“Eda Hykaj (Sejdo), asistentia e Dr. Sali Berishës, është një nga ato figura që koha nuk i zbeh, por i afirmon më tepër.”

Prej më shumë se 36 vitesh ajo ka qenë aty, në një nga vendet më të ndjeshme të funksionimit të zyrës së tij — aty ku fillon çdo takim, çdo pritje dhe çdo delegacion.

E ardhur nga lëvizja e Dhjetorit 1990, ajo mbart me vete një fillim të mbushur me idealizëm dhe ndryshim historik.

Por rruga e saj nuk u mat me zhurmë apo protagonizëm, por me qëndrueshmëri, me ditë të gjata pune dhe me një përkushtim të heshtur që nuk ka kërkuar kurrë vëmendje.

Në rolin e saj jo vetëm si “asistente” e Z.Berisha, Eda ka qenë shumë më tepër se organizatore e takimeve.

Ajo ka qenë porta e parë e çdo vizite, kujtesa e rendit dhe e etikës së një zyre ku kalojnë qytetarë , politikanë, delegacione të rëndësishme dhe momente politike me peshë.

Me një qetësi të natyrshme dhe një vështrim të qeshur, por njëkohësisht të mprehtë që nuk i shpëton asgjë, ajo ka mbajtur mbi supe përgjegjësinë e një funksioni që kërkon besim të plotë dhe precizion të lartë.

Shpesh, para saj janë ndalur njerëz të rëndësishëm, delegacione shtetërore, figura publike, dhe gjithmonë ajo ka qenë aty, e palëkundur, duke ruajtur atë ekuilibër të padukshëm mes formalitetit dhe njerëzores. 


Nuk është thjesht një rol teknik, por një prani që i jep rend dhe qetësi një hapësire ku çdo detaj ka rëndësi.

Dhe ndoshta pikërisht kjo e bën figurën e saj të veçantë, jo ajo Eda që kërkon të shihet, por ajo pa të cilën gjithçka tjetër nuk do të kishte të njëjtin rend.

Edlira Hyka (Sejdo)
Asistente e Kryetarit Sali Berisha .

Pë ata që nuk e njohin: Zonja Edlira Hyka (Sejdo) ka shërbyer si asistente pranë Kryetarit të Partisë Demokratike të Shqipërisë, Prof. Dr. Sali Berisha, në mënyrë të pandërprerë që nga viti 1991.

Ajo është diplomuar në Drejtësi dhe ka një formim profesional në fushën juridike dhe administrative.

Para angazhimit të saj politik, gjatë viteve 1984–1991, ka punuar në Institutin e Industrisë së Lehtë dhe Ushqimore, duke kontribuar në sektorin industrial dhe administrativ.

Zonja Hyka është nënë e dy fëmijëve dhe banon në Tiranë.

🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹

“Eda Hykaj (Sejdo), assistant to Dr. Sali Berisha, is one of those figures whom time does not fade, but rather further affirms.”

Eda Hykaj, Chief of Protocol to Sali Berisha, stands as one of those rare figures whom time does not diminish, but rather brings into sharper institutional and professional focus.

Emerging from the generation of the December 1990 student movement, she carries with her a beginning shaped by idealism and a pivotal moment of historical change.

Yet her path was never defined by noise or visibility, but by consistency, long working days, and a quiet dedication that has never sought attention.

For more than 36 years, she has remained at the very core of one of the most sensitive functions within his office—where every meeting begins, every reception is arranged, and every delegation is received.

In her role as Chief of Protocol, Eda has been far more than an organizer of engagements.

She has been the first point of contact for every visit, the guardian of order and protocol in an environment where high-level delegations and politically significant moments converge.

With a natural calm and a gentle smile, yet a sharp and observant gaze that misses nothing, she has carried the responsibility of a role that demands absolute trust, precision, and unwavering discipline.

Often standing before her have been senior officials, state delegations, and public figures—while she has remained steady, maintaining the delicate balance between formality and human warmth.

Her role is not merely technical; it is a presence that brings structure and calm to a space where every detail matters.

For many, she remains “Eda of the Doctor,” a simple name attached to a long institutional history.

Yet in essence, she represents something greater: silent loyalty, enduring professionalism, and a life built upon continuous service.

And perhaps this is precisely what makes her presence distinctive—not the Eda who seeks to be seen, but the one without whom everything else would lose its order.”

Edlira Hyka (Sejdo)
Assistant to Chairman Sali Berisha

For those who may not be familiar: Ms. Edlira Hyka (Sejdo) has served as assistant to the Chairman of the Democratic Party of Albania, Prof. Dr. Sali Berisha, continuously since 1991.

She holds a degree in Law and has a professional background in the legal and administrative fields.

Prior to her political engagement, during the period 1984–1991, she worked at the Institute of Light Industry and Food Industry, contributing to the industrial and administrative sector.

Ms. Hyka is a mother of two and resides in Tirana.

Takim me hetuesin

Ka histori që nuk janë thjesht kujtime, por plagë që nuk mbyllen kurrë plotësisht. Rrëfimi i Petrit Bazelli është një prej tyre: një dëshmi e dhimbjes së hetuesisë komuniste dhe e mënyrës si e kaluara mund të rikthehet papritur, edhe pas shumë vitesh demokracie.

Në hetuesinë e Korçës, ai përjetoi atë që shumë të përndjekur politikë e kanë përshkruar si një sistem të ndërtuar mbi frikën dhe nënshtrimin.

Pyetjet nuk kërkonin të vërtetën, por rrëfimin e detyruar. Njeriu vendosej në kushte çnjerëzore, i lidhur dhe i thyer psikologjikisht, derisa humbte çdo ndjenjë kontrolli mbi veten. Aty nuk kishte drejtësi, por vetëm presion për të pranuar atë që sistemi kishte vendosur më parë.

Pas rënies së komunizmit, në vitet e demokracisë, Petrit Bazelli u emërua drejtor i burgut të Korçës.

Ky rol e vendosi përballë një realiteti të ri, por edhe përballë hijes së së kaluarës së tij.

Ai nuk ishte më i burgosur, por një drejtues institucioni, duke u përpjekur të sillte rregull dhe njerëzi në një sistem që po përpiqej të ndryshonte.

Por e kaluara nuk kishte ikur.

Një ditë, gjatë një vizite zyrtare në institucion, u shfaq edhe ish-hetuesi i tij, Arqile Dine, ende pjesë e strukturave shtetërore.

Petriti e pa nga dritarja e zyrës së tij dhe në atë çast gjithçka u rikthye: hetuesia, burgu, dhe vitet e errëta të rinisë së tij të shkatërruar nga dhuna e sistemit.

Ai zgjodhi të mos e kthente atë moment në përplasje.

Për të shmangur një situatë të rënduar emocionale dhe një skandal të mundshëm, ai kërkoi që takimi në zyrë të mos bëhej drejtpërdrejt me të.

Në vend të tij, u takuan dy punonjës të rinj, të cilëve më pas ai u tregoi të vërtetën e atij momenti. Ata u habitën, sepse për ta, e kaluara dukej e largët, ndërsa për të ishte ende e gjallë.

Kjo histori është një përplasje mes dy kohëve: një e kaluar e dhunshme që nuk harrohet dhe një demokraci që ende mbart hijet e saj.

Takimi me hetuesin nuk ishte thjesht një rastësi, por një kujtesë e fortë se drejtësia historike nuk është gjithmonë e plotë, dhe se plagët e së kaluarës mund të rishfaqen në mënyrat më të papritura.

Pas shtypjes me dhunë dhe vrasjeve të revoltës së 20 majit 1984 në kamp-burgun e Qafë-Barit, mbi të burgosurit u hap një fazë edhe më e errët: torturat çnjerëzore. 

Kampi u shndërrua në një vend hakmarrjeje, ku çdo shpresë për dinjitet njerëzor dukej se ishte shuar. 

Të dënuarit e ndërgjegjes, të lidhur këmbë e duar, të rraskapitur nga ditë të tëra pa bukë e pa ujë, megjithatë mbanin një krenari të heshtur për revoltën që kishin ngritur.

Ditën e tretë pas ngjarjeve, të burgosurit u rreshtuan me forcë përpara kampit. Një nga një, ata nxirreshin dhe dërgoheshin në dhomat e hetuesisë, ku i prisnin hetuesit, oficerët e Sigurimit dhe policë të ardhur nga Tirana. Mes tyre vepronin edhe spiunë, madje edhe disa “bashkëvuajtës”, të cilët jepnin emra dhe informacione për organizatorët e revoltës, duke përcaktuar fatin e tyre drejt dënimeve edhe më të rënda, deri në pushkatim.

Ajo që ndodhte nuk ishte më thjesht burgim, por një përpjekje për të thyer përfundimisht njeriun. Ata ishin njerëz të pafajshëm, që kishin guxuar të kërkonin liri dhe dinjitet, dhe për këtë po trajtoheshin si armiq të rrezikshëm. Çdo xhelat që dilte nga dhomat e torturës kishte rrobat e njollosura me gjak — gjak që vinte nga trupat e të burgosurve të rrahur dhe të gjymtuar.

Shpesh dëgjohej zëri i shefit të operacionit, Edmond Caja, i cili jepte urdhra të prerë për goditje edhe më të rënda, me qëllim që të thyheshin përfundimisht të burgosurit dhe të shërbenin si shembull frike për të tjerët. Megjithatë, shumë prej të dënuarve, edhe pse të dobësuar dhe të plagosur, qëndronin në heshtje, me një forcë të brendshme që nuk mund të shuhej.

Pas çdo rrahjeje, në ajër dëgjoheshin të qeshurat e xhelatëve — një e qeshur e thatë dhe e ftohtë, që e bënte edhe më të padurueshme skenën e dhunës.

Në një moment, nga rreshti i të burgosurve shpërtheu një zë i fortë që theu heshtjen:
“Poshtë komunizmi! Rroftë flamuri kuq e zi pa yllin sllav! Rroftë Shqipëria dhe Kosova!”

Menjëherë, xhelatët u turrën mbi të. Ishte një i burgosur nga Kosova, i cili u tërhoq zvarrë dhe u godit brutalisht me shkelma e grushte, derisa humbi fuqinë të qëndronte në këmbë. Në atë çast, Edmond Caja bërtiti me egërsi:
“Silleni këtu zagarin, t’i tregoj diktaturën proletare!”

Në këtë skenë tensioni dhe dhune, Petrit Bazelli nuk ishte thjesht një i burgosur i zakonshëm. Ai ishte një i ri i formuar, i ardhur nga një familje me traditë të thellë kombëtare, nip i Pasho Kolanecit, një figurë e njohur e qëndresës në Gorë. Familja e tij kishte dhënë njerëz që kishin luftuar për Shqipërinë dhe kishin qëndruar përkrah figurave të njohura të nacionalizmit shqiptar. Kjo prejardhje, në vend që t’i jepte mbrojtje, në sistemin komunist ishte kthyer në arsye dyshimi dhe persekutimi.

Petriti vetë kishte kaluar një jetë të ndërprerë dhunshëm: nga mësues në zonat e thella të Moglicës, i pushuar pa arsye në vitin 1975, më pas punëtor në Kombinatin e Sheqerit në Maliq, deri te arrestimi i tij në dhjetor 1980 me akuzën e agjitacionit dhe propagandës. Në hetuesi kishte përballuar tortura të rënda, por nuk ishte thyer. Kjo e kishte çuar në burgun e Qafë-Barit, ku tani gjendej përballë një tjetër kapitulli të errët të jetës së tij.

Në atë moment, ai qëndronte në rresht, i lodhur, por i pathyer. Pranë tij ishte shoku i gjakosur, Anastas Dhamo nga Pogradeci, të cilit i kishin shkulur mustaqet me pinca. Pamja e tij ishte dëshmi e gjallë e dhunës që po ushtrohej mbi trupin dhe dinjitetin e të burgosurve.

Kur u përmend sërish emri i kërcënimeve, Petrit Bazelli u përgjigj me një qetësi që trondiste më shumë se çdo britmë:
“Ja ku më keni edhe mua. Merrni shpirtin, se të tjerat mi keni marrë me kohë.”

Përballë tyre qëndronin hetuesit dhe oficerët e Sigurimit — ndoshta edhe ata që dikur kishin firmosur dosjet që i kishin çuar në burg. Në atë skenë, kufiri mes jetës dhe padrejtësisë ishte zhdukur. Ata ishin burra të rinj të thyer nga një sistem, ku ëndrrat për arsim, liri dhe jetë normale ishin shndërruar në kujtime të pamundura.

Dhe megjithatë, brenda asaj errësire, qëndresa e tyre mbeti e vetmja formë lirie që nuk mund t’u merrej.

Më në fund, përpara tyre u shfaq piramida kufitare.

“Ali, arritëm! Shpëtuam!”

Por gëzimi zgjati vetëm pak çaste.

Një krismë arme theu heshtjen e mëngjesit dhe britmat ushtarake ushtuan nëpër humnera:

“Ndalo! Jeni të rrethuar!”

“Hidhu, Ali!” — bërtiti Ulsiu dhe u hodh si shqiponjë drejt greminës.

Aliu nuk mundi ta ndiqte.

Kufitarët, kapterrët dhe spiunët u hodhën mbi të si bisha.

Prita ishte organizuar prej kohësh.

Nga fundi i greminës dëgjohej zëri i Ulsiut:
“Aliii… ku je?”

Kapter Myfit Zagorçani ulërinte:
“Ulusi Pashollari! Nëse nuk dorëzohesh, shokun tënd do ta vrasim para syve të tu!”
Mbi shkëmb, Aliu i gjakosur dukej sikur i thoshte:
“Ik, Ulsi… mos u kthe…”

Sapo ri preku tokën shqiptare, dhjetëra duar ushtarësh e lidhën me tela me gjemba.

Dy djemtë, ende pa vënë brisk në faqe, u tërhoqën zvarrë drejt fshatit Alarup të Pogradecit, mes britmave triumfuese të atyre që krenoheshin me mizorinë e tyre.

---

Hetuesia ishte çnjerëzore.

“Fol!” — ulërinte hetuesi ndërsa e godiste pa mëshirë.

Kunjat nën thonj, vezët e nxehta mbi trup, uria, pagjumësia dhe dhuna kishin vetëm një qëllim: ta thyenin.

Por Ulsiu nuk foli.

Ai nuk tradhtoi askënd.

As shokët. As familjen. As idealin.

Gjithçka nisi vite më parë, kur si nxënës shembullor kishte guxuar t’i shkruante një letër Enver Hoxhës, duke kërkuar vetëm një të drejtë: të vazhdonte shkollën.

Krimi i tij ishte se kishte një xhaxha të arratisur.

Në zyrën e Komitetit të Partisë në Maliq, sekretari Vait Kolaneci ia preu ëndrrën:

“Ne nuk luftuam që ju, nipat e armiqve, të shkolloheni!”

Aty lindi urrejtja ndaj diktaturës.

Në vitin 1973, në burgun famëkeq të Spaçit, Ulusi ishte bërë simbol i rezistencës antikomuniste.

Ai ishte një nga organizatorët kryesorë në revoltën e të burgosurve politikë.

U dogjën stendat e propagandës komuniste dhe fotografia e Enver Hoxhës.

Të burgosurit refuzuan të dilnin në punë.

Pastaj ndodhi akti që do të hynte në histori.

Një çarçaf i bardhë u kthye në flamur.

Ulsiu preu dorën dhe me gjakun e tij ngjyrosi të kuqen e flamurit shqiptar.

Piktori Mersin Vlashi vizatoi shqiponjën dykrenare.

Së bashku me Gjet Kadelin, Ulsi Pashollari ngriti në Spaç flamurin kuqezi pa yllin komunist — për herë të parë në zemër të diktaturës.

Pjetër Arbnori do të kujtonte më vonë:
“Ulsiu kishte shpirt çeliku. Torturat e kishin dobësuar fizikisht, por kurrë moralisht.”

Madje, sipas dëshmive, Sigurimi tentoi ta eliminonte edhe në spital.
Por ai mbijetoi.

Në vitin 1986 u lirua, pas 22 vitesh burg dhe ferri.

Megjithatë, as liria nuk e ndali.

Ai u bë një nga nismëtarët e rrëzimit të bustit të diktatorit në Korçë dhe ndër firmëtarët e parë të Partisë Demokratike.

Asnjëherë nuk kërkoi hakmarrje.

As privilegje.

As shpërblim.

Kërkonte vetëm një Shqipëri të lirë dhe demokratike.

Më 15 shkurt 1995, Ulusi u nda nga jeta, i rraskapitur nga vuajtjet e burgjeve komuniste, por i pamposhtur në shpirt.

A e kuptoni se çfarë gjëme po i bëni popullit tuej, o mjeranë të qelbur në lekët e pista?

Dhe pretendoni se ne duhet t’i besojmë broçkullat tuaja,

Broçkulla që na i servirni nëpër ekrane, të llustruara me fjalor të kuruar, të sheqerosura me portretet tuaja të ricikluara me mbjellje, flokëbardhë, ju korifej të fjalës, po mendoni për të mirën tonë, dhe zaten, ju po na ndriçoni që të mos i besojmë opozitës por ju bythëshkallmuar tredharakë që paguheni nga milionat e zeza të krimit …

Në historinë e popujve ka figura që nuk bëjnë zhurmë, por që mbeten si dritë e qetë në ndërgjegjen kolektive. Zonja Meshan Çini ishte një prej tyre—një grua që nuk u thye nga pesha e kohës, as nga padrejtësitë e një sistemi që synonte të shuante dinjitetin njerëzor.

Ajo nuk luftoi me armë, por me karakter; nuk e ngriti zërin me forcë, por me qëndrueshmëri.

Jeta e saj është dëshmi se diktatura mund të burgosë trupin, por jo shpirtin.

E lindur në një familje me vlera të larta morale dhe atdhetare, ajo u rrit me ndjenjën e krenarisë dhe fisnikërisë.

Këto cilësi nuk iu zbehën as në vitet më të errëta, kur regjimi komunist i rrëmbeu lirinë, dashurinë dhe rininë.

Burgimi i saj për më shumë se një dekadë nuk ishte thjesht një ndëshkim fizik, por një përpjekje për ta përkulur shpirtin e saj. Megjithatë, ajo doli prej andej më e fortë, pa asnjë njollë në dinjitetin e saj.

Forca e Meshanit nuk ishte e zhurmshme.

Ajo shfaqej në mënyrën si mbante kokën lart, si buzëqeshte edhe kur dhimbja ishte e madhe, si ruante mirësinë në një botë që shpesh i ishte treguar e pamëshirshme.

Në një kohë kur shumëkush do të ishte thyer, ajo zgjodhi të mbetej e drejtë.

Një nga momentet më domethënëse të jetës së saj ndodhi në vitin 1991, në kufirin mes Shqipërisë dhe Greqisë. Ishte një çast ku jeta dhe vdekja ndaheshin nga një vendim. Përballë një ushtari me armë në dorë, ajo nuk reagoi me frikë apo urrejtje, por me njerëzi.

Fjalët e saj—të thjeshta, të ngrohta, thuajse amësore—prekën një zemër të lodhur nga detyra dhe sistemi.

Në atë çast, ajo nuk shpëtoi vetëm veten dhe vajzën e saj; ajo dëshmoi se humanizmi mund të çarmatosë edhe armën më të ftohtë.

Ishte një fitore e heshtur, por e thellë, e shpirtit mbi frikën.

Në një tokë të huaj, ajo arriti të mbjellë të njëjtat vlera që e kishin mbajtur gjallë:

Dashurinë për njerëzit, fisnikërinë, elegancën në sjellje dhe një optimizëm që nuk shuhej.

Ajo u bë pikë referimi për komunitetin, jo sepse kërkoi vëmendje, por sepse rrezatonte mirësi dhe urtësi.

Në fund, ajo nuk është vetëm një histori personale, por një simbol. 

Një simbol i rezistencës së heshtur, i forcës femërore dhe i besimit se e mira, sado e sfiduar, nuk mund të zhduket kurrë.

Kujtimi i saj nuk jeton vetëm në fjalë, por në shembullin që la pas—një jetë e jetuar me nder, kurajo dhe dritë.

“Lady Meshan Çini”

“A dignified life,
an everlasting example.”

In the history of nations, there are figures who make no noise, yet remain as a quiet light in the collective conscience. Lady Meshan Çini was one of them—a woman who was not broken by the weight of time, nor by the injustices of a system that sought to extinguish human dignity. She did not fight with weapons, but with character; she did not raise her voice with force, but with resilience.

Her life stands as proof that a dictatorship can imprison the body, but not the soul. Born into a family with strong moral and patriotic values, she was raised with a deep sense of pride and nobility. These qualities did not fade even in the darkest years, when the communist regime took away her freedom, her love, and her youth. Her imprisonment for more than a decade was not merely a physical punishment, but an attempt to break her spirit. Yet she emerged stronger, without a single stain on her dignity.

Meshan’s strength was not loud. It revealed itself in the way she held her head high, in the way she smiled even through great pain, in the way she preserved kindness in a world that had often been merciless to her. At a time when many would have broken, she chose to remain steadfast.

One of the most defining moments of her life occurred in 1991, at the border between Albania and Greece. It was a moment where life and death were separated by a single decision. Facing a soldier with a weapon pointed at her, she did not respond with fear or hatred, but with humanity. Her words—simple, warm, almost maternal—touched a heart worn down by duty and by the system. In that moment, she not only saved herself and her daughter; she proved that human compassion can disarm even the coldest weapon. It was a quiet yet profound victory of the spirit over fear.

Her emigration that followed was not merely a change of place, but a rebirth. In a foreign land, she managed to plant the same values that had sustained her: love for others, nobility, elegance in conduct, and an optimism that never faded. She became a point of reference for the community—not because she sought attention, but because she radiated kindness and wisdom.

Meshan Çini teaches us that dignity is not a privilege granted by time, but a choice upheld every day. She reminds us that even in the darkest periods, a person has the power to remain upright, pure, and unchanged at their core.

In the end, she is not only a personal story, but a symbol—a symbol of quiet resistance, of feminine strength, and of the belief that goodness, no matter how challenged, can never be extinguished. Her memory lives not only in words, but in the example she left behind—a life lived with honor, courage, and light.

Shërbimi inteligjent amerikan gjatë regjimit komunist tentoi disa herë që të rrëzonte Enver Hoxhën nga pushteti, por pjesa më e madhe e misioneve kanë dështuar. Vetë CIA në disa dokumente të deklasifikuara, përmend dy reportazhe të bëra nga “Reuters” dhe “The Indipendent” në vitin 1994, ku jepen detaje mdi arsyet që misionet dështuan. Aty tregohet se pjesë e agjentëve të rekrutuar nga SHBA, por dhe nga britanikët ishte një person që punonte për KGB ruse. Ai dekonspiroi gjithçka dhe informonte sigurimin e shtetit. Falë informacioneve të tij Sigurimi i dinte të gjitha zonat ku lëshoheshin agjentët dhe në këtë mënyrë shumë persona u vranë dhe u arrestuan. Në reportazhet e realizuar jepen dëshmitë dhe të vetë shqiptarëve që dikur punuan për CIA, të cilët rrëfejnë lëvizjet, por dhe tentativat për të gjetur eshtrat e atë afërmve të tyre.

Rrëfimet e ish-agjent ëve

Në qendër të këtij procesi qëndron Ervin Salianji, i dërguar dhe i promovuar nga Lulzim Basha jo për të forcuar strukturat, por për të sfumuar figura ekzistuese dhe për të marrë nën kontroll degën e Korçës.

Dhe mënyra ishte e qartë:
krijo Oazin tënd me mënyrën, frikëso, mashtro, premto, përça e sundo.

Me manovra të forta politike, me presione, kërcënime, sharje dhe përplasje të qëllimshme, ai e shndërroi degën në një fushë permanente konflikti të brendshëm.

Goditjet ndaj intelektualëve dhe kontributorëve Andrea Mano dhe Eleni Qirici në Korçë, nuk ishin episode të rastit, por pjesë e një modeli të mirë menduar dhe të qartë …

Izolim, dobësim dhe eliminim politik i çdo figure që nuk kontrollohej dhe as nënështrohej nga klani uzurpator .

Saljani në këtë qark nuk mbolli bashkim !

Ai mbolli përçarje kudo ku shkoi. Dhe sot, edhe pse ka dalë hapur në konflikt me Partinë Demokratike, pasojat e asaj që ka ndërtuar vazhdojnë të prodhojnë efekt:

Zgjedhje të brendshme të tensionuara, përplasje strukturore dhe një degë të fragmentuar.

Në këtë realitet, nuk bëhet më fjalë për “sistem”. Bëhet fjalë për penetrim të qëllimshëm të delfinëve politikë të sponsorizuar nga grupe të caktuara dhe media që i shërbejnë një realiteti të njohur gjerësisht si narkoshtet.

Ky një rrjet ndikimesh që ka ushqyer dhe amplifikuar përçarjen brenda forcës së parë opozitare.

Izolimin dhe goditjen e figurave të ndershme, zbehjen e zërit të kontributorëve historikë dhe margjinalizimi i intelektualëve në këtë qark nuk janë rastësi.

Janë pasoja të një strategjie të vazhdueshme për të marrë kontrollin e strukturave nga brenda.

Heshtja, besimi dhe tolerimi në emër të demokracisë pa i ndjekur nga afër lëvizjet e këtyre delfinëve i kanë dhënë terren përhapjes së përçarjes.

Në këtë mes, krahasimi në këtë qark me figura drejtuese të dikurshme si Ridvan Bode, në vazhdim me pa aftësinë menaxhuese të Spahos, dhe së fundmi ligësisë së Saljan-Delfinit (jo pa flokë, por pa koqe,) tregon diferencën mes një politike që ndërtohej mbi terren dhe bashkëpunim, dhe një politike destruktive, personale që u ndërtua mbi përçarjen, presionin dhe kontrollin për ta menaxhuar, keqpërdorur dhe marrë peng bazën e qarkut Korçë për interesat e tyre për tja kundërvënë më pas vetë Partisë Demokratike .

Sepse një parti që nuk goditet nga kundërshtari, por nga vetvetja, nuk ka nevojë për armik.