtar i zgjedhur apo i emëruar, Lala ka konfirmuar se është një zyrtar i zgjedhur. Nuk dimë nëse është fjala për kryebashkiakun sikurse dikush nga të ftuarit në panel aludoi, apo ndoshta ndonjë nga deputetët e zonës. Kjo mbetet për t’u parë.

Kategori
Uncategorized

Ekzaltim i panevojshem!

Ekzaltim i panevojshem!

Nga Gjeneral Hysen Arapi/

Ardhja e disa hetuesve te FBI apo dhe nga BE ka krijuar nje situate te çuditeshme a thua se tani problemet me korrupsionin , me krimin e organizuar , kanabisin e fenomene te tjera negative do te perfundojne dhe shqiptaret do te flene rehat.
Ne fakt ekipe monitorimi nga partneret nderkombetare dhe struktura antikrim e antikorrupsion ka patur me shumice ne Shqiperi, por ato jane treguar te pafuqishme perballe vullneteve negative te politikes shqiptare.
Retorika e luftes kunder krimit e korrupsionit ka qene aq intensive sa qe nuk ka patur fillim stinesh apo vitesh ku te mos hidheshin bomba( ne fakt rezultuan vetem shashka) se do te arrestoheshin koka te medha apo boset e krimit te cilet ne perfundim u pagezuan me emrin peshk i madh dhe peshk i vogel sipas peshes specifike te bemave te tyre.
Megjithe respektin e madh qe kam per institucionet e luftes antikrim e antikorrupsion te vendeve partnere dhe efikasitetin e tyre ne vendet respektive,tek ne ndryshon pak puna. Ne se atje ne vendet e tyre ata i therret ne detyre ligji e kushtetuta, ketu ku nuk pyetet fort per ligjin, dhe sigurisht terreni behet shume me i veshtire.
Ne keto kushte edhe ata nuk do ti shpetojne dot opinioneve perfshi dhe ato te ambasadoreve te vendeve te tyre ( de facto guvernatore reale te Shqiperise)
Nga ana tjeter lind pyetja : ku vajti i gjithe ai investim i madh i partnereve per trainimin e strukturave te policise dhe strukturave te tjera te sigurise sone kombetare ? Shume kush po shprehet se ato kane deshtuar. Jo absolutisht jo. Ato jane denigruar ne menyren me te ulet, jane shperfillur jane tallur, jane zevendesuar me njerez te ” besuar ” te tarafit te ministrave te radhes dhe me e keqja akoma jane hedhur ne rruge jo vetem duke çuar dem investimin e bere , por edhe duke lene ne kufijte e mbijeteses familjet e tyre.
Ne keto kushte partneret tane perpara se te sjellin disa specialiste qofshin keta edhe te agjencive me serioze, duhet tu kerkojne autoriteteve shqiptare tu kthejne milionat e harxhuara , perderia sot po thuhet se ne paskemi deshtuar dhe po eksperimentojme me struktura te reja .
Eksperinca ka treguar se ne radhet e policise, ushtrise , sherbimit informativ por dhe te prokurorise, gjykatave dhe gjithe sistemit te drejtesise ka me qindra specialiste te ndershem, te pergatitur e patriote qe per shume aresye nuk u jepet shansi te tregojne aftesite e tyre pasi ndodhen nen presion te madh dhe shpesh te pambrojtur per te mos thene te sulmuar. Une besoj gjithashtu se keta njerez e duan Shqiperine njelloj sic edhe specialistet e ardhur duan vendet e tyre respektive.
Ndaj te vetmen zgjidhje e shoh tek rikthimi ne detyre i specialisteve te trainuar e me eksperience, ndalimi I cdo ndikimi politik, ne punen e strukturave te sigurise dhe drejtesise, ndalimin njehere e pergjithmone linçimin e tyre.
Koha tregoi se perfaqesuesit politike ne krye te disa dikastereve qe mbajne pergjegjesi per sigurine kombetare ne gjithe keto vite kane qene pjese e problemit jo e zgjidhjes.
Ndaj me shume besim tek njerezit tane , tek specialistet tane, tek djemte e vajzat tona , dhe te mos ekzaltohemi kaq shume sikur tani qe erdhen specialistet e huaja problemet tona moren fund.

Kategori
Uncategorized

Shekulli i përgjakur i komunizmit.

Stephen Kotkin

Këtë javë, një shekull më parë, komunizmi sundoi perandorinë ruse, shteti më i madhi në botë në atë kohë. Lëvizjet e majta të llojeve të ndryshme kanë qenë të zakonshme në politikën europiane shumë kohë përpara revolucionit të 25 tetorit 1917, (i cili u bë 7 Nëntori i kalendarit të reformuar rus), por Vladimir Lenini dhe bolshevikët e tij ishin të ndryshëm. Ata nuk ishin vetëm fanatikë në bindjet e tyre, por fleksibël në taktikat që përdorën–dhe me fat për ata kundërshtarë të dobët që patën.
Komunizmi hyri në histori si një dënim i egër, por idealist i kapitalizmit, me premtimin e një bote më të mirë. Përkrahësit e tij, sikurse edhe të tjerë në të majtë, fajësuan kapitalizmin për kushtet njësoj të mjerueshme që prodhonte për punëtorët edhe për fshatarët, si dhe për shkallën masive të përdorimit të punës së skllevërve e veçanërisht të fëmijëve. Komunistët e konsideruan masakrën e Luftës së Parë Botërore si rezultat të drejtpërdrejtë të konkurrencës së ashpër midis Fuqive të Mëdha për tregjet botërore.
Por përvoja e një shekulli me komunizëm në pushtet – me disa mangësi ende tani në Kubë, Korenë e Veriut dhe Kinën – e ka bërë të qartë koston njerëzore të një programi politik të vendosur në përmbysjen e kapitalizmit. Në mënyrë të përsëritur e të vazhdueshme, përpjekjet për të eliminuar tregjet dhe pronën private sollën vdekjen e një numri të jashtëzakonshëm njerëzish. Që nga viti 1917, në Bashkimin Sovjetik, Kinë, Mongoli, Europën Lindore, Indokinë, Afrikë, Afganistan dhe pjesë të Amerikës Latine – komunizmi u ka marrë jetën të paktën 65 milionë njerëzve, sipas studimeve të kujdesshme të demografëve.
Mjetet e shkatërrimit të komunizmit kanë përfshirë dëbimet e internimet masive, kampet e detyruara të punës dhe terror të Policisë së Shtetit – një model i ndërtuar nga Lenini dhe sidomos nga pasardhësi i tij, Joseph Stalin. Ky model është imituar gjerësisht. Ndonëse komunizmi ka vrarë një numër të madh njerëzish në mënyrë të qëllimshme edhe shumë prej viktimave të tij kanë vdekur nga uria si rezultat i projekteve mizore të planifikimeve sociale.
Për këto krime epike, Lenini dhe Stalini kanë përgjegjësi personale, ashtu si Mao Ce Duni në Kinë, Pol Poti në Kamboxhia, dinastia Kim në Korenë e Veriut dhe një numër tiranësh komunistë më të vegjël. Por nuk duhet të harrojmë idetë që i nxitin këta njerëz të këqinj të vrasin në një shkallë kaq të gjerë, ose kontekstin nacionalist në të cilin i përqafuan këto ide. Antikapitalizmi ishte tërheqës për ta në të drejtën e vet, por gjithashtu shërbeu si një instrument në mendjet e tyre, që vendet e prapambetura të hidheshin në radhët e Fuqive të Mëdha.
Revolucioni komunist tani mund të konsiderohet i kaluar, por 100-vjetori i tij, si çështja më e madh antikapitaliste, ende kërkon llogaridhënien e duhur.
Në shkurt të vitit 1917, Cari Nikolla II dha dorëheqjen nën presionin e gjeneralëve të tij, të cilët menduan se marshimet e bukës dhe protestat në kryeqytetin e Shën Peterburgut do të dëmtonin e zbehnin fuqinë e luftës kundër Gjermanisë dhe aleatëve të saj. Nga Revolucioni i Shkurtit, siç u bënë të njohura këto ngjarje, u formua një qeveri të përkohshme e pazgjedhur, e cila zgjodhi të sundojë pa Parlamentin e zgjedhur. Fshatarët filluan të zaptonin toka dhe sovjetikët (ose këshillat politikë) nisën të formohen midis ushtarëve në front, siç kishte ndodhur më parë midis grupeve politike nëpër qytete.
Atë vjeshtë, ndërsa lufta po vijonte, Bolshevikët e Leninit nisën një kryengritje të armatosur që përfshinte ndoshta jo më shumë se 10,000 vetë. Ata e drejtuan grushtin e shtetit jo kundër qeverisë së përkohshme, së cilës po i vinte fundi, por kundër sovjetëve kryesorë në kryeqytet, të cilët dominoheshin nga të tjerë socialistë më të moderuar. Revolucioni i Tetorit filloi si një grusht shteti nga radikalët kundër pjesës tjetër të të majtëve, anëtarët e të cilëve i denoncuan bolshevikët për shkelje të të gjitha normave dhe më pas u larguan nga sovjetët.
Bolshevikët, si shumë nga rivalët e tyre, ishin përkrahës të Karl Marksit, të cilët e panë luftën e klasave si motorin e madh të historisë. Ajo që ai e quajti feudalizëm do t’i hapte rrugën kapitalizmit, i cili do të zëvendësohej nga socializmi dhe, në shkallë të fundit, prej utopisë së largët të komunizmit. Marks parashikoi një epokë të re të lirisë dhe bollëkut, dhe parakushti i saj ishte të shkatërronte “skllavërinë e pagave” dhe shfrytëzimin e kapitalizmit.
Ndërsa ai dhe bashkëpunëtori i tij, Friedrich Engels deklaruan në Manifestin Komunist të vitit 1848, se “teoria jonë mund të përmblidhet në një fjali të vetme: Heqja e pronës private”. Pasi erdhën në pushtet në fillim të vitit 1918, bolshevikët e riquajtën veten Partia Komuniste dhe kërkonin të detyronin Rusinë drejt socializmit dhe, eventualisht, drejt fazës përfundimtare të historisë. Miliona njerëz u përpoqën të jetojnë në mënyra të reja. Askush, megjithatë, nuk e dinte me saktësi sesi duhej të dukej shoqëria e re. “Ne nuk mund të japim një karakterizim të socializmit”, pranoi Lenini në mars të vitit 1918. “Çfarë do të jetë socializmi kur të arrijë formën e tij përfundimtare, ne nuk e dimë, nuk mund të themi”.
Por një gjë ishte e qartë për ta: Socializmi nuk mund të ngjajë me kapitalizmin. Regjimi do të zëvendësonte pronën private me pronën kolektive, tregjet me planifikimin dhe parlamentet “borgjeze” me “fuqinë e njerëzve”. Në praktikë, megjithatë, planifikimi shkencor ishte i paarritshëm, siç pranuan edhe disa komunistë në atë kohë. Sa i përket kolektivizimit të pronës, ajo nuk i fuqizoi njerëzit, por shtetin.
Procesi i vënë në lëvizje nga komunistët përfshinte zgjerimin e madh të një aparati sekret policor për të bërë arrestimet, internimet e brendshme dhe ekzekutimin e “armiqve të klasës”. Shpronësimi i kapitalistëve gjithashtu e pasuroi një klasë të re të funksionarëve shtetërorë, të cilët fituan kontroll mbi pasurinë e vendit. Të gjitha partitë dhe pikëpamjet jashtë doktrinës zyrtare u shtypën, duke eliminuar politikën si një mekanizëm korrigjues.
Qëllimet e deklaruara të revolucionit të vitit 1917 ishin bollëku dhe drejtësia sociale, por angazhimi për të shkatërruar kapitalizmin krijoi struktura që e bënë të pamundur arritjen e këtyre qëllimeve.
Në zonat urbane, regjimi sovjetik tërhiqte punonjës të armatosur të fabrikave, anëtarë të etur për partinë dhe policinë sekrete, si dhe të rinjtë të paduruar për të ndërtuar një botë të re. Megjithatë, në fshatra, fshatarët – rreth 120 milionë shpirtra – kishin kryer revolucionin e tyre, duke hedhur poshtë fisnikërinë e vogël dhe duke krijuar de facto pronësinë e tokës fshatare. Me një vend të shkatërruar në prag të urisë, Lenini detyroi kuadrot e palëkundur të partisë që të pranonin për momentin revolucionin e veçantë fshatar. Në fshatra, për shkak të kundërshtimeve të puristëve komunistë, një ekonomi kuazi-tregu u lejua të vepronte.
Me vdekjen e Leninit në vitin 1924, ky lëshim u bë problemi i Stalinit. Në 1928, jo më shumë se 1% e tokës bujqësore të vendit ishte kolektivizuar vullnetarisht. Deri atëherë, fabrikat kryesore ishin kryesisht në pronësi të shtetit dhe regjimi ishte angazhuar për një plan pesëvjeçar për industrializim. Revolucionarët shqetësoheshin tani që Bashkimi Sovjetik kishte sisteme që nuk përputhen: socializmin në qytet dhe kapitalizmin në fshat.
Stalini nuk u përkul. Ai imponoi kolektivizëm shtrëngues nga Deti Baltik në Oqeanin Paqësor, madje edhe përballë rebelimit masiv të fshatarëve. Ai i kërcënoi zyrtarët e partisë, duke u thënë atyre se, nëse ata nuk ishin seriozë në lidhje me çrrënjosjen e kapitalizmit, ata duhet të ishin të përgatitur për t’ia dorëzuar pushtetin borgjezisë rurale në rritje. Ai nxiti luftëra klasore kundër “Kulakëve” (fshatarë në Rusi që ishin aq të pasur sa për të zotëruar një fermë) dhe të gjithë atyre që i mbronin ata, duke imponuar kuota për arrestime masive dhe dëbime të brendshme.
Stalini ishte i qartë në arsyetimin e tij ideologjik. “A mund të zhvillojmë bujqësinë sipas modës kulake, si ferma individuale, sipas modelit të fermave të mëdha” të ngjashme me ato në “Amerikë e kështu me radhë”, shtroi pyetjen ai. “Jo, nuk mundemi. Ne jemi një vend sovjetik. Ne duam të zbatojmë një ekonomi kolektive, jo vetëm në industri, por edhe në bujqësi”.
Dhe ai kurrë nuk u kthye prapa, edhe kur, si rezultat i politikave të tij, vendi u zhyt në një fazë tjetër urie nga viti 1931 deri më 1933. Kolektivizimi i detyruar gjatë atyre pak viteve do të përkthehej në 5-7 milionë jetë.
Precedenti i tmerrshëm i Bashkimit Sovjetik nuk bëri asgjë për të penguar revolucionarët e tjerë komunistë. Mao Ce Dun, një njeri i fortë si Stalini, ishte vënë në krye të lëvizjes kineze dhe, në vitin 1949, ai dhe shokët e tij dolën fitimtarë në luftën civile kineze. Mao e pa humbjen kolosale të jetëve në eksperimentin sovjetik, si thelbësor për suksesin e tij.
Lëvizja e tij “Hapi i Madh Përpara”, një fushatë e dhunshme nga viti 1958 deri në vitin 1962, ishte një përpjekje për të kolektivizuar rreth 700 milionë fshatarë kinezë dhe për të përhapur industrinë në të gjithë fshatrat. “Tre vite të forta pune dhe vuajtje, dhe një mijë vjet prosperitet”, u bë një slogan i shquar i kohës.
Raportet e falsifikuara të korrjeve triumfale dhe fshatarëve të gëzuar përmbysën kompleksin e mirëpajisur të elitës komuniste në Pekin. Në realitet, programi i Maos rezultoi në një nga krizat e urisë më vdekjeprurëse të historisë, duke pretenduar midis 16 dhe 32 milionë viktimave. Pas katastrofës, referuar nga të mbijetuarit si “era komuniste”, Mao bllokoi thirrjet për një tërheqje nga kolektivizimi. Siç tha ai, “fshatarët duan ‘lirinë’, por ne duam socializmin”.
As kjo nuk e shteroi repertorin e brutalitetit komunist në emër të kapitalizmit të përmbysur. Me pushtimin e Kamboxhias në vitin 1975, Pol Pot dhe Khmer Rouge të tij, çuan miliona njerëz nga qyteti drejt fshatit për të punuar në kolektiv dhe në projektet e punës së detyruar. Ata kërkuan të kthenin Kamboxhian ne një shoqëri pa klasa, vetëm agrare.
Pushteti i Khmer Rouge hoqi paranë, ndaloi peshkimin komercial dhe persekutonte budistët, myslimanët dhe pakicat etnike vietnameze dhe kineze si të “infiltruar”. Regjimi i Pol Pot gjithashtu kapi fëmijët që të parandalonte infeksionin ideologjik nga prindërit “kapitalistë”.
Si përfundim, ndoshta deri në 2 milionë kamboxhianë, një e katërta e popullsisë, u zhdukën si pasojë e urisë, sëmundjes dhe ekzekutimeve masive gjatë katër viteve të makthit të sundimit të Pol Pot. Në disa rajone, kafka mund të gjendet në çdo pellg.
Analiza e luftës së klasës së Marks e mohoi legjitimitetin ndaj ndonjë opozite politike, jo vetëm nga elementet “borgjezë”, por edhe nga vetë lëvizjet komuniste, sepse kundërshtarët “objektivisht” i shërbenin interesave të rendit kapitalist ndërkombëtar. Logjika e pamëshirshme e revolucionit antikapitalist vuri në dukje një lider të vetëm në majë të një sistemi të vetëm partiak.
Nga Rusia dhe Kina në Kamboxhia, Koreja e Veriut dhe Kuba, diktatorët komunistë kanë ndarë tipare kyçe. Të gjithë janë përshtatur, pak a shumë, me tipin Leninist: një bashkim ideologu militant dhe intrigantë të paskrupujt. Dhe të gjithë kanë pasur një vullnet ekstrem – parakusht për arritjen e asaj që mund të sjellë vetëm gjakderdhja e papërshkrueshme.
Komunizmi nuk ishte i vetmi gjatë shekullit të kaluar në kryerjen e masakrës së madhe. Shtypja e nazizmit dhe luftërat e shfarosjes racore vranë të paktën 40 milionë njerëz, dhe gjatë Luftës së Ftohtë, antikomunizmi nxiti shpërthimet e dhunës groteske në Indonezi, Amerikë Latine dhe gjetkë. Por, si dëshmitë e tmerreve të komunizmit u shfaqën gjatë dekadave, ajo tronditi me të drejtë liberalët dhe të majtët në Perëndim, të cilët ndanë shumë nga synimet egalitare të revolucionarëve. Disa e mohonin Bashkimin Sovjetik si një deformim të socializmit, duke atribuuar krimet e regjimit në prapambetjen e Rusisë ose veçoritë e Leninit dhe Stalinit. Sidoqoftë, Marksi kurrë nuk i mbrojti vrasjet masive ose kampet e punës të Gulagut. Askund nuk argumentoi se policia sekrete, dëbimi me makinat e bagëtive dhe vdekjet masive nga uria duhet të përdoren për të krijuar ferma kolektive.
Por nëse mësojmë një mësim nga shekulli komunist, është ky: Që të zbatojmë idealet marksiste duhet t’i tradhtojmë ato. Kërkesa e Marksit “për të hequr pronën private” ishte një thirrje për veprim dhe një rrugë e pashmangshme për krijimin e një shteti shtypës dhe të pakontrolluar.
Disa socialistë filluan të pranonin se nuk mund të kishte liri pa tregje dhe pronë private. Kur ata bënë paqen e tyre me ekzistencën e kapitalizmit, duke shpresuar që të rregullojnë më tepër sesa të heqin, ata fillimisht u akuzuan si tradhtarë. Me kalimin e kohës, më shumë socialistë përqafuan shtetin e mirëqenies, ose ekonominë e tregut me rishpërndarje. Por thirrja e sirenës për të kapërcyer kapitalizmin vazhdon ende midis disa të majtëve.
Ajo mbetet ende gjallë, megjithëse jo më në modën ortodokse marksiste, në Rusi dhe në Kinë, fortesa e madhe e shekullit komunist. Të dy vendet vazhdojnë të mos besojnë atë që ndoshta është më e rëndësishme për tregjet e lira dhe pronën private: kapacitetin e tyre për të dhënë pavarësi veprimi dhe mendimesh për njerëzit e zakonshëm, duke ndjekur interesat e tyre siç e shohin të arsyeshme, në jetën private, në shoqërinë civile dhe në sferën politike.
Por antikapitalizmi shërbeu edhe si një program për një rend alternativ në botë, në një të atillë ku mund të realizohen, synimet nacionaliste të shtypura prej një kohe të gjatë. Për Stalinin dhe Maon, trashëgimtarë krenarë të qytetërimeve antike, Europa dhe SHBA përfaqësonin joshjen dhe kërcënimin e një Perëndimi superior. Komunistët i caktuan vetes detyrën të barazonin dhe të kapërcenin rivalët e tyre kapitalistë dhe të fitonin për vendet e tyre, një vend qendror në arenën ndërkombëtare.
Kjo luftë revolucionare e lejoi Rusinë të përmbushte kuptimin e saj shekullor të një misioni të posaçëm në botë, ndërkohë që i dha Kinës një pretendim për të qenë edhe një herë Mbretëria e Mesme. Rezistenca e Vladimir Putinit ndaj Perëndimit, me përzierjen e tij të veçantë të nostalgjisë sovjetike dhe ringjalljes ortodokse ruse, bazohet në precedentin e Stalinit. Nga pikëpamja e saj sigurisht, Kina mbetet gjiganti i fundit komunist, ashtu si Pekini nxit dhe përpiqet të kontrollojë një ekonomi tregu kryesisht. Nën sundimin e Xi Jinping, vendi tani përqafon si ideologjinë komuniste dhe kulturën tradicionale kineze, në një përpjekje për të përforcuar qëndrimin e saj si një alternativë ndaj Perëndimit.
Shekulli i përgjakshëm i Komunizmit ka përfunduar, dhe ne mund të festojmë të shkuarën e saj. Por aspektet shqetësuese të trashëgimisë së saj zgjasin ende.

“Wall Street Journal”

*Kotkin është profesor i historisë dhe i marrëdhënieve ndërkombëtare në Universitetin e Princeton dhe anëtar i lartë në Institutin Hoover të Stanford-it. Libri i tij i fundit, “Stalini: Pritja për Hitlerin, 1929-1941”, u botua muajin e kaluar nga Penguin Press.

Kategori
Uncategorized

Kë takonte Saimir Tahiri nga dera sekrete në zyrën e tij ministrore?

33

Ministrinë e Brendshme dhe pushtetin e saj me dijeninë e plotë të Ramës, Tahiri jo vetëm e shndërroi në funksion të mbarëvajtjes së trafikut të drogës, por ka dyshime se në godinën e ministrisë Tahiri priste përmes tuneleve sekrete anëtarë të bandave të trafikut. Ish-ministri i Brendshëm, Dritan Demiraj konfirmoi dje ekzistencën e një dere sekrete në zyrën e Tahirit, kur ai ishte ministër i Brendshëm. Përmes një dere të dytë, Tahiri kishte mundësinë të zbriste në tunelet e godinës. “Nuk është një derë sekrete, të gjitha ministritë kanë pasur një derë emergjence, e cila të nxirrte poshtë në tunele. Unë nuk mund të konfirmoj se për çfarë është përdorur”, është shprehur Demiraj. I pyetur në lidhje me deklaratat e djeshme të ambasadorit Lu, Demiraj tha se një pjesë e drejtuesve të policisë që ishin të pranishëm në aktivitetin e Donald Lu, janë pjesë e kupolës së krimit të organizuar. “Nuk dua të paragjykoj ambasadorin Lu, por unë nuk besoj që peshqit e mëdhenj t’i kapin disa peshq që kanë qenë të përfshirë në trafikun e drogës. Nuk mund të kapin ato peshq që lëvizin në të njëjtat ujëra. Ajo që po them unë dhe të gjithë e dinë, është se një pjesë e drejtuesve të policisë që ishin prezent aty kanë qenë drejtues edhe gjatë viteve 2015-2016, si pjesë e kupolës drejtuese. Unë nuk mund të besoj që, lufta kundër krimit bëhet me propagandë”, deklaroi Demiraj, në lidhje me bashkëpunimin e tij dhe ambasadës së SHBA gjatë kohës që ai ishte ministër. Demiraj foli për një bashkëpunim në luftën kundër krimit dhe trafiqeve. “Ministria e Brendshme ka një bashkëpunim të jashtëzakonshëm me qeverinë e SHBA dhe me Ambasadën e SHBA. Padyshim dhe unë gjatë periudhës që kam qëndruar në ministri kam pasur bashkëpunim shumë të mirë me vartësit e Ambasadorit Lu, kryesisht në lidhje me çështjet e krimit dhe trafiqeve”, tha ai. I pyetur në lidhjen me listën e personave të implikuar në trafikun e drogës dhe a ka qenë në dijeni Ambasada në këtë listë Demiraj nuk u prononcua, por tha: “Ajo listë është një listë që ka ardhur si rezultat i hetimeve dhe përgjimeve të agjencive ligjzbatuese në kohën, kur kanabisi në 2015 dhe 2016 ishte në kulmin e tij”. Demiraj tha se, padyshim që Tahiri është një nga peshqit e mëdhenj, për të cilët po flet Ambasadori ose ai nuk ka vepruar i vetëm, por ka pasur mbi kokë edhe Ramën si përgjegjësin kryesor. “Në gjykimit tim në rast se Tahiri është i përfshirë padyshim që është një nga peshqit më të mëdhenj. Padyshim që është një nga peshqit më të mëdhenj. Në rast se dyshimet mbi të vërtetohen, ai është një nga peshqit e mëdhenj, por ai nuk ka vepruar vetëm. Ka pas dikë, i cili e ka mbështet në veprimtarinë e tij”, thotë Demiraj. Ai thekson se dosja Habilaj dhe rasti i Orest Sotës kanë lidhje me njëra-tjetrën. “Padyshim që kanë një lidhje me njëra- tjetrën. Vërtetojnë të gjitha akuzat që opozita prej katër vitesh bën për sasi të mëdha droge, avionë droge, për pista, përfshirjen e strukturave të policisë me emra e mbiemra, me sasi e 30%”

Kategori
Uncategorized

Byzylyke të rinj për dy ministra.

Po ky eshte nje lajm i mire!

Nga Guxim Alimani /
——————————————
Te dashur miq!

-“Burgun”mos ja uro as hasmmit”eshte nje shprehje e kahmotshme e vendlindjes time.

Por sot nuk u intrigova nga kjo shprehje teksa mora sigurine nga nje mik se nje minister aktual dhe nje ish-minister do te jene nder te paret qe do shijojne prangat dhe qelite VIP te burgut 302.

Po ashtu do perjashtohen nga sistemi gjygjtaret te cilet refuzuan kerkesen legjitime te banoreve per te ndalur kete masaker mjedisore.

Ndjehem mire qe kam kontribuar modestisht per dosjen Valbona duke ju bashkuar Dr.Islam Lauka,ambasador dhe dhjetera ekologeve e patrioteve jo vetem nga Tropoja e Shqiperia por dhe shume personaliteteve nderkombetare nder te cilet dua te veçoj z.Michel Lepoix,komisar divizioni i policise franceze dhe admirues i Valbones sone.

Kategori
Uncategorized

​Qeveria Rama 2 ka ngordhur.Kerkohet dezinfektim dhe groposje!

Qeveria Rama 2 ka ngordhur.Kerkohet dezinfektim dhe groposje!

Nga Albina Deda.

———————————–

-Asnje merimange e falange krimi.Asnje para e çfaredo prerjeje.

Asnje konspiracion nderkombetar nuk e shpeton dot kryeministrin bastard shqiptar.

As mashtrimi mediatik,as shitja e bashkepunetoreve.As presioni e arroganca ndaj prokuroreve nuk e mbajne ne jete Edi Ramen.

Ai ka ngordhur duke lene pas kadavra qe kundermojne eren-kërmë qe kerkon dezinfektim para groposjes!Kjo metamorfoze tragjike e Edi Rames nuk erdhi nga kozmosi dhe fatkeqesisht as nga nderkombetaret por ekskluzivisht nga Partia Demokratike e cila edhe pse me kosto elektorale ju eshte qasur aspiratave madhore te shqiptareve.Sot Edi Rama si qeni qe pret ngordhjen leh pa pushim e me hungurime.Ai ben nacionalistin per te humbur e tjetersuar vemendjen kur nuk ka njeri qe e njeh e nuk e din se ai eshte doktrinari bastard i antikombit,antifamiljes!Ai ben shtetarin eksigjent kur subkoshienca e tij eshte e mbisunduar nga kaosi mental deri ne semindje pa mundesi permiresimi.Sot erdhi fundi i tij.Nje fund jo vetem pa lavdi por i turpshem deri ne neveri.Partia Demokratike ndonese pa shume poza patetike ishte dhe ngelet skaneri qe diagnostikoi dhe transmentoi sistematisht te shqiptaret e nderkombetaret fytyren e vertete te Edi Rames dhe çakejve e lakejve rreth tij.Sot fjalen e kane shqiptaret e Partia Demokratike eshte me shume se kurre misionarja e aspiratave te tyre.Pritshmeria natyrisht ndaj demokrateve eshte e larte e imperative por dijeni se nuk kishim te benim me nje bande rrugaçesh province por me nje bande politike e shteterore kriminale te pashoq ne historine moderne.

Nese ne Arabi po arrestohen princer e ministra edhe ketu ne Sulltanatin qe ngriti Edi Rama po fryn era e fundosjes se “Sheikeve”te droges e korrupsionit.Ndaj lipset durim e guxim,qendrueshmeri e njemendesim ne groposjen e kesaj kufome politike qe te shpetoje pa u varrosur shpresa e gjenerates sone.ALBINA DEDA.

Kategori
Uncategorized

​Bandat e Shtetit, apo Shteti Bandë.

Bandat e Shtetit, apo Shteti Bandë.

1. Tahiri dhe Sota kanë udhëtuar bashkë për në Itali, me datë 2 Gusht 2016 nga Porti i Durrësit. Ata janë larguar nga Italia bashkë dhe janë rikthyer në Shqipëri me datë 7 Gusht 2016 me të njëjtën linjë.

2. Me 1 Shtator 2017 Tahiri dhe Sota janë larguar bashkë nga Shqipëria nëpërmjet Muriqanit dhe janë kthyer bashkë me datë 3 Shtator 2017 po nëpërmjet Muriqanit.

3. Në 6 Shtator 2017 Orest Sota ka dalë nga Shqipëria duke përdorur makinën e Tahirit.

Me “Tahiri”-“Sota” ngaterrohet ne mes edhe Dosja “Santo”, edhe Dosja e Hapur nga ish-AKU mbi “Pulat Braziliane”,
Ne shtator 2017 jane sekuestruar sasi e madhe Kokaine ne Kontenieret e Pulave nga Brazili.

Fill pas Kesaj AKU bllokoi kategorikisht importimin e ketyre mallrave,
Bllokimi eshte bere ne portin italian te Gioia Tauro dhe destinacioni Final i Konteniereve ishte Shqiperia,

—————————————————————–

KUJTESE:

Ne vitin 2014 kur Artan Santo u ekzekutua, autoritetet portuale Malazeze bllokuan 250KG Kokaine e paster me vlere rreth 20M €.
Tre jave me pas Artan Santo u ekzekutua.
Asokohe u fol per nje transaksion te paperfunduar nga banka Credins, President i se ciles ishte i ndjeri Santo,,,,,
Shenim:

SOT Orest Sotajustifikon shumen prej 863 mije € si pagese per fatura te papaguara, “NDERKOHE I GJITHE AKTIVITETI I TIJ QE NE VITIN 2015 DERI ME SOT” sipas shifrave nuk e ka kapacitetin e duhur per te harxhuar 836 mije EURO hekur ndertimi.
Sota flet per fatura te papaguara,

I ngelet Saimir Skafistit qe te tregoje se kujt ja ka kete BORXH.,

Kategori
Uncategorized

Pushtet_krimi në Panik. kush e informon Lulzim Bashën?

Pushtet_krimi në Panik:

kush e informon Lulzim Bashën?

Nga shtatori e deri dje pasdite, Lulzim Basha ka bere 4 denoncime te forta, qe ne fillim dukeshin si te pabesueshme, por me pas rezultuan te sakta.

Me 19 shtator, Lulzim Basha denoncoi me profilin e tij ne FB, rastin e Elbasanit, ku policia u zmbraps para dy makinave me te fortet e qytetit. Basha permendi emrin e dhendrrit te Sejdinit dhe te nje grupi kriminal ne qytet. Doli pastaj qe ngjarja ishte e vertete. Basha citon ne FB, burime te sigurta, ose bashkepunetore, por ai permend shpesh dhe sherbimet partnere.

Me 17 tetor, Lulzim Basha publikoi dosjen e plote te pergjimeve te prokurorise se Katanias, 1800 faqet ku permendej Tahiri dhe aktiviteti i Habilajve. Me pas, dosja doli ne media.

Me 20 tetor, Basha nxori momentin e heqjes se jahtit luksoz te Saimir Tahirit nga porti i Durresit, 3 dite pasi kishte shperthyer skandali i pergjimeve. Rasti u denoncua me foto te momentit te imbarkimit te mjetit lundrues.

 

Nje dite me pare, me 3 nentor, Basha denoncoi faktin se ne makinen e ndaluar ne Elbasan ishin gjetur 860 mije euro dhe dy patenta te Tahirit. Dhe, qe keto te dhena nuk ishin publikuar nga policia.

 

Nje ore me pas, policia shperndau nje deklarata ku konfirmoi shumen e parave dhe dy lejet e drejtimit te skafeve ne emer te Saimir Tahirit.

Keto 4 raste, kane bere shume vete te mendojne se kush e informon Lulzim Bashen.

Qytetaret, policia, sherbimet partnere? Ai ngjan se ka tentuar vete te jape nje pergjigje, kur eshte mesuar se ka takuar Ministrin e brendshem italian, Minniti, nje takim i befte, qe nuk ishte parashikuar ne axhenden e zyrtarit te larte italian gjate qendrimit ne Tirane.

Kategori
Uncategorized

Europa ime: Ç’është atdheu?

Europa ime: Ç'është atdheu?

Ka njerëz që e humbasin atdheun e tyre dhe detyrohen të arratisen. Këta njerëz nuk kanë privilegjin të vendosin nëse duan të qendrojnë në atdheun e tyre. E atyre që u ecën ters, priten në një vend tjetër nga njerëzit, të cilët duan ta mbrojnë “atdheun e tyre” prej “të huajve” dhe ky vend asnjëehrë nuk mund të bëhet atdhe për ta.

Nga Krsto Lazarevic –  04/11/2017

Ku është atdheu? Ndodhet ai majtas apo djathtas? Eshtë ai fqinjësi, pyje, fusha, kombi vetiak, Europa apo e gjithë bota? Eshtë ai një kujtim ndaj fëmijërisë, apo shpresë për të ardhmen?

Në veshët e shumë gjermanëve fjala atdhe tringëllonIn e konsumuar po ashtu si kofshë derri, birrë, apo xhumaxhuxh oborri. Por edhe si antisemitizëm, kryq i thyer dhe strehimore refugjatësh që digjen. ishin nazistët, që konceptin e atdheut e vendosën në qendër të ideologjisë së tyre dhe janë neo-nazistët e ekstremit të djathtë NPD (Partia Nacional-Demokrate), që e quajnë veten “partia sociale e atdheut”. Eshtë partia populiste e djathtë AfD, që do ta mbrojë atdheun gjerman prej refgujatëve. Nëse është e nevojshme ajo do ta bëjë këtë edhe duke qëlluar ndaj fëmijve në kufirin gjerman. E ashtu si për çdo temë që angazhohet AfD-ja, partitë e tjera ndihen të detyruara të pëfshijnë edhe ato në agjendën e tyre.

Pasi kandidatja kryesore e partisë ekologjiste Katrin Göring-Eckhardt në kongresin e vogël të partisë tha: “Ne e duam këtë vend. Eshtë atdheu ynë. Këtë atdhe nuk duhet ta përçajmë”, në parti u diskutua shumë. A mundet që koncepti atdhe të ketë konotacion pozitiv në Gjermani? Baza e ekologjistëve e ka të vështirë me fjalën “atdhe”, kryesia e partisë ekologjiste ka ende shumë plane me këtë. “Atdheu” duhet të jetë hallka lidhëse e koalicionit të ardhshëm mes CDU/CSU, FDP (Liberal-Demokratët) dhe ekologjistët. Me atdhe në këtë frymë kihet parasysh Gjermania. E prej kësaj rjedh detyrimisht pyetja, se për kë mund të jetë Gjermania atdhe dhe për kë jo.

Një koncept pa qeder apo i rrezikshëm?

Ka njerëz, që kanë lindur në një vend, jetojnë atje gjatë gjithë jetës dhe e quajnë këtë vend atdhe. Ka njerëz, për të cilët atdheu është një burg, prej nga ata largohen dhe më së shumti e vizitojnë atë nga ndjenja e detyrimit vetëm për Krishtlindje. Ka njerëz që e humbasin atdheun e tyre dhe detyrohen të arratisen. Këta njerëz nuk kanë privilegjin të vendosin nëse duan të qendrojnë në atdheun e tyre. E atyre që u ecën ters, priten në një vend tjetër nga njerëzit, të cilët duan ta mbrojnë “atdheun e tyre” prej “të huajve” dhe ky vend asnjëehrë nuk mund të bëhet atdhe për ta.

Në gjuhën e përditshme fjala atdhe është një koncept pa qeder. Shumica e njerëzve e përshkruajnë atë me vendin, ku janë rritur dhe e lidhin me kujtime ose me një vend, ku ata ndihen si në shtëpi. Në politikë ky koncept është më i rrezikshëm dhe përjashtues, pasi populistët e djathtë në mbarë Europën e vendosin në qendër të ideologjisë së tyre.

Pa atdhe askund

Si fëmijë mua më thonin, që Serbia është atdheu im, pra unë isha krenar të jem serb. Unë mbaja në qafë një kryq ortodoks dhe një stemë serbe.  Por në këtë kohë unë asnjëherë nuk kisha qenë në Serbi. Familja ime vjen nga Bosnjë-Hercegovina. E përderisa atje kishte luftë, ne jetonim në Gjermaninë.

Ishte daja im, një kroat, i cili na mori ne në Reutlingen dhe e ndihmoi babain tim të gjejë  një punë në ndërtim. Ndërkohë që 1000 km larg serbët dhe kroatët masakronin e dëbonin njeri-tjetrin reciprokisht, ne jetonim në paqe si familje.

Ndërsa Kroacia zuri vendin e tretë në Kampionati Botëror të Futbollit më 1998, unë brohorisja. Gjatë udhëtimit të kolonës së makinave të tifozëve unë si nëntë vjeçar isha ulur pas dhe valëvisja flamurin kroat nga dritaret e makinës. Flamuri kroat në dorë, stema serbe në qafë – për mua kjo nuk përbënte kundërthënie. Lufta nuk më interesonte mua. Vetëm vonë unë mësova, se portieri i shkëlqyer Davor Šuker pozonte para varrit të udhëheqësit të Ustashëve Ante Paveli?, nën drejtimin e të cilit qindra miëjra hebrej, serbë, romë e opozitarë u shfarosën.

Unë preokupohesha prej luftrave pasuese jugosllave dhe me krimet që u kryen në emër të Serbisë. Spastrimet etnike, përdhunimet sistematike, rrethimi i Sarajevës, Srebrenica. Të jetë ky atdheu im? Më mirë jo, vendosa unë. Unë mora stemën e hoqa nga varësja dhe e mbylla në sirtar. Edhe sot e kësaj dite ajo ndodhet atje. Atdheu u bë për mua diçka e keqe. Diçka për të cilin njerëzit janë të gatshëm të ndjekin urdhëra mizore dhe të vrasin.

Pasaporta, atdheu dhe të drejtat

Unë jetoj në Gjermani qëkurse mendoj. Koha më përpara nuk më kujtohet. Megjithatë Gjermania nuk u bë atdheu im. Eshtë e vështirë të ndihesh si në shtëpi, kur kërcënohesh të të kthejnë. të të dëbojnë për në një vend, që e njeh vetëm sepse ke kaluar pushimet e verës atje dhe gjuhën e të cilit nuk e flet. Për shumicën e miqve të mi patenta ishte dokumenti më i rëndësishëm, që morën kur mbushën 18 vjeç. Për mua ishte leja e pakufizuar e qendrimit.

Sot unë jetoj në Berlin dhe jam gjerman. Nuk është diçka me të cilën krenohem, apo turpërohem. Eshtë thjeshtë vendi, ku unë jetoj. Pasaporta gjermane nuk më ka dhënë mua atdhe, por të drejta. Të drejtën të udhëtoj dhe të votoj. Të drejtën të jem një subjekt politik brenda territorit, ku jetoj. Kjo nuk tingëllon ngrohtë si atdhe, por për mua është më e rëndësishme.

Në fund të “Parimi i Shprresës” të Ernst Bloch është fjalia: “Kështu në botë krijohet diçka, që shfaqet vetëm në fëmijëri dhe atje ku askush nuk ka qenë: atdheu.” Bloch u largua nga perandoria gjermane, sepse ai ishte kundër Luftës së Parë Botërore. Ai u arratis prej nazistëve, seose ishte hebre dhe emigroi nga RDGJ-ja, pasi u konfrontua me regjimin e SED (Partia e Bashkuar Socialiste në ish-Republikën Demokratike të Gjermanisë).

Për Bloch atdheu nuk ishte vendi, në të cilin u lind, apo kombi të cilit i përket, por një kujtim dhe mall për fëmiëjrinë dhe shpresën në një të ardhme, që duhet të fitohet. Një utopi, në të cilën nuk ka qenë asnjë njeri. Në veshët e mi kjo tingëllon më mirë se sa kofshë derri, xhuxh i oborrit apo ministria e atdheut.

Krsto Lazarevic ka lindur në Bosnjë-Hercegovinë dhe është arratisur si fëmijë me familjen në Gjermani në kohën e luftës. Ai jeton sot në Berlin, punon si gazetar dhe publicist, shkruan për media të ndryshme gjermane./DW

Këtë e pëlqejnë <span>%d</span> blogues: