“Një jetë në shërbim të dijes dhe Gjirokastrës” !

Pr Muzaferi: Një jetë e nisur nga bankat e shkollës

Muzafer Asllani lindi në Gjirokastër më 1 prill 1922. Arsimin fillor e kreu në shkollën “Drita”, ndërsa më pas ndoqi Liceun e Gjirokastrës.

Në vitin 1937, pas përfundimit të Liceut, fitoi konkursin e shpallur nga Mbretëria për të ndjekur Normalen e Elbasanit, me bursë, duke u përgatitur për profesionin e mësuesit.

Karrierën pedagogjike e nisi në vitin 1940, fillimisht në Lukovë, më pas në Dhëmblan dhe më vonë në shkollën “Drita” të Gjirokastrës. 

Por etja e tij për dije nuk u ndal me përfundimin e Normales. Ai ndoqi me sukses edhe studimet e larta në Matematikë në Universitetin e Tiranës, duke u bërë një prej matematicienëve të parë me arsim të lartë që kontribuoi në zhvillimin e arsimit në Jugun e Shqipërisë.

Gjatë viteve të luftës punoi edhe në Bankën e Shqipërisë, ndërsa u angazhua në veprimtari të kohës në Pezë dhe në krijimin e Këshillave Nacionalçlirimtare.

Në vitin 1944 u thirr në Ministrinë e Arsimit, ku punoi krahas emrave të njohur të kulturës shqiptare, ndër ta Eqerem Çabej, Mitrush Kuteli e Lasgush Poradeci.

Muzafer Asllani: Mësuesi që i kushtoi 37 vjet arsimit

Pas luftës, në vitin 1946, Muzafer Asllani u kthye në Gjirokastër, duke sjellë me vete edhe aparaturat e kinemasë dhe duke kontribuar në rihapjen e kinemasë së qytetit.

Por fusha ku ai do të linte gjurmën më të thellë ishte arsimi.

Për 37 vjet me radhë, pa u shkëputur nga fusha e arsimit, ai punoi për ngritjen, organizimin dhe zhvillimin e institucioneve arsimore të Gjirokastrës dhe të gjithë trevës.

Në kuadër të reformës arsimore të vitit 1946, kontribuoi në ngritjen dhe zhvillimin e rrjetit të shkollave fillore dhe shtatëvjeçare, që më vonë do të shndërroheshin në shkolla tetëvjeçare.

Ai drejtoi dhe çeli institucione të rëndësishme arsimore si shkollat “29 Nëntori”, “Koto Hoxhi” dhe “Urani Rumbo”, ndërsa si pedagog i matematikës dha mësim në gjimnazin “Asim Zeneli”, në Shkollën Pedagogjike “Pandeli Sotiri” dhe në Filialin e Ekonomikut të Universitetit të Tiranës në Gjirokastër.

Në bankat e tij mësuan e u formuan shumë prej personaliteteve të njohura të Gjirokastrës dhe të kulturës shqiptare, ndër ta Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Agim Shehu, Kristian Bukuroshi, Jorgo Bulo, Hektor Peçi, Besim Elezi, Agron Doraci, Viktor Kabili, Kosta Makariadhi dhe shumë të tjerë.

Kjo është një prej dëshmive më të bukura të ndikimit të një mësuesi: jo vetëm ajo që u mësoi nxënësve, por ajo që nxënësit e tij do t’i jepnin më pas vendit dhe kulturës shqiptare.

Arsimi dhe kultura si një mision i vetëm .

Në vitet ’60, Muzafer Asllanit iu besua detyra e Shefit të Arsimit dhe Kulturës së Rrethit të Gjirokastrës, detyrë që e mbajti për rreth shtatë vjet.

Në këtë funksion ai punoi për zhvillimin e arsimit në të gjithë trevën, për ngritjen e shkollave të mesme në zona si Zagoria, Dropulli, Kardhiqi e më gjerë, por edhe për ruajtjen dhe zhvillimin e trashëgimisë etnokulturore të krahinës.

Ai mbështeti talente të reja dhe figura që më vonë do të bëheshin pjesë e rëndësishme e jetës artistike shqiptare, ndër ta Bernard Kokalari, Viktor Zhusti, Roland Çene, Naxhi Kasoruho e të tjerë.

Në bashkëpunim me personalitete të kulturës, veçanërisht me Prof. Lefter Dilon, kontribuoi në zhvillimin e institucioneve kulturore dhe të rrjetit muzeal të Gjirokastrës dhe të Jugut të Shqipërisë.

1968 – Gjirokastra në qendër të kulturës shqiptare

Ky festival nuk ishte thjesht një aktivitet artistik.

Ai u shndërrua në një ngjarje madhore të kulturës shqiptare dhe e vendosi Gjirokastrën në qendër të vëmendjes kombëtare për këngën, vallen, kostumet, traditat dhe trashëgiminë popullore.

Për një qytet që e kishte ndërtuar identitetin e vet mbi historinë, dijen dhe kulturën, festivali ishte një tjetër dëshmi se Gjirokastra mund të shërbente si një skenë kombëtare e kulturës shqiptare.

Dhe në këtë proces, emri i Muzafer Asllanit mbetet i lidhur me një prej ngjarjeve më të rëndësishme kulturore që ka njohur qyteti.

Ëndrra për arsimin e lartë në Gjirokastër

Por një prej aspiratave më të mëdha të jetës së tij ishte sjellja e arsimit të lartë në Gjirokastër.

Në vitin 1971, me nismën dhe kontributin e tij, u themelua Instituti i Lartë Pedagogjik “Eqerem Çabej”, një ngjarje me rëndësi të jashtëzakonshme për qytetin.

Për Gjirokastrën, krijimi i këtij institucioni ishte shumë më tepër se hapja e një shkolle të lartë. Ishte një hap i madh drejt konsolidimit të qytetit si një qendër e dijes, arsimit dhe formimit universitar.

Muzafer Asllani e drejtoi institutin për rreth një vit e gjysmë dhe, që prej themelimit e deri në daljen e tij në pension ai udhëhoqi Katedrën e Matematikë-Fizikës. 

E veçanta ka qenë se ai kaloi në universitet bashkë me ekipin e tij të bashkëpunëtorëve që drejtonte arsimin, ndër ta personalitete si Qirjako Hila, Viktor Terpo dhe Çako Gushi etj!

Në kujtesën e atyre viteve mbeti edhe shprehja e bërë proverbiale:
“Që të vesh në Institut, duhet të kalosh nga Seksioni i Arsimit.”

Ajo shprehje dëshmonte peshën që kishte në formimin dhe përzgjedhjen e kuadrove të arsimit të lartë në qytet.

Një drejtues që besonte te njerëzit

Muzafer Asllani nuk u dallua vetëm për përgatitjen e tij shkencore e pedagogjike, por edhe për mënyrën e drejtimit.

Ai besonte te aftësitë e njerëzve me të cilët punonte. Mbështeste një drejtim të organizuar, por njëkohësisht u jepte vartësve kompetenca dhe përgjegjësi.

E përshkruanin si një “mesfushor të mirë”, që dinte ta shpërndante punën, t’u besonte bashkëpunëtorëve dhe më pas ta kontrollonte atë.

Filozofia e tij e punës ishte e drejtpërdrejtë:

“Kush s’është në gjendje ta kryejë detyrën në mënyrë të pavarur, le të largohet vullnetarisht dhe vendin e tij ta zërë një tjetër.”

Në këtë qëndrim shfaqet një tipar i rëndësishëm i karakterit të tij: kërkesa për përgjegjësi, profesionalizëm dhe dinjitet në punë.

Matematikani që e donte edhe muzikën

Krahas pasionit për matematikën dhe arsimit, Muzafer Asllani kishte edhe një tjetër dashuri të madhe: muzikën.

Ai luante bukur në violinë, mandolinë dhe kitarë. Ky pasion e shoqëroi gjatë gjithë jetës dhe ai e ushtroi edhe si përgjegjës i Bandës Muzikore të qytetit, duke ua transmetuar dashurinë për muzikën shumë nxënësve, veçanërisht në Shkollën Pedagogjike.

Një detaj i veçantë që ruhet në kujtesën e atyre që e njohën lidhet me violinën e tij, e cila thuhet se ishte ndër instrumentet e rralla të prodhuara nga mjeshtri i famshëm Stradivari.

Ky detaj, në një farë mënyre, përmbledh edhe vetë figurën e Muzafer Asllanit: një njeri i shkencës që kishte në shpirt edhe artin.

Një emër që meriton kujtesën e qytetit

Por përtej titujve dhe detyrave, ajo që mbetet është gjurma.
Ka njerëz që mbahen mend për postet që kanë pasur dhe ka të tjerë që kujtohen për njerëzit që kanë formuar, institucionet që kanë ndërtuar dhe kulturën që kanë ndihmuar të lulëzojë.

Muzafer Asllani i përket kësaj të dyte.

Ai ishte mësues, matematicien, pedagog, drejtues arsimi, njeri i kulturës dhe një intelektual i përkushtuar i Gjirokastrës. 

Një bir i qytetit që e kuptoi se një shoqëri nuk ndërtohet vetëm me institucione, por mbi të gjitha me dije, arsim, kulturë dhe njerëz të përgatitur.

Sot, kur flasim për Gjirokastrën si një qytet të dijes, kulturës dhe qytetërimit, është e drejtë të kujtojmë edhe ata që punuan për ta ndërtuar këtë identitet.

Muzafer Asllani ishte një prej tyre.

Dhe ndoshta trashëgimia më e madhe e një mësuesi nuk është një ndërtesë, një titull apo një detyrë që ka mbajtur.

Është brezi i njerëzve që ai ka formuar dhe institucionet që ka ndihmuar të ngrihen .

Në këtë kuptim, emri i Prof. Muzafer Asllanit meriton të mbetet në kujtesën e Gjirokastrës si emri i një njeriu që ia kushtoi jetën dijes, arsimit dhe kulturës, duke i dhënë qytetit të tij jo vetëm punën e një jete, por një pjesë të historisë së tij intelektuale.

Një bir i Gjirokastrës.
Një mësues i brezave.
Një intelektual i dijes dhe kulturës.
Një emër që meriton të kujtohet.

It has given birth to remarkable sons and citizens, people of knowledge and culture who, through their work, dedication and wisdom, have built and passed down through generations the tradition of this extraordinary city.

MUZAFER ASLLANI – THE PERSONALITY WHO DEVOTED HIS LIFE TO THE KNOWLEDGE AND CULTURAL HERITAGE OF GJIROKASTËR

GJIROKASTËR HAS, THROUGHOUT ITS HISTORY, BEEN A CITY OF EDUCATION, CULTURE AND CIVILIZATION.

Prof. Muzafer Asllani, an Honorary Citizen not only of the city of Gjirokastër, but also of its county. 🇦🇱

Among this distinguished intellectual generation, Prof. Muzafer Asllani holds a special place.

He was one of those people who did not consider knowledge merely a profession, but a mission and a responsibility toward his city, education and society.

“A life devoted to knowledge and Gjirokastër.”

Prof. Muzafer Asllani: A life that began in the classroom

Muzafer Asllani was born in Gjirokastër on April 1, 1922. He completed his primary education at the “Drita” School and later attended the Gjirokastër Lyceum.

In 1937, after completing the Lyceum, he won a scholarship competition organized by the Kingdom of Albania to attend the Elbasan Normal School, where he was trained for the teaching profession.

He began his teaching career in 1940, first in Lukovë, then in Dhëmblan, and later at the “Drita” School in Gjirokastër.

But his thirst for knowledge did not end with the completion of the Normal School. He successfully pursued higher studies in Mathematics at the University of Tirana, becoming one of the first university-educated mathematicians to contribute to the development of education in southern Albania.

During the war years, he also worked at the Bank of Albania, while becoming involved in the activities of the time in Pezë and in the establishment of the National Liberation Councils.

In 1944, he was called to the Ministry of Education, where he worked alongside prominent figures of Albanian culture, including Eqrem Çabej, Mitrush Kuteli and Lasgush Poradeci.

Muzafer Asllani: The teacher who devoted 37 years to education

After the war, in 1946, Muzafer Asllani returned to Gjirokastër, bringing with him cinema equipment and contributing to the reopening of the city’s cinema.

But the field in which he would leave his deepest mark was education.

For 37 years, without ever distancing himself from education, he worked to establish, organize and develop educational institutions in Gjirokastër and throughout the region.

As part of the 1946 educational reform, he contributed to the establishment and development of the network of primary and seven-year schools, which would later become eight-year schools.

He led and opened important educational institutions such as the “29 Nëntori,” “Koto Hoxhi” and “Urani Rumbo” schools. As a mathematics teacher and lecturer, he taught at the “Asim Zeneli” High School, the “Pandeli Sotiri” Pedagogical School and the Gjirokastër branch of the University of Tirana’s Faculty of Economics.

Many prominent figures of Gjirokastër and Albanian culture studied and were shaped by his teaching, among them Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Agim Shehu, Kristian Bukuroshi, Jorgo Bulo, Hektor Peçi, Besim Elezi, Agron Doraci, Viktor Kabili, Kosta Makariadhi, and many others.

This is one of the most beautiful testimonies to the influence of a teacher: not only what he taught his students, but what those students would later give to their country and Albanian culture.

Education and culture as a single mission

In the 1960s, Muzafer Asllani was entrusted with the position of Head of Education and Culture of the Gjirokastër District, a position he held for approximately seven years.

In this role, he worked for the development of education throughout the region, for the establishment of secondary schools in areas such as Zagoria, Dropull, Kardhiq and beyond, while also supporting the preservation and development of the region’s ethnocultural heritage.

He supported young talents and figures who would later become important names in Albanian artistic life, including Bernard Kokalari, Viktor Zhusti, Roland Çene, Naxhi Kasoruho and others.

In cooperation with prominent cultural figures, particularly Prof. Lefter Dilo, he contributed to the development of cultural institutions and the museum network of Gjirokastër and southern Albania.

1968 – Gjirokastër at the heart of Albanian culture

One of the most important moments of his career came in 1968, when, as head of education and culture, he promoted and organized the First National Folklore Festival of Gjirokastër.

The festival was far more than an artistic event.

It became a major cultural occasion and placed Gjirokastër at the center of national attention for its songs, dances, costumes, traditions and popular heritage.

For a city whose identity had been built upon history, knowledge and culture, the festival was another demonstration that Gjirokastër could serve as a national stage for Albanian culture.

And in this process, the name of Muzafer Asllani remains associated with one of the most important cultural events in the city’s history.

The dream of higher education in Gjirokastër

One of the greatest aspirations of his life was to bring higher education to Gjirokastër.

In 1971, through his initiative and contribution, the “Eqrem Çabej” Higher Pedagogical Institute was established—an event of extraordinary importance for the city.

For Gjirokastër, the creation of this institution was much more than the opening of a higher education school. It was a major step toward consolidating the city as a center of knowledge, education and university-level learning.

Muzafer Asllani led the institute for approximately a year and a half and, from its establishment until his retirement, headed the Department of Mathematics and Physics.

What was particularly notable was that he moved into higher education together with the team of collaborators who had worked with him in the education administration, among them prominent figures such as Qirjako Hila, Viktor Terpo and Çako Gushi, among others.

A phrase from those years remained almost proverbial:

“To enter the Institute, you had to pass through the Education Section.”

The expression reflected the influence he had in shaping and selecting the teaching staff for higher education in the city.

A leader who believed in people

Muzafer Asllani stood out not only for his scientific and pedagogical preparation, but also for his approach to leadership.

He believed in the abilities of the people with whom he worked. He favored an organized approach to management while, at the same time, giving his colleagues authority and responsibility.

He was described as a “good midfielder,” someone who knew how to distribute the work, trust his collaborators and then supervise its completion.

His philosophy of work was straightforward:

“Anyone who is not capable of carrying out the task independently should leave voluntarily and let someone else take their place.”

This attitude reflected an important aspect of his character: his demand for responsibility, professionalism and dignity at work.

Muzafer Asllani with his wife Nejme and their children

The mathematician who also loved music

Alongside his passion for mathematics and education, Muzafer Asllani had another great love: music.

He played the violin, mandolin and guitar beautifully. This passion accompanied him throughout his life, and he also served as the leader of the city’s musical band, passing his love of music on to many students, particularly at the Pedagogical School.

A special detail preserved in the memories of those who knew him concerns his violin, which is said to have been one of the rare instruments produced by the famous master Stradivari.

In a way, this detail captures the essence of Muzafer Asllani himself: a man of science who also carried art within his soul.

A name that deserves to remain in the city’s memory

For his merits and contributions to education, Muzafer Asllani was honored with the title “Merited Teacher” and the title “Honor of Gjirokastër County.”

The City Council also honored him with the title “Honorary Citizen of Gjirokastër.”

But beyond the titles and positions, what remains is the legacy.

There are people who are remembered for the positions they held, and there are others who are remembered for the people they educated, the institutions they helped build and the culture they helped flourish.

Muzafer Asllani belongs to the latter.

He was a teacher, mathematician, lecturer, educational leader, man of culture and a devoted intellectual of Gjirokastër.

A son of the city who understood that a society is built not only through institutions, but above all through knowledge, education, culture and well-prepared people.

Today, when we speak of Gjirokastër as a city of knowledge, culture and civilization, it is right to remember those who worked to build that identity.

With the founding professors of the Higher Pedagogical Institute.

Muzafer Asllani was one of them.

And perhaps the greatest legacy of a teacher is not a building, a title or a position he once held.

It is the generation of people he shaped and the institutions he helped establish.

In this sense, the name of Prof. Muzafer Asllani deserves to remain in the memory of Gjirokastër as the name of a man who devoted his life to knowledge, education and culture, giving his city not only the work of a lifetime, but also a part of its intellectual history.

A son of Gjirokastër.
A teacher of generations.
An intellectual of knowledge and culture.
A name that deserves to be remembered.

SKËNDER HALUCI

Një jetë mes drejtësisë, mirënjohjes dhe dinjitetit

Në ditën e ndarjes nga jeta

Ka njerëz që i kujton historia. Ka të tjerë që historia nuk mund t’i rrëfejë dot plotësisht, sepse pas jetës së tyre qëndrojnë dhimbje, sprova dhe gjeste njerëzore që nuk maten me fjalë.

Skënder Haluca ishte një prej tyre.

Në vitin 1983, kur ishte vetëm 21 vjeç, ai u arrestua në Tropojë. Akuza ishte e rëndë: se kishte dashur të vriste Ramiz Alinë.

Në Shqipërinë e diktaturës, një akuzë e tillë mund të kishte vetëm një përfundim:

Gjyqi. Vendimi: pushkatim.

Ditët e pritjes së vdekjes duhet të kenë qenë të pafundme. Skënderi priste ekzekutimin, ndërsa pritej vendimi përfundimtar i kreut të shtetit të asaj kohe, Ramiz Alisë.

Por në vend të firmës që do ta çonte drejt vdekjes, erdhi falja.

Ishte pikërisht Ramiz Alia ai që i fali jetën.

Dënimi me vdekje iu kthye në 25 vite burg.

Jeta iu dha sërish.

Por burgu nuk i mori vetëm vitet më të bukura të rinisë. Në burgun e Burrelit, Skënderit i vdiq edhe babai, vetëm 46 vjeç.

Megjithatë, ai doli nga burgu.

Dhe ndoshta pikërisht këtu fillon pjesa më e jashtëzakonshme e historisë së tij.

Në vend që dhimbjen ta kthente në urrejtje, ai zgjodhi drejtësinë.

Studioi për drejtësi dhe u bë gjyqtar.

Por historia kishte rezervuar për të një tjetër provë, ndoshta më të vështirë se ajo e burgut.

Pas rënies së diktaturës, ish-Presidenti komunist Ramiz Alia u vu përpara drejtësisë.

U hodh shorti për trupin gjykues.

Dhe mes gjyqtarëve ishte pikërisht Skënder Haluca.

Njeriu që dikur kishte pritur vendimin për jetën e tij, tani ndodhej përballë detyrës për të gjykuar njeriun që ia kishte falur jetën.

Ishte një nga ato paradokse që vetëm historia di t’i krijojë.

Skënderi mund të kishte qëndruar. Mund ta kishte parë si një detyrë profesionale. Mund të kishte thënë se e shkuara nuk duhej të ndikonte në drejtësinë e së tashmes.

Por ai zgjodhi të tërhiqej.

Dhe arsyeja ishte një fjali e thjeshtë, por që ka mbetur si një testament i karakterit të tij:

“Nuk mund të gjykoj njeriun që më fali jetën.”

Sa shumë mund të thuhet me kaq pak fjalë!

Ai nuk harroi vuajtjet e veta. Nuk harroi burgun, vitet e humbura, rininë e marrë padrejtësisht dhe babanë që ndërroi jetë ndërsa ai ishte pas hekurave.

Por nuk harroi as faljen.

Pikërisht kjo e bën historinë e tij më të madhe se një histori politike.

Skënderi nuk ishte vetëm një ish-i dënuar me vdekje. Nuk ishte vetëm gjyqtar. Nuk ishte vetëm avokat.

Ishte një njeri që e kishte parë vdekjen nga afër dhe që, kur jeta i dha mundësinë të përballej me njeriun që dikur ia kishte falur, zgjodhi të mos e kthente drejtësinë në hakmarrje.

Dhe unë kam një arsye edhe më personale për ta kujtuar.

Ai ishte njeriu që dikur më fali jetën.

Ky është një borxh njerëzor që nuk matet me vite dhe nuk shlyhet me fjalë.

Sot, kur Skënder Haluca është ndarë nga jeta, mbetet historia e tij, por mbi të gjitha mbetet shembulli i tij.

Disa njerëz largohen dhe pas tyre mbetet një emër.

Disa largohen dhe lënë pas një kujtim.

Por ka edhe nga ata që lënë një mësim.

Skënder Haluca na la mësimin se njeriu mund të vuajë pa u bërë hakmarrës; mund të jetë viktimë pa humbur dinjitetin; dhe mund të ketë pushtetin për të gjykuar, por të zgjedhë të mos e bëjë këtë kur ndërgjegjja i kërkon të tërhiqet.

Lamtumirë, Skënder Haluca.

U prehsh në paqe.

Mirënjohja dhe kujtimi për ty do të jetojnë gjatë.

“Dija është dritë, ndërsa mësuesi është ai që e ndez atë te të tjerët.”

Në Gorë, ( krahina e Korçës) emri i Mësuesit Agron Gjata kujtohet me respekt si një nga njerëzit që ia kushtuan jetën arsimit dhe edukimit të brezave.

Rruga e tij në shërbim të dijes nisi me kurset kundër analfabetizmit, ku burra e gra të rritur, të cilëve rrethanat e jetës nuk u kishin dhënë mundësinë të mësonin shkrim e këndim, u ulën në bankat e shkollës për të mësuar shkronjat e para.

Me durim, përkushtim dhe dashuri për profesionin, Mësuesi Agron Gjata u mësoi atyre jo vetëm të lexonin e të shkruanin, por edhe të besonin se dija nuk njeh moshë.

“Nuk është kurrë vonë për dije”, ishte fryma që përcillte te nxënësit e tij.

Pas punës me kurset kundër analfabetizmit, ai vazhdoi rrugën e mësuesit në shkolla të ndryshme të Gorës, duke edukuar dhe mësuar breza të tërë nxënësish.

Për të, mësuesia nuk ishte thjesht një profesion. Ishte një mision. Në klasë ai përcillte njohuri, por edhe edukatë, respekt, përgjegjësi dhe dashuri për vendlindjen.

Shumë nga nxënësit e tij do ta kujtonin gjatë si një mësues të përkushtuar, të duruar dhe të afërt me fëmijët. Gjurmët e tij nuk mbetën vetëm në regjistrat e shkollave, por në jetën e njerëzve që ai edukoi.

Një jetë e nderuar

Pas një jete të gjatë në arsim, Mësuesi Agron Gjata doli në pension në vitin 1984.

Kontributi i tij në fushën e arsimit u vlerësua edhe pas viteve të punës. Ai u nderua nga Ministria e Arsimit për kontributin e tij në arsim dhe u vlerësua me titullin “Qytetar i Shquar” i Komunës Pirg, Korçë.

Vlerësime të tilla nuk janë vetëm tituj. Ato janë dëshmi e respektit që një komunitet i jep një njeriu që ka lënë gjurmë në jetën e tij.

Mësuesi Agron Gjata u nda nga jeta në vitin 2012, por vepra e tij nuk u shua me të.

Ajo vazhdon të jetojë në kujtesën e ish-nxënësve të tij, në historitë e familjeve të Gorës dhe në brezat që u formuan nga mësuesit që ai përfaqësoi.

Sepse një mësues i mirë nuk largohet kurrë plotësisht.

Ai mbetet në çdo njeri që mësoi prej tij, në çdo libër që një nxënës hapi dhe në çdo fjalë që dikush shkroi falë dijes që mori në bankën e shkollës.

Mësuesi Agron Gjata mbolli dije, rriti njerëz dhe la pas një emër që meriton të kujtohet.

Ai u nda nga jeta, por drita që ndezi te nxënësit e tij vazhdon të jetojë.

Kur miqësia harrohet dhe historia shtrembërohet: Zelenski në Beograd dhe hija e Vuçiqit mbi Kosovën

Deklaratat e presidentit ukrainas Volodymyr Zelenski në Beograd, se Ukraina nuk e njeh pavarësinë e Kosovës dhe se nuk do ta njohë atë si shtet, nuk janë thjesht një deklaratë diplomatike. Ato janë një mesazh politik që prek një nga plagët më të ndjeshme të Ballkanit dhe, mbi të gjitha, vjen në një moment kur Serbia e Aleksandër Vuçiqit vazhdon të luajë një rol të dyfishtë mes Moskës dhe Perëndimit.

Reagimi i Sali Berishës dhe i Partisë Demokratike është i drejtë në thelb: një deklaratë e tillë nuk mund të kalojë si një episod i zakonshëm diplomatik.

Kosova nuk është një çështje abstrakte juridike.

Pas saj qëndron një histori e gjatë represioni, dhune, spastrimi etnik dhe krimesh të kryera nga regjimi i Slobodan Millosheviçit kundër shqiptarëve të Kosovës.

Pas saj qëndron lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, sakrifica e mijëra shqiptarëve dhe ndërhyrja e NATO-s për të ndalur katastrofën humanitare.

Prandaj, kur një president i një vendi që sot lufton kundër një agresioni të huaj për mbijetesën dhe integritetin e vet territorial shfaqet në Beograd dhe përsërit një qëndrim që i shkon për shtat narrativës serbe, pyetja është e pashmangshme: a është kjo vetëm diplomaci, apo është një lëshim politik ndaj Vuçiqit?

Ukraina dhe Kosova: dy histori që nuk mund të barazohen mekanikisht

Ukraina ka të drejtë të kërkojë mbështetjen e botës për sovranitetin dhe integritetin territorial të saj. Shqiptarët e kanë kuptuar këtë më mirë se shumë popuj të tjerë.

Shqipëria dhe Kosova kanë qenë në krah të Ukrainës që nga dita e parë e agresionit rus. Shqiptarët kanë dënuar pushtimin rus, kanë mbështetur popullin ukrainas dhe kanë qëndruar në anën e një vendi që lufton për lirinë e vet.

Por pikërisht për këtë arsye, Zelenski duhet të kuptojë edhe dhimbjen dhe historinë e Kosovës.

Serbia e viteve ’90 nuk ishte një viktimë e pafuqishme e historisë. Regjimi i Millosheviçit ishte përgjegjës për luftëra, represion dhe krime në hapësirat e ish-Jugosllavisë. Në Kosovë, shqiptarët përjetuan një sistem të gjerë diskriminimi dhe dhune, i cili kulmoi me luftën dhe dëbimin masiv të popullsisë.

Ndërhyrja e NATO-s nuk ishte një aventurë e rastësishme ushtarake. Ajo erdhi pas dështimit të përpjekjeve diplomatike dhe përballë një krize humanitare që po përshkallëzohej.

Prandaj, të flasësh sot për Kosovën vetëm si një “shpallje të njëanshme pavarësie”, pa përmendur historinë që e solli atë deri aty, është një reduktim i rrezikshëm i realitetit.

Vuçiqi nuk është thjesht një mikpritës

Zelenski nuk shkoi në një Beograd neutral.

Ai shkoi te Aleksandër Vuçiqi — një lider që vazhdon të mbajë lidhje të ngushta me Moskën, ndërsa njëkohësisht përpiqet të ruajë marrëdhëniet me Perëndimin.

Në këtë kontekst, çdo deklaratë për Kosovën ka peshë shumë më të madhe sesa fjalët e zakonshme diplomatike.

Vuçiqi e ka ndërtuar një pjesë të rëndësishme të politikës së tij mbi çështjen e Kosovës. Për të, Kosova nuk është vetëm një çështje territoriale; është një instrument politik, emocional dhe elektoral. Sa herë që Beogradi përballet me presion ndërkombëtar, çështja e Kosovës rikthehet si një mjet mobilizimi nacionalist.

Prandaj një deklaratë e fortë nga një lider ndërkombëtar në Beograd mund të interpretohet në Beograd si një fitore diplomatike.

Dhe pikërisht këtu qëndron shqetësimi.

Serbia nuk mund të jetë njëkohësisht “e vogla Rusi” dhe partner i privilegjuar

Për vite me radhë, Serbia ka mbajtur një politikë të ekuilibrit mes Lindjes dhe Perëndimit. Por lidhjet e saj politike, energjetike dhe strategjike me Rusinë nuk mund të injorohen.

Në një kohë kur Ukraina lufton kundër agresionit rus, çdo forcim i pozitës së Beogradit duhet parë me kujdes.

Sepse Rusia e Vladimir Putinit ka një interes të qartë në destabilizimin e Ballkanit.

Një Ballkan i përçarë është më i dobët.

Një Ballkan ku Serbia ushqen tensione me Kosovën është më i brishtë. Dhe një Ballkan ku çështja e Kosovës përdoret vazhdimisht si instrument nacionalist është një Ballkan ku Moska mund të gjejë hapësirë për ndikim.

Prandaj, çdo sinjal që forcon narrativën e Beogradit duhet të trajtohet me përgjegjësi.

Shqiptarët nuk kërkojnë privilegj. Kërkojnë drejtësi.

Shqiptarët nuk i kërkojnë Ukrainës një borxh politik.

Por miqësia ka edhe një dimension moral.

Nëse Kosova ka qëndruar në krah të Ukrainës kur Rusia pushtoi territorin e saj, është e natyrshme që shqiptarët të ndihen të zhgënjyer kur dëgjojnë nga presidenti ukrainas një qëndrim që duket se i jep oksigjen narrativës së Beogradit.

Kjo nuk do të thotë se Ukraina duhet të njohë çdo shtet që Shqipëria apo Kosova njeh.

Por do të thotë se historia duhet respektuar.

Nuk mund të kërkosh nga bota të kuptojë tragjedinë e Buchës, Mariupolit, Irpin-it dhe qyteteve të tjera ukrainase, ndërsa tragjedia e Kosovës reduktohet në një formulë diplomatike mbi “shpalljen e njëanshme”.

Dhimbja e një populli nuk bëhet më pak e vërtetë sepse ndodh në një cep tjetër të Evropës.

Kosova nuk është monedhë këmbimi

Këtu qëndron edhe thelbi i reagimit të Partisë Demokratike.

As NATO nuk mund të relativizohet. As historia e luftës së Kosovës nuk mund të fshihet. As vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë për deklaratën e pavarësisë së Kosovës nuk mund të trajtohet sikur nuk ekziston.

Kosova është sot një realitet politik dhe shtetëror i njohur nga një pjesë e madhe e komunitetit ndërkombëtar dhe nga shumica e vendeve të NATO-s dhe BE-së.

Mund të ketë mosmarrëveshje diplomatike për njohjen e saj.
Por nuk mund të ndërtohet një histori e re duke fshirë historinë që e parapriu.

Një paralajmërim për Perëndimin

Deklarata e Zelenskyt duhet të shërbejë edhe si një paralajmërim për Evropën.

Ballkani nuk është një periferi e parëndësishme.

Prandaj, Perëndimi nuk duhet ta shohë Kosovën si një problem të bezdisshëm që duhet “menaxhuar” për t’i bërë qejfin Beogradit.

Kosova është pjesë e zgjidhjes së sigurisë së Ballkanit.

Dhe një Serbi që kërkon të afrohet me Evropën duhet të kuptojë se e ardhmja nuk ndërtohet duke ushqyer mitet e së kaluarës.

Në fund mbetet një pyetje

Nëse Ukraina kërkon nga bota të mos e njohë pushtimin rus të territoreve të saj, mbi çfarë parimi duhet t’u kërkohet shqiptarëve të harrojnë atë që ndodhi në Kosovë?

Nëse sovraniteti dhe e drejta e një populli për të jetuar i lirë janë parime universale, atëherë ato nuk mund të aplikohen sipas miqësive të momentit.

Dhe nëse Rusia është një kërcënim për sigurinë evropiane, atëherë Perëndimi duhet të jetë veçanërisht i kujdesshëm me çdo politikë që forcon aktorët që mbajnë ende lidhje të forta me Moskën.

Zelenski kishte të drejtë të kërkonte solidaritet për Ukrainën.

Sepse Kosova nuk është një kartë në tavolinën e negociatave.

Kosova është rezultat i një historie të dhimbshme, i një lufte për liri dhe i një ndërhyrjeje ndërkombëtare që ndryshoi historinë e Ballkanit.

Dhe çdo përpjekje për ta kthyer këtë histori mbrapsht nuk i shërben paqes.

I shërben vetëm atyre që duan një Ballkan të dobët, të përçarë dhe të destabilizuar.

Dhe pikërisht këtu, shqetësimi më i madh nuk është vetëm deklarata e Zelenskyt. Është fakti se një deklaratë e tillë, në Beograd dhe në prani të Vuçiqit, mund të kthehet në një dhuratë politike për serbomadhinë dhe në një fitore strategjike për Moskën.

🇦🇱🇽🇰🇺🇸🇪🇺

When Friendship Is Forgotten and History Is Distorted: Zelensky in Belgrade and Vučić’s Shadow Over Kosovo

If Kosovo stood shoulder to shoulder with Ukraine from the very first day of Russia’s aggression, Albanians have every right to feel disappointed when Ukraine’s president, standing in Belgrade, delivers a message that appears to strengthen the very narrative promoted by Vučić and Belgrade against Kosovo.

Kosovo is not a bargaining chip. Kosovo is not a footnote in European history. And Kosovo must never become the price of a diplomatic embrace between Kyiv and Belgrade.

Kosovo is an integral part of European security. Serbia is a key actor in the Balkans. Russia has strategic interests in the region. And every new tension between Belgrade and Pristina creates an opportunity for Moscow to divide Europe, weaken the West, and expand its influence.

The statements made by Ukrainian President Volodymyr Zelensky in Belgrade — that Ukraine does not recognize Kosovo’s independence and will not recognize it as a state — cannot simply be dismissed as routine diplomacy.

They carry a profound political message.

They touch one of the most sensitive wounds in the Balkans and come at a particularly troubling moment, when Aleksandar Vučić’s Serbia continues to maneuver between Moscow and the West, maintaining close political and strategic ties with Russia while presenting itself as a partner of Europe.

The reaction of Sali Berisha and the Democratic Party is therefore justified in principle: such a statement should not be treated as an ordinary diplomatic detail.

Kosovo is not an abstract legal question.

Behind Kosovo lies decades of repression, discrimination, violence, ethnic cleansing, and crimes committed by Slobodan Milošević’s regime against the Albanian population.

Behind Kosovo lies the sacrifice of thousands of Albanians, the resistance of the Kosovo Liberation Army, the suffering of an entire population, and NATO’s intervention to prevent a humanitarian catastrophe.

That history cannot simply be erased from the diplomatic record.

Therefore, when the president of a country fighting for its own survival and territorial integrity against a foreign aggressor arrives in Belgrade and reiterates a position that directly benefits the Serbian narrative, an unavoidable question emerges:

Is this simply diplomacy — or is it a political concession to Vučić?

Ukraine and Kosovo: Two Histories That Cannot Be Reduced to the Same Formula

Ukraine has every right to demand international support for its sovereignty and territorial integrity.

Albanians understand this better than many.

Albania and Kosovo stood with Ukraine from the first day of Russia’s full-scale aggression. Albanians condemned the Russian invasion, supported the Ukrainian people, and stood on the side of a nation fighting for its freedom and survival.

But precisely because of that solidarity, Zelensky should understand the pain and history of Kosovo.

The Serbia of the 1990s cannot simply be presented as a passive victim of history.

Milošević’s regime was responsible for wars, repression and atrocities across the former Yugoslavia. In Kosovo, Albanians experienced systematic discrimination and violence that ultimately escalated into war, mass expulsions and a humanitarian catastrophe.

NATO’s intervention did not happen in a historical vacuum.

It came after diplomatic efforts had failed and as the humanitarian crisis was rapidly deteriorating.

Therefore, to describe Kosovo today merely as a “unilateral declaration of independence,” while ignoring the history and circumstances that led to it, is not an adequate description of reality.

You cannot erase the road to Kosovo’s independence and then pretend to understand the destination.

Vučić Is Not Merely a Host

Zelensky did not travel to a politically neutral Belgrade.

He travelled to Aleksandar Vučić — a leader who continues to maintain close relations with Moscow while simultaneously seeking closer economic and political ties with the European Union.

That context matters.

Every statement about Kosovo made in Belgrade carries a weight far greater than ordinary diplomatic language.

Vučić has built a significant part of his political strategy around the Kosovo issue. For him, Kosovo is not merely a territorial question. It is also a powerful political, emotional and nationalist instrument.

Whenever Belgrade faces international pressure, Kosovo can once again be placed at the center of political mobilization.

That is why a statement by an internationally respected leader, made in Belgrade and in the presence of Vučić, can be presented domestically as a diplomatic victory.

And that is precisely the danger.

A message intended as diplomacy can become propaganda.

A diplomatic gesture can become political ammunition.

And a sentence spoken in Belgrade can be repeated for years as proof that the Serbian narrative is gaining international legitimacy.

Serbia Cannot Be Both “Little Russia” and a Privileged Partner

For years, Serbia has attempted to maintain a delicate balance between East and West.

But that balancing act cannot hide its continuing political, energy and strategic connections with Russia.

At a time when Ukraine is fighting against Russian aggression, the West must look carefully at the geopolitical consequences of strengthening Belgrade without demanding clear strategic choices.

Russia has a direct interest in instability in the Balkans.

A divided Balkans is a weaker Balkans.

A Balkans in which tensions between Serbia and Kosovo remain permanently unresolved is vulnerable.

And a region in which nationalist narratives are constantly revived creates fertile ground for Russian influence.

Moscow does not necessarily need to create every crisis itself.

Sometimes it only needs to exploit divisions that already exist.

That is why every political signal that strengthens Belgrade’s nationalist narrative should be treated with extreme caution.

Albanians Are Not Asking for Privilege. They Are Asking for Justice.

Albanians are not asking Ukraine to recognize Kosovo simply because Albania and Kosovo recognize it.

Nor are they asking Ukraine to repay a political debt.

But friendship has a moral dimension.

When Kosovo stands with Ukraine during one of the darkest moments in modern European history, it is reasonable to expect Ukraine to understand Kosovo’s own historical trauma.

If Kosovo supported Ukraine when Russia invaded its territory, Albanians have every right to feel disappointed when Ukraine’s president, in Belgrade, delivers a message that appears to strengthen Belgrade’s position.

This does not mean that Ukraine must recognize every state recognized by Albania or Kosovo.

It means something more fundamental:

History must be respected.

The world cannot be asked to understand the tragedies of Bucha, Mariupol and Irpin while the tragedy of Kosovo is reduced to a diplomatic phrase about a “unilateral declaration of independence.”

The suffering of one people does not become less real simply because it happened elsewhere in Europe.

Human suffering has no nationality, and justice cannot have double standards.

Kosovo Is Not a Bargaining Chip

This is at the heart of the reaction from the Democratic Party.

KOSOVO MUST NEVER BECOME A BARGAINING CHIP IN THE RELATIONS BETWEEN GREAT POWERS AND BELGRADE.

The history of the Kosovo War cannot be rewritten.

NATO’s intervention cannot simply be relativized.

The suffering of Kosovo’s Albanian population cannot be erased.

And the International Court of Justice’s 2010 advisory opinion concerning Kosovo’s declaration of independence cannot be treated as if it never existed.

Kosovo is today a political and state reality recognized by a large part of the international community and by the majority of NATO and EU member states.

Countries may disagree diplomatically over recognition.

That is a political reality.

But disagreement over recognition does not give anyone the right to rewrite the history that produced Kosovo’s independence.

Diplomacy cannot be allowed to become historical amnesia.

A Warning to Europe and the West

Zelensky’s statement should also serve as a warning to Europe.

The Balkans are not an insignificant corner of the continent.

Kosovo is part of European security. Serbia is a key actor in the region. Russia has strategic interests in the Balkans. And every new escalation between Belgrade and Pristina can be exploited by Moscow to weaken European unity.

The West must therefore stop treating Kosovo as an inconvenient problem that can simply be “managed” in order to keep Belgrade comfortable.

Kosovo is not the obstacle to Balkan security.

Kosovo is part of the security equation.

And Serbia, if it genuinely wants to move toward Europe, must understand that the future cannot be built by continually reviving the nationalist myths and grievances of the past.

European integration cannot be separated from democratic values, regional stability, respect for neighboring states and the rejection of territorial nationalism.

The Question Zelensky Should Hear

If Ukraine asks the world not to recognize Russia’s occupation of Ukrainian territory, on what principle should Albanians be asked to forget what happened in Kosovo?

If sovereignty matters in Ukraine, why should it become negotiable in Kosovo?

If the right of a people to live freely matters in Kyiv, Bucha and Mariupol, why should the same principle be treated differently in Pristina?

And if Russia represents a threat to European security, why should Europe ignore the strategic consequences of strengthening actors that maintain close political and strategic relations with Moscow?

These are not anti-Ukrainian questions.

They are questions of consistency.

Zelensky has every right to demand solidarity for Ukraine.

But Albanians also have the right to demand that the history of Kosovo not be used as a diplomatic concession in Belgrade.

Kosovo Is Not a Card on the Negotiating Table

Kosovo is not a bargaining chip.

Kosovo is not a diplomatic gift.

Kosovo is not a card that can be played whenever powerful states seek something from Belgrade.

Kosovo is the product of a painful history, a struggle for freedom, the sacrifice of thousands, and an international intervention that fundamentally changed the course of Balkan history.

That history cannot be reversed by political convenience.

Nor should it be rewritten to accommodate the interests of the moment.

Because attempts to turn history backward do not serve peace.

They serve those who want a weak, divided and permanently unstable Balkans.

And this is where the deepest concern lies.

The problem is not only Zelensky’s statement.

The problem is that such a statement, delivered in Belgrade and in the presence of Vučić, can be transformed into a political gift for Greater Serbian nationalism and a strategic opportunity for Moscow.

Ukraine needs friends. Kosovo has been a friend.

Friendship, however, should not require one side to forget its own history.

If Europe truly wants a secure and peaceful Balkans, it must defend principles consistently — not selectively.

And if the West wants to defeat Russian influence in Europe, it must understand one simple truth:

A stable Balkans cannot be built by appeasing nationalism, rewarding historical revisionism, or sacrificing Kosovo for short-term diplomatic convenience.

Kosovo is not the problem to be traded away.

Kosovo is part of the solution.

“Jetojmë… jo në Albanistan (Shqipëri)… aty ku njëri sy nuk e do tjetrin, pavarësisht se janë pjesë e të njëjtit trup… por thjesht jetojmë… Zoti bëftë më të mirën.”

Këto pak fjalë të Ari Alibashit, këngëtarit dhe kitaristit pogradecar të serenatave, sot në Miçigan, nuk janë thjesht një status në rrjetet sociale. 

Janë një psherëtimë. 
Një dhimbje e mbledhur në pak rreshta. 

Është zëri i një shqiptari që jeton larg, por që duket se e ndien më fort se shumë prej nesh ikjen dhe dhimbjen e një vendi që po zbrazet.

Ari nuk flet vetëm për veten.

Pas fjalëve të tij duket Shqipëria e jonë e boshatisur. 
Shtëpitë me dyer të mbyllura. Fshatrat ku dikur dëgjoheshin zërat e fëmijëve. Qytetet ku rrugët janë gjithnjë e më të heshtura . 

Prindër që presin një telefonatë nga fëmijët e tyre që ndodhen mijëra kilometra larg. 
Nëna që mbajnë në duar fotografitë e bijve që ikën. 
Baballarë që heshtin, sepse nuk duan t’u tregojnë fëmijëve se sa shumë u mungojnë.

Kjo është drama e madhe shqiptare e kohës sonë:

Ikja !

Ikën të rinjtë,ikën familjet,ikën profesionistët. 

Ikën njerëzit që duhet të ndërtonin të ardhmen e vendit, dhe bashkë me ta iku  edhe shpresa se një ditë Shqipëria do të bëhet vendi ku fëmijët e saj duan të kthehen.

Narkoshtetarët po na i shesin trojet, po na zvëndësojnë me kolonë .

Ari Alibashi e njeh mirë këtë dhimbje.

Ai vetë jeton në Miçigan.

Por një këngëtar nuk largohet kurrë plotësisht nga vendlindja.

Edhe atje matanë ku ndoshet …

Pogradeci vazhdon të jetë në zërin e tij, në kitarën e tij, në kujtimet e tij. Liqeni, serenatat, rrugët e qytetit dhe njerëzit e dikurshëm janë pjesë e një Shqipërie që ai e mban me vete përtej oqeanit .

Dhe pikërisht nga larg, dhimbja duket më qartë.

Sepse emigranti e di më misë se askush tjetër çfarë do të thotë të ikësh. 
E di se sa e rëndë është të mbyllësh derën e shtëpisë dhe të mos e dish kur do ta hapësh përsëri. 
E di se si është të jetosh mes dy botëve: trupi në një vend, ndërsa zemra mbetet në vendlindje.

Por ajo që e shqetëson Arin nuk është vetëm ikja.

Është pse po ikin shqiptarët.

Pikërisht këtu merr kuptim edhe metafora e tij e fortë:

“Njëri sy nuk e do tjetrin, pavarësisht se janë pjesë e të njëjtit trup.”

Një komb që nuk arrin të shohë në të njëjtin drejtim është një komb që e ka të vështirë të ecë përpara. 

Përçarja, urrejtja politike,dhe mungesa e solidaritetit për njëri tjetrine bëjnë plagën edhe më të thellë.

Dhe këtu lind edhe shqetësimi i madh që shpreh artisti: shpopullimi.

Për herë të parë Shqipëria po humbet kaq shpejt një pjesë të madhe të popullsisë së saj.

Për shumë shqiptarë, kjo nuk është më thjesht një statistikë demografike. Është një alarm kombëtar.

Kur ikën një i ri, nuk ikën vetëm një person. Ikën një punëtor, një profesionist, një prind i ardhshëm, një votues, një ndërtues i së nesërmes.

Kur ikën një familje, boshatiset një shtëpi.

Kur boshatisen qindra shtëpi, boshatiset një fshat.

Kur boshatisen fshatra e qytete të tëra, atëherë nuk kemi më vetëm emigrim – kemi një plagë kombëtare shpopullimi .

Ari Alibashi e sheh këtë dhimbje nga larg dhe e shpreh përmes gjuhës së një artisti.

Ai nuk ka nevojë për shumë fjalë. Mjafton një metaforë, një kujtim, një këngë dhe një fjali e thjeshtë:

“Zoti bëftë më të mirën…”

Por a duhet t’ia lëmë vetëm Zotit?

A nuk duhet të pyesim edhe veten se çfarë po bëjmë me vendin tonë?

A nuk duhet të pyesim pse një shqiptar që ka lindur në Shqipëri duhet të shkojë në Gjermani, Itali, Angli, Amerikë apo në vende të tjera për të gjetur siguri, punë dhe dinjitet, ndërsa qeveria e sotme po e mbush vëndin me lloj lloj rracash e kombesh të huaja .

A nuk duhet të pyesim pse një prind shqiptar mendon se fëmija i tij do ta ketë të ardhmen më të sigurt larg Shqipërisë?

Për shumë kritikë të qeverisjes së këtyre 13 viteve, përgjegjësia politike për këtë realitet është e madhe.

Ata i konsiderojnë politikat e ndjekura të papërgjegjshme dhe anti-shqiptare, duke argumentuar se vendi është shtyrë drejt një krize demografike dhe ekonomike që po e përshpejton largimin e shqiptarëve.

Kjo është edhe ajo që i dhemb Arit: jo vetëm fakti që shqiptarët po ikin, por fakti se po mësohemi me ikjen e tyre.

Dhe ndoshta kjo është më e rrezikshmja.

Të mësohemi me shtëpitë bosh.
Të mësohemi me aeroportet plot.
Të mësohemi me nënat që presin.
Të mësohemi me fëmijët që rriten larg gjyshërve.
Të mësohemi me qytetet që po plaken.
Të mësohemi me një Shqipëri ku mungojnë ata që duhet ta ndërtojnë të nesërmen.

Ari është larg, por dhimbja e tij është këtu.
Nga Pogradeci i serenatave deri në Miçigan, ai vazhdon të mbajë me vete një copë Shqipërie.

Dhe kitara e tij, që dikur shoqëronte këngët e dashurisë, sot na Miçigani duket sikur mund të shoqërojë edhe një këngë tjetër:

këngën e mallit për një vend që po humbet bijtë e tij.

Sepse emigranti nuk është gjithmonë ai që e braktisi Shqipërinë.

Ndonjëherë është Shqipëria ajo që nuk arriti t’i mbajë bijtë e saj.
Dhe kjo është pyetja që duhet të na dhembë të gjithëve:

Ari Alibashi ka kohë këndon në Miçigan, larg Pogradecit.

Por dhimbja që ai shpreh është shumë më afër nesh.

Është dhimbja e një Shqipërie që nuk duhet të mësohet kurrë me ikjen e bijve të saj. 🙏

Ari, nuk është thjesht një artist, ai është një pinjoll i një familjeje fisnike, atdhetare, e persekutuar por e pa nënshtruar nga regjimi komunist .

Modeli i Solnës dhe mesazhi i Gorës”

Ka njerëz dhe drejtues që e kuptojnë se përgjegjësia publike nuk matet me zhurmën e fjalëve, por me punën, rezultatet dhe mënyrën se si i shërbejnë komunitetit. 

Drejtuesit më të mirë janë ata që nuk pyesin për përkatësinë politike të qytetarëve, por shohin nevojat e tyre, ëndrrat e tyre dhe të ardhmen e vendit që drejtojnë.

Njëra prej tyre është Sara Kukka-Salam, kryetare e Bashkisë së Solnës në Stokholm. 

Një drejtuese që përfaqëson një filozofi të qartë:
Qyteti u përket të gjithë qytetarëve të tij dhe zhvillimi ndërtohet përmes përgjegjësisë, dialogut dhe bashkëpunimit.

Solna është sot një nga bashkitë më dinamike të Suedisë, një qytet modern me rreth 86 mijë banorë, ku zhvillimi urban, kujdesi për mjedisin, arsimi, shërbimet publike dhe mirëqenia e qytetarëve janë në qendër të punës bashkiake. 

Arritjet e një komuniteti nuk vijnë rastësisht; ato janë rezultat i një drejtimi me vizion, profesionalizëm dhe përkushtim ndaj interesit publik.

Sot pata kënaqësinë dhe nderin të takohem me kryetaren e Bashkisë së Solnës, Sara Kukka-Salam, e cila më priti me shumë respekt dhe ngrohtësi në një takim të veçantë.

Gjatë këtij takimi pata mundësinë t’i dorëzoj kërkesën për binjakëzimin mes Bashkisë Maliq, nga krahina ime e dashur e Gorës, dhe Bashkisë Solna.

Një nismë e bukur që synon të krijojë ura të reja miqësie, bashkëpunimi dhe shkëmbimi përvojash mes dy komuniteteve, duke afruar më shumë njerëzit dhe kulturat tona.

Pavarësidht se unë nuk jam pjesë e asnjërës nga këto institucione, takim ishte më shumë se një akt institucional. 

Ishte një dëshmi se lidhjet mes njerëzve dhe vendeve ndërtohen mbi respektin, vlerat e përbashkëta dhe dëshirën për të sjellë zhvillim. 

Një pritje dinjitoze nga një drejtuese dinjitoze, e cila tregon se politika vendore, kur udhëhiqet me përgjegjësi, mund të jetë një forcë bashkuese për shoqërinë.

Për të ndihmuar një komunitet nuk nevojiten vetëm bindjet politike. 

Nevojitet mbi të gjitha dashuria për vendlindjen, respekti për qytetarin dhe vullneti për të bërë diçka konkrete. 

Sepse vendlindja nuk është vetëm një vend në hartë; është kujtesa jonë, rrënja jonë dhe përgjegjësia jonë.

Nga Gora e Maliqit deri në Solnën e Stokholmit, kjo është një përpjekje për të ndërtuar ura – ura miqësie, bashkëpunimi dhe shprese.

Sepse kur njerëzit bashkohen për të mirën e komuniteteve të tyre, dallimet zbehen dhe mbetet ajo që ka më shumë rëndësi: dashuria për njerëzit dhe puna për të ardhmen.

Lum ai që ndërton ura mes njerëzve, mes vendeve dhe mes zemrave; mjerë ai që përpiqet t’i rrëzojë ato.

Sepse urat bashkojnë, krijojnë miqësi dhe hapin rrugë për të ardhmen, ndërsa muret ndajnë dhe largojnë njerëzit nga njëri-tjetri.

Sepse ajo që mbetet pas nesh nuk janë fjalët, por veprat; jo ndarjet, por lidhjet që kemi krijuar mes njerëzve dhe komuniteteve.

Në fund, një falënderim i veçantë për kryetaren e Bashkisë së Solnës, Sara Kukka-Salam, për pritjen, respektin dhe gatishmërinë për dialog e bashkëpunim.

I uroj suksese të mëtejshme në punën e saj të rëndësishme në shërbim të qytetarëve të Solnës dhe punë të mbarë në drejtimin e një komuniteti që vazhdon të ndërtojë të ardhmen me vizion dhe përgjegjësi.

🇸🇪När kärleken till hembygden bygger broar – från Gora i Maliq till Solna i Stockholm

Det finns ledare som förstår att offentligt ansvar inte bara mäts genom en titel eller ett politiskt mandat, utan genom arbetet, resultaten och sättet man tjänar sitt samhälle på. Sanna ledare frågar inte efter medborgarnas politiska tillhörighet eller åsikter; de ser människan, hennes behov och framtiden för den stad de representerar.

Sara Kukka-Salam, kommunstyrelsens ordförande i Solna, är en sådan ledare. Hon representerar ett ledarskap där medborgaren står i centrum och där stadens utveckling bygger på ansvar, dialog och samarbete.

Solna är idag en av Sveriges mest dynamiska kommuner, en modern stad med omkring 86 000 invånare, där stadsutveckling, miljöansvar, utbildning, samhällsservice och invånarnas välbefinnande är en del av en långsiktig vision. Ett samhälles framgångar kommer inte av en slump; de är resultatet av ansvarsfullt ledarskap, engagemang och respekt för det offentliga uppdraget.

Idag hade jag äran och glädjen att träffa Sara Kukka-Salam, som tog emot mig med respekt och värme. Under mötet fick jag möjlighet att överlämna förslaget om ett vänorts- och samarbetsavtal mellan Maliqs kommun, från min kära hembygd Gora, och Solna stad.

Detta initiativ syftar till att skapa nya broar av vänskap, samarbete och erfarenhetsutbyte mellan våra två samhällen. En bro som förenar Goras traditioner och rötter med erfarenheten och utvecklingen i en stad som Solna, och som för människor närmare varandra.

En stad byggs inte bara med vägar och byggnader, utan framför allt med medborgarnas förtroende, kvaliteten i samhällsservicen och känslan av att kommunen tillhör alla. Det är värdet hos ledare som ser bortom skillnader och arbetar för det gemensamma bästa.

Det mottagande jag fick idag var ett exempel på institutionell respekt och en kultur av samarbete. En kommunal ledare som visar att lokalt ledarskap framför allt handlar om att tjäna människor och ta ansvar för samhällets framtid.

För att hjälpa ett samhälle räcker inte enbart politiska övertygelser; det som behövs framför allt är kärlek till hembygden, engagemang och viljan att skapa något positivt. För hembygden glöms aldrig; den är våra rötter, vårt minne och vårt ansvar.

Från Gora i Maliq till Solna i Stockholm är detta ett försök att bygga broar – broar av vänskap, samarbete och hopp. När människor förenas för sina samhällens bästa försvinner skillnaderna, och det som verkligen betyder något blir kvar: kärleken till människor och arbetet för framtiden.

Lyckliga är de som bygger broar mellan människor, länder och hjärtan; olyckliga är de som försöker riva dem. Broar förenar, skapar vänskap och öppnar vägar mot framtiden, medan murar delar och skiljer människor åt.

Ett varmt tack till Sara Kukka-Salam för det fina mottagandet, respekten och öppenheten för dialog och samarbete. Jag önskar henne fortsatt framgång i hennes viktiga arbete för Solnas invånare och lycka till i ledningen av ett samhälle som fortsätter att bygga framtiden med vision och ansvar.

🇬🇧When love for one’s hometown builds bridges – from Gora of Maliq to Solna in Stockholm

There are leaders who understand that public responsibility is not measured only by a position or a political mandate, but by their work, their achievements, and the way they serve their communities. True leaders do not ask about citizens’ political affiliations or beliefs; they see the person, their needs, and the future of the city they represent.

Sara Kukka-Salam, Mayor of Solna in Stockholm, is one of these leaders. She represents a leadership approach where citizens are at the centre, and where the development of the city is built through responsibility, dialogue, and cooperation.

Solna is today one of Sweden’s most dynamic municipalities, a modern city with around 86,000 inhabitants, where urban development, environmental responsibility, education, public services, and the wellbeing of citizens are part of a long-term vision. The achievements of a community do not happen by chance; they are the result of responsible leadership, dedication, and respect for the public interest.

Today, I had the honour and pleasure of meeting Mayor Sara Kukka-Salam, who welcomed me with respect and warmth. During our meeting, I had the opportunity to present the request for a twinning partnership between the Municipality of Maliq, from my beloved region of Gora, and the Municipality of Solna.

This initiative aims to create new bridges of friendship, cooperation, and exchange of experiences between our two communities. A bridge connecting the traditions and roots of Gora with the experience and development of a city like Solna, bringing our people closer together.

A city is not built only with roads and buildings, but above all with the trust of its citizens, the quality of public services, and the feeling that institutions belong to everyone. This is the value of leaders who look beyond differences and work for the common good.

The welcome I received today was an example of institutional respect and a culture of cooperation. A mayor who demonstrates that local leadership is, above all, service to people and responsibility for the future of the community.

To help a community, political beliefs alone are not enough; what is needed above all is love for one’s homeland, commitment, and the desire to create something meaningful. Because a hometown is never forgotten; it remains our roots, our memory, and our responsibility.

From Gora of Maliq to Solna in Stockholm, this is an effort to build bridges – bridges of friendship, cooperation, and hope. Because when people come together for the good of their communities, differences fade away, and what matters most remains: love for people and work for the future.

Blessed are those who build bridges between people, countries, and hearts; unfortunate are those who try to destroy them. Bridges unite, create friendship, and open paths towards the future, while walls divide and separate people.

🇬🇧A special thank you to Mayor Sara Kukka-Salam for her warm welcome, respect, and openness to dialogue and cooperation. I wish her continued success in her important work serving the citizens of Solna and every success in leading a community that continues to build the future with vision and responsibility.

Vajzë deti, me sytë si dritë,
me buzëqeshjen plot ëmbëlsi,
erdhe në jetë si valë e artë,
si këngë dashurie, si mrekulli.

Sot koha të dhuroi tetë petale drite, tetë vite që kanë lulëzuar në zemrat tona si lulet më të bukura të pranverës. ❤️

Që nga dita kur erdhe në jetën tonë, çdo mëngjes u bë më i ndritshëm dhe çdo buzëqeshje jote u kthye në një copëz lumturie për ne.

U rritsh gjithmonë si dallga e detit – e lirë, e pastër dhe e fuqishme. 🌊

Ec gjithmonë me dritën e diellit në shpirt, me ëndrrat lart dhe me zemrën plot mirësi. ☀️

Le të të shoqërojë në çdo hap kënga e jetës, era e lirisë dhe dashuria e njerëzve që të duan pa masë. 🦋

Sepse ti je më shumë se një vajzë e vogël…
Ti je lutja jonë e bërë realitet, buzëqeshja që na mbush ditët dhe vargu më i bukur që jeta ka shkruar ndonjëherë në zemrat tona. 👸🏻

Gëzuar 8-vjetorin, shpirti i mamit! 🎂🎉🎈
U bëfsh gjithmonë e lumtur, e dashur dhe me zemër të pastër.

Me dashuri pa fund,
Mami Urviola ❤️

Vajzë Deti 🌊

Vajzë deti, me sytë si dritë,
me buzëqeshjen plot ëmbëlsi,
erdhe në jetë si valë e artë,
si këngë dashurie, si mrekulli.

Me hap të lehtë mbi rërë të artë,
me shpirt të pastër, zemër të bardhë,
si dallgë që puth bregun me mall,
si diell që lind mbi detin valë-valë.

Era të sjelltë vetëm gëzim,
deti të ruajtë çdo ëndërr në agim,
rritu e lirë, me dritë në sy,
vajza jonë e bukur, ylli ynë në gji. ❤️

Ellen, ti vajzë deti, tetë vite dritë,
bekimi më i bukur i jetës në çdo ditë. 🌸

Gëzuar 8-vjetorin, Ellen! 🌸

Një përulje me respekt për intelektualët themelues të Degës së Partisë Demokratike të Devollit .
✍🏽 Ilia Milo !

👉🏽Ilia Milo është një nga organizatorët dhe themeluesit e seksioneve të para në këtë rreth, por dhe në themelimin e degës së Partisë Demokratike në juglindje të vëndit,në Bilisht-Devoll -

Ka momente në jetën e një kombi kur historia nuk troket në dyer të mëdha, por lind në zemrat e njerëzve të zakonshëm që guxojnë të bëjnë gjëra të jashtëzakonshme.

Një moment i tillë ishte 21 shkurti i vitit 1991.

Atë ditë Devolli nuk fitoi thjesht një degë partie. Atë ditë fitoi të drejtën për të folur.

Fitoi zërin që për dekada i ishte mohuar.

Fitoi shpresën se edhe një krahinë e vogël, por me shpirt të madh, mund të bëhej pjesë e një ndryshimi që do të prekte gjithë Shqipërinë.

Pas një dimri të gjatë heshtjeje, erdhi pranvera e demokracisë. Lëvizja e Dhjetorit 1990 dhe lindja e Partisë Demokratike më 12 dhjetor të atij viti u pritën në Devoll jo vetëm me gëzim, por me një ndjenjë të thellë çlirimi.

Ishte sikur një dritare të hapej pas shumë vitesh errësirë dhe njerëzit të shikonin për herë të parë qiellin e lirisë.

Por liria nuk erdhi vetë. 

Ajo pati njerëz që e kërkuan. Pati njerëz që e mbrojtën. 

Pati njerëz që vunë mbi supe përgjegjësi kur ishte më e lehtë të qëndroje mënjanë.

Ata ishin intelektualët dhe qytetarët e Devollit që nuk pyetën: “Çfarë fitoj unë?”

Ata pyetën: “Çfarë mund të bëj unë për të ardhmen?”

Ata udhëtuan drejt Tiranës me besimin se historia po hapej dhe u kthyen në Devoll me një amanet: ta sillnin demokracinë në vendin e tyre.

Krijimi në Janar të 1991 i seksioneve të para në Pilur, Cangonj, Tren, Mançurisht, Bilisht dhe në gjithë Devollin nuk ishte thjesht organizim politik.

Ishte një shpërthim i vullnetit qytetar. Ishte dëshmia se demokracia kishte hyrë në zemrat e njerëzve.

Dhe mbi të gjitha ishte një kërkesë e drejtë: Devolli duhej të kishte zërin e vet.

Devolli duhej të mos ishte më një krahinë e harruar. Devolli duhej të merrte vendin që meritonte.

Më 15 shkurt 1991 u hodh hapi vendimtar me krijimin e Komisionit Nismëtar të Degës së Partisë Demokratike të Devollit.

Këta nuk ishin thjesht organizatorë. 

Ishin njerëz që morën mbi vete barrën e një kohe historike. 

Ishin ata burra që vunë themelet kur ndërtesa e demokracisë ende nuk dukej.

Dhe më 21 shkurt 1991, me praninë e Azem Hajdarit, simbolit të Lëvizjes Studentore të Dhjetorit dhe tribunit të demokracisë, së bashku me Rexhep Ukën, Petrit Dodbibën dhe Zef Qiricin,- Devolli shkroi një faqe që nuk duhet të harrohet kurrë.

Sepse historia nuk mbahet mend vetëm për fitoret. 

Historia nderon ata që patën guximin të luftojnë edhe kur rruga ishte e pasigurt.

Sot, pas kaq vitesh, kur kujtojmë atë ditë, nuk kujtojmë vetëm një strukturë politike.

Kujtojmë një brez njerëzish që besuan.

Kujtojmë burra që e vendosën dinjitetin mbi frikën, dhe idealin mbi interesin personal.

Kujtojmë ata që na lanë një mesazh të madh:

Nderim për themeluesit e Degës së Partisë Demokratike të Devollit.

Nderim për çdo demokrat dhe qytetar që kontribuoi në rrugën e demokracisë.
Sepse 21 shkurti 1991 nuk është vetëm një datë në histori.

Është kujtesa e një brezi që pati kurajon të ndizte dritën, kur shumëkush ende kishte frikë nga errësira.

Historia e drejtimit të Degës së Partisë Demokratike Devoll

Drejtuesit e Komisionit Nismëtar

• Vladimir Kello
• Leonard Kaso

Që nga themelimi i saj, Dega e Partisë Demokratike Devoll është udhëhequr ndër vite nga personalitete dhe drejtues të cilët kanë dhënë kontributin e tyre në organizimin, forcimin dhe përfaqësimin e saj politik.

Kryetarët dhe Sekretarët e Degës ndër vite

01. Anastas Vllahu – Ilia Milo
1991 – 1992

02. Gëzim Begolli – Bashkim Haxhi
1992 – 1993

03. Gëzim Begolli – Seri Mancka
1993 – 1995

04. Sulejman Dede – Gëzim Begolli
1995 – 1997

05. Ilia Milo – Adrian Maho
1997 – 1999

06. Adrian Maho – Ilia Milo
1999 – 2005

07. Hekuran Hoxhalli – Pëllumb Pasholli
2005 – 2009

08. Gëzim Demcolli – Përtef Gjiriti
2009 – 2012

09. Artan Zaimi – Ilia Milo
2013 – 2014

10. Arben Miza – Xhensina Kapo (Kelolli)
2014 – në vazhdim

11. Elvis Hajderlli – Dioli Diko
2022 – në vazhdim

Mirënjohje dhe respekt

Nderim dhe respekt për të gjithë kryetarët, sekretarët dhe drejtuesit e Degës së Partisë Demokratike Devoll ndër vite.

Kontributi i secilit prej tyre ka qenë një gur themeli në rrugëtimin e kësaj dege, në rritjen e saj organizative dhe në rezultatet e arritura ndër vite.

Ky sukses është edhe meritë e drejtuesve të seksioneve, grupseksioneve, anëtarëve dhe mbështetësve të Partisë Demokratike Devoll, si dhe e të gjithë faktorëve politikë të spektrit të djathtë që kanë kontribuar në jetën demokratike të zonës.

Respekt dhe mirënjohje për çdo njeri që ka dhënë kohë, energji dhe besim për forcimin e vlerave demokratike në Devoll.

Dega e Partisë Demokratike Devoll – një histori e ndërtuar nga njerëzit dhe përkushtimi i tyre.

✍🏽 Ilia Milo, Bilisht-Devoll ✌️

“When Devoll Lit the Flame of Freedom – 21 February 1991, the Day of the Men Who Challenged Fear”

By Ilia Milo
Bilisht–Devoll, Albania

There are moments in the life of a nation when history does not knock on grand doors, but is born in the hearts of ordinary people who dare to do extraordinary things.

Because freedom does not come by itself.

It has always had people who searched for it.
People who defended it.
People who carried responsibility on their shoulders when it would have been easier to remain silent.

With deep respect, we honor the intellectuals and founders of the Democratic Party Branch of Devoll.

Ilia Milo was one of the organizers and founders of the first sections of the Democratic Party in this region, as well as one of the key contributors to the establishment of the Bilisht–Devoll branch.

---

21 February 1991 – The Day Devoll Found Its Voice

There are moments in the history of a nation when a new chapter begins.

One such moment was 21 February 1991.

On that day, Devoll did not simply establish a political branch.
On that day, Devoll gained the right to speak.

It regained the voice that had been silenced for decades.

It gained hope that even a small region, but with a great spirit, could become part of a transformation that would change the entire country.

After a long winter of silence came the spring of democracy.

The December 1990 Movement and the birth of the Democratic Party of Albania on 12 December 1990 were welcomed in Devoll not only with joy, but with a profound sense of liberation.

It was as if a window had opened after many years of darkness, allowing people to see the sky of freedom for the first time.

But freedom did not come alone.

It had people who demanded it.
People who protected it.
People who accepted responsibility when fear was still present.

They were the intellectuals and citizens of Devoll who did not ask:

“What will I gain?”

They asked:

“What can I do for the future?”

They traveled to Tirana with the belief that history was opening a new page, and they returned to Devoll with a mission: to bring democracy to their own homeland.

---

The Birth of Democratic Organization in Devoll

At a time when the shadow of the past was still strong, they raised their voices.

At a time when fear still lived in people’s memories, they showed courage.

At a time when freedom of speech was only beginning to breathe, they started building its foundations.

The creation, in January 1991, of the first Democratic Party sections in Pilur, Cangonj, Tren, Mançurisht, Bilisht and throughout Devoll was not merely a political organization.

It was an expression of civic determination.

It was proof that democracy had entered the hearts of the people.

Above all, it was a rightful demand:

Devoll deserved to have its own voice.

Devoll deserved to no longer be a forgotten region.

Devoll deserved the place it had earned in the history of Albania.

On 15 February 1991, the decisive step was taken with the creation of the Initiating Commission for the Democratic Party Branch of Devoll.

Among those who united in this historic effort were names that deserve not only remembrance, but gratitude:

Vladimir Kello – Chairman
Leonard Kaso – Secretary

Members of the Initiating Commission:

Gëzim Begolli, Ilia Milo, Bashkim Haxhia, Anastas Vllahu, Viktor Pojani, Anefi Bushi, Xhemal Demiraj and Xhezmi Gupe.

They were not simply organizers.

They were people who carried the weight of a historic moment.

They laid the foundations when the building of democracy was still only a dream.

---

21 February 1991 – A Historic Day for Devoll

On 21 February 1991, with the presence of Azem Hajdari, the symbol of the December Student Movement and a leading figure of Albanian democracy, together with Rexhep Uka, Petrit Dodbiba and Zef Qirici, Devoll wrote a page of history that must never be forgotten.

History is not remembered only for victories.

History honors those who had the courage to fight even when the road ahead was uncertain.

Today, after so many years, when we remember that day, we do not remember only the creation of a political structure.

We remember a generation of people who believed.

We remember men who placed dignity above fear and ideals above personal interest.

We remember those who left us a powerful message:

A society changes only when good people refuse to remain silent.

Honor and respect to the founders of the Democratic Party Branch of Devoll.

Honor and respect to every democrat and every citizen who contributed to the journey of democracy.

Because 21 February 1991 is not simply a date in history.

It is the memory of a generation that had the courage to light the flame of freedom when many were still afraid of the darkness.

---

Leadership History of the Democratic Party Branch of Devoll

Initiating Commission Leaders

Vladimir Kello
Leonard Kaso

Since its establishment, the Democratic Party Branch of Devoll has been led through the years by personalities and representatives who have contributed to its organization, strengthening and political representation.

Chairmen and Secretaries Through the Years

1. Anastas Vllahu – Ilia Milo
   1991–1992
2. Gëzim Begolli – Bashkim Haxhi
   1992–1993
3. Gëzim Begolli – Seri Mancka
   1993–1995
4. Sulejman Dede – Gëzim Begolli
   1995–1997
5. Ilia Milo – Adrian Maho
   1997–1999
6. Adrian Maho – Ilia Milo
   1999–2005
7. Hekuran Hoxhalli – Pëllumb Pasholli
   2005–2009
8. Gëzim Demcolli – Përtef Gjiriti
   2009–2012
9. Artan Zaimi – Ilia Milo
   2013–2014
10. Arben Miza – Xhensina Kapo (Kelolli)
    2014–present
11. Elvis Hajderlli – Dioli Diko
    2022–present

---

Appreciation and Respect

Honor and respect to all chairmen, secretaries and leaders of the Democratic Party Branch of Devoll throughout the years.

Each of them has contributed as a cornerstone in the journey of this branch, in its organizational growth and in the achievements reached over the years.

This success is also the merit of section leaders, group coordinators, members, supporters of the Democratic Party of Devoll, and all democratic forces that have contributed to the political life of the region.

Respect and gratitude to every person who has given time, energy and faith for the strengthening of democratic values in Devoll.

The Democratic Party Branch of Devoll – a history built by people and their dedication.

✍️ Ilia Milo
Bilisht–Devoll

Nga Pogradeci, në zemër të Gorës, historia vazhdon të flasë shqip.

Vënde që nuk janë thjesht pjesë të një territori.

Janë vende të shenjta të kujtesës kombëtare, ku çdo gur mban mbi vete një copëz historie dhe çdo përvjetor zgjon krenarinë e një populli. Një prej tyre është Guri i Kamjes, ku më 28 korrik 1912, luftëtarët e Gorës, të udhëhequr nga patrioti Kajo Babjeni, së bashku me trima nga Mokra dhe Opari, ngritën Flamurin Kombëtar, katër muaj përpara Shpalljes së Pavarësisë në Vlorë.

Ky akt nuk ishte thjesht një ngritje flamuri. Ishte shpallja e vullnetit të lirë të një krahine që nuk pranoi të jetonte e nënshtruar. Ishte dëshmi se fryma e pavarësisë kishte pushtuar zemrat e shqiptarëve shumë përpara 28 Nëntorit 1912.

Ceremonia mblodhi përfaqësues të institucioneve shtetërore e vendore, personalitete të jetës publike, intelektualë dhe qindra banorë të Gorës, Mokrës e Pogradecit. 
Në aktivitet morën pjesë Kryetari i Bashkisë së Pogradecit, Ilir Xhakolli, deputeti Bledi Çomo, si dhe personalitete të tjera që me praninë e tyre i dhanë kësaj dite rëndësinë që meriton.

Një rol të veçantë në organizimin e kësaj veprimtarie pati Shoqata Atdhetare Kulturore “Besëlidhja Gorare” – Dega Pogradec, e cila prej vitesh punon për ruajtjen dhe promovimin e historisë, traditës dhe identitetit të krahinës së Gorës. 

Shoqata drejtohet me dinjitet nga kryetari Klajdi Gjonaj dhe sekretarja Matilda Sallo, të cilët, së bashku me bashkëpunëtorët e tyre, realizuan një aktivitet të denjë për rëndësinë historike të kësaj dite.

Një nga momentet më prekëse të ceremonisë ishte nderimi pas vdekjes me titullin “Nderi i Gorës” i Ali Abidin Gjatës, njërit prej figurave të ndritura të arsimit dhe atdhetarisë shqiptare.

I cilësuar me të drejtë si “Rilindasi i fundit i penës”, Ali Abidin Gjata hapi në vitin 1917 shkollat e para shqipe në Pirg, Çaushli, Leminot, Kakaç, Podgorie dhe në shumë fshatra të Gorës e Mokrës. 

Ai me këtë veprim tregpi se liria nuk mbrohet vetëm me armë, por edhe me gjuhën, dijen dhe arsimin. 
Ndaj dhe Misioni i tij mbetet një gur themeli në historinë e arsimit shqiptar.

Po aq domethënëse ishte edhe prania e mjekut duarartë, kirurgut Yllson Ibrahimllari, i ardhur nga Tirana për ta nderuar këtë aktivitet, por dhe për tu nderuar nga shoqata “Beslidhja Gorare” në këtë përvjetor.

E nderonte këtë aktivitet edhe Zonja Albana Koçi Tahirit, kryetare e përgjithëshme e Shoqatës Kulturore “Besëlidhja Gorare”, e cila me përkushtim vazhdon të mbajë gjallë trashëgiminë shpirtërore dhe kulturore të kësaj treve.

Nuk mund të lemë pa përmëndur dhe Nën/Kryetarin e kësaj shoqate, mësuesin atdhetar Islam Bakollari (Lame Albania) i cili me penelin e tij ka përjetësuar në fasadat e shumë shkollave të kësaj krahine figurat e atdhetarëve gorarë dhe kombëtarë

Manifestime të tilla nuk janë vetëm festa përkujtimore. Ato janë një betim se historia nuk do të harrohet, se sakrificat e të parëve nuk do të mbulohen nga pluhuri i kohës dhe se brezat e rinj do të njohin rrënjët mbi të cilat është ndërtuar identiteti ynë kombëtar.

Guri i Kamjes nuk është vetëm një monument. 
Ai është një simbol i krenarisë shqiptare. Është një kujtesë se liria fitohet me guxim, mbrohet me sakrificë dhe trashëgohet me përgjegjësi.

Lavdi Kajo Babjenit, dhe patriotëve të Gorës, Mokrës dhe Oparit!

Lavdi mësuesit Ali Abidin Gjatës!

Lavdi të gjithë atyre që i shërbyen Shqipërisë me pushkë, me penë dhe me shpirt! 🇦🇱

✍🏽 Shoqata kombëtare, “Beselidhja Gorare.”

🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇪🇺🌎

Kamja Rock – Where History Spoke Albanian

There are places that are not merely points on a map.

They are sacred altars of our national memory.

One of them is Kamja Rock, in the region of Gora, where on July 28, 1912, four months before Albania’s Declaration of Independence in Vlorë, the Albanian national flag was raised as a symbol of freedom, dignity, and the unwavering determination of Albanians to live free.

Teacher Ali Abidin Gjata – “Honor of Gora”

On this anniversary, together with several other distinguished personalities of this patriotic region, Teacher Ali Abidin Gjata was posthumously awarded the title “Honor of Gora.”

This prestigious recognition pays tribute to a teacher, patriot, and educator who, in 1917, opened the first Albanian-language schools in Pirg, Çaushli, Leminot, Kakaç, Podgorie, and throughout the region of Mokra, planting the seeds of knowledge and national consciousness in the hearts of the people of Gora and Mokra.

He proved that defending one’s homeland is achieved not only through weapons, but also through education, language, books, and enlightenment.

From Pogradec, in the heart of Gora, history continues to speak Albanian.

These are places that are far more than geographical locations.

They are sacred grounds of national remembrance, where every stone carries a fragment of history and every anniversary awakens the pride of an entire nation.

One of these places is Kamja Rock, where on July 28, 1912, the freedom fighters of Gora, led by the patriot Kajo Babjeni, together with brave men from Mokra and Opar, raised the Albanian National Flag four months before the Declaration of Independence in Vlorë.

This was not merely the raising of a flag.

It was a declaration of the free will of a region that refused to live in submission.

It was proof that the spirit of independence had already taken root in the hearts of Albanians long before November 28, 1912.

On the 114th Anniversary of This Historic Event and the 120th Anniversary of the Establishment of the “Secret Regional Subcommittee,”

Kamja Rock once again became the meeting place of history, tradition, and national pride.

The ceremony brought together representatives of state and local institutions, public figures, intellectuals, and hundreds of residents from Gora, Mokra, and Pogradec.

Among those attending were the Mayor of Pogradec, Ilir Xhakolli, Member of Parliament Bledi Çomo, and many other distinguished guests whose presence honored the importance of this historic day.

A particularly important role in organizing the event was played by the “Besëlidhja Gorare” Patriotic and Cultural Association – Pogradec Branch, an organization that has worked tirelessly for years to preserve and promote the history, traditions, and identity of the Gora region.

The association is led with dignity by its President Klajdi Gjonaj and Secretary Matilda Sallo, who, together with their collaborators, organized a ceremony worthy of the historical significance of this occasion.

One of the most moving moments of the event was the posthumous award of the title “Honor of Gora” to Ali Abidin Gjata, one of the brightest figures in Albanian education and patriotism.

Rightfully described as “the last Renaissance man of the pen,” Ali Abidin Gjata established the first Albanian-language schools in 1917 in Pirg, Çaushli, Leminot, Kakaç, Podgorie, and many villages throughout Gora and Mokra.

Through this remarkable work, he demonstrated that freedom is defended not only with weapons, but also through language, knowledge, and education.

His mission remains one of the cornerstones of the history of Albanian education.

Equally meaningful was the presence of the highly respected surgeon Yllson Ibrahimllari, who traveled from Tirana to honor this event and who was himself honored by the “Besëlidhja Gorare” Association during this anniversary celebration.

The event was also honored by Mrs. Albana Koçi Tahiri, President of the “Besëlidhja Gorare” Cultural Association, who continues with great dedication to preserve the spiritual and cultural heritage of this historic region.

Special recognition also goes to the Association’s Vice President, the patriotic teacher Islam Bakollari (Lame Albania), whose artistic work has immortalized the portraits of Gora’s and Albania’s patriots on the facades of numerous schools throughout the region.

Events such as this are far more than commemorative ceremonies.

They are solemn pledges that history will never be forgotten, that the sacrifices of our ancestors will never be buried beneath the dust of time, and that future generations will know the roots upon which our national identity has been built.

Kamja Rock is not merely a monument.

It is a symbol of Albanian pride.

It reminds us that freedom is won through courage, protected through sacrifice, and passed on through responsibility.

Glory to Kajo Babjeni and to the patriots of Gora, Mokra, and Opar!

Glory to Teacher Ali Abidin Gjata!

Glory to all those who served Albania with their rifles, their pens, and their unwavering spirit! 🇦🇱

Ahmet Bajrami – Njeriu që nuk ka një varr, por ka një emër që nuk vdes

Ka njerëz që historia i shkruan me germa të arta. Ka të tjerë që diktaturat përpiqen t’i fshijnë nga faqet e saj. U marrin lirinë, u marrin pasurinë, u marrin jetën, madje u mohojnë edhe varrin. Por ka diçka që asnjë regjim nuk mund ta burgosë: kujtesën.

Një prej këtyre njerëzve ishte Ahmet Bajrami nga Poroçani i Gramshit. Një nacionalist, një atdhetar, një burrë që zgjodhi të qëndronte besnik bindjeve të tij në një kohë kur Shqipëria po hynte në një nga periudhat më të errëta të historisë së saj.

Sipas kujtesës së familjes, gjatë Luftës së Dytë Botërore ai mori pjesë në radhët e Ballit Kombëtar. Pas ardhjes në pushtet të regjimit komunist, fati i tij u vulos. Në vitin 1946 u arrestua dhe u dënua nga Gjykata Ushtarake e Elbasanit. Fillimisht me pushkatim. Më pas, falë ndërhyrjes së avokatit, dënimi iu kthye në 101 vjet burg. Një dënim që nuk ishte drejtësi, por hakmarrje politike.

E dërguan në burgun e Gjirokastrës. Atje, larg familjes, larg vendlindjes dhe larg çdo shprese, ai kaloi vitet më të dhimbshme të jetës.

Pas rreth dhjetë vitesh burg, zemra e tij pushoi së rrahuri. Por tragjedia nuk përfundoi me vdekjen.

Pas arrestimit të tij nisi kalvari edhe për familjen. Pasuria u sekuestrua. Të afërmit u internuan në Dushkë të Dumresë. Fëmijët u rritën me damkën e “armikut”, ndërsa brezat trashëguan jo vetëm varfërinë, por edhe dhimbjen e mungesës .

Ne, nipërit e mbesat e tij, nuk patëm fatin ta dëgjonim zërin e gjyshit. 

Nuk e pamë kurrë buzëqeshjen e tij. Nuk morëm asnjë përqafim prej tij. Na mbeti vetëm emri: Ahmet Bajrami. Një emër që regjimi deshi ta zhdukte, por nuk mundi, ai emër jeton ende në zemrat tona.

Sa herë afrohen ditët e përkujtimit, lind e njëjta pyetje: 

ku prehen eshtrat e tij?

Ku mund të vendosim një tufë me lule? Ku mund t’i themi: “Nuk të harruam”?

Kjo nuk është vetëm historia e Ahmet Bajramit. Është historia e mijëra shqiptarëve që u burgosën, u torturuan, u lanë të vdisnin në qelitë e burgjeve dhe më pas u zhdukën pa gjurmë.

Është historia e familjeve që edhe sot presin një përgjigje.

Një shtet që respekton veten nuk mund të ndërtojë të ardhmen duke lënë të varrosur të vërtetën.

Është detyrim moral dhe kombëtar të kërkohen eshtrat e të gjithë të zhdukurve të diktaturës, të identifikohen dhe t’u dorëzohen familjeve. 

Ata nuk kërkojnë privilegje. 
Kërkojnë vetëm një varr, një emër mbi një gur dhe të drejtën për të qarë të afërmit e tyre.

Ahmet Bajrami nuk kërkoi lavdi.

Ai nuk kërkoi monumente. Por ai meriton atë që i është mohuar për tetëdhjetë vjet: të vërtetën, dinjitetin dhe një vend ku brezat të përkulen me respekt.

Sepse kombet nuk bëhen të mëdha duke harruar martirët e tyre. Kombet bëhen të mëdha kur kanë guximin të përballen me historinë dhe të nderojnë ata që u flijuan për bindjet e tyre.

Lavdi kujtimit të Ahmet Bajramit!

Muharrem Meko me njërin nga djemtë dhe dy nipërit e tij .

Muharrem Meko – një gjysh me zemrën plot mall e dashuri

Ka gëzime në jetë që nuk maten me pasuri, por me përqafime, buzëqeshje dhe çaste të paharrueshme pranë njerëzve më të dashur. Për gjyshin Muharrem Meko, ardhja e nipërve nga larg është një festë e vërtetë e zemrës, një dritë që mbush shtëpinë me jetë dhe lumturi.

Prej një jave, këta “yje” i kanë ardhur nga Arizona dhe shtëpia është bërë plot. Muharremi dhe Lenca jetojnë ditë të veçanta, siç thonë vetë, “në qiellin e shtatë”. Çdo zë, çdo buzëqeshje dhe çdo bisedë me nipërit është një dhuratë që shlyen mallin e gjatë të një viti të tërë.

Presin me padurim edhe vogëlushen e tyre të shtrenjtë, Marinën nga Londra. Por ajo, me ëmbëlsinë e një fëmije që di të sjellë gëzim, nuk tregon se kur do të vijë. “Do t’ua bëj surprizë”, thotë ajo. Dhe ndoshta ajo pritje e vogël e bën edhe më të bukur momentin e takimit.

Por lumturia më e madhe për një gjysh është t’i shohë të rritur mirë, të shëndetshëm dhe të mençur. 

Endi është zgjatur edhe më shumë, Briani gjithashtu; por ajo që e mbush më shumë zemrën e Muharremit dhe Lencës është inteligjenca, edukata dhe karakteri i tyre.

Sepse nipërit nuk janë vetëm vazhdimësia e familjes; ata janë kujtimet që ecin, shpresa e së ardhmes dhe arsyeja pse një shtëpi ndihet vërtet shtëpi.

Kilometrat mund të jenë të shumta, por dashuria e një gjyshi nuk njeh largësi. 

Ajo pret gjithmonë me mall, ruan një vend të ngrohtë në zemër dhe gëzohet me çdo rikthim të atyre që i japin kuptim jetës.

With Sali Berisha – one of the most important figures in Albanian politi

Sali Berisha is one of the figures who has left the deepest mark on the political history of Albania after the 1990s. He became part of and a leader of the student movement that challenged the communist regime, founded the Democratic Party, and played an important role in establishing political pluralism and orienting Albania toward Euro-Atlantic values.

During his political career as President and Prime Minister of Albania, the country experienced important developments, including NATO membership, the liberalization of visas with the European Union, and major investments in infrastructure, education, and healthcare.

These are achievements that have changed the course of the country’s development.

Despite the debates and controversies that have accompanied his political journey, Berisha remains a central figure in the history of the Albanian transition and one of the most dignified leaders of the past decades.

Sali Berisha is a symbol of political resilience, commitment to democracy, and the protection of national interests.

History will continue to judge his role, but for many Albanians Sali Berisha remains a leader who dedicated his life to politics, democracy, and the national cause.

 🌎🌎🌎🌎🇦🇱🌎🇪🇺🌎🇺🇸🌎🇽🇰🌎🌎🌎🌎🌎

NGA DHJETORI ’90 TE NATO: RRUGËTIMI I SALI BERISHËS NË HISTORINË SHQIPTARE

Sali Berisha – një emër që u bë pjesë e një epoke ndryshimesh

Në dhjetorin e vitit 1990, kur Shqipëria po kërkonte dritën e lirisë pas dekadash izolimi dhe diktature, nisi një kapitull i ri në historinë e saj. Në atë lëvizje që sfidoi regjimin komunist u shfaqën figura që do të përcaktonin rrugën e vendit drejt demokracisë, dhe një prej tyre ishte Sali Berisha.

Si një nga drejtuesit e lëvizjes studentore dhe më pas themelues i Partisë Demokratike, Berisha u vendos në qendër të transformimit më të madh politik të Shqipërisë pas Luftës së Dytë Botërore: kalimit nga sistemi monisto-diktatorial një partiak drejt pluralizmit dhe institucioneve demokratike.

Rrugëtimi i tij politik, përveç drejtimit të Partisë Demokratike, do të përfshinte disa nga postet më të larta të shtetit shqiptar – President dhe Kryeministër – në periudha vendimtare për vendin. Gjatë këtyre viteve Shqipëria ndërmori hapa të rëndësishëm drejt integrimit euroatlantik, përfshirë anëtarësimin në NATO dhe liberalizimin e vizave me Bashkimin Evropian, duke u afruar më shumë me familjen perëndimore.

Një kapitull i rëndësishëm i veprimtarisë së tij politike lidhet edhe me çështjen e Kosovës. Gjatë viteve ’90, Sali Berisha e ngriti çështjen e Kosovës në arenën politike dhe ndërkombëtare, duke kërkuar mbështetje për të drejtat dhe liritë e shqiptarëve të Kosovës. Gjatë krizës së Kosovës dhe luftës së vitit 1999, ai mbështeti angazhimin e NATO-s dhe përpjekjet ndërkombëtare për ndalimin e dhunës dhe vendosjen e paqes në rajon.

Por historia e një lideri nuk matet vetëm me sukseset, por edhe me betejat, përballjet dhe sfidat që shoqërojnë çdo rrugëtim politik. Sali Berisha ka qenë për dekada një nga figurat më të diskutuara dhe më me ndikim në skenën shqiptare, duke mbetur një protagonist qendror i tranzicionit politik të vendit.

Për shumicën e popullit të tij, ai është simbol i qëndresës politike, i mbrojtjes së demokracisë dhe i orientimit euroatlantik të Shqipërisë. Për kritikët dhe kundërshtarët politikë, ai ka qenë një figurë që ka nxitur debate të forta politike. Por, pavarësisht këndvështrimeve të ndryshme, emri i tij është i lidhur pazgjidhshmërisht me historinë e Shqipërisë së pas viteve ’90.

Nga sheshet studentore të Dhjetorit ’90, te flamuri shqiptar në NATO, rruga politike e Sali Berishës mbetet një nga kapitujt më të rëndësishëm dhe më të debatueshëm të Shqipërisë moderne.

Një epokë ndryshimesh. Një rrugëtim politik. Një emër që vazhdon të lërë gjurmë në historinë shqiptare.

Sot, pas më shumë se tri dekadash në skenën politike, Sali Berisha vazhdon të mbetet një nga aktorët kryesorë të politikës shqiptare, duke kontribuar në jetën parlamentare si deputet, kryetar i Partisë Demokratike dhe lider i opozitës shqiptare.

Rrugëtimi i tij vazhdon, ndërsa roli i tij në historinë politike shqiptare mbetet pjesë e një debati të gjerë kombëtar. Pavarësisht vlerësimeve, por edhe kritikave të kundërshtarëve politikë, ai mbetet një nga figurat më të njohura dhe më me ndikim të Shqipërisë së pas viteve ’90.

We are not here to beg. We are here to be heard.

For many years, Albanian immigrants lived with their heads lowered. Without documents, without rights, with the constant fear of deportation and the hope that someone would extend a helping hand. It was a time when survival was the only priority, while dignity was often sacrificed to secure a piece of bread and a better future for their families.

But that era belongs to the past.

Today, most of us are citizens with full rights in the countries where we live. We have citizenship, respect the laws, work, pay taxes, and contribute every day to the economy, culture, and democratic life of the countries that have welcomed us. Above all, we have the right to vote, to be elected, to demand accountability, and to influence decision-making. These are not privileges; they are civic rights.

A new generation of Albanians has grown up in Greece, Italy, Germany, Sweden, and many other European countries. They were born, educated, and shaped as citizens of Western democracies. They no longer know the migration experience of submission and uncertainty that their parents endured. They live with dignity, responsibility, and the belief that citizenship is not gained through begging, but exercised through participation.

For this very reason, we must not submit ourselves to politicians, local leaders, or public officials in the countries where we live. Respect for institutions is a civic duty, but submission to power is not a democratic virtue. In a democracy, power comes from citizens and serves them, not the other way around.

Politicians are not the owners of our votes; they are our representatives. We give them the mandate, and we have the right to judge how they use it. Therefore, it is natural and completely legitimate to demand accountability when our rights are violated, when injustices are ignored, or when leaders support and legitimize governments that do not serve the interests of the Albanian people.

Accountability is not demanded through humility, but through arguments, dignity, and the strength that comes from our vote.

Nor should we feel privileged when a minister, member of parliament, or mayor agrees to meet with us. Meeting citizens is not a favor; it is their duty. They need our trust, because our votes are the ones that build majorities, elect representatives, lead municipalities, and create governments.

However, the power of our vote has value only when it is accompanied by unity.

A divided diaspora, as it unfortunately is today, is a weak voice.
An organized diaspora is a force that earns respect.

When we speak with one voice in defense of our rights and national interests, no one can ignore us.

History has shown that the diaspora has always been an important factor in the decisive moments of the Albanian nation. Today, its role is even greater because it enjoys political, economic, and civic rights in the most developed democracies in the world. This is a responsibility that must not be wasted.

For the countries where we live.
For our homeland.
For future generations.

Nuk jemi për t’u lutur. Jemi për t’u dëgjuar.

Për shumë vite, emigranti shqiptar jetoi me kokën ulur. Pa dokumente, pa të drejta, me frikën e përhershme të dëbimit dhe me shpresën se dikush do t’i zgjaste dorën. Ishte një kohë kur mbijetesa ishte prioriteti i vetëm, ndërsa dinjiteti shpesh sakrifikohej për të siguruar një copë bukë dhe një të ardhme më të mirë për familjen.

Por ajo epokë i përket së shkuarës.

Sot, shumica prej nesh janë qytetarë me të drejta të plota në vendet ku jetojmë. Kemi shtetësi, respektojmë ligjet, punojmë, paguajmë taksa dhe kontribuojmë çdo ditë në ekonominë, kulturën dhe jetën demokratike të vendeve që na kanë mirëpritur. Mbi të gjitha, kemi të drejtën të votojmë, të zgjidhemi, të kërkojmë llogari dhe të ndikojmë në vendimmarrje. Këto nuk janë privilegje; janë të drejta qytetare.

Një brez i ri shqiptarësh është rritur në Greqi, Itali, Gjermani, Suedi e në shumë vende të tjera të Europës. Ata kanë lindur, janë arsimuar dhe janë formuar si qytetarë të demokracive perëndimore. Nuk e njohin më emigracionin e nënshtrimit që përjetuan prindërit e tyre. Ata jetojnë me dinjitet, me përgjegjësi dhe me bindjen se qytetaria nuk fitohet me lutje, por ushtrohet me pjesëmarrje.

Pikërisht për këtë arsye nuk duhet t’u nënshtrohemi politikanëve, drejtuesve vendorë apo shtetarëve të vendeve ku jetojmë. Respekti për institucionet është detyrim qytetar, por nënshtrimi ndaj pushtetit nuk është virtyt demokratik. Në një demokraci, pushteti buron nga qytetari dhe i shërben atij, jo e kundërta.

Politikanët nuk janë pronarët e votës sonë; ata janë përfaqësuesit tanë. Mandatin ua japim ne dhe, po ne, kemi të drejtën ta gjykojmë mënyrën se si e përdorin atë. Prandaj është e natyrshme dhe plotësisht legjitime t’u kërkojmë llogari kur cenohen të drejtat tona, kur mbyllin sytë përballë padrejtësive ose kur mbështesin e legjitimojnë qeveri që nuk u shërbejnë interesave të popullit shqiptar.

Llogaria nuk kërkohet me përulësi, por me argument, me dinjitet dhe me forcën që buron nga vota e jonë .

As nuk duhet të ndihemi të privilegjuar kur një ministër, deputet apo kryetar bashkie pranon të takohet me ne. Takimi me qytetarët nuk është favor, është detyrë e tyre. 
Ata kanë nevojë për besimin tonë, sepse votat tona janë ato që ndërtojnë shumicat, zgjedhin deputetët, drejtojnë bashkitë dhe krijojnë qeveritë.

Megjithatë, fuqia e votës sonë ka vlerë vetëm kur shoqërohet me bashkim. 
Një diasporë e përçarë (siç dhe është në të vërtetë) është një zë i dobët. 
Një diasporë e organizuar është një forcë që respektohet. 
Kur flasim me një zë për mbrojtjen e të drejtave tona dhe të interesave kombëtare, askush nuk mund të na shpërfillë.

Historia e ka dëshmuar se diaspora ka qenë gjithmonë një faktor i rëndësishëm në momentet vendimtare të kombit shqiptar. Sot ajo ka një rol edhe më të madh, sepse gëzon të drejta politike, ekonomike dhe qytetare në demokracitë më të zhvilluara të botës. Kjo është një përgjegjësi që nuk duhet shpërdoruar.

Prandaj nuk ka më vend për lutje. Nuk kemi pse të kërkojmë favore, por respekt, transparencë, përgjegjësi dhe dialog të barabartë.

Sepse nuk jemi qytetarë të dorës së dytë. Jemi qytetarë të lirë, me dinjitet, me zë dhe me votë.

Për vendin ku jetojmë. Për atdheun. Për brezat.

✍🏽Petrit Fidani,Athinë; Anëtar i këshillit kombëtar të Partisë Demokratike, për diasporën ✌️

💎 Diaspora – Hambari i Demokratëve /

🗣️Për ne, Partia Demokratike nuk është thjesht një forcë politike.

Ajo është një ideal, një histori sakrificash dhe një dashuri që e kemi mbajtur gjallë ndër vite.

E kemi ngritur nga hiçi më shumë se një herë dhe, sa herë është rrëzuar, kemi qenë aty për ta ngritur sërish.
Prandaj edhe sot, nuk do ta lëmë kurrë vetëm.

Brezi i ri, si Erisa dhe shumë të rinj të tjerë, duhet të hyjë në politikë me këmbën e djathtë.

Ata kanë energjinë, guximin dhe vizionin për të çuar përpara kauzën tonë. Ne, që kemi kaluar shumë beteja, nuk pretendojmë të dimë gjithçka, por kemi një përvojë të fituar me sakrifica.

Jemi një shkollë që ka mësuar edhe nga fitoret, edhe nga gabimet.

Detyra jonë është t’ua përcjellim këtë përvojë brezave që vijnë.

Nëse ata arrijnë të mësojnë nga gabimet tona dhe të mos i përsërisin, atëherë do të kenë marrë notën 10 në provimin më të rëndësishëm të politikës.

Dhe kur kjo të ndodhë, e ardhmja e Partisë Demokratike do të jetë më e sigurt se kurrë.

Diaspora shqiptare është hambari i demokratëve. 

Është një rezervuar i jashtëzakonshëm njerëzish të lirë, të formuar dhe të pavarur, që nuk presin të ushqehen nga partia, por janë të gatshëm ta ushqejnë atë me ide, përvojë, punë dhe përkushtim. 

Pikërisht kjo e bën diasporën një pasuri të çmuar për Partinë Demokratike dhe për Shqipërinë.

Kur forca e rinisë bashkohet me përvojën e brezit tonë, krijohet ekipi që nuk mund të mposhtet lehtë.

Vetëm së bashku mund të ndërtojmë një opozitë më të fortë, një parti më të bashkuar dhe një Shqipëri më demokratike.

Le ta nisim çdo javë me besim, me përgjegjësi dhe me bindjen se idealet nuk plaken kurrë. 
Plaket vetëm dorëzimi, dhe ne nuk jemi dorëzuar kurrë.

Javë të mbarë për të gjithë!

(Publicisti Petrit Fidani, është jo vetëm një antikomunist, pjestar në rrëzimin e bustit të Enver Hoxhës në Korçë, por dhe një nga themeluesit e degës së Partisë Demokratike në Korçë.)

🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎

Diaspora – The Granary of Democrats

For us, the Democratic Party is not merely a political force. It is an ideal, a story of sacrifice, and a cause we have cherished and kept alive through the years. We have rebuilt it from the ground up more than once, and every time it has fallen, we have stood ready to raise it again. That is why, even today, we will never abandon it.

The younger generation, like Erisa and many other young people, should enter politics on the right foot. They bring energy, courage, and vision to advance our cause. We, who have lived through many political battles, do not claim to know everything, but we possess experience earned through sacrifice. We are a school that has learned from both victories and mistakes.

Our duty is to pass that experience on to the generations that follow. If they can learn from our mistakes instead of repeating them, they will have earned a perfect score in the most important lesson of politics. And when that happens, the future of the Democratic Party will be more secure than ever.

The Albanian diaspora is the granary of Democrats. It is an extraordinary reservoir of free, capable, and independent people who do not expect the party to provide for them. Instead, they are ready to nourish the party with ideas, experience, hard work, and dedication. This is precisely what makes the diaspora such a precious asset for the Democratic Party and for Albania.

When the strength of youth is united with the experience of our generation, it creates a team that is difficult to defeat. Only together can we build a stronger opposition, a more united Democratic Party, and a more democratic Albania.

Let us begin every week with faith, responsibility, and the conviction that ideals never grow old. Only surrender grows old—and we have never surrendered.

Have a successful and inspiring week, everyone!

✍🏽 Muharrem Meko gazetar, ish kryetar i Partisë Socialiste në rrethin e Korçës /

Fatkeqësisht, gjithçka që sot më shumë se kurrë po bëhet së prapthi, apo edhe s’bëhet fare, bëhet keq ,apo djallëzisht, në dëm të shqiptarëve e deri për interesa të dyshimta në emër të antishqiptarizmit, apo edhe milionave të zeza që djeg e përvëlon zemrat e shqiptarëve, ka pikërisht këtë emër të neveritshëm!

…kur duhet të ishte ndryshe, krejtësisht ndryshe, përderisa përceptimi qytetar për administratën është si ai një fëmijë për prindin; ndërkohë që korrupsioni galopant e kanë ulur tejmase besimin ndaj saj, e meritokracia në kufijte e analfabetizmit ia kanë ulur kokën shqiptarit, të përgjëruar për “prindin” e munguar, si asnjë populli tjetër në Europë!

Për hir të së vërtetës s’kishte se si të ishte ndryshe nga një gatesë bajate dhe e pështirë prej brumi të zënë, midis ish-administratës së Berishës, (keqfunksionimi i saj e ndëshkoj Saliun në vitin 2013 me 1 milion vota) dhe peshqesheve sorosjane; llumit G-99 e Mjaftistat që dikur si pelikanët e sotëm ulërinin rrugëve të Tiranës;- Nano ik-PS, ik!

Oooo i Modh !

Askujt mos iu anko; ti je përgjegjësi i vetëm për këtë zallamahi e çorbë që ke gatuar nën logon; Administrata Shtetërore …e që mjerë kujt i bie të ketë punë e të zgjidhë hall me të!

…e për ty personalisht, si koka e saj ??

– S’ mund të them asgjë, përveçse;

-të zënçin sytë përpjekjet, mbështetja e qëndresa e atyre mijëra socialistëve të orëve të para, që shkelën mbi vetvetën e ty të priten si Prometeun e Mitologjisë Greke!

…edhe pse s’kishe asnjë pikë kontributi; e kundërta mundet!

Pasi ishe ti që kur ndiq një nga pas Sali Berishën, idealistët e së majtës, heronjtë qëndrestare të saj i kishe anatemuar me lloje-lloje epitetesh, nofkash e etiketimesh nga më të neveritshmet!

Madje si për t’i vënë kapakun urrejtjes ndaj tyre, kur i hipe kalit i hodhe në rrugën e madhe si qenie pa vlera për të mbledhur rreth vetes, vetëm llum e mbetjet
analfabete, sorosjane!

Ah se desh harrova; ti po na çon në Europë …por harron se mua dhe mijëra shqiptarë si unë s’na hyn në punë fare…po fare !

…dhe e di se pse?

Më mbetet vetëm të të them; ty të rroftë Saliu!

    Oooo, “The Big Man” !

You alone are responsible for this chaos and the mess you have cooked up as Prime Minister.

Oooo, “The Great One”! You alone are responsible for this chaos and the mess you have created as Prime Minister.

AT LAST, “THE GREAT ONE” HAS APPARENTLY REALIZED THAT THE CIVIL ADMINISTRATION IS TO BLAME FOR ALL THE TURMOIL… AND FOR THE REBELLION OF THE “PELICANS”!

So, according to him, the real culprits are not rampant corruption, not the mass exodus of Albania’s children, not the sale of public land and coastal properties, not the lack of justice, and not the collapse of the healthcare system.

— Muharrem Meko, journalist and former Chairman of the Socialist Party branch in Korçë

“Oooo, Great One,

Do not complain to anyone else. You alone bear responsibility for this chaos and for the dysfunctional state administration you have built—an administration that has become a nightmare for every citizen who needs its services.

As for you personally, as the head of this system, I can only say this:

May you forever be haunted by the efforts, support, and sacrifice of the thousands of early Socialist supporters who believed in you, welcomed you like the Prometheus of Greek mythology, and placed their hopes in you.

Yet, despite having made no contribution to their struggle, you turned against them. You marginalized the idealists of the left, replacing them with loyalists, opportunists, and politically convenient figures.

And now you tell us that you are taking Albania to Europe.

But for me—and for thousands of Albanians like me—that means nothing anymore.

Do you know why?

Because we now carry American, British, German, or Italian citizenship in our pockets.

Not by choice, but because our children were driven away. Unlike yours, they were denied hope in their own country and forced to seek a future beyond the Adriatic Sea and across the oceans.

In the end, I have only one thing left to say:

Long live Sali Berisha—for without him, you would have had no one left to blame.”

Këshilli Kombëtar i Partisë Demokratike për Diasporën ndez motorët .

Me krijimin e grupit të parë të punës së anëtarëve të diasporës në Këshillin Kombëtar të Partisë Demokratike, nis një etapë e re organizimi, koordinimi dhe angazhimi politik të shqiptarëve që jetojnë jashtë atdheut.

Mesazhi i mirëseardhjes i znj. Erisa Bajaziti, në cilësinë e Nënkryetares së Partisë Demokratike me fokus diasporën, nuk është thjesht një urim formal.

Ai është një thirrje për bashkim, përgjegjësi dhe veprim.

Diaspora shqiptare nuk është më një spektatore e zhvillimeve politike në Shqipëri, por një faktor i rëndësishëm që ka të drejtën dhe detyrën të kontribuojë në ndryshimin që vendi kërkon.

Krijimi i këtij grupi është një hap konkret drejt ndërtimit të një komunikimi të drejtpërdrejtë mes drejtuesve të Partisë Demokratike dhe përfaqësuesve të diasporës në Këshillin Kombëtar.

Ai do të shërbejë si një urë bashkëpunimi për koordinimin e veprimeve, shkëmbimin e ideve, adresimin e problematikave dhe forcimin e zërit të shqiptarëve kudo në botë.

Sot, më shumë se kurrë, Shqipëria ka nevojë për energjinë, përvojën dhe përkushtimin e bijve dhe bijave të saj që jetojnë jashtë kufijve. 

Diaspora nuk është thjesht një burim remitancash; ajo është një pasuri kombëtare.

Një kapital njerëzor dhe intelektual që duhet të jetë pjesë aktive e vendimmarrjes dhe e betejës për një Shqipëri demokratike, të drejtë dhe europiane.

Le ta shohim këtë grup jo thjesht si një kanal komunikimi, por si një qendër organizimi, mobilizimi dhe veprimi politik.

Çdo ide, çdo propozim dhe çdo kontribut do të jetë një gur në themelin e fitores së nesërme.

Urime znj. Erisa Bajaziti për këtë nismë të rëndësishme organizative!

Urime të gjithë anëtarëve të diasporës në Këshillin Kombëtar të Partisë Demokratike!

Të bashkuar, me vizion dhe përkushtim, ne mund ta bëjmë diasporën një forcë vendimtare për ndryshimin që Shqipëria pret.

Së bashku ia dalim !

Nestled between the mountains of Mokra and the calm waters of Lake Pogradec lies the story of a humble man whose life reflects dedication, simplicity, and quiet dignity: Ilir Bego.

Originally from Mokra, a region known for hardworking and resilient people, Ilir carried with him the values of honesty, perseverance, and respect.

For more than a decade, he was a familiar figure in the daily life of Pogradec, known as the city’s last newspaper seller.

Every morning, with newspapers in hand and a calm smile on his face, he walked through streets, sidewalks, and cafés, becoming part of the rhythm of the town.

At a time when information was rapidly shifting to social media and digital platforms, Ilir remained loyal to print media. He believed in the value of holding a newspaper, in the connection between the printed word and the reader.

But more than selling newspapers, he delivered news with kindness and human warmth, earning the respect of locals and visitors alike.

However, life brought a new direction. After more than ten years in this profession, Ilir closed the chapter of newspaper selling and began a new role in public service. He started working as a gardener for the municipality of Pogradec, dedicating himself to the care of the city’s green spaces.


Today, instead of newspapers, Ilir tends to parks, trees, and public gardens. His work helps shape the beauty and freshness of the city, contributing in a different but equally meaningful way to the community he has always served.

Ilir Bego’s story is more than a tale of changing jobs.

It is a portrait of a life dedicated to service, whether through delivering the news or nurturing nature.

From the streets of Pogradec to its green parks, he represents the quiet strength of individuals who contribute to their community without seeking recognition.

And perhaps that is his greatest legacy: being a man whose work, in every form, continues to bring life, respect, and beauty to the city he calls home.

————————————-

Ilir Bego – Nga shitësi i fundit i gazetave në Pogradec te kujdestari i hapësirave të gjelbra të qytetit.

Me origjinë nga Mokra, një trevë e njohur për njerëz punëtorë dhe karakter të fortë, Iliri solli me vete në qytet vlerat e thjeshtësisë, respektit dhe punës së ndershme. 

Për më shumë se dhjetë vite, ai ishte një figurë e pandashme e mëngjeseve pogradecare, i njohur si gazetashitësi i fundit i qytetit. 

Çdo ditë, me gazetat në dorë dhe me një buzëqeshje të qetë, ai shëtiste rrugët, trotuaret dhe lokalet, duke u bërë pjesë e ritmit të përditshëm të banorëve dhe turistëve.

Në një kohë kur informacioni kishte nisur të zhvendosej në ekranet e telefonave dhe rrjetet sociale, Iliri vazhdonte të besonte te fjala e shtypur, te aroma e letrës dhe te lidhja e drejtpërdrejtë me njerëzit.

Ai nuk shiste thjesht gazeta; ai shpërndante lajmin me një përshëndetje njerëzore, duke fituar respektin e një qyteti të tërë.

Por jeta, siç ndodh shpesh, solli një kthesë të re.

Pas shumë vitesh në atë zanat, Iliri vendosi të mbyllte kapitullin e gazetave dhe të niste një punë tjetër, po aq të rëndësishme për komunitetin: u bë lulishtar në bashkinë e Pogradecit.

Në vend të gazetave, ai tani kujdeset për gjelbërimin e qytetit, për parket, rrugët dhe hapësirat që i japin jetë dhe frymëmarrje Pogradecit.

Edhe në këtë detyrë të re, Iliri mbeti i njëjtë. I qetë, i përkushtuar dhe gjithmonë i respektuar nga njerëzit që e njohin.

Banorët e shohin sot jo vetëm si ish-gazetashitësin e qytetit, por si një njeri që vazhdon të kontribuojë me punë të ndershme për të mirën e përbashkët.

Dhe ndoshta kjo është trashëgimia më e bukur që mund të lërë dikush pas: të jetë i dobishëm, i respektuar dhe i paharruar në kujtesën e një qyteti që e ka parë të rritet bashkë me të.

Dhe ndoshta kjo është trashëgimia e tij më e madhe: të jetë një njeri, puna e të cilit, në çdo formë, vazhdon t’i sjellë jetë, respekt dhe bukuri qytetit që ai e quan shtëpi.

Kërmilli sovjetik i politikës – Spaho

Në kopshtin e politikës shqiptare ka zvarranik krijesa që nuk ikin kurrë plotësisht. Edhe kur koha i ka lënë pas, ato dalin përsëri nga guaska, me të njëjtin hap të ngadaltë dhe me të njëjtën nostalgji për një epokë që nuk kthehet më.

Edmon Spaho është një nga figurat e politikës së vjetër që për shumë vite ka mbajtur poste drejtuese por dhe ka qenë pjesë e vendimmarrjes në Partinë Demokratike.

Degradimi i tij si figurë politike (nga dallaveret dhe pija) i solli në momentin e fundit përgjigjen e merituar, kur elektorati Korçar me të drejtë i dha verdiktin e vet 🖕🏿

Dhe kur dera e mbështetjes popullore mbyllet, ajo nuk hapet më, sado të trokasësh fort. Pavarësisht gulçit që të mbyt, ndonjëherë duhet të pranosh se koha ka ndryshuar.

Sot, nga guaska e tij e vjetër politike, del sërish zëri i “kërmillit sovjetik”:

i ngadalshëm në lëvizje, i zhurmshëm në nostalgji, lëpirës padronësh, dhe sharës i pa skrupull i ish kolegëve, përkrahësve, dhe antarësisë.

Një simbol i një mënyre të vjetër moskovite të të bërit politikë, ku privilegjet kujtohen më shpejt se përgjegjësitë.

Sulmet e vazhdueshme ndaj kujtdo që ecën përpara nuk e rikthejnë dot një epokë të kaluar. As zhurma nuk e zëvendëson dot besimin e humbur.

Sepse politika nuk është muze ku ruhen pafund figurat e degraduara të së shkuarës.

Është një garë ku njerëzit me besimin dhe votën vendosin kush ecën përpara, dhe kush mbetet në guaskën e vet të jargavitur .

Dhe kështu, kërmilli sovjetik Spaho, vazhdon të jargavitet duke u zvarritet nëpër kujtimet e një kohe të shkuar,

me raki, dallavere, dhe hareme, duke harruar një të vërtetë të thjeshtë:

Historia nuk kthehet pas, edhe kur dikush përpiqet ta tërheqë zvarrë.

Edmond Spaho është një lloj i tillë kërmilli shpirt shitur që nuk ecën dot përpara, por del nga guaska vetëm kur ndjen se askush nuk po e dëgjon më.

Nuk sjell ide të reja, nuk sjell zgjidhje, por lë pas vetëm jargët dhe gjurmën e vjetër të baltës.

The Soviet Snail of Politics – Spaho

There is a kind of snail that does not move forward, but only comes out of its shell when it feels that nobody is listening anymore. It does not bring new ideas, solutions, or vision — it only leaves behind the old trail of mud.

This is the pattern of worn-out politics: when influence fades, reflection is replaced by noise; when arguments are missing, accusations appear; when facts are absent, attacks become the only weapon.

Edmon Spaho, after many years in politics, seems unable to accept that the era of old privileges has changed. Instead of contributing to the unity and strength of the Democratic cause, he chooses confrontation, labeling, and throwing accusations at those who do not share his views.

But politics is not won through insults and unfounded claims. Trust cannot be rebuilt by simply shouting louder.

The Soviet snail can crawl out of its shell and make a lot of noise, but its movement remains slow, and the mark it leaves behind is not a new path — it is only a reminder of the past.

In the end, citizens do not judge who shouts the loudest. They judge who has ideas, responsibility, and respect for the truth.

Because when arguments disappear, accusations begin. And when facts are missing, only the noise of an old shell remains.

Një histori e vërtetë /

Një natë e egër e viteve ‘70 kishte mbuluar fshatrat me shi, erë dhe errësirë. Përfaqësuesit e këshillave dhe partisë së Çereshnikut, Kakaçit dhe Çaushlisë në rrethin e Korçës po ktheheshin nga një mbledhje e gjatë në qendrën e sektorit Çaushli.

Mbledhja kishte zgjatur deri në mesnatë, por natyra nuk pyeste për mbledhje e vendime.

Lumi ishte tërbuar. Ujërat kishin dalë nga shtrati, por më e keqja dhe nuk kishte urë që përfaqsuesit e Çereshnikut ta kalonin lumin për të shkuar në shtëpi.

Përballë kishin vdekjen. Pas shpine vetëm shiun.

Trokitën në dyert e atyre që sapo kishin folur për “solidaritetin socialist”, për “shokët” dhe “njeriun e ri”. Një derë… heshtje. Një derë tjetër… heshtje. Pastaj një e tretë… vetëm zhurma e shiut.

Në ato shtëpi flinin komunistët dhe shokët e këshillit.
Ndoshta i dëgjuan trokitjet. Ndoshta jo. Por dyert mbetën të mbyllura.

Bilali i Oshteçës kishte qenë disa muaj me Ballin Kombëtar, për këtë arsye emri i tij ishte bërë sinonim i pjesës së “armikut të klasës”.

Bilali ishte njeriu që propaganda e kishte damkosur, por që fshati e njihte ashtu siç dhe ishte në të vërtetë, një burrë i ndershëm dhe i besës.

(𝓜𝓪𝓭𝓳𝓮, 𝓑𝓲𝓵𝓪𝓵𝓲, 𝓪𝓲 𝓫𝓾𝓻𝓻ë 𝓼𝓱𝓽𝓪𝓽𝓼𝓱𝓴𝓾𝓻𝓽ë𝓻 𝓺ë 𝓷𝓾𝓴 𝓷𝓭𝓪𝓱𝓮𝓳 𝓴𝓾𝓻𝓻ë 𝓷𝓰𝓪 𝓹𝓪𝓽𝓲𝓬𝓴𝓪 (𝓹𝓾𝓼𝓱𝓴𝓪) 𝓮 𝓽𝓲𝓳, 𝓷𝓭𝓸𝓷ë𝓼𝓮 𝓲𝓼𝓱𝓽𝓮 𝓫𝓪𝓵𝓵𝓲𝓼𝓽, 𝓽𝓻𝓮𝓰𝓸𝓲 𝓰𝓾𝔁𝓲𝓶𝓲𝓷 𝓭𝓱𝓮 𝓫𝓾𝓻𝓻ë𝓻𝓲𝓷ë 𝓮 𝓽𝓲𝓳 𝓷ë 𝓷𝓳ë 𝓷𝓰𝓪 𝓭𝓲𝓽ë𝓽 𝓶ë 𝓽ë 𝓮𝓻𝓻ë𝓽𝓪 𝓽ë 𝓪𝓼𝓪𝓳 𝓴𝓸𝓱𝓮. 𝓐𝓲 𝓪𝓻𝓻𝓲𝓽𝓲 𝓽ë 𝓼𝓱𝓹ë𝓽𝓸𝓷𝓽𝓮 𝓭𝓲𝓼𝓪 𝓯𝓼𝓱𝓪𝓽𝓪𝓻ë 𝓷𝓰𝓪 𝓹𝓾𝓼𝓱𝓴𝓪𝓽𝓲𝓶𝓲, 𝓭𝓾𝓴𝓮 𝓾 𝓭𝓪𝓵ë 𝓹ë𝓻𝓫𝓪𝓵𝓵ë 𝓭𝓲𝓼𝓪 𝓴𝓻𝓲𝓶𝓲𝓷𝓮𝓵ë𝓿𝓮 𝓽ë 𝔃𝓸𝓷ë𝓼 𝓽ë 𝓿𝓮𝓼𝓱𝓾𝓻 𝓶𝓮 𝓾𝓷𝓲𝓯𝓸𝓻𝓶𝓪 𝓰𝓳𝓮𝓻𝓶𝓪𝓷𝓮, 𝓼𝓲 𝓮𝓭𝓱𝓮 𝓿𝓮𝓽ë 𝓾𝓼𝓱𝓽𝓪𝓻ë𝓿𝓮 𝓰𝓳𝓮𝓻𝓶𝓪𝓷ë.

𝓜𝓮𝓼 𝓪𝓽𝔂𝓻𝓮 𝓺ë 𝓼𝓱𝓹ë𝓽𝓾𝓪𝓷 𝓲𝓼𝓱𝓲𝓷 𝓮𝓭𝓱𝓮 𝓰𝓳𝔂𝓼𝓱𝓳𝓪 𝓲𝓶𝓮 𝓭𝓱𝓮 𝔁𝓱𝓪𝔁𝓱𝓪𝓲 𝓲𝓶, 𝓲 𝓬𝓲𝓵𝓲 𝓷ë 𝓪𝓽ë 𝓴𝓸𝓱ë 𝓲𝓼𝓱𝓽𝓮 𝓮𝓷𝓭𝓮 𝓯ë𝓶𝓲𝓳ë. 𝓢𝓱𝓽ë𝓹𝓲𝓪 𝓳𝓸𝓷ë 𝓾 𝓭𝓸𝓰𝓳, 𝓹𝓸𝓻 𝓯𝓪𝓵ë 𝓷𝓭ë𝓻𝓱𝔂𝓻𝓳𝓮𝓼 𝓼ë 𝓑𝓲𝓵𝓪𝓵𝓲𝓽, 𝓯𝓪𝓶𝓲𝓵𝓳𝓪 𝓳𝓸𝓷ë 𝓶𝓫𝓮𝓽𝓲 𝓰𝓳𝓪𝓵𝓵ë.)

Më në fund, dikush mori guximin dhe me zë të mekur thirri:

“O Bilal!”

Nuk kaluan as pak çaste dhe në errësirë u ndez një dritë.

“Saime,” dëgjua zëri i tij, “dil shiko kush ka mbetur në këtë stuhi.”

Porta e madhe u hap. Përballë qëndronin burra të lagur deri në palcë, me buzët që u dridheshin nga të ftohtit.

“Bilali nuk i pyeti, pse erdhët në shtëpinë time”

Ai tha vetëm një fjalë:

“Bujrum!”

Saimeja ndezi oxhakun.

Flakët u ngritën ngadalë, sikur donin të shkrinin jo vetëm rrobat e lagura, por edhe akullin që kishte ngrirë zemrat e asaj kohe.

Bilali mbushi gotat me raki rrushi.

Atë natë nuk kishte komunistë dhe ballistë.

Nuk kishte fitimtarë dhe humbës.

Nuk kishte biografi të mirë apo të keqe.

Kishte vetëm njerëz të lagur nga shiu që kërkonin ndimë .

Dhe kjo mjaftonte.

---

Në mëngjes para se të largoheshin,duke falenderuar të zotin e shtëpisë që ju hapi derën dhe i mirëpriti, një fëmijë u doli përpara.

“Kryetari ju kërkon menjëherë në zyrën e këshillit.”

Kur hynë në zyrë, panë fytyra të ngrira.

“Na thanë se mbrëmë e kaluat natën në kullën e Bilalit. A nuk e dinit se ai ka qenë me Ballin?”

Për disa sekonda mbretëroi heshtja.

Pastaj Njaziu i Çereshnikut hoqi ngadalë kapelën, kruajti kokën dhe, duke i parë drejt në sy, tha fjalët që asnjë propagandë nuk mund t’i rrëzonte:

“Po ne në lumë nuk do mbyteshim, o Kryetar.”

Asnjë përgjigje nuk erdhi.

Sepse përballë së vërtetës, edhe pushteti mbetet pa fjalë.

Disa ulën kokën nga turpi.

Të tjerë shikonin dyshemenë, sikur kërkonin të fshiheshin prej ndërgjegjes së tyre.

Atë ditë nuk u gjykua Bilali.

Sepse historia gjunjëzohet gjithmonë para atyre që, në mes të stuhisë, ndezën dritën për një njeri.

---

Kjo nuk është thjesht historia e një nate me shi.

Është historia e dy Shqipërive.

Njëra ndërtonte mure mes njerëzve, i ndante në “tanët” dhe “armiq”.

Tjetra ndërtonte ura me besë, me bukë, me zjarr dhe me zemër.

Regjimet kanë lindur e kanë rënë.

Parullat janë zbehur.

Dosjet janë mbuluar nga pluhuri.

Por fjalia e Shezos vazhdon të jetojë si një aktakuzë ndaj çdo kohe që e vendos ideologjinë mbi njeriun:

“Po ne në lumë nuk do mbyteshim…”

Alarm kombëtar POSTI..KOLLTUKU😂

✍🏽 Av. Eda Grimci .

Dy ditë që Shqipëria është bllokuar nga… halli i madh per “postet në Parti”.

“E mori postin!”
“Ja dhanë postin!”
“Ja falën postin!”
“Pse nuk jep dorëheqjen nga posti?”

Kaq mjaftoi dhe u ndezën njëherësh “demokratët part time”, ballistët me kohë të pjesshme, bashistët sezonalë, puçistët kronikë, dembelët profesionistë, shpifësit me normë, sharësit me turne dhe, si gjithmonë, patronazhistët me orar të plotë.

Një kakofoni e histeri e denjë për azilin e politikës.

Po një pyetje kam…

E dini ç’është një post në Parti, apo flisni me logjikën e administratës së Rilindjes?

Sepse në Partinë Demokratike posti nuk është bordero. Nuk është tender. Nuk është kartë banke. Nuk është vend pune.

Është punë pa orar, përgjegjësi pa fund, protesta, fushata, takime, aksione, telefonata, mbledhje, udhëtime dhe shpesh edhe shpenzime nga xhepi yt.

Privilegjet? ZERO

Rroga? ZERO

Në këmbim fiton një lumë sharjesh, shpifjesh dhe gjykimesh nga njerëz që kontributin më të madh politik kanë bërë duke komentuar në Facebook me profil fallco.

Goditje nga pushteti ekspozim nga cdo lloj sulmi.

Spiune që godasin deri ne familje.

E kush, kto lëtyra qe i njeh gjith Tirana e më tej.
Te njëjtet sharës te njejtët qaramanë. Ik ti të vi unë???

Provojeni pra, per herë te tretë, te shtatë te njëzetë… gjithmonë humbës e nuk nxini mend.

Prandaj qetësohuni o te “ndershëm.”

Ikni pra te Rama , ku postet shpërblehen me para.

Te Berisha postet janë punë e sakrificë, qendresë e beteja reale jo foto per reklamë.
Pa na thoni?? Sa i kemi rrogat? Kush na paguan??

Se po vdisni për para që i imagjinoni vetëm ju.

Lëreni mo fcb-në, shkoni punoni.

Lëmosha e ofiqe ka te PS. Ne PD duhen këllqe jo llogje.
Kush si ka… i del boja shpejt.
Freskohuni pra , ka vetem punë…. ska leka.
@highlightPD dega 9

Për shumë suedezë, pasaporta e tyre është kryesisht diçka që e pastrojnë nga pluhuri para festave.

Por broshura e vogël ngjyrë burgundy thotë më shumë për pozicionin e Suedisë në botë sesa mund të mendoni – dhe në një renditje të re globale, pasaporta suedeze bie në sy.

Kjo është arsyeja pse Suedia del në krye

Suedia nuk është më e forta në çdo kategori. Vendi renditet në vendin e njëmbëdhjetë për sa i përket lëvizshmërisë, në vendin e nëntë për investime dhe në vendin e dytë në kategorinë e cilësisë së jetës.

Suedia është kështu përpara Zvicrës dhe Finlandës, të cilat përfundojnë përkatësisht në vendin e dytë dhe të tretë në renditje.

Vetëm në vendin e dhjetë hyn një vend jo-evropian në listë. Atëherë Singapori arrin të zërë vendin e parë.

Sipas Euronews, vendi i tejkalon të gjitha vendet evropiane kur bëhet fjalë për lirinë e pastër të udhëtimit. 

Por pamja e përgjithshme është e mjaftueshme për një vend të parë.

SHBA-të po humbasin terren në renditje

Renditja tregon gjithashtu se Shtetet e Bashkuara kanë rënë krahasuar me vitet e kaluara. Vendi kryesoi listën në vitin 2021, ra në vendin e 14-të në vitin 2025 dhe tani renditet i 12-ti.

Sipas Global Citizen Solutions, humbja është për shkak, ndër të tjera, të disa vendeve që kanë rivendosur kërkesat për viza për qytetarët amerikanë.

Ja cila është pasaporta më e fortë në botë në vitin 2026

1. Suedi
2. Zvicër
3. Finlanda
4. Gjermania
5. Holanda
6. Danimarka
7. Irlandë
8. Mbretëria e Bashkuar
9. Norvegji
10. Singapor

Pasaportat suedeze kërkohen në tregun e zi

Projektligji i qeverisë “Masat kundër keqpërdorimit të pasaportave suedeze”deklaroi në vitin 2016 se pasaportat e vërteta suedeze mund të ishin përdorur nga njerëz të tjerë përveç mbajtësve aktualë – për shembull, për të udhëtuar në mënyrë anonime ose për të anashkaluar ndalimet e udhëtimit.

Për të zvogëluar abuzimin, Riksdag (parlamenti) më vonë futi rregulla më të rrepta për pasaportat. Ndër të tjera, numri i pasaportave të rregullta që një shtetas suedez mund të marrë u kufizua në tre gjatë një periudhe pesëvjeçare, sipas një vendimi të Riksdag .

Sa shumë ndryshim bën në të vërtetë një pasaportë, kjo vihet re vetëm kur krahasohet me vendet e tjera. 

Ndërsa disa qytetarë mund të udhëtojnë në pjesë të mëdha të botës me pak pengesa, të tjerë duhet të planifikojnë shumë përpara, të aplikojnë për vizë dhe ndonjëherë edhe të presin për një vendim përpara se të mund të kryhet udhëtimi.

Këto janë llojet e ndryshimeve që shpesh formojnë bazën e renditjes ndërkombëtare të pasaportave, ku pasaportat e botës krahasohen bazuar në lirinë që u japin mbajtësve të tyre. 

Disa lista përqendrohen në numrin e vendeve në të cilat mund të udhëtoni pa vizë. 

Të tjera marrin në konsideratë edhe faktorë të tillë si cilësia e jetës, siguria dhe aftësia për t'u vendosur ose investuar në vende të tjera.

https://nyheter24.se/nyheter/inrikes/1495985-hall-hart-i-ditt-svenska-pass-pekas-ut-pa-ny-lista

Håll hårt i ditt svenska pass – pekas ut på ny lista

Svenskt pass, svensk flagga och kvinna med ryggsäck

För många svenskar är passet mest något som dammas av inför semestern. Men det lilla vinröda häftet säger mer om Sveriges ställning i världen än man kanske tror – och i en ny global rankning sticker det svenska passet ut rejält.

För många svenskar är passet kanske mest något som plockas fram inför semestern. Det ligger i en låda större delen av året för att sedan snabbt bli en av resans viktigaste handlingar när flyg ska bokas, hotell checkas in och nationsgränser passeras.

Hur stor skillnad ett pass faktiskt gör märks först när det jämförs med andra länders. Medan vissa medborgare kan resa till stora delar av världen utan större hinder, behöver andra planera långt i förväg, ansöka om visum och ibland även vänta på besked innan resan kan bli av.

Det är den typen av skillnader som ligger till grund för internationella passrankningar, där världens pass jämförs utifrån hur stor frihet de ger sina innehavare. I vissa listor handlar det främst om hur många länder man kan resa till utan visum. I andra vägs även faktorer som livskvalitet, trygghet samt möjligheten att bosätta sig eller investera i andra länder in.

Och i en ny sådan rankning hamnar det svenska passet allra högst upp.

Svenska passet är bäst i världen – enligt nytt index

Sverige rankas som landet med världens starkaste pass i Global Passport Index 2026. Det rapporterar Euronews, som skriver att nio av världens tio högst rankade pass är europeiska.

Indexet tas fram av Global Citizen Solutions och mäter inte enbart visumfrihet. Även investeringsmöjligheter och livskvalitet vägs in, tillsammans med faktorer som säkerhet, sjukvård, klimat, skattesystem och ekonomisk konkurrenskraft.

Därför hamnar Sverige i topp

Sverige är inte starkast i varje enskild kategori. Landet hamnar på elfte plats när det gäller rörlighet, nionde plats för investeringsmöjligheter och andra plats i kategorin livskvalitet.

Den samlade bedömningen räcker dock till en förstaplats. Sverige placerar sig därmed före Schweiz och Finland, som hamnar på andra respektive tredje plats i rankningen.

Först på tionde plats återfinns ett land utanför Europa – Singapore. Enligt Euronews överträffar Singapore samtliga europeiska länder när det gäller ren resefrihet.

USA tappar mark i rankningen

Rankningen visar också att USA har tappat jämfört med tidigare år. Landet toppade listan 2021, föll till plats 14 år 2025 och hamnar nu på plats 12.

Enligt Global Citizen Solutions beror nedgången bland annat på att flera länder återinfört visumkrav för amerikanska medborgare.

Här är världens starkaste pass 2026

1. Sverige
2. Schweiz
3. Finland
4. Tyskland
5. Nederländerna
6. Danmark
7. Irland
8. Storbritannien
9. Norge
10. Singapore

Svenska pass är eftertraktade på svarta marknaden

Det svenska passets starka ställning har dock också en baksida. Det gör passet eftertraktat på svarta marknaden och därmed stöldbegärligt.

I regeringens proposition “Åtgärder mot missbruk av svenska pass” konstaterades redan 2016 att äkta svenska pass hade kunnat användas av andra än de rättmätiga innehavarna, bland annat för att resa anonymt eller kringgå reseförbud.

För att minsska missbruket införde riksdagen senare skärpta passregler. Bland annat begränsades antalet ordinarie pass som en svensk medborgare kan få till tre under en femårsperiod.

Fisnikëria gjithmonë fiton mbi harresën dhe bindjet partiake !

👉🏽Ka ditë kur historia nuk shkruhet me fjalë, por me vepra.

Ka çaste kur të zgjedhurit e popullit me akt fisnikërie shlyejnë një borxh moral ndaj njerëzve që i kanë dhënë dritë dijes dhe identitetit të tij. E tillë ishte dhe aktiviteti i sotëm i zhvilluar në ambientet e jashtëme të tylbes së Baba Kalanderit në Çaushli, për nder të vendimit të këshillit bashkiak Maliq, ku shkolla shqipe e hapur në vitin 1919 mori emrin e themeluesit të saj, mësuesit dhe patriotit Ali Gjata.

Ai i përkiste atij brezi rilindasish që besonin se pushka mbronte atdheun, por pena dhe libri ndërtonin kombin. Në një kohë kur hapja e një shkolle shqipe kërkonte guxim dhe sakrificë, ai zgjodhi t’i shërbente vendit duke edukuar breza të tërë. Për këtë arsye, emri i tij nuk duhej të mbetej vetëm në kujtesën e familjes apo të të moshuarve të këtyre zonave dhe krahinave (Gorë-Mokër) ku ai hapi shkollat shqipe, por të shkruhej aty ku ai la veprën e tij – në shkollën që vetë themeloi.

Për vite me radhë janë shkruar dhe folur për figurën e Ali Gjatës, duke u përpjekur ta nxjerrim nga harresa dhe ta vendosim në vendin që meriton në historinë e krahinës sonë. Ndaj dhe nderimi i sotëm dëshmon se përkushtimi ndaj së vërtetës nuk humbet kurrë. Ai mund të vonojë, por një ditë jep frytet e veta.

Merita të veçanta në këtë rrugëtim historik, ka drejtori i TV Korça, Muharem Meko.

Me pasionin e studiuesit dhe këmbënguljen e gazetarit, ai mori nismën për të dokumentuar jetën dhe veprën e mësuesit patriot Ali Gjatës.

Së bashku me gazetaren Erjona Pambuku, ata realizuan dokumentarin e parë kushtuar këtij rilindasi të pushkës dhe penës.

Drejtori Muarrem Meko dëshmoi se gazetaria nuk është vetëm kronikë e ditës, por edhe mision për të ruajtur kujtesën historike të një kombi.

Por puna e studiuesve dhe gazetarëve merr vlerë të plotë vetëm kur institucionet dinë ta dëgjojnë zërin e historisë.

Unë jam kundërshtar politik i Gëzim Topçiut dhe këtë nuk e kam fshehur kurrë. Por ka një parim që duhet të jetë mbi politikën:

E vërteta.
Kur “kundërshtari” politik, por fisnik, drejtues vendor i zgjedhur me votë të pastër qytetare, si gjithnjë pa dallime politike evidenton figurat e kombit, dhe bën një vepër të mirë, duhet pranuar dhe vlerësuar si i tillë .

Sepse pikërisht kjo e dallon jo vetëm drejtuesin vendor, por dhe qytetarin nga militanti qorr.

👉🏽Ky nderim mund të ishte bërë shumë vite më parë.
Musa Molla, ish-nxënës i Ali Gjatës, kontributor dhe militant i Partisë Demokratike në komunën e Pirgut (Korçë) , kishte trokitur dikur disa herë në derën e pushtetit vendor Pirg, por dhe deputetit “demokrat” me një kërkesë të thjeshtë:

“Mond Spaho , pse nuk ia vendosim shkollës emrin e Ali Gjatës? Ai e hapi këtë shkollë dhe e meriton.”

Përgjigjigjia e tij , sipas rrëfimit të Musait ishte e hidhur:

“Na lër rehat, o Musa! Sot na duhen votat.”

Historia e ruajti këtë peng për vite me radhë. Derisa erdhi dita kur politika zgjodhi të respektojë historinë dhe jo interesin e momentit.

Nëse sot emri i Ali Gjatës qëndron mbi shkollën që ai themeloi, kjo është falë bashkimit të tre vullneteve: këmbënguljes së njerëzve që nuk e lanë të harrohej, punës kërkimore të Muarrem Mekos që e riktheu figurën e tij në kujtesën publike dhe guximit institucional të Gëzim Topçiut, i cili e shndërroi këtë kërkesë të kahershme në një vendim që do të mbetet në histori.

Sepse gjitmonë në fund të fundit mbi politikën fiton e vërteta.

Fiton historia. Fiton mirënjohja. Dhe një shoqëri që di të nderojë mësuesit e saj është një shoqëri që respekton të kaluarën dhe ndërton me dinjitet të ardhmen.

👉🏽 https://alinsweden.blog/2015/12/28/3627/

👉🏽 https://alinsweden.blog/2022/10/19/mesuesi-ali-gjata-rilindasi-i-fundit-i-penes/

👉🏽 https://youtu.be/abfhJ1SoKlE?feature=shared

Nobility Always Triumphs Over Oblivion and Partisan Convictions

By Urim Gjata


There are days when history is not written with words, but with deeds.

There are moments when a people repay a moral debt to those who brought light to their knowledge, identity, and national consciousness.

Such was today’s ceremony, held in the outdoor grounds of the shrine of Baba Kalander in Çaushli, honoring the decision of the Municipal Council of Maliq to name the Albanian school, founded in 1919, after its founder, the teacher and patriot Ali Gjata.

Ali Gjata belonged to that generation of Albanian National Renaissance patriots who believed that while the rifle defended the homeland, the pen and the book built the nation. At a time when opening an Albanian-language school required extraordinary courage and sacrifice, he chose to serve his country by educating generations of children. For this reason, his name should never have remained only in the memories of his family or the elderly people of the Gorë–Mokër region, where he established Albanian schools. It deserved to be permanently inscribed where his life’s work began—on the very school he founded.

During the ceremony, Ali Cenko, former Chairman of the Pirg Communal Council and one of the region’s most respected and honorable citizens, emphasized that Ali Gjata was far more than simply a teacher.

For many years, researchers, journalists, and local citizens have worked tirelessly to rescue Ali Gjata from historical oblivion and restore him to the place he rightfully deserves in the history of our region. Today’s recognition proves that dedication to historical truth is never in vain. It may take time, but eventually it bears fruit.

Special recognition belongs to Muharrem Meko, Director of TV Korça. With the passion of a researcher and the perseverance of a journalist, he undertook the mission of documenting the life and work of the patriot and educator Ali Gjata.

Together with journalist Erjona Pambuku, he produced the first documentary dedicated to this distinguished patriot of both the rifle and the pen. Through this work, Muharrem Meko demonstrated that journalism is not merely about reporting daily events, but also about preserving the historical memory of a nation.

Yet the work of researchers and journalists achieves its fullest value only when institutions are willing to listen to the voice of history.

That is precisely what Gëzim Topçiu, Mayor of Maliq, accomplished.

Together with the Municipal Council—bringing together both left-wing and right-wing councilors—he approved the decision that the school in Çaushli should bear the name of the man who founded it more than a century ago.

This was not merely an administrative decision. It was an act of civic responsibility, historical justice, and respect for the roots of this community.

I have never hidden the fact that I am a political opponent of Gëzim Topçiu. However, there is one principle that must always stand above politics:

The truth.

When a political opponent, acting with dignity and integrity, recognizes the figures who have shaped our nation and performs an honorable act, that deserves acknowledgment and appreciation.

That is what distinguishes a true public servant—and a responsible citizen—from blind political partisanship.

This tribute could have been paid many years ago.

Musa Molla, a former student of Ali Gjata and a long-time contributor and activist of the Democratic Party in the former Pirg municipality, had repeatedly appealed to the local authorities and to Democratic Party Member of Parliament Mond Spaho with a simple request:

“Why don’t we name the school after Ali Gjata? He founded this school, and he deserves this honor.”

According to Musa Molla’s account, the response was disappointing:

“Leave us alone, Musa. Right now, we need votes.”

History carried this unresolved injustice for many years until the day politics finally chose to respect history instead of short-term political interests.

If today the name of Ali Gjata proudly stands above the school he founded, it is thanks to the convergence of three forces: the perseverance of those who refused to let him be forgotten, the scholarly and journalistic work of Muharrem Meko, who restored his place in public memory, and the institutional courage of Gëzim Topçiu, who transformed a long-standing request into a historic municipal decision.

Because, in the end, truth always prevails over politics.

History prevails.

Gratitude prevails.

And a society that knows how to honor its teachers is a society that respects its past and builds its future with dignity.

Ädelhet segrar alltid över glömskan och partipolitiska övertygelser

Av Urim Gjata
13 juli 2026

Det finns dagar då historien inte skrivs med ord, utan med handlingar.

Det finns stunder då ett folk återbetalar en moralisk skuld till dem som skänkt ljus åt dess kunskap, identitet och nationella medvetande.

Så var det vid dagens högtidliga ceremoni som hölls på området utanför Baba Kalanders helgedom i Çaushli, med anledning av Maliqs kommunfullmäktiges beslut att ge den albanska skola som grundades år 1919 namnet efter dess grundare – läraren och patrioten Ali Gjata.

Ali Gjata tillhörde den generation av albanska nationalrenässansens patrioter som trodde att geväret försvarade fosterlandet, men att pennan och boken byggde nationen. I en tid då det krävdes mod och stora uppoffringar för att öppna en albanskspråkig skola valde han att tjäna sitt land genom att utbilda generation efter generation. Därför borde hans namn aldrig ha stannat enbart i familjens eller de äldres minnen i Gorë–Mokër, där han grundade albanska skolor. Det hör hemma där hans livsverk började – på den skola som han själv grundade.

Under ceremonin betonade Ali Cenko, tidigare ordförande för Pirgs kommunfullmäktige och en av traktens mest respekterade personer, att Ali Gjata var långt mer än bara en lärare.

Under många år har forskare, journalister och engagerade medborgare arbetat för att lyfta fram Ali Gjatas gärning och ge honom den plats i historien som han förtjänar. Dagens hedersbetygelse visar att arbetet för den historiska sanningen aldrig är förgäves. Det kan ta tid, men till slut bär det frukt.

Ett särskilt erkännande tillkommer Muharrem Meko, chef för TV Korça. Med en forskares passion och en journalists uthållighet tog han initiativet att dokumentera Ali Gjatas liv och gärning.

Tillsammans med journalisten Erjona Pambuku producerade han den första dokumentären om denne framstående patriot, som förenade gevärets mod med pennans kraft. Därmed visade Muharrem Meko att journalistik inte bara handlar om dagens nyheter, utan också om att bevara ett folks historiska minne.

Men forskarnas och journalisternas arbete får sin fulla betydelse först när institutionerna är beredda att lyssna till historiens röst.

Det var just detta som Gëzim Topçiu, borgmästare i Maliq, gjorde.

Tillsammans med kommunfullmäktige – där både vänster- och högerledamöter stod enade – fattade han beslutet att skolan i Çaushli skulle bära namnet på mannen som grundade den för mer än ett sekel sedan.

Detta var inte bara ett rutinmässigt administrativt beslut. Det var en handling präglad av samhällsansvar, respekt och historisk rättvisa.

Jag har aldrig dolt att jag är politisk motståndare till Gëzim Topçiu. Men det finns en princip som alltid måste stå över politiken:

Sanningen.

När en politisk motståndare, med heder och integritet, uppmärksammar personer som gjort stora insatser för nationen och fattar ett gott beslut, då förtjänar det att erkännas och uppskattas.

Det är just detta som skiljer en verklig samhällsledare och en ansvarstagande medborgare från blind partilojalitet.

Denna hedersbetygelse kunde ha genomförts för många år sedan.

Musa Molla, tidigare elev till Ali Gjata och mångårig aktiv inom Albaniens demokratiska parti i Pirg, hade vid flera tillfällen vänt sig till den lokala ledningen och till den demokratiske riksdagsledamoten Mond Spaho med en enkel fråga:

“Varför ger vi inte skolan namnet Ali Gjata? Det var han som grundade den, och han förtjänar denna ära.”

Enligt Musa Mollas berättelse blev svaret:

“Låt oss vara, Musa. Just nu behöver vi röster.”

Historien bar på denna orättvisa under många år, tills den dag då politiken valde att respektera historien framför kortsiktiga politiska intressen.

Om Ali Gjatas namn idag står ovanför den skola som han grundade, är det resultatet av tre samverkande krafter: envisheten hos dem som vägrade låta honom falla i glömska, Muharrem Mekos forsknings- och dokumentationsarbete som återförde honom till det offentliga minnet, samt Gëzim Topçius institutionella mod att omvandla en långvarig önskan till ett historiskt beslut.

För i slutändan segrar sanningen alltid över politiken.

Historien segrar.

Tacksamheten segrar.

Och ett samhälle som vet hur man hedrar sina lärare är ett samhälle som respekterar sitt förflutna och bygger sin framtid med värdighet.

Shqiptari i mirë, atdhetari Flamur Metushi

Ka njerëz që e duan Shqipërinë me fjalë, por ka edhe nga ata që e dëshmojnë këtë dashuri me vepra. Flamur Metushi është një prej tyre.

Si intelektual dhe emigrant në Greqi, ai u bë një nga figurat aktive të Lidhjes së Shoqatave Shqiptare në Greqi, në vitet më të vështira për emigracionin shqiptar. Në një kohë kur bashkatdhetarët tanë përballeshin me paragjykime, padrejtësi dhe sfida të mëdha, Flamuri zgjodhi të mos heshtte.

Ai u rreshtua në krah të aktivistëve shqiptarë që mbronin të drejtat, dinjitetin dhe interesat e emigrantëve, duke besuar se çdo shqiptar, kudo që jeton, meriton respekt, mbrojtje dhe përfaqësim.

Përkushtimi i tij nuk u kufizua vetëm në aktivizmin shoqëror.

Ai hodhi hapin edhe drejt përfaqësimit politik, duke kandiduar për deputet në Parlamentin e Shqipërisë nga radhët e Partisë së Emigracionit.

Kandidimi i tij ishte një përpjekje e sinqertë për t’u dhënë zë qindra mijëra emigrantëve shqiptarë, të cilët prej dekadash kanë mbështetur familjet dhe ekonominë e vendit, por shpesh kanë mbetur jashtë vendimmarrjes.

Si pinjoll i një familje atdhetare Mokrare,-Flamur Metushi ishte gjithashtu pjesëmarrës në demonstratën madhështore të shqiptarëve në Athinë, ku u denoncuan krimet e regjimit të Slobodan Millosheviçit ndaj popullsisë civile të Kosovës.

Ai u angazhua me të njëjtin përkushtim edhe në mbështetje të së drejtës së Kosovës për liri dhe pavarësi, duke dëshmuar se atdhedashuria nuk njeh kufij.

Jeta dhe veprimtaria e Flamur Metushit janë dëshmi se patriotizmi nuk matet me deklarata, por me përkushtim, sakrificë dhe shërbim ndaj kombit.

Figura të tilla meritojnë respekt dhe mirënjohje, sepse kanë lënë gjurmë të çmuara në historinë e emigracionit shqiptar dhe në mbrojtjen e interesave të bashkatdhetarëve tanë.

Shqiptarë si Flamur Metushi janë pasuri e kombit.

Ata na kujtojnë se dashuria për atdheun nuk shuhet me largësinë, por forcohet me veprat që u shërbejnë njerëzve dhe çështjes kombëtare.

🇬🇧

A Good Albanian, a True Patriot – Flamur Metushi

There are people who love Albania with words, and there are those who prove that love through their actions. Flamur Metushi is one of them.

As an intellectual and an Albanian emigrant in Greece, he became one of the active figures of the Union of Albanian Associations in Greece during the most difficult years for the Albanian immigrant community. At a time when Albanians faced prejudice, injustice, and numerous challenges, Flamur chose not to remain silent. He stood alongside Albanian activists who defended the rights, dignity, and interests of Albanian immigrants, believing that every Albanian, wherever they live, deserves respect, protection, and representation.

His commitment was not limited to social activism. He also entered the political arena by running as a candidate for the Parliament of Albania on behalf of the Emigration Party. His candidacy was a sincere effort to give a voice to hundreds of thousands of Albanian emigrants who, for decades, have supported their families and contributed to Albania’s economy, yet have often remained underrepresented in decision-making.

As a descendant of a patriotic family from the Mokra region of Pogradec, Flamur Metushi also took part in the historic demonstration of Albanians in Athens, where the crimes committed by Slobodan Milošević’s regime against the civilian population of Kosovo were condemned. With the same dedication, he supported Kosovo’s right to freedom and independence, demonstrating that patriotism knows no borders.

The life and work of Flamur Metushi testify that patriotism is not measured by grand declarations, but by dedication, sacrifice, and service to one’s nation. Figures like him deserve respect and gratitude, for they have left a valuable mark on the history of the Albanian diaspora and on the defense of the rights and interests of their fellow Albanians.

Albanians like Flamur Metushi are a national treasure. They remind us that love for one’s homeland does not fade with distance—it grows stronger through actions that serve people and the national cause.

🇩🇪

Ein guter Albaner, ein wahrer Patriot – Flamur Metushi

Es gibt Menschen, die Albanien mit Worten lieben, und es gibt jene, die diese Liebe durch ihr Handeln beweisen. Flamur Metushi gehört zu Letzteren.

Als Intellektueller und albanischer Auswanderer in Griechenland wurde er in den schwierigsten Jahren für die albanische Gemeinschaft zu einer der aktiven Persönlichkeiten des Bundes Albanischer Vereine in Griechenland. In einer Zeit, in der albanische Migranten mit Vorurteilen, Ungerechtigkeit und zahlreichen Herausforderungen konfrontiert waren, entschied sich Flamur, nicht zu schweigen. Er stellte sich an die Seite albanischer Aktivisten, die für die Rechte, die Würde und die Interessen ihrer Landsleute eintraten, in der Überzeugung, dass jeder Albaner – unabhängig davon, wo er lebt – Respekt, Schutz und Vertretung verdient.

Sein Engagement beschränkte sich nicht nur auf die gesellschaftliche Arbeit. Er kandidierte auch für das albanische Parlament im Namen der Partei der Emigration. Seine Kandidatur war ein aufrichtiger Versuch, Hunderttausenden albanischer Auswanderer eine Stimme zu geben, die über Jahrzehnte ihre Familien unterstützt und einen bedeutenden Beitrag zur albanischen Wirtschaft geleistet haben, jedoch in politischen Entscheidungsprozessen oft unterrepräsentiert geblieben sind.

Als Nachkomme einer patriotischen Familie aus der Region Mokra bei Pogradec nahm Flamur Metushi außerdem an der historischen Demonstration der Albaner in Athen teil, bei der die Verbrechen des Regimes von Slobodan Milošević an der Zivilbevölkerung des Kosovo verurteilt wurden. Mit derselben Entschlossenheit setzte er sich auch für das Recht des Kosovo auf Freiheit und Unabhängigkeit ein und zeigte damit, dass wahre Vaterlandsliebe keine Grenzen kennt.

Das Leben und Wirken von Flamur Metushi zeigen, dass Patriotismus nicht an großen Worten gemessen wird, sondern an Engagement, Opferbereitschaft und dem Dienst am eigenen Volk. Persönlichkeiten wie er verdienen Respekt und Anerkennung, denn sie haben bleibende Spuren in der Geschichte der albanischen Diaspora und im Einsatz für die Rechte ihrer Landsleute hinterlassen.

Albaner wie Flamur Metushi sind ein wertvoller Schatz der Nation. Sie erinnern uns daran, dass die Liebe zur Heimat durch die Entfernung nicht schwindet, sondern durch Taten wächst, die den Menschen und der nationalen Sache dienen.

Në 75-vjetorin e lindjes së Haxhiartit – kujtimi i një njeriu që la gjurmë

✍🏽 Ylli Asllani –

Ka njerëz që kalojnë nëpër jetë duke lënë pas kujtime të bukura. Ka të tjerë që lënë gjurmë të pashlyeshme në zemrat e familjarëve, miqve dhe të gjithë atyre që patën fatin t’i njohin. Haxhiarti ishte një prej tyre.

Sot, në 75-vjetorin e lindjes së tij, kujtimi i Haxhiartit nuk vjen thjesht si një rikthim në të shkuarën, por si një prani e gjallë në mendimet dhe ndjenjat e atyre që e deshën. Edhe pse vitet kanë kaluar që nga largimi i tij, mungesa e tij vazhdon të ndihet, ndërsa vlerat që mishëroi mbeten po aq të forta sa dikur.

I lindur në një familje intelektuale gjirokastrite, djali i Muzafer dhe Nejme Asllanit, Haxhiarti u rrit me dashurinë për dijen, punën dhe njeriun. Prindërit e tij, të përkushtuar ndaj arsimit dhe edukimit, u përpoqën të formonin jo vetëm fëmijë të suksesshëm, por mbi të gjitha qytetarë të ndershëm dhe të dobishëm për shoqërinë. Në këtë frymë u rrit edhe ai, duke u bërë një njeri i respektuar, i dashur dhe i besueshëm.

Për familjen ai ishte Arti; për miqtë, Xhikja.

Dy emra që mbartnin të njëjtin karakter fisnik, të njëjtën zemërgjerësi dhe të njëjtën aftësi për të qenë gjithmonë pranë njerëzve. Që në fëmijëri ai mori përsipër rolin e vëllait të madh mbrojtës, duke u kujdesur për më të vegjlit me dashuri e përkushtim. Për autorin e këtyre kujtimeve, Haxhiarti nuk ishte vetëm vëlla, por edhe shok, mësues dhe mbështetje e pandërprerë në çdo etapë të jetës.

Kujtimet e fëmijërisë e sjellin atë pranë si në një film të bukur: dorën e tij të sigurt që të shoqëronte në ditën e parë të shkollës, fjalët inkurajuese para një sfide të re, apo mësimet e para të notit në lumin Drino, ku guximi dhe besimi mësoheshin po aq sa lëvizjet në ujë. Ishin gjeste të thjeshta, por që mbartnin dashurinë e madhe të një vëllai që kujdesej pa kushte.

Një nga tiparet më të spikatura të Haxhiartit ishte miqësia. Ai e konsideronte atë të shenjtë dhe e ruajti me besnikëri gjatë gjithë jetës. Miqtë e tij mbetën miqtë e tij deri në fund, sepse ai dinte të ishte i sinqertë, i drejtë dhe i gatshëm për të ndihmuar. Zemërgjerësia dhe gatishmëria për të sakrifikuar për të tjerët e bënë një njeri të dashur për të gjithë ata që e rrethonin.

Po aq i admirueshëm ishte edhe në jetën profesionale. Ai zgjodhi rrugën e vështirë të inxhinierisë, jo për prestigj, por sepse sfidat e motivonin. Puna për të nuk ishte detyrim, por pasion. Si inxhinier mekanik ai u dallua për profesionalizëm, përkushtim dhe aftësi të jashtëzakonshme krijuese. Projektet e tij në industrinë mekanike dhe në institucionet e mbrojtjes mbeten dëshmi e një mendjeje të mprehtë dhe një etike pune të rrallë.

Megjithatë, ajo që e bënte vërtet të madh nuk ishin vetëm arritjet profesionale. Ishte modestia. Edhe kur realizonte projekte të rëndësishme, ai qëndronte larg protagonizmit. Për të, puna fliste vetë. Pikërisht kjo thjeshtësi e bënte më të respektuar. Njerëzit nuk e admironin vetëm për atë që bënte, por për atë që ishte.

Jeta e Haxhiartit pati gëzime, sfida, suksese dhe sprova, ashtu si çdo jetë njerëzore. Por në çdo rrethanë ai mbeti i njëjti: i ndershëm, i qetë, i mençur dhe i përkushtuar ndaj familjes, miqve dhe profesionit. Kur u largua nga kjo botë në moshën 66-vjeçare, la pas një boshllëk të madh tek bashkëshortja Zamira, tek djemtë e tij Erisi dhe Lediani, tek vëllezërit, të afërmit dhe miqtë e shumtë.

Sot, në përvjetorin e 75-të të lindjes së tij, nuk kujtojmë vetëm një njeri që jetoi mes nesh. Kujtojmë një karakter, një model njerëzor dhe një shembull fisnikërie. Kujtojmë një vëlla që dinte të donte pa zhurmë, një mik që nuk të braktiste kurrë dhe një profesionist që e ngriti punën në nivelin e pasionit.

Sepse, në fund të fundit, vlera e një njeriu nuk matet vetëm me vitet që jeton, por me gjurmët që lë pas. Dhe Haxhiarti la gjurmë të thella në zemrat e të gjithë atyre që patën fatin ta njohin.

Sot, vendi i tij mbetet bosh, por kujtimi i tij vazhdon të jetojë. Me respekt, mall dhe krenari, ai mbetet përherë pjesë e familjes, e miqve dhe e historisë së atyre që e deshën.

I paharruar qoftë kujtimi i Haxhiart Asllanit.

Dy vëllezër… njëri në tokë, tjetri në qiell

Njëri në tokë, tjetri në qiell,
por zemrat rrahin në të njëjtin diell.
Ti je engjëlli që më prin në udhëtim,
unë të mbaj përjetë në shpirtin tim.

Malli na ndan veç për pak kohë,
dashuria s’njeh fund e s’njeh harresë.
Një jetë na lidhi, përjetësia na bashkon,
vëllai im i dashur… kujtimi yt jeton. 🤍🙏

Protestoj, sepse!

✍🏽 Bedri Hoxha, artist, publicist /

Protestoj sepse dua të jetoj me dinjitet në vendin tim.

Nuk ka punë. Nuk ka siguri.

Nuk ka mundësi për të ndërtuar të ardhmen në vendin tënd. Mungojnë edhe elementët më bazë të jetës: uji i pijshëm, energjia elektrike dhe shërbimet publike që duhet të jenë të garantuara për çdo qytetar.

Shumë njerëz jetojnë me frikën se nëse ngrenë zërin për të drejtat e tyre, mund të përballen me presion, dhunë ose padrejtësi. Në një shtet demokratik, askush nuk duhet të ndëshkohet sepse kërkon të drejtat e tij.

🗣️Protestoj sepse dua shkolla për fëmijët tanë.
🗣️Protestoj sepse dua spitale që shpëtojnë jetë.
🗣️Protestoj sepse dua drejtësi të barabartë për të gjithë.
🗣️Protestoj sepse dua punë, siguri dhe mundësi.
🗣️Protestoj sepse dua ujë, energji dhe shërbime dinjitoze.
Protestoj sepse dua një të ardhme më të mirë për familjen time dhe për çdo shqiptar.

Rroftë Shqipëria dhe qytetarët e saj të ndershëm! 🇦🇱

Ich protestiere, weil!

Ich protestiere, weil ich in meinem eigenen Land in Würde leben möchte.

In meinem Dorf und in vielen anderen Teilen Albaniens wurden die Schulen geschlossen. Es gibt keine Kinder mehr in den Klassenzimmern und keine Lehrer, die die nächste Generation ausbilden. Bibliotheken und Kulturzentren sind verschwunden und haben Stille und Verlassenheit hinterlassen.

Krankenwagen und Gesundheitszentren funktionieren nicht mehr so, wie sie sollten. Wenn Menschen krank werden, fühlen sie sich oft allein gelassen. Wenn Tragödien geschehen, wird nur selten Verantwortung übernommen. Die Krankenhäuser sind überlastet, und die Bürger fühlen sich schutzlos.

Es gibt keine Arbeit. Es gibt keine Sicherheit. Es gibt kaum Möglichkeiten, sich im eigenen Land eine Zukunft aufzubauen. Selbst die grundlegendsten Lebensbedingungen – sauberes Trinkwasser, zuverlässige Stromversorgung und funktionierende öffentliche Dienstleistungen – fehlen vielerorts.

Viele Menschen leben in der Angst, dass sie unter Druck geraten oder Ungerechtigkeit erfahren könnten, wenn sie ihre Stimme erheben und ihre Rechte einfordern. In einer Demokratie darf niemand dafür bestraft werden, seine Meinung zu äußern.

Ich protestiere, weil ich Schulen für unsere Kinder will.
Ich protestiere, weil ich Krankenhäuser will, die Leben retten.
Ich protestiere, weil ich gleiche Gerechtigkeit für alle will.
Ich protestiere, weil ich Arbeit, Sicherheit und Chancen will.
Ich protestiere, weil ich sauberes Wasser, Strom und würdige öffentliche Dienstleistungen will.
Ich protestiere, weil ich eine bessere Zukunft für meine Familie und für jeden Albaner will.

Protest ist kein Hass. Protest ist die Stimme der Bürger, die gehört werden wollen. Er ist das demokratische Recht, Veränderung, Verantwortung und eine bessere Zukunft einzufordern.

Deshalb protestiere ich: um die Mindestbedingungen für ein würdiges Leben zu sichern, die Menschenwürde zu verteidigen und dabei zu helfen, ein Albanien aufzubauen, in dem niemand gezwungen ist, seine Heimat auf der Suche nach Hoffnung zu verlassen.

Es lebe Albanien und seine ehrlichen Bürger! 🇦🇱

I Protest Because!

I protest because I want to live with dignity in my own country.

In my village, as in many parts of Albania, schools have been closed. There are no children in the classrooms anymore, and no teachers to educate the next generation. Libraries and cultural centers have disappeared, leaving behind silence and abandonment.

Ambulances and healthcare centers no longer function as they should. When people fall ill, they often feel left alone. When tragedies occur, accountability is too often absent. Hospitals are overwhelmed, and ordinary citizens feel unprotected.

There are no jobs. There is no security. There are few opportunities to build a future at home. Even the most basic necessities of life—safe drinking water, reliable electricity, and essential public services—are often lacking.

Many people live with the fear that if they raise their voices and demand their rights, they may face pressure, intimidation, or injustice. In a democratic society, no one should be punished for speaking out.

I protest because I want schools for our children.
I protest because I want hospitals that save lives.
I protest because I want equal justice for all.
I protest because I want jobs, security, and opportunity.
I protest because I want clean water, electricity, and dignified public services.
I protest because I want a better future for my family and for every Albanian.

Protest is not hatred. Protest is the voice of citizens demanding to be heard. It is the democratic right to seek change, accountability, and a better future.

That is why I protest: to secure the minimum conditions for a dignified life, to defend human dignity, and to help build an Albania where no one is forced to leave in search of hope.

Long live Albania and its honest citizens! 🇦🇱

Çka na duhet Husejni në ditët e sotme?

Jeta e njeriut sot ka nevojë për një rishikim dhe, patjetër, për një rishqyrtim.

Njeriu, si asnjëherë më parë, sot duket krejtësisht i lirë, meqë nuk ka luftë, nuk ka epidemi, nuk ka varfëri të skajshme, nuk ka mund të jashtëzakonshëm për të mbijetuar, nuk ka frikë nga vrasja, nuk ka frikë nga përdhunimi, nuk ka frikë nga katastrofat natyrore.

Por, edhe pse jep përshtypjen e një lirie të plotë, si asnjëherë më parë, njeriu i sotëm është skllavi më i madh dhe më i keq i të gjitha kohërave.

A e ndjen veten të tradhtuar?

A e ndjen veten të abuzuar? A e ndjen veten të lënë anash? A e ndjen veten të pakuptuar në rrethin tënd? A e ndjen veten më të aftë sesa të vlerësojnë? A e ndjen veten më meritor sesa pozita që ke? A e sheh dikë që nuk e meriton duke u ushqyer nga pozita që ti e meritoje? A ndihesh i lodhur duke u sqaruar çdo ditë dhe, në fund, heq dorë nga ajo që mendon se është e duhura?

E pse të heqësh dorë, o Husejni?

Pse paaftësinë tënde po e paraqet si vlerë, e revolucionin e Husejnit si gabim?
Nëse ti nuk merr guximin ta mbrosh atë që zemra jote e sheh si të drejtë,

Husejni këtë e bëri.
Ti, që nga dembelia dhe padurimi ndaj zhurmave, nuk e pengon të keqen që të është futur deri në dhomën e fjetjes; Husejni për atë luftë dha jetën dhe nuk hoqi dorë.

Husejnit i thanë: Thuaje vetëm një fjalë: “E pranoj Jezidin për udhëheqës!”

Ah, do të thoshin frikacakët: Pse nuk tha po, e të merrte para të majme e të jetonte si princ në pallate?

Por jo, Husejni nuk tha po; tha jo, dhe Jo-në e tij e mbrojti me kokën e tij.

Ai nuk po luftonte për pushtet, ai nuk po luftonte për pozitë; ai po luftonte për t’u bërë heroi im dhe i yti, o ti që je zhytur në llumin e kapitalizmit dhe po të nxihet fryma dalëngadalë nga modernizmi i pandalur.

Husejni na mësoi të kënaqemi pa pasur asgjë në xhep. Jezidi na mësoi t’i kemi të gjitha e të mos jemi të lumtur.

Husejni është liria, Jezidi është robëria.

Mesazhi i Muhamedit ishte ndërtimi i njeriut e jo ndërtimi i shteteve.

Muhamedi e edukoi Husejnin ta mbrojë jetën dhe vlerën, e jo ta mbrojë sistemin qeverisës. Muhamedi na mësoi të jetojmë të lirë edhe nëse e humbim jetën. Më mirë i vdekur dhe i lirë, sesa në jetë e rob i së keqes.

Husejni luftoi për ne! Bëhuni Husejn një herë në jetë!

✍🏽Besir Musliu

https://www.facebook.com/share/p/1BSxPvpFX1/?mibextid=wwXIfr

Arben Abedin Hasa – një jetë në shërbim të detyrës dhe dinjitetit

Arben Abedin Hasa përfaqëson figurën e një njeriu që jetën e tij e ndërtoi mbi punën, përkushtimin dhe ndershmërinë. I lindur në Potom të Skraparit, ai u formua në një familje ku vlerat e thjeshtësisë, respektit dhe sakrificës ishin themeli i edukimit.

Rrugëtimi i tij profesional në Policinë e Shtetit dhe strukturat e rendit është shembull i disiplinës dhe përgjegjësisë së lartë. Në detyra të ndryshme, ai u dallua për korrektësi, profesionalizëm dhe gatishmëri të vazhdueshme në shërbim të qytetarëve dhe ligjit. Për më shumë se katër dekada, uniforma për të nuk ishte thjesht detyrë, por mënyrë jetese.

Përtej angazhimit profesional, ai përballoi edhe sfida të rënda personale, duke treguar forcë karakteri dhe qëndrueshmëri të rrallë. Me përkushtim të plotë, ai u kujdes për familjen dhe fëmijët e tij, duke mbetur shembull i përgjegjësisë prindërore dhe njerëzore.

Sot, emri i Arben Hasës lidhet me një jetë të jetuar me dinjitet dhe shërbim të pandërprerë. Ai mbetet një figurë e respektuar, simbol i përkushtimit ndaj detyrës dhe vlerave njerëzore që nuk zbehen me kohën.

Arben Abedin Hasa
Jetoi me dinjitet, punoi me shpirt, la emër të paharruar në analet e policisë së shtetit

Ka nga ata njerëz që udhëtojnë heshtas në jetë, si rreze drite që nuk synon të duket, por ndriçon më së miri, që i japin kuptim jetës jo me fjalë, por me vepra. Në këtë renditje të rrallë burrash qëndron me dinjitet personazhi i këtij shkrimi, Arben Abedin Hasa, lindur e rritur në Potom të Skraparit, i njohur për tradita patriotike dhe dashuri për atdheun. Rruga e tij është ajo e një djali fshati që me punë të ndershme dhe vullnet të hekurt, fitoi respekt jo vetëm për atë që bëri, po për atë çka përmbledh në thelbin e vet, është rruga e një zemre që i qëndroi besnik deri në fund uniformës. 

Historia e tij nuk është thjesht karriera e një ushtaraku, por lartësia e një ideali.

U lind më 15 maj 1961 në familjen e madhe të Abedin Riza Hasës dhe bashkëshortes, që lindën e rritën gjashtë fëmijë, pesë djem e një vajzë, me punë e lodhshme në bujqësi e blegtori. Në këtë familje Arbeni u edukua me dashurinë për punën, respektin për të tjerët dhe ndjenjën e përgjegjësisë. Pas orëve të mësimit ndihmonte familjen në punët e përditshme që nuk mbaronin kurrë, pa u ankuar për lodhjen, se e kuptonte që çdo mundim ishte pjesë e rrugës së jetës. 

Djalë i urtë, i sjellshëm, i vendosur për të ecur përpara, pas përfundimit të arsimit tetëvjeçar, u regjistrua në shkollën e mesme bujqësore Potom. Vitet e shkollës ishin vite pune dhe përkushtimi. Paradite mësonte, ndërsa pasdite punonte për të ndihmuar familjen. Rezultatet në mësime dhe serioziteti në punë e dalluan mes bashkëmoshatarëve. Gjatë praktikës në detyrën agronom i mesëm të kooperativës bujqësore, fitoi përvojë të vlefshme për jetën e ardhshme. 

Më 5 shtator 1982, u thirr për shërbimin e detyrueshëm ushtarak në repartin special të ndërhyrjes së shpejtë RENEA, Tiranë, detyrë e vështirë, që kërkonte disiplinë, përgatitje fizike dhe guxim. 
Arbeni i kishte të tria këto cilësi.  
Tre vite shërbeu me profesionalizëm dhe kualitet të lartë në repartin që ndërhynte në situatat më të ndërlikuara në vend, duke u vlerësuan me certifikata dhe fletë nderi. 

Pas përfundimit të shërbimit ushtarak, vijoi detyrën me uniformë në strukturat e Ministrisë së Brendshme. Në rajonin policor nr. 1 Tiranë, u përball me sfida të shumta në fushën e rendit dhe sigurisë publike. 

Puna e policit nuk njeh orar, as kushte të favorshme dhe ai shërbeu ditën e natën, në vapë e stuhi, i gatshëm për të mbrojtur qytetarët dhe të zbatuar ligjin.

Në vitin 1989 u fejua me vajzën e familjes Dragoi nga Mokra dhe u transferua në Pogradec, ku do të kalonte pjesën më të madhe të jetës profesionale dhe familjare. Për afro pesëmbëdhjetë vjet shërbeu me sukses në strukturat e policisë së qytetit, duke fituar respektin e kolegëve dhe besimin e komunitetit. 

Ndërkaq krijoi familjen që u finalizua me dy fëmijë, djalë e vajzë.
Por siç nuk e kishte menduar kurrë, jeta vuri përballë sprovave të rënda. Humbja e bashkëshortes ishte dhimbje e madhe, megjithatë nuk u dorëzua. U bë baba dhe nënë, me përgjegjësi të dyfishtë, një shembull i gjallë sakrifice e qëndrueshmërie për të rritur dhe edukuar fëmijët, duke i arsimuar dhe siguruar të ardhme të denjë.

Gjatë karrierës në detyra të ndryshme në doganën e Tushemishtit, në postat kufitare dhe më pas në sektorin e krimeve, kudo demonstroi profesionalizëm, korrektësi dhe ndershmëri. Përvoja ndër vite e bëri një nga punonjësit më të vlerësuar të policisë, që dinte të komunikonte me qytetarët, të dëgjonte shqetësimet e tyre dhe të përpiqej të gjente zgjidhje të drejta e të matura.

Në Gjirokastër dha katër vjet kontribut me vlerë në ruajtjen e rendit dhe sallën e komandimit. Në vitin 2015 u rikthye në Pogradec,  ku shërbeu deri në daljen në pension më 18 maj të vitit 2026. Pas më shumë se katër dekadash shërbim të pandërprerë, e mbylli karrierën me nder e dinjitet.
Sot Arben Hasa gëzon respektin e familjes, miqve, kolegëve dhe qytetarëve që e kanë njohur. 

Baba dhe gjysh i dashur, i urtë e shembullor, vazhdon të bashkëpunojë njëlloj si dikur me komunitetin. Karriera e tij është një jete e ndërtuar mbi punën, ndershmërinë dhe shërbimin ndaj njerëzve, historia e njeriut që veshi uniformën dhe i qëndroi besnik asaj deri në fund. Kjo është arsyeja pse emri i Arben Hasës mbetet i respektuar dhe i vlerësuar nga të gjithë ata që kanë pasur fatin ta njohin e të punojnë pranë tij.

Më në fund, nga Amerika që tani bazohet mbi vlerat mbi të cilat është ndërtuar, Sali Berishës iu vu në vend dinjiteti i marrë padrejtësisht.

Jo pa gabime, njerëzore, sepse gabime ka bërë si çdo politikan, por askush nuk mund t’i mohojë faktin se kemi të bëjmë me një intelektual dhe atdhetar të një klase të veçantë .

Me njeriun që u vu në krye të lëvizjes studentore që rrëzoi diktaturën komuniste dhe bustet e diktatorit.

Pikërisht për këtë arsye nostalgjikët e diktaturës e urrejnë edhe sot. Madje, më shumë se urrejtje, ndaj tij kanë prodhuar shpifje, sepse nuk i falin kurrë shembjen dhe përdhosjen e idealit të tyre.

Nostalgjikët e diktaturës nuk e kanë falur kurrë rolin e tij në rrëzimin e regjimit komunist.

Të tjerë e kanë sulmuar sepse nuk ndërmori hakmarrje politike ndaj kundërshtarëve,

Ndërsa një pjesë e elitave të vetëshpallura nuk e kanë pranuar kurrë faktin se një njeri i ardhur nga provinca arriti të bëhej figura qendrore e politikës shqiptare për dekada.

Pseudo të djathtët e sulmojnë me të njëjtin pasion,

Në respekt të klasës së persekutuar,-Pseudo të djathtët që nuk u kënaqën me dënimet e kupolës komuniste, e sulmojnë me të njëjtin pasion, sepse si presidenti i parë pluralist, Sali Berisha mbas 1992, nuk bëri gjykatësin xhelat por presidentin e popullit edhe ndaj komunistëve, atë që injoranca komuniste bëri ndaj kundërshtarëve të tyre politikë pas vitit 1945.

Nuk ngriti gijotina politike, nuk ndërtoi burgje hakmarrjeje dhe nuk e ktheu tranzicionin në gjueti shtrigash.

Për këtë arsye, paradoksalisht, (disa prej tyre të mbuluar me mantelin e turpit, të ish spiunit të birucave) paturpësisht e kërkojnë fajin dhe e konsiderojnë atë fajtor.

Të ashtuquajturit “qytetarë intelektualë” të tipit Ngjela…

Të ashtuquajturit “qytetarë intelektualë” brumbuj të tipit Ngjela, e Topi kompani, e përçmojnë sepse nuk e pranojnë dot që një “malok”, siç e quajnë ata me përbuzje, erdhi në Tiranë me një valixhe druri, drejtoj revolucionin demokratik rinor, krijoj Partinë Demokratike, dhe i vuri këto “koka të mëdha” në rresht.

Kjo ju djeg më shumë se çdo debat politik.

“Rilindasit” në pushtet …

Hajdutët e “rilindasit në pushtet, si pjella më besnike e sistemit të para vitit 1990, e sulmojnë sepse në çdo denoncim dhe akuzë të tij shohin hijen e lënies me turp të pushtetit, llogaridhënies dhe fundin e pandëshkueshmërisë së abuzimit me pushtetin, vjedhjeve, varfërinë, dhe shpopullimin .

Opozita e opozitës …

Ndërsa opozita e opozitës e ka kthyer pandershmërisht sulmin e saj ndaj Berishës në identitet politik.

Ata veç bizneseve dhe bashkpunimit me pjesë të narkoshtetit, nuk kanë as ide, as kauzë, as betejë tjetër.

Ekzistenca e tyre politike fillon dhe mbaron te sulmi ndaj tij.

Por në të vërtetë, nëpërmjet Non Gradës së Sali Berishës me fakte të sajuara nga neo marksistët, OJQ-të sorosjane, palo mediat e blera dhe pjesa drejtuese e narkoShtetit, ata nuk synuan të godisnin vetëm një individ.

Synimi i tyre ishte më i madh: të cënonin dinjitetin e Partisë Demokratike, të historisë së saj dhe të mijëra njerëzve që u rreshtuan në anën e lirisë kur Shqipëria po dilte nga diktatura.

Por historia nuk fshihet me etiketime majtistësh, dhe as me vendime politike, sepse Amerika e lirisë nuk mund të funksionojë me lobingje të sojit Rama-Yuri Kim- Mc Gonigal-Blinken-Soros.

Partia Demokratike mbetet forca që udhëhoqi ndryshimin historik të vitit 1990 dhe Sali Berisha mbetet një nga figurat kryesore të atij ndryshimi.

Ai mund të kritikohet për gabime, si çdo lider politik, por askush nuk mund t’i mohojë vendin që ka në historinë e pluralizmit shqiptar.

Prandaj, jo vetëm për demokratët, por për gjithë qytetarët që besojnë në demokracia, rivendosja e dinjitetit të Berishës nuk është vetëm çështje personale.

Ajo është edhe rivendosje e dinjitetit të Partisë Demokratike dhe e të gjithë atyre që besuan dhe vazhdojnë të besojnë te vlerat e lirisë, demokracisë dhe pluralizmit.

Sepse kur synon të poshtërosh simbolin, synon të poshtërosh edhe ata që ai simbol përfaqëson.

➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️

In the Face of Slander, Dignity Endured

Author: @gjata.com

You can attack a man. You can even slander a leader. But you can never erase history.

Sali Berisha is not simply a politician. He is a figure closely associated with the student movement, the dismantling of the myths of communism, and the birth of political pluralism in Albania.

Not without mistakes—because, like every politician, Sali Berisha has made human errors. Yet no one can deny that he is an intellectual and patriot of a special caliber, the man who stood at the forefront of the movement that brought down the communist dictatorship and the statues of the dictator.

He is the political leader and statesman who helped liberalize the visa regime and led Albania into NATO.

Most recently, from the United States, Sali Berisha’s dignity was restored after what many considered an unjust treatment.

Certainly, he has made mistakes, as every political leader does. However, no one can deny that he is an intellectual and patriot of exceptional standing.

He was the man who led the student movement that overthrew the communist dictatorship and brought down the symbols of that regime.

For precisely this reason, the nostalgics of the dictatorship still resent him today. More than resentment, they have produced slander against him because they have never forgiven him for the collapse and humiliation of their ideological ideal.

Others have attacked him because he did not pursue political revenge against his opponents.

Meanwhile, a segment of the self-proclaimed elite has never accepted the fact that a man from the provinces became the central figure of Albanian politics for decades.

Pseudo-right-wing critics attack him with the same passion because, after 1992, Berisha did not treat former communists—themselves part of the Albanian people—the way the communist regime treated its political opponents after 1945.

He did not build political guillotines, create prisons of revenge, or turn the transition into a witch hunt.

Paradoxically, for this very reason, some of his critics—even those burdened by the shameful legacy of informing and collaboration under the dictatorship—consider him guilty.

The self-proclaimed “intellectual citizens,” figures such as Ngjela, Topi, and others of the same kind, look down on him because they cannot accept that a “highlander,” as they dismissively call him, arrived in Tirana with a wooden suitcase, led the democratic youth revolution, founded the Democratic Party, and ultimately placed these so-called intellectual giants in his shadow.

That reality burns more deeply than any political debate.

Those in power from the so-called “Renaissance” movement, as the most faithful heirs of the pre-1990 system, attack him because in every accusation and denunciation he raises they see the prospect of accountability, the loss of power, and the end of impunity for corruption and abuse.

The opposition to the opposition, meanwhile, has unfairly turned its attacks on Berisha into its entire political identity.

Beyond business interests and cooperation with elements of the narco-state, they possess neither ideas, nor causes, nor meaningful political battles.

Their political existence begins and ends with attacking him.

In reality, through the “non grata” designation imposed on Sali Berisha—based, in the view of his supporters, on fabricated claims promoted by neo-Marxists, Soros-funded NGOs, compliant media outlets, and elements within the narco-state—their objective was never merely to target one individual.

Their broader aim was to undermine the dignity of the Democratic Party, its history, and the thousands of people who stood on the side of freedom when Albania emerged from dictatorship.

But history cannot be erased through labels or political decisions.

The Democratic Party remains the force that led the historic transformation of 1990, and Sali Berisha remains one of the principal figures of that transformation.

He may be criticized for mistakes, as any political leader can be, but no one can deny the place he occupies in the history of Albanian pluralism.

Therefore, for democrats and for all citizens who believe in democracy, the restoration of Berisha’s dignity is not merely a personal matter.

It is also the restoration of the dignity of the Democratic Party and of all those who believed—and continue to believe—in the values of freedom, democracy, and pluralism.

Because when you seek to humiliate a symbol, you also seek to humiliate those whom that symbol represents.

Today, more than ever, Albania needs justice, not political lynching.

It needs fair judgment, not predetermined verdicts.

And when the truth is delayed, it may anger many people, but it does not cease to be the truth.

Miq u kry ! Nga Edith Haxhi

E vërteta vonon por nuk harron!

Sot më e fortë se kurrë poezia e Kippling “If” “ Në mundsh”

Në mundsh t’ruash toruan, kur kushdo përreth
Po e humb të vetën, e fajin ty ta hedh,
Në mundsh t’i zësh besë vetes, kur njerzve s’ua mbush syrin,
Po ta marrësh parasysh dhe k’të dyshim të tyrin;
Në mundsh të presësh, e në pritje të mos lodhesh,
Ose mes gënjeshtrash, të zgjedhësh t’mos gënjesh,
Ose ballë urrejtjes, asaj t’mos i dorëzohesh,
E prapë si Shenjt t’mos dukesh, as shumë fjalurtë t’mos jesh:

Në mundsh të ëndërrosh, pa t’u kthyer ëndrra n’zot;

Në mundsh të ëndërrosh, pa t’u kthyer ëndrra n’zot;
Në mundsh të mendosh pa t’u bërë qëllim mendimi;
Në mundsh të takosh Triumf e Shkat’rrim tok
E t’i trajtosh të dy njëlloj ata mjeshtër mashtrimi;
Në mundsh të durosh të ta marrin të vërtetën
E ta shtrembërojnë ca t’pacipë për të zënë në kurth të mefshtë,
Ose t’shohësh tek thyhen çka u fale jetën,
E me vegla të vjetëruara të ulesh prapë t’i ngresh:

Në mundsh pirg t’i mbledhësh të gjitha fitimet
E në një lojë “kokë-a-pil” pa drojë t’i rrezikosh,
E t’humbësh e sërish t’ia nisësh nga fillimet
E kurrë një fjalë për humbjen të mos frymosh;
Në mundsh të detyrosh zemër, nerv e deje
Dhe ‘tej grahmës s’fundit për ty t’punojnë ato,
E fort të mbahen kur s’mbet gjë brenda teje
Veç Vullnetit t’paepur që u thotë “Mos u lësho!”

Në mundsh t’i flasësh turmës, e ta ruash fisnik’rinë,
A t’ecësh krah mbretërve e t’qëndrosh me këmbë në tokë,
Nëse as miq as armiq nuk të sjellin dot lëndim,
Nëse t’gjithë arrin t’i çmosh, por askënd s’lëvdon kot;
Në mundsh ta mbushësh minut’n e pamëshirshme,

Friends, it’s done! “By Edith Harxhi”.

Truth may be delayed, but it is never forgotten!

Today, more powerful than ever, Kipling’s poem “If” speaks:

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream—and not make dreams your master;
If you can think—and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: “Hold on!”

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings—nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And—which is more—you’ll be a Man, my son.

Sipas tij, dikush po nxirrte sekretet e mbledhjeve të mbyllura. Çfarë thuhej brenda mureve të sallës, të nesërmen dëgjohej në valët e largëta të “Zërit të Amerikës”. Kjo nuk mund të ishte rastësi. Duhej të kishte një spiun.

Kështu, me vendosmërinë e njeriut që kërkon të gjejë gjilpërën në kashtë, ai shpalli se askush nuk do të dilte nga salla pa u zbuluar fajtori. Ora kalonte. Të gjithë rrinin ulur. Heshtja bëhej gjithnjë e më e rëndë. Askush nuk lëvizte.

Pak minuta më vonë, kur situata po bëhej e padurueshme, dera trokiti. Brenda hyri ordinanca e shokut Spiro me një oturak në duar. Pamja ishte aq e pazakontë, sa për një çast edhe kërkimi i spiunit kaloi në plan të dytë.

“Po ti nga e more vesh?” – pyeti i habitur shoku Ramiz.

Dhe aty erdhi përgjigjja që e rrëzoi gjithë misterin:

“Sapo e dha Zëri i Amerikës, shoku Ramiz.”

Gjuha e drejtpërdrejtë në X (twitter) e diplomates shqiptare Edith Harxhi, ndaj senatorit demokrat Bernie Sanders në SHBA, i cili politikisht, dhe jo ndershmërisht protestat në Shqipëri kërkon tja faturojë Familjes së presidenit Trump, pasqyron më së miri realitetin e sotëm shqiptar të mbërthyer nga thonjtë e një mafie ndërkombëtare, dhe e një NarkoShteti, të financuar nga e majta në Shtetet e Bashkuara.

Z.Senator: Interpretimet tuaja nuk pasqyrojnë vërtetësinë e situatësnë vënd.

Shqiptarët, nuk janë ngritur kundër Donald Trump apo rrethit të tij politik.

Ata nuk kanë asnjë konflikt me figura politike amerikane, por se zemërimi dhe reagimi i tyre janë të drejtuara ndaj mënyrës së qeverisjes së brendshme të korruptuar në Shqipëri.

Qeveri që ju e majta në SHBA, e keni financuar politikish .

The direct statement on X (Twitter) by Albanian diplomat Edith Harxhi toward U.S. Senator Bernie Sanders, who has politically—rather than truthfully—sought to attribute the protests in Albania to the Trump family, best reflects the current Albanian reality, which is trapped in the grip of an international mafia and a narco-state allegedly politically supported by the American left.

Mr. Senator: Your interpretations do not reflect the reality of the situation in the country.

Albanians have not risen against Donald Trump or his political circle.

They have no conflict with any American political figures. Their anger and response are directed at the country’s corrupt internal governance.

A government that you, on the American left, have politically supported.

https://x.com/sensanders/status/2064150345148776734?s=46&t=tdhfWpP1HinSbjebRqS_oA

Kur Kozma Etoliani shkon në Tepelenë dhe pikërisht në kështjellën e Ali Pashë Tepelenës, ai i drejtohet me këto fjalë Pashait shqiptar: “Ti do të bëhesh një njeri i madh, ti do të pushtosh gjithë Shqiperine (Arvanitia), do nënshtrosh Prevezën, Pargen, Sulin, Delvinën, Gardhiqin edhe ate ushtri te famshme te Kurt Pashës. Ti do të lësh një emër të madh në botë. Dhe në Qytetin (Kostandinopoje/Stamboll, shenimi E. Canaj) që ti do të shkosh, por me një mjekër të kuqe. Ky është vullneti i Providencës Hyjnore…..

 Shën Kozma Etoliani aq i përfolur në këto ditë të nxehta vere, herë politikisht e herë në debate fetare – ende nuk ka hyrë në “gjuhën” e historisë, për ta parë si shenjtor, si profet. Ndërsa mjaft dokumente tashmë janë në dritë, qoftë dhe prej letrave të lëna nga shenjtori. Megjithatë çdo 24 gusht ai nderohet nga Kisha Ortodokse Shqiptare në fshatin Kolkondas të Fierit, ku u gjend i vrarë, të cilin Ali Pasha e nderoi duke ngritur kishën e parë në këtë vend. Por miqësia e Kozma Etolianit me Pashain shqiptar sa është mister aq dhe argumentohet nga disa studiues përmes dokumenteve.  Sidomos kjo lidhet me dhuntinë e profecive të priftit ortodoks, predikoi për grekët, por i një rëndësie konsiderohet dhe profetizimin për Pashain e Janinës. Kur Kozma Etoliani shkon në Tepelenë dhe pikërisht në kështjellën e Ali Pashë Tepelenës, ai i drejtohet me këto fjalë Pashait shqiptar:

“Ti do të bëhesh një njeri i madh, ti do të pushtosh gjithë Shqiperine (Arvanitia), do nënshtrosh Prevezën, Pargen, Sulin, Delvinën, Gardhiqin edhe ate ushtri te famshme te Kurt Pashës. Ti do të lësh një emër të madh në botë. Dhe në Qytetin (Kostandinopoje/Stamboll, shenimi E. Canaj) që ti do të shkosh, por me një mjekër të kuqe. Ky është vullneti i Providencës Hyjnore. Mbaj mend, megjithatë, gjatë gjithë kohëzgjatjes së pushtetit tend te duash dhe të mbrosh të krishterët, në qoftë se ti do të mbash pushtetin për pasardhësit e tu.”

Këtë fragment të shkëputur prej librit te Metropolitit Augustine Kantiotis me titull “Saint Kosmas Aetolos”, na e mundësoi studiuesi Etnor Canaj, duke zbuluar dhe për “standard” disa dokumente të panjohur që lidhen me predikuesin, si ligjerata e tij para himariotëve, por duke na dhënë dhe një argument historik mbi letrën e Shën Kozmai.

Është e dokumentuar se Ali Pashë Tepelena u bë garant i Shën Kozmait dhe falë mbështetjes së tij ai shkonte fshat më fshat në jug të Shqipërisë dhe Çamërisë për të predikuar. Thuhet se vrasësit e tij i dërgoi Pashai i Beratit, Kurt Pasha, por sipas studiuesit Etnor Canaj ende nuk ka dokumenta që ta vërtetojnë këtë gjë. Por nga ana tjetër dihet se Kurt Pasha ishte në armiqësi me Ali Pashën.

Çfarë mbështetet më shumë në forumin e studiuesve lidhet me faktin se predikimet e Etolianit lidhen me misionin e tij për t’i krishtëruar njerëzit nëpërmjet ritit ortodoks grek, pikërisht nga fakti se gjuha liturgjike ishte greqishtja në kohët që flasim. “Jam i mendimit qe ashtu sikurse Danil Voskopojari bënte propagandë pro-romaike (greke) në pjesën e Maqedonisë dhe Trakisë, duke mallkuar apo duke dekurajuar njerëzit të flisnin gjuhën e tyre të përditshme, po të njëjtën gjë bëri edhe Etoliani”, shprehet Canaj. Ai shton se Danil Voskopojari ishte me prejardhje Vllahe dhe dekurajonte vllenjtë të flisnin gjuhën e tyre. Mendohet që edhe Etoliani të ketë qenë arvanit.

Studiuesi thotë se këto janë të faktet sipas dokumentave të shkruara. “Por, duke kërkuar të përdorim edhe logjikën, një lloj bekimi prej Aliut, Etoliani duhet të ketë patur, pasi nuk mund të levizje kaq lehtë nëpër territoret që ai posedonte dhe të predikoje pa lejen e tij. Pra, Aliu në një farë mënyre e mbështeti Etolianin”

Duke lënë mënjëanë propagandën e shek.19-20-të, pjesa e historisë thuhet me bindje prej studiuesve pasi kleri ortodoks ishte përherë nën mbrojtjen e sulltanit, dhe me ligje të posaçme, sse duke paguar taksat rregullisht dhe nuk mund të thuhet se “turqit vrisnin e prisnin priftërinjtë” e kundërshtuar kjo në raport me të vërtetën.

“Në këtë kohë Mali Athos ishte ne kulmin e lulëzimit të tij pikërisht përgjatë osmanëve dhe ky është fakt. Vetë Patriarkana e Stambollit ishte e fuqishme në shumë drejtime, përfshi këtu atë ekonomike. Fatkeqësia na ndodhi ne, kur turqit duke parë kryeneçësinë shqiptare përdoren myslimanizmin masiv dhe të dhunshem popullor që të nënshtronin këtë popull (shqiptaret). Dinin që duke përdorur elementin fetar do arrinin “dividi et impera””

Në një nga ligjeratat e Shën Kozmait ishte: “Asgjë në këtë botë nuk është juaja, ndaj në qoftë se ja u marrin mos u brengosni. Ruani vetëm Krishtin dhe shpirtin”

Kjo lidhej me faktin e mospagesës së taksës, për të cilën Shën Kozmai mendohet të ketë predikuar se më mirë të paguajnë taksën se sa të kthehen në fenë islame.

Kujtojmë se një nga predikimet e tij ishte: “Falenderoni Zotin që solli turqit dhe jo ndonjë perandori tjetër. Sepse turqve nqs u jep para nuk ta prekin fenë, por po të ishte dikush tjetër mund t’ju detyronte t’ju kthente në fe tjetër me forcë”

Kështu këto predikime nuk binin aspak ndesh me otomanët, duke u ruajtur në këtë zonë të jugut ortodoksia, ndonëse ju morën pasuritë. Në këtë kontekst shihet edhe miqësia që Shën Kozmai kishte në rajon me Ali Pashën

Referuar argumenteve historikë të studiuesve Shën Kozmai veproi brenda kufijve gjeografike dhe kulturore fetare të Bizantit, prej së cilës mohohet dhe sot debati për ta kthyer në një koherencë të sotme. Parë në këtë kontekst të kohës, si histori, Shën Kozmait i njihet merita kur thuhet se misioni i tij, i predikimit,ishte “mbushja me shpresë perëndie e shpirtit të besimtarëve ortodoksë në Ballkan”.

Ali Pashe Tepelena e nderoi jetën e shenjtorit, duke ngritur edhe kishën e parë në vendin ku ai u martirizua, siç mund të thuhet se pa “njeriun e shenjtë të Perëndisë” te Shën Kozmai, që kishte dhuratën e profecisë, duke parë të ardhmen e trevave dhe historisë së tyre. Profeci që kishin të bënin edhe me vetë jetën e Pashait.

***

Ai nderohet se “mbrojti Shqipërinë”, që përhapi në vendin e pushtuar nga otomanët kulturën, ligjin dhe moralin e krishterë; debati këtu dyzohet nëse Shën Kozmai iu referua qytetërimit të evropian, apo i konsideruar me mendësi neobizantine, në mbrojtje të territoreve të krishtera.

Studiuesi Etnor Canaj na mundësoi një tjetër fakt, një letër për këtë të shkruar nga Shën Kozmai, ku përmblidhet gjithë argumenti i debatëve që ka vluar këto ditë, ja çfarë përmban fjalë për fjalë:

“Arsimi dhe Besimi! PSE, Oh priftërinjtë e Shenjtë dhe pleq të nderuar, nuk u këshilloni vëllezërve tanë të bekuar për të vendosur dhe për të ndërtuar një shkollë në çdo fshat, në mënyrë që fëmijët do të marrin një arsim për të mësuar se çfarë është e mirë dhe çfarë është e keqe? Sepse edhe unë mësova, vëllezërit e mi, alfabetin në shkollë me ndihmën e Krishtit tonë. Unë gjithashtu kam mësuar pak greqisht të lashtë dhe shumë gjëra të tjera: ne Hebraisht, Turqisht, Frëngjisht, dhe diçka nga të gjitha kombet me hirin e Krishtit tonë. Kam lexuar shumë dhe kam gjetur të gjitha njohuritë laike të jen te rreme, të gjithë shpikje dhe fara e djallit. Në të vërtetë, vëllezërit e mi, kam studiuar me aq zell si një argjendar qe peshon argjendin dhe nuk lejon asnjë papastërti të mbetet dhe pastaj ai është i ndritur dhe i pastër dhe është blerë nga njerëzit me dëshirë. Në mënyrë të ngjashme, kam gjetur fjalët dhe urdhërimet e Krishtit të pastëra, te shenjta, te vërtetë, të ndritshme, dhe më shumë te shkëlqyeshme se dielli. Dhe kushdo që beson në Krishtin dhe e quan atë Perëndi, dhe bën gjithçka të shenjtë Ungjilli i tregon atij, qe ai do të jetë i fatit të mirë dhe tri herë-bekuar. Ai kurrë nuk do të turpërohet. Kjo është arsyeja pse ju duhet te themeloni shkolla Greke, në mënyrë që njerëzit do të lartësohen shpirtërisht, sepse duke lexuar Greqisht gjeta se ajo ndriçon dhe ndriçon mendjen e studentit si dielli ndriçon tokën. Atëherë është e qartë dhe ne mund të shohim tani. Në këtë mënyrë të njëjtën mendje mund të shihni ne të ardhmen, të gjitha çfare është e mirë dhe e keqe dhe kjo është

mbrojtja nga çdo lloj e keqe dhe mëkatit. Shkollat hapin rrugën për në kishë. Ne mësojmë çfarë është Perëndia, çfarë është Trinita e Shenjtë, çfare është një engjëll, çfare janë virtytet, demonët, dhe ferri . Ne mësojmë çdo gjë në shkollë. Shkolla ndriçon njerëzit dhe ata janë në gjendje për të hapur mendjet e tyre dhe të mësojnë të fshehtat e besimit tonë.

Vëllezërit janë në gjendje të lexojnë Biblën e shenjtë, Ungjillin, dhe ne gjejmë se profeti Elia është i gjallë dhe se ai ka qenë me Perëndinë për mijëra vjet. Dhe Perëndi do të thotë, dërgim i profetit Elia për të mësuar gjithë bota dhe pastaj Antikrishti do të vijë dhe të vrasi profetin. Pastaj e gjithë bota do të jetë shkatërruar. Dhe duke e shqyrtuar, vëllezërit e mi, dhe të kërkoni Shkrimet dhe Ungjillin e shenjtë, ne gjejmë se profeti Elia ka ardhur dhe se Antikrishti ka ardhur dhe e ka vënë profeti Elia me vdekje, dhe tani ne as presim për profetin Elian dhe as Antikrishtin.”-  një letër kjo, e marrë prej mësimeve të Shën Kozma Etoliani (1714-1779), Kryemurg ne Malin e Shenjte Atos.

 

 Biografi

Shën Kozmai lindi më 1714 pas Krishtit, në Mega Dhendro të Etolisë, ku punonte si endës pëlhurash, anifandis, që ishte edhe mbiemri i tij. Emri i tij i pagëzimit ishte Konsta. Që në moshë të vogël i lutej Perëndisë, që ta ndihmojë të lexojë “Shkronjat e Shenjta”. Më vonë au shkoi pran pranë murgut Jakov, më vonë, dëshmorit të ri, në manastirin e Pararendësit të shenjtë, afër fshatit të tij. Pranë Jakovit, Konsta u tregua nxënës i nxehtë i tij. Mësuesi i hapi rrugën, me këshillat e tij, për ndjekjen sistematike të mësimeve të tij shkollore.

Duke mbaruar atë shkollë, vendosi, në moshën 20 vjeçare, të marrë mësime pranë hierodhiakonit të famshëm Gjerasim Liçika, dhe në vazhdim pranë hierodhiakonit Hanania Derviçani. I përlqente të merrte zakonisht si shkas një fjalë të frymëzuar të Shkrimit të Shenjtë dhe ta predikonte, herë ndaj nxënësve të shkollës dhe herë të tjera ndaj të krishterëve të fshatit, për ndërtim shpirtëror.

Të gjitha këto do të përbëjnë fillimin e bërthamën e frymës së tij misionare të mëvonshme.

Pak më vonë një pasues i tij do të shkruajë: “Kishte shumë mall, i lumuri, në zemrën e tij, që në fillim kur ishte laik, për t’u ofruar dobi vëllezërve të krishterë nga ato që mësoi, që të fitojë kështu pagë qiellore dhe lavdi të pafishkur”. Për t’u arsimuar më tej ai vendosi të lërë atdheun, familjen dhe punën e tij dhe shkoi në Malin e Shenjtë për të ndejkur mësimet në shkollën e re të sapohapur. Konsta dëgjoi me interes të madh Panajot Palamanë, mësoi logjikën nga meçoviti Nikolla Xarxuli, u fut në të fshehtat e teologjisë nga Neofit Kafsokaliviti i Malit të Shenjtë. I zgjeroi më tej njohuritë e tij në urtësinë kishtare dhe botërore, duke ndjekur mësimdhënien e të urtit Eugen Vúlgari.

Në vitin 1759 u thirr murg në manastirin e hirshëm të Filotheut në Malin e Shenjtë, mori emrin Kozma, sipas rregullit, dhe jetonte sipas kanuneve të jetës murgjërore, duke kreshmuar, duke u lutur dhe duke studiuar.

I veshur me rason e thjeshtë, hante aq sa ishte e nevojshme për të jetuar. Pak muaj më vonë u hirotonis dhiak dhe pastaj prift. Ishte tashmë 45 vjeç, i arsimuar, i pjekur, i mbushur me dashuri për Perëndinë dhe i gatshëm të ofrojë sistematikisht dhe tërësisht veten e tij në shërbim të vëllezërve të tij të robëruar. Thuhet se e frymëzonte shumë, thënia e apostulit Pal: “Askush le të mos kërkojë të mirën e tij, por secili të tjetrit” I Kor. 10:24.

Kështu, pasi mori uratën e etërve të Malit të Shenjtë, shkoi në Kostandinopojë për të marrë bekimin e Patriarkut Ekumenik, në mënyrë që të fillojë udhëtimet e tij misionare për riungjillizimin e popullit.

 

 Letër drejtuar Himariotëve

Prej letrave (doreshkrimeve) te Shen Kozma Etolianit (1714-1779) i cili ishte Kryemurg ne Malin e Shenjte Atos. Shkeputur prej vepres se Metropolitit Augustine Kantiotis, me titull “Saint Kosmas Aetolos.” :

Ja letra (doreshkrim) i Shen Kozmait per Himariotet dhe Himaren: 

 “12. Për banorët e fshatit të Himares.

Vëllezërit e mi më fisnike e të dashur, banorë të fshatit Himare, unë ju përshëndes dhe i lutem Perëndise se shenjtë për shëndetin tuaj shpirtëror dhe fizik. Unë, vëllezërit e mi, si një shërbëtor i padenjë i Krishtit, Perëndisë tonë,

udhëtojë përte mësuar të krishterët sipas mundësive të mia me lejen e peshkopëve vendas. Un kam ardhur këtu në fshatin tuaj, dhe duke parë se ju nuk keni një shkollë për fëmijët tuaj për të mësuar pa paguar, unë u kërkova të krishterëve dhe ata i dhanë në bazë të aftësisë dhe vullnetit të tyre për shkollën [dhe ju gjithashtu duhet të ndihmoni per shkollën] nga burimet [tuaja] te veta apo nga ato të fshatit ose nga ato të dhurimeve fetare, në mënyrë që ju mund të paguheni nga Perëndia dhe lavdia prej njerëzve.

I jam i detyruar dhe i lutem Perëndisë se Shenjtë që bekon të gjitha gjërat, për të bekuar fshatin tuaj dhe shkollat tuaja, fëmijët tuaj, dhe të bëhen të denjë për të jetuar mirë dhe te kënaqshëm për Perëndinë këtu (në tokë), dhe për tu vënë

ju në parajsë, të gëzohemi dhe të ngazëllojmë dhe të lavdërohemi me Trininë e Shenjtë.

I emëruar, me pëlqimin e të gjithë, prifterinjve, z Mihal, administrues i besuar, dhe të gjithë fshatit si ibesuar dhe ndihmësit e tij, dhe veçanërisht z Zaho, priftit Spiro, dhe Z. ILia Dhimitri për të qeverisur Shkollat dhe si Zoti ti ndriçoj ato.

Kryemurgu Kosma

i cili lutet për ju

gusht 1779 “

Këtë letër na e mundësoi studiuesi Etnor Canaj, i cili e ka parë të arsyeshme ta argumentojë historikisht, duke vënë theksin në praninë e një dokumenti tashme dhe jo manipulim dhe se nuk ekziston asnjë dokument tjetër që të vërtetojë të kundërtën e kësaj.

Ky proçes po kryhet nga një “qeveri” nën drejtimin e Ramës, e cila për 13 vite është ndjerë e legjitimuar nga zgjedhje të manipuluara, e ka shndërruar shtetin në një kazino dhe përshkruhet nga shtypi ndërkombëtar si një shtet mafioz, duke synuar eliminimin e opozitës pro-
perëndimore.

Në këtë kuptim, i dashur Genci, (Genc Pollo) ne nuk mund t’i kuptojmë plotësisht komentet tuaja pothuajse eufemistike.

Po ashtu nuk mund ta kuptojmë referencën ndaj disa reagimeve emocionale midis demonstruesve, veçanërisht duke pasur parasysh sfondin e situatës politike të përshkruar më sipër.

Populli shqiptar natyrisht ka të drejtën kushtetuese të vetëmbrojtjes-

-për të ndalur qeverinë Rama, “grushtin kushtetues” dhe shfrytëzimin, pasi kjo nuk është më e mundur përmes zgjedhjeve, të cilat sipas këtij qëndrimi janë të manipuluara.

Well, the entire process runs counter to the international obligations Albania has undertaken. It is a discriminatory, domestic procedure that is, legally speaking, unconstitutional. It is being carried out by a ‘government’ under Rama, which for 13 years has felt legitimised by rigged elections, has turned the state into a casino, is described by the international press as a mafia state, and is seeking to eliminate the pro-Western opposition.

In this respect, dear Genci, we cannot quite understand your almost euphemistic remarks. Nor can we understand the reference to some emotional reactions among the demonstrators, particularly against the backdrop of the political situation outlined above. The Albanian people naturally have a constitutional right to self- defence to stop the Rama government, the constitutional coup and the exploitation, as this is no longer feasible through elections, which are rigged anyway.

Antworten

„Relevanteste zuerst” wurde ausgewählt. Einige Kommentare wurden daher möglicherweise herausgefiltert.

“Eda Hykaj (Sejdo), asistentia e Dr. Sali Berishës, është një nga ato figura që koha nuk i zbeh, por i afirmon më tepër.”

Prej më shumë se 36 vitesh ajo ka qenë aty, në një nga vendet më të ndjeshme të funksionimit të zyrës së tij — aty ku fillon çdo takim, çdo pritje dhe çdo delegacion.

E ardhur nga lëvizja e Dhjetorit 1990, ajo mbart me vete një fillim të mbushur me idealizëm dhe ndryshim historik.

Por rruga e saj nuk u mat me zhurmë apo protagonizëm, por me qëndrueshmëri, me ditë të gjata pune dhe me një përkushtim të heshtur që nuk ka kërkuar kurrë vëmendje.

Në rolin e saj jo vetëm si “asistente” e Z.Berisha, Eda ka qenë shumë më tepër se organizatore e takimeve.

Ajo ka qenë porta e parë e çdo vizite, kujtesa e rendit dhe e etikës së një zyre ku kalojnë qytetarë , politikanë, delegacione të rëndësishme dhe momente politike me peshë.

Me një qetësi të natyrshme dhe një vështrim të qeshur, por njëkohësisht të mprehtë që nuk i shpëton asgjë, ajo ka mbajtur mbi supe përgjegjësinë e një funksioni që kërkon besim të plotë dhe precizion të lartë.

Shpesh, para saj janë ndalur njerëz të rëndësishëm, delegacione shtetërore, figura publike, dhe gjithmonë ajo ka qenë aty, e palëkundur, duke ruajtur atë ekuilibër të padukshëm mes formalitetit dhe njerëzores. 


Nuk është thjesht një rol teknik, por një prani që i jep rend dhe qetësi një hapësire ku çdo detaj ka rëndësi.

Dhe ndoshta pikërisht kjo e bën figurën e saj të veçantë, jo ajo Eda që kërkon të shihet, por ajo pa të cilën gjithçka tjetër nuk do të kishte të njëjtin rend.

Edlira Hyka (Sejdo)
Asistente e Kryetarit Sali Berisha .

Pë ata që nuk e njohin: Zonja Edlira Hyka (Sejdo) ka shërbyer si asistente pranë Kryetarit të Partisë Demokratike të Shqipërisë, Prof. Dr. Sali Berisha, në mënyrë të pandërprerë që nga viti 1991.

Ajo është diplomuar në Drejtësi dhe ka një formim profesional në fushën juridike dhe administrative.

Para angazhimit të saj politik, gjatë viteve 1984–1991, ka punuar në Institutin e Industrisë së Lehtë dhe Ushqimore, duke kontribuar në sektorin industrial dhe administrativ.

Zonja Hyka është nënë e dy fëmijëve dhe banon në Tiranë.

🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹

“Eda Hykaj (Sejdo), assistant to Dr. Sali Berisha, is one of those figures whom time does not fade, but rather further affirms.”

Eda Hykaj, Chief of Protocol to Sali Berisha, stands as one of those rare figures whom time does not diminish, but rather brings into sharper institutional and professional focus.

Emerging from the generation of the December 1990 student movement, she carries with her a beginning shaped by idealism and a pivotal moment of historical change.

Yet her path was never defined by noise or visibility, but by consistency, long working days, and a quiet dedication that has never sought attention.

For more than 36 years, she has remained at the very core of one of the most sensitive functions within his office—where every meeting begins, every reception is arranged, and every delegation is received.

In her role as Chief of Protocol, Eda has been far more than an organizer of engagements.

She has been the first point of contact for every visit, the guardian of order and protocol in an environment where high-level delegations and politically significant moments converge.

With a natural calm and a gentle smile, yet a sharp and observant gaze that misses nothing, she has carried the responsibility of a role that demands absolute trust, precision, and unwavering discipline.

Often standing before her have been senior officials, state delegations, and public figures—while she has remained steady, maintaining the delicate balance between formality and human warmth.

Her role is not merely technical; it is a presence that brings structure and calm to a space where every detail matters.

For many, she remains “Eda of the Doctor,” a simple name attached to a long institutional history.

Yet in essence, she represents something greater: silent loyalty, enduring professionalism, and a life built upon continuous service.

And perhaps this is precisely what makes her presence distinctive—not the Eda who seeks to be seen, but the one without whom everything else would lose its order.”

Edlira Hyka (Sejdo)
Assistant to Chairman Sali Berisha

For those who may not be familiar: Ms. Edlira Hyka (Sejdo) has served as assistant to the Chairman of the Democratic Party of Albania, Prof. Dr. Sali Berisha, continuously since 1991.

She holds a degree in Law and has a professional background in the legal and administrative fields.

Prior to her political engagement, during the period 1984–1991, she worked at the Institute of Light Industry and Food Industry, contributing to the industrial and administrative sector.

Ms. Hyka is a mother of two and resides in Tirana.

Takim me hetuesin

Ka histori që nuk janë thjesht kujtime, por plagë që nuk mbyllen kurrë plotësisht. Rrëfimi i Petrit Bazelli është një prej tyre: një dëshmi e dhimbjes së hetuesisë komuniste dhe e mënyrës si e kaluara mund të rikthehet papritur, edhe pas shumë vitesh demokracie.

Në hetuesinë e Korçës, ai përjetoi atë që shumë të përndjekur politikë e kanë përshkruar si një sistem të ndërtuar mbi frikën dhe nënshtrimin.

Pyetjet nuk kërkonin të vërtetën, por rrëfimin e detyruar. Njeriu vendosej në kushte çnjerëzore, i lidhur dhe i thyer psikologjikisht, derisa humbte çdo ndjenjë kontrolli mbi veten. Aty nuk kishte drejtësi, por vetëm presion për të pranuar atë që sistemi kishte vendosur më parë.

Pas rënies së komunizmit, në vitet e demokracisë, Petrit Bazelli u emërua drejtor i burgut të Korçës.

Ky rol e vendosi përballë një realiteti të ri, por edhe përballë hijes së së kaluarës së tij.

Ai nuk ishte më i burgosur, por një drejtues institucioni, duke u përpjekur të sillte rregull dhe njerëzi në një sistem që po përpiqej të ndryshonte.

Por e kaluara nuk kishte ikur.

Një ditë, gjatë një vizite zyrtare në institucion, u shfaq edhe ish-hetuesi i tij, Arqile Dine, ende pjesë e strukturave shtetërore.

Petriti e pa nga dritarja e zyrës së tij dhe në atë çast gjithçka u rikthye: hetuesia, burgu, dhe vitet e errëta të rinisë së tij të shkatërruar nga dhuna e sistemit.

Ai zgjodhi të mos e kthente atë moment në përplasje.

Për të shmangur një situatë të rënduar emocionale dhe një skandal të mundshëm, ai kërkoi që takimi në zyrë të mos bëhej drejtpërdrejt me të.

Në vend të tij, u takuan dy punonjës të rinj, të cilëve më pas ai u tregoi të vërtetën e atij momenti. Ata u habitën, sepse për ta, e kaluara dukej e largët, ndërsa për të ishte ende e gjallë.

Kjo histori është një përplasje mes dy kohëve: një e kaluar e dhunshme që nuk harrohet dhe një demokraci që ende mbart hijet e saj.

Takimi me hetuesin nuk ishte thjesht një rastësi, por një kujtesë e fortë se drejtësia historike nuk është gjithmonë e plotë, dhe se plagët e së kaluarës mund të rishfaqen në mënyrat më të papritura.

Pas shtypjes me dhunë dhe vrasjeve të revoltës së 20 majit 1984 në kamp-burgun e Qafë-Barit, mbi të burgosurit u hap një fazë edhe më e errët: torturat çnjerëzore. 

Kampi u shndërrua në një vend hakmarrjeje, ku çdo shpresë për dinjitet njerëzor dukej se ishte shuar. 

Të dënuarit e ndërgjegjes, të lidhur këmbë e duar, të rraskapitur nga ditë të tëra pa bukë e pa ujë, megjithatë mbanin një krenari të heshtur për revoltën që kishin ngritur.

Ditën e tretë pas ngjarjeve, të burgosurit u rreshtuan me forcë përpara kampit. Një nga një, ata nxirreshin dhe dërgoheshin në dhomat e hetuesisë, ku i prisnin hetuesit, oficerët e Sigurimit dhe policë të ardhur nga Tirana. Mes tyre vepronin edhe spiunë, madje edhe disa “bashkëvuajtës”, të cilët jepnin emra dhe informacione për organizatorët e revoltës, duke përcaktuar fatin e tyre drejt dënimeve edhe më të rënda, deri në pushkatim.

Ajo që ndodhte nuk ishte më thjesht burgim, por një përpjekje për të thyer përfundimisht njeriun. Ata ishin njerëz të pafajshëm, që kishin guxuar të kërkonin liri dhe dinjitet, dhe për këtë po trajtoheshin si armiq të rrezikshëm. Çdo xhelat që dilte nga dhomat e torturës kishte rrobat e njollosura me gjak — gjak që vinte nga trupat e të burgosurve të rrahur dhe të gjymtuar.

Shpesh dëgjohej zëri i shefit të operacionit, Edmond Caja, i cili jepte urdhra të prerë për goditje edhe më të rënda, me qëllim që të thyheshin përfundimisht të burgosurit dhe të shërbenin si shembull frike për të tjerët. Megjithatë, shumë prej të dënuarve, edhe pse të dobësuar dhe të plagosur, qëndronin në heshtje, me një forcë të brendshme që nuk mund të shuhej.

Pas çdo rrahjeje, në ajër dëgjoheshin të qeshurat e xhelatëve — një e qeshur e thatë dhe e ftohtë, që e bënte edhe më të padurueshme skenën e dhunës.

Në një moment, nga rreshti i të burgosurve shpërtheu një zë i fortë që theu heshtjen:
“Poshtë komunizmi! Rroftë flamuri kuq e zi pa yllin sllav! Rroftë Shqipëria dhe Kosova!”

Menjëherë, xhelatët u turrën mbi të. Ishte një i burgosur nga Kosova, i cili u tërhoq zvarrë dhe u godit brutalisht me shkelma e grushte, derisa humbi fuqinë të qëndronte në këmbë. Në atë çast, Edmond Caja bërtiti me egërsi:
“Silleni këtu zagarin, t’i tregoj diktaturën proletare!”

Në këtë skenë tensioni dhe dhune, Petrit Bazelli nuk ishte thjesht një i burgosur i zakonshëm. Ai ishte një i ri i formuar, i ardhur nga një familje me traditë të thellë kombëtare, nip i Pasho Kolanecit, një figurë e njohur e qëndresës në Gorë. Familja e tij kishte dhënë njerëz që kishin luftuar për Shqipërinë dhe kishin qëndruar përkrah figurave të njohura të nacionalizmit shqiptar. Kjo prejardhje, në vend që t’i jepte mbrojtje, në sistemin komunist ishte kthyer në arsye dyshimi dhe persekutimi.

Petriti vetë kishte kaluar një jetë të ndërprerë dhunshëm: nga mësues në zonat e thella të Moglicës, i pushuar pa arsye në vitin 1975, më pas punëtor në Kombinatin e Sheqerit në Maliq, deri te arrestimi i tij në dhjetor 1980 me akuzën e agjitacionit dhe propagandës. Në hetuesi kishte përballuar tortura të rënda, por nuk ishte thyer. Kjo e kishte çuar në burgun e Qafë-Barit, ku tani gjendej përballë një tjetër kapitulli të errët të jetës së tij.

Në atë moment, ai qëndronte në rresht, i lodhur, por i pathyer. Pranë tij ishte shoku i gjakosur, Anastas Dhamo nga Pogradeci, të cilit i kishin shkulur mustaqet me pinca. Pamja e tij ishte dëshmi e gjallë e dhunës që po ushtrohej mbi trupin dhe dinjitetin e të burgosurve.

Kur u përmend sërish emri i kërcënimeve, Petrit Bazelli u përgjigj me një qetësi që trondiste më shumë se çdo britmë:
“Ja ku më keni edhe mua. Merrni shpirtin, se të tjerat mi keni marrë me kohë.”

Përballë tyre qëndronin hetuesit dhe oficerët e Sigurimit — ndoshta edhe ata që dikur kishin firmosur dosjet që i kishin çuar në burg. Në atë skenë, kufiri mes jetës dhe padrejtësisë ishte zhdukur. Ata ishin burra të rinj të thyer nga një sistem, ku ëndrrat për arsim, liri dhe jetë normale ishin shndërruar në kujtime të pamundura.

Dhe megjithatë, brenda asaj errësire, qëndresa e tyre mbeti e vetmja formë lirie që nuk mund t’u merrej.

Më në fund, përpara tyre u shfaq piramida kufitare.

“Ali, arritëm! Shpëtuam!”

Por gëzimi zgjati vetëm pak çaste.

Një krismë arme theu heshtjen e mëngjesit dhe britmat ushtarake ushtuan nëpër humnera:

“Ndalo! Jeni të rrethuar!”

“Hidhu, Ali!” — bërtiti Ulsiu dhe u hodh si shqiponjë drejt greminës.

Aliu nuk mundi ta ndiqte.

Kufitarët, kapterrët dhe spiunët u hodhën mbi të si bisha.

Prita ishte organizuar prej kohësh.

Nga fundi i greminës dëgjohej zëri i Ulsiut:
“Aliii… ku je?”

Kapter Myfit Zagorçani ulërinte:
“Ulusi Pashollari! Nëse nuk dorëzohesh, shokun tënd do ta vrasim para syve të tu!”
Mbi shkëmb, Aliu i gjakosur dukej sikur i thoshte:
“Ik, Ulsi… mos u kthe…”

Sapo ri preku tokën shqiptare, dhjetëra duar ushtarësh e lidhën me tela me gjemba.

Dy djemtë, ende pa vënë brisk në faqe, u tërhoqën zvarrë drejt fshatit Alarup të Pogradecit, mes britmave triumfuese të atyre që krenoheshin me mizorinë e tyre.

---

Hetuesia ishte çnjerëzore.

“Fol!” — ulërinte hetuesi ndërsa e godiste pa mëshirë.

Kunjat nën thonj, vezët e nxehta mbi trup, uria, pagjumësia dhe dhuna kishin vetëm një qëllim: ta thyenin.

Por Ulsiu nuk foli.

Ai nuk tradhtoi askënd.

As shokët. As familjen. As idealin.

Gjithçka nisi vite më parë, kur si nxënës shembullor kishte guxuar t’i shkruante një letër Enver Hoxhës, duke kërkuar vetëm një të drejtë: të vazhdonte shkollën.

Krimi i tij ishte se kishte një xhaxha të arratisur.

Në zyrën e Komitetit të Partisë në Maliq, sekretari Vait Kolaneci ia preu ëndrrën:

“Ne nuk luftuam që ju, nipat e armiqve, të shkolloheni!”

Aty lindi urrejtja ndaj diktaturës.

Në vitin 1973, në burgun famëkeq të Spaçit, Ulusi ishte bërë simbol i rezistencës antikomuniste.

Ai ishte një nga organizatorët kryesorë në revoltën e të burgosurve politikë.

U dogjën stendat e propagandës komuniste dhe fotografia e Enver Hoxhës.

Të burgosurit refuzuan të dilnin në punë.

Pastaj ndodhi akti që do të hynte në histori.

Një çarçaf i bardhë u kthye në flamur.

Ulsiu preu dorën dhe me gjakun e tij ngjyrosi të kuqen e flamurit shqiptar.

Piktori Mersin Vlashi vizatoi shqiponjën dykrenare.

Së bashku me Gjet Kadelin, Ulsi Pashollari ngriti në Spaç flamurin kuqezi pa yllin komunist — për herë të parë në zemër të diktaturës.

Pjetër Arbnori do të kujtonte më vonë:
“Ulsiu kishte shpirt çeliku. Torturat e kishin dobësuar fizikisht, por kurrë moralisht.”

Madje, sipas dëshmive, Sigurimi tentoi ta eliminonte edhe në spital.
Por ai mbijetoi.

Në vitin 1986 u lirua, pas 22 vitesh burg dhe ferri.

Megjithatë, as liria nuk e ndali.

Ai u bë një nga nismëtarët e rrëzimit të bustit të diktatorit në Korçë dhe ndër firmëtarët e parë të Partisë Demokratike.

Asnjëherë nuk kërkoi hakmarrje.

As privilegje.

As shpërblim.

Kërkonte vetëm një Shqipëri të lirë dhe demokratike.

Më 15 shkurt 1995, Ulusi u nda nga jeta, i rraskapitur nga vuajtjet e burgjeve komuniste, por i pamposhtur në shpirt.

🔹🔹🔹🔹🔹

👉🏽Arratisja drejt Jugosllavisë, nëpërmjet Malit të Thatë /

ULUSI REFAT PASHOLLARI
Djaloshi që shpërtheu birucat me levë për të liruar shokët!

I harruari protagonist i revoltës së Spaçit, Ulusi Pashollari.

“Ec, vëlla Ali, arritëm… ec dhe pak… ja, arritëm… shpëtuam…” – belbëzonte djaloshi imcak, ndërsa ndihmonte shokun dhe mikun e idealit antikomunist në rrugën e tyre pa kthim.

Në errësirën e natës, Aliu ishte rrëzuar dhe plagosur rëndë. Ndihma dhe kurajoja e Ulsit e bënin shokun të mblidhte të gjitha forcat që i kishin mbetur.

Dymbëdhjetë orë përpiqeshin t’u shpëtonin, të maskuar nëpër honet e malit, syve të rojeve kufitare. Dymbëdhjetë orë që Ulsi tërhiqte pas vetes shokun e plagosur keq. Më në fund, dukej sikur fati po u buzëqeshte.

Përpara syve u shfaq piramida kufitare.

“Arritëm!” – thërret Ulsi.
“Çohu, Ali Lika, çohu! Arritëm të shpëtojmë! Fituam!”

Dhe përqafon shokun e tij.

Por ky gëzim dhe ai përqafim nuk do të zgjaste shumë.

Një krismë arme dhe zëra të çjerrë:
“Ndaloni! Jeni të rrethuar!”
e prenë në mes atë gëzim fëmijëror.

“Hidhu, Ali!” – bërtet Ulsi dhe, si shqiponjë, fluturon drejt greminës.

“Na iku!” – ulërinte kapter Myfit Zagorçani, ndërsa qëllonte me armë.
“Na iku! Djaloshi fluturoi në greminë!”

“Ali!… Ali!… Ku je, Aliiii?” – thërret Ulsi dhe zëri i tij çan heshtjen e mugët të atij mëngjesi të vrenjtur.

Por Aliu nuk kishte mundur ta ndiqte shokun. Mbi të ishin sulur si bisha dhjetëra duar e trupa kufitarësh, agjentësh dhe spiunësh. Ata kishin orë të tëra që prisnin në heshtjen e malit. Prita ishte ngritur me kujdes shumë më herët; spiuni dhe dora e zezë kishin kurdisur gjithçka.

“Ah, Ali… Ali…” – ngashërehej Ulsi i vogël.
“Nuk të mora dot… nuk mundëm t’i gëzoheshim bashkë fitores. Unë këtej… e ti në duart e tyre…”

Zëri i çjerrë i kapter Myfitit jehoi sërish:

“Ulusi Pashollari! Nëse nuk kthehesh, shoku yt do të vritet këtu, para syve të tu! Kohë nuk ke! Ose kthehu, ose harroje mikun tënd! Nuk do t’ju bëjmë gjë… vetëm kthehu!”

Mbi shkëmb, shoku i tij i shtrirë, me tytat e armëve mbi kokë, dukej sikur i thoshte:

“Ik, Ulsi… ik! Mos i dëgjo këto bisha! Ik!
Unë nuk munda të të ndjek deri në fund… ik!”

“Ulusi Pashollari! Koha po mbaron!” – ulërinte kapteri.

Qytat e armëve filluan të godisnin pamëshirshëm trupin e Aliut.

Britmat e dhimbjes së shokut, pas atyre goditjeve shtazarake, e detyruan djaloshin imcak të kthehej. Ai vendosi:

“Më mirë të kthehem, sesa ta vrasin shokun tim.”

Zëri i tij i fuqishëm i bëri edhe bishat të stepeshin.

“Ndaloni! Mos e vrisni! Po kthehem!”

Dhe niset drejt tyre për të shpëtuar mikun e vet, pa e ditur se ajo rrugë kthimi do të bëhej një kalvar torturash, dënimesh e ridënimesh – një dhimbje pa fund.

Sapo këmba e tij preku tokën shqiptare, mbi të u hodhën si bisha dhjetëra duar e trupa ushtarësh. Ata kishin arritur të shtinin në dorë “kriminelin” e vogël, atë “gjarpër” të sistemit komunist.

Letra drejtuar Enver Hoxhës /

“Fole!” – bërtiste hetuesi ndaj një njeriu të lidhur, gjysmë të vdekur nga torturat e xhelatëve për ditë të tëra me radhë.
“Fole! Nuk e kupton se nuk do të dalësh i gjallë nga këto biruca? Tani je në duart e mia, mor këlysh i armikut! Këtu as djalli vetë nuk do ta marrë vesh çfarë ndodh me ty, e jo më ata miqtë e tu. Fole, qen!”

Trupi i dobët filloi t’u nënshtrohej torturave nga më çnjerëzoret. Vezët e ziera dhe kunjat e pishës nën thonjtë e djaloshit tregonin më së miri egërsinë me të cilën xhelatët e kishin marrë këtë “detyrë”. Urrejtja dhe hakmarrja ishin bërë pjesë e jetës së tyre ndaj dy viktimave të radhës.

Të arrestuar ishin edhe njerëzit e tjerë të familjes. Spiuni i fshatit kishte vepruar “më së miri”. Ai ndihej krenar për “detyrën ndaj atdheut”. Buzëqeshja e tij, me dhëmbët e krimbur dhe duart që i dridheshin, tregonte sa i pështirë ishte zanati i tij ndaj vetë fshatarëve të tij. Ai ndiente kënaqësi mbi dhimbjet dhe plagët e dy të rinjve. Bisha dehej nga era e gjakut.

“Ju, nipi i armikut të popullit, Bedri Pashollari, i arratisur më 1946, i keni drejtuar një letër Sekretarit të Parë, shokut Enver! Kush ju ka mësuar? Kush fshihet pas jush? Kush jua futi në mendje këtë lojë? Kush? Kush? Kush?”

“Askush! Unë jam një djalë fshati, nxënës shembullor në shkollë dhe në jetë. Unë vetë i jam drejtuar Enver Hoxhës, pa ditur se po i drejtohesha bishës së komunizmit. Ju jeni të gjithë bisha! Qëlloni! Kështu, të lidhur siç më keni! Çfarë prisni më? Qëlloni!”

Hetuesi i dehur vazhdonte të godiste pa pushim trupin gjysmë të vdekur, të lidhur e të torturuar prej ditësh dhe netësh pa fund.

“Ju, nipi i armikut, keni kërkuar të shkoni në shkollë ushtarake? Ha! Ha! Ha!” – qeshte krimineli me duart e lyera në gjakun e djaloshit.
“Ju, gjarpër, keni kërkuar të futeni në ushtrinë shqiptare? Ju, armik i Partisë! Ju, gjarpërinj të sistemit tonë!”

Një goditje shtazarake e futi përsëri djaloshin në kllapi.

Para syve iu kujtua viti 1964, kur i lindi ideja t’i drejtohej shokut Enver.
“Ndoshta ai nuk e di se jam i pafajshëm… Në fund të fundit jam vetëm një fëmijë që sapo kam mbaruar shkollën. Ç’lidhje kam unë me arratisjen e xhaxhait? Unë dua të mësoj… dua të shkoj në shkollë…”

Gishtat e tij, me penën të shtrënguar fort, nisën të shkruanin një letër për komandantin e përgjithshëm. Një letër që do të bëhej fillimi i thyerjes së ëndrrës së tij fëmijërore. Një letër që do ta mësonte Ulsin se rruga e tij drejt shkollimit merrte fund pikërisht aty. Por edhe pa atë letër, diçka tjetër do t’ia kishte thyer ëndrrën rinore.

Dymbëdhjetë kilometra në këmbë drejt postës së Maliqit. Rrugën e bëri në këmbë, por lodhjen nuk e ndiente. Gëzimi se dikush do ta ndihmonte të vazhdonte shkollën e bënte të ndihej krenar.

Ditë pas dite priste një përgjigje. Postieri ishte i vetmi njeri që, sa herë vinte në fshat, i thoshte:

“Akoma nuk ka ndonjë letër për ty, vogelush, që e pret me kaq ankth.”

Dhe dita e shumëpritur erdhi.

Përgjegjësi i Vatrës së Kulturës në fshat erdhi vetë në shtëpi për ta lajmëruar se Ulsin e priste sekretari i Komitetit të Partisë në Maliq, Vait Kolaneci.

Atë natë nuk pati gjumë. Më në fund, komandanti e kishte marrë letrën e tij. Fati dukej sikur po i trokiste në derë këtij vogëlushi. Si gjithë shokët e tij, edhe ai do të vazhdonte shkollën – në mos në “Skënderbej”, në një shkollë tjetër patjetër. Të nesërmen do të merrte vesh gjithçka.

Pa gdhirë mirë, mori rrugën e gjatë prej 12 kilometrash në këmbë drejt Maliqit. Vraponte dhe këndonte. Këndonte me gëzimin fëmijëror të një djali që besonte se edhe ai, si gjithë të tjerët, do të kishte mundësinë të shkollohej.

Një orë para se të hapej zyra, ai ishte aty jashtë, duke pritur ta thërrisnin, duke pritur t’i buzëqeshnin dhe t’i thoshin:

“Djalosh, shoku Enver ju ka dërguar një letër. Ju do të shkoni në shkollën e mesme. Urime, vogëlush!”

Pritja dhe ëndrrat nuk po merrnin fund, aq sa nuk e vuri re as shikimin e shtrembër që i hodhi sekretari i Partisë, Vait Kolaneci, ndërsa ngjiste shkallët e Komitetit të Partisë.

Pas disa orësh pritjeje, dikush e thirri. Me nxitim, duke kapërcyer shkallët dy e nga dy, djaloshi u gjend përballë një dere të rëndë. Dikush e futi brenda.

Përballë ishte sekretari, shoku Vait, i cili mbante në duart që i dridheshin një letër. Ishte pikërisht letra që ai vetë i kishte nisur shokut Enver.

Një zë i trashë rrënqethi trupin e vogël të djaloshit:

“Ju, nipi i armikut të Partisë, Bedri Pashollarit, i jeni drejtuar shokut Enver dhe kërkoni të shkolloheni? Kush ju ka mësuar? Si e keni marrë këtë guxim? A e dini kush jeni ju, mor nip armiku? Ne nuk luftuam për shkollimin tuaj, por për t’ju dënuar ju, gjarpërinjtë armiq të Partisë! Ti duhet ta ulësh kokën dhe të punosh atje ku duam ne. Koka juaj do të rrijë e ulur gjithë jetën përballë nesh!”

Djaloshit imcak, me ëndrrën e madhe për shkollë, iu duk sikur tavani po i rrotullohej mbi kokë. Ajo zyrë e akullt dhe e errët po e mbyste.

Doli jashtë pa u ndier, duke lënë sekretarin të vazhdonte të fliste me veten, pa e kuptuar se djaloshi ishte larguar tashmë.

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

Kthimi në fshat

Ai, në atë moshë, as vetë nuk e kuptonte se çfarë “faji” i kishin gjetur këtij pushteti. Ishte bir i një familjeje të varfër fshatare, me dy prindër bujq, njerëz të thjeshtë e punëtorë. E vetmja “njollë e zezë” mbi familjen e tij ishte arratisja e xhaxhait, për të cilin askush nuk dinte ku jetonte e nëse ishte ende gjallë.

Diku pranë iu afrua i jati, xha Refati. I ledhatoi kokën me dorën e rënduar nga jeta dhe, në heshtje, të dy morën rrugën e kthimit.

“Mos qaj, bir,” – i tha i ati me zë të ulët.
“Nuk kemi ç’të bëjmë… këta na i kanë mbyllur dyert njëherë e përgjithmonë.”

Në mbrëmje u kthyen në fshat. Frika se mos kryetari i këshillit po i ndiqte nga pas, apo mund t’u dilte përpara për t’i pyetur e provokuar, i detyroi të hynin në fshat nga rruga e malit.

“Eh, kryetar… çfarë të kemi bërë?” – pëshpëriti me vete plaku.

Një kovë me ujë e nxori djaloshin nga kllapia, duke ia këputur menjëherë çdo endërrim. Nuk dinte sa orë kishte në atë gjendje.

Tani, 17-vjeçarin e mbante gjallë vetëm urrejtja përballë atyre bishave me fytyrë njeriu. Trupi i tij ishte kthyer në një poligon goditjesh dhe torturash çnjerëzore.

Te “Dera e Tre pallancinave” në Korçë, një grua plakë, e kërrusur dhe e veshur në të zeza, kishte ditë të tëra që nuk largohej prej asaj godine famëkeqe, e njohur për torturat që nga koha e Zogut.

Birucat e saj të nëndheshme, të mbushura me ujë, kishin marrë jetën e dhjetëra e qindra bijve të nënave shqiptare. Kush hynte aty, rrallë dilte i gjallë.

Aty rrinte Lekja, nëna e Ulusit. Asaj po ia copëtonin shpirtin, ndërsa djalin ia torturonin çnjerëzisht.

A do t’i përballonte vallë torturat ai trup i dobët?
A do ta lejonin xhelatët të dilte i gjallë prej andej?

Askush nuk jepte përgjigje. Askush nuk i fliste, përveç kapterit të policisë, që e urdhëronte të largohej:

“Ik, shtrigë! Zhduku prej këtu! Gjarprit tënd këtu do t’ia shkulim dhëmbët një nga një! Ik!”

Ditë, javë e muaj të tërë tortura.

Por nga goja e Ulusit dhe Aliut nuk doli asnjë fjalë. As për Vasfi Selamin, që u kishte uruar “rrugë të mbarë”, as për miqtë e shokët që në heshtje i kishin përcjellë me shpresë, as për motrat e vëllezërit e tyre.

Gjithçka e mbajtën mbi supe vetë.

“Të paktën të tjerët të shpëtojnë… puna jonë u pa,” – mendonin.

Gjyqi ndaj “tradhtarëve” dhe “armiqve” u vendos të zhvillohej në mes të fshatit. Ata duhej të poshtëroheshin publikisht, bashkë me çdo njeri që kishte lidhje me ta. Diktatura e proletariatit duhej të binte si tmerr mbi këta dy fëmijë.

Një gjyq me aktorë ordinerë, hajdutë e kriminelë të veshur me petkun e drejtësisë. Akuza të sajuara, të ndërtuara me kujdes. Përveç arratisjes, “agjitacioni dhe propaganda” do të ishte neni që do t’ua rëndonte edhe më shumë dënimin.

Burrat e fshatit ulnin kokën përballë asaj mizorie, ndërsa spiunët ngriheshin njëri pas tjetrit për të dënuar “armiqtë e Partisë dhe të pushtetit”.

“Varja është pak për këta qenër!” – ulërinte një spiune, duke tundur grushtin drejt dy djemve të lidhur në sallën e improvizuar të gjyqit, në mes të fshatit.

Me orë të tëra vazhdoi ai teatër i frikës, derisa Partia u bind se, përveç gjyqit ndaj “armiqve të klasës”, ishte bërë edhe një punë e mirë agjitacioni për të trembur këdo që do të guxonte të dilte kundër vijës së saj.

Më në fund, me një urrejtje të ftohtë e pothuaj patologjike, Eleni Selenica dha vendimin:

“17-vjeçari Ulusi Pashollari dënohet me 15 vjet burg.
19-vjeçari Ali Likaj dënohet me 13 vjet burg.”

Burgu /

Kështu nisi jeta e gjatë dhe e dhimbshme e burgjeve për Ulsi Pashollarin dhe familjen e tij, e cila do ta ndiqte pas si një hije në çdo stacion të ferrit komunist. Por vitet e burgut, torturat dhe operativët e Sigurimit nuk po arrinin ta thyenin karakterin e tij. Përkundrazi, Ulsi sa vinte e burrërohej më shumë.

Në dokumentet e burgut shkruhej:

“Ky i dënuar është një antikomunist i vendosur. Sa vjen e bëhet më i rrezikshëm për shtetin tonë socialist. Ky nuk duhet të dalë i gjallë nga burgjet.”

Veprimtaria e tij nacionaliste dhe antikomuniste brenda kampeve ra shpejt në sy të komandës. Bashkëpunëtorët dhe spiunët mes të burgosurve e mbanin nën vëzhgim çdo orë djaloshin e dobët në trup, por me një guxim prej çeliku.

Transferimet nga burgu i Elbasanit, Ballshit e Fushë-Krujës nuk e thyen dot. Më në fund, Spaçi u bë stacioni i ri i kalvarit të tij.

Viti 1973 do të ishte vendimtar.

Ulsi nuk ishte më ai djaloshi i frikësuar i viteve të para. Ai tashmë ishte formuar plotësisht në bindjet e tij antikomuniste. Miqtë dhe shokët e tij ishin intelektualët dhe nacionalistët më të vendosur të kohës. Brenda telave me gjemba ai kishte gjetur vetveten.

Ata duhej të ngriheshin kundër regjimit.
Duhej të protestonin.
Zëri i tyre duhej të dëgjohej.

Bisha komuniste nuk mund ta mbyste më shpirtin e lirë të këtyre njerëzve. Fjala, protesta dhe urrejtja ndaj diktaturës ishin armët e vetme që u kishin mbetur.

Grupi i parë i antikomunistëve në Spaç mori drejtimin e Ulsi Pashollarit. Ata vendosën të mos dilnin në punë pa u plotësuar kërkesat e tyre. Ishte fillimi i një revolte të heshtur që po shpërthente me zemërim brenda telave me gjemba.

Në krye të grupit, Ulsi dogji stendat e emulacionit dhe fotografinë e Enver Hoxhës. Dymbëdhjetë të dënuar dolën me forcë nga birucat dhe iu bashkuan revoltës, e cila përhapej çdo orë e më shumë mes të burgosurve.

Derdhja e ushqimit dhe refuzimi masiv për të dalë në punë detyruan vetë Kadri Hazbiun të vinte në Spaç.

Siç kujton i dënuari Bedri Çoku, policia ndërhyri me forcë dhe mori Pal Zefin për ta torturuar. Por grupi i të burgosurve ndërhyri menjëherë, ua shkëputi shokun nga duart policëve dhe, duke e futur në mes, u përplas fizikisht me rojet e burgut.

Gjendja po rëndohej nga ora në orë.

Atëherë u vendos që askush të mos dilte më në punë. Të gjithë do ta përballonin diktaturën së bashku.

Frika ishte thyer.

Një grup i madh të burgosurish mbahej ende në birucat speciale të kampit. Ulsi mori me vete Dashnor Kazazin dhe, me një levë hekuri, arritën të këpusnin drynat e birucave, duke nxjerrë jashtë shokët e tyre të sakatuar nga muaj të tërë izolimi e torture.

21-vjeçari Skënder Daja mbahej në krahë nga shokët; ai nuk ecte dot më. Torturat me shufra hekuri dhe elektroshok e kishin lënë gjysmë të paralizuar.

Krismave të armëve, këta djem u përgjigjeshin me thirrje njerëzore:

“Mos qëlloni! Jemi të paarmatosur!
Mos qëlloni! Ne jemi vëllezërit tuaj!”

Menjëherë ushtarët u zëvendësuan me policë dhe operativë të ardhur me urgjencë. Biblioteka u thye dhe librat e klasikëve të komunizmit u dogjën bashkë me fotografinë e diktatorit.

Një çarçaf i bardhë po ngjyrosej me gjakun e të dënuarve për t’u bërë flamur.

Ulsi ishte i pari që preu dorën për ta ngjyrosur me gjak.

Flamur me gjakun e heronjve.
Flamur me dhimbjen dhe sfidën ndaj diktaturës.

Aty po ngrihej flamuri i Gjergj Kastriotit, pa yllin komunist.

Piktori Mersin Vlashi vizatoi shqiponjën mbi atë flamur të improvizuar. Gjet Kadeli dhe Ulsi Pashollari, me një shtizë të gjatë, ngritën për herë të parë në Spaç flamurin kuqezi pa yllin komunist, në katin e tretë të godinës së burgut.

Ai flamur u bë shpresë për të burgosurit dhe tmerr për regjimin.

Flamuri i larë me gjak, pa yllin sllav, rriti edhe më shumë urrejtjen e diktaturës ndaj revoltës. Rrethimi i kampit sa vinte e shtohej.

Teksa vendoste flamurin, Ulsi thirri me zë të lartë:

“Vëllezër!
Sot këtu në Spaç, në zemër të Mirditës, aty ku vuajnë dënimin bijtë më të mirë të Shqipërisë, ne, të dënuarit e ndërgjegjes antikomuniste, po ngremë flamurin e parë të lirë shqiptar!

Ky flamur është simboli i mijëra të pushkatuarve, të burgosurve dhe të internuarve nga ky regjim gjakatar!”

Më 24 maj, diktatura nxori tanket kundër tyre.

Nga gryka e Repsit dëgjohej zhurma e rëndë e zinxhirëve të tankeve. Tymi i natës dukej qartë mbi kamp.

Tanke përballë të burgosurve të paarmatosur.

Revolta duhej shtypur me çdo kusht.

Tanket ishin gati të futeshin në kamp, duke rrafshuar gjithçka bashkë me trupat e këtyre heronjve. Përbindëshi komunist nuk njihte më asnjë kufi.

Pastaj u pre uji.

Dy ditë pa ujë.

Kukudhi i diktaturës po ua ndalte edhe frymën. Bombat kimike të hedhura në oborrin e kampit po ua vështirësonin frymëmarrjen të burgosurve. Pa bukë. Pa ujë. Dhe tani edhe pa ajër.

Por as kjo nuk i mposhti.

Edhe pse forcat po i linin pak nga pak, qëndresa vazhdonte.

Kadri Hazbiu dërgoi një zëvendësministër për të negociuar, por Ulsi nuk e lejoi të fliste para të burgosurve.

Papritur, qindra forca të armatosura deri në dhëmbë hynë pabesisht nga të gjitha anët e kampit. Të lidhur këmbë e duar, të burgosurit u shtrinë përdhe në oborr.

Bisha kërkonte gjak.

Para skuadrës së pushkatimit dhe në sy të të burgosurve, u vranë Ajri Pashaj dhe Dervish Bejko. Ndërsa 38 të burgosur të tjerë, mes tyre edhe Ulsi, u dërguan të lidhur në Tiranë, ku pas një hetuesie të re shumëmujore morën edhe 13 vite të tjera burg.

Më pas, bashkë me Çaushin dhe Gjetën, Ulsin e dërguan në burgun famëkeq të Burrelit, ku do të qëndronte deri në vitin 1986.

I paharruari Pjetër Arbnori kujtonte:

“Kishim dëgjuar për atë djalin e imët, por të pamposhtur, që përmendej në të gjitha burgjet e Shqipërisë. Fati e solli pranë nesh në Burrel. Ai kishte një shpirt prej çeliku dhe një kurajë të rrallë. Studionte vazhdimisht dhe fliste rrjedhshëm disa gjuhë të huaja.”

Ulsi mbante gjallë mes të burgosurve shpresën për rrëzimin e sistemit gjakatar. Torturat, puna e rëndë dhe sëmundjet e kishin dobësuar fizikisht, por kurrë moralisht.

“Vdekja e diktatorit është ylli që paralajmëron pranverën,” – u thoshte ai me shpresë shokëve të burgut.

Por Sigurimi i Shtetit nuk i ndahej.

Kur Ulsi u sëmur rëndë dhe u dërgua në spitalin e Burrelit, një kirurgu me emrin Xhelal iu kërkua t’i bënte një injeksion vdekjeprurës. Siç dëshmonte Pjetër Arbnori, mjeku refuzoi dhe kështu jeta e Ulsit u shpëtua.

Ata e donin të vdekur.

22 vitet e burgut kishin bërë punën e tyre.

Në vitin 1986 ai u lirua me kusht. Por frika ndaj tij ishte aq e madhe, sa dy policë e shoqëruan nga Burreli deri në Korçë. Atje e çuan përsëri në komisariat, në të njëjtin vend ku dikur ishte torturuar çnjerëzisht.

Me vete kishte vetëm një valixhe druri, të mbushur me libra – dhurata nga miqtë e burgjeve.

Por asgjë nuk kishte ndryshuar.

Operativi i Sigurimit, Adhurimi, mblodhi menjëherë spiunët e vjetër dhe të rinj të fshatit. Shtëpia e familjes nisi të survejohej sërish natë e ditë. Çdo lëvizje e Ulsit dhe familjarëve të tij mbahej nën vëzhgim.

Gjithë kjo vetëm sepse dikur kishte kërkuar të shkollohej si gjithë bashkëmoshatarët e tij.

I vëllai, Zini Pashollari, kujtonte:

“Ishte data 26 dhjetor 1986. Një pasdite dimri me acar. Pas kaq shumë vitesh burg e vuajtjesh, Ulsi u kthye i sëmurë në shtëpi. Netëve të gjata të dimrit tregonte për 22 vite e 75 ditë burg. Dhe përse? Sepse donte të shkollohej. Nuk i jepej e drejta, sepse kishim një xhaxha të arratisur.”

Ai xhaxha quhej Bedri Pashollari, vëllai i vogël i babait të tyre – një antikomunist që nuk pranoi të rreshtohej me forcat komuniste. Pas çlirimit, ai u vu menjëherë në shënjestër të ndjekjes dhe, si shumë nacionalistë të tjerë, u detyrua të merrte rrugën e arratisë në dimrin e vitit 1946.

Kthimi i Ulsit në shtëpi solli edhe shpresën për rënien e diktaturës.

Burgu nuk e kishte trembur.

Përkundrazi, e kishte bërë edhe më të fortë.

Ai u bë një nga nismëtarët e rrëzimit të bustit të diktatorit në Korçë dhe ndër firmëtarët e parë të krijimit të Partia Demokratike e Shqipërisë.

A e kuptoni se çfarë gjëme po i bëni popullit tuej, o mjeranë të qelbur në lekët e pista?

Dhe pretendoni se ne duhet t’i besojmë broçkullat tuaja,

Broçkulla që na i servirni nëpër ekrane, të llustruara me fjalor të kuruar, të sheqerosura me portretet tuaja të ricikluara me mbjellje, flokëbardhë, ju korifej të fjalës, po mendoni për të mirën tonë, dhe zaten, ju po na ndriçoni që të mos i besojmë opozitës por ju bythëshkallmuar tredharakë që paguheni nga milionat e zeza të krimit …

Në historinë e popujve ka figura që nuk bëjnë zhurmë, por që mbeten si dritë e qetë në ndërgjegjen kolektive. Zonja Meshan Çini ishte një prej tyre—një grua që nuk u thye nga pesha e kohës, as nga padrejtësitë e një sistemi që synonte të shuante dinjitetin njerëzor.

Ajo nuk luftoi me armë, por me karakter; nuk e ngriti zërin me forcë, por me qëndrueshmëri.

Jeta e saj është dëshmi se diktatura mund të burgosë trupin, por jo shpirtin.

E lindur në një familje me vlera të larta morale dhe atdhetare, ajo u rrit me ndjenjën e krenarisë dhe fisnikërisë.

Këto cilësi nuk iu zbehën as në vitet më të errëta, kur regjimi komunist i rrëmbeu lirinë, dashurinë dhe rininë.

Burgimi i saj për më shumë se një dekadë nuk ishte thjesht një ndëshkim fizik, por një përpjekje për ta përkulur shpirtin e saj. Megjithatë, ajo doli prej andej më e fortë, pa asnjë njollë në dinjitetin e saj.

Forca e Meshanit nuk ishte e zhurmshme.

Ajo shfaqej në mënyrën si mbante kokën lart, si buzëqeshte edhe kur dhimbja ishte e madhe, si ruante mirësinë në një botë që shpesh i ishte treguar e pamëshirshme.

Në një kohë kur shumëkush do të ishte thyer, ajo zgjodhi të mbetej e drejtë.

Një nga momentet më domethënëse të jetës së saj ndodhi në vitin 1991, në kufirin mes Shqipërisë dhe Greqisë. Ishte një çast ku jeta dhe vdekja ndaheshin nga një vendim. Përballë një ushtari me armë në dorë, ajo nuk reagoi me frikë apo urrejtje, por me njerëzi.

Fjalët e saj—të thjeshta, të ngrohta, thuajse amësore—prekën një zemër të lodhur nga detyra dhe sistemi.

Në atë çast, ajo nuk shpëtoi vetëm veten dhe vajzën e saj; ajo dëshmoi se humanizmi mund të çarmatosë edhe armën më të ftohtë.

Ishte një fitore e heshtur, por e thellë, e shpirtit mbi frikën.

Në një tokë të huaj, ajo arriti të mbjellë të njëjtat vlera që e kishin mbajtur gjallë:

Dashurinë për njerëzit, fisnikërinë, elegancën në sjellje dhe një optimizëm që nuk shuhej.

Ajo u bë pikë referimi për komunitetin, jo sepse kërkoi vëmendje, por sepse rrezatonte mirësi dhe urtësi.

Në fund, ajo nuk është vetëm një histori personale, por një simbol. 

Një simbol i rezistencës së heshtur, i forcës femërore dhe i besimit se e mira, sado e sfiduar, nuk mund të zhduket kurrë.

Kujtimi i saj nuk jeton vetëm në fjalë, por në shembullin që la pas—një jetë e jetuar me nder, kurajo dhe dritë.

“Lady Meshan Çini”

“A dignified life,
an everlasting example.”

In the history of nations, there are figures who make no noise, yet remain as a quiet light in the collective conscience. Lady Meshan Çini was one of them—a woman who was not broken by the weight of time, nor by the injustices of a system that sought to extinguish human dignity. She did not fight with weapons, but with character; she did not raise her voice with force, but with resilience.

Her life stands as proof that a dictatorship can imprison the body, but not the soul. Born into a family with strong moral and patriotic values, she was raised with a deep sense of pride and nobility. These qualities did not fade even in the darkest years, when the communist regime took away her freedom, her love, and her youth. Her imprisonment for more than a decade was not merely a physical punishment, but an attempt to break her spirit. Yet she emerged stronger, without a single stain on her dignity.

Meshan’s strength was not loud. It revealed itself in the way she held her head high, in the way she smiled even through great pain, in the way she preserved kindness in a world that had often been merciless to her. At a time when many would have broken, she chose to remain steadfast.

One of the most defining moments of her life occurred in 1991, at the border between Albania and Greece. It was a moment where life and death were separated by a single decision. Facing a soldier with a weapon pointed at her, she did not respond with fear or hatred, but with humanity. Her words—simple, warm, almost maternal—touched a heart worn down by duty and by the system. In that moment, she not only saved herself and her daughter; she proved that human compassion can disarm even the coldest weapon. It was a quiet yet profound victory of the spirit over fear.

Her emigration that followed was not merely a change of place, but a rebirth. In a foreign land, she managed to plant the same values that had sustained her: love for others, nobility, elegance in conduct, and an optimism that never faded. She became a point of reference for the community—not because she sought attention, but because she radiated kindness and wisdom.

Meshan Çini teaches us that dignity is not a privilege granted by time, but a choice upheld every day. She reminds us that even in the darkest periods, a person has the power to remain upright, pure, and unchanged at their core.

In the end, she is not only a personal story, but a symbol—a symbol of quiet resistance, of feminine strength, and of the belief that goodness, no matter how challenged, can never be extinguished. Her memory lives not only in words, but in the example she left behind—a life lived with honor, courage, and light.

Shërbimi inteligjent amerikan gjatë regjimit komunist tentoi disa herë që të rrëzonte Enver Hoxhën nga pushteti, por pjesa më e madhe e misioneve kanë dështuar. Vetë CIA në disa dokumente të deklasifikuara, përmend dy reportazhe të bëra nga “Reuters” dhe “The Indipendent” në vitin 1994, ku jepen detaje mdi arsyet që misionet dështuan. Aty tregohet se pjesë e agjentëve të rekrutuar nga SHBA, por dhe nga britanikët ishte një person që punonte për KGB ruse. Ai dekonspiroi gjithçka dhe informonte sigurimin e shtetit. Falë informacioneve të tij Sigurimi i dinte të gjitha zonat ku lëshoheshin agjentët dhe në këtë mënyrë shumë persona u vranë dhe u arrestuan. Në reportazhet e realizuar jepen dëshmitë dhe të vetë shqiptarëve që dikur punuan për CIA, të cilët rrëfejnë lëvizjet, por dhe tentativat për të gjetur eshtrat e atë afërmve të tyre.

Rrëfimet e ish-agjent ëve

Në qendër të këtij procesi qëndron Ervin Salianji, i dërguar dhe i promovuar nga Lulzim Basha jo për të forcuar strukturat, por për të sfumuar figura ekzistuese dhe për të marrë nën kontroll degën e Korçës.

Dhe mënyra ishte e qartë:
krijo Oazin tënd me mënyrën, frikëso, mashtro, premto, përça e sundo.

Me manovra të forta politike, me presione, kërcënime, sharje dhe përplasje të qëllimshme, ai e shndërroi degën në një fushë permanente konflikti të brendshëm.

Goditjet ndaj intelektualëve dhe kontributorëve Andrea Mano dhe Eleni Qirici në Korçë, nuk ishin episode të rastit, por pjesë e një modeli të mirë menduar dhe të qartë …

Izolim, dobësim dhe eliminim politik i çdo figure që nuk kontrollohej dhe as nënështrohej nga klani uzurpator .

Saljani në këtë qark nuk mbolli bashkim !

Ai mbolli përçarje kudo ku shkoi. Dhe sot, edhe pse ka dalë hapur në konflikt me Partinë Demokratike, pasojat e asaj që ka ndërtuar vazhdojnë të prodhojnë efekt:

Zgjedhje të brendshme të tensionuara, përplasje strukturore dhe një degë të fragmentuar.

Në këtë realitet, nuk bëhet më fjalë për “sistem”. Bëhet fjalë për penetrim të qëllimshëm të delfinëve politikë të sponsorizuar nga grupe të caktuara dhe media që i shërbejnë një realiteti të njohur gjerësisht si narkoshtet.

Ky një rrjet ndikimesh që ka ushqyer dhe amplifikuar përçarjen brenda forcës së parë opozitare.

Izolimin dhe goditjen e figurave të ndershme, zbehjen e zërit të kontributorëve historikë dhe margjinalizimi i intelektualëve në këtë qark nuk janë rastësi.

Janë pasoja të një strategjie të vazhdueshme për të marrë kontrollin e strukturave nga brenda.

Heshtja, besimi dhe tolerimi në emër të demokracisë pa i ndjekur nga afër lëvizjet e këtyre delfinëve i kanë dhënë terren përhapjes së përçarjes.

Në këtë mes, krahasimi në këtë qark me figura drejtuese të dikurshme si Ridvan Bode, në vazhdim me pa aftësinë menaxhuese të Spahos, dhe së fundmi ligësisë së Saljan-Delfinit (jo pa flokë, por pa koqe,) tregon diferencën mes një politike që ndërtohej mbi terren dhe bashkëpunim, dhe një politike destruktive, personale që u ndërtua mbi përçarjen, presionin dhe kontrollin për ta menaxhuar, keqpërdorur dhe marrë peng bazën e qarkut Korçë për interesat e tyre për tja kundërvënë më pas vetë Partisë Demokratike .

Sepse një parti që nuk goditet nga kundërshtari, por nga vetvetja, nuk ka nevojë për armik.

Inför 80-årsdagen av Carl XVI Gustaf stannar Sverige och dess internationella vänner upp för att hedra en gestalt som med värdighet, stabilitet och institutionell kontinuitet har representerat en hel epok i modern svensk historia.

Under sin långa regeringstid har kungen varit en symbol för nationell enhet och en stabil referenspunkt i ett samhälle som har förändrats djupt genom årtiondena.

I en alltmer dynamisk värld har hans representativa roll bidragit till att stärka bilden av Sverige som en modern, demokratisk och internationellt respekterad stat.

Utöver sin ceremoniella funktion har han varit en ambassadör för svenska värderingar — engagemang för miljön, internationell dialog och socialt ansvar — och har representerat landet på den globala scenen med seriositet och kontinuitet.

På denna betydelsefulla dag åtföljs uppskattningen för kungen av varma lyckönskningar om god hälsa och tacksamhet för ett långt liv i Sveriges och dess folkets tjänst.

“80 vite me Carl XVI Gustaf: Një jetë në shërbim të Suedisë, stabilitetit dhe unitetit kombëtar”

⸻

Në prag të 80-vjetorit të Carl XVI Gustaf, Suedia dhe miqtë e saj ndërkombëtarë ndalen për të nderuar një figurë që ka përfaqësuar me dinjitet, stabilitet dhe vazhdimësi institucionale një epokë të tërë të historisë moderne suedeze.

Gjatë mbretërimit të tij të gjatë, Mbreti ka qenë një simbol i unitetit kombëtar dhe një pikë reference e qëndrueshme në një shoqëri që ka ndryshuar thellësisht me kalimin e dekadave. Në një botë gjithnjë e më dinamike, roli i tij përfaqësues ka kontribuar në forcimin e imazhit të Suedisë si një shtet modern, demokratik dhe i respektuar ndërkombëtarisht.

Përtej funksionit ceremonial, ai ka qenë një ambasador i vlerave suedeze — përkushtimit ndaj mjedisit, dialogut ndërkombëtar dhe përgjegjësisë shoqërore — duke përfaqësuar vendin në skenën globale me seriozitet dhe vazhdimësi.

80-vjetori i tij nuk është thjesht një moment jubilar, por një reflektim mbi rolin e institucioneve që mbajnë gjallë traditën, stabilitetin dhe identitetin kombëtar në kohë ndryshimesh të shpejta.

Në këtë përvjetor të rëndësishëm, vlerësimi për Mbretin shoqërohet me urime për shëndet të mirë dhe mirënjohje për një jetë të gjatë në shërbim të Suedisë dhe popullit të saj.

“80 years with Carl XVI Gustaf: A life in service of Sweden, stability, and national unity”

On the eve of the 80th birthday of Carl XVI Gustaf, Sweden and its international friends pause to honour a figure who, with dignity, stability, and institutional continuity, has represented an entire era of modern Swedish history.

Throughout his long reign, the King has been a symbol of national unity and a steady point of reference in a society that has changed profoundly over the decades. In an increasingly dynamic world, his representative role has contributed to strengthening Sweden’s image as a modern, democratic, and internationally respected nation.

Beyond his ceremonial duties, he has served as an ambassador of Swedish values — commitment to the environment, international dialogue, and social responsibility — representing the country on the global stage with seriousness and continuity.

His 80th birthday is not only a jubilee moment, but also a reflection on the institutions that preserve tradition, stability, and national identity in times of rapid change.

On this significant occasion, appreciation for the King is accompanied by warm wishes for good health and gratitude for a life dedicated to the service of Sweden and its people.

When a cell is used as a tool of pressure

When a former President of the Republic is forced to publicly denounce the conditions of his detention, the issue can no longer be seen as a mere individual case; it becomes an institutional alarm. The case of Ilir Meta cannot be treated simply as an ordinary political debate, because its scope directly touches the limits of human dignity and the standards of the rule of law.

The allegations he has raised are serious in nature: lack of basic lighting in areas such as the bathroom, alleged damage to minimal equipment for physical activity, and restrictions on ventilation and communication. These are not ordinary prison complaints; they are elements that, if proven, may constitute a form of continuous psychological pressure under the conditions of isolation.

Modern torture is not always physical. It is quieter, more sophisticated, and precisely for that reason more dangerous. It operates through isolation, deprivation, and the gradual degradation of basic living conditions, targeting not the body, but the psychological resilience of the individual.

A state that allows such conditions, or fails to investigate them with urgency and full transparency, risks sliding into a dangerous form of power, where a cell is no longer perceived as a place of security, but as a tool of pressure. And when this happens to a public figure, the message sent to society becomes even more severe: no one is truly protected from arbitrariness.

This is not an appeal for innocence, but for standards. Every detainee, regardless of name or position, has the right to treatment that respects human dignity and the fundamental guarantees of due process. When there is suspicion of violations of these standards, the response cannot be silence, but independent investigation, transparency, and institutional accountability.

Kur qelia përdoret si mjet presioni

Kur një ish-President i Republikës detyrohet të denoncojë publikisht kushtet e tij në qeli, atëherë kemi kaluar nga një çështje individuale në një alarm institucional. Rasti i Ilir Meta nuk mund të trajtohet më si debat politik i zakonshëm. Ai ka marrë përmasa që prekin vetë kufijtë e dinjitetit njerëzor.

Pretendimet e ngritura prej tij janë tronditëse në thelb: mungesë ndriçimi në ambientet bazë si tualeti, dëmtim i qëllimshëm i mjeteve minimale për aktivitet fizik, kufizime në ajrim dhe komunikim. Këto nuk janë ankesa të zakonshme burgu. Këto janë elemente që, nëse vërtetohen, përbëjnë një formë presioni të vazhdueshëm psikologjik.

Një shtet që lejon kushte të tilla—ose që nuk i heton me urgjencë—rrezikon të rrëshqasë drejt një forme të rrezikshme pushteti, ku qelia nuk është më vend sigurie, por mjet presioni. Dhe kur kjo ndodh me një figurë publike, mesazhi që i jepet shoqërisë është edhe më i rëndë: askush nuk është i mbrojtur nga arbitrariteti.

Ky nuk është një apel për pafajësi. Ky është një apel për standard. Nëse një i paraburgosur—cilido qoftë ai—pretendon se po i shkelen të drejtat themelore, përgjigjja nuk mund të jetë heshtja. Duhet hetim i pavarur, transparencë dhe përgjegjësi.

Sepse në fund, drejtësia nuk matet nga sa fort godet, por nga sa drejt vepron. Dhe në momentin që ajo fillon të ngjajë me hakmarrje, ajo ka humbur thelbin e saj.

---

Mjekja që nderon një qytet !

Në një qytet të vogël, ku njerëzit njihen me emër dhe përshëndetja ka ende vlerë, ka disa figura që bëhen më shumë se profesionistë — bëhen pjesë e shpirtit të komunitetit. Një prej tyre është doktoreshë Alma (Kollçaku) Kamberi.

Ajo nuk është thjesht një mjeke.

Është ajo buzëqeshja e përditshme që i jep siguri pacientit, fjalae ngrohtë që qetëson ankthin, dhe dera që nuk mbyllet kurrë për ata që kanë nevojë. Në ambulancë apo në shtëpitë e pacientëve, si mjeke familjeje, Alma është gjithmonë aty — e përkushtuar, e duruar dhe mbi të gjitha, njerëzore.

Banorët e qytetit nuk e thërrasin vetëm “doktoreshë”. Ata e thërrasin me respekt dhe mirënjohje, sepse ajo ka ditur të ndërtojë një marrëdhënie që shkon përtej profesionit. Ajo është një bijë e denjë e Pogradecit, që e ka kthyer shërbimin ndaj qytetarëve në mision jetësor.

Por kontributi i saj nuk ndalet vetëm në mjekësi.
Prej vitesh, Alma është angazhuar edhe në jetën shoqërore dhe politike, duke qenë pjesë aktive e lëvizjeve demokratike dhe forumeve të grave.

Ajo ka përfaqësuar me dinjitet gratë e Pogradecit, duke ngritur zërin për të drejtat, fuqizimin dhe përfshirjen e tyre në vendimmarrje.

Në këtë mënyrë, ajo ka dhënë një kontribut të çmuar jo vetëm në shëndetin fizik të komunitetit, por edhe në zhvillimin shoqëror të tij.

Ajo ka qenë pjesë e takimeve të rëndësishme, si forumi ndërkombëtar “Fuqizimi i grave në demokracinë lokale”, i organizuar nga Partia Demokratike dhe fondacioni suedez “Jarl Hjalmarson”, ku ka përfaqësuar me seriozitet dhe vizion zërin e grave pogradecare .

Figura si Alma Kamberi janë dëshmi se mjekësia nuk është vetëm shkencë, por edhe mision.

Se të jesh mjek do të thotë të jesh pranë njerëzve në momentet më të vështira, por edhe të ndikosh pozitivisht në jetën e tyre përtej recetave dhe diagnozave.

Është kënaqsi kur sheh që Qyteti liqenor përfaqsohet dhe nderohet nga njerëzit e tij më të mirë.

Dhe Alma është një prej atyre që e bëjnë Pogradecin më të pasur, jo në pasuri materiale, por në vlera njerëzore.

Një shembull që frymëzon.

Një grua që me kontributin e saj, nderon profesionin dhe qytetin e saj.

The leader of the Democratic Party, Sali Berisha, during his speech at the meeting on “Empowering Women in Local Democracy,” organized by the Democratic Party and the Swedish foundation “Jarl Hjalmarson,” accused the government and Prime Minister Edi Rama, describing Albania as an “autocratic regime” with limited space for the freedom of citizens and the opposition.

Good afternoon and a warm greeting to all of you present here. I would like to express my deep gratitude and appreciation to the Jarl Hjalmarson Foundation, and to its president, Eva Gustavsson, a long-standing and highly valued friend of the Democratic Party and of Albania. I sincerely thank you for your presence here, as well as for all the valuable support that over the past 25–30 years the Swedish Moderate Party and the Jarl Hjalmarson Foundation have provided to the Democratic Party.

On this occasion, I also thank your respected Prime Minister and express my satisfaction with the great successes of his government, Mr. Ulf Kristersson, who in difficult times has led your important country with great success.

I would also like to welcome the presence of Mrs. Eva Doalova, representative and president of IDU Youth. It is a great honor and a special pleasure to have you here. I also thank President Harper and Secretary General Tina for the support you have given and continue to give us in challenging times, as well as Mr. Filip Uthamar from the sister Swedish party.

Berisha: Kristersson, një udhëheqës i suksesshëm në kohë sfidash

Kryetari i Partisë Demokratike, Sali Berisha, gjatë fjalës së tij në takimin me temë “Fuqizimi i grave në demokracinë lokale”, të organizuar nga Partia Demokratike dhe fondacioni suedez “Jarl Hjalmarson”, akuzoi qeverinë dhe Kryeministrin Edi Rama, duke e përshkruar Shqipërinë si një “regjim autokratik” me hapësirë të kufizuar për lirinë e qytetarëve dhe opozitës.

Mirëdita dhe një përshëndetje të përzemërt për të gjithë ju të pranishëm këtu, një falenderim dhe mirënjohje të thellë për fondacionin Jarl Hjalmarson, presidenten e këtij fondacioni, Eva Gustavson, mike e kahershme, e çmuar e Partisë Demokratike dhe e Shqipërisë.

🔹Të falenderoj shumë për praninë tuj këtu, por dhe për të gjithë ndihmën e çmuar që në 25-30 vitet e fundit Partia Moderata dhe Fondacioni Jarl Hjalmarson, i kanë dhënë Partisë Demokratike.

🔹Falenderoj me këtë rast dhe kryeministrin tuaj të nderuar, edhe të shpreh kënaqësinë time për sukseset e mëdha të qeverisjes së tij, z. Ulf Kristerson, i cili në kohëra jo të të të lehta ka drejtuar me sukses të madh vendin tuaj të rëndësishëm.

🔹Dua të përshëndes praninë e zonjës Eva Doalova, si përfaqësuesja, presidente e rinisë të IDU-së. Është një nder dhe kënaqësi e veçantë prania juaj këtu dhe falenderoj ju, falenderoj presidentin Harper, sekretaren e përgjithshme Tina, për mbështetjen që na keni dhënë dhe na jepni në kohëra jo të lehta për ne, si dhe zotin Filip Uthamar të partisë si motër suedeze.

https://www.syri.net/politike/883536/berisha-ai-qe-agresoi-albanen-ne-parlament-eshte-taulant-balla-qe-porositi-vrasje-edi-rama-kryeministri-me-mizogjen-ne-europe/