International media put Edi Rama under pressure ahead of the European Political Community Summit in Dublin. Faced with their questions, Edi Rama attacked US President Donald Trump over his approach to Ukraine. Rama even argued that Europe should negotiate directly with Russia.

In making this statement, Rama lied when he claimed that Albania had had no relations with Russia since the 1960s and that not 

And, by the way, since the 1960s, we have had no visits from the Kremlin and have never visited the Kremlin. So I feel completely free to say that, as a European, I am genuinely deeply troubled that Europe has relied entirely on weapons and not on diplomacy,” Rama declared.

I am genuinely deeply troubled that Europe has relied entirely on weapons and not on diplomacy,” Rama declared.

However, Edi Rama himself visited Moscow in 2020. Although the visit took place in the context of Albania’s OSCE chairmanship, Rama once again chose to play the leading role, accompanied by his journalists, Sokol Balla and Baton Haxhiu.

The latter, after posing with Russian Foreign Minister Sergey Lavrov, stated that Edi Rama was not in Moscow as OSCE Chairman, but as Prime Minister of Albania.

During this visit, Rama also spoke about Kosovo. Nevertheless, together with Aleksandar Vučić, Rama did everything possible to undermine Kosovo.

Mediat ndërkombëtare kryqëzuan Edi Ramën përpara nisjes së samitit të Komunitetit Politik Europian në Dublin. I gjendur përpara pyetjeve të tyre, Edi Rama sulmoi presidentin amerikan, Donald Trump për qasjen e tij ndaj Ukrainës. Madje Rama tha se Europa duhet të negociojë direkt me Rusinë. Teksa bëri një koment të tillë, Rama mashtroi kur tha se Shqipëria nuk ka pasur asnjë marrëdhënie me Rusinë që nga vitet ’60, madje nuk është realizuar asnjë vizitë.

'Nuk i takon atij dhe nuk duhet t’i takojë atij dhe nuk duhet tu takojë amerikanëve, nuk duhet tu takojë kinezëve apo indianëve të kenë vend në tryezë për të zhvilluar një bisedë me rusët. I takon Europës të kuptojë se çfarë gabimi të jashtëzakonshëm ka bërë dhe e kam thënë edhe më parë, e për të qenë i qartë, unë përfaqësoj një vend që nuk ka asnjë marrëdhënie me Rusinë. Dhe meqë ra fjala që në vitet ’60 nuk kemi pasur asnjë vizitë nga Kremlini dhe nuk kemi vizituar asnjëherë Kremlinin, kështu që jam krejt i lirë të them qësi evropian ndihem vërtet shumë i trazuar që Europa e ka mbështetur gjithçka vetëm tek armatimet dhe jo tek diplomacia,' deklaroi Rama.

Por vetë Edi Rama e vizitoi Moskën në vitin 2020. Edhe pse kjo vizitë u bë në kuadrin e drejtimit të OSBE-së, sërish Rama zgjodhi vetë të bëjë rolin e protagonistit, i shoqëruar nga gazetarët e tij, Sokol Balla dhe Baton Haxhiu. Madje ky i fundit, pasi pozoi me kryediplomatin rus, Sergej Lavrov, tha se Edi Rama nuk ishte në Moskë si drejtues i OSBE, por si kryeministër i Shqipërisë. Rama foli në këtë vizitë edhe për Kosovën. Megjithatë, Rama bashkë me Aleksandër Vuçiçin bëri gjithçka për të minuar Kosovën.
...
#EdiRama, #Moskë 

HOW THE ISRAELIS HELPED RAMA CRACK DOWN ON PROTESTERS

✍🏽 Ferdinand Dervishi /

On Saturday, November 7, 2026, the Albanian police showed the public a different side of themselves. They did not confront protesters with their usual arsenal of violence. On the contrary, despite stones, fireworks and some Molotov cocktails, they exercised restraint, used only high-pressure water (without chemicals) and, in several instances, withdrew in the face of resistance from peaceful demonstrators.

By the end, at around 10:00 p.m., the protesters dispersed, and the police cordons, heavily armed and surrounding the Prime Minister’s Office, were dismantled.

On Saturday, the police managed to get through the confrontation with a little patience and by applying the principle of proportionality – in other words, by enforcing the law.

But what changed? Why did the Albanian police retreat from their extreme violence?

Certainly not out of fear, because in Serbia, following the dictator’s downfall, police officers who abused protesters are now being arrested.

Nor because human rights organizations have begun putting pressure on the Albanian Prime Minister from every direction.

The police’s retreat from the brutal abuse of protesters is connected to the sense of security Prime Minister Rama has managed to establish. He has now exhausted every available option and played every card to hold on to power. Practically speaking, there is nothing left for him to add.

He is now convinced that he has everything necessary to bring protests under control: the personnel, the appropriate training, a police force equipped with every type of weapon and equipment and, most importantly, officers who feel well paid.

But how did he reach this point? How did Prime Minister Rama overcome the despair of those first days, when violent protests shook his government?

How did he recover from the image of a broken man that he presented to Albanians on the mornings of October 15–18, 2026?

Increasingly, the evidence suggests that during those days Rama was not waiting for the end, nor was he sitting idle.

His exhausted appearance had another explanation: he had been working day and night, moving every possible piece on the board, seeking help from friends he had cultivated during his long years in power, both at home and abroad. Most importantly, the assistance he requested had been secured.

For these reasons, on October 19, he appeared rejuvenated and even defiant before senior State Police officials, concluding his part of the assignment by announcing €2,500 bonuses for those serving on the front lines of the protests.

The results of his efforts would become evident from that very day, October 19, 2026, when a Turkish Air Force military transport aircraft unloaded two armoured water-cannon vehicles at Tirana International Airport in Rinas, bringing the Albanian police fleet of riot-control water cannons to seven.

Later that night, another military transport aircraft, a Boeing C-17A Globemaster III, arrived in Rinas from the United Arab Emirates. Four more aircraft followed, the last arriving on November 6, 2026.

INTERNATIONAL FLIGHT-TRACKING DATA CONFIRM SIX FLIGHTS TO RINAS DURING THE PROTESTS

According to data recorded by international flight monitoring systems, most flights from the United Arab Emirates used military transit protocols, switching off civilian tracking systems as they approached Balkan airspace in order to maintain the confidentiality of their missions.

Regarding the three aircraft that flew from the UAE to Rinas on October 19, 20 and 22, flight-monitoring data indicate that they transported logistical and support materials.

The fourth aircraft, which arrived in Rinas toward the end of October, was described as a “closed tactical flight”, not visible on public civilian radar systems. The final aircraft, arriving on November 6, 2026, was described as a “ghost flight”, with its civilian transponder switched off.

International flight-monitoring data describe the November 6, 2026, flight from the UAE to Rinas as a “ghost flight”.

At Rinas, neither the materials nor a group of unidentified individuals were subjected to standard legal procedures for leaving the airport area.

The map accompanying the international flight-monitoring data.

The unidentified individuals departed in the direction of Tirana without checking in, using a gate that reminds Albanians of the spectacular 2019 airport robbery, when a group of thieves seized approximately €6 million from inside the airport.

Some of the unidentified individuals subsequently appeared, together with the shipment of materials, at Unit 100, also known as the Technical Materials Supply Centre and warehouses under the authority of the Ministry of Interior and the State Police, located in the Mullet area of Tirana.

Accompanied only by an interpreter and a driver, the unidentified individuals entered the facility without written authorization and without presenting identification documents.

The warehouse received special police equipment and uniforms, large quantities of tear-gas cartridges, a number of weapons designed to fire those cartridges, 100 shotguns capable of firing rubber bullets, corresponding ammunition and other equipment.

The unidentified individuals were seen assembling the weapons and providing instructions on how to use the shotguns designed to fire tear-gas cartridges and rubber bullets.

All the materials were accepted into the warehouses without inspection and acceptance reports, being justified as donations.

Several days later, a prosecutor from the Tirana Prosecutor’s Office visited Unit 100 and questioned the employees responsible. The prosecutor established that the weapons, or shotguns, were unmarked, without any indication of their type or serial numbers. The 40 mm tear-gas cartridges had no manufacturing or expiry dates.

No further investigative actions are known.

The cargo aircraft arriving from the United Arab Emirates also unloaded several trucks at Rinas, two of which were armoured water-cannon vehicles. These were the same vehicles that appeared in front of the Prime Minister’s Office a week or ten days later, on October 31, 2026.

ISRAEL’S MILITARY AND SECURITY EXPORT DATABASE CONFIRMS THAT RIOT-CONTROL VEHICLES MANUFACTURED BY BEIT ALFA TECHNOLOGIES, EQUIPPED WITH HIGH-PRESSURE WATER SYSTEMS, WERE PURCHASED BY ALBANIA

A simple internet search reveals that the armoured water-cannon vehicles are of Israeli manufacture, dating from 2015, specifically produced by the private company Beit Alfa Technologies, which converts vehicles from brands such as Mercedes-Benz and MAN for this purpose.

The model of armoured water-cannon vehicle purchased by Albania, according to Israel’s military and security export database.

Visually, the two armoured water-cannon vehicles do not display all the characteristics of those manufactured by the Israeli company Beit Alfa Technologies.

Apparently, both vehicles initially passed through the workshops of Timak Defense, co-owned by Israeli businessman Ron Yeffet, where their external appearance was modified with metal panels and paint. Given the circumstances, it would not be politically convenient for Albanians to discover that these vehicles were manufactured in Israel.

Nevertheless, the evidence concealed in Tirana has not been concealed in Israel.

The black RCA 900 Riot Control Vehicles, the armoured water cannons that Albanians have been seeing decorated with national flags along Dëshmorët e Kombit Boulevard, were purchased in Israel.

This is confirmed by The Database of Military and Israeli Security Exports, which states that riot-control vehicles manufactured by Beit Alfa Technologies, equipped with high-pressure water systems, were purchased by Albania.

No further specific details are provided.

The price of such a vehicle, if purchased new, can reach €1.5 million.

According to information coming from within the State Police, all the vehicles arriving by cargo aircraft at Rinas, as well as 40 new IVECO vans distributed to police stations in Tirana, were paid for by a powerful Albanian businessman (oligarch) close to Prime Minister Edi Rama.

This also explains the statement by State Police Chief Skënder Hitaj, who said that “not a single lek from the state budget was spent” on the new vehicles.

However, in the other part of his statement, when he claimed that “the vehicles were borrowed from partner police forces” and further insisted that “no foreign police officers participated in managing the protests or gave us any advice”, Chief Hitaj was lying.

After October 19, 2026, in the village of Prush, Tirana, in a meadow on the western side of the village reservoir (artificial lake), individuals who, according to several witnesses, wore the Star of David insignia on their uniforms, trained the Rapid Intervention Forces for several consecutive days.

Witnesses told the author of this article that the foreign personnel, whom they identified as Israelis, taught the Rapid Intervention Forces how to use rubber-bullet shotguns, how to throw tear-gas grenades and other exercises.

All the remnants – cartridge cases, pieces of rubber projectiles, plastic-bullet fragments, exploded tear-gas grenades and their components, packaging and other materials – were collected after the training ended. However, evidence remains scattered across the site.

According to several police sources, after October 20, 2026, another group of Israeli specialists was accommodated on the third floor of the Tirana Police Directorate building, where they installed unauthorized surveillance equipment, which they operated for several days and nights.

The most disturbing result of the surveillance operation, from Prime Minister Edi Rama’s perspective, was the interception of communications allegedly confirming the involvement of Tirana Mayor Erion Veliaj and Ergys Agasi, a former coordinator of organized crime gangs, in organizing the violent part of the protests.

The intercepted communications were never made public. They were not only illegal but also deeply ironic and incriminating, since the two individuals under surveillance were – one, the Prime Minister’s former right-hand man, and the other, once his closest friend.

For these reasons, after having both men transferred to more tightly controlled prisons far from Tirana, and in an attempt to present himself as the victim while discrediting the protests as much as possible, the Prime Minister devised and promoted the idea of a conspiracy orchestrated by organized crime.

When questioned about the presence of Israeli experts, the entire leadership chain of the State Police responded to media inquiries with the same formulation:

“Some colleagues from the United Arab Emirates have arrived for training, based on previous agreements.”

The entire scheme to conceal the presence of Israeli experts assisting the Albanian police completes the following picture:

Prime Minister Rama asks his Israeli friends for assistance in dealing with the protests. An Albanian businessman close to him agrees to cover the entire bill, which must amount to several million euros.

Then, to ensure that everything remains secret, the “Made in Israel” equipment and Israeli experts become visible only in the United Arab Emirates – a country known for its friendship and military cooperation with Israel.

As part of this covert operation, after arriving at Rinas, the equipment and, above all, the Israeli experts pass through the airport without leaving any trace in its computer systems. They are then distributed to their destinations under the identity of a group of “police colleagues” who have legally arrived from the United Arab Emirates.

The results of this assistance are known, documented and proven.

The new equipment, rubber-bullet shotguns, weapons and grenades firing tear gas, the increased power of the water cannons manufactured in Israel and, above all, the instructions provided by Israeli experts defeated the violent segment of the protests.

After October 20, 2026, security experts also noticed an immediate change in crowd-control methods.

Protesters were no longer attacked with tear gas only from the front, but also from the flanks and from behind, creating panic and chaos and consequently producing faster results.

From that point onward, after October 20, Albanians would be shocked by footage showing Albanian police formations brutally assaulting underage protesters and young people.

For the first time in almost the entire history of the Albanian police, the force appeared before its own people with the profile of an executioner or a foreign occupying force.

As never before, it charged at protesters as though they were confronting an enemy rather than their own citizens.

Children and young people, more than 1,000 in total, were beaten to the brink between life and death. Thousands of rubber bullets were fired at protesters, targeting their heads and eyes.

The scenes of police dragging away an unconscious young man, his broken leg dangling helplessly, and another young man lying stunned on the ground while a police officer kicked him in the head as if he were a football, would terrorize the Albanian people.

And when this completely transformed behaviour of the police leaves nothing recognizably Albanian about it, not even a trace of the Prime Minister’s advice – or self-advice – about showing empathy towards the people, a logical question arises:

Could it be that the Israeli experts taught our police the methods they themselves have used to suppress Palestinian protests?

Should we suspect that tactics used against protesters whom Israelis regard as terrorists or enemies were employed by the Albanian police against its own people?

What is truly shocking is that a simple internet search reveals that the violence used by Israeli police against Palestinian protesters bears an almost 100 per cent resemblance to the violence employed by Albanian police after October 20, 2026.

Only one element used by Israeli police is missing: shooting live ammunition directly into people’s flesh.

Here are the records:

1. Systematic beatings

Israeli police have used systematic beatings against Palestinian protesters. Detainees have frequently been subjected to severe blows with rubber batons, kicks and punches immediately after arrest, during transportation and while being interrogated.

The Albanian police carried out the same practices, without the slightest mercy.

2. Humiliation and degradation

Israeli police have attempted to break protesters’ dignity through violence accompanied by insults and humiliation, seeking to undermine their humanity and create a sense of total submission.

With the aim of ensuring that they would never dare to protest again, the Albanian police did the same, particularly inside police stations, away from the cameras.

3. Direct firing of tear-gas canisters

Israeli police have fired tear-gas canisters directly at protesters.

According to regulations, tear-gas canisters should be launched into the air to disperse crowds. However, reports indicate that Israeli police have frequently fired them horizontally, directly towards protesters’ bodies or heads, from short distances.

The Albanian police did exactly the same, live and in front of the cameras.

4. Rubber bullets targeting the upper body

Israeli police have repeatedly fired rubber bullets at protesters’ upper bodies.

When fired at the upper body and from close range, in violation of established procedures, rubber bullets frequently cause loss of eyesight, severe fractures or internal organ injuries.

The Albanian police did the same, without hesitation and on a massive scale.

5. The use of “Skunk Water”

Israeli police have also used the so-called “Skunk Water” method. This is a chemical liquid with an extremely foul smell, similar to rotting corpses or sewage, sprayed under high pressure from water-cannon trucks and capable of causing severe nausea and vomiting.

This method, too, has been confirmed as having been used by Albanian police in several instances during the protests.

All the above methods are strictly prohibited under Article 17 of the Albanian Constitution, which requires proportionality when restricting fundamental rights, as well as under the European Convention on Human Rights and other international instruments guaranteeing protection against torture and inhuman or degrading treatment of protesters.

The European Convention establishes that isolated acts of violence by some participants cannot automatically be attributed to the entire demonstration.

In other words, if one individual throws stones or commits an act of violence, this does not strip the entire gathering of its legal protection.

Furthermore, the 2020 United Nations Guidance on Less-Lethal Weapons states that rubber bullets should only be used against the legs of an individual engaged in violence, and only when there is an immediate threat of injury.

Targeting the head, face and neck is therefore strictly prohibited.

Regarding tear gas, the same guidance requires advance warning, sufficient time for people to leave and the provision of a safe escape route for protesters.

Today, the Albanian Prosecutor’s Office – whether SPAK or another competent institution – must conduct an in-depth investigation into this entire massacre, if it has retained even a shred of courage in the face of Prime Minister Edi Rama.

The entire scheme must be investigated, including the arrangements designed to prevent Albanians and other interested parties from discovering the Israeli assistance that arrived in Tirana in violation of numerous laws.

Depending on the evidence, the potential criminal offences could range from abuse of office to violations of customs procedures, smuggling, trafficking in weapons and ammunition, falsification of documents, violations of state controls over military goods, and much more.

But this is not the most serious aspect.

Nor is the most serious issue how much more of Albania and its people’s wealth will be extracted to reward the assistance provided to Edi Rama by the Israelis and his oligarch friend in order to keep him in power.

The most serious fact was demonstrated during Saturday’s protest, November 7, 2026.

Despite the stones, fireworks and Molotov cocktails thrown by protesters, the Albanian police achieved the desired result using only water cannons, without resorting to extreme violence in almost any instance.

Put more simply, on November 7, 2026, the police’s respect for the principle of proportionality demonstrated that the inhuman violence employed until then had been unnecessary.

It is precisely this fact, this truth, that exposes Prime Minister Edi Rama and the Albanian police in an extremely damaging light: they ordered, directed and carried out an unnecessary crackdown against protesters, against Albanian children and young people.

/ Lapsi.al

https://lapsi.al/si-e-ndihmuan-izraelitet-ramen-te-masakronte-protestuesit-i1097982

Journalist Klodiana Lala appears to be trying to play the role of Ambrozia Meta, but with an entirely different purpose: not to hold those in power accountable, but to intimidate opposition leader Sali Berisha whenever he accuses the justice system of being captured by the Narco-State.

Ambrozia Meta confronts Prime Minister Edi Rama and other officials of a state held hostage by the mafia, questioning them about the theft of millions of euros through concession contracts, cooperation between criminal groups and those in power, and the infiltration of drug cartels into the structures of Rama’s narco-government.

Klodiana Lala, on the other hand, uses Berisha’s press conferences to shift the focus, relativize his accusations and put the opposition leader on the defensive precisely when he denounces a captured justice system, its officials accused or convicted in neighbouring countries, and the links between those in power and organized crime.

Asking questions is not the problem. The problem arises when journalism becomes an instrument of political pressure and questions are used to divert attention from the government’s responsibility.

The public accusation made by former SHISH director Vlora Hyseni against Klodiana Lala has not disappeared. Hyseni accused her of contacts and cooperation with covert Serbian circles, including meetings at the Rogner Hotel with individuals presented as Serbian journalists. These are serious allegations that demand public clarification, not silence.

Equally important is not to forget the Open Balkan initiative, promoted by Moscow and Belgrade, which critics argue creates space for Russian-Serbian influence and Serbia’s strategic ambitions to gain access to the Adriatic.

Journalism is neither a shield for those in power nor a weapon to attack the opposition. A journalist’s duty is to hold those who govern accountable, not to become a defender of a government accused of capturing the state

GAZETARI ËSHTË ZËRI KUNDËR PUSHTETIT, JO ZËDHËNËS I TIJ!

Gazetarja Klodiana Lala përpiqet të luajë rolin e Ambrozia Metës, por me një qëllim krejt tjetër: jo të kërkojë llogari nga pushteti, por të intimidojë kreun e opozitës, Sali Berisha, sa herë ky denoncon drejtësinë e kapur nga NarkoShteti.

Ambrozia Meta përballet me kryeministrin Rama dhe drejtuesit e tjerë të një shteti të kapur peng nga mafia, duke i pyetur për vjedhjen e miliona eurove përmes koncesioneve, bashkëpunimin e grupeve kriminale me pushtetin dhe depërtimin e karteleve të drogës në strukturat e narkoqeverisë Rama.

Ndërsa Klodiana Lala, në konferencat për shtyp të Berishës, përpiqet të zhvendosë vëmendjen, të relativizojë akuzat dhe të vërë në vështirësi kreun e opozitës pikërisht kur ai denoncon drejtësinë e kapur, drejtuesit e saj të akuzuar apo të dënuar në vendet fqinje dhe lidhjet e pushtetit me krimin e organizuar.

Pyetjet nuk janë problemi. Problemi është kur gazetaria shndërrohet në instrument presioni politik dhe kur pyetjet përdoren për të shmangur përgjegjësinë e pushtetit.

Dhe këtu lind një pyetje tjetër: kujt i shërben kjo mënyrë e të bërit gazetari?

Klodiana Lalës nuk i është zbehur ende akuza publike e ish-drejtoreshës së SHISH-it, Vlora Hyseni, e cila e akuzoi për kontakte dhe bashkëpunim me qarqe të fshehta serbe, përfshirë takimet në ambientet e hotel Rogner me persona të prezantuar si gazetarë serbë. Akuza të rënda që kërkojnë sqarim publik, jo heshtje.

Ndërkohë, dikujt i intereson që akuzat e Berishës ndaj NarkoShtetit, karteleve të drogës dhe lidhjeve të pushtetit me krimin të bllokohen, të devijohen dhe të humbasin në debate anësore.

Po aq e rëndësishme është të mos harrohet projekti i Ballkanit të Hapur, i promovuar nga Moska dhe Beogradi, që sipas kritikëve të tij krijon hapësirë për ndikimin ruso-serb dhe synimet strategjike të Serbisë për dalje në Adriatik.

Gazetaria nuk është mburojë për pushtetin dhe as shkop për të goditur opozitën. Gazetari duhet të kërkojë llogari nga ata që qeverisin, jo të bëhet avokat i një pushteti të akuzuar për kapjen e shtetit.

Ambrozia pyet pushtetin. Klodiana përpiqet të vërë në bankën e të akuzuarve opozitën. Ky është dallimi!

DONALD TRUMP – THE MAN WHO UNMASKED THE ESTABLISHMENT AND EXPOSED THE TRUE FACE OF THE SYSTEM

( ✍🏽 Borrowed from an Albanian-American.)

It matters little whether Donald Trump wins or loses.

Even if he wins, four years from now he will no longer be President.

The planet has been swept away by a flood — a global flood. Trump is merely a temporary dam attempting to hold back the final deluge.

What matters is not Donald Trump himself, but the Trump phenomenon.

The greatest achievement of Donald Trump as a socio-political phenomenon has been exposing and bringing before the eyes of world public opinion the evil concealed behind the ESTABLISHMENT.

The Trump phenomenon exposed the darker faces of American high politics. It brought to light serious allegations, scandals and disturbing conduct involving figures within American politics and the Establishment.

It also brought to light opportunism, hypocrisy and political inconsistency within the Republican Party itself.

It revealed the networks of influence and institutional entanglements surrounding the CIA, FBI and even the American justice system, raising serious questions about the independence and integrity of these institutions.

It challenged the ideological dominance of radical left-wing thinking in American colleges and universities.

It discredited major sections of the American media by popularizing the expression that became synonymous with their perceived lack of credibility: FAKE NEWS.

It demonstrated to the American public how deeply ordinary citizens had been exploited, humiliated and betrayed by political establishments on both the left and the right over many years.

But the Trump phenomenon did not expose contradictions only in American society.

It also brought to the surface the ignorance, hypocrisy and moral inconsistencies of many Albanians around us, in society, at work, in everyday life and in the virtual world.


It exposed people who, on the one hand, present themselves as defenders of the family and their children, while on the other support political and ideological movements that challenge the family as a fundamental social institution and advocate positions that raise serious concerns about the protection of children.


It exposed people who had suffered persecution, or whose parents had suffered under communism, yet who chose to side with political currents rooted in ideological traditions similar to those that had made their parents’ lives miserable under dictatorship.


It exposed hundreds of people holding academic degrees and titles who nevertheless demonstrated a disturbing lack of human sensitivity, integrity, sound judgment and common sense — people who seem to have lost touch with basic human values.

It exposed another profound contradiction: people who contemptuously insult their fellow Albanians with labels such as “malok,” “katundar,” “Lab,” “Cham,” “shepherd” and “Lal,” yet passionately championed the cause of George Floyd. An uncomfortable contradiction among those who describe themselves as anti-racists.

It exposed the political followers of Soros and the ideological agendas they support, which, in the author’s view, undermine the family, the homeland and faith.

It exposed those Albanian intellectual and social circles whose intense hostility toward Trump made them turn a blind eye to the violence and destruction unfolding in America — the very country that provides them with opportunities and a livelihood.

It exposed people trapped in spiritual and intellectual frustration, whose prejudices and contradictions the Trump phenomenon brought into public view.

It even exposed those who blamed Donald Trump for their personal problems, obesity, depression, troubled relationships with their partners and with themselves, their bitterness, and their narrow-mindedness.

And what we witnessed and heard during the pandemic and the Trump era!

We saw outstanding examples of honesty and courage, but also unforgettable examples of ignorance, intolerance, hypocrisy and moral failure — particularly among some Albanians who emigrated and became American citizens.

What matters is that the Donald Trump phenomenon gave us the opportunity to see and experience realities that we had failed to recognize, even though they had been right before our eyes.

Donald Trump himself matters little. If he does not leave today, he will leave four years from now.

DONALD TRUMP – NJERIU QË I HOQI MASKËN ESTABLISHMENTIT DHE ZBULOI FYTYRËN E VËRTETË TË SISTEMIT

Pak rëndësi ka nëse Donald Trump fiton apo humbet.

Edhe nëse fiton, pas katër vjetësh ai nuk do të jetë më President.

Planetin e ka marrë lumi – një përmbytje globale. Trump është thjesht një digë e përkohshme, që përpiqet të ndalojë përmbytjen përfundimtare.

Ajo që ka rëndësi nuk është vetë Donald Trump, por fenomeni Trump.

Arritja më e madhe e Donald Trump si fenomen social-politik ka qenë ekspozimi dhe nxjerrja para opinionit publik botëror e së keqes që fshihet pas fenomenit ESTABLISHMENT.

Fenomeni Trump nxori në pah fytyrat e errëta të politikës së lartë amerikane. Ai solli në vëmendje skandale, akuza serioze dhe sjellje shqetësuese që përfshijnë figura të politikës amerikane dhe të Establishmentit.

Ai vuri në pikëpyetje dinastitë politike Clinton dhe Obama, duke ekspozuar kontradiktat midis retorikës së tyre publike dhe veprimeve politike.

Nxori në pah figura si Pelosi dhe dobësitë e lidershipit politik të Bidenit.

Ekspozoi gjithashtu oportunizmin, hipokrizinë dhe mungesën e parimeve edhe brenda vetë Partisë Republikane.

Zbuloi rrjetet e ndikimit dhe ndërthurjet institucionale që rrethonin CIA-n, FBI-në dhe madje edhe sistemin e drejtësisë amerikane, duke ngritur pikëpyetje serioze mbi pavarësinë dhe integritetin e këtyre institucioneve.

Vuri në pikëpyetje dominimin ideologjik të mendimit radikal të majtë në kolegjet dhe universitetet amerikane.

Diskreditoi një pjesë të konsiderueshme të mediave amerikane, duke popullarizuar shprehjen që u bë sinonim i mungesës së besueshmërisë së tyre: FAKE NEWS.

I tregoi publikut amerikan se sa thellë ishte shfrytëzuar, poshtëruar dhe tradhtuar nga establishmentet politike të së majtës dhe të së djathtës për shumë vite me radhë.

Por fenomeni Trump nuk ekspozoi kontradiktat vetëm në shoqërinë amerikane. Ai nxori në sipërfaqe edhe injorancën, hipokrizinë dhe mospërputhjen morale të shumë shqiptarëve që kemi përreth, në shoqëri, në punë, në jetën e përditshme dhe në botën virtuale.

Ekspozoi prindër që, nga njëra anë, hiqen si mbrojtës të familjes dhe fëmijëve të tyre, ndërsa nga ana tjetër mbështesin lëvizje politike dhe ideologjike që sfidojnë familjen si institucion themelor të shoqërisë dhe mbajnë qëndrime që ngrenë shqetësime serioze për mbrojtjen e fëmijëve.

Ekspozoi njerëz të përndjekur dhe pasardhës të familjeve të përndjekura, të cilët u rreshtuan përkrah rrymave politike të rrënjosura në tradita ideologjike të ngjashme me ato që ua nxinë jetën prindërve të tyre gjatë diktaturës.

Nxori në pah qindra njerëz me diploma dhe tituj akademikë, të cilëve u mungon ndjeshmëria njerëzore, integriteti, gjykimi i shëndoshë dhe arsyeja e shëndoshë. Njerëz që duket se kanë humbur lidhjen me vlerat themelore njerëzore.

Ekspozoi ata që hiqen si mbrojtës të moralit dhe ndershmërisë, ndërsa justifikojnë djegiet, shkatërrimet, dhunën, rrahjet dhe sulmet kundër policisë dhe banorëve të pafajshëm.

Nxori në pah një tjetër kontradiktë të thellë: njerëz që fyejnë me përbuzje bashkëkombësit e tyre me etiketime si “malokë”, “katundarë”, “labë”, “çamë”, “barinj” dhe “lalë”, por që nga ana tjetër u përfshinë me pasion në mbështetjen e kauzës së George Floyd. Një kontradiktë e pakëndshme mes atyre që vetëquhen antiracistë.

Ekspozoi ndjekësit politikë të Sorosit dhe axhendat ideologjike që ata mbështesin, të cilat, sipas këndvështrimit të autorit, cenojnë familjen, atdheun dhe besimin.

Nxori në pah qarqe intelektuale dhe shoqërore shqiptare, armiqësia e të cilave ndaj Trumpit i bëri të mbyllnin sytë përballë dhunës dhe shkatërrimit që përfshiu Amerikën, pikërisht atë vend që u ofron mundësi dhe mjete jetese.

Ekspozoi njerëz të zhytur në zhgënjimin e tyre shpirtëror dhe intelektual, paragjykimet dhe kontradiktat e të cilëve fenomeni Trump i nxori në dritë.

Ekspozoi edhe ata që fajësuan Donald Trumpin për problemet e tyre personale, obezitetin, depresionin, marrëdhëniet e vështira me partnerët dhe me vetveten, hidhërimin dhe ngushtësinë e mendjes.

Dhe çfarë nuk panë sytë tanë e çfarë nuk dëgjuan veshët tanë gjatë pandemisë dhe epokës Trump!

Pamë shembuj të shkëlqyer ndershmërie dhe guximi, por edhe shembuj të paharrueshëm injorance, intolerance, hipokrizie dhe dështimi moral – veçanërisht mes disa shqiptarëve që emigruan dhe u bënë shtetas amerikanë.

Ajo që ka rëndësi është se fenomeni Donald Trump na dha mundësinë të shohim dhe të përjetojmë realitete që nuk kishim arritur t’i dallonim, ndonëse i kishim përpara syve.

Vetë Donald Trump ka pak rëndësi. Nëse nuk largohet sot, do të largohet pas katër vjetësh.

Fenomeni Trump, megjithatë, do të mbetet një objekt debati politik dhe shoqëror shumë kohë pas përfundimit të presidencës së tij.

( ✍🏽 E huazuar nga një shqiptar i amerikës ) 

Ett liv i kamp mot förtrycket – en penna som valde minnet, människovärdet och freden

Av: Urim Gjata

Det finns människor som historien ställer inför orättvisans brutalitet. Det finns också människor som, efter att själva ha upplevt orättvisan, förvandlar sitt lidande till vittnesmål för kommande generationer. Nafi Çegrani tillhör denna kategori.

Hans namn förknippas inte enbart med en smärtsam historia om fångenskap i det forna Jugoslavien, utan också med en lång kamp för att inte låta mänskligt lidande försvinna i historiens tystnad.

Nafi Çegrani, född i Çegran i Gostivar, är en av de albanska intellektuella vars liv brutalt kom i konflikt med ett system som inte accepterade fria tankar, nationell identitet och människans värdighet.

År 1981, när Kosovo och de albanska områdena genomlevde en period av hårt politiskt förtryck, greps han av den jugoslaviska säkerhetstjänsten och hamnade i det ökända fängelset i Zenica i Bosnien.

För honom var fängelset inte bara en byggnad med höga murar, förstärkta dörrar och kalla celler. Det var en konfrontation med rädsla, isolering, förnedring och försöket att underkuva människans själ.

Hav hårt politiskt förtryck, greps han av den jugoslaviska säkerhetstjänsten och hamnade i det ökända fängelset i Zenica i Bosnien.

För honom var fängelset inte bara en byggnad med höga murar, förstärkta dörrar och kalla celler. Det var en konfrontation med rädsla, isolering, förnedring och försöket att underkuva människans själ.

I sina berättelser skildrar Çegrani erfarenheterna från denna period, däribland rättsprocessen i Zenica och den dödsdom som han beskriver som resultatet av en allvarlig orättvisa.

När fängelset blir till minne och lidandet förvandlas till litteratur

Alla som har lidit förmår inte omvandla sin smärta till ord. Alla som har genomlevt fängelsernas helvete kan inte återvända till det förflutna och berätta om det utan att förlora sig själva i hat.

Nafi Çegrani har valt pennan som minnets redskap.

I hans böcker är fängelset inte enbart en personlig erfarenhet. Det blir en plats där rättvisa och orättvisa, frihet och fångenskap, rädsla och mod, minne och glömska möts.

I denna mening får hans litteratur en större dimension än den självbiografiska. Den blir ett vittnesmål om människans öde inför makten och om samvetets styrka att vägra ge upp.

I hans verk kan människan fängslas, men hennes värdighet kan aldrig sättas i bojor.

1. ORÄTTVISANS DOMSTOL (GJYKATA E PADREJTËSISË)

Ett litterärt vittnesmål om individens konfrontation med det forna jugoslaviska kommunistiska systemets rättsapparat.

I centrum står människan som söker rättvisa inför ett system där politiska beslut, enligt författarens erfarenhet, kunde väga tyngre än sanningen.

Det är ett verk om värdighet, samvete och människans rätt att inte dömas utan att sanningen får komma fram.

2. MOTSTÅNDETS ANATOMI – En liten sten på fosterlandets altare (ANATOMIA E QËNDRESËS)

En filosofisk, historisk, antropologisk och psykologisk resa genom tiden, från 1912 till 2000.

I detta verk betraktas historien inte enbart som en följd av politiska händelser, utan som ett levande folks erfarenhet. Imperier, gränser, ockupationer, fängelser och exil blir delar av en djupare reflektion över identitet och motståndskraft.

Det är ett försök att förstå hur ett folk kan genomleva århundraden av lidande och ändå bevara sitt minne och sin värdighet.

3. MINA FOTSPÅR (GJURMËT E MIA)

Ett reflekterande verk om känslornas, tankarnas och människans erfarenheters horisont.

Författaren blickar tillbaka på sin egen livsväg, men också bortom den. Fängelset, fosterlandet, familjen, exilen och historien vävs samman i en berättelse där de personliga livsspåren blir en del av det kollektiva minnet.

Det är en litterär resa mellan smärta, återkomst och hopp.

4. EN MODERS TÅRAR (LOTËT E NËNËS)

Kanske det mest gripande mänskliga uttrycket i hans författarskap.

Modern, sonen, fängelset, väntan och smärtan. Bakom den politiska historien finns en universell tragedi: en mors längtan efter sin son och en människas oro som, även bakom fängelsets murar, förblir oupplösligt förenad med sin familj och hembygd.

Här får litteraturen en andlig dimension. Tårarna är inte bara ett uttryck för lidande, utan också för den kärlek som inte besegras av tiden eller avståndet.

Från personligt vittnesmål till ett universellt budskap

Ett litterärt verks värde mäts inte enbart genom den historia det berättar. Det mäts också genom de frågor det lämnar efter sig hos läsaren.

Vad händer med människan när rättvisan stänger sina dörrar?

Kan värdigheten bevaras när någon varje dag försöker krossa den?

Kan fred växa fram ur en historia fylld av lidande?

Detta är frågor som går långt utöver författarens personliga erfarenheter och ger hans litteratur en universell dimension.

Nafi Çegrani skriver inte enbart om det som har hänt honom själv. Genom sina erfarenheter påminner han oss om ödet för många människor som mötte fängelse, förföljelse och orättvisor under en mörk period i Europas historia.

Därför bör hans verk läsas inte bara som dokument från en svunnen tid, utan också som litteratur som behandlar grundläggande och tidlösa frågor om människans existens.

Nafi Çegrani skriver inte enbart om det som har hänt honom själv. Genom sina erfarenheter påminner han oss om ödet för många människor som mötte fängelse, förföljelse och orättvisor under en mörk period i Europas historia.

Därför bör hans verk läsas inte bara som dokument från en svunnen tid, utan också som litteratur som behandlar grundläggande och tidlösa frågor om människans existens.

Motståndets litteratur är också fredens litteratur

Det finns en avgörande skillnad mellan att skriva för att inte glömma och att skriva för att ge näring åt hat.

Nafi Çegranis litteratur kan värderas just för sin förmåga att omvandla smärtsamma minnen till en uppmaning om värdighet, rättvisa och fred.

Fred kräver inte att offrens lidande glöms bort. Den kräver sanning, erkännande av det mänskliga lidandet och respekt för människans värdighet.

Ett folk som glömmer sina egna lidanden riskerar att förlora en del av sin identitet. Men ett folk som bevarar sina minnen och för dem vidare genom litteratur, historia och kultur bygger en bro till kommande generationer.

Här ligger också betydelsen av Çegranis verk: i försöket att förvandla lidande till minne och minnet till ett mänskligt budskap.

Ett litterärt erkännande som bör överskrida gränserna

Litterära verk som bygger på personliga erfarenheter, filosofisk reflektion och människans historiska öde har potential att nå läsare från olika kulturer och språkområden.

Litteratur bedöms nämligen inte enbart utifrån vad författaren har upplevt, utan också utifrån hur han har lyckats förvandla sina erfarenheter till konst.

Som epilog: Mannen som tystnaden aldrig lyckades fängsla

Nafi Çegrani har genomlevt en historia som många människor skulle ha svårt att uthärda.

Men i dag förknippas hans namn, bortom fängelseminnena, med böckerna, berättelserna och viljan att lämna efter sig ett skrivet arv.

I en tid då många historiska vittnesmål riskerar att gå förlorade har sådana författare ett särskilt uppdrag: att bevara det som aldrig får glömmas.

Fängelset kan beröva människan hennes frihet. Det kan begränsa hennes rörelsefrihet, skilja henne från familjen och förmörka hennes horisont. Men det kan inte nödvändigtvis utplåna hennes tankar, minnen och ord.

Fängelset kan beröva människan hennes frihet. Det kan begränsa hennes rörelsefrihet, skilja henne från familjen och förmörka hennes horisont. Men det kan inte nödvändigtvis utplåna hennes tankar, minnen och ord.

Nafi Çegrani är inte bara mannen som kom ut ur Zenicas fängelse. Han är mannen som förvandlade fängelset till ett vittnesmål, smärtan till litteratur och motståndet till ett budskap för kommande generationer.

Och kanske är detta den djupaste innebörden av hans litteratur:

Människan får aldrig bli som dem som har orsakat henne smärta. Hon måste förbli människa.

✍🏽 Urim Gjata, Stockholm

NAFI ÇEGRANI – NGA BURGU I VDEKJES NË PAVDEKËSINË E LETËRSISË

Një jetë e përballur me dhunën, një penë që zgjodhi kujtesën, dinjitetin dhe paqen

Ka njerëz që historia i vendos përballë padrejtësisë. Ka të tjerë që, pasi e përjetojnë padrejtësinë, e kthejnë atë në dëshmi për brezat që vijnë. Nafi Çegrani i përket kësaj kategorie njerëzish.

Emri i tij nuk lidhet vetëm me një histori të dhimbshme burgimi në ish-Jugosllavi, por edhe me një përpjekje të gjatë për të mos lejuar që vuajtja njerëzore të zhduket në heshtjen e historisë.

I lindur në Çegran të Gostivarit, Nafi Çegrani është një nga ata intelektualë shqiptarë, jeta e të cilëve u përplas dhunshëm me mekanizmat e një sistemi që nuk pranonte mendimin e lirë, identitetin dhe dinjitetin njerëzor.

Në vitin 1981, në kohën kur Kosova dhe hapësira shqiptare përjetonin një periudhë të rëndë represioni, ai u arrestua nga strukturat e sigurimit jugosllav dhe përfundoi në burgun famëkeq të Zenicës, në Bosnjë.

Për të, burgu nuk ishte thjesht një ndërtesë me mure të larta, dyer të blinduara dhe qeli të ftohta. Ishte një përballje me frikën, izolimin, poshtërimin dhe përpjekjen për t’i nënshtruar shpirtin e njeriut.

Në rrëfimet e tij, Çegrani sjell përjetime nga ajo periudhë, përfshirë procesin gjyqësor në Zenicë dhe dënimin me vdekje, të cilin ai e konsideron rezultat të një padrejtësie të rëndë.

Por historia e Nafi Çegranit nuk përfundon te burgu. Përkundrazi, aty fillon një kapitull tjetër: ai i shkrimtarit që vendos të mos heshtë.

Kur burgu bëhet kujtesë dhe vuajtja shndërrohet në letërsi

Jo të gjithë ata që kanë vuajtur arrijnë ta përkthejnë dhimbjen në fjalë. Jo të gjithë ata që kanë kaluar nëpër ferrin e burgjeve mund të kthehen pas dhe ta rrëfejnë atë pa e humbur veten në urrejtje.

Nafi Çegrani e ka zgjedhur penën si mjet të kujtesës.

Në librat e tij, burgu nuk është vetëm një përvojë personale. Ai bëhet një hapësirë ku përplasen drejtësia dhe padrejtësia, liria dhe robëria, frika dhe guximi, kujtesa dhe harresa.

Te vepra e tij, njeriu mund të burgoset, por dinjiteti i tij nuk mund të prangoset.

1. GJYKATA E PADREJTËSISË

Një dëshmi letrare mbi përballjen e individit me mekanizmin gjyqësor të sistemit komunist jugosllav. Në qendër qëndron njeriu që kërkon drejtësi përballë një sistemi ku, sipas përvojës së autorit, vendimet politike mund të mbizotëronin mbi të vërtetën.

Është një vepër për dinjitetin, ndërgjegjen dhe të drejtën e njeriut për të mos u shpallur fajtor pa të vërtetën.

2. ANATOMIA E QËNDRESËS – Një gur i vogël në altarin e atdheut

Një udhëtim filozofik, historik, antropologjik dhe psikologjik nëpër kohë, nga viti 1912 deri në vitin 2000.

Në këtë vepër, historia nuk shihet vetëm si një varg ngjarjesh politike, por si përvojë e gjallë e një populli. Perandoritë, kufijtë, pushtimet, burgjet dhe mërgimi bëhen pjesë e një reflektimi mbi identitetin dhe qëndresën.

Është përpjekje për të kuptuar se si një popull mund të përjetojë shekuj vuajtjesh dhe megjithatë të ruajë kujtesën dhe dinjitetin.

3. GJURMËT E MIA

Një vepër reflektuese mbi horizontin e ndjenjave, mendimeve dhe përvojës njerëzore.

Autori shikon pas në rrugën e tij, por edhe përtej saj. Burgu, atdheu, familja, mërgimi dhe historia ndërthuren në një rrëfim ku gjurmët e jetës personale bëhen pjesë e kujtesës kolektive.

Është një udhëtim letrar mes dhimbjes, kthimit dhe shpresës.

.

4. LOTËT E NËNËS

Ndoshta dimensioni më prekës njerëzor i krijimtarisë së tij.

Nëna, biri, burgu, pritja dhe dhimbja. Përtej historisë politike qëndron një dramë universale: dhimbja e një nëne që pret të birin dhe ankthi i një njeriu që, edhe pas mureve të burgut, mbetet i lidhur me familjen dhe vendlindjen.

Këtu letërsia merr një dimension shpirtëror. Lotët nuk janë vetëm shenjë vuajtjeje, por edhe shprehje e dashurisë që nuk mposhtet nga koha dhe largësia.

Nga dëshmia personale te mesazhi universal

Vlera e një vepre letrare nuk matet vetëm me historinë që rrëfen. Ajo matet edhe me pyetjet që i lë lexuesit.

Çfarë ndodh me njeriun kur drejtësia i mbyll dyert?

A mund të ruhet dinjiteti kur çdo ditë përpiqen ta shkatërrojnë?

A mund të dalë paqja nga një histori e mbushur me vuajtje?

Këto janë pyetje që e tejkalojnë përvojën individuale të autorit dhe i japin krijimtarisë së tij një dimension universal.

Nafi Çegrani nuk shkruan vetëm për atë që i ka ndodhur atij. Përmes përvojës së tij, ai na kujton fatin e shumë njerëzve që u përballën me burgjet, përndjekjen dhe padrejtësinë në një periudhë të errët të historisë evropiane.

Kjo është arsyeja pse veprat e tij duhen lexuar jo vetëm si dokumente të një kohe, por edhe si letërsi që trajton çështje të përhershme të ekzistencës njerëzore.

Letërsia e qëndresës është edhe letërsi e paqes

Ka një dallim të madh ndërmjet të shkruarit për të mos harruar dhe të shkruarit për të ushqyer urrejtjen.

Letërsia e Nafi Çegranit mund të vlerësohet pikërisht për mundësinë që ofron për ta kthyer kujtesën e dhimbshme në një thirrje për dinjitet, drejtësi dhe paqe.

Paqja nuk kërkon harresën e viktimave. Ajo kërkon të vërtetën, njohjen e vuajtjes dhe respektimin e dinjitetit njerëzor.

Një popull që harron vuajtjet e veta rrezikon të humbasë një pjesë të identitetit. Por një popull që e ruan kujtesën dhe e përcjell atë përmes letërsisë, historisë dhe kulturës, ndërton një urë drejt brezave të ardhshëm.

Këtu qëndron edhe rëndësia e veprës së Çegranit: në përpjekjen për ta shndërruar vuajtjen në kujtesë dhe kujtesën në një mesazh njerëzor.

Një vlerësim që duhet të kapërcejë kufijtë

Krijimtaria e Nafi Çegranit meriton të njihet dhe të studiohet më gjerësisht në hapësirën shqiptare dhe përtej saj.

Vepra që mbështeten në përvojën personale, në reflektimin filozofik dhe në fatin historik të njeriut kanë potencialin të komunikojnë me lexues të kulturave dhe gjuhëve të ndryshme.

Për këtë arsye, përpjekja për ta paraqitur krijimtarinë e tij në një dosje të mirëfilltë letrare ndërkombëtare është një nismë që meriton vëmendje.

Vlerësimi duhet të mbështetet në tekstet origjinale, cilësinë artistike, përkthimet, studimet kritike dhe mendimin e studiuesve e profesorëve që i kanë lexuar veprat e tij.

Sepse letërsia nuk vlerësohet vetëm për atë që autori ka përjetuar, por edhe për mënyrën se si ka arritur ta shndërrojë përvojën në art.

Në vend të epilogut: Njeriu që nuk e burgosi dot heshtja

Nafi Çegrani ka kaluar nëpër një histori që shumë njerëz do ta kishin të vështirë ta përballonin. Por sot, përtej kujtimeve të burgut, emri i tij lidhet me librat, rrëfimet dhe dëshirën për të lënë pas një trashëgimi të shkruar.

Në një kohë kur shumë dëshmi të historisë rrezikojnë të humbasin, shkrimtarë të tillë kanë një mision të veçantë: të ruajnë atë që nuk duhet harruar.

Burgu mund t’ia marrë njeriut lirinë. Mund t’ia kufizojë lëvizjen, t’ia largojë familjen dhe t’ia errësojë horizontin. Por nuk mund ta fshijë domosdoshmërisht mendimin, kujtesën dhe fjalën e tij.

Nafi Çegrani nuk është vetëm njeriu që doli nga burgu i Zenicës. Ai është njeriu që e shndërroi burgun në një dëshmi, dhimbjen në letërsi dhe rezistencën në një mesazh për brezat e ardhshëm.

Dhe ndoshta ky është kuptimi më i thellë i letërsisë së tij:

Njeriu nuk duhet të bëhet si ata që i shkaktuan dhimbje. Ai duhet të mbetet njeri.

✍🏽 Urim Gjata

Macron and Edi Rama: A Troubling Political Relationship, Echoing Sarkozy’s Ties with Gaddafi

By Ndriçim Kulla

French President Emmanuel Macron’s reception of Albanian Prime Minister Edi Rama at the Élysée Palace on 9 November 2026 raises serious political and ethical questions that go far beyond diplomatic protocol.

At a time when Albania is shaken by corruption allegations reaching the highest levels of government, including allegations directly involving Rama, and students and citizens are protesting and demanding political accountability and his resignation, Macron’s decision to receive him with full diplomatic honours sends a powerful political message.

Diplomacy is not merely about friendship between leaders. It is also about principles, democratic standards and responsibility. When a government faces a profound crisis of public trust, international recognition can easily be perceived as political legitimisation.

But the Macron-Rama relationship has another dimension: economic interests.

Even more significant is the reported chronology of political contacts. According to PLUG, Voltalia and French energy investments in Albania were discussed during Rama’s meeting with Macron in Paris on 22 March 2021. The subsequent changes to the energy agreements raise legitimate questions about transparency, the public interest and the potential financial burden on Albanian taxpayers.

This does not prove that Macron influenced the contractual changes or that a corrupt agreement existed between the two leaders. But it demands answers. Who benefited, who approved the changes, and who ultimately bears the cost?

The comparison is not an accusation against Macron. It is a reminder that personal relationships between powerful leaders, when intertwined with economic and financial interests, require exceptional transparency.

Albania is not a private property of its prime minister. Nor can diplomatic photographs at the Élysée erase corruption allegations, silence student protests or replace political accountability.

Europe cannot demand the rule of law from Albania while turning a blind eye to the political realities behind its leaders.

A Europe of democratic principles must not become a Europe of convenient political friendships, economic interests and ceremonial photographs.

The Albanian people deserve answers, not diplomatic appearances.

Macron dhe Edi Rama: Një marrëdhënie politike e dyshimtë, që të kujton lidhjet e Sarkozisë me Gadafin

Nga Ndriçim Kulla

Pritja që presidenti francez Emmanuel Macron i bëri kryeministrit shqiptar Edi Rama në Pallatin Élysée, më 9 nëntor 2026, ngre pikëpyetje serioze politike dhe etike, që shkojnë përtej protokollit diplomatik.

Në një kohë kur Shqipëria është tronditur nga akuzat për korrupsion që përfshijnë nivelet më të larta të qeverisjes, përfshirë akuza që drejtohen edhe ndaj vetë Ramës, ndërsa studentët dhe qytetarët protestojnë duke kërkuar përgjegjësi politike dhe dorëheqjen e tij, vendimi i Macronit për ta pritur me nderimet e plota diplomatike përcjell një mesazh të fortë politik.

Diplomacia nuk është thjesht miqësi mes liderëve. Ajo lidhet edhe me parimet, standardet demokratike dhe përgjegjësinë. Kur një qeveri përballet me një krizë të thellë besimi, njohja dhe pritja në nivelet më të larta ndërkombëtare mund të perceptohen lehtësisht si legjitimim politik.

Por marrëdhënia Macron-Rama ka edhe një dimension tjetër: interesat ekonomike.

Kompania franceze Voltalia dhe projekti i parkut fotovoltaik të Karavastasë janë bërë objekt i pikëpyetjeve serioze pas investigimit të emisionit shqiptar PLUG. Voltalia fitoi tenderin ndërkombëtar të vitit 2020 me ofertën 24,89 euro për megavat/orë. Sipas investigimit, ndryshimet e mëvonshme kontraktore mund t’i kenë sjellë kompanisë përfitime shtesë që tejkalojnë 111 milionë euro.

Edhe më domethënëse është kronologjia e kontakteve politike. Sipas PLUG, gjatë takimit të Ramës me Macronin në Paris, më 22 mars 2021, u diskutua edhe për Voltalian dhe investimet franceze në sektorin energjetik shqiptar. Ndryshimet e mëvonshme në marrëveshjet e energjisë ngrenë pyetje legjitime për transparencën, interesin publik dhe barrën financiare që mund të jetë transferuar te taksapaguesit shqiptarë.

Kjo nuk provon se Macron ka ndikuar në ndryshimin e kontratës apo se mes dy liderëve ka pasur një marrëveshje korruptive. Por kërkon përgjigje: Kush përfitoi? Kush i miratoi ndryshimet? Dhe kush e paguan faturën?

Franca duhet të kujtojë edhe historinë e saj politike. Ish-presidenti Nicolas Sarkozy u shpall fajtor në shtator 2025 për konspiracion kriminal në çështjen e financimit të dyshuar libian të fushatës së tij presidenciale të vitit 2007. Marrëdhënia e tij me Muammar Gadafin u bë pjesë e një prej skandaleve më të rënda politike dhe gjyqësore në historinë moderne franceze. Sarkozy e ka kundërshtuar vendimin dhe e ka apeluar atë.

Krahasimi nuk është një akuzë ndaj Macronit. Është një paralajmërim se marrëdhëniet personale mes liderëve të fuqishëm, kur ndërthuren me interesa ekonomike dhe financiare, kërkojnë transparencë të jashtëzakonshme.

Pyetja thelbësore është: A i shërben miqësia e Macronit me Ramën interesave të popujve francez dhe shqiptar, apo rrezikon t’i ofrojë mbrojtje politike dhe legjitimitet ndërkombëtar një kryeministri që përballet me akuza serioze në vendin e tij?

Shqipëria nuk është pronë private e kryeministrit të saj. As fotografitë diplomatike në Élysée nuk mund të fshijnë akuzat për korrupsion, të heshtin protestat studentore apo të zëvendësojnë përgjegjësinë politike.

Evropa nuk mund t’i kërkojë Shqipërisë respektimin e shtetit të së drejtës, ndërkohë që mbyll sytë për realitetin politik që qëndron pas liderëve të saj.

Evropa e parimeve demokratike nuk duhet të shndërrohet në Evropën e miqësive të leverdishme politike, interesave ekonomike dhe fotografive ceremoniale.

Populli shqiptar meriton përgjigje, jo fotografi diplomatike.

Political vultures, disgusting worms, creatures crawling in the darkness, and cockroaches from the sewers, all united in a repulsive chorus, repeating the same narrative: “If Rama leaves, who will replace him?”

As if Albania were Edi Rama’s private property! As if three million Albanians had no right to choose a different government! As if his departure would mean the end of the state, rather than the end of a government that must finally be held accountable!

Even the devil himself, if he rose from the grave, would be preferable to a government that, through its inner circle and people planted throughout every level of the administration, has plunged Albania into corruption, plunder, cronyism and institutional destruction.

Why have these mouthpieces of fear suddenly appeared across television screens and newspaper pages, spreading panic among ordinary citizens?

We are not interested in their propaganda about the departure of a political structure that has suffocated the country.

Change does not frighten us.

We do not need anyone’s permission to demand the end of a government that has turned Albania into scorched earth for thousands of its citizens.

“Rama may leave, but first we must find out who will replace him!”

What an absurdity! As if Albania were running out of people, ideas and alternatives! As if an entire nation were condemned to remain hostage to one individual and his political entourage!

The truth is that they are not afraid for Albania. 

They are afraid for their privileges, interests, connections and the political protection that power guarantees them.

Albania is not the one that cannot survive without Rama.

It is the interests of the concession mafia, the drug trade, and organized crime that cannot survive without Rama’s grip on power!

FRIKA E HAJDUTËVE NË PUSHTET – NARRATIVA E TYRE E FUNDIT PËR TË MBROJTUR RAMËN!

Kërma politike, krimba të pështirë, urithë të errësirës dhe brumbuj të ujërave të zeza, të bashkuar në një kor të neveritshëm me të njëjtën narrativë: «Po iku Rama, kush do të vijë pas tij?»

Sikur Shqipëria të ishte pronë private e Edi Ramës! Sikur 3 milionë shqiptarë të mos kishin të drejtë të zgjedhin një qeverisje tjetër! Sikur largimi i tij të ishte fundi i shtetit dhe jo fundi i një pushteti që duhet të japë llogari!

Edhe djalli po të ngjallej nga varri, do të ishte më mirë se një pushtet që, përmes kupolës së tij dhe njerëzve të vendosur në çdo hallkë të administratës, e ka zhytur Shqipërinë në korrupsion, grabitje, klientelizëm dhe shkatërrim institucional.

Pse këta zëdhënës të frikës kanë dalë tani nëpër ekranet televizive dhe faqet e mediave të shkruara, duke përhapur panik te qytetarët?

Kush u dha të drejtën të na trembin me të ardhmen, kur pikërisht ata duhet të japin llogari për të shkuarën dhe të tashmen? Ata që flasin për rrezikun e ndryshimit, ndërkohë që qytetarët përballen çdo ditë me pasojat e keqqeverisjes, korrupsionit dhe largimit masiv të shqiptarëve.

Nuk na intereson propaganda e tyre për largimin e një ngrehine politike që ka zënë frymën e vendit. Nuk na tremb ndryshimi. Nuk kemi pse të kërkojmë leje nga askush për të kërkuar fundin e një qeverisjeje që e ka kthyer Shqipërinë në një tokë të djegur për mijëra qytetarë.

Por tani duhet të dëgjojmë edhe pordhët e këtyre gjarpërinjve helmues, të cilët, përmes mediave të blera, të paguara dhe të kapura nga interesat e pushtetit, po na servirin një tjetër helm propagandistik:

«Rama mund të largohet, por duhet të gjejmë më parë se kush do ta zëvendësojë!»

Çfarë absurditeti! Sikur Shqipëria të kishte mungesë njerëzish, idesh dhe alternativash! Sikur një vend i tërë të ishte i dënuar të mbahej peng nga një individ dhe oborri i tij politik!

E vërteta është se nuk kanë frikë për Shqipërinë. Kanë frikë për privilegjet, interesat, lidhjet dhe imunitetin politik që u garanton pushteti.

Nuk është Shqipëria ajo që nuk mund të jetojë pa Ramën.

Janë interesat e Mafies së konçensioneve, drogës dhe krimit të organizuar që nuk mund të mbijetojnë dot pa pushtetin e Ramës!

Dhe kjo është arsyeja pse sot, më shumë se kurrë, këta pseudo analistë, zdhënës të narkoshtetit përpiqen të shesin frikën si analizë politike dhe mbrojtjen e interesave të tyre si shqetësim për të ardhmen e Shqipërisë.

Students are demanding a future.

Citizens are demanding a fight against corruption, depopulation and poverty. Meanwhile, the neo-Marxists and patronage-network activists have found the culprit: Berisha!

After 13 years of Socialist rule, around one million Albanians have left the country. Government corruption is eating away at the foundations of the state, while ministers, mayors and government officials have faced prison and investigations over major corruption scandals and links to drug trafficking.

Berisha is not simply the chairman of the Democratic Party and the leader of the opposition. He is the democratic leader whom the Socialist regime, by every possible underhanded means, seeks to remove from the political scene, because it knows that a united opposition under his leadership represents its greatest threat.

And this is where the political circus begins! 😂

Just imagine: a country being emptied of its people, where young people are looking for a one-way ticket to emigration, where corruption has entered government offices wearing a suit and tie, while some political dolphins have arrived at the protest with a much more important mission: to save Rama from Berisha! 😂

The irony is remarkable: after 13 years in power, the Socialist government has been facing student and citizen protests for 130 days, yet some leftists inside those protests are demanding the removal of the government’s political opponent!

And finally, a suggestion to the organisers of this chorus: why not launch a national competition for the most original protest slogan? Because after 13 years in power, opposing the opposition has become a profession in its own right!

Rama governs, Berisha is supposedly to blame, while the people pay the bill! 😂😂

“Studentët protestojnë kundër Ramës, ndërsa delfinët majtistë brenda protestës thërrasin: Berisha ik! 😂”

TIP HUMORISTIK 😂

Studentët dhe qytetarët në protestë, jo për luks, jo për kushte më të mira, por për mbijetesë. Ata po përplasen me Narko-Policinë, duke kërkuar dorëheqjen e Narko-Kryeministrit socialist Rama.

Ndërkohë, majtistët, neo-marksistët dhe delfinët patronazhistë të mirëpaguar, të futur nga qeveria brenda protestës, thërrasin me të madhe: “Berisha ik!” 😂😂

Studentët kërkojnë të ardhme, qytetarët kërkojnë luftë kundër korrupsionit, shpopullimit dhe varfërisë, ndërsa neo-marksistët dhe patronazhistët kanë gjetur fajtorin: Berishën!

Pas 13 vitesh qeverisje socialiste, rreth një milion shqiptarë janë larguar nga vendi. Korrupsioni qeveritar po gërryen themelet e shtetit, ndërsa ministra, kryetarë bashkish dhe drejtorë të kësaj qeverie janë përballur me burgun dhe hetimet për afera të rënda korrupsioni dhe lidhje me trafikun e drogës.

Por, sipas logjikës së këtyre protestuesve të veçantë, për të gjitha këto probleme fajtori nuk është Rama, por na qenka Berisha! 😂

Berisha nuk është thjesht kryetari i Partisë Demokratike dhe lideri i opozitës, por lideri demokrat që regjimi socialist, me të gjitha mënyrat e tij, kërkon ta largojë nga skena politike, sepse e di se opozita e bashkuar nën drejtimin e tij është kërcënimi i saj më i madh.

Në këtë teatër politik, Rama qeveris, qytetarët protestojnë, ndërsa disa delfinë majtistë bëjnë korin e propagandës.

Dhe këtu fillon cirku politik! 😂

Imagjinoni pak: një vend që po zbrazet nga banorët, ku të rinjtë kërkojnë një biletë vetëm vajtje për në emigracion, ku korrupsioni ka hyrë në zyrat e shtetit me kollare, ndërsa disa delfinë politikë kanë ardhur në protestë me një detyrë shumë më të rëndësishme: të shpëtojnë Ramën nga Berisha! 😂

Nuk kanë faj as varfëria, as korrupsioni, as droga, as shpopullimi. Fajin e paska Berisha!

Me këtë logjikë, nesër, nëse u bie tavani mbi kokë, do të dalin në protestë duke thirrur: “Berisha, pse nuk e mbajte tavanin?!” 😂

Ironia është madhështore: pas 13 vitesh në pushtet, qeveria socialiste ka 130 ditë që po përballet me protestën e studentëve dhe qytetarëve, por brenda saj disa majtistë kërkojnë largimin e kundërshtarit të qeverisë!

Ndoshta në episodin e ardhshëm këta majtistë shërbëtorë dhe puthadorë të regjimit do të kërkojnë edhe dorëheqjen e gjithë opozitës, si e vetmja mënyrë që Rama të qeverisë i qetë! 😂😂

Dhe në fund, një propozim për organizatorët e këtij kori: të hapin një konkurs kombëtar për refrenin më origjinal. Sepse pas 13 vitesh pushtet, të bësh opozitë kundër opozitës është vërtet një profesion më vete!

Rama qeveris, Berisha qenka fajtor, ndërsa populli paguan faturën! 😂😂

✍🏽 Martin Henze

Selling Sovereignty: Why the Problem Is the Rama System — Not the Opposition

The latest manoeuvres by a self-appointed international “Troika” in Tirana mark a historic low point for diplomatic integrity and Albania’s national sovereignty.

What is presented to the public as well-intentioned mediation to resolve a state crisis caused by domestic political actors themselves, upon closer examination, proves to be evidence of a profound failure by foreign envoys to understand the constitutional and political order.

The direction of this intervention reveals a dangerous political and cultural blindness to the actual balance of power and its dynamics.

Anyone who portrays Albanian civil society and the political opposition, in effect, as destabilising forces reverses the relationship between cause and consequence. 

Albania’s central and systemic problem is Edi Rama’s autocratic government — not the citizens taking to the streets to defend their constitutional rights.

The Troika’s Plan: What Is to Be Decreed from Abroad Without Legitimacy?

Behind closed doors, while completely excluding the Albanian public, the ambassadors of the United States, the European Union and Germany are attempting to orchestrate an imposed political agreement that lacks any democratic legitimacy, international legal foundation or cultural legitimacy. 

The very United States that legitimised the attack on the Capitol several years ago is now seeking to bring an end to demonstrations against autocracy.

1. Guaranteeing power for the autocrat: The proposed arrangement reportedly involves creating a so-called “government of national unity” in which the autocrat Rama remains prime minister. His government has been described by Europe’s largest newspaper as a “mafia government”, and this arrangement would effectively provide him with a political clean slate. De facto, the international community, represented here by the ambassadors of the EU, the United States and Germany, would assume part of the responsibility for the activities of the criminal network. Such activities cannot be brought to an end while Rama remains in power.
2. Trading positions to silence the protests: The political opposition and critical voices in civil society are to be placated with secondary ministerial positions in strategically “sensitive” ministries, with the aim of drawing legitimate protests off the streets. The power to issue orders would remain in Rama’s hands.
3. Direct intervention in legislation: The Troika seeks to dictate key elements of Albania’s legal framework from abroad, including a targeted reform of electoral legislation and the unilateral extension of the mandates of special institutions such as SPAK, the Special Structure against Corruption and Organised Crime, and GJKKO, the Special Court against Corruption and Organised Crime — without possessing democratic legitimacy to do so.
4. Protecting the corrupt status quo: The primary objective of this intervention is to establish an artificial, imposed form of stability. In practice, this would not protect citizens’ democratic rights but would instead safeguard major transnational investments and geopolitical interests.

The Blatant Legitimacy Deficit, the Lack of Cultural Understanding and the Illusion of the Rule of Law

• Violation of international law — Article 2(7) of the UN Charter: The international legal order strictly prohibits intervention in matters that essentially fall within the domestic jurisdiction of a state. When ambassadors take it upon themselves to determine the formation of governments, they fundamentally exceed the mandate clearly established by the Vienna Convention on Diplomatic Relations.
• The complete circumvention of the sovereign people: Under the Constitution, the Albanian people are the sole bearers of state sovereignty, yet they have not been consulted at any stage. An agreement contrived behind closed doors and behind the people’s backs has no democratic validity. By its very nature, it consolidates Rama’s existing model of governance.

The sociological reality of the rule of law — the 70/30 rule: A functioning state governed by the rule of law rests 70 per cent on public trust and acceptance and only 30 per cent on organisational and technical structures. 

• Western diplomacy is making the fundamental mistake of defining the rule of law in purely technocratic terms. It appears to believe that institutions such as SPAK and GJKKO can be directed from abroad by decree. This approach has not worked in Albania to date and, moreover, runs counter to the constitutional order of the Albanian state. Furthermore, a procedure based on the principles of the rule of law is worthless if the sovereign people and the political opposition no longer support it. Where public acceptance is absent, the foundations collapse. An institutional procedure imposed from abroad and opposed by the majority of the population does not create the rule of law; it creates merely an administrative façade for preserving power.

* Historical and cultural blindness: Western diplomacy is acting with an arrogance that fails to understand the historical psychology of the Albanian nation. 
A people that has resisted foreign domination for centuries and endured one of the most brutally isolated dictatorships of the twentieth century has an uncompromising sensitivity to freedom.

    Albanians won their sovereignty through extraordinary sacrifices, standing alone and without the support of Germany, the EU or the United States. 

Anyone who believes this proud nation can be treated like a minor under guardianship, subjected to dictates from foreign embassies, disregards its national code of honour — Besa — and its dignity.

    Offering autocracy in exchange for a false, imposed stability demonstrates a fundamental failure to understand Albanian identity. In light of the events of recent weeks, it amounts to an “honourable coronation of the autocrat”.

While Western democracies proclaim the rule of law and democratic self-determination as normative standards, they themselves have, at times, failed to uphold these principles, as demonstrated by the attack on the US Capitol. Meanwhile, their representatives on the ground are attempting to guarantee the political survival of a deeply compromised regime through bilateral arrangements.

When diplomats turn a blind eye for thirteen years to the systemic intertwining of the executive branch, oligarchic interests and criminal structures in Albania, they become complicit in maintaining the status quo. Yet the mindset of a corrupt elite that “business as usual” can continue must not be legitimised by the seal of international diplomacy.

The Albanian nation and the united opposition — with the exception of a few opportunists — will certainly not move a single millimetre away from Albania’s constitutional framework.

These principles constitute the only legitimate foundation for overcoming the crisis:

Albania’s future will not be decided in the residences of foreign embassies, nor through the deliberate circumvention by those embassies of the principles of the rule of law and the obligations arising from international law.

It will be won in the streets of Tirana, through intellectual clarity, political determination and the unwavering will of a sovereign nation. Serbia and Ukraine provide relevant examples in this regard, as do the revolutions across the Eastern Bloc in 1989.

Anyone who confuses stability with the perpetuation of autocracy has never understood the historical spirit of this people or its thirst for genuine freedom and sovereignty.

Shitja e sovranitetit: Pse problemi është sistemi Rama — dhe jo opozita

Manovrat e fundit të një “Trojke” ndërkombëtare të vetëshpallur në Tiranë shënojnë një pikë historikisht të ulët për integritetin diplomatik dhe sovranitetin kombëtar të Shqipërisë.

Ajo që i paraqitet publikut si ndërmjetësim dashamirës për zgjidhjen e një krize shtetërore të shkaktuar nga vetë aktorët e brendshëm, pas një shqyrtimi më të kujdesshëm, del të jetë një dëshmi e dështimit të thellë të të dërguarve të huaj në raport me rendin kushtetues dhe politik.

Drejtimi i kësaj ndërhyrjeje zbulon një verbëri të rrezikshme politike dhe kulturore ndaj raporteve reale të pushtetit dhe dinamikës së tyre:

Kushdo që e paraqet de facto shoqërinë civile shqiptare dhe opozitën politike si faktorë destabilizues, përmbys marrëdhënien ndërmjet shkakut dhe pasojës. Problemi qendror dhe sistemik i Shqipërisë është qeveria autokratike e Edi Ramës — jo qytetarët që dalin në rrugë për të mbrojtur të drejtat e tyre kushtetuese.

Plani i Trojkës: Çfarë synohet të dekretohet nga jashtë, pa legjitimitet

Pas dyerve të mbyllura dhe duke përjashtuar plotësisht publikun shqiptar, ambasadorët e SHBA-së, BE-së dhe Gjermanisë po përpiqen të inskenojnë një marrëveshje politike të imponuar, së cilës i mungon çdo bazë demokratike, juridike ndërkombëtare dhe kulturore. Pikërisht SHBA-ja, që legjitimoi sulmin ndaj Kapitolit disa vite më parë, kërkon tani t’u japë fund demonstratave kundër autokracisë:

1. Garanci pushteti për autokratin: Parashikohet krijimi i një të ashtuquajture “qeveri të unitetit kombëtar”, në të cilën autokrati Rama — qeverinë e të cilit gazeta më e madhe e Europës e cilëson si “qeveri mafioze” — mbetet në detyrën e kryeministrit dhe, në këtë mënyrë, pastrohet politikisht vetvetiu. De facto, bashkësia ndërkombëtare, e përfaqësuar këtu nga ambasadorët e BE-së, SHBA-së dhe Gjermanisë, merr mbi vete një pjesë të përgjegjësisë për veprimtarinë e rrjetit kriminal. Sepse kësaj veprimtarie nuk mund t’i jepet fund me Ramën në pushtet.
2. Pazare postesh si taktikë për shuarjen e protestës: Opozita politike dhe zërat kritikë të shoqërisë civile synohet të kënaqen me poste të dorës së dytë në ministri strategjikisht “delikate”, me qëllim largimin e protestës së ligjshme nga rruga. Kompetenca për të dhënë urdhra mbetet në duart e Ramës.
3. Ndërhyrje e drejtpërdrejtë në ligjvënie: Trojka synon të diktojë nga jashtë elemente thelbësore të kuadrit ligjor, përfshirë një reformë të synuar të legjislacionit zgjedhor dhe zgjatjen e njëanshme të mandateve të institucioneve të posaçme si SPAK-u dhe GJKKO-ja — pa pasur legjitimitet demokratik për ta bërë këtë.
4. Mbrojtja e status quo-së së korruptuar: Qëllimi kryesor i kësaj ndërhyrjeje është vendosja e një stabiliteti artificial dhe të imponuar. Në këtë mënyrë, de facto nuk mbrohen të drejtat demokratike të qytetarëve, por sigurohen investimet e mëdha transnacionale dhe interesat gjeopolitike.

Boshllëku flagrant i legjitimitetit, mungesa e kuptimit kulturor dhe iluzioni i shtetit të së drejtës

Ky plan po shtyhet përpara duke shpërfillur me vetëdije identitetin e Shqipërisë, të mbështetur te shteti i së drejtës, demokracia, historia dhe kultura:

• Shkelje e së drejtës ndërkombëtare — neni 2, paragrafi 7, i Kartës së OKB-së: Rendi juridik ndërkombëtar e ndalon rreptësisht ndërhyrjen në çështje që, në thelb, i përkasin juridiksionit të brendshëm të një shteti. Kur ambasadorët vendosin me nismën e tyre për formimin e qeverive, ata e tejkalojnë në mënyrë themelore mandatin e përcaktuar qartë nga Konventa e Vjenës për Marrëdhëniet Diplomatike.
• Anashkalimi i plotë i sovranit: Populli shqiptar — sipas Kushtetutës, bartësi i vetëm i pushtetit shtetëror — nuk është konsultuar në asnjë moment. Një marrëveshje e kurdisur prapa dyerve të mbyllura dhe pas shpinës së popullit nuk ka kurrfarë vlefshmërie demokratike. Ajo, për nga vetë natyra e saj, e konsolidon praktikën e deritanishme qeverisëse të Ramës.
• Realiteti sociologjik i shtetit të së drejtës — rregulli 70/30: Shpërfillet fakti se një shtet funksional i së drejtës mbështetet në masën 70 për qind te besimi dhe pranimi i popullit, dhe vetëm në masën 30 për qind te strukturat organizative dhe teknike. Diplomacia perëndimore bën gabimin themelor që e përkufizon shtetin e së drejtës në terma thjesht teknokratikë. Ajo beson se institucione si SPAK-u dhe GJKKO-ja mund të drejtohen nga jashtë me dekret. Kjo deri më sot nuk ka funksionuar në Shqipëri dhe, për më tepër, bie ndesh me rendin kushtetues të shtetit shqiptar. Përveç kësaj, një procedurë e mbështetur në parimet e shtetit të së drejtës është pa vlerë nëse sovrani — populli — dhe opozita politike nuk e mbështesin më. Aty ku mungon pranimi i qytetarëve, shembet themeli. Një procedurë institucionale e imponuar nga jashtë, të cilën shumica e popullsisë e kundërshton, nuk krijon shtet të së drejtës, por vetëm një fasadë administrative për ruajtjen e pushtetit. Në këtë mënyrë, Rama e ka forcuar ndjeshëm pozitën e tij: meqë kërkohet që të mos protestohet më kundër tij, ai tani mund të ketë siguruar një mburojë mbrojtëse — ndër të tjerë, edhe nga ambasadori gjerman. Si do t’ia shpjegojë Ministria e Jashtme gjermane popullit gjerman një pakt me një autokrat, ekzekutivi i të cilit ka përvetësuar në mënyrë të paligjshme edhe fonde gjermane dhe europiane në përmasa të konsiderueshme?
• Verbëri historike dhe kulturore: Diplomacia perëndimore vepron me një arrogancë që nuk e kupton psikologjinë historike të kombit shqiptar. Një popull që u ka rezistuar për shekuj sundimit të huaj dhe njërës prej diktaturave izoluese më brutale të shekullit XX, ka një ndjeshmëri të pakorruptueshme ndaj lirisë. Shqiptarët e kanë fituar sovranitetin e tyre me sakrifica të jashtëzakonshme — të vetëm, pa mbështetjen e Gjermanisë, BE-së apo SHBA-së. Kush mendon se mund ta trajtojë këtë komb krenar si një të mitur nën kujdestari, përmes diktatit të ambasadave të huaja, shpërfill kodin e tij kombëtar të nderit — Besën dhe dinjitetin. Të ofrosh autokraci në këmbim të një stabiliteti të rremë e të imponuar do të thotë të mos kuptosh në mënyrë thelbësore identitetin shqiptar dhe, në dritën e ngjarjeve të javëve të fundit, përbën një “kurorëzim nderi për autokratin”.

Ky veprim i pamatur i diplomatëve të huaj zbulon një kundërthënie të patolerueshme:

Ndërsa demokracitë perëndimore kërkojnë respektimin e shtetit të së drejtës dhe të vetëvendosjes demokratike si standarde normative, por herë pas here nuk i respektojnë as vetë këto rregulla — siç dëshmon sulmi ndaj Kapitolit — përfaqësuesit e tyre në terren përpiqen të garantojnë mbijetesën politike të një regjimi thellësisht të komprometuar përmes marrëveshjeve dypalëshe.

Kur diplomatët mbyllin sytë prej trembëdhjetë vjetësh ndaj ndërthurjes sistemike të ekzekutivit, oligarkisë dhe strukturave kriminale në Shqipëri, ata bëhen bashkëfajtorë të status quo-së. Megjithatë, mendësia e një elite të korruptuar se “gjithçka vazhdon si zakonisht” nuk duhet të legjitimohet me vulën e diplomacisë ndërkombëtare.

Kombi shqiptar dhe opozita e bashkuar — me përjashtim të disa oportunistëve — me siguri nuk do të lëvizin as edhe një milimetër nga strukturat kushtetuese të Shqipërisë. Këto përbëjnë të vetmin themel legjitim për kapërcimin e krizës:

• Sovranitet në vend të tutelës: Respektimi rigoroz i ndalimit të ndërhyrjes sipas së drejtës ndërkombëtare dhe përfundimi i menjëhershëm i ndërhyrjeve të jashtme në proceset kushtetuese kombëtare.
• Dorëheqja e menjëhershme e autokratit: Çmontimi i sistemit Rama dhe i qeverisë së tij si kusht i domosdoshëm — conditio sine qua non — për çdo fillim të ri politik të sinqertë.
• Neutralitet institucional: Krijimi i menjëhershëm i një qeverie teknokratike kalimtare për ndarjen pa kompromis të aparatit shtetëror nga përkatësia partiake.
• Rivendosja e demokracisë: Miratimi, me konsensus ndërmjet forcave kombëtare, i një ligji zgjedhor të reformuar dhe rezistent ndaj manipulimit, si dhe zhvillimi i zgjedhjeve të reja e të lira, nën vëzhgim ndërkombëtar të pavarur, brenda nëntëdhjetë ditëve.

E ardhmja e Shqipërisë nuk do të vuloset as në rezidencat e ambasadave të huaja, as përmes anashkalimit të qëllimshëm, nga këto ambasada, të parimeve të shtetit të së drejtës dhe të detyrimeve që burojnë nga e drejta ndërkombëtare.

Ajo do të fitohet në rrugët e Tiranës, me mprehtësi intelektuale, vendosmëri politike dhe vullnetin e palëkundur të një kombi sovran. Serbia dhe Ukraina janë shembuj të mirë në këtë drejtim, ashtu si edhe përmbysjet në Bllokun Lindor në vitin 1989.

Kush e ngatërron stabilitetin me përjetësimin e autokracisë, nuk e ka kuptuar kurrë shpirtin historik të këtij populli dhe etjen e tij për liri të vërtetë e sovrane.

DEAR AMBASSADOR,

✍🏽 Myslim Murrizi, … former MP .

Are you in good health, General? You have made us worried!

Please, say a word, man! The world is not coming to an end.

Say whatever you want, but please speak, because Albanians deeply love America. During 45 years of communism, approximately 6,000 Albanian citizens were executed as alleged “collaborators of American imperialism” and enemies of the Party that remains in power today under a different name.

Speak as a human being, as a military man, as a parent, and as a citizen of a free country that recognizes and upholds citizens’ rights. At the very least, speak about democratic values and against corruption.

Perhaps, as Ambassador, Kushner does not allow you to speak freely. But say something about the PROTESTS! After all, you are a retired general. Nobody will reduce or take away your general’s pension, even though you are the same age as Rama.

Speak, Ambassador! During 45 years of communism, approximately 1,200 Albanians were killed at the border, including on barbed-wire fences, as they attempted to escape to the country you represent today as Ambassador.

Speak, General! Do not be intimidated by the ranks and decorations on your chest. Speaking from the heart, with clean hands, adds value to your medals and honors. Silence dictated by orders or purchased with money turns those decorations into nothing more than tin and sheet metal, just like the worthless awards handed out by the Party of Labour during work campaigns or agricultural cooperatives for meeting production quotas.

AMBASSADOR!
Do you agree with police violence against minors, students, and ordinary citizens?

Do you agree with this government’s proposed €2,500 incentive payments to police officers who beat citizens?

AMBASSADOR!

A person’s name lives longer than their corpse.

In this world, we are all temporary visitors, first as human beings and even more so in political, state, and diplomatic positions. No matter how many ranks, medals, and decorations we possess, our final destination is inevitable: the earth, where we surrender to the very creatures we despise while alive — THE WORMS.

Speak, Ambassador! Do not remain silent, and do not wait until tomorrow, when Bibi, Kushner’s ally in Israel, might lose an election, or until next Tuesday, when President Trump might lose his majority in Congress. Whatever happens, you are expected to remain the US Ambassador in Tirana for three years. By then, you will also reach the retirement age under Albanian law. Perhaps you will want to enjoy a democratic, peaceful, and beautiful Albania.

I have seen you visit SPAK twice, Ambassador, and meet with its prosecutors.

AMBASSADOR!

Speak for Albania and the Albanian people, not for thieves and their lackeys!

Those who arrive at the Embassy like sewer rats, informing on one another like neutered dogs, represent only a small, filthy fraction of an Albania held hostage by a handful of political parasites. This situation has been enabled, in part, by the silence — or the words — of the institution you now lead over the past 30 years.

You have an opportunity, General, to be remembered as the US Ambassador who finally stripped away the false prestige of the ranks and decorations worn by Albania’s corrupt, spineless politicians.

I wish you good health, Ambassador. And please, do not worry too much about American citizens living in Tirana. Even if they pass the PROTESTS every day, the protesters will not harm a single hair on their heads. Albanians know very well that American citizens are not the ones making political deals with this rotten government. Such dealings, when they occur, involve officials, politicians, and diplomats, including figures such as Blinken, McGonigal, Yuri Kim, Donald Lu, Kimberly Guilfoyle, Kushner, and others.

Perhaps this “silence” also has something to do with the celebrations you may have held for your birthday on October 7, 1964. Coincidentally, you are the same age as Rama, although that crafty man changed his birthday date to July 4, America’s Independence Day.

SLEEP WELL TONIGHT, AMBASSADOR ERIC WENDT!

Pershendetje Z Ambasador

A je mir me shendet mor Burre se na ke ber merak???

Po fol nje fjal mor Burr i dheut se nuk u be qameti

Fol çfar te duash por vetem fol se Shqiptaret e duan shum Ameriken dhe per 45 vjet komunizem jane pushkatuar rreth 6000 Qytetar Shqiptar si “bashkpuntor “te  imperializmit Amerikan e armiq te partis qe sot eshte ne pushtet por me emer tjeter

Fol si njeri, si ushtarak si prind, si qytetar i nje vendi te lir qe njeh dhe zbaton te drejtat e qytetareve dhe te pakten flet per vlerat e demokracis dhe kundra korrupsionit

Ndoshta si Ambasador nuk te le Kushneri te flasesh por fol nje fjal per PROTESTEN se ne fund te fundit ne pension je dhe nuk ta ul e nuk ta heq kush pensionin e Gjeneralit edhe pse je moshatar me Ramen

Fol Z Ambasador se ne 45 vite komunizem vetem ne kufi mbi telat me gjemba jane vrar 1200 Shqiptar qe tentonin te kalonin kufirin per te ardhur ne vendin qe ju perfaqesoni sot si Ambasador

Fol Z Gjeneral e mos u tut e frikeso nga gradat e dekoratat qe ke ne kraharor se e folura me shpirt e duar te pastra jua shton vleren dekoratave e medaljeve qe mban ne gjoks ndersa heshtja me porosi ose pages i ben ato dekorata e medalje thjesht teneqe e llamarina njelloj si ato S qe jepte partia e punes ne aksion ose koprativ kur realizoje normen

Z Ambasador!

A je dakort me dhunen policiore ndaj te miturve dhe ndaj studenteve apo qytetareve??

A je dakort me pagesen stimuluese 2500 euro per loke qe kjo qeveri ju jep policeve kok-çorape qe rrahin Qytetaret??

A je dakort me masat qe propozon kjo qeveri bastarde per kthimin e Shqiperis ne nje vend diktatorial ku ndalohet çdo proteste kundra hajduteve meqenese Shqiperia eshte edhe mender antar i NATOS????

Ne qofte se je dakort fol mor Burre se Shqiptaret te kuptojne mire edhe kur flet edhe kur hesht siç kan kuptuar çdo te huaj qe ka ardhur me pune ne Shqiperi pa opinga e ka ikur milioner

Z Ambasador!

Emri rron me gjate se kufoma

Ne kete bote jemi kalimtar si NJEREZ e jo me si funksione politike shteterore apo diplomatike sado grada medalje e dekorata qe te kemi ne fund destinacioni eshte i pashmangeshem drejt tokes e i dorezohemi atij qe sa jemi gjalle e perçmojme pra KRIMBAVE

Fol Z Ambasador mos hesht dhe mos prit as te nesermen qe mund te humbi zgjedhjet BIBI i Kushnerit ne Izrael e as te marten tjeter ku mund te humb shumicen e kongresit Presidenti Trump se çfardo qe te ndodh Ju jeni i “ denuar” te rrini 3 vjet Ambasador i SHBA ne Tiran dhe pastaj mbushni fiks edhe moshen e pensionit sipas ligjit Shqiptar e ndoshta do ju duhet nje Shqiperi demokratike e mire dhe e bukur per ta shijuar

Te kam pare qe ke shkuar dy her ne SPAK Z Ambasador dhe ke takuar Hajdar-Prokuroret e SPAKUT

Nuk e di per çfar keni folur Z Ambasador por te siguroj qe sapo jeni larguar Ju, ata kane qeshur dhe jan tallur duke thene mes njeri tjetrit ohuuuu sa larg qenka Ky nga “ halli” yne

Ne keni hallin te mbyllim rehat edhe kto 2 vjet qe na kane ngelur e te rruajm çfar te mundemi pastaj te shikojme te zeme nje vend ne apel ,prokurori te pergjitheshme ose nje karrike te dhjer ne politik e parlament ndersa Ky ka hallin e boseve te trafikut qe i prishin “ pazarin” Amerikes

Z Ambasador!

Fol per Shqiperin dhe Shqiptaret jo per hajdutet dhe zagaret

Ata qe vijne si minj halesh e te takojne ne Ambasade per te spiunuar si qen te tredhur njeri tjetrin jane nje pjat e vogel muti i kesaj Shqiperie e kapur prej fyti nga nje grusht halesh te politikes qelbesir fal edhe heshtjes apo foljes qe ka bere prej 30 vitesh institucioni qe Ju sot drejtoni

Ndaj e ke mundesine Z Ambasador qe ke ardhur si Gjeneral ne pension ne Shqiperi te mbahesh mend si Ambasadori Gjeneral i SHBA qe jua dhjet “ gradat” fallco qe mbajne spurdhjak politikanet hajdut Shqiptare

Te uroj shendet Z Ambasador dhe rri i qete fare e pa merak per Qytetaret Amerikan qe jetojne ne Tirane se edhe po te kalojne çdo dite nga PROTESTA nuk do ju prekin asnje qime floku PROTESTUESIT se e dine fare mire qe pazaret me qeverine funderrine te Shqiperis nuk i bejne Qytetaret Amerikan por zyrtaret, shtetaret dhe diplomatet Amerikan si Blinkeni, MCGonigali, Yri Kim, Don Lu , Kimberly Guilfoile, Kushner e te tjer

Te pershendes Z Ambasador i SHBA ERIC  WENDT dhe te uroj ta shijosh sa me shum pensionin si Gjeneral dhe pozicionin si Ambasador edhe pse nuk do te doja kurre te ishit nje “ pensionist” Ambasador siç keni qene gjate kesaj periudhe nje mujore nga 26 shtatori qe mberritet ne Rinas

Ndoshta kjo “ heshtje” ka te bej edhe me “ festimet” qe mund te keni patur per ditelindjen Tuaj te 7 tetorit 1964 se per koiçidence jeni e njenta moshe me Ramen por ky shejtan e ndryshoi daten dhe e beri 4 korrik pra qe ta kete ne diten e pavarsis se Amerikes 

Kur te kesh koh Z Ambasador pyet ndonje aty ne Ambasad se çfar thone Shqiptaret per Ty por jo Nancin se ajo eshte me Blinkenin dhe Qamilen e te genjen

GJUM TE EMBEL PER SONTE AMBASADOR ERIC WENDT 

FROM BELGRADE TO TIRANA: WHEN STUDENTS SHAKE THE THRONE OF POWER!

Edith Harxhi, Diplomat and Former Deputy Minister of Foreign Affairs of Albania

Dear friends,

Is the victory of the Serbian Student List a good omen for Albania and Albanians in the Balkans?

Vučić suffered a convincing defeat, but he was aware that his position was weakening. Perhaps, from the day he agreed to step down as President of Serbia, he had already struck a “deal” for his departure. Serbia’s geopolitical situation, with sanctions on one side and its continued maneuvering between Russia and China on the other, together with revelations by Trump’s team concerning alleged manipulation of the 2024 elections in America, weakened Vučić sufficiently to make him no longer appear to be a major player in the Balkans.

The Student List gained ground not only because of Vučić’s mistakes and his capture of the state, but also, according to some interpretations, because of the support of hidden forces behind the protests of the past two years.

The opposition in Serbia has been dying ever since the mafia-style assassination of former Prime Minister Zoran Đinđić, whom Europeans had nurtured as a pro-European leader.

Following his assassination, the fragmentation and dismantling of the Serbian opposition became possible, followed by the political decline of what could have been a genuine opposition to Vučić’s absolute power.

Naturally, for those of us who have strongly opposed every decision made by the Vučić–Rama duo over the years, their apparent agreement on matters affecting Kosovo—from the proposed exchange of borders to the Open Balkan initiative, the deregistration of Albanians’ addresses in the Preševo Valley, the Association of Serb-majority Municipalities, and the events in Banjska, Kosovo—the weakening of Vučić is very good news.

However, if we examine the Student List’s foreign policy program closely, it does not differ in any substantial way from that of Vučić’s Serbian Progressive Party (SNS) or that of Ivica Dačić, the Socialist leader and one of the major losers in the elections.

Naturally, within a heterogeneous and non-ideological movement such as Serbia’s Student List, positions may change once its representatives assume responsibility for governing the country. Closer ties with the European Union may also lead them to understand that a Western-oriented Serbia is better than a resentful Serbia that continues mourning the loss of something that never historically belonged to it: Kosovo.

We must wait and see how events unfold. For the moment, however, this movement bears a strong resemblance, in both its model and its program, to Italy’s Five Star Movement.

Nevertheless, the Serbian people have made their move against the autocrat. This demonstrates civic awareness and, potentially, cooperation among international actors seeking political change.

Meanwhile, the “Head of the Organization” here at home continues to act and think differently.

He still fails to understand that the student and civic movement in Albania has reached a point of no return.

His days and hours in power are numbered, and international support—regardless of his lobbying efforts, the alleged deals involving the country’s resources, or the laundering of proceeds from the international drug trade attributed to the networks he is accused of directing—may no longer be enough to save him.

His time is up!

Although the two student movements have no genuine historical or structural equivalence, they share a common objective: to remove authoritarian leaders from power and put an end to the capture of the state.

I believe that yesterday, our “global leader” lost one limb. But we must wait until tomorrow evening to see whether he loses the other as well. 

Increasingly, no one may be willing to invest in him, despite appearances that Ursula von der Leyen, Emmanuel Macron, Giorgia Meloni, or powerful lobbyists in America still have their attention fixed on our “global leader.”

The geopolitical situation today is so complicated that individuals who have become liabilities to their own countries, such as Rama and Vučić, may prove far less influential than they imagine—and may leave power more easily than we think.

This is not the time to compare student movements or turn their struggles into a competition. It is the time to stand up for democracy, end the capture of the state, and remove authoritarianism through civic action and democratic means.

From Belgrade to Tirana, the message is clear: no ruler is invincible when citizens unite and demand change.

@ramaiknjëorëemëparë

NGA BEOGRADI NË TIRANË: KUR STUDENTËT I DRIDHIN FRONIN PUSHTETIT!

Edith Harxhi, diplomate dhe ish-zëvendësministre e Punëve të Jashtme të Shqipërisë

Miq të nderuar,

A është fitorja e Listës Studentore Serbe ogur i mirë për Shqipërinë dhe shqiptarët në Ballkan?

Vuçiçi humbi bindshëm, por ishte i ndërgjegjshëm për humbjen. Ndoshta që prej ditës kur pranoi të largohej nga posti i Presidentit të Serbisë, e kishte bërë “pazarin” për largimin e tij. Situata gjeopolitike e Serbisë, ku nga njëra anë kishte sanksione dhe nga ana tjetër vazhdonte të luante me Rusinë dhe Kinën, por edhe zbulimi nga ekipi i Trumpit i manipulimit të zgjedhjeve në vitin 2024 në Amerikë, bënë që Vuçiçi të dobësohej mjaftueshëm dhe të mos shihej më si lojtar i rëndësishëm në Ballkan.

Për shumë vite luajti me mafien serbe dhe krimin e organizuar, luajti me të fortët e politikës në botë, luajti për Serbinë e Madhe, por, kur mendoi se mund të humbiste gjithçka që kishte fituar, u largua nga skena.

Lista Studentore fitoi terren jo vetëm nga gabimet e Vuçiçit dhe kapja e shtetit nga ky i fundit, por edhe nga mbështetja e duarve të fshehta në protestat e dy viteve të fundit.

Opozita në Serbi ka vdekur që pas vrasjes mafioze të ish-kryeministrit Zoran Gjingjiç, të cilin europianët e kishin mëkuar si lider proeuropian.

Që pas vrasjes së tij, u bë i mundur shpartallimi i opozitës në Serbi, fraksionimi dhe më pas rënia politike e asaj që mund të ishte opozitë politike kundër pushtetit absolut të Vuçiçit.

Natyrisht, për ne që kemi kundërshtuar fuqishëm çdo vendim të dyshes Vuçiç–Rama gjatë këtyre viteve, me dakordësinë e tyre për gjithçka në kurriz të Kosovës, nga këmbimi i kufijve te Ballkani i Hapur, pasivizimi i adresave të shqiptarëve në Luginë, Asociacioni e deri te ngjarjet në Banjskë të Kosovës, humbja e Vuçiçit është lajm shumë i mirë.

Lajmi më i mirë për ne shqiptarët është fitorja e dy ulëseve nga dy deputetët shqiptarë në Luginë dhe bashkimi i shqiptarëve në një front, ashtu si edhe numri më i lartë i votave proshqiptare në Sanxhak.

Por, nëse do të shohim me kujdes programin e politikës së jashtme të Listës Studentore, ai nuk ndryshon në asnjë fjalë nga programi i Partisë Nacionaliste të Vuçiçit, SNS-së, apo i humbësit të madh të zgjedhjeve, socialistit Ivica Daçiç.

Natyrisht, në një lëvizje heterogjene dhe joideologjike si Lista Studentore në Serbi, qëndrimet mund të ndryshojnë pasi të marrin drejtimin e vendit, ashtu si edhe afrimi me Bashkimin Europian mund t’i bëjë ata të kuptojnë se një Serbi perëndimore është më mirë se një Serbi qaramanе që vajton vetëm humbjen e asaj që historikisht nuk i ka takuar kurrë: Kosovës. Duhet të presim e të shohim zhvillimet, por, për momentin, kjo lëvizje i ngjan shumë Lëvizjes “Pesë Yjet” në Itali, si në model, ashtu edhe në program.

Megjithatë, populli serb e bëri lëvizjen e tij kundër autokratit, gjë që tregon, natyrisht, ndërgjegje qytetare, por edhe bashkëpunim politik të faktorit ndërkombëtar për ta shkulur atë.

Në të kundërt vepron dhe mendon “Kreu i Organizatës” këtu tek ne. Nuk kupton ende se lëvizja studentore dhe qytetare në Shqipëri nuk ka kthim pas, se ditët dhe orët e tij janë të numëruara dhe se tashmë as faktori ndërkombëtar, pavarësisht lobimeve të tij me shitjen e vendit dhe të burimeve natyrore, apo edhe larjes së parave të përfituara nga narkotrafiku ndërkombëtar që drejton, nuk e shpëton dot më. Ai e ka kryer punën e tij!

Megjithëse dy lëvizjet studentore nuk kanë ngjashmëri reale dhe historike, ato kanë të përbashkët synimin për të shkulur diktatorët e tyre nga pushteti dhe për t’i dhënë fund kapjes së shtetit.

Mendoj se dje “liderit tonë global” iu pre një gjymtyrë, por duhet të presim deri nesër në mbrëmje për të parë nëse do t’i pritet edhe gjymtyra tjetër. Mendoj se ai do të nisë t’i bëjë llogaritë që Vuçiçi bëri para disa muajsh, pas 48 orësh nga sot. Nuk merret më askush me të, pavarësisht se, në dukje, na ngjan sikur Von der Leyen, Macroni, Meloni apo ndonjë lobist i fuqishëm në Amerikë i ka mendtë te “lideri ynë global”.

Situata gjeopolitike është sot aq e ndërlikuar, sa individë të pavlerë, por të dëmshëm për popujt e tyre, si Rama dhe Vuçiçi, janë fare të papërfillshëm dhe largohen më lehtë nga sa mendojmë ne.

Radha tashmë është në oborrin tonë: të pastrojmë diktatorin tonë këto ditë, duke mbajtur sytë hapur edhe për atë që ndodh në Serbi pas kësaj rrokade politike.

Nuk është koha të bëjmë krahasime dhe gara mes lëvizjeve studentore. Është momenti i duhur për t’u çliruar nga diktatorët.

@ramaiknjëorëemëparë

A cow drinks water and turns it into milk.
A snake drinks the same water and produces venom.

Governments are no different: some turn power into prosperity for their people, while others turn it into poverty, corruption, and oppression.

In Albania, a snake has been in power for 13 years. It takes the people’s tax money and gives them back poverty, injustice, and corruption.

It is not the source that makes the difference, but what lies within. Power does not always change a person; often, it reveals who they truly are.

The time for change has come! Albania deserves a future built on justice, dignity, equality before the law, and prosperity for every citizen.

Change begins when people rise up—not only by raising their voices, but also through unrelenting civic mobilization. It is time for citizens to use all democratic means, sustained civic pressure, and constitutional mechanisms to demand political accountability and a government that serves the Albanian people.

Those in power must answer to the people, not ignore them!

Enough venom! It’s time for hope, accountability, and change!

Edhe pushtetet janë kështu: disa e kthejnë pushtetin në mirëqenie për popullin, të tjerat në varfëri, korrupsion dhe shtypje.

Në Shqipëri, prej 13 vitesh, një gjarpër është në pushtet. Pi nga taksat e qytetarëve dhe ua kthen në varfëri, padrejtësi dhe korrupsion.

Nuk është burimi ai që bën dallimin, por ajo që mbart brenda vetes. Pushteti nuk e ndryshon gjithmonë njeriun; shpesh zbulon atë që ai ka qenë në të vërtetë.

Ka ardhur koha për ndryshim! Shqipëria meriton një të ardhme me drejtësi, dinjitet, barazi para ligjit dhe mirëqenie për çdo qytetar. Ndryshimi fillon kur njerëzit ngrihen me zërin e tyre, me bashkim, vendosmëri dhe mobilizim qytetar të pandalshëm. Është koha që qytetarët të përdorin të gjitha mjetet demokratike, presionin qytetar dhe mekanizmat kushtetues për të kërkuar përgjegjësi politike dhe një qeverisje që u shërben shqiptarëve.

Pushteti duhet të përgjigjet para popullit, jo ta shpërfillë atë!

Nga redaksia e AL IN SWEDEN

Ka njerëz që, edhe pas ndarjes nga jeta, mbeten të gjallë në kujtesën e komunitetit përmes veprave, përkushtimit dhe gjurmëve që kanë lënë pas. Një prej tyre është Eduart (Edi) Tafaj, një nga pionierët e hershëm të organizimit të emigracionit shqiptar në Greqi, i cili punoi për krijimin e shoqatave shqiptare dhe për hapjen e dyerve të shkollës shqipe për fëmijët e emigrantëve.

Edi Tafaj i përkiste asaj gjenerate shqiptarësh që, në vitet e para të emigracionit masiv, kuptuan se jeta larg atdheut nuk duhej të nënkuptonte shkëputje nga gjuha, kultura dhe identiteti kombëtar. Në një kohë kur shqiptarët përballeshin me vështirësi të shumta për të ndërtuar jetën e tyre në Greqi, ai u angazhua që bashkëkombësit të organizoheshin, të bashkoheshin dhe të krijonin struktura komunitare.

Si kryetar i Shoqatës Shqiptare në Volos dhe si mësues i gjuhës shqipe, ai dha kontribut në dy fusha me rëndësi të veçantë: organizimin e komunitetit shqiptar dhe edukimin e brezit të ri.

Një nga kontributet më të rëndësishme të Edi Tafajt ishte përpjekja për t’u dhënë fëmijëve shqiptarë mundësinë të mësonin gjuhën e prindërve të tyre. 

Për të, shkolla shqipe nuk ishte thjesht një vend ku mësoheshin fjalët dhe gramatika. Ajo ishte një urë që lidhte brezat me familjen, historinë dhe prejardhjen e tyre.

Këtë angazhim e dokumenton edhe një ngjarje konkrete e vitit 2012. Sipas artikullit të publikuar nga AL IN SWEDEN më 7 janar 2024, shoqata shqiptare në Volos iu drejtua në qershor të vitit 2012 Bashkisë së Volosit për të kërkuar një hapësirë ku fëmijët e emigrantëve shqiptarë të mund të mësonin gjuhën shqipe.

Ky fakt dëshmon se përpjekja për shkollën shqipe nuk ishte vetëm një dëshirë, por një angazhim konkret për të krijuar mundësi arsimimi dhe për të ruajtur identitetin shqiptar te brezat e rinj.

Por vlerësimi për Edi Tafajn nuk kufizohet vetëm brenda komunitetit shqiptar.

Në të njëjtin artikull përkujtimor, ish-kryebashkiaku i Volosit, Panos Skotiniotis, e kujton Tafajn me dhimbje dhe respekt. Kjo dëshmi nga një përfaqësues i pushtetit vendor grek i jep një dimension të veçantë kujtimit të tij dhe tregon rëndësinë e marrëdhënieve që krijohen kur njerëzit punojnë me përkushtim për komunitetin ku jetojnë.

Është domethënëse që puna e një emigranti shqiptar të kujtohet me respekt edhe nga përfaqësues të shoqërisë greke. Kjo na kujton se integrimi i vërtetë nuk kërkon të heqësh dorë nga identiteti yt, por të kontribuosh me dinjitet në shoqërinë ku jeton, duke respektuar njëkohësisht gjuhën, kulturën dhe traditat e tua.

Pikërisht për këtë arsye, pionierët e diasporës meritojnë të kujtohen.

Ata ndihmuan në krijimin e themeleve mbi të cilat u zhvillua jeta shoqërore, kulturore dhe arsimore e shumë komuniteteve shqiptare jashtë atdheut.

Sot, kur flasim për diasporën shqiptare, për shoqatat, shkollat shqipe dhe përpjekjet për ruajtjen e identitetit kombëtar, nuk duhet të harrojmë ata që nisën këtë rrugë kur gjithçka ishte më e vështirë.

Edi Tafaj ishte një prej atyre njerëzve që punuan që shqiptarët në Greqi të mos ishin vetëm emigrantë të shpërndarë, por një komunitet i organizuar, me gjuhë, kulturë dhe identitet të vetin.

Ndarja e tij e parakohëshme nga jeta la dhimbje te familjarët, miqtë dhe bashkëpunëtorët.

Por kujtimi i tij mbetet i lidhur me një mision që vazhdon edhe sot: t’u përcjellim fëmijëve gjuhën shqipe, të ruajmë rrënjët tona dhe të mos lejojmë që largësia nga atdheu të kthehet në largësi nga identiteti ynë.

Redaksia e AL IN SWEDEN e sjell këtë shkrim në nderim të Eduart (Edi) Tafajt, si shenjë respekti për kontributin e tij në organizimin e shoqatave shqiptare, në mësimin e gjuhës shqipe dhe në përpjekjet për ruajtjen e identitetit kombëtar në Greqi.

U prehtë në paqe Eduart (Edi) Tafaj!

Emri i tij meriton të kujtohet me respekt, sepse njerëzit që punojnë për gjuhën, arsimin dhe bashkimin e kombit lënë pas një trashëgimi që nuk shuhet me jetën e tyre.

Me respekt dhe mirënjohje,

Redaksia e AL IN SWEDEN

Referencë dokumentuese: Kryebashkiaku i Volosit, Panos Skotiniotis: “Lamtumirë me dhimbje, Eduart (Edi) Tafaj” – AL IN SWEDEN, 7 janar 2024

Reagimi i major Nazir Ramabajës ndaj Xhavit Halitit, i njohur si “Zeka”, rikthen në vëmendje një nga çështjet më të ndjeshme të historisë së luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës: respektimin e së vërtetës historike dhe nderimin e atyre që drejtuan e luftuan për lirinë e Kosovës.

Beteja e Loxhës nuk është një faqe që mund të rishkruhet sipas interesave të ditës dhe as një histori ku emrat e protagonistëve mund të përmenden ose të harrohen sipas dëshirës.

Ajo është pjesë e historisë së lavdishme, por edhe të dhimbshme, të luftës çlirimtare të popullit shqiptar.

Reagimi i tij është një kundërshtim ndaj asaj që ai e konsideron si anashkalim të figurës së kolonel Tahir Zemajt në përkujtimin e Betejës së Loxhës.

Prandaj, çdo përpjekje për ta ndarë Betejën e Loxhës nga emrat dhe kontributi i njerëzve që e bënë atë pjesë të historisë së luftës duhet të përballet me pyetje të drejtpërdrejta.

Kujtesa kombëtare nuk është pronë private e askujt dhe as mjet për të ndërtuar merita politike në kurriz të të tjerëve.

Xhavit Haliti mund të ketë pikëpamjen e tij, por historia e luftës së Kosovës kërkon respekt për faktet, për dëshmitarët dhe për të gjithë ata që mbajtën mbi supe barrën e luftës. Askush nuk ka të drejtë ta kthejë kujtesën historike në një përzgjedhje emrash, ku disa nderohen dhe të tjerët lihen në heshtje.

Kolonel Tahir Zemaj mbetet një emër që duhet trajtuar me seriozitet historik dhe me respektin që meriton kontributi i tij.

Debati për rolin e tij nuk duhet të shërbejë për të ndezur përçarje, por për të kërkuar të vërtetën dhe për t’u dhënë brezave të rinj një pasqyrë sa më të drejtë të historisë.

Lavdi dëshmorëve të UÇK-së dhe të gjithë atyre që sakrifikuan për lirinë e Kosovës!

Respekt për të vërtetën historike. Nderim për kolonel Tahir Zemajn!

Doris Pack, former Member of the European Parliament and former Chair of its Delegation for Relations with Southeast Europe, has reacted to my statement concerning Ursula von der Leyen’s warm address to Edi Rama as “Dear Edi.”

“This is the truth that von der Leyen never wanted to accept. When I mentioned it, the answer was: ‘Doris, you are exaggerating!’” Pack wrote.

These words are more than a disagreement between politicians. They raise a serious question about the responsibility of European institutions in the face of Albania’s crisis: Are they confronting reality, or choosing not to see it?

Meanwhile, students are taking to the streets to protest and demand accountability. They are not asking the government for favors. They are demanding the right to live in a country where their future is not determined by corruption, privilege, or questionable connections to those in power. Any allegations of violence against protesters must be independently investigated, and any violations must be dealt with according to the law.

Albania faces serious concerns that organized crime and illicit interests may be exerting influence over politics and state institutions. When such suspicions hang over a country, the question is no longer simply who governs, but whether the state serves its citizens or risks being captured by interests that undermine democracy.

And what are senior representatives of the European Union doing?

Instead of ensuring that diplomatic courtesies are accompanied by clear demands for accountability, the public sees friendly gestures that risk creating the impression that Albania’s grave problems do not receive the attention they deserve.

The phrase “Dear Edi” proves nothing in itself. But at a time when citizens are demanding justice and students are protesting, it has become a symbol of a much larger question: Is diplomacy enough when democracy faces such serious challenges?

Doris Pack’s reaction brings this debate back into focus.

When a voice raising concerns about Albania’s problems is met with the response “You are exaggerating,” the danger is that warnings will be dismissed until the consequences become even more severe.

Albania does not need a Europe that turns a blind eye for the sake of political relationships.

It needs a Europe that listens to its citizens, demands accountability, and refuses to compromise on democratic standards.

DORIS PACK: “PO E TEPRONI!” — KUR EUROPA MBYLL SYTË, PLAGA E QELBIT NË SHQIPËRI SHPËRTHEN!

Doris Pack, ish-deputete e Parlamentit Europian dhe ish-kryetare e Komisionit për Marrëdhëniet me Europën Juglindore, ka reaguar ndaj deklaratës sime për Ursula von der Leyen, duke iu drejtuar Edi Ramës me fjalët “Dear Edi”.

“Kjo është e vërteta që von der Leyen nuk ka dashur kurrë ta pranojë. Kur e përmenda, përgjigjja ishte: ‘Doris, po e tepron!’”, shkruan Doris Pack.

Këto fjalë nuk janë thjesht një debat mes politikanësh. Ato ngrenë një pyetje të rëndë për përgjegjësinë e institucioneve europiane përballë krizës shqiptare: a po përballen me realitetin, apo po zgjedhin të mos e shohin atë?

Ndërkohë, studentët dalin në rrugë për të protestuar dhe për të kërkuar përgjegjësi. Ata nuk po kërkojnë favore nga pushteti, por të drejtën për të ardhur në një vend ku e ardhmja nuk përcaktohet nga korrupsioni, privilegjet dhe lidhjet e dyshimta me pushtetin. Çdo pretendim për dhunë ndaj protestuesve duhet të hetohet në mënyrë të pavarur dhe çdo shkelje të marrë përgjigjen që parashikon ligji.

Shqipëria po përballet me shqetësime serioze se krimi i organizuar dhe interesat e paligjshme mund të ushtrojnë ndikim mbi politikën dhe institucionet shtetërore. Kur këto dyshime rëndojnë mbi një vend, çështja nuk është më vetëm se kush qeveris, por nëse shteti funksionon në shërbim të qytetarëve apo rrezikon të kapet nga interesa që cenojnë demokracinë.

Dhe çfarë bëjnë përfaqësuesit e lartë të Bashkimit Europian?

Në vend që çdo përshëndetje diplomatike të shoqërohet me një kërkesë të qartë për llogaridhënie, publiku sheh gjeste miqësore që rrezikojnë të krijojnë përshtypjen se shqetësimet e rënda të Shqipërisë nuk kanë peshën që meritojnë.

Shprehja “Dear Edi”, në vetvete, nuk provon asgjë. Por, në një moment kur qytetarët kërkojnë drejtësi dhe studentët protestojnë, ajo bëhet simbol i një pyetjeje më të madhe: a mjafton diplomacia kur demokracia përballet me sfida kaq serioze?

Bashkimi Europian nuk mund të kërkojë reforma nga Shqipëria vetëm në dokumente, ndërsa zbatimi i tyre mbetet objekt kritikash. Standardet europiane duhet të maten me drejtësinë e pavarur, luftën kundër korrupsionit, lirinë e medias dhe mbrojtjen e të drejtave të qytetarëve.

Reagimi i Doris Pack e rikthen këtë debat në qendër të vëmendjes. Kur një zë që ngre shqetësime për problemet e Shqipërisë përballet me përgjigjen “po e tepron”, rreziku është që paralajmërimet të shpërfillen derisa pasojat të bëhen edhe më të rënda.

Shqipëria nuk ka nevojë për një Europë që mbyll sytë për hir të marrëdhënieve politike. Ka nevojë për një Europë që dëgjon qytetarët, kërkon llogari dhe nuk bën kompromis me standardet demokratike.

Sepse kur plaga e qelbit shpërthen, nuk mjafton të përshëndesësh drejtuesit e vendit. Duhet të kesh guximin të përballesh me realitetin që jetojnë qytetarët e tij.

1. Kur ndihesh i mbingarkuar, merru me diçka konkrete.

Laj enët, rregullo dhomën ose pastro dyshemenë. Përqendrohu te lëvizjet, te uji, te prekja dhe te ajo që po bën në atë çast. Një punë e thjeshtë mund ta largojë përkohësisht vëmendjen nga mendimet e përsëritura dhe të të ndihmojë të ndihesh më i pranishëm.

2. Para një vendimi të rëndësishëm, mos u nxito.

Nëse nuk është urgjente, jepi vetes kohë. Fli, mendo dhe shikoje çështjen përsëri kur emocionet të jenë qetësuar. Nuk është e thënë të presësh patjetër tri net, por është e mençur të mos lejosh që zemërimi, frika apo entuziazmi i çastit të vendosin në vendin tënd.

3. Kur ndihesh i përgjumur ose i shkëputur nga momenti, freskohu.

Laj fytyrën, duart ose këmbët me ujë të freskët. Pastaj ulu për pak çaste dhe përqendrohu te frymëmarrja dhe mjedisi përreth. Ky veprim mund të të ndihmojë të ndihesh më i pranishëm, megjithëse nuk është një kurë për ankthin.

4. Kur gjithçka të duket e rëndë, bëj diçka të vogël për veten.

Përgatit një çaj, gatuaj diçka të thjeshtë ose rregullo tryezën. Veprimet e zakonshme mund të krijojnë ndjenjën e rutinës, ngrohtësisë dhe vazhdimësisë. Nuk është gatimi ai që shëron gjithçka, por ndonjëherë kujdesi për veten na ndihmon të rifitojmë pak qetësi.

5. Kur je i irrituar, dil për një shëtitje.

Lëre telefonin në xhep dhe ec me një ritëm të rehatshëm. Shiko pemët, njerëzit, qiellin. Mos e detyro veten t’i zgjidhësh të gjitha problemet gjatë ecjes. Jepi mendjes pak hapësirë.

Lëvizja fizike mund të ndihmojë në uljen e tensionit dhe përmirësimin e humorit. Nuk ke pse të ecësh deri në rraskapitje; ndonjëherë mjaftojnë edhe dhjetë minuta.

Në fund, çfarë duhet të kujtojmë?
Këto zakone nuk janë magji dhe nuk zëvendësojnë ndihmën profesionale kur ankthi bëhet i vazhdueshëm ose pengon jetën e përditshme.

Por mund të jenë hapa të vegjël drejt qetësisë.

Psikika është bota jonë e brendshme: mendimet, emocionet, kujtimet, imagjinata dhe mënyra se si e përjetojmë botën.

Ndonjëherë, qetësia nuk fillon me një përgjigje të madhe, por me një veprim të vogël.

Do not trust a narco-prime minister and a government that, in my view, is trying to survive politically by driving the country towards confrontation among Albanians. When those in power feel their control slipping away, there is a danger that citizens will pay the price for their political desperation. But no one has the right to use the blood of this nation as the price of their own political survival!

Take off the uniform of blind obedience and put on the uniform of conscience! 

Do not see student protesters as enemies. They are your sisters and brothers, the children of this country, and Albania’s future. Those protesting for their rights today are not your adversaries. Our common adversaries are injustice, corruption, and every attempt to place the state at the service of private interest

You do not belong to any political party.

Your uniform does not belong to the prime minister, nor is it a shield for his interests. It is a symbol of your responsibility to the law and to the citizens. When you are ordered to carry out illegal orders, you cannot hide behind the excuse, “I was only following orders.” Moral and legal responsibility does not disappear because an order comes from above.

BUT WHO HAS BEEN HELD ACCOUNTABLE AT THE HIGHEST LEVELS OF POWER?

For years, you have been asked to serve, sacrifice, and confront citizens, while political responsibility remains a question for those at the top. Yet the history of leadership at the Ministry of the Interior raises serious questions about the standards of accountability within the highest levels of government.

Saimir Tahiri, a former Minister of the Interior, was convicted of abuse of office in a case connected to the Habilaj group, which was involved in drug trafficking. Fatmir Xhafaj, also a former Minister of the Interior, faced intense public controversy over his brother, Agron (Geron) Xhafaj, who was convicted in Italy of drug trafficking.

And the political questions do not end there.

In light of these cases, one question is unavoidable: why should police officers be sent to confront citizens and risk their futures while political leaders bear the responsibility to answer for their decisions, connections, and standards of governance?

If the law is to apply equally to everyone, no one should be untouchable because of political power, a surname, or family connections. Justice must be independent, investigations must be transparent, and every allegation must be examined on the basis of evidence, not covered up for political reasons.

NO SALARY IS WORTH MORE THAN YOUR CONSCIENCE!

Promises of higher salaries, including the claim that you will receive €2,500 after January if you confront protesters, must not blind you. Do not allow a financial promise to become a trap for your future.

No amount of money can justify a student’s blood, a mother’s tears, or the injuries of an innocent citizen. No career is worth more than dignity. And no political order stands above the law.

When faced with an illegal order, refuse violence. Do not use force against citizens who are protesting peacefully. Protect life, respect human rights, and stand on the side of the law. If you cannot perform your duty without violating your conscience and the law, leave the service with dignity.

COLLEAGUES, TODAY IS THE MOMENT OF CHOICE!

There comes a moment in every person’s life when they must decide which side of history they want to stand on. That moment may be today for you.

Take off your caps with dignity, not out of fear, but because you believe that Albania is greater than any government. Do not raise your hands against your sisters and brothers. Do not become instruments of political confrontation. Reject violence and protect the citizens.

Albania does not need more hatred. It needs courage, justice, and people who cannot be bought, intimidated, or turned against their own people for the sake of temporary political power.

No government lasts forever. A uniform can be taken off, a duty can come to an end, and orders can be forgotten, but the choices you make today will remain part of your history.

Tomorrow, when you look back, you should be able to tell your children that when Albania needed you, you did not become part of the violence against your own people.

Colleagues, do not sacrifice your future for anyone’s political survival! Do not sell your dignity for a promise! Do not let your uniform divide you from your own people!

LEAVE TODAY! TOMORROW MAY BE TOO LATE!

A call from a former colleague who chose freedom over obedience to dictatorship.

KOLEGË, HIQENI UNIFORMËN PARA SE TË JETË SHUMË VONË!

Unë jam ish-kolegu juaj. Zgjodha dezertimin dhe plumbat në kufi, në vend që t’i shërbeja një diktature. Zgjodha ndërgjegjen përpara bindjes së verbër, dinjitetin përpara frikës dhe lirinë përpara nënshtrimit ndaj një pushteti që kërkonte të më bënte shërbëtor të padrejtësisë.

Sot po ju drejtohem juve, punonjësve të Policisë së Shtetit shqiptar: mos e ngatërroni betimin ndaj ligjit me bindjen ndaj një kryeministri! Mos e ngatërroni detyrën ndaj atdheut me mbrojtjen e interesave të një pushteti politik!

Mos i besoni një narkokryeministri dhe një pushteti që, sipas bindjes sime, po përpiqet të mbijetojë politikisht duke e çuar vendin drejt përplasjes mes shqiptarëve. Kur një pushtet ndien se po i humbet kontrolli, rreziku është që qytetarët të paguajnë çmimin e dëshpërimit të tij politik. Por gjakun e këtij populli nuk ka të drejtë ta përdorë askush si çmim për mbijetesën e vet!

Hiqeni uniformën e bindjes së verbër dhe vishni uniformën e ndërgjegjes! Mos i shihni studentët protestues si armiq. Ata janë motrat dhe vëllezërit tuaj, fëmijët e këtij vendi dhe e ardhmja e Shqipërisë. Ata që sot protestojnë për të drejtat e tyre nuk janë kundërshtarët tuaj. Kundërshtari i përbashkët është padrejtësia, korrupsioni dhe çdo përpjekje për ta vënë shtetin në shërbim të interesave private.

Ju nuk jeni pronë e asnjë partie. Uniforma juaj nuk është pronë e kryeministrit dhe as mburojë për interesat e tij. Ajo është simbol i përgjegjësisë ndaj ligjit dhe qytetarëve. Kur ju kërkohet të zbatoni urdhra të paligjshëm, nuk mund të fshiheni pas justifikimit se “unë vetëm zbatova urdhrat”. Përgjegjësia morale dhe ligjore nuk zhduket me një urdhër nga lart.

PO KUSH MBAJTI PËRGJEGJËSI NË MAJAT E PUSHTETIT?

Për vite me radhë, ju kanë kërkuar të shërbeni, të sakrifikoni dhe të përballeni me qytetarët, ndërsa përgjegjësitë politike mbeten mbi shpatullat tuaja. Por historia e drejtimit të Ministrisë së Brendshme ngre pikëpyetje të rënda mbi standardet e përgjegjësisë në kupolën e pushtetit.

Saimir Tahiri, ish-ministër i Brendshëm, u dënua për shpërdorim detyre në çështjen e lidhur me grupin e Habilajve, të përfshirë në trafikun e drogës. Fatmir Xhafaj, gjithashtu ish-ministër i Brendshëm, u përball me polemika të forta publike për shkak të vëllait të tij, Agron (Geron) Xhafaj, i dënuar në Itali për trafik droge.

Dhe pikëpyetjet politike nuk përfundojnë këtu.

Olsi Rama, vëllai i kryeministrit Edi Rama, u akuzua publikisht nga opozita për lidhje të mundshme me laboratorin e drogës në Xibrakë. Në janar 2025, SPAK i partisë  e mbylli çështien dhe njoftoi se nuk kishte gjetur prova që e lidhnin Olsi Ramën me aktivitetin kriminal dhe se hetimet ishin pezulluar, pasi nuk ishin identifikuar autorë të tjerë të mundshëm. Ky

Edhe Taulant Balla është  në akuzat publike  lidhur me dosjen “Toyota Yaris” dhe me biseda me klanet kriminale në Elbasan në përgjime të publikuara nga lideri i opozitës Sali Berisha. Këto akuza  kanë nxitur debate politike mbi përmbajtjen e përgjimeve dhe mënyrën e trajtimit të çështjes nga institucionet e drejtësisë.

Përballë këtyre çështjeve, pyetja është e pashmangshme: pse punonjësit e policisë duhet të përballen me qytetarët dhe të rrezikojnë të ardhmen e tyre, ndërsa drejtuesit politikë kanë përgjegjësinë të japin llogari për vendimet, lidhjet dhe standardet e qeverisjes së tyre?

Nëse ligji duhet të zbatohet njësoj për të gjithë, atëherë askush nuk duhet të jetë i paprekshëm për shkak të pushtetit, mbiemrit apo lidhjeve familjare. Drejtësia duhet të jetë e pavarur, hetimet transparente dhe çdo akuzë duhet të shqyrtohet mbi bazën e provave, jo të mbulohet për arsye politike.

Kolegë, mos lejoni që besimi dhe sakrifica juaj të shndërrohen në instrumente për të mbrojtur ata që nesër mund t’ju braktisin. Uniforma juaj duhet të mbrojë ligjin dhe qytetarët, jo interesat e pushtetarëve!

ASNJË PAGË NUK VLEN MË SHUMË SE NDËRGJEGJJA!

Premtimet për paga të larta, përfshirë pretendimin se do të merrni 2.500 euro pas janarit nëse përballeni me protestuesit, nuk duhet t’ju verbojnë. Mos lejoni që një premtim financiar të kthehet në kurth për të ardhmen tuaj.

Asnjë shumë parash nuk mund të justifikojë gjakun e një studenti, lotët e një nëne apo plagët e një qytetari të pafajshëm. Asnjë karrierë nuk vlen më shumë se dinjiteti. Dhe asnjë urdhër politik nuk qëndron mbi ligjin.

Përballë çdo urdhri të paligjshëm, refuzoni dhunën. Mos përdorni forcën kundër qytetarëve që protestojnë paqësisht. Mbroni jetën, respektoni të drejtat e njeriut dhe qëndroni në anën e ligjit. Nëse nuk mund ta ushtroni detyrën pa shkelur ndërgjegjen dhe ligjin, largohuni prej saj me dinjitet.

Bëjeni këtë jo për një parti, jo për një lider dhe jo për opozitën, por për Shqipërinë dhe për të ardhmen e fëmijëve tuaj.

KOLEGË, SOT ËSHTË MOMENTI I ZGJEDHJES!

Ekziston një çast në jetën e çdo njeriu kur duhet të vendosë se në cilën anë të historisë dëshiron të qëndrojë. Ky çast mund të jetë sot për ju.

Hiqeni kapelën me dinjitet, jo nga frika, por nga bindja se Shqipëria është më e madhe se çdo qeveri. Mos ngrini dorën kundër motrave dhe vëllezërve tuaj. Mos u bëni vegla të përplasjeve politike. Qëndroni larg dhunës dhe mbroni qytetarët.

Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë urrejtje. Ka nevojë për guxim, drejtësi dhe njerëz që nuk shiten, nuk frikësohen dhe nuk kthehen kundër popullit të tyre për hir të një pushteti të përkohshëm.

Asnjë pushtet nuk është i përjetshëm. Uniforma mund të hiqet, detyra mund të përfundojë dhe urdhrat mund të harrohen, por zgjedhjet që bëni sot do të mbeten pjesë e historisë suaj.

Nesër, kur të shihni pas, duhet të jeni në gjendje t’u thoni fëmijëve tuaj se, në çastin kur Shqipëria kishte nevojë për ju, nuk u bëtë pjesë e dhunës kundër popullit tuaj.

Kolegë, mos sakrifikoni të ardhmen tuaj për mbijetesën politike të askujt! Mos e shisni dinjitetin për një premtim! Mos lejoni që uniforma t’ju ndajë nga populli juaj!

LARGOHUNI NGA RRUGA E PADREJTËSISË. REFUZONI URDHRAT E PALIGJSHËM. QËNDRONI NË ANËN E QYTETARËVE!

LARGOHUNI SOT! NESËR MUND TË JETË SHUMË VONË!

Një thirrje nga një ish-koleg që zgjodhi lirinë përpara bindjes ndaj diktaturës.

Thirteen years of Edi Rama’s rule have plunged Albania into a deep crisis of public trust. 

Allegations of corruption, senior officials facing justice, mass emigration and growing public anger have raised serious questions about democracy, institutions and the rule of law.

While luxury towers scrape the sky and major projects transform the coastline, thousands of Albanians are leaving their homeland in search of security, dignity and a better future.

The question is no longer simply whether citizens are dissatisfied. It is whether they can reclaim a state that many believe has been captured by powerful political and economic interests.

For months, protests have expressed this anger. Students and citizens are demanding accountability, justice and the opportunity to build their future in their own country. Images and reports of tear gas and other forms of force being used against protesters raise serious concerns and call for independent, transparent investigations.

Where Is Europe?

European integration cannot be reduced to diplomatic meetings, political declarations and promises. It must mean the rule of law, an independent judiciary, democratic institutions and the application of the same standards to everyone, especially those in power.

If Brussels remains silent in the face of serious concerns and fails to demand concrete accountability, it risks undermining the credibility of the European values it claims to defend. 

Europe cannot demand democratic standards from Albania while, at the same time, appearing to prop up a government whose critics accuse it of links to criminal interests.

Albania is not the property of any government, political party or network of powerful interests. It belongs to its people.

Their protests must be heard, allegations must be investigated, and anyone who has broken the law must face justice.

Albania’s challenge is to free itself from a corrupt system captured by criminal interests. Europe’s challenge is to show whether it will stand by democratic principles or allow political interests to take precedence over them.

The Albanian people deserve more than promises. They deserve freedom, justice and a state that serves its citizens—not the interests of those in power.

🇦🇱SHQIPËRIA: NJË POPULL QË PO LUFTON PËR TË SHPËTUAR NGA NARKO-FERRI

Trembëdhjetë vjet të Edi Ramës në pushtet e kanë çuar Shqipërinë në një krizë të thellë besimi. Akuzat për korrupsion, përballja e zyrtarëve të lartë me drejtësinë, emigrimi masiv dhe zemërimi në rritje i qytetarëve ngrenë pyetje serioze për demokracinë, institucionet dhe sundimin e ligjit.

Ndërsa kullat luksoze gërvishtin qiellin dhe projekte të mëdha transformojnë vijën bregdetare, mijëra shqiptarë largohen nga atdheu në kërkim të sigurisë, dinjitetit dhe një të ardhmeje më të mirë. Pyetja nuk është më vetëm nëse qytetarët janë të pakënaqur. Pyetja është nëse ata mund ta rimarrin shtetin që shumë prej tyre besojnë se është kapur nga interesa të fuqishme politike dhe ekonomike.

Prej muajsh, protestat shprehin këtë zemërim. Studentët dhe qytetarët kërkojnë përgjegjësi, drejtësi dhe mundësinë për të ndërtuar të ardhmen në vendin e tyre. Pamjet dhe raportimet për përdorimin e gazit lotsjellës dhe mjeteve të tjera të forcës kundër protestuesve ngrenë shqetësime serioze dhe kërkojnë hetime të pavarura e transparente.

Po Europa, ku është?

Presidentja e Komisionit Europian, Ursula von der Leyen, dhe komisionerja për Zgjerimin, Marta Kos, kanë një rol të rëndësishëm në përcaktimin e qëndrimit të BE-së ndaj Shqipërisë. Kritikët shtrojnë një pyetje thelbësore: A po ushtron Brukseli presionin e nevojshëm ndaj qeverisë Rama për të luftuar korrupsionin, për të garantuar drejtësinë dhe për të mbrojtur të drejtat e qytetarëve, apo mbështetja politike po e ndihmon atë të qëndrojë në pushtet pa llogaridhënien e duhur?

Integrimi europian nuk mund të kufizohet te takimet diplomatike, deklaratat politike dhe premtimet. Ai duhet të nënkuptojë sundimin e ligjit, drejtësinë e pavarur, institucionet demokratike dhe zbatimin e të njëjtave standarde për të gjithë, veçanërisht për ata që qeverisin.

Nëse Brukseli hesht përballë shqetësimeve serioze dhe nuk kërkon përgjegjësi konkrete, rrezikon të dëmtojë besueshmërinë e vlerave europiane që vetë pretendon të mbrojë. Europa nuk mund të kërkojë standarde demokratike nga Shqipëria dhe, njëkohësisht, të duket sikur mban në këmbë një pushtet të akuzuar nga kritikët për lidhje me interesa kriminale.

Shqipëria nuk është pronë e një qeverie, e një partie apo e rrjeteve të interesave të fuqishme. Ajo u përket qytetarëve të saj. Protestat e tyre duhet të dëgjohen, akuzat të hetohen dhe kushdo që ka shkelur ligjin të përballet me drejtësinë.

Sfida e Shqipërisë është të çlirohet nga një sistem që shumë qytetarë e perceptojnë si të korruptuar dhe të kapur nga interesa kriminale. Sfida e Europës është të tregojë nëse do të qëndrojë në anën e parimeve demokratike apo do të lejojë që interesat politike të mbizotërojnë mbi to.

Populli shqiptar meriton më shumë se premtime. Merit on liri, drejtësi dhe një shtet që u shërben qytetarëve, jo interesave të pushtetit.

What is burning is the patience of the Albanian people!

Edi Rama and his government can no longer conceal reality behind propaganda. Corruption scandals, investigations by SPAK, abuses of power and allegations of links between politics and criminal interests have placed the accountability of those in power under intense scrutiny. Albanians are demanding answers, justice and an end to impunity.

While gigantic towers rise across Tirana, students and high school pupils are asking themselves where they will live, where they will work and what kind of future awaits them. They see magnificent buildings but few opportunities to build their own lives. They see wealth accumulating while their families struggle to make ends meet.

This is the eruption of anger accumulated over many years, combined with the pain of citizens confronting the country’s deep political, economic and social crisis.

Students Are Not the Arsonists of Albania!

For four months, citizens have been protesting daily in Tirana. Now, students and high school pupils have joined the broader civic movement. This anger did not emerge overnight, and it cannot be explained away by a few broken windows.

When police forces are misused to exercise violence, provoke confrontations or escalate tensions, responsibility for every action must be investigated and established on the basis of evidence. The police must serve the law and the citizens, not the political interests of those in power.

All students cannot be blamed for the actions of particular individuals, nor should images of isolated incidents be used to conceal the reasons behind a wider civic revolt.

Destruction is when young people are forced to leave their country, when families are separated, when corruption erodes trust in the state, and when citizens can no longer see hope in their own homeland.

A Country Losing Its People and Its Future

Albania’s tragedy extends beyond poverty and emigration. It also concerns property, ancestral lands, public assets and national identity. Albanians have every right to demand accountability for agreements affecting their land, concessions that undermine the public interest, and decisions that put the nation’s wealth at risk.

Albanian lands have been defended with blood throughout the centuries. They must not be treated as bargaining chips in political and economic deals. A government has a duty to create conditions in which Albanians can live and work in their homeland, not drive them towards emigration and normalize the emptying of the country.

When young people leave in large numbers and citizens feel like strangers in their own homeland, the country is facing a crisis that propaganda cannot resolve.

Do Not Divide the Protests to Save Those in Power!

Whenever citizens unite against the government, accusations, confrontations and attempts to divert attention from the heart of the revolt emerge. On social media, claims about conspiracies and foreign agents circulate, while protesters are turned against one another.

But students have not taken to the streets to settle internal political disputes. They are demanding a future, justice and dignity. Any allegation of manipulation or foreign interference must be supported by evidence, not used to intimidate citizens and divide the protest movement.

Resignation Is the Protesters’ Demand

The message coming from the protesters is clear: 

Edi Rama’s resignation is non-negotiable!

They are demanding an end to a model of governance they hold responsible for corruption, impoverishment, emigration and the loss of public trust in institutions. They are demanding justice, political accountability and a state that serves its citizens rather than narrow interests.

Albania is not the property of a prime minister, a political party or a privileged group. It belongs to its citizens. No one has the right to hold an entire nation hostage indefinitely when its people are demanding the freedom to live with dignity and hope.

Albania is not being burned by students. Albania is boiling with the anger of a people who refuse to continue living under the weight of injustice!

Citizens exhausted by corruption are rising. Students who do not want to emigrate to secure a future are rising. High school pupils who refuse to inherit the despair of previous generations are rising.

No one can silence this revolt through propaganda, intimidation or division. A people determined to break the chains of modern-day slavery cannot be held hostage forever.

ALBANIA BELONGS TO THE ALBANIANS! THE FUTURE MUST NOT BE HELD HOSTAGE BY THOSE IN POWER!

SHQIPËRIA NË REVOLTË: NJË KOMB I VJEDHUR, I VARFËRUAR DHE I MARRË PENG KËRKON LIRINË!

Shqipëria është në revoltë, sepse populli ka arritur në pikën e fundit të durimit! Vendi nuk po vihet flakën nga studentët, pavarësisht asaj që mund të përpiqet të sugjerojë propaganda.

Ajo që po shpërthen është zemërimi i një populli të vjedhur, të varfëruar dhe të detyruar të largohet nga atdheu, pas vitesh të tëra padrejtësie, korrupsioni dhe keqqeverisjeje.

Thyerja e disa xhamave nuk do të thotë se Shqipëria po digjet. Shqipëria nuk është fasada e një ndërtese, xhamat e një institucioni qeveritar apo kullat që ngrihen në kryeqytet.

Shqipëria është populli i saj: familjet e ndara nga emigracioni, të rinjtë e detyruar të largohen dhe prindërit që shohin fëmijët e tyre të ikin drejt një të ardhmeje larg atdheut.

Ajo që po digjet është durimi i popullit shqiptar!

Edi Rama dhe qeveria e tij nuk mund ta fshehin më realitetin pas propagandës. Skandalet e korrupsionit, hetimet e SPAK-ut, shpërdorimi i pushtetit dhe dyshimet për lidhje mes politikës dhe interesave kriminale kanë vënë nën një vëzhgim të fortë përgjegjësinë e atyre që qeverisin. Shqiptarët kërkojnë përgjigje, drejtësi dhe fundin e pandëshkueshmërisë.

Ndërsa në Tiranë ngrihen kulla gjigante, studentët dhe nxënësit e shkollave të mesme pyesin veten se ku do të banojnë, ku do të punojnë dhe çfarë të ardhmeje i pret. Ata shohin ndërtesa madhështore, por pak mundësi për të ndërtuar jetën e tyre. Shohin pasuri që grumbullohet, ndërsa familjet e tyre luftojnë për të përballuar shpenzimet e jetesës.

Ky është shpërthimi i zemërimit të grumbulluar ndër vite, i ndërthurur me dhimbjen e qytetarëve që përballen me krizën e thellë politike, ekonomike dhe shoqërore të vendit.

Studentët nuk janë zjarrvënësit e Shqipërisë!

Prej katër muajsh, qytetarët protestojnë çdo ditë në Tiranë. Tani, studentët dhe nxënësit e shkollave të mesme i janë bashkuar kësaj lëvizjeje më të gjerë qytetare. Ky zemërim nuk lindi brenda një nate dhe nuk mund të shpjegohet apo të mohohet përmes disa xhamave të thyer.

Studentët nuk po i vënë flakën Shqipërisë. Zjarri i vërtetë është ndezur nga kriza e thellë politike dhe ekonomike, ndërsa reagimi i qeverisë ndaj protestave ngre pikëpyetje serioze.

Kur forcat e policisë keqpërdoren për të ushtruar dhunë, për të provokuar përplasje apo për të përshkallëzuar tensionet, përgjegjësia për çdo veprim duhet të hetohet dhe të përcaktohet mbi bazën e provave. Policia duhet t’i shërbejë ligjit dhe qytetarëve, jo interesave politike të atyre që janë në pushtet.

Të gjithë studentët nuk mund të fajësohen për veprimet e individëve të veçantë. Po ashtu, pamjet e incidenteve të izoluara nuk duhet të përdoren për të fshehur arsyet e një revolte të gjerë qytetare.

Shkatërrimi i vërtetë nuk është thyerja e disa xhamave. Shkatërrimi i vërtetë është shkatërrimi i së ardhmes së një brezi të tërë!

Shkatërrim është kur të rinjtë detyrohen të largohen nga vendi i tyre, kur familjet ndahen, kur korrupsioni shkatërron besimin te shteti dhe kur qytetarët nuk shohin më shpresë në atdheun e tyre.

Një vend që po humbet njerëzit dhe të ardhmen e tij

Tragjedia e Shqipërisë shkon përtej varfërisë dhe emigracionit. Ajo lidhet edhe me pronat, trojet e trashëguara, pasuritë publike dhe identitetin kombëtar. Shqiptarët kanë të drejtë të kërkojnë llogaridhënie për marrëveshjet që prekin tokën e tyre, koncesionet që cenojnë interesin publik dhe vendimet që vënë në rrezik pasurinë kombëtare.

Trojet shqiptare janë mbrojtur me gjak gjatë shekujve. Ato nuk duhet të trajtohen si monedha pazari në marrëveshje politike dhe ekonomike. Detyra e një qeverie është të krijojë kushtet që shqiptarët të jetojnë dhe të punojnë në atdheun e tyre, jo t’i shtyjë drejt emigracionit dhe ta paraqesë zbrazjen e vendit si diçka normale.

Kur të rinjtë largohen në numër të madh dhe qytetarët ndihen të huaj në vendin e tyre, vendi po përballet me një krizë që propaganda nuk mund ta zgjidhë.

Mos i përçani protestat për të shpëtuar ata që janë në pushtet!

Sa herë që qytetarët bashkohen kundër qeverisë, shfaqen akuza, përplasje dhe përpjekje për ta larguar vëmendjen nga thelbi i revoltës. Në rrjetet sociale qarkullojnë pretendime për komplote dhe agjentë të huaj, ndërsa protestuesit vihen kundër njëri-tjetrit.

Por studentët nuk kanë dalë në rrugë për të zgjidhur mosmarrëveshjet e brendshme politike. Ata kërkojnë të ardhme, drejtësi dhe dinjitet. Çdo pretendim për manipulim apo ndërhyrje të huaj duhet të mbështetet në prova dhe jo të përdoret për të frikësuar qytetarët e për të përçarë lëvizjen protestuese.

Mos e ngatërroni revoltën popullore me kaosin që mund ta shoqërojë atë. Mos i fajësoni studentët për një krizë që ata nuk e kanë krijuar!

Dorëheqja është kërkesa e protestuesve

Mesazhi që vjen nga protestuesit është i qartë:

DORËHEQJA E EDI RAMËS ËSHTË E PANEGOCIUESHME!

Ata kërkojnë t’i jepet fund një modeli qeverisjeje që e konsiderojnë përgjegjës për korrupsionin, varfërimin, emigracionin dhe humbjen e besimit te institucionet publike. Ata kërkojnë drejtësi, përgjegjësi politike dhe një shtet që u shërben qytetarëve, në vend të interesave të ngushta.

Shqipëria nuk është pronë e një kryeministri, e një partie politike apo e një grupi të privilegjuarish. Ajo u përket qytetarëve të saj. Askush nuk ka të drejtë ta mbajë peng një komb të tërë pa afat, kur populli i tij kërkon lirinë për të jetuar me dinjitet dhe shpresë.

Shqipëria nuk po digjet nga studentët. Shqipëria po zien nga zemërimi i një populli që refuzon të vazhdojë të jetojë nën peshën e padrejtësisë!

Qytetarët e lodhur nga korrupsioni po ngrihen. Studentët që nuk duan të emigrojnë për të siguruar një të ardhme po ngrihen. Nxënësit e shkollave të mesme, të cilët refuzojnë të trashëgojnë dëshpërimin e brezave të mëparshëm, po ngrihen.

Askush nuk mund ta heshtë këtë revoltë përmes propagandës, frikësimit apo përçarjes. Një popull i vendosur për të këputur zinxhirët e skllavërisë moderne nuk mund të mbahet peng përgjithmonë.

SHQIPËRIA U PËRKET SHQIPTARËVE! E ARDHMJA NUK DUHET TË MBAHET PENG NGA ATA QË JANË NË PUSHTET!

Dhjetori i vitit 1990 shënoi një kthesë historike për Shqipërinë. Në atë periudhë vendimtare, Sali Berisha mori një rol drejtues në lëvizjen studentore që sfidoi regjimin komunist dhe u bë një nga figurat kryesore të procesit që çoi drejt pluralizmit politik dhe vendosjes së demokracisë.

Si themelues dhe kryetar i Partisë Demokratike, Berisha u bë një nga protagonistët e ndryshimit politik të vendit. Më pas, si Presidenti i parë i Shqipërisë pluraliste, ai mori pjesë në një nga etapat më të rëndësishme të tranzicionit shqiptar dhe të orientimit të vendit drejt Perëndimit.

Rruga e tij politike edhe si Kryeministër i vëndit, është shoqëruar me përballje, debate dhe sfida, por emri i tij mbetet i lidhur ngushtë me historinë e pluralizmit shqiptar dhe me zhvillimet politike të tri dekadave të fundit.

Gëzuar ditëlindjen, Sali Berisha!

AL in Sweden – Diaspora Shqiptare në Suedi 🇦🇱🇸🇪

Të nderuara motra dhe vëllezër demokratë,

Dje u thirr një protestë kombëtare, por pjesëmarrja ishte jashtëzakonisht e dobët. Ishte një pamje e dhimbshme, ndoshta më e dobëta në gjithë historinë e Partisë Demokratike që nga themelimi i saj.

Pse kemi arritur në këtë gjendje? A nuk duhet të ndalemi e të reflektojmë seriozisht për arsyet?

Më thoni, ju lutem: cili deputet ka pasur pranë vetes në këtë protestë një anëtar të familjes së tij?

Pse nuk janë mobilizuar as njerëzit e tyre më të afërt?

Nëse nuk arrijnë të bindin as familjarët, si mund të bindin qytetarët?

Po ne, demokratët e thjeshtë, çfarë jemi?

A nuk ju vjen turp që rrini nën hijen e Sali Berishës, ndërkohë që ai është njeriu që e ka mbajtur gjallë këtë parti në ditët e saj më të vështira?

Pa kontributin e tij, shumë prej atyre që sot mbajnë poste nuk do të kishin arritur aty ku janë.

Ku është Forumi i Gruas?

Ku është zëri i tij? Ku është kryesia? A nuk ka ardhur koha të flitet hapur, pa frikë dhe pa llogari personale?

Boll më me këtë gjendje! 

Nëse vazhdohet kështu dhe hyjmë në zgjedhjet e ardhshme vendore pa reflektim, rrezikojmë të përjetojmë katastrofën më të madhe elektorale në historinë e Partisë Demokratike.

Ju garantoj që, në këto kushte, rreziku është real që të fitojmë vetëm Tropojën dhe Kavajën.

Unë dhe pak miq që kemi mbetur besnikë ndaj idealeve tona, kemi dhënë gjithçka për këtë parti. 

Kemi vuajtur burgime me vite, jemi plagosur me plumba dhe kemi humbur njerëzit tanë. 

Nuk e kemi bërë këtë për poste, privilegje apo përfitime personale, por për demokracinë dhe Shqipërinë.

Prandaj, atyre që kanë më shumë se dy mandate u them: bëni një hap pas dhe hapni rrugën për të rinjtë! 

Një parti që nuk rinovohet, që nuk dëgjon anëtarët e saj dhe që nuk vlerëson sakrificat e qëndrestarëve, rrezikon të humbasë jo vetëm zgjedhjet, por edhe besimin e njerëzve.

Respekt dhe mirënjohje për të gjithë qëndrestarët e vërtetë demokratë!

DEMOCRATS, HOW LONG WILL WE CONTINUE LIKE THIS?

✍🏽 Sali Lushaj 

Dear Democratic sisters and brothers,

Yesterday, a nationwide protest was called, but participation was extremely low. It was a painful sight, perhaps the weakest turnout in the entire history of the Democratic Party since its founding.

Why have we reached this point? Shouldn’t we stop and seriously reflect on the reasons?

First, closed electoral lists have created a reality that distances Democrats from decision-making and deprives them of hope for representation.

Second, the repeated candidacy of the same people for more than two terms has caused fatigue, dissatisfaction, and a lack of trust.

Third, many members of parliament have not remained close to their constituencies and have failed to maintain consistent ties with the Democrats who supported them.

Fourth, we have created a political culture in which some leave their municipalities to become members of parliament, while others take the opposite path. Meanwhile, young people are denied the opportunity to assume responsibility and bring new energy to the party.

Please tell me: which member of parliament had a family member standing beside them at this protest? Why were even their closest relatives not mobilized? If they cannot convince their own family members, how can they convince the citizens?

And what about us, the ordinary Democrats?

Aren’t you ashamed to remain under Sali Berisha’s shadow, when he is the person who kept this party alive during its most difficult days? Without his contribution, many of those who hold positions today would never have reached where they are.

Where is the Women’s Forum? Where is its voice? Where is the party leadership? Hasn’t the time come to speak openly, without fear and without personal calculations?

Enough of this situation! If we continue like this and enter the next local elections without serious reflection, we risk experiencing the greatest electoral catastrophe in the history of the Democratic Party. I assure you that, under these conditions, there is a real risk that we will win only Tropojë and Kavajë.

A few friends and I, who have remained faithful to our ideals, have given everything for this party. We have endured years in prison, been wounded by bullets, and lost our loved ones. We did not do this for positions, privileges, or personal gain, but for democracy and Albania.

Therefore, to those who have served more than two terms, I say: take a step back and make way for the younger generation! A party that does not renew itself, does not listen to its members, and does not value the sacrifices of its steadfast supporters risks losing not only elections, but also the people’s trust.

The Democratic Party belongs to no one. It belongs to the Democrats who have sacrificed for it and who still believe that Albania deserves a better future.

Respect and gratitude to all true, steadfast Democrats!

Duke parë këtë dokument, në fakt një leje qarkullimi për të internuarit e kampit të Savrës, u ktheva menjëherë në kujtime. Është një letër e zverdhur nga koha, e mbajtur për 67 vjet në arkivin e familjes. Një copë letër që, edhe pas kaq shumë vitesh, vazhdon të flasë. Dhe ka shumë për të treguar.

Nuk isha më shumë se shtatë vjeç kur na erdhi lajmi se kishin internuar gjyshen time, Uraninë, 68 vjeçe, dhe tezen Antoninë, vetëm 19 vjeçe.

Ishte dhjetor, një ditë shiu.

Dega e Brendshme ndodhej te shtëpia e Aleko Babës, fare pranë shtëpisë sonë. Sapo morëm vesh lajmin, vrapova bashkë me nënën time. Jashtë gardheve i pamë të dyja, duke qëndruar në shi, të lagura nga ai shi i imët që nuk pushonte. I shikonim, por nuk kishim ç’të bënim.

Me vete kishin vetëm një “kokosh plaçka” dhe dy pula. 

Edhe ato pula më janë ngulitur në kujtesë; dukej sikur “qanin” bashkë me to. 

Një polic shpirtmirë arriti të na i sillte në shtëpi, por gëzimi ynë zgjati vetëm pak. 
Pas dy ditësh, pulat e gjora ngordhën.

Pak më vonë sollën aty, të lidhur, edhe Petro Gjonin. Atij i kishte ikur vëllai, njësoj si dajua im.

Petrua kishte edhe një vëlla dëshmor, por në atë kohë kush pyeste për këto? 

Mjaftonte të ishe i lidhur me një familje të konsideruar “armike”. Atë natë fjetën mbi plaçkat e tyre dhe të nesërmen i nisën për në Saver.

Nuk kaloi shumë kohë dhe djali i tezes sime, Spiro Kutulla, që ishte shofer i një Skode të madhe me turi, më mori me vete. Kështu, një ditë, u gjenda edhe unë në Saver.

Rruga ishte baltë e llucë. Një tmerr i vërtetë. Në mes kalonte një rrugicë dhe, në të dy anët, shtriheshin barakat e famshme ku jetonin familje të tëra shqiptare.

Familje të mira, të kulturuara, të fisme, të mbledhura aty jo për atë që kishin bërë vetë, por për atë që regjimi mendonte se përfaqësonin.

Pranë tezes dhe gjyshes sime banonte familja e z. Vehap Hoxhës, një burrë zotni dhe shumë i kulturuar.

I ishte arratisur djali i vetëm, kushëri i Enver Hoxhës, bashkë me të bijat. Nerimanin, Suzanën dhe të tjerat nuk i kujtoj më.

Më kujtohet, megjithatë, se ishte një familje intelektuale; njëra prej vajzave ishte teniste, ndërsa tjetra mësuese pianoje.

Përballë tyre ishte familja e Abaz Kupit, atij patrioti që nuk reshti së vepruari për çështjen shqiptare.

Ishin Hyrija, Bardhi e të tjerë. Dhe Saveri, pak nga pak, më shfaqej si një botë e tërë njerëzish, secili me historinë e vet: Tefta Bajraktari, vajza e gjatë dhe e bukur; Zef e Ketrin Miraka; Koço Plashoti; Musta Sina; Simon Miraka; familja e eruditit Lazër Radi; familja Kokali; familjet Merlika e Dema.

Aty pashë edhe për herë të parë Shitin dhe Duffën, djalin dhe gruan e Qazim Mulletit, një prej figurave më të njohura e më të kulturuara të Tiranës.

Ishte e dhimbshme të shihje se si familjeve të tilla u ishte nxirë jeta nga shpifjet, nga frika dhe nga një sistem që nuk kishte nevojë për shumë prova për të dënuar njerëzit.

Por për mua, si fëmijë, Saveri ishte edhe vendi ku krijova shoqërinë time. Rrija gjatë aty dhe shoqërohesha me Lolo e Jot Gjonin, edhe pse ishin më të vegjël. 
Njihja edhe Taqo e Thoma Gjonin, djemtë e Spiro Gjonit, njëri më i mirë se tjetri. Ne fëmijët gjenim mënyrat tona për të luajtur e për t’u gëzuar, edhe pse rreth nesh ishte një realitet që sot, si i rritur, e kuptoj shumë më thellë.

Një nga gëzimet më të mëdha, jo vetëm për mua, por për të gjithë të internuarit, ishte kur merrnin leje për të dalë në qytetin e Lushnjës. 

Atëherë i shihje të veshur bukur, me biçikletat në duar, duke ecur qetë e krenarë nëpër rrugët e qytetit. 

Kishte diçka të veçantë në atë pamje. Edhe pse ishin të internuar, nuk e kishin humbur dinjitetin.

Zakonisht më merrte në biçikletë i ndjeri Zef Miraka. 
Ai më vonë arriti të arratisej në Korfuz dhe prej andej të mbërrinte në Shtetet e Bashkuara.

Në Lushnjë kisha edhe kushëririn tim, Nasi Bano, të atin e Maksit, Isidorit, Artanit e të tjerëve.

Nasi ishte nga ata njerëz që sfidonin frikën dhe na ndihmonin. Nuk mund të harroj as kushërirën e parë të nënës sime, Eleni (Milo) Doko, nënën e dirigjentit të Operës, Edmond Doko, dhe të inxhinierit Vasil Doko.

Edhe shoferët që vinin nga Vlora shpesh ndalonin e na merrnin me vete, duke sfiduar frikën e kohës. Kujtoj të atin e aktorit tonë të shquar Bujar Asqeriut, Andrea e Jani Konomin, Hanon Zenelin e shumë të tjerë.

Ishin njerëz që, në një kohë kur frika ishte bërë pjesë e përditshmërisë, përsëri gjenin një mënyrë për të ndihmuar.

Të paharruar.

Sepse Saveri nuk më ka mbetur në kujtesë vetëm për barakat, baltën, internimin dhe frikën. Më ka mbetur edhe për njerëzit. Për ata që vuajtën, por ruajtën dinjitetin. Për ata që ndihmuan, edhe kur ndihma mund t’u kushtonte. Dhe për ata që, në kohë të vështira, zgjodhën të mbeteshin njerëz.

Pastaj vinte ora 18:00.

Bin­te çanga.

Bëhej apeli.

Dhe të gjithë duhej të ishin aty.

Sot, pas 67 vitesh, një leje qarkullimi e zverdhur nga koha më ktheu te ato ditë.

Ndoshta dokumentet e tilla duken të vogla përballë historisë së madhe. Por, kur i mban në dorë, kupton se historia nuk është vetëm ajo që shkruhet në libra.

Historia është edhe një copë letër e ruajtur në heshtje për 67 vjet.

Është një fytyrë që të është ngulitur në kujtesë.

Një rrugë me baltë.

Një biçikletë.

Dy pula që ngordhën pas dy ditësh.

Një fëmijë që shikonte nga pas gardhit.

Dhe, në fund të ditës, tingulli i çangës në orën 18:00.

Apeli.

Dhe Saveri vazhdon të jetojë në kujtesë.

🇸🇪 REFORMER SOM STÄRKER STATEN HAR OCKSÅ ETT POLITISKT PRIS

🇸🇪 REFORMER SOM STÄRKER STATEN HAR OCKSÅ ETT POLITISKT PRIS

Det finns stunder då en stat måste fatta svåra beslut. Sverige behövde detta efter en period då den organiserade brottsligheten, segregationen, integrationsproblemen och otryggheten hade fått en omfattning som inte längre kunde ignoreras.

Regeringen som bildades 2022, med Tidöavtalet som grund, satte kampen mot brottsligheten, kontrollen över migrationen, integrationen, ekonomin, energin och säkerheten i centrum. Under denna period blev Sverige medlem i NATO den 7 mars 2024, samtidigt som regeringen vidtog en rad åtgärder för att stärka polisen, bekämpa den organiserade brottsligheten och förändra migrationspolitiken. (Regeringskansliet)

Kort sagt hade och har dessa stora reformer, som var mycket nödvändiga, också ett politiskt pris som inte var rättvist för Moderaterna (M) och särskilt för ledaren Ulf Kristersson.

Sverige består inte bara av de invandrare som missbrukar systemet.
Invandrare i Sverige (de flesta av dem) arbetar, betalar skatt, respekterar lagarna och har byggt sina liv här. Därför bör kampen mot brottsligheten och den oreglerade migrationen inte uppfattas som en kamp mot invandrare i allmänhet.

Här måste man också se påverkan från Sverigedemokraternas hårda retorik.

Dess ständiga angrepp på invandringen utan åtskillnad skapade hos en del av de invandrade grupperna en känsla av att de bedömdes som en enda grupp.
Denna känsla utnyttjades, och i vissa fall underblåstes den av politiska och organisatoriska aktörer, vilket skapade en politisk motreaktion.

I detta klimat kan man inte heller bortse från rollen hos vissa religiösa centra eller organisationer med utländska kopplingar, när de ägnar sig åt politisk propaganda, radikalisering eller skapandet av parallella strukturer.

Religionsfrihet är en rättighet. Antidemokratiskt inflytande är en annan fråga.

Staten måste vara stark mot brottsligheten, men rättvis mot medborgaren.

Ulf Kristerssons regering hade tagit på sig en stor politisk börda för att förändra landets riktning. Kristersson ledde Sverige under en svår period och under hans mandatperiod blev landet medlem i NATO, en historisk förändring av svensk säkerhetspolitik. (Regeringskansliet)

Men valet visade också politikens andra sida: reformer som syftar till att stärka staten kan ha ett politiskt pris hos en del av väljarna, särskilt när de kombineras med en retorik som vissa medborgare upplever som exkluderande.

Kristersson kan bedömas olika av olika medborgare.
Men en sak står klar: Den statsmannen tog på sig en tung politisk börda och ledde landet under en period då många av de nödvändiga besluten varken var lätta eller utan kostnader.

Av denna anledning förtjänar hans arbete respekt och offentlig uppskattning. Inte därför att varje beslut var felfritt, utan därför att det krävs ansvar, beslutsamhet och en beredskap att också bära de politiska konsekvenserna av fattade beslut när man leder ett land i svåra tider.

Och kanske ligger just här en av demokratins paradoxer: reformer som syftar till att stärka staten kanske inte belönas omedelbart vid valurnorna.

Och när ett religiöst centrum förlorar sin riktning och förvandlas till en politisk vänstercell, som vi också har sett i andra fall, då är problemet inte längre den religiösa tron. Problemet är användningen av en religiös struktur för politiska syften.

För regeln är inte riktad mot invandraren.

Regeln är till för att skydda medborgaren.

Och en stark stat mäts inte bara genom sin styrka att införa regler, utan också genom sin förmåga att tillämpa dem utan att förlora förtroendet hos laglydiga medborgare.

REFORMAT QË FORCOJNË SHTETIN KANË EDHE NJË KOSTO POLITIKE

Ka momente kur një shtet duhet të marrë vendime të vështira. Suedia e kishte të nevojshme këtë pas një periudhe kur krimi i organizuar, segregacioni, problemet e integrimit dhe pasiguria kishin marrë përmasa që nuk mund të injoroheshin.

Qeveria e formuar në vitin 2022, mbi bazën e marrëveshjes së Tidö, vendosi në qendër luftën kundër krimit, kontrollin e migracionit, integrimin, ekonominë, energjinë dhe sigurinë. Gjatë kësaj periudhe, Suedia u bë anëtare e NATO-s më 7 mars 2024, ndërsa qeveria ndërmori një sërë masash për forcimin e policisë, luftën kundër krimit të organizuar dhe ndryshimin e politikës së migracionit. (Regeringskansliet)

Me pak fjalë këto reforma të mëdha që ishin tejet të nevojshme kanë dhe patën një kosto politike jo të drejtë për moderatët (M) dhe veçanarisht për liderin Ulf Kristersson

Suedia nuk përbëhet vetëm nga ata emigrantë që abuzojnë me sistemin.
Emigrantët në suedi (shumica e tyre) punojnë, paguajnë taksa, respektojnë ligjet dhe e kanë ndërtuar jetën e tyre këtu. Prandaj lufta kundër krimit dhe emigracionit të parregullt nuk duhet të perceptohet si luftë kundër emigrantit në përgjithësi.

Këtu duhet parë edhe ndikimi i retorikës së fortë të Sverigedemokraterna-s. Sulmet e vazhdueshme të saj ndaj emigracionit pa dallim, krijuan te një pjesë e komuniteteve emigrante ndjesinë se po gjykoheshin si një grup i vetëm.
Kjo ndjesi u shfrytëzua,dhe në disa raste u ushqye nga aktorë politikë e organizativë, duke krijuar një kundër reagim politik.

Në këtë klimë nuk mund të anashkalohet as roli i disa qendrave fetare apo organizatave me lidhje të huaja, kur ato përfshihen në propagandë politike, radikalizim apo krijimin e strukturave paralele.

Liria fetare është një e drejtë. Ndikimi antidemokratik është një çështje tjetër.

Shteti duhet të jetë i fortë ndaj krimit, por i drejtë me qytetarin.

Qeveria e Ulf Kristersson kishte marrë përsipër një peshë të madhe politike për të ndryshuar drejtimin e vendit. Kristersson udhëhoqi Suedinë në një periudhë të vështirë dhe gjatë mandatit të tij vendi hyri në NATO, një ndryshim historik në politikën suedeze të sigurisë. (Regeringskansliet)

Por zgjedhjet treguan edhe anën tjetër të politikës: reformat që synojnë forcimin e shtetit mund të kenë një kosto te një pjesë e elektoratit, veçanërisht kur ato shoqërohen me një retorikë që disa qytetarë e përjetojnë si përjashtuese.

Kristersson mund të vlerësohet ndryshe nga qytetarë të ndryshëm.
Por një gjë mbetet e qartë: Ai shtetar mori mbi supe një barrë të rëndë politike dhe drejtoi vendin në një periudhë kur shumë prej vendimeve të nevojshme nuk ishin as të lehta dhe as pa kosto.

Për këtë arsye, puna e tij meriton respekt dhe mirënjohje publike. Jo sepse çdo vendim ishte i pagabueshëm, por sepse drejtimi i një vendi në kohë të vështira kërkon përgjegjësi, vendosmëri dhe gatishmëri për të përballuar edhe pasojat politike të vendimeve të marra.

Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron një nga paradokset e demokracisë: reformat që synojnë të forcojnë shtetin mund të mos shpërblehen menjëherë në kutinë e votimit.

Ndoshta edhe kërkesa jonë që drejtues politikë të takoheshin drejtpërdrejt me emigrantët, për të biseduar dhe sqaruar keqinterpretimet, dikujt mund t’i jetë dukur si “tallava”. Por në një demokraci dialogu me qytetarët e sidomos me emigracionin nuk është tallava, por pjesë e politikës.

Dhe kur një qendër fetare humb drejtimin e saj dhe kthehet në një celulë politike të majtë, siç kemi parë edhe në raste të tjera, atëherë problemi nuk është më besimi fetar. Problemi është përdorimi i një strukture fetare për qëllime politike.

Sepse rregulli nuk është kundër emigrantit.

Rregulli është në mbrojtje të qytetarit.

Dhe një shtet i fortë nuk matet vetëm me forcën për të vendosur rregulla, por edhe me aftësinë për t’i zbatuar ato pa humbur besimin e qytetarëve të ligjshëm.

82-vjetori i Betejës së Qafë Kolqit !
Nga Gjovalin PROGNI

Rezistenca e parë antikomuniste nisi në mesin e nëntorit 1944 nga Nikaj-Mërturasit, në Qafën e Kolqit, ku mbetën të vrarë disa burra, por aty mbeti e vrarë edhe Xhemile Shehu (motra e Mehmet Shehut), komandantja e brigadës partizane.

Për pasojë, Nikaj-Mërturi do të thyhej me çdo çmim, duke vrarë edhe njerëz të pafajshëm, duke djegur edhe shtëpi, për të kulmuar me “manifestin kriminal komunist” të 29 shtatorit 1946 në Lekbibaj (ditën e Shën Mhillit), kur u thirrën 2.000 burra, nga mosha 16 deri në 80 vjeç, me qëllim terrorizimin dhe nënshtrimin përfundimtar, duke pushkatuar në prezencë të burrit të qëndresës, Fet Sadikut, dhe të riut Ukë Çunit.

“Hiq kush t’jesh prej n’shtat e n’shtatdhet, se po vjen komunisti, anmiku i Atdheut dhe Fesë”!

Ky ishte kushtrimi që Pader Nikaj, prej Kishës së Palçit, lëshoi 82 vjet më parë, në mesin e nëntorit të vitit 1944, kur komunisti mësyu si bisha e tërbueme Nikaj-Mërturin për ta nënshtruar, pasi kishte nënshtruar me dhunë rrafshin e Malësisë së Gjakovës. Kushtrimi menjëherë mori dhenë.

E burrat kreshnikë të kësaj krahine legjendare, të cilët ditën të presin me pushkë çdo pushtues që iu mësyu vatanit dhe trojeve shqiptare, si turk e shkja, italian e gjerman, edhe kësaj radhe u bënë bashkë. Qitën kushtrimin edhe ndër shefitaret e tyre të përjetshëm, në Shalë e në Shosh, me të cilët ndanë gjithmonë gëzimin dhe idhnimin.

Të gjithë së bashku filluan përgatitjet për përballjen me bishën komuniste, trupat e së cilës drejtoheshin nga Xhemile Shehu (motra e xhelatit Mehmet Shehu), të cilat ishin drejtuar për në Qafën e Kolqit.

Roli i parisë së krahinës, bajraktarëve e vojvodëve, në përgatitjen e qëndresës ishte i jashtëzakonshëm.

U prenë këmbët e urës mbi lumin e Mërturit, për të penguar kalimin e forcave komuniste në zonë, në qoftë se do të thyhej Qafa e Kolqit. Njëkohësisht, trimat Nikaj-Mërturas mbërritën në Qafën e Kolqit, vendi ku do të organizohej prita, dhe u vendosën nëpër pozicione.

Forcat partizane kishin dërguar emisarë për t’u marrë vesh me parinë, në mënyrë që të mos kishte rezistencë, por malësorët trima, duke e ditur se çfarë i priste, nuk pranuan kurrfarë kompromisi.

Dita e parë e përballjes ishte shumë e përgjakshme.

Nga malësorët trima ranë në fushë-betejë:

* Babun Ukë Gjonpali, nga Perajt e Nikajve;
* Qun Kol Marticanaj, nga Perajt e Nikajve;
* Martin Pal Pepkolaj, nga Raja e Mërturit;
* Kol Zef Kukaj, nga Raja e Mërturit.

Në përpjekje e sipër, vritet Xhemile Shehu, komandantja e forcave partizane.

Vlen për t’u theksuar se humbjen e motrës së Mehmet Shehut në këtë betejë, të cilën nuk ua fali kurrë Nikaj-Mërturit, e pasoi një hakmarrje e egër.

Persekutimi komunist në këtë zonë do të ishte më i egër se askund tjetër.

Pas kësaj qëndrese të pashoqe të kreshnikëve të Nikaj-Mërturit, forcat komuniste tërhiqen për ta vazhduar sulmin ditën e nesërme me hakmarrje, jo nga Qafa e Kolqit, e cila u bë Qafa e Ferrit për ta, por duke përdorur rrugë të tjera, nga Dragobia – Lugu i Sylbicës – Qeresh Mulaj.

Gjatë këtij rrugëtimi, vranë edhe tre fshatarë të pafajshëm Nikaj-Mërturas, me pretekstin e pjesëmarrjes në qëndresën e ditës së parë.

Sulmi i ditës së dytë i gjeti të papërgatitur malësorët. Ndaj, Nikaj-Mërturi iu dorëzua sundimit komunist, për t’u pasuar me ngjarje shtypëse e terrorizuese ndaj familjeve të mëdha dhe burrave veprimtarë antikomunistë.

Paralajmërimi i Pader Nikajt doli i vërtetë; në pushtet erdhën ata që për Fe kishin idealet e Partisë dhe për Atdhe kishin Internacionalizmin proletar.

Vlen të theksohet fakti se qëndresa antikomuniste e Nikaj-Mërturit, pa diskutim, është ndër të parat, për të mos thënë e para në Shqipëri, pra e para e këtyre përmasave, e cila meriton një vend të veçantë në historinë antikomuniste të Shqipërisë.

Nderim për jetë qëndresës heroike të Nikaj-Mërturit, “Nderi i Kombit”!

Lavdi të përjetshme këtyre burrave që dhanë jetën në përpjekje me kuçedrën komuniste, për Atdhe dhe Fe!

KUR NARKO-PROPAGANDA TREMBET NGA FAKTET

Për vite, “Non Grata”, FBI-ja, Washingtoni, Sorosi e çdo emër i madh janë përdorur si armë propagandistike kundër Sali Berishës dhe opozitës.

Por emrat nuk janë prova.

Sot kemi një realitet që propaganda nuk e ndryshon dot:

SALI BERISHA ËSHTË PËRSËRI NË SHBA.

Dhe jo për një udhëtim privat.

Ai ndodhet atje si pjesë e një delegacioni politik të ftuar nga bota republikane amerikane, në një rol drejtues.

Pas viteve të përpjekjeve për ta paraqitur si të izoluar, të rrëzuar dhe politikisht të përfunduar, Berisha është ende në këmbë.

Me dinjitet, me qëndresë dhe pa u tërhequr nga beteja.

Viza është marrë në Ambasadën Amerikane në Tiranë, por askush nuk duhet të sillet sikur një ambasadë vendos sipas dëshirës së një individi. Pas saj qëndron struktura institucionale e shtetit amerikan.

Kjo nuk është “falje zyrtare” dhe nuk është vendim gjykate.

Por është një zhvillim politik që nuk mund të injorohet.

Dhe ngre një pyetje të thjeshtë:

Po sikur disa vendime politike të së kaluarës të kenë qenë të gabuara?

Sidomos kur ato janë përdorur në Shqipëri si armë për të delegjitimuar opozitën dhe për të ndikuar mbi votuesit.

Rekrutimi nga Narkoshteti i drejtuesit të FBI-së McGonigal na kujton gjithashtu se edhe institucionet më të fuqishme nuk janë të pagabueshme dhe se zyrtarët e tyre mund të abuzojnë me detyrën.

Prandaj, mjaft me “burime nga Washingtoni”, insinuata dhe gjykata Facebook-u.

KU JANË PROVAT?

Sepse kur faktet ekzistojnë, nuk kanë nevojë për zhurmë.

Dhe kur mungojnë faktet, zhurma mediatike që është edhe arma e juaj e preferuar, është thjesht propagandë .

SALI BERISHA IS BACK IN THE UNITED STATES.

And not on a private trip.

He is there as part of a political delegation invited by the Republican world in the United States, in a leadership role.

After years of attempts to portray him as isolated, politically defeated and finished, Berisha is still standing.

With dignity, determination and without retreating from the political battle.

His visa was obtained at the U.S. Embassy in Tirana, but no one should pretend that an embassy issues visas according to the personal wishes of one individual. Behind such a decision stands the institutional structure of the U.S. government.

This is not an official apology, nor is it a court ruling.

But it is a political development that cannot simply be ignored.

And it raises a simple question:

What if some of the political decisions of the past were wrong?

Especially when those decisions were subsequently used in Albania as weapons to delegitimize the opposition and influence voters.

The McGonigal case also reminds us that even the most powerful institutions are not infallible, and that officials can abuse their positions.

So enough with “sources in Washington,” insinuations and Facebook courts.

If there is evidence — PRESENT IT.

If there are investigations — LET THE INSTITUTIONS SPEAK.

If there is criminal responsibility — LET THE COURTS DECIDE.

Berisha is not above the law.

BUT NEITHER ARE HIS OPPONENTS.

And today the question is stronger than the propaganda:

WHERE IS THE EVIDENCE?

Because when facts exist, they do not need noise.

And when facts are missing, noise is simply propaganda.

NÄR PROPAGANDAN FRUKTAR FAKTA

I åratal har ”Non Grata”, FBI, Washington, Soros och andra stora namn använts som politiska vapen mot Sali Berisha och oppositionen.

Men stora namn är inte bevis.

I dag finns det en verklighet som propagandan inte kan förändra:

SALI BERISHA ÄR TILLBAKA I USA.

Och inte på en privat resa.

Han befinner sig där som en del av en politisk delegation inbjuden av den republikanska världen i USA, i en ledande roll.

Efter år av försök att framställa honom som isolerad, politiskt besegrad och färdig står Berisha fortfarande kvar.

Med värdighet, beslutsamhet och utan att dra sig tillbaka från den politiska kampen.

Visumet utfärdades vid USA:s ambassad i Tirana. Men ingen bör låtsas att en ambassad utfärdar visum efter en enskild diplomats personliga vilja. Bakom ett sådant beslut står den amerikanska statens institutionella struktur.

Detta är inte en officiell ursäkt och inte heller ett domstolsbeslut.

Men det är en politisk utveckling som inte kan ignoreras.

Och den väcker en enkel fråga:

Tänk om vissa politiska beslut från det förflutna faktiskt var felaktiga?

Särskilt när dessa beslut i Albanien har använts som politiska vapen för att delegitimera oppositionen och påverka väljare.

McGonigal-fallet påminner oss dessutom om att inte ens de mäktigaste institutionerna är ofelbara och att tjänstemän kan missbruka sin ställning.

Så nog med ”källor i Washington”, insinuationer och Facebook-domstolar.

Om det finns bevis — LÄGG FRAM DEM.

Om det finns utredningar — LÅT INSTITUTIONERNA TALA.

Om det finns straffrättsligt ansvar — LÅT DOMSTOLARNA AVGÖRA.

Berisha står inte över lagen.

MEN DET GÖR INTE HELLER HANS MOTSTÅNDARE.

Och i dag är frågan starkare än propagandan:

VAR ÄR BEVISEN?

För när fakta finns behövs inget oväsen.

Och när fakta saknas är oväsendet bara propaganda.

ATT HA ETT IDEAL

När posten tar slut, då börjar idealet att synas.

Margareta Cederfelt är ett välkänt namn inom svensk och europeisk politik. Hon har varit riksdagsledamot under flera mandatperioder, tidigare vice president och senare president för OSSE:s parlamentariska församling, och har lång erfarenhet av internationell parlamentarisk diplomati. Under åren har hon även haft viktiga uppdrag inom Interparlamentariska unionen (IPU).

Men det som imponerar mest på mig är inte bara hennes politiska karriär. Det är vad hon gör efter att hon har beslutat sig för att inte längre kandidera till riksdagen.

Margareta fortsätter att vara ute på fältet, möta medborgare, samtala med dem och kampanja för Moderaterna och dess kandidater. Hon arbetar för en politisk kraft även om hon den här gången inte själv söker ett mandat.

Och det är just här skillnaden ligger.

Om politik bara handlade om personligt intresse, varför skulle man fortsätta arbeta när det inte längre finns en post att vinna?

För att man tror på något.

För att man har ett ideal.

För att man ser politik som ett samhällsuppdrag och inte som en personlig investering.

Här blir också kontrasten tydlig mot det vi så ofta har sett i Albanien.

I Albanien verkar det för många politiker som om politiken börjar med kandidaturen och slutar med posten. När de står på listorna söker de röster. När de får mandat söker de makt. När de förlorar sin post eller hamnar utanför listorna är det vissa som inte bara drar sig undan, utan också vänder sig mot den politiska kraft som lyfte dem och gjorde dem till ledamöter, ministrar, borgmästare eller direktörer.

Här ser man idealet. I Albanien ser man alltför ofta egenintresset.

Här kan en politiker sluta vara kandidat och ändå fortsätta arbeta för sitt parti.

För vissa i Albanien gäller däremot att om det inte längre finns en stol åt dem själva, då finns det inte heller något parti, inget ideal och ingen medborgare att kämpa för.

Detta är skillnaden mellan politiskt idealism och politisk materialism.

Idealisten frågar: ”Vad kan jag göra för det jag tror på?”

Materialisten frågar: ”Vad kan jag få ut av det?”

Och just därför är Margareta Cederfelt, och inte bara hon, ett exempel som förtjänar att uppskattas.

För en politikers värde mäts inte bara när han eller hon har ett mandat.

Det mäts framför allt när mandatet inte längre är deras eget.

Om man även då fortsätter att arbeta, övertyga, tjäna samhället och stödja andra, då förstår man att det bakom politiken har funnits ett ideal och inte bara ett personligt intresse.

Posten kan ta slut. Idealet gör det inte.

Och det är denna demokratiska kultur som vi också måste lära oss att bygga i Albanien.

Men åtminstone efter att deras mandat har tagit slut borde de inte försvinna som om de aldrig hade varit en del av den politiska kraft som de tillhörde. Ännu värre är det när de förvandlar sin personliga besvikelse till hat och börjar lägga hinder i vägen för det egna partiet – det parti som en gång stödde dem och hjälpte dem att nå politiska positioner.

Mandatet tar slut, posten tar slut, men tacksamheten, värdigheten och idealet borde inte ta slut.

🇦🇱🌎🇸🇪🇦🇱🌎🇸🇪🇦🇱🌎🇸🇪

TË KESH IDEAL

Kur posti mbaron, atëherë fillon të duket ideali.

Margareta Cederfelt është një emër i njohur i politikës suedeze dhe europiane. Deputete e Riksdagut për disa mandate, ish-zëvendëspresidente dhe Presidente e Asamblesë Parlamentare të OSBE-së, me një përvojë të gjatë në diplomacinë parlamentare ndërkombëtare, ajo ka mbajtur ndër vite përgjegjësi të rëndësishme edhe në kuadër të Unionit Ndërparlamentar (IPU).

Por ajo që më bën përshtypje nuk është vetëm karriera e saj politike. Është ajo që bën pasi ka vendosur të mos kandidojë më për Riksdagun.

Margareta vazhdon të jetë në terren, të takojë qytetarët, të flasë me ta dhe të bëjë fushatë për Moderaterna-n dhe kandidatët e saj. Punon për një forcë politike edhe pse këtë herë nuk kërkon një mandat për veten.

Dhe këtu qëndron dallimi.

Nëse politika do të ishte vetëm interes personal, pse do të vazhdoje të punosh kur nuk ke më një post për të fituar?

Sepse beson.

Sepse ke ideal.

Sepse e kupton politikën si shërbim dhe jo si investim personal.

Këtu është edhe kontrasti i madh me atë që kemi parë shpesh në Shqipëri.

Në Shqipëri, për shumë politikanë, duket sikur politika fillon me kandidaturën dhe mbaron me postin. Kur janë në lista, kërkojnë votën. Kur marrin mandatin, kërkojnë pushtetin. Kur humbin postin ose mbeten jashtë listave, disa jo vetëm që largohen, por kthehen edhe kundër forcës politike që i ngriti, i bëri deputetë, ministra, kryetarë bashkie apo drejtorë.

Këtu shohin idealin, në Shqipëri shumë shpesh shohin interesin.

Këtu një politikan mund të mos jetë më kandidat dhe përsëri të punojë për partinë e tij.

Ndërsa për disa në Shqipëri, nëse nuk ka më karrige për vete, nuk ka më as parti, as ideal, as qytetar.

Ky është ndryshimi mes idealizmit dhe materializmit politik.

Idealisti pyet: “Çfarë mund të bëj për atë që besoj?”

Materialisti pyet: “Çfarë mund të marr prej saj?”

Dhe pikërisht për këtë Margareta Cederfelt dhe jo vetëm ajo, janë një shembull që meriton të vlerësohet.

Sepse vlera e një politikani nuk matet vetëm kur ka një mandat.

Matet sidomos atëherë kur mandati nuk është më i tij.

Nëse edhe atëherë vazhdon të punojë, të bindë, të shërbejë dhe të mbështesë të tjerët, atëherë kupton se pas politikës ka pasur një ideal dhe jo vetëm një interes.

Posti mund të mbarojë. Ideali jo.

Dhe kjo është demokracia që duhet të mësojmë të ndërtojmë edhe në Shqipëri.

Ne e dimë se politikanët apo pushtetarët tanë nuk mund të bëhen lehtësisht si ata perëndimorë, e aq më pak si suedezët, që mund të ecin nëpër qytet mes qytetarëve, pa bodyguard, pa frikë, në këmbë apo me biçikletë.

Por, të paktën, pas përfundimit të mandatit, të mos largohen sikur të mos kenë qenë kurrë pjesë e asaj force politike; aq më keq, të mos e kthejnë zhgënjimin personal në urrejtje dhe të mos u vënë ferra nën këmbë atyre që dikur i mbështetën dhe i ngritën politikisht.

Mandati mbaron, posti mbaron, por mirënjohja, dinjiteti dhe ideali nuk duhet të mbarojnë.

Disa prej atyre që u rritën politikisht, u bënë deputetë, ministra, drejtues dhe figura publike nën siglën e Partisë Demokratike, harruan shpejt se nga kishin ardhur. Sapo menduan se Berisha ishte politikisht i “mbaruar,” nuk u mjaftuan me largimin prej tij. Ata deshën edhe rrënimin e tij politik dhe, kur menduan se ai kishte rënë, nisën të kërkonin edhe eshtrat.

Këta njerëz, të cilët për vite me radhë u majmën me pushtetin, strukturat dhe votën e demokratëve, u përpoqën të ndërtonin një alternativë mbi rrëzimin e atij që dikur i kishte ngritur. Në vend që të ndërtonin të ardhmen e tyre me ide, punë dhe besimin e demokratëve, pritën rënien e Berishës për të pretenduar trashëgiminë e tij.

Dhe pikërisht këtu qëndron një nga paradokset më të mëdha të politikës shqiptare.

Ata që duhej të përballeshin me pushtetin e Edi Ramës, shpesh u shfaqën më të zellshëm në sulmet kundër Berishës dhe Partisë Demokratike. Për shumë demokratë, kjo nuk ishte më thjesht një përplasje politike, por një përpjekje për ta dobësuar opozitën nga brenda, ndërkohë që pushteti përfitonte nga përçarja.

Për vite me radhë u ushqye një narrativë e njëjtë: Berisha ishte i izoluar, politikisht i përfunduar dhe pa të ardhme. Por sot, ata që e shpallën të vdekur politikisht duhet të përballen me një fakt që nuk mund ta ndryshojnë me deklarata televizive.

Berisha qëndroi.

Ai nuk u tërhoq, nuk u dorëzua dhe, mbi të gjitha, nuk e humbi lidhjen me bazën demokrate. Përkundrazi, me një thirrje të tij, demokratë që shumëkush i kishte shpallur të përçarë dhe të dorëzuar u mblodhën përsëri rreth tij dhe rreth Partisë Demokratike.

Këtë, malavitat politike nuk e besuan.

Nuk e besuan se pas gjithë këtyre viteve sulmesh, përçarjesh dhe përpjekjesh për ta nxjerrë nga skena, një thirrje e Berishës do të mjaftonte për të bashkuar përsëri pjesën më të madhe të demokratëve.

Dhe tani, kur Berisha po përgatitet të rikthehet në Shtetet e Bashkuara, të njëjtët njerëz janë hedhur përsëri në sulm. Sikur të mos kishin mësuar asgjë nga pesë vitet e fundit.

Por historia ka një të keqe për ata që përpiqen ta manipulojnë: ajo nuk fshihet.

Mund ta kritikosh Berishën. Mund të mos pajtohesh me të. Mund ta kundërshtosh politikisht. Por nuk mund ta zhdukësh historinë e tij, as historinë e Partisë Demokratike dhe të pluralizmit shqiptar.

Sali Berisha nuk është thjesht një individ në PD. Ai është pjesë e historisë së krijimit të saj, e betejës për pluralizëm dhe e një brezi politik që ndryshoi Shqipërinë pas rënies së komunizmit.

Prandaj, ata që menduan se do të ushqeheshin me rënien e tij dhe se, pasi të binte, do të hanin edhe eshtrat e Berishës, sot duhet të përballen me një realitet krejt tjetër.

Sali Berisha is not simply an individual within the Democratic Party !


FOR THOSE WHO WANTED TO EAT EVEN SALI BERISHA’S BONES!

There are battles fought against a politician by his opponents, but there are also far more bitter battles: those waged by people who were once politically nourished by the same political family and, the moment they thought it had weakened, turned against it to take even what was left.

For Sali Berisha, these past five years have not been merely a confrontation with Edi Rama and his government. They have also been a battle against an entire system of interests, influence and narratives stretching from Tirana to Brussels and Washington. But perhaps the most painful battle was the one fought within the Democratic family itself.

Some of those who rose politically, became MPs, ministers, party officials and public figures under the banner of the Democratic Party quickly forgot where they had come from. The moment they thought Berisha was politically “finished,” they were not satisfied with distancing themselves from him. They wanted his political downfall as well—and when they believed he had fallen, they began looking for even his bones.

These people, who for years had been politically nourished by the power, structures and votes of Democratic supporters, tried to build an alternative on the downfall of the very man who had once helped elevate them. Instead of building their own future through ideas, work and the trust of Democratic voters, they waited for Berisha to fall so they could claim his political legacy.

And this is precisely where one of the greatest paradoxes of Albanian politics lies.

Those who should have been confronting Edi Rama’s government often appeared more eager to attack Berisha and the Democratic Party. For many Democrats, this was no longer simply a political disagreement, but an attempt to weaken the opposition from within, while those in power benefited from the division.

For years, the same narrative was repeated: Berisha was isolated, politically finished and had no future. But today, those who declared him politically dead must face a fact they cannot erase with television statements.

Berisha stood.

He did not withdraw. He did not surrender. And, above all, he did not lose his connection with the Democratic grassroots. On the contrary, with one call, Democrats whom many had declared divided and defeated gathered once again around him and around the Democratic Party.

The political malavita did not believe it.

They did not believe that, after all these years of attacks, divisions and attempts to push him off the political stage, one call from Berisha would be enough to bring most Democrats together again.

And now, as Berisha prepares to return to the United States, the same people have once again launched their attacks—as if they had learned nothing from the past five years.

But history has one inconvenient quality for those who try to manipulate it:

It cannot be erased.

You can criticize Berisha. You can disagree with him. You can oppose him politically. But you cannot erase his history, nor the history of the Democratic Party and political pluralism in Albania.

Sali Berisha is not simply an individual within the Democratic Party. He is part of the history of its creation, the struggle for political pluralism, and the generation of politicians who transformed Albania after the fall of communism.

Therefore, those who thought they would feed on his political downfall—and that once he fell, they would eat even Berisha’s bones—must now face a completely different reality.

The “politically dead” man did not die.

He stood his ground. He came back. He brought Democrats together again and is rebuilding the political force that many had hoped to see destroyed.

And for those who were waiting to eat even his bones, history’s answer is simple:

Sali Berisha was not finished yet.

Read the full article – AL in Sweden

Por Berisha nuk u tërhoq.

Përkundrazi, ai zgjodhi të përballej me vendimin, ta kundërshtonte dhe ta vazhdonte betejën politike.

Partia Demokratike dhe antarëdia e saj e kanë parë këtë qëndresë si një refuzim të drejtë për t’u gjunjëzuar përballë këtyre akuzave të pa mbështetura në asnjë provë, por me të vetmen piksynim : gjunjëzimi përballë narkoshtetit dhe klaneve dorosjane i Sali Berishës dhe i Partisë Demokratike, si forca e vetme progresiste pro perëndimore që rrëzoj diktaturën komuniste në Shqipëri

Sot, disa vite më vonë, fotografia politike është më komplekse.

Berisha, i cili për një periudhë u përball me izolim politik nga Uashingtoni, shfaqet sërish në një aktivitet të rëndësishëm të së djathtës amerikane, në Dallas, në kuadër të një delegacioni ndërkombëtar të IDU-së.

Dhe kjo nuk mund të mos ketë një domethënie politike.

Sepse politika nuk është një fotografi e ngrirë në kohë.

Ajo ndryshon. Marrëdhëniet ndryshojnë. Rrethanat ndryshojnë. Dhe mbi të gjitha, koha i vendos vendimet politike përballë historisë.

Për mbështetësit e Berishës, rruga nga “non grata” drejt Dallasit është simbol i një qëndrese.

Është historia e një politikani që, pavarësisht goditjeve, nuk pranoi të largohej nga beteja dhe që sot vazhdon të jetë në qendër të politikës shqiptare.

Mund të jesh pro ose kundër Sali Berishës.

Mund të mbështesësh ose të kundërshtosh politikën e tij.

Por është e vështirë të mohosh se ai mbetet një prej figurave më të rëndësishme dhe më përcaktuese të politikës shqiptare të tri dekadave të fundit.

Dhe pikërisht këtu qëndron ironia e historisë.

Ata që menduan se një etiketë do ta nxirrte Berishën nga skena politike shqiptare, sot duhet të përballen me një realitet tjetër: ai jo vetëm vazhdon të jetë lideri i fortë i opozitës shqiptare përballë një narkoshteti, por dhe po ri shfaqet sërish në një skenë të rëndësishme politike ndërkombëtare.

Nga “non grata” te Dallas .

Nga përpjekja për izolim politik te një tjetër dalje në skenën amerikane.

Njeriu që për vite u paraqit në politikën shqiptare si i izoluar nga Amerika, sot udhëton drejt Shteteve të Bashkuara.

Jo fshehurazi.
Jo për t’u justifikuar.
Por si lider i opozitës shqiptare dhe pjesë e një delegacioni ndërkombëtar.

Ftesa për të marrë pjesë në aktivitetin e së djathtës amerikane në Dallas i jep kësaj vizite një peshë të veçantë politike.

Historia nuk shkruhet vetëm nga vendimet e një dite. Ajo shkruhet nga ajo që ndodh më pas.

SALI BERISHA DREJT DALLASIT — jo si një kapitull i mbyllur, por si një histori që vazhdon të sfidojë ata që menduan se mund ta mbyllnin me një etiketë. ✌️

🇺🇸

SALI BERISHA HEADING TO DALLAS: FROM “NON GRATA” TO A RETURN TO THE AMERICAN POLITICAL STAGE

Post author:
By @gjata.com

No Comments on SALI BERISHA HEADING TO DALLAS: FROM “NON GRATA” TO A RETURN TO THE AMERICAN POLITICAL STAGE

The journey of Sali Berisha to the United States, invited by the International Democracy Union (IDU) to join the official delegation at the Republican National Convention in Dallas on September 9 and 10, 2026, is one of those events that cannot simply be viewed as a protocol invitation.

Berisha was declared “non grata” by the United States in 2021, through a decision by then-Secretary of State Antony Blinken. Berisha and his supporters strongly opposed the decision, considering it political, unjust, and unsupported by evidence.

Behind this decision, they have argued, stood the political influence of Edi Rama’s government and its Soros-linked lobbying networks.

But Berisha did not retreat.

On the contrary, he chose to confront the decision, challenge it, and continue the political battle.

The Democratic Party and its membership have viewed this resistance as a legitimate refusal to kneel before accusations that, in their view, were not supported by any evidence, but were driven by a single objective: to force Sali Berisha and the Democratic Party—the only progressive, pro-Western political force that brought down the communist dictatorship in Albania—to kneel before the narco-state and Soros-linked political clans.

Today, several years later, the political picture is more complex.

Berisha, who for a period faced political isolation from Washington, is once again appearing at an important event of the American right in Dallas, as part of an international IDU delegation.

And this cannot be without political significance.

Because this is not simply about a simple invitation.

It is a development that makes it impossible to claim that Sali Berisha’s political history could be closed with two words: “NON GRATA.”

Because politics is not a photograph frozen in time.

It changes. Relationships change. Circumstances change. And above all, time places political decisions face-to-face with history.

For Berisha’s supporters, the journey from “non grata” to Dallas is a symbol of resistance.

It is the story of a politician who, despite the blows he received, refused to leave the battlefield and who remains at the center of Albanian politics today.

You may be for or against Sali Berisha.

You may support or oppose his policies.

But it is difficult to deny that he remains one of the most important and influential figures in Albanian politics over the past three decades.

And this is precisely where the irony of history lies.

Those who believed that a label would remove Berisha from the Albanian political stage must now face a different reality: he not only remains a strong leader of the Albanian opposition confronting a narco-state, but is also reappearing on an important international political stage.

From “NON GRATA” to DALLAS.

From an attempt at political isolation to another appearance on the American political stage.

The man who for years was portrayed in Albanian politics as isolated from America is now travelling to the United States.

Not secretly.
Not to justify himself.
But as the leader of the Albanian opposition and as part of an international delegation.

The invitation to participate in the American right’s event in Dallas gives this visit particular political significance.

History is not written only by the decisions of a single day. It is written by what happens afterwards.

And the history of Sali Berisha, whether you like it or not, appears to have a long way to go before its final page is written in politics.

SALI BERISHA HEADING TO DALLAS — not as a closed chapter, but as a story that continues to challenge those who believed they could end it with a label.

Pogradeci është një qytet i vogël.

Aq i vogël sa njerëzit jo vetëm njihen dhe përshëndeten me njëri tjetrin në rrugë, por e dinë mirë se kush e ka keq qeverisur, vjedhur, dhe kush i ka dhënë qytetit dhe kazasë, emër, dinjitet, dhe kulturë.

Por duket se qyteti është bërë aq i madh për politikën, sa nuk po gjendet dot një rrugë për një nga bijtë e tij më të shquar.

Akademik Prof. Dr. Inxh. Kopi Kyçyku u nda nga jeta para dy vitesh,por nuk duhet të ndahet nga kujtesa e Pogradecit.

Dhe pyetja është fare e thjeshtë:

Pse Pogradeci nuk e ka nderuar ende Kopi Kyçykun?

Nuk po kërkohen monumente prej ari.

Nuk po kërkohen buxhete marramendëse.

Dhe pse e meriton, nuk po kërkohet ceremoni me flamuj, fotografi dhe fjalime politike.

Një simpozium.

Një veprimtari përkujtimore.

Një pllakë përkujtimore.

Një emër rruge.

A është vërtet kaq e vështirë për Bashkinë dhe Këshillin Bashkiak të Pogradecit?

Këtu qëndron edhe problemi.

Kur politika hyn në çdo hapësirë të jetës publike, kultura mbetet jashtë dere.

Dhe kur institucionet fillojnë t’i matin njerëzit jo me atë që kanë bërë për qytetin, por me atë se kujt i shërbejnë politikisht, atëherë një qytet humbet, pak nga pak, kujtesën e vet.

Kopi Kyçyku nuk ishte një emër dosido.

Ishte akademik, profesor doktor, inxhinier, studiues, shkrimtar, poet, përkthyes dhe publicist. Një intelektual me veprimtari të jashtëzakonshme në Shqipëri, Rumani dhe më gjerë.

Ai shkroi e studioi historinë shqiptare dhe ballkanike, marrëdhëniet shqiptaro-rumune, arumunët, Turqinë, Maqedoninë, Azerbajxhanin e vende të tjera. 

La pas monografi, vepra letrare, poezi, drama, ese, studime shkencore dhe përkthime. Mori pjesë në konferenca, simpoziume e kongrese ndërkombëtare dhe u bë një zë i njohur në hapësirën kulturore shqiptare, rumune dhe 

Dhe mbi të gjitha, ishte bir i Pogradecit.

Kopi Kyçyku e kishte atë privilegj të rrallë: të mos ishte vetëm qytetar i një vendi, por ambasador i kulturës shqiptare dhe i qytetit të tij.

Sepse një njeri i tillë nuk duhet nderuar vetëm kur vdes.

Nderohet sa është gjallë.

Dhe nëse nuk u bë atëherë, duhet bërë tani.

Jo vetëm për Kopin, por për memorjen e qytetit …

Po ku janë qytetarët? Ku është shoqëria civile e Pogradecit?

Këtu lind edhe një pyetje tjetër, ndoshta edhe më e rëndësishme:

Pse Pogradeci nuk ka një shoqatë qytetare të pavarur që të mbrojë dhe të ruajë kujtesën historike e kulturore të qytetit?

Një shoqatë që të mos presë nga partia dhe Bashkia se cilin intelektual duhet të kujtojë.

Një shoqatë që të dokumentonte figurat e shquara pogradecare, të përkujtojë datat historike, të organizojë simpoziume, konferenca e veprimtari kulturore dhe t’u propozojë institucioneve emërtimin e rrugëve, shesheve me emrat e këtyre njerëzve që i kanë dhënë qytetit.

Një shoqatë që të mbledhë dokumente, fotografi, kujtime dhe dëshmi për historinë e Pogradecit dhe t’ua lërë ato brezave që vijnë.

Një shoqatë e Pogradecit për Pogradecin.

Pa parti.

Pa militantizëm.

Pa interesa elektorale.

Pa llogari politike.

Sepse kujtesa e një qyteti nuk mund të jetë pronë e asnjë partie.

Por pyetja është: a do ta lejojë këtë burokracia?

A do ta lejojë militantizmi partiak që një grup qytetarësh të kujtojë një njeri pa pyetur më parë se cilës parti i përkiste?

A do ta lejojë politika që një intelektual të nderohet thjesht sepse ishte i madh, pa qenë nevoja të ishte “i yni”?

Sepse ndonjëherë duket sikur në këtë vend edhe për të vendosur emrin e një rruge duhet të kalosh fillimisht nëpër filtrin e politikës.

Dhe kjo është tragjike.

Robin Hood-i, të paktën sipas legjendës, vidhte jo të varfërit si ju, por nga të pasurit dhe u jepte diçka të varfërve.

Ju, zotërinj të pushtetit që po çaheni së vjedhuri me tendera, koncesione e projekte, të paktën, shkulni një qime nga hunda dhe bëni diçka që nuk kushton miliona:

Nderoni njerëzit që i kanë dhënë Pogradecit kulturë, dije dhe emër!

Nuk po ju kërkohet të hapni thesin e buxhetit.

Nuk po ju kërkohet tender.

Nuk po ju kërkohet koncesion.

Po ju kërkohet vetëm një vendim qytetar.

Sepse politika kalon. Kujtesa mbetet.

Por Pogradeci mbetet.

Dhe bashkë me të duhet të mbeten dhe të nderohen edhe njerëzit që e kanë bërë atë qytet të njohur.

Prandaj pyetja u shkon publikisht Bashkisë dhe Këshillit Bashkiak:

Kur do ta kujtoni Kopi Kyçykun?

Kur do të merrni një vendim që një nga bijtë më të shquar të Pogradecit të ketë vendin që meriton në qytetin e tij?

Kur do të organizoni një veprimtari për veprën e tij?

Kur do t’i vendosni emrin e tij një rruge?

Apo duhet të presim edhe disa vite, derisa të harrohet gjithçka dhe pastaj të themi me solemnitetin e zakonshëm:

“Ishte një figurë e madhe e qytetit tonë.”

Kjo është hipokrizia që duhet të marrë fund.

Sepse është shumë e lehtë kur thoni nëpër fjalimet tuaja elektorale, “Pogradeci, qytet i kulturës”

Por më pas mbasi merrni pushtetin dhe mbushni xhepat, e keni të vështirë të respektoni njerëzit që e kanë bërë Pogradecin qytet të kulturës.

Një rrugë nuk është shumë.

Një pllakë nuk është shumë.

Një simpozium nuk është shumë.

Një vendim i Këshillit Bashkiak nuk është shumë.

Shumë është vetëm heshtja e juaj, e juaja që keni marrë peng atë qytet.

Prandaj, ndoshta ka ardhur koha që qytetarët e Pogradecit ta marrin vetë përsipër atë që institucionet po e harrojnë.

Sepse një qytet që ua lë kujtesën vetëm politikanëve, rrezikon të kujtojë vetëm ata që politika dëshiron.

Ndërsa një qytet që e mbron vetë kujtesën e tij, nuk mund të ketë frikë nga e ardhmja.

Kopi Kyçyku nuk i përket një partie.

Nuk i përket një kryetari bashkie.

Nuk i përket një këshilli bashkiak.

I përket Pogradecit.

Dhe Pogradeci ku në lulishtet e tija ka bust dhe çobani duke i rënë fyellit, nuk duhet të presë leje nga askush për të kujtuar bijtë e vet intelektualë .

Prof. Dr. Akademik Kopi Kyçyku — in memoriam.

Një qytet që harron bijtë e vet të shquar, rrezikon të harrojë edhe veten.

Pema që i dha jetë sëpatës /

Një fjali e shkurtër, por me aq helm brenda sa të mjaftojë për të përmbledhur një pjesë të madhe të historisë njerëzore.

Pema rriti degët, dha dru dhe, pa e ditur fatin e vet, i dha sëpatës edhe dorezën. Pastaj erdhi sëpata dhe e preu. Njëra pjesë e pemës i dha jetë asaj që do ta vriste.

Kjo nuk është vetëm histori peme. Është edhe histori njerëzish.

Populli voton atë që nesër do e dëbojë dhe do t’ia vjedhë pasurinë.

Qytetari ushqen atë që do t’i marrë zërin. Miku e rrit gjarprin në gji dhe habitet kur një ditë ndien kafshimin.

Besimi, kur bie në duart e gabuara, shndërrohet në armën më të përsosur kundër atij që besoi.

Edhe politika e ka këtë sëmundje të vjetër: të mbjellë sot atë që do të korrë nesër si fatkeqësi.

Dhe këtu më kujtohen kooperativat e dikurshme, ku duhej medoemos të realizohej plani.

Nëse kërkohej një sipërfaqe e caktuar me grurë, rëndësi kishte që shifra të dilte në raport. Po qe nevoja, mbillej edhe egjër në vend të grurit. Në dokumente: plan i realizuar. Në hambar: uri.

Por jeta nuk lexon raportet.

Dhe as historia nuk i beson gjatë propagandës.

Prandaj imazhi i sëpatës është kaq i fortë: tehu ende pikon, ndërsa bishti i saj ka nxjerrë gjethe. Një krijesë që ushqehet nga pema, por kthehet kundër saj. Një paradoks që përsëritet sa herë njeriu harron se jo çdo gjë që rritet me dorën e tij është e destinuar t’i bëjë mirë.

Ndoshta mësimi është i hidhur, por i thjeshtë:

Mos i jep dorë sëpatës që do të presë pemën tënde.

Sepse kur ajo të ngrihet mbi kokë, mund të jetë tepër vonë për të pyetur se kush ia dha dorezën.

Dhe atëherë nuk ka më rëndësi nëse në raport shkruhet “grurë”.

Në hambar do të ketë vetëm egjër .

Dhe sot, kjo metaforë merr një kuptim edhe më të hidhur: 

Vota e shitur për pesë mijë lekë ose për një thes mielli, (normal nga varfëria) krimi e korrupsioni, pasiguria, papunësia dhe largimi i shqiptarëve po e boshatisin vendin.

Ndërsa ata që mbajtën sëpatën në dorë tani kërkojnë ta mbushin këtë boshllëk me indianë e egjiptianë.

Jo si zgjidhje për shqiptarët, por si dëshmi e pasojave të një pushteti që ushqehet me varfërinë dhe e kthen votën e blerë në fatkeqësi kombëtare.

Pema i dha sëpatës dorezën. Sot, pema po paguan çmimin.

Pikërisht në këtë kontekst merr kuptim fjala e Sali Berishës për Edi Ramën dhe paralajmërimi se një ditë ai mund të gjykohet nga historia njëlloj si Esat Toptani.

Historia shqiptare nuk i ka harruar ata që e kanë vendosur interesin personal mbi interesin e Shqipërisë. 

Pushtetet kanë ardhur dhe kanë ikur, qeveritë janë rrëzuar, politikanët janë ngritur e kanë rënë, por kujtesa e kombit ka mbetur.

Esat Toptani është një nga emrat që historia shqiptare e ka vendosur në një nga faqet më të errëta të saj. 

Për shumicën shqiptare, ai është bërë simbol i një politike ku ambicia personale, pushteti dhe marrëveshjet me të huajt u vendosën mbi interesin e Shqipërisë.

Pushteti mund të të mbrojë për një kohë, por nuk mund të të mbrojë përgjithmonë nga historia.

Një kryeministër mund të ketë shumicën parlamentare, mund të kontrollojë institucionet, mund të ketë një makineri të fuqishme propagandistike dhe mund të ketë miq e mbështetës jashtë vendit. Por asnjë prej këtyre nuk është më i fortë se koha.

Sepse koha i zhvesh pushtetarët nga pushteti dhe i lë përballë veprave të tyre.

Një komb nuk gjykon vetëm atë që një qeveri premtoi; gjykon atë që ajo bëri. Gjykon se çfarë ndodhi me sovranitetin e vendit, si u mbrojt interesi kombëtar, si u ndërtuan marrëdhëniet me fqinjët dhe fuqitë e huaja dhe çfarë iu la brezave që erdhën pas.

Dhe, mbi të gjitha, gjykon nëse një udhëheqës e përdori pushtetin për Shqipërinë apo Shqipërinë për pushtetin e tij.

Shqipëria ka kaluar shumë periudha të vështira.

Ka njohur pushtime, diktatura, varfëri, eksode dhe konflikte politike.

Por ajo ka mbijetuar sepse kombi shqiptar ka pasur gjithmonë njerëz që kanë besuar se Shqipëria është më e madhe se çdo qeveri dhe më e rëndësishme se çdo politikan.

Asnjë kryeministër nuk është Shqipëria.

Asnjë parti nuk është Shqipëria.

Asnjë pushtet nuk është Shqipëria.

Shqipëria është kombi.

Dhe kombi ka kujtesë.

Prandaj, çdo politikan që mendon se pushteti i jep të drejtën të vendosë mbi interesin kombëtar duhet të kujtojë se një ditë pushteti përfundon.

Dosjet hapen, dokumentet lexohen, vendimet analizohen, dëshmitarët flasin dhe historia fillon të shkruajë.

Atëherë nuk ka më sondazhe, nuk ka më fushata, nuk ka më propagandë.

Mbetet vetëm një pyetje:

Çfarë i bëre Shqipërisë kur e kishe në dorë fatin e saj?

Kjo është pyetja që historia u bën të gjithë pushtetarëve.

Dhe askush, sado i fuqishëm të jetë sot, nuk mund t’i shmanget përgjigjes nesër.

Sepse pushteti mund të harrojë.

Propaganda mund të mashtrojë.

Politika mund të manipulojë.

Por historia nuk harron.

Ka njerëz që i dënon historia dhe ka njerëz që, pavarësisht dënimit, mbeten në histori. Musine Kokalari është njëra prej tyre.

Shkrimtare, intelektuale, poete dhe politikane, ajo ishte një grua që e kuptoi shumë herët se liria nuk është dhuratë, por përgjegjësi. Në një Shqipëri të përfshirë nga dhuna politike, Musineja zgjodhi të mos heshtte përballë padrejtësisë.

Dhe pikërisht për këtë u dënua.

Musine Kokalari nuk ishte vetëm një kundërshtare e komunizmit. Ajo ishte një mendje e lirë që refuzoi çdo formë diktature. Kërkoi demokraci, zgjedhje të lira dhe dinjitet njerëzor, ndërsa vendi po hynte në një nga periudhat më të errëta të historisë së tij.

Në Rrëshen, ku u internua për dekada, njerëzit u urdhëruan të mos i flisnin. Një grua e vetme u kthye në një “të padukshme”, sikur duke i mohuar asaj fjalën, regjimi mund të zhdukte edhe mendimin e saj.

Por Musineja nuk u zhduk.

Ajo vazhdoi të shkruante. Vazhdoi të mendonte. Vazhdoi të ruante dinjitetin.

Heshtja e saj nuk ishte dorëzim. Ishte rezistencë.

Në fakt, një nga paradokset më të mëdha të jetës së saj është pikërisht ky: regjimi bëri gjithçka për t’ia marrë zërin, por sot zëri i Musine Kokalarit dëgjohet më qartë se zërat e shumë prej atyre që e dënuan.

Vdiq në vitin 1983, e izoluar dhe e privuar nga kujdesi që meritonte.

Por as vdekja nuk e mbylli historinë e saj.

Pas rënies së komunizmit, emri i Musine Kokalarit doli nga errësira.

Ajo u rehabilitua dhe u njoh si një prej figurave më të rëndësishme të qëndresës demokratike shqiptare.

Në vitin 2007 u nderua me titullin “Nderi i Kombit”.

Sot, kur flasim për Musinenë, nuk duhet ta kujtojmë vetëm si një viktimë të diktaturës.

Duhet ta kujtojmë si një grua që pati guximin të mendonte ndryshe kur të menduarit ndryshe mund të të kushtonte jetën.

Si një shkrimtare që e kuptoi se fjala mund të jetë armë.

Si një intelektuale që nuk pranoi ta shkëmbejë lirinë me sigurinë.

Dhe mbi të gjitha, si një shqiptare që nuk u përkul.

Regjimi mund ta mbyllte në burg. Mund ta izolonte. Mund t’u ndalonte njerëzve të flisnin me të.

Por nuk mund ta burgoste të vërtetën që ajo kishte shkruar.

Musine Kokalari u përpoqën ta varrosnin në heshtje.

Historia e nxori nga heshtja.

Dhe sot ajo nuk është më zëri i një gruaje të vetmuar në internim.

Është zëri i një Shqipërie që kërkonte lirinë.

MUSINE KOKALARI – THE WOMAN THE REGIME FAILED TO SILENCE

There are people whom history condemns, and there are people who, despite being condemned, remain in history. Musine Kokalari was one of them.

A writer, intellectual, poet, and politician, she was a woman who understood very early that freedom is not a gift, but a responsibility. In an Albania consumed by political violence, Musine chose not to remain silent in the face of injustice.

And for that, she was punished.

Musine Kokalari was not merely an opponent of communism. She was a free mind who rejected every form of dictatorship. She called for democracy, free elections, and human dignity, at a time when Albania was entering one of the darkest periods of its history.

For her convictions, the regime arrested, tried, and imprisoned her. Later, she was interned and subjected to another form of imprisonment—the imprisonment of silence.

In Rrëshen, where she was interned for decades, people were ordered not to speak to her. A single woman was turned into an “invisible” person, as if by denying her a voice, the regime could erase her thoughts as well.

But Musine did not disappear.

She continued to write. She continued to think. She continued to preserve her dignity.

Her silence was not surrender. It was resistance.

One of the greatest paradoxes of her life is precisely this: the regime did everything it could to take away her voice, yet today Musine Kokalari’s voice is heard more clearly than the voices of many of those who condemned her.

She endured loneliness, contempt, internment, illness, and abandonment. Even when she was seriously ill, the system continued to treat her as an enemy.

She died in 1983, isolated and deprived of the care she deserved.

But even death could not close the story of her life.

After the fall of communism, Musine Kokalari’s name emerged from the darkness. She was rehabilitated and recognized as one of the most important figures of Albania’s democratic resistance. In 2007, she was posthumously awarded the title “Honor of the Nation.”

Today, when we speak of Musine, we should not remember her merely as a victim of dictatorship.

We should remember her as a woman who had the courage to think differently when thinking differently could cost you your life.

As a writer who understood that words can be a weapon.

As an intellectual who refused to exchange freedom for security.

And above all, as an Albanian woman who refused to bow.

The regime could lock her in prison. It could isolate her. It could forbid people from speaking to her.

But it could never imprison the truth she had written.

They tried to bury Musine Kokalari in silence.

History brought her out of that silence.

And today, she is no longer the voice of a lonely woman in exile.

She is the voice of an Albania that yearned for freedom.

 “Një jetë në shërbim të dijes dhe Gjirokastrës” !

Pr Muzaferi: Një jetë e nisur nga bankat e shkollës

Muzafer Asllani lindi në Gjirokastër më 1 prill 1922. Arsimin fillor e kreu në shkollën “Drita”, ndërsa më pas ndoqi Liceun e Gjirokastrës.

Në vitin 1937, pas përfundimit të Liceut, fitoi konkursin e shpallur nga Mbretëria për të ndjekur Normalen e Elbasanit, me bursë, duke u përgatitur për profesionin e mësuesit.

Karrierën pedagogjike e nisi në vitin 1940, fillimisht në Lukovë, më pas në Dhëmblan dhe më vonë në shkollën “Drita” të Gjirokastrës. 

Por etja e tij për dije nuk u ndal me përfundimin e Normales. Ai ndoqi me sukses edhe studimet e larta në Matematikë në Universitetin e Tiranës, duke u bërë një prej matematicienëve të parë me arsim të lartë që kontribuoi në zhvillimin e arsimit në Jugun e Shqipërisë.

Gjatë viteve të luftës punoi edhe në Bankën e Shqipërisë, ndërsa u angazhua në veprimtari të kohës në Pezë dhe në krijimin e Këshillave Nacionalçlirimtare.

Në vitin 1944 u thirr në Ministrinë e Arsimit, ku punoi krahas emrave të njohur të kulturës shqiptare, ndër ta Eqerem Çabej, Mitrush Kuteli e Lasgush Poradeci.

Muzafer Asllani: Mësuesi që i kushtoi 37 vjet arsimit

Pas luftës, në vitin 1946, Muzafer Asllani u kthye në Gjirokastër, duke sjellë me vete edhe aparaturat e kinemasë dhe duke kontribuar në rihapjen e kinemasë së qytetit.

Por fusha ku ai do të linte gjurmën më të thellë ishte arsimi.

Për 37 vjet me radhë, pa u shkëputur nga fusha e arsimit, ai punoi për ngritjen, organizimin dhe zhvillimin e institucioneve arsimore të Gjirokastrës dhe të gjithë trevës.

Në kuadër të reformës arsimore të vitit 1946, kontribuoi në ngritjen dhe zhvillimin e rrjetit të shkollave fillore dhe shtatëvjeçare, që më vonë do të shndërroheshin në shkolla tetëvjeçare.

Ai drejtoi dhe çeli institucione të rëndësishme arsimore si shkollat “29 Nëntori”, “Koto Hoxhi” dhe “Urani Rumbo”, ndërsa si pedagog i matematikës dha mësim në gjimnazin “Asim Zeneli”, në Shkollën Pedagogjike “Pandeli Sotiri” dhe në Filialin e Ekonomikut të Universitetit të Tiranës në Gjirokastër.

Në bankat e tij mësuan e u formuan shumë prej personaliteteve të njohura të Gjirokastrës dhe të kulturës shqiptare, ndër ta Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Agim Shehu, Kristian Bukuroshi, Jorgo Bulo, Hektor Peçi, Besim Elezi, Agron Doraci, Viktor Kabili, Kosta Makariadhi dhe shumë të tjerë.

Kjo është një prej dëshmive më të bukura të ndikimit të një mësuesi: jo vetëm ajo që u mësoi nxënësve, por ajo që nxënësit e tij do t’i jepnin më pas vendit dhe kulturës shqiptare.

Arsimi dhe kultura si një mision i vetëm .

Në vitet ’60, Muzafer Asllanit iu besua detyra e Shefit të Arsimit dhe Kulturës së Rrethit të Gjirokastrës, detyrë që e mbajti për rreth shtatë vjet.

Në këtë funksion ai punoi për zhvillimin e arsimit në të gjithë trevën, për ngritjen e shkollave të mesme në zona si Zagoria, Dropulli, Kardhiqi e më gjerë, por edhe për ruajtjen dhe zhvillimin e trashëgimisë etnokulturore të krahinës.

Ai mbështeti talente të reja dhe figura që më vonë do të bëheshin pjesë e rëndësishme e jetës artistike shqiptare, ndër ta Bernard Kokalari, Viktor Zhusti, Roland Çene, Naxhi Kasoruho e të tjerë.

Në bashkëpunim me personalitete të kulturës, veçanërisht me Prof. Lefter Dilon, kontribuoi në zhvillimin e institucioneve kulturore dhe të rrjetit muzeal të Gjirokastrës dhe të Jugut të Shqipërisë.

1968 – Gjirokastra në qendër të kulturës shqiptare

Ky festival nuk ishte thjesht një aktivitet artistik.

Ai u shndërrua në një ngjarje madhore të kulturës shqiptare dhe e vendosi Gjirokastrën në qendër të vëmendjes kombëtare për këngën, vallen, kostumet, traditat dhe trashëgiminë popullore.

Për një qytet që e kishte ndërtuar identitetin e vet mbi historinë, dijen dhe kulturën, festivali ishte një tjetër dëshmi se Gjirokastra mund të shërbente si një skenë kombëtare e kulturës shqiptare.

Dhe në këtë proces, emri i Muzafer Asllanit mbetet i lidhur me një prej ngjarjeve më të rëndësishme kulturore që ka njohur qyteti.

Ëndrra për arsimin e lartë në Gjirokastër

Por një prej aspiratave më të mëdha të jetës së tij ishte sjellja e arsimit të lartë në Gjirokastër.

Në vitin 1971, me nismën dhe kontributin e tij, u themelua Instituti i Lartë Pedagogjik “Eqerem Çabej”, një ngjarje me rëndësi të jashtëzakonshme për qytetin.

Për Gjirokastrën, krijimi i këtij institucioni ishte shumë më tepër se hapja e një shkolle të lartë. Ishte një hap i madh drejt konsolidimit të qytetit si një qendër e dijes, arsimit dhe formimit universitar.

Muzafer Asllani e drejtoi institutin për rreth një vit e gjysmë dhe, që prej themelimit e deri në daljen e tij në pension ai udhëhoqi Katedrën e Matematikë-Fizikës. 

E veçanta ka qenë se ai kaloi në universitet bashkë me ekipin e tij të bashkëpunëtorëve që drejtonte arsimin, ndër ta personalitete si Qirjako Hila, Viktor Terpo dhe Çako Gushi etj!

Në kujtesën e atyre viteve mbeti edhe shprehja e bërë proverbiale:
“Që të vesh në Institut, duhet të kalosh nga Seksioni i Arsimit.”

Ajo shprehje dëshmonte peshën që kishte në formimin dhe përzgjedhjen e kuadrove të arsimit të lartë në qytet.

Një drejtues që besonte te njerëzit

Muzafer Asllani nuk u dallua vetëm për përgatitjen e tij shkencore e pedagogjike, por edhe për mënyrën e drejtimit.

Ai besonte te aftësitë e njerëzve me të cilët punonte. Mbështeste një drejtim të organizuar, por njëkohësisht u jepte vartësve kompetenca dhe përgjegjësi.

E përshkruanin si një “mesfushor të mirë”, që dinte ta shpërndante punën, t’u besonte bashkëpunëtorëve dhe më pas ta kontrollonte atë.

Filozofia e tij e punës ishte e drejtpërdrejtë:

“Kush s’është në gjendje ta kryejë detyrën në mënyrë të pavarur, le të largohet vullnetarisht dhe vendin e tij ta zërë një tjetër.”

Në këtë qëndrim shfaqet një tipar i rëndësishëm i karakterit të tij: kërkesa për përgjegjësi, profesionalizëm dhe dinjitet në punë.

Matematikani që e donte edhe muzikën

Krahas pasionit për matematikën dhe arsimit, Muzafer Asllani kishte edhe një tjetër dashuri të madhe: muzikën.

Ai luante bukur në violinë, mandolinë dhe kitarë. Ky pasion e shoqëroi gjatë gjithë jetës dhe ai e ushtroi edhe si përgjegjës i Bandës Muzikore të qytetit, duke ua transmetuar dashurinë për muzikën shumë nxënësve, veçanërisht në Shkollën Pedagogjike.

Një detaj i veçantë që ruhet në kujtesën e atyre që e njohën lidhet me violinën e tij, e cila thuhet se ishte ndër instrumentet e rralla të prodhuara nga mjeshtri i famshëm Stradivari.

Ky detaj, në një farë mënyre, përmbledh edhe vetë figurën e Muzafer Asllanit: një njeri i shkencës që kishte në shpirt edhe artin.

Një emër që meriton kujtesën e qytetit

Por përtej titujve dhe detyrave, ajo që mbetet është gjurma.
Ka njerëz që mbahen mend për postet që kanë pasur dhe ka të tjerë që kujtohen për njerëzit që kanë formuar, institucionet që kanë ndërtuar dhe kulturën që kanë ndihmuar të lulëzojë.

Muzafer Asllani i përket kësaj të dyte.

Ai ishte mësues, matematicien, pedagog, drejtues arsimi, njeri i kulturës dhe një intelektual i përkushtuar i Gjirokastrës. 

Një bir i qytetit që e kuptoi se një shoqëri nuk ndërtohet vetëm me institucione, por mbi të gjitha me dije, arsim, kulturë dhe njerëz të përgatitur.

Sot, kur flasim për Gjirokastrën si një qytet të dijes, kulturës dhe qytetërimit, është e drejtë të kujtojmë edhe ata që punuan për ta ndërtuar këtë identitet.

Muzafer Asllani ishte një prej tyre.

Dhe ndoshta trashëgimia më e madhe e një mësuesi nuk është një ndërtesë, një titull apo një detyrë që ka mbajtur.

Është brezi i njerëzve që ai ka formuar dhe institucionet që ka ndihmuar të ngrihen .

Në këtë kuptim, emri i Prof. Muzafer Asllanit meriton të mbetet në kujtesën e Gjirokastrës si emri i një njeriu që ia kushtoi jetën dijes, arsimit dhe kulturës, duke i dhënë qytetit të tij jo vetëm punën e një jete, por një pjesë të historisë së tij intelektuale.

MUZAFER ASLLANI – THE PERSONALITY WHO DEVOTED HIS LIFE TO THE KNOWLEDGE AND CULTURAL HERITAGE OF GJIROKASTËR

Një bir i Gjirokastrës.
Një mësues i brezave.
Një intelektual i dijes dhe kulturës.
Një emër që meriton të kujtohet.

GJIROKASTËR HAS, THROUGHOUT ITS HISTORY, BEEN A CITY OF EDUCATION, CULTURE AND CIVILIZATION.

Prof. Muzafer Asllani, an Honorary Citizen not only of the city of Gjirokastër, but also of its county. 🇦🇱

Among this distinguished intellectual generation, Prof. Muzafer Asllani holds a special place.

He was one of those people who did not consider knowledge merely a profession, but a mission and a responsibility toward his city, education and society.

“A life devoted to knowledge and Gjirokastër.”

Prof. Muzafer Asllani: A life that began in the classroom

Muzafer Asllani was born in Gjirokastër on April 1, 1922. He completed his primary education at the “Drita” School and later attended the Gjirokastër Lyceum.

In 1937, after completing the Lyceum, he won a scholarship competition organized by the Kingdom of Albania to attend the Elbasan Normal School, where he was trained for the teaching profession.

He began his teaching career in 1940, first in Lukovë, then in Dhëmblan, and later at the “Drita” School in Gjirokastër.

But his thirst for knowledge did not end with the completion of the Normal School. He successfully pursued higher studies in Mathematics at the University of Tirana, becoming one of the first university-educated mathematicians to contribute to the development of education in southern Albania.

During the war years, he also worked at the Bank of Albania, while becoming involved in the activities of the time in Pezë and in the establishment of the National Liberation Councils.

In 1944, he was called to the Ministry of Education, where he worked alongside prominent figures of Albanian culture, including Eqrem Çabej, Mitrush Kuteli and Lasgush Poradeci.

Muzafer Asllani: The teacher who devoted 37 years to education

After the war, in 1946, Muzafer Asllani returned to Gjirokastër, bringing with him cinema equipment and contributing to the reopening of the city’s cinema.

But the field in which he would leave his deepest mark was education.

For 37 years, without ever distancing himself from education, he worked to establish, organize and develop educational institutions in Gjirokastër and throughout the region.

As part of the 1946 educational reform, he contributed to the establishment and development of the network of primary and seven-year schools, which would later become eight-year schools.

He led and opened important educational institutions such as the “29 Nëntori,” “Koto Hoxhi” and “Urani Rumbo” schools. As a mathematics teacher and lecturer, he taught at the “Asim Zeneli” High School, the “Pandeli Sotiri” Pedagogical School and the Gjirokastër branch of the University of Tirana’s Faculty of Economics.

Many prominent figures of Gjirokastër and Albanian culture studied and were shaped by his teaching, among them Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Agim Shehu, Kristian Bukuroshi, Jorgo Bulo, Hektor Peçi, Besim Elezi, Agron Doraci, Viktor Kabili, Kosta Makariadhi, and many others.

This is one of the most beautiful testimonies to the influence of a teacher: not only what he taught his students, but what those students would later give to their country and Albanian culture.

Education and culture as a single mission

In the 1960s, Muzafer Asllani was entrusted with the position of Head of Education and Culture of the Gjirokastër District, a position he held for approximately seven years.

In this role, he worked for the development of education throughout the region, for the establishment of secondary schools in areas such as Zagoria, Dropull, Kardhiq and beyond, while also supporting the preservation and development of the region’s ethnocultural heritage.

He supported young talents and figures who would later become important names in Albanian artistic life, including Bernard Kokalari, Viktor Zhusti, Roland Çene, Naxhi Kasoruho and others.

In cooperation with prominent cultural figures, particularly Prof. Lefter Dilo, he contributed to the development of cultural institutions and the museum network of Gjirokastër and southern Albania.

1968 – Gjirokastër at the heart of Albanian culture

One of the most important moments of his career came in 1968, when, as head of education and culture, he promoted and organized the First National Folklore Festival of Gjirokastër.

The festival was far more than an artistic event.

It became a major cultural occasion and placed Gjirokastër at the center of national attention for its songs, dances, costumes, traditions and popular heritage.

For a city whose identity had been built upon history, knowledge and culture, the festival was another demonstration that Gjirokastër could serve as a national stage for Albanian culture.

And in this process, the name of Muzafer Asllani remains associated with one of the most important cultural events in the city’s history.

The dream of higher education in Gjirokastër

One of the greatest aspirations of his life was to bring higher education to Gjirokastër.

In 1971, through his initiative and contribution, the “Eqrem Çabej” Higher Pedagogical Institute was established—an event of extraordinary importance for the city.

For Gjirokastër, the creation of this institution was much more than the opening of a higher education school. It was a major step toward consolidating the city as a center of knowledge, education and university-level learning.

Muzafer Asllani led the institute for approximately a year and a half and, from its establishment until his retirement, headed the Department of Mathematics and Physics.

What was particularly notable was that he moved into higher education together with the team of collaborators who had worked with him in the education administration, among them prominent figures such as Qirjako Hila, Viktor Terpo and Çako Gushi, among others.

A phrase from those years remained almost proverbial:

“To enter the Institute, you had to pass through the Education Section.”

The expression reflected the influence he had in shaping and selecting the teaching staff for higher education in the city.

A leader who believed in people

Muzafer Asllani stood out not only for his scientific and pedagogical preparation, but also for his approach to leadership.

He believed in the abilities of the people with whom he worked. He favored an organized approach to management while, at the same time, giving his colleagues authority and responsibility.

He was described as a “good midfielder,” someone who knew how to distribute the work, trust his collaborators and then supervise its completion.

His philosophy of work was straightforward:

“Anyone who is not capable of carrying out the task independently should leave voluntarily and let someone else take their place.”

This attitude reflected an important aspect of his character: his demand for responsibility, professionalism and dignity at work.

Muzafer Asllani with his wife Nejme and their children

The mathematician who also loved music

Alongside his passion for mathematics and education, Muzafer Asllani had another great love: music.

He played the violin, mandolin and guitar beautifully. This passion accompanied him throughout his life, and he also served as the leader of the city’s musical band, passing his love of music on to many students, particularly at the Pedagogical School.

A special detail preserved in the memories of those who knew him concerns his violin, which is said to have been one of the rare instruments produced by the famous master Stradivari.

In a way, this detail captures the essence of Muzafer Asllani himself: a man of science who also carried art within his soul.

A name that deserves to remain in the city’s memory

For his merits and contributions to education, Muzafer Asllani was honored with the title “Merited Teacher” and the title “Honor of Gjirokastër County.”

The City Council also honored him with the title “Honorary Citizen of Gjirokastër.”

But beyond the titles and positions, what remains is the legacy.

There are people who are remembered for the positions they held, and there are others who are remembered for the people they educated, the institutions they helped build and the culture they helped flourish.

Muzafer Asllani belongs to the latter.

He was a teacher, mathematician, lecturer, educational leader, man of culture and a devoted intellectual of Gjirokastër.

A son of the city who understood that a society is built not only through institutions, but above all through knowledge, education, culture and well-prepared people.

Today, when we speak of Gjirokastër as a city of knowledge, culture and civilization, it is right to remember those who worked to build that identity.

With the founding professors of the Higher Pedagogical Institute.

Muzafer Asllani was one of them.

And perhaps the greatest legacy of a teacher is not a building, a title or a position he once held.

It is the generation of people he shaped and the institutions he helped establish.

In this sense, the name of Prof. Muzafer Asllani deserves to remain in the memory of Gjirokastër as the name of a man who devoted his life to knowledge, education and culture, giving his city not only the work of a lifetime, but also a part of its intellectual history.

A son of Gjirokastër.
A teacher of generations.
An intellectual of knowledge and culture.
A name that deserves to be remembered.

SKËNDER HALUCI

Një jetë mes drejtësisë, mirënjohjes dhe dinjitetit

Në ditën e ndarjes nga jeta

Ka njerëz që i kujton historia. Ka të tjerë që historia nuk mund t’i rrëfejë dot plotësisht, sepse pas jetës së tyre qëndrojnë dhimbje, sprova dhe gjeste njerëzore që nuk maten me fjalë.

Skënder Haluca ishte një prej tyre.

Në vitin 1983, kur ishte vetëm 21 vjeç, ai u arrestua në Tropojë. Akuza ishte e rëndë: se kishte dashur të vriste Ramiz Alinë.

Në Shqipërinë e diktaturës, një akuzë e tillë mund të kishte vetëm një përfundim:

Gjyqi. Vendimi: pushkatim.

Ditët e pritjes së vdekjes duhet të kenë qenë të pafundme. Skënderi priste ekzekutimin, ndërsa pritej vendimi përfundimtar i kreut të shtetit të asaj kohe, Ramiz Alisë.

Por në vend të firmës që do ta çonte drejt vdekjes, erdhi falja.

Ishte pikërisht Ramiz Alia ai që i fali jetën.

Dënimi me vdekje iu kthye në 25 vite burg.

Jeta iu dha sërish.

Por burgu nuk i mori vetëm vitet më të bukura të rinisë. Në burgun e Burrelit, Skënderit i vdiq edhe babai, vetëm 46 vjeç.

Megjithatë, ai doli nga burgu.

Dhe ndoshta pikërisht këtu fillon pjesa më e jashtëzakonshme e historisë së tij.

Në vend që dhimbjen ta kthente në urrejtje, ai zgjodhi drejtësinë.

Studioi për drejtësi dhe u bë gjyqtar.

Por historia kishte rezervuar për të një tjetër provë, ndoshta më të vështirë se ajo e burgut.

Pas rënies së diktaturës, ish-Presidenti komunist Ramiz Alia u vu përpara drejtësisë.

U hodh shorti për trupin gjykues.

Dhe mes gjyqtarëve ishte pikërisht Skënder Haluca.

Njeriu që dikur kishte pritur vendimin për jetën e tij, tani ndodhej përballë detyrës për të gjykuar njeriun që ia kishte falur jetën.

Ishte një nga ato paradokse që vetëm historia di t’i krijojë.

Skënderi mund të kishte qëndruar. Mund ta kishte parë si një detyrë profesionale. Mund të kishte thënë se e shkuara nuk duhej të ndikonte në drejtësinë e së tashmes.

Por ai zgjodhi të tërhiqej.

Dhe arsyeja ishte një fjali e thjeshtë, por që ka mbetur si një testament i karakterit të tij:

“Nuk mund të gjykoj njeriun që më fali jetën.”

Sa shumë mund të thuhet me kaq pak fjalë!

Ai nuk harroi vuajtjet e veta. Nuk harroi burgun, vitet e humbura, rininë e marrë padrejtësisht dhe babanë që ndërroi jetë ndërsa ai ishte pas hekurave.

Por nuk harroi as faljen.

Pikërisht kjo e bën historinë e tij më të madhe se një histori politike.

Skënderi nuk ishte vetëm një ish-i dënuar me vdekje. Nuk ishte vetëm gjyqtar. Nuk ishte vetëm avokat.

Ishte një njeri që e kishte parë vdekjen nga afër dhe që, kur jeta i dha mundësinë të përballej me njeriun që dikur ia kishte falur, zgjodhi të mos e kthente drejtësinë në hakmarrje.

Dhe unë kam një arsye edhe më personale për ta kujtuar.

Ai ishte njeriu që dikur më fali jetën.

Ky është një borxh njerëzor që nuk matet me vite dhe nuk shlyhet me fjalë.

Sot, kur Skënder Haluca është ndarë nga jeta, mbetet historia e tij, por mbi të gjitha mbetet shembulli i tij.

Disa njerëz largohen dhe pas tyre mbetet një emër.

Disa largohen dhe lënë pas një kujtim.

Por ka edhe nga ata që lënë një mësim.

Skënder Haluca na la mësimin se njeriu mund të vuajë pa u bërë hakmarrës; mund të jetë viktimë pa humbur dinjitetin; dhe mund të ketë pushtetin për të gjykuar, por të zgjedhë të mos e bëjë këtë kur ndërgjegjja i kërkon të tërhiqet.

Lamtumirë, Skënder Haluca.

U prehsh në paqe.

Mirënjohja dhe kujtimi për ty do të jetojnë gjatë.

✍🏽 Homazh për mikun e ndjerë, nga Pr. Astrit Qazim Memia /

“Dija është dritë, ndërsa mësuesi është ai që e ndez atë te të tjerët.”

Në Gorë, ( krahina e Korçës) emri i Mësuesit Agron Gjata kujtohet me respekt si një nga njerëzit që ia kushtuan jetën arsimit dhe edukimit të brezave.

Rruga e tij në shërbim të dijes nisi me kurset kundër analfabetizmit, ku burra e gra të rritur, të cilëve rrethanat e jetës nuk u kishin dhënë mundësinë të mësonin shkrim e këndim, u ulën në bankat e shkollës për të mësuar shkronjat e para.

Me durim, përkushtim dhe dashuri për profesionin, Mësuesi Agron Gjata u mësoi atyre jo vetëm të lexonin e të shkruanin, por edhe të besonin se dija nuk njeh moshë.

“Nuk është kurrë vonë për dije”, ishte fryma që përcillte te nxënësit e tij.

Pas punës me kurset kundër analfabetizmit, ai vazhdoi rrugën e mësuesit në shkolla të ndryshme të Gorës, duke edukuar dhe mësuar breza të tërë nxënësish.

Për të, mësuesia nuk ishte thjesht një profesion. Ishte një mision. Në klasë ai përcillte njohuri, por edhe edukatë, respekt, përgjegjësi dhe dashuri për vendlindjen.

Shumë nga nxënësit e tij do ta kujtonin gjatë si një mësues të përkushtuar, të duruar dhe të afërt me fëmijët. Gjurmët e tij nuk mbetën vetëm në regjistrat e shkollave, por në jetën e njerëzve që ai edukoi.

Një jetë e nderuar

Pas një jete të gjatë në arsim, Mësuesi Agron Gjata doli në pension në vitin 1984.

Kontributi i tij në fushën e arsimit u vlerësua edhe pas viteve të punës. Ai u nderua nga Ministria e Arsimit për kontributin e tij në arsim dhe u vlerësua me titullin “Qytetar i Shquar” i Komunës Pirg, Korçë.

Vlerësime të tilla nuk janë vetëm tituj. Ato janë dëshmi e respektit që një komunitet i jep një njeriu që ka lënë gjurmë në jetën e tij.

Mësuesi Agron Gjata u nda nga jeta në vitin 2012, por vepra e tij nuk u shua me të.

Ajo vazhdon të jetojë në kujtesën e ish-nxënësve të tij, në historitë e familjeve të Gorës dhe në brezat që u formuan nga mësuesit që ai përfaqësoi.

Sepse një mësues i mirë nuk largohet kurrë plotësisht.

Ai mbetet në çdo njeri që mësoi prej tij, në çdo libër që një nxënës hapi dhe në çdo fjalë që dikush shkroi falë dijes që mori në bankën e shkollës.

Mësuesi Agron Gjata mbolli dije, rriti njerëz dhe la pas një emër që meriton të kujtohet.

Ai u nda nga jeta, por drita që ndezi te nxënësit e tij vazhdon të jetojë.

Kur miqësia harrohet dhe historia shtrembërohet: Zelenski në Beograd dhe hija e Vuçiqit mbi Kosovën

Deklaratat e presidentit ukrainas Volodymyr Zelenski në Beograd, se Ukraina nuk e njeh pavarësinë e Kosovës dhe se nuk do ta njohë atë si shtet, nuk janë thjesht një deklaratë diplomatike. Ato janë një mesazh politik që prek një nga plagët më të ndjeshme të Ballkanit dhe, mbi të gjitha, vjen në një moment kur Serbia e Aleksandër Vuçiqit vazhdon të luajë një rol të dyfishtë mes Moskës dhe Perëndimit.

Reagimi i Sali Berishës dhe i Partisë Demokratike është i drejtë në thelb: një deklaratë e tillë nuk mund të kalojë si një episod i zakonshëm diplomatik.

Kosova nuk është një çështje abstrakte juridike.

Pas saj qëndron një histori e gjatë represioni, dhune, spastrimi etnik dhe krimesh të kryera nga regjimi i Slobodan Millosheviçit kundër shqiptarëve të Kosovës.

Pas saj qëndron lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, sakrifica e mijëra shqiptarëve dhe ndërhyrja e NATO-s për të ndalur katastrofën humanitare.

Prandaj, kur një president i një vendi që sot lufton kundër një agresioni të huaj për mbijetesën dhe integritetin e vet territorial shfaqet në Beograd dhe përsërit një qëndrim që i shkon për shtat narrativës serbe, pyetja është e pashmangshme: a është kjo vetëm diplomaci, apo është një lëshim politik ndaj Vuçiqit?

Ukraina dhe Kosova: dy histori që nuk mund të barazohen mekanikisht

Ukraina ka të drejtë të kërkojë mbështetjen e botës për sovranitetin dhe integritetin territorial të saj. Shqiptarët e kanë kuptuar këtë më mirë se shumë popuj të tjerë.

Shqipëria dhe Kosova kanë qenë në krah të Ukrainës që nga dita e parë e agresionit rus. Shqiptarët kanë dënuar pushtimin rus, kanë mbështetur popullin ukrainas dhe kanë qëndruar në anën e një vendi që lufton për lirinë e vet.

Por pikërisht për këtë arsye, Zelenski duhet të kuptojë edhe dhimbjen dhe historinë e Kosovës.

Serbia e viteve ’90 nuk ishte një viktimë e pafuqishme e historisë. Regjimi i Millosheviçit ishte përgjegjës për luftëra, represion dhe krime në hapësirat e ish-Jugosllavisë. Në Kosovë, shqiptarët përjetuan një sistem të gjerë diskriminimi dhe dhune, i cili kulmoi me luftën dhe dëbimin masiv të popullsisë.

Ndërhyrja e NATO-s nuk ishte një aventurë e rastësishme ushtarake. Ajo erdhi pas dështimit të përpjekjeve diplomatike dhe përballë një krize humanitare që po përshkallëzohej.

Prandaj, të flasësh sot për Kosovën vetëm si një “shpallje të njëanshme pavarësie”, pa përmendur historinë që e solli atë deri aty, është një reduktim i rrezikshëm i realitetit.

Vuçiqi nuk është thjesht një mikpritës

Zelenski nuk shkoi në një Beograd neutral.

Ai shkoi te Aleksandër Vuçiqi — një lider që vazhdon të mbajë lidhje të ngushta me Moskën, ndërsa njëkohësisht përpiqet të ruajë marrëdhëniet me Perëndimin.

Në këtë kontekst, çdo deklaratë për Kosovën ka peshë shumë më të madhe sesa fjalët e zakonshme diplomatike.

Vuçiqi e ka ndërtuar një pjesë të rëndësishme të politikës së tij mbi çështjen e Kosovës. Për të, Kosova nuk është vetëm një çështje territoriale; është një instrument politik, emocional dhe elektoral. Sa herë që Beogradi përballet me presion ndërkombëtar, çështja e Kosovës rikthehet si një mjet mobilizimi nacionalist.

Prandaj një deklaratë e fortë nga një lider ndërkombëtar në Beograd mund të interpretohet në Beograd si një fitore diplomatike.

Dhe pikërisht këtu qëndron shqetësimi.

Serbia nuk mund të jetë njëkohësisht “e vogla Rusi” dhe partner i privilegjuar

Për vite me radhë, Serbia ka mbajtur një politikë të ekuilibrit mes Lindjes dhe Perëndimit. Por lidhjet e saj politike, energjetike dhe strategjike me Rusinë nuk mund të injorohen.

Në një kohë kur Ukraina lufton kundër agresionit rus, çdo forcim i pozitës së Beogradit duhet parë me kujdes.

Sepse Rusia e Vladimir Putinit ka një interes të qartë në destabilizimin e Ballkanit.

Një Ballkan i përçarë është më i dobët.

Një Ballkan ku Serbia ushqen tensione me Kosovën është më i brishtë. Dhe një Ballkan ku çështja e Kosovës përdoret vazhdimisht si instrument nacionalist është një Ballkan ku Moska mund të gjejë hapësirë për ndikim.

Prandaj, çdo sinjal që forcon narrativën e Beogradit duhet të trajtohet me përgjegjësi.

Shqiptarët nuk kërkojnë privilegj. Kërkojnë drejtësi.

Shqiptarët nuk i kërkojnë Ukrainës një borxh politik.

Por miqësia ka edhe një dimension moral.

Nëse Kosova ka qëndruar në krah të Ukrainës kur Rusia pushtoi territorin e saj, është e natyrshme që shqiptarët të ndihen të zhgënjyer kur dëgjojnë nga presidenti ukrainas një qëndrim që duket se i jep oksigjen narrativës së Beogradit.

Kjo nuk do të thotë se Ukraina duhet të njohë çdo shtet që Shqipëria apo Kosova njeh.

Por do të thotë se historia duhet respektuar.

Nuk mund të kërkosh nga bota të kuptojë tragjedinë e Buchës, Mariupolit, Irpin-it dhe qyteteve të tjera ukrainase, ndërsa tragjedia e Kosovës reduktohet në një formulë diplomatike mbi “shpalljen e njëanshme”.

Dhimbja e një populli nuk bëhet më pak e vërtetë sepse ndodh në një cep tjetër të Evropës.

Kosova nuk është monedhë këmbimi

Këtu qëndron edhe thelbi i reagimit të Partisë Demokratike.

As NATO nuk mund të relativizohet. As historia e luftës së Kosovës nuk mund të fshihet. As vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë për deklaratën e pavarësisë së Kosovës nuk mund të trajtohet sikur nuk ekziston.

Kosova është sot një realitet politik dhe shtetëror i njohur nga një pjesë e madhe e komunitetit ndërkombëtar dhe nga shumica e vendeve të NATO-s dhe BE-së.

Mund të ketë mosmarrëveshje diplomatike për njohjen e saj.
Por nuk mund të ndërtohet një histori e re duke fshirë historinë që e parapriu.

Një paralajmërim për Perëndimin

Deklarata e Zelenskyt duhet të shërbejë edhe si një paralajmërim për Evropën.

Ballkani nuk është një periferi e parëndësishme.

Prandaj, Perëndimi nuk duhet ta shohë Kosovën si një problem të bezdisshëm që duhet “menaxhuar” për t’i bërë qejfin Beogradit.

Kosova është pjesë e zgjidhjes së sigurisë së Ballkanit.

Dhe një Serbi që kërkon të afrohet me Evropën duhet të kuptojë se e ardhmja nuk ndërtohet duke ushqyer mitet e së kaluarës.

Në fund mbetet një pyetje

Nëse Ukraina kërkon nga bota të mos e njohë pushtimin rus të territoreve të saj, mbi çfarë parimi duhet t’u kërkohet shqiptarëve të harrojnë atë që ndodhi në Kosovë?

Nëse sovraniteti dhe e drejta e një populli për të jetuar i lirë janë parime universale, atëherë ato nuk mund të aplikohen sipas miqësive të momentit.

Dhe nëse Rusia është një kërcënim për sigurinë evropiane, atëherë Perëndimi duhet të jetë veçanërisht i kujdesshëm me çdo politikë që forcon aktorët që mbajnë ende lidhje të forta me Moskën.

Zelenski kishte të drejtë të kërkonte solidaritet për Ukrainën.

Sepse Kosova nuk është një kartë në tavolinën e negociatave.

Kosova është rezultat i një historie të dhimbshme, i një lufte për liri dhe i një ndërhyrjeje ndërkombëtare që ndryshoi historinë e Ballkanit.

Dhe çdo përpjekje për ta kthyer këtë histori mbrapsht nuk i shërben paqes.

I shërben vetëm atyre që duan një Ballkan të dobët, të përçarë dhe të destabilizuar.

Dhe pikërisht këtu, shqetësimi më i madh nuk është vetëm deklarata e Zelenskyt. Është fakti se një deklaratë e tillë, në Beograd dhe në prani të Vuçiqit, mund të kthehet në një dhuratë politike për serbomadhinë dhe në një fitore strategjike për Moskën.

🇦🇱🇽🇰🇺🇸🇪🇺

When Friendship Is Forgotten and History Is Distorted: Zelensky in Belgrade and Vučić’s Shadow Over Kosovo

If Kosovo stood shoulder to shoulder with Ukraine from the very first day of Russia’s aggression, Albanians have every right to feel disappointed when Ukraine’s president, standing in Belgrade, delivers a message that appears to strengthen the very narrative promoted by Vučić and Belgrade against Kosovo.

Kosovo is not a bargaining chip. Kosovo is not a footnote in European history. And Kosovo must never become the price of a diplomatic embrace between Kyiv and Belgrade.

Kosovo is an integral part of European security. Serbia is a key actor in the Balkans. Russia has strategic interests in the region. And every new tension between Belgrade and Pristina creates an opportunity for Moscow to divide Europe, weaken the West, and expand its influence.

The statements made by Ukrainian President Volodymyr Zelensky in Belgrade — that Ukraine does not recognize Kosovo’s independence and will not recognize it as a state — cannot simply be dismissed as routine diplomacy.

They carry a profound political message.

They touch one of the most sensitive wounds in the Balkans and come at a particularly troubling moment, when Aleksandar Vučić’s Serbia continues to maneuver between Moscow and the West, maintaining close political and strategic ties with Russia while presenting itself as a partner of Europe.

The reaction of Sali Berisha and the Democratic Party is therefore justified in principle: such a statement should not be treated as an ordinary diplomatic detail.

Kosovo is not an abstract legal question.

Behind Kosovo lies decades of repression, discrimination, violence, ethnic cleansing, and crimes committed by Slobodan Milošević’s regime against the Albanian population.

Behind Kosovo lies the sacrifice of thousands of Albanians, the resistance of the Kosovo Liberation Army, the suffering of an entire population, and NATO’s intervention to prevent a humanitarian catastrophe.

That history cannot simply be erased from the diplomatic record.

Therefore, when the president of a country fighting for its own survival and territorial integrity against a foreign aggressor arrives in Belgrade and reiterates a position that directly benefits the Serbian narrative, an unavoidable question emerges:

Is this simply diplomacy — or is it a political concession to Vučić?

Ukraine and Kosovo: Two Histories That Cannot Be Reduced to the Same Formula

Ukraine has every right to demand international support for its sovereignty and territorial integrity.

Albanians understand this better than many.

Albania and Kosovo stood with Ukraine from the first day of Russia’s full-scale aggression. Albanians condemned the Russian invasion, supported the Ukrainian people, and stood on the side of a nation fighting for its freedom and survival.

But precisely because of that solidarity, Zelensky should understand the pain and history of Kosovo.

The Serbia of the 1990s cannot simply be presented as a passive victim of history.

Milošević’s regime was responsible for wars, repression and atrocities across the former Yugoslavia. In Kosovo, Albanians experienced systematic discrimination and violence that ultimately escalated into war, mass expulsions and a humanitarian catastrophe.

NATO’s intervention did not happen in a historical vacuum.

It came after diplomatic efforts had failed and as the humanitarian crisis was rapidly deteriorating.

Therefore, to describe Kosovo today merely as a “unilateral declaration of independence,” while ignoring the history and circumstances that led to it, is not an adequate description of reality.

You cannot erase the road to Kosovo’s independence and then pretend to understand the destination.

Vučić Is Not Merely a Host

Zelensky did not travel to a politically neutral Belgrade.

He travelled to Aleksandar Vučić — a leader who continues to maintain close relations with Moscow while simultaneously seeking closer economic and political ties with the European Union.

That context matters.

Every statement about Kosovo made in Belgrade carries a weight far greater than ordinary diplomatic language.

Vučić has built a significant part of his political strategy around the Kosovo issue. For him, Kosovo is not merely a territorial question. It is also a powerful political, emotional and nationalist instrument.

Whenever Belgrade faces international pressure, Kosovo can once again be placed at the center of political mobilization.

That is why a statement by an internationally respected leader, made in Belgrade and in the presence of Vučić, can be presented domestically as a diplomatic victory.

And that is precisely the danger.

A message intended as diplomacy can become propaganda.

A diplomatic gesture can become political ammunition.

And a sentence spoken in Belgrade can be repeated for years as proof that the Serbian narrative is gaining international legitimacy.

Serbia Cannot Be Both “Little Russia” and a Privileged Partner

For years, Serbia has attempted to maintain a delicate balance between East and West.

But that balancing act cannot hide its continuing political, energy and strategic connections with Russia.

At a time when Ukraine is fighting against Russian aggression, the West must look carefully at the geopolitical consequences of strengthening Belgrade without demanding clear strategic choices.

Russia has a direct interest in instability in the Balkans.

A divided Balkans is a weaker Balkans.

A Balkans in which tensions between Serbia and Kosovo remain permanently unresolved is vulnerable.

And a region in which nationalist narratives are constantly revived creates fertile ground for Russian influence.

Moscow does not necessarily need to create every crisis itself.

Sometimes it only needs to exploit divisions that already exist.

That is why every political signal that strengthens Belgrade’s nationalist narrative should be treated with extreme caution.

Albanians Are Not Asking for Privilege. They Are Asking for Justice.

Albanians are not asking Ukraine to recognize Kosovo simply because Albania and Kosovo recognize it.

Nor are they asking Ukraine to repay a political debt.

But friendship has a moral dimension.

When Kosovo stands with Ukraine during one of the darkest moments in modern European history, it is reasonable to expect Ukraine to understand Kosovo’s own historical trauma.

If Kosovo supported Ukraine when Russia invaded its territory, Albanians have every right to feel disappointed when Ukraine’s president, in Belgrade, delivers a message that appears to strengthen Belgrade’s position.

This does not mean that Ukraine must recognize every state recognized by Albania or Kosovo.

It means something more fundamental:

History must be respected.

The world cannot be asked to understand the tragedies of Bucha, Mariupol and Irpin while the tragedy of Kosovo is reduced to a diplomatic phrase about a “unilateral declaration of independence.”

The suffering of one people does not become less real simply because it happened elsewhere in Europe.

Human suffering has no nationality, and justice cannot have double standards.

Kosovo Is Not a Bargaining Chip

This is at the heart of the reaction from the Democratic Party.

KOSOVO MUST NEVER BECOME A BARGAINING CHIP IN THE RELATIONS BETWEEN GREAT POWERS AND BELGRADE.

The history of the Kosovo War cannot be rewritten.

NATO’s intervention cannot simply be relativized.

The suffering of Kosovo’s Albanian population cannot be erased.

And the International Court of Justice’s 2010 advisory opinion concerning Kosovo’s declaration of independence cannot be treated as if it never existed.

Kosovo is today a political and state reality recognized by a large part of the international community and by the majority of NATO and EU member states.

Countries may disagree diplomatically over recognition.

That is a political reality.

But disagreement over recognition does not give anyone the right to rewrite the history that produced Kosovo’s independence.

Diplomacy cannot be allowed to become historical amnesia.

A Warning to Europe and the West

Zelensky’s statement should also serve as a warning to Europe.

The Balkans are not an insignificant corner of the continent.

Kosovo is part of European security. Serbia is a key actor in the region. Russia has strategic interests in the Balkans. And every new escalation between Belgrade and Pristina can be exploited by Moscow to weaken European unity.

The West must therefore stop treating Kosovo as an inconvenient problem that can simply be “managed” in order to keep Belgrade comfortable.

Kosovo is not the obstacle to Balkan security.

Kosovo is part of the security equation.

And Serbia, if it genuinely wants to move toward Europe, must understand that the future cannot be built by continually reviving the nationalist myths and grievances of the past.

European integration cannot be separated from democratic values, regional stability, respect for neighboring states and the rejection of territorial nationalism.

The Question Zelensky Should Hear

If Ukraine asks the world not to recognize Russia’s occupation of Ukrainian territory, on what principle should Albanians be asked to forget what happened in Kosovo?

If sovereignty matters in Ukraine, why should it become negotiable in Kosovo?

If the right of a people to live freely matters in Kyiv, Bucha and Mariupol, why should the same principle be treated differently in Pristina?

And if Russia represents a threat to European security, why should Europe ignore the strategic consequences of strengthening actors that maintain close political and strategic relations with Moscow?

These are not anti-Ukrainian questions.

They are questions of consistency.

Zelensky has every right to demand solidarity for Ukraine.

But Albanians also have the right to demand that the history of Kosovo not be used as a diplomatic concession in Belgrade.

Kosovo Is Not a Card on the Negotiating Table

Kosovo is not a bargaining chip.

Kosovo is not a diplomatic gift.

Kosovo is not a card that can be played whenever powerful states seek something from Belgrade.

Kosovo is the product of a painful history, a struggle for freedom, the sacrifice of thousands, and an international intervention that fundamentally changed the course of Balkan history.

That history cannot be reversed by political convenience.

Nor should it be rewritten to accommodate the interests of the moment.

Because attempts to turn history backward do not serve peace.

They serve those who want a weak, divided and permanently unstable Balkans.

And this is where the deepest concern lies.

The problem is not only Zelensky’s statement.

The problem is that such a statement, delivered in Belgrade and in the presence of Vučić, can be transformed into a political gift for Greater Serbian nationalism and a strategic opportunity for Moscow.

Ukraine needs friends. Kosovo has been a friend.

Friendship, however, should not require one side to forget its own history.

If Europe truly wants a secure and peaceful Balkans, it must defend principles consistently — not selectively.

And if the West wants to defeat Russian influence in Europe, it must understand one simple truth:

A stable Balkans cannot be built by appeasing nationalism, rewarding historical revisionism, or sacrificing Kosovo for short-term diplomatic convenience.

Kosovo is not the problem to be traded away.

Kosovo is part of the solution.

“Jetojmë… jo në Albanistan (Shqipëri)… aty ku njëri sy nuk e do tjetrin, pavarësisht se janë pjesë e të njëjtit trup… por thjesht jetojmë… Zoti bëftë më të mirën.”

Këto pak fjalë të Ari Alibashit, këngëtarit dhe kitaristit pogradecar të serenatave, sot në Miçigan, nuk janë thjesht një status në rrjetet sociale. 

Janë një psherëtimë. 
Një dhimbje e mbledhur në pak rreshta. 

Është zëri i një shqiptari që jeton larg, por që duket se e ndien më fort se shumë prej nesh ikjen dhe dhimbjen e një vendi që po zbrazet.

Ari nuk flet vetëm për veten.

Pas fjalëve të tij duket Shqipëria e jonë e boshatisur. 
Shtëpitë me dyer të mbyllura. Fshatrat ku dikur dëgjoheshin zërat e fëmijëve. Qytetet ku rrugët janë gjithnjë e më të heshtura . 

Prindër që presin një telefonatë nga fëmijët e tyre që ndodhen mijëra kilometra larg. 
Nëna që mbajnë në duar fotografitë e bijve që ikën. 
Baballarë që heshtin, sepse nuk duan t’u tregojnë fëmijëve se sa shumë u mungojnë.

Kjo është drama e madhe shqiptare e kohës sonë:

Ikja !

Ikën të rinjtë,ikën familjet,ikën profesionistët. 

Ikën njerëzit që duhet të ndërtonin të ardhmen e vendit, dhe bashkë me ta iku  edhe shpresa se një ditë Shqipëria do të bëhet vendi ku fëmijët e saj duan të kthehen.

Narkoshtetarët po na i shesin trojet, po na zvëndësojnë me kolonë .

Ari Alibashi e njeh mirë këtë dhimbje.

Ai vetë jeton në Miçigan.

Por një këngëtar nuk largohet kurrë plotësisht nga vendlindja.

Edhe atje matanë ku ndoshet …

Pogradeci vazhdon të jetë në zërin e tij, në kitarën e tij, në kujtimet e tij. Liqeni, serenatat, rrugët e qytetit dhe njerëzit e dikurshëm janë pjesë e një Shqipërie që ai e mban me vete përtej oqeanit .

Dhe pikërisht nga larg, dhimbja duket më qartë.

Sepse emigranti e di më misë se askush tjetër çfarë do të thotë të ikësh. 
E di se sa e rëndë është të mbyllësh derën e shtëpisë dhe të mos e dish kur do ta hapësh përsëri. 
E di se si është të jetosh mes dy botëve: trupi në një vend, ndërsa zemra mbetet në vendlindje.

Por ajo që e shqetëson Arin nuk është vetëm ikja.

Është pse po ikin shqiptarët.

Pikërisht këtu merr kuptim edhe metafora e tij e fortë:

“Njëri sy nuk e do tjetrin, pavarësisht se janë pjesë e të njëjtit trup.”

Një komb që nuk arrin të shohë në të njëjtin drejtim është një komb që e ka të vështirë të ecë përpara. 

Përçarja, urrejtja politike,dhe mungesa e solidaritetit për njëri tjetrine bëjnë plagën edhe më të thellë.

Dhe këtu lind edhe shqetësimi i madh që shpreh artisti: shpopullimi.

Për herë të parë Shqipëria po humbet kaq shpejt një pjesë të madhe të popullsisë së saj.

Për shumë shqiptarë, kjo nuk është më thjesht një statistikë demografike. Është një alarm kombëtar.

Kur ikën një i ri, nuk ikën vetëm një person. Ikën një punëtor, një profesionist, një prind i ardhshëm, një votues, një ndërtues i së nesërmes.

Kur ikën një familje, boshatiset një shtëpi.

Kur boshatisen qindra shtëpi, boshatiset një fshat.

Kur boshatisen fshatra e qytete të tëra, atëherë nuk kemi më vetëm emigrim – kemi një plagë kombëtare shpopullimi .

Ari Alibashi e sheh këtë dhimbje nga larg dhe e shpreh përmes gjuhës së një artisti.

Ai nuk ka nevojë për shumë fjalë. Mjafton një metaforë, një kujtim, një këngë dhe një fjali e thjeshtë:

“Zoti bëftë më të mirën…”

Por a duhet t’ia lëmë vetëm Zotit?

A nuk duhet të pyesim edhe veten se çfarë po bëjmë me vendin tonë?

A nuk duhet të pyesim pse një shqiptar që ka lindur në Shqipëri duhet të shkojë në Gjermani, Itali, Angli, Amerikë apo në vende të tjera për të gjetur siguri, punë dhe dinjitet, ndërsa qeveria e sotme po e mbush vëndin me lloj lloj rracash e kombesh të huaja .

A nuk duhet të pyesim pse një prind shqiptar mendon se fëmija i tij do ta ketë të ardhmen më të sigurt larg Shqipërisë?

Për shumë kritikë të qeverisjes së këtyre 13 viteve, përgjegjësia politike për këtë realitet është e madhe.

Ata i konsiderojnë politikat e ndjekura të papërgjegjshme dhe anti-shqiptare, duke argumentuar se vendi është shtyrë drejt një krize demografike dhe ekonomike që po e përshpejton largimin e shqiptarëve.

Kjo është edhe ajo që i dhemb Arit: jo vetëm fakti që shqiptarët po ikin, por fakti se po mësohemi me ikjen e tyre.

Dhe ndoshta kjo është më e rrezikshmja.

Të mësohemi me shtëpitë bosh.
Të mësohemi me aeroportet plot.
Të mësohemi me nënat që presin.
Të mësohemi me fëmijët që rriten larg gjyshërve.
Të mësohemi me qytetet që po plaken.
Të mësohemi me një Shqipëri ku mungojnë ata që duhet ta ndërtojnë të nesërmen.

Ari është larg, por dhimbja e tij është këtu.
Nga Pogradeci i serenatave deri në Miçigan, ai vazhdon të mbajë me vete një copë Shqipërie.

Dhe kitara e tij, që dikur shoqëronte këngët e dashurisë, sot na Miçigani duket sikur mund të shoqërojë edhe një këngë tjetër:

këngën e mallit për një vend që po humbet bijtë e tij.

Sepse emigranti nuk është gjithmonë ai që e braktisi Shqipërinë.

Ndonjëherë është Shqipëria ajo që nuk arriti t’i mbajë bijtë e saj.
Dhe kjo është pyetja që duhet të na dhembë të gjithëve:

Ari Alibashi ka kohë këndon në Miçigan, larg Pogradecit.

Por dhimbja që ai shpreh është shumë më afër nesh.

Është dhimbja e një Shqipërie që nuk duhet të mësohet kurrë me ikjen e bijve të saj. 🙏

Ari, nuk është thjesht një artist, ai është një pinjoll i një familjeje fisnike, atdhetare, e persekutuar por e pa nënshtruar nga regjimi komunist .

Modeli i Solnës dhe mesazhi i Gorës”

Ka njerëz dhe drejtues që e kuptojnë se përgjegjësia publike nuk matet me zhurmën e fjalëve, por me punën, rezultatet dhe mënyrën se si i shërbejnë komunitetit. 

Drejtuesit më të mirë janë ata që nuk pyesin për përkatësinë politike të qytetarëve, por shohin nevojat e tyre, ëndrrat e tyre dhe të ardhmen e vendit që drejtojnë.

Njëra prej tyre është Sara Kukka-Salam, kryetare e Bashkisë së Solnës në Stokholm. 

Një drejtuese që përfaqëson një filozofi të qartë:
Qyteti u përket të gjithë qytetarëve të tij dhe zhvillimi ndërtohet përmes përgjegjësisë, dialogut dhe bashkëpunimit.

Solna është sot një nga bashkitë më dinamike të Suedisë, një qytet modern me rreth 86 mijë banorë, ku zhvillimi urban, kujdesi për mjedisin, arsimi, shërbimet publike dhe mirëqenia e qytetarëve janë në qendër të punës bashkiake. 

Arritjet e një komuniteti nuk vijnë rastësisht; ato janë rezultat i një drejtimi me vizion, profesionalizëm dhe përkushtim ndaj interesit publik.

Sot pata kënaqësinë dhe nderin të takohem me kryetaren e Bashkisë së Solnës, Sara Kukka-Salam, e cila më priti me shumë respekt dhe ngrohtësi në një takim të veçantë.

Gjatë këtij takimi pata mundësinë t’i dorëzoj kërkesën për binjakëzimin mes Bashkisë Maliq, nga krahina ime e dashur e Gorës, dhe Bashkisë Solna.

Një nismë e bukur që synon të krijojë ura të reja miqësie, bashkëpunimi dhe shkëmbimi përvojash mes dy komuniteteve, duke afruar më shumë njerëzit dhe kulturat tona.

Pavarësidht se unë nuk jam pjesë e asnjërës nga këto institucione, takim ishte më shumë se një akt institucional. 

Ishte një dëshmi se lidhjet mes njerëzve dhe vendeve ndërtohen mbi respektin, vlerat e përbashkëta dhe dëshirën për të sjellë zhvillim. 

Një pritje dinjitoze nga një drejtuese dinjitoze, e cila tregon se politika vendore, kur udhëhiqet me përgjegjësi, mund të jetë një forcë bashkuese për shoqërinë.

Për të ndihmuar një komunitet nuk nevojiten vetëm bindjet politike. 

Nevojitet mbi të gjitha dashuria për vendlindjen, respekti për qytetarin dhe vullneti për të bërë diçka konkrete. 

Sepse vendlindja nuk është vetëm një vend në hartë; është kujtesa jonë, rrënja jonë dhe përgjegjësia jonë.

Nga Gora e Maliqit deri në Solnën e Stokholmit, kjo është një përpjekje për të ndërtuar ura – ura miqësie, bashkëpunimi dhe shprese.

Sepse kur njerëzit bashkohen për të mirën e komuniteteve të tyre, dallimet zbehen dhe mbetet ajo që ka më shumë rëndësi: dashuria për njerëzit dhe puna për të ardhmen.

Lum ai që ndërton ura mes njerëzve, mes vendeve dhe mes zemrave; mjerë ai që përpiqet t’i rrëzojë ato.

Sepse urat bashkojnë, krijojnë miqësi dhe hapin rrugë për të ardhmen, ndërsa muret ndajnë dhe largojnë njerëzit nga njëri-tjetri.

Sepse ajo që mbetet pas nesh nuk janë fjalët, por veprat; jo ndarjet, por lidhjet që kemi krijuar mes njerëzve dhe komuniteteve.

Në fund, një falënderim i veçantë për kryetaren e Bashkisë së Solnës, Sara Kukka-Salam, për pritjen, respektin dhe gatishmërinë për dialog e bashkëpunim.

I uroj suksese të mëtejshme në punën e saj të rëndësishme në shërbim të qytetarëve të Solnës dhe punë të mbarë në drejtimin e një komuniteti që vazhdon të ndërtojë të ardhmen me vizion dhe përgjegjësi.

🇸🇪När kärleken till hembygden bygger broar – från Gora i Maliq till Solna i Stockholm

Det finns ledare som förstår att offentligt ansvar inte bara mäts genom en titel eller ett politiskt mandat, utan genom arbetet, resultaten och sättet man tjänar sitt samhälle på. Sanna ledare frågar inte efter medborgarnas politiska tillhörighet eller åsikter; de ser människan, hennes behov och framtiden för den stad de representerar.

Sara Kukka-Salam, kommunstyrelsens ordförande i Solna, är en sådan ledare. Hon representerar ett ledarskap där medborgaren står i centrum och där stadens utveckling bygger på ansvar, dialog och samarbete.

Solna är idag en av Sveriges mest dynamiska kommuner, en modern stad med omkring 86 000 invånare, där stadsutveckling, miljöansvar, utbildning, samhällsservice och invånarnas välbefinnande är en del av en långsiktig vision. Ett samhälles framgångar kommer inte av en slump; de är resultatet av ansvarsfullt ledarskap, engagemang och respekt för det offentliga uppdraget.

Idag hade jag äran och glädjen att träffa Sara Kukka-Salam, som tog emot mig med respekt och värme. Under mötet fick jag möjlighet att överlämna förslaget om ett vänorts- och samarbetsavtal mellan Maliqs kommun, från min kära hembygd Gora, och Solna stad.

Detta initiativ syftar till att skapa nya broar av vänskap, samarbete och erfarenhetsutbyte mellan våra två samhällen. En bro som förenar Goras traditioner och rötter med erfarenheten och utvecklingen i en stad som Solna, och som för människor närmare varandra.

En stad byggs inte bara med vägar och byggnader, utan framför allt med medborgarnas förtroende, kvaliteten i samhällsservicen och känslan av att kommunen tillhör alla. Det är värdet hos ledare som ser bortom skillnader och arbetar för det gemensamma bästa.

Det mottagande jag fick idag var ett exempel på institutionell respekt och en kultur av samarbete. En kommunal ledare som visar att lokalt ledarskap framför allt handlar om att tjäna människor och ta ansvar för samhällets framtid.

För att hjälpa ett samhälle räcker inte enbart politiska övertygelser; det som behövs framför allt är kärlek till hembygden, engagemang och viljan att skapa något positivt. För hembygden glöms aldrig; den är våra rötter, vårt minne och vårt ansvar.

Från Gora i Maliq till Solna i Stockholm är detta ett försök att bygga broar – broar av vänskap, samarbete och hopp. När människor förenas för sina samhällens bästa försvinner skillnaderna, och det som verkligen betyder något blir kvar: kärleken till människor och arbetet för framtiden.

Lyckliga är de som bygger broar mellan människor, länder och hjärtan; olyckliga är de som försöker riva dem. Broar förenar, skapar vänskap och öppnar vägar mot framtiden, medan murar delar och skiljer människor åt.

Ett varmt tack till Sara Kukka-Salam för det fina mottagandet, respekten och öppenheten för dialog och samarbete. Jag önskar henne fortsatt framgång i hennes viktiga arbete för Solnas invånare och lycka till i ledningen av ett samhälle som fortsätter att bygga framtiden med vision och ansvar.

🇬🇧When love for one’s hometown builds bridges – from Gora of Maliq to Solna in Stockholm

There are leaders who understand that public responsibility is not measured only by a position or a political mandate, but by their work, their achievements, and the way they serve their communities. True leaders do not ask about citizens’ political affiliations or beliefs; they see the person, their needs, and the future of the city they represent.

Sara Kukka-Salam, Mayor of Solna in Stockholm, is one of these leaders. She represents a leadership approach where citizens are at the centre, and where the development of the city is built through responsibility, dialogue, and cooperation.

Solna is today one of Sweden’s most dynamic municipalities, a modern city with around 86,000 inhabitants, where urban development, environmental responsibility, education, public services, and the wellbeing of citizens are part of a long-term vision. The achievements of a community do not happen by chance; they are the result of responsible leadership, dedication, and respect for the public interest.

Today, I had the honour and pleasure of meeting Mayor Sara Kukka-Salam, who welcomed me with respect and warmth. During our meeting, I had the opportunity to present the request for a twinning partnership between the Municipality of Maliq, from my beloved region of Gora, and the Municipality of Solna.

This initiative aims to create new bridges of friendship, cooperation, and exchange of experiences between our two communities. A bridge connecting the traditions and roots of Gora with the experience and development of a city like Solna, bringing our people closer together.

A city is not built only with roads and buildings, but above all with the trust of its citizens, the quality of public services, and the feeling that institutions belong to everyone. This is the value of leaders who look beyond differences and work for the common good.

The welcome I received today was an example of institutional respect and a culture of cooperation. A mayor who demonstrates that local leadership is, above all, service to people and responsibility for the future of the community.

To help a community, political beliefs alone are not enough; what is needed above all is love for one’s homeland, commitment, and the desire to create something meaningful. Because a hometown is never forgotten; it remains our roots, our memory, and our responsibility.

From Gora of Maliq to Solna in Stockholm, this is an effort to build bridges – bridges of friendship, cooperation, and hope. Because when people come together for the good of their communities, differences fade away, and what matters most remains: love for people and work for the future.

Blessed are those who build bridges between people, countries, and hearts; unfortunate are those who try to destroy them. Bridges unite, create friendship, and open paths towards the future, while walls divide and separate people.

🇬🇧A special thank you to Mayor Sara Kukka-Salam for her warm welcome, respect, and openness to dialogue and cooperation. I wish her continued success in her important work serving the citizens of Solna and every success in leading a community that continues to build the future with vision and responsibility.

Vajzë deti, me sytë si dritë,
me buzëqeshjen plot ëmbëlsi,
erdhe në jetë si valë e artë,
si këngë dashurie, si mrekulli.

Sot koha të dhuroi tetë petale drite, tetë vite që kanë lulëzuar në zemrat tona si lulet më të bukura të pranverës. ❤️

Që nga dita kur erdhe në jetën tonë, çdo mëngjes u bë më i ndritshëm dhe çdo buzëqeshje jote u kthye në një copëz lumturie për ne.

U rritsh gjithmonë si dallga e detit – e lirë, e pastër dhe e fuqishme. 🌊

Ec gjithmonë me dritën e diellit në shpirt, me ëndrrat lart dhe me zemrën plot mirësi. ☀️

Le të të shoqërojë në çdo hap kënga e jetës, era e lirisë dhe dashuria e njerëzve që të duan pa masë. 🦋

Sepse ti je më shumë se një vajzë e vogël…
Ti je lutja jonë e bërë realitet, buzëqeshja që na mbush ditët dhe vargu më i bukur që jeta ka shkruar ndonjëherë në zemrat tona. 👸🏻

Gëzuar 8-vjetorin, shpirti i mamit! 🎂🎉🎈
U bëfsh gjithmonë e lumtur, e dashur dhe me zemër të pastër.

Me dashuri pa fund,
Mami Urviola ❤️

Vajzë Deti 🌊

Vajzë deti, me sytë si dritë,
me buzëqeshjen plot ëmbëlsi,
erdhe në jetë si valë e artë,
si këngë dashurie, si mrekulli.

Me hap të lehtë mbi rërë të artë,
me shpirt të pastër, zemër të bardhë,
si dallgë që puth bregun me mall,
si diell që lind mbi detin valë-valë.

Era të sjelltë vetëm gëzim,
deti të ruajtë çdo ëndërr në agim,
rritu e lirë, me dritë në sy,
vajza jonë e bukur, ylli ynë në gji. ❤️

Ellen, ti vajzë deti, tetë vite dritë,
bekimi më i bukur i jetës në çdo ditë. 🌸

Gëzuar 8-vjetorin, Ellen! 🌸

Një përulje me respekt për intelektualët themelues të Degës së Partisë Demokratike të Devollit .
✍🏽 Ilia Milo !

👉🏽Ilia Milo është një nga organizatorët dhe themeluesit e seksioneve të para në këtë rreth, por dhe në themelimin e degës së Partisë Demokratike në juglindje të vëndit,në Bilisht-Devoll -

Ka momente në jetën e një kombi kur historia nuk troket në dyer të mëdha, por lind në zemrat e njerëzve të zakonshëm që guxojnë të bëjnë gjëra të jashtëzakonshme.

Një moment i tillë ishte 21 shkurti i vitit 1991.

Atë ditë Devolli nuk fitoi thjesht një degë partie. Atë ditë fitoi të drejtën për të folur.

Fitoi zërin që për dekada i ishte mohuar.

Fitoi shpresën se edhe një krahinë e vogël, por me shpirt të madh, mund të bëhej pjesë e një ndryshimi që do të prekte gjithë Shqipërinë.

Pas një dimri të gjatë heshtjeje, erdhi pranvera e demokracisë. Lëvizja e Dhjetorit 1990 dhe lindja e Partisë Demokratike më 12 dhjetor të atij viti u pritën në Devoll jo vetëm me gëzim, por me një ndjenjë të thellë çlirimi.

Ishte sikur një dritare të hapej pas shumë vitesh errësirë dhe njerëzit të shikonin për herë të parë qiellin e lirisë.

Por liria nuk erdhi vetë. 

Ajo pati njerëz që e kërkuan. Pati njerëz që e mbrojtën. 

Pati njerëz që vunë mbi supe përgjegjësi kur ishte më e lehtë të qëndroje mënjanë.

Ata ishin intelektualët dhe qytetarët e Devollit që nuk pyetën: “Çfarë fitoj unë?”

Ata pyetën: “Çfarë mund të bëj unë për të ardhmen?”

Ata udhëtuan drejt Tiranës me besimin se historia po hapej dhe u kthyen në Devoll me një amanet: ta sillnin demokracinë në vendin e tyre.

Krijimi në Janar të 1991 i seksioneve të para në Pilur, Cangonj, Tren, Mançurisht, Bilisht dhe në gjithë Devollin nuk ishte thjesht organizim politik.

Ishte një shpërthim i vullnetit qytetar. Ishte dëshmia se demokracia kishte hyrë në zemrat e njerëzve.

Dhe mbi të gjitha ishte një kërkesë e drejtë: Devolli duhej të kishte zërin e vet.

Devolli duhej të mos ishte më një krahinë e harruar. Devolli duhej të merrte vendin që meritonte.

Më 15 shkurt 1991 u hodh hapi vendimtar me krijimin e Komisionit Nismëtar të Degës së Partisë Demokratike të Devollit.

Këta nuk ishin thjesht organizatorë. 

Ishin njerëz që morën mbi vete barrën e një kohe historike. 

Ishin ata burra që vunë themelet kur ndërtesa e demokracisë ende nuk dukej.

Dhe më 21 shkurt 1991, me praninë e Azem Hajdarit, simbolit të Lëvizjes Studentore të Dhjetorit dhe tribunit të demokracisë, së bashku me Rexhep Ukën, Petrit Dodbibën dhe Zef Qiricin,- Devolli shkroi një faqe që nuk duhet të harrohet kurrë.

Sepse historia nuk mbahet mend vetëm për fitoret. 

Historia nderon ata që patën guximin të luftojnë edhe kur rruga ishte e pasigurt.

Sot, pas kaq vitesh, kur kujtojmë atë ditë, nuk kujtojmë vetëm një strukturë politike.

Kujtojmë një brez njerëzish që besuan.

Kujtojmë burra që e vendosën dinjitetin mbi frikën, dhe idealin mbi interesin personal.

Kujtojmë ata që na lanë një mesazh të madh:

Nderim për themeluesit e Degës së Partisë Demokratike të Devollit.

Nderim për çdo demokrat dhe qytetar që kontribuoi në rrugën e demokracisë.
Sepse 21 shkurti 1991 nuk është vetëm një datë në histori.

Është kujtesa e një brezi që pati kurajon të ndizte dritën, kur shumëkush ende kishte frikë nga errësira.

Historia e drejtimit të Degës së Partisë Demokratike Devoll

Drejtuesit e Komisionit Nismëtar

• Vladimir Kello
• Leonard Kaso

Që nga themelimi i saj, Dega e Partisë Demokratike Devoll është udhëhequr ndër vite nga personalitete dhe drejtues të cilët kanë dhënë kontributin e tyre në organizimin, forcimin dhe përfaqësimin e saj politik.

Kryetarët dhe Sekretarët e Degës ndër vite

01. Anastas Vllahu – Ilia Milo
1991 – 1992

02. Gëzim Begolli – Bashkim Haxhi
1992 – 1993

03. Gëzim Begolli – Seri Mancka
1993 – 1995

04. Sulejman Dede – Gëzim Begolli
1995 – 1997

05. Ilia Milo – Adrian Maho
1997 – 1999

06. Adrian Maho – Ilia Milo
1999 – 2005

07. Hekuran Hoxhalli – Pëllumb Pasholli
2005 – 2009

08. Gëzim Demcolli – Përtef Gjiriti
2009 – 2012

09. Artan Zaimi – Ilia Milo
2013 – 2014

10. Arben Miza – Xhensina Kapo (Kelolli)
2014 – në vazhdim

11. Elvis Hajderlli – Dioli Diko
2022 – në vazhdim

Mirënjohje dhe respekt

Nderim dhe respekt për të gjithë kryetarët, sekretarët dhe drejtuesit e Degës së Partisë Demokratike Devoll ndër vite.

Kontributi i secilit prej tyre ka qenë një gur themeli në rrugëtimin e kësaj dege, në rritjen e saj organizative dhe në rezultatet e arritura ndër vite.

Ky sukses është edhe meritë e drejtuesve të seksioneve, grupseksioneve, anëtarëve dhe mbështetësve të Partisë Demokratike Devoll, si dhe e të gjithë faktorëve politikë të spektrit të djathtë që kanë kontribuar në jetën demokratike të zonës.

Respekt dhe mirënjohje për çdo njeri që ka dhënë kohë, energji dhe besim për forcimin e vlerave demokratike në Devoll.

Dega e Partisë Demokratike Devoll – një histori e ndërtuar nga njerëzit dhe përkushtimi i tyre.

✍🏽 Ilia Milo, Bilisht-Devoll ✌️

“When Devoll Lit the Flame of Freedom – 21 February 1991, the Day of the Men Who Challenged Fear”

By Ilia Milo
Bilisht–Devoll, Albania

There are moments in the life of a nation when history does not knock on grand doors, but is born in the hearts of ordinary people who dare to do extraordinary things.

Because freedom does not come by itself.

It has always had people who searched for it.
People who defended it.
People who carried responsibility on their shoulders when it would have been easier to remain silent.

With deep respect, we honor the intellectuals and founders of the Democratic Party Branch of Devoll.

Ilia Milo was one of the organizers and founders of the first sections of the Democratic Party in this region, as well as one of the key contributors to the establishment of the Bilisht–Devoll branch.

---

21 February 1991 – The Day Devoll Found Its Voice

There are moments in the history of a nation when a new chapter begins.

One such moment was 21 February 1991.

On that day, Devoll did not simply establish a political branch.
On that day, Devoll gained the right to speak.

It regained the voice that had been silenced for decades.

It gained hope that even a small region, but with a great spirit, could become part of a transformation that would change the entire country.

After a long winter of silence came the spring of democracy.

The December 1990 Movement and the birth of the Democratic Party of Albania on 12 December 1990 were welcomed in Devoll not only with joy, but with a profound sense of liberation.

It was as if a window had opened after many years of darkness, allowing people to see the sky of freedom for the first time.

But freedom did not come alone.

It had people who demanded it.
People who protected it.
People who accepted responsibility when fear was still present.

They were the intellectuals and citizens of Devoll who did not ask:

“What will I gain?”

They asked:

“What can I do for the future?”

They traveled to Tirana with the belief that history was opening a new page, and they returned to Devoll with a mission: to bring democracy to their own homeland.

---

The Birth of Democratic Organization in Devoll

At a time when the shadow of the past was still strong, they raised their voices.

At a time when fear still lived in people’s memories, they showed courage.

At a time when freedom of speech was only beginning to breathe, they started building its foundations.

The creation, in January 1991, of the first Democratic Party sections in Pilur, Cangonj, Tren, Mançurisht, Bilisht and throughout Devoll was not merely a political organization.

It was an expression of civic determination.

It was proof that democracy had entered the hearts of the people.

Above all, it was a rightful demand:

Devoll deserved to have its own voice.

Devoll deserved to no longer be a forgotten region.

Devoll deserved the place it had earned in the history of Albania.

On 15 February 1991, the decisive step was taken with the creation of the Initiating Commission for the Democratic Party Branch of Devoll.

Among those who united in this historic effort were names that deserve not only remembrance, but gratitude:

Vladimir Kello – Chairman
Leonard Kaso – Secretary

Members of the Initiating Commission:

Gëzim Begolli, Ilia Milo, Bashkim Haxhia, Anastas Vllahu, Viktor Pojani, Anefi Bushi, Xhemal Demiraj and Xhezmi Gupe.

They were not simply organizers.

They were people who carried the weight of a historic moment.

They laid the foundations when the building of democracy was still only a dream.

---

21 February 1991 – A Historic Day for Devoll

On 21 February 1991, with the presence of Azem Hajdari, the symbol of the December Student Movement and a leading figure of Albanian democracy, together with Rexhep Uka, Petrit Dodbiba and Zef Qirici, Devoll wrote a page of history that must never be forgotten.

History is not remembered only for victories.

History honors those who had the courage to fight even when the road ahead was uncertain.

Today, after so many years, when we remember that day, we do not remember only the creation of a political structure.

We remember a generation of people who believed.

We remember men who placed dignity above fear and ideals above personal interest.

We remember those who left us a powerful message:

A society changes only when good people refuse to remain silent.

Honor and respect to the founders of the Democratic Party Branch of Devoll.

Honor and respect to every democrat and every citizen who contributed to the journey of democracy.

Because 21 February 1991 is not simply a date in history.

It is the memory of a generation that had the courage to light the flame of freedom when many were still afraid of the darkness.

---

Leadership History of the Democratic Party Branch of Devoll

Initiating Commission Leaders

Vladimir Kello
Leonard Kaso

Since its establishment, the Democratic Party Branch of Devoll has been led through the years by personalities and representatives who have contributed to its organization, strengthening and political representation.

Chairmen and Secretaries Through the Years

1. Anastas Vllahu – Ilia Milo
   1991–1992
2. Gëzim Begolli – Bashkim Haxhi
   1992–1993
3. Gëzim Begolli – Seri Mancka
   1993–1995
4. Sulejman Dede – Gëzim Begolli
   1995–1997
5. Ilia Milo – Adrian Maho
   1997–1999
6. Adrian Maho – Ilia Milo
   1999–2005
7. Hekuran Hoxhalli – Pëllumb Pasholli
   2005–2009
8. Gëzim Demcolli – Përtef Gjiriti
   2009–2012
9. Artan Zaimi – Ilia Milo
   2013–2014
10. Arben Miza – Xhensina Kapo (Kelolli)
    2014–present
11. Elvis Hajderlli – Dioli Diko
    2022–present

---

Appreciation and Respect

Honor and respect to all chairmen, secretaries and leaders of the Democratic Party Branch of Devoll throughout the years.

Each of them has contributed as a cornerstone in the journey of this branch, in its organizational growth and in the achievements reached over the years.

This success is also the merit of section leaders, group coordinators, members, supporters of the Democratic Party of Devoll, and all democratic forces that have contributed to the political life of the region.

Respect and gratitude to every person who has given time, energy and faith for the strengthening of democratic values in Devoll.

The Democratic Party Branch of Devoll – a history built by people and their dedication.

✍️ Ilia Milo
Bilisht–Devoll

Nga Pogradeci, në zemër të Gorës, historia vazhdon të flasë shqip.

Vënde që nuk janë thjesht pjesë të një territori.

Janë vende të shenjta të kujtesës kombëtare, ku çdo gur mban mbi vete një copëz historie dhe çdo përvjetor zgjon krenarinë e një populli. Një prej tyre është Guri i Kamjes, ku më 28 korrik 1912, luftëtarët e Gorës, të udhëhequr nga patrioti Kajo Babjeni, së bashku me trima nga Mokra dhe Opari, ngritën Flamurin Kombëtar, katër muaj përpara Shpalljes së Pavarësisë në Vlorë.

Ky akt nuk ishte thjesht një ngritje flamuri. Ishte shpallja e vullnetit të lirë të një krahine që nuk pranoi të jetonte e nënshtruar. Ishte dëshmi se fryma e pavarësisë kishte pushtuar zemrat e shqiptarëve shumë përpara 28 Nëntorit 1912.

Ceremonia mblodhi përfaqësues të institucioneve shtetërore e vendore, personalitete të jetës publike, intelektualë dhe qindra banorë të Gorës, Mokrës e Pogradecit. 
Në aktivitet morën pjesë Kryetari i Bashkisë së Pogradecit, Ilir Xhakolli, deputeti Bledi Çomo, si dhe personalitete të tjera që me praninë e tyre i dhanë kësaj dite rëndësinë që meriton.

Një rol të veçantë në organizimin e kësaj veprimtarie pati Shoqata Atdhetare Kulturore “Besëlidhja Gorare” – Dega Pogradec, e cila prej vitesh punon për ruajtjen dhe promovimin e historisë, traditës dhe identitetit të krahinës së Gorës. 

Shoqata drejtohet me dinjitet nga kryetari Klajdi Gjonaj dhe sekretarja Matilda Sallo, të cilët, së bashku me bashkëpunëtorët e tyre, realizuan një aktivitet të denjë për rëndësinë historike të kësaj dite.

Një nga momentet më prekëse të ceremonisë ishte nderimi pas vdekjes me titullin “Nderi i Gorës” i Ali Abidin Gjatës, njërit prej figurave të ndritura të arsimit dhe atdhetarisë shqiptare.

I cilësuar me të drejtë si “Rilindasi i fundit i penës”, Ali Abidin Gjata hapi në vitin 1917 shkollat e para shqipe në Pirg, Çaushli, Leminot, Kakaç, Podgorie dhe në shumë fshatra të Gorës e Mokrës. 

Ai me këtë veprim tregpi se liria nuk mbrohet vetëm me armë, por edhe me gjuhën, dijen dhe arsimin. 
Ndaj dhe Misioni i tij mbetet një gur themeli në historinë e arsimit shqiptar.

Po aq domethënëse ishte edhe prania e mjekut duarartë, kirurgut Yllson Ibrahimllari, i ardhur nga Tirana për ta nderuar këtë aktivitet, por dhe për tu nderuar nga shoqata “Beslidhja Gorare” në këtë përvjetor.

E nderonte këtë aktivitet edhe Zonja Albana Koçi Tahirit, kryetare e përgjithëshme e Shoqatës Kulturore “Besëlidhja Gorare”, e cila me përkushtim vazhdon të mbajë gjallë trashëgiminë shpirtërore dhe kulturore të kësaj treve.

Nuk mund të lemë pa përmëndur dhe Nën/Kryetarin e kësaj shoqate, mësuesin atdhetar Islam Bakollari (Lame Albania) i cili me penelin e tij ka përjetësuar në fasadat e shumë shkollave të kësaj krahine figurat e atdhetarëve gorarë dhe kombëtarë

Manifestime të tilla nuk janë vetëm festa përkujtimore. Ato janë një betim se historia nuk do të harrohet, se sakrificat e të parëve nuk do të mbulohen nga pluhuri i kohës dhe se brezat e rinj do të njohin rrënjët mbi të cilat është ndërtuar identiteti ynë kombëtar.

Guri i Kamjes nuk është vetëm një monument. 
Ai është një simbol i krenarisë shqiptare. Është një kujtesë se liria fitohet me guxim, mbrohet me sakrificë dhe trashëgohet me përgjegjësi.

Lavdi Kajo Babjenit, dhe patriotëve të Gorës, Mokrës dhe Oparit!

Lavdi mësuesit Ali Abidin Gjatës!

Lavdi të gjithë atyre që i shërbyen Shqipërisë me pushkë, me penë dhe me shpirt! 🇦🇱

✍🏽 Shoqata kombëtare, “Beselidhja Gorare.”

🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇦🇱🌎🇪🇺🌎

Kamja Rock – Where History Spoke Albanian

There are places that are not merely points on a map.

They are sacred altars of our national memory.

One of them is Kamja Rock, in the region of Gora, where on July 28, 1912, four months before Albania’s Declaration of Independence in Vlorë, the Albanian national flag was raised as a symbol of freedom, dignity, and the unwavering determination of Albanians to live free.

Teacher Ali Abidin Gjata – “Honor of Gora”

On this anniversary, together with several other distinguished personalities of this patriotic region, Teacher Ali Abidin Gjata was posthumously awarded the title “Honor of Gora.”

This prestigious recognition pays tribute to a teacher, patriot, and educator who, in 1917, opened the first Albanian-language schools in Pirg, Çaushli, Leminot, Kakaç, Podgorie, and throughout the region of Mokra, planting the seeds of knowledge and national consciousness in the hearts of the people of Gora and Mokra.

He proved that defending one’s homeland is achieved not only through weapons, but also through education, language, books, and enlightenment.

From Pogradec, in the heart of Gora, history continues to speak Albanian.

These are places that are far more than geographical locations.

They are sacred grounds of national remembrance, where every stone carries a fragment of history and every anniversary awakens the pride of an entire nation.

One of these places is Kamja Rock, where on July 28, 1912, the freedom fighters of Gora, led by the patriot Kajo Babjeni, together with brave men from Mokra and Opar, raised the Albanian National Flag four months before the Declaration of Independence in Vlorë.

This was not merely the raising of a flag.

It was a declaration of the free will of a region that refused to live in submission.

It was proof that the spirit of independence had already taken root in the hearts of Albanians long before November 28, 1912.

On the 114th Anniversary of This Historic Event and the 120th Anniversary of the Establishment of the “Secret Regional Subcommittee,”

Kamja Rock once again became the meeting place of history, tradition, and national pride.

The ceremony brought together representatives of state and local institutions, public figures, intellectuals, and hundreds of residents from Gora, Mokra, and Pogradec.

Among those attending were the Mayor of Pogradec, Ilir Xhakolli, Member of Parliament Bledi Çomo, and many other distinguished guests whose presence honored the importance of this historic day.

A particularly important role in organizing the event was played by the “Besëlidhja Gorare” Patriotic and Cultural Association – Pogradec Branch, an organization that has worked tirelessly for years to preserve and promote the history, traditions, and identity of the Gora region.

The association is led with dignity by its President Klajdi Gjonaj and Secretary Matilda Sallo, who, together with their collaborators, organized a ceremony worthy of the historical significance of this occasion.

One of the most moving moments of the event was the posthumous award of the title “Honor of Gora” to Ali Abidin Gjata, one of the brightest figures in Albanian education and patriotism.

Rightfully described as “the last Renaissance man of the pen,” Ali Abidin Gjata established the first Albanian-language schools in 1917 in Pirg, Çaushli, Leminot, Kakaç, Podgorie, and many villages throughout Gora and Mokra.

Through this remarkable work, he demonstrated that freedom is defended not only with weapons, but also through language, knowledge, and education.

His mission remains one of the cornerstones of the history of Albanian education.

Equally meaningful was the presence of the highly respected surgeon Yllson Ibrahimllari, who traveled from Tirana to honor this event and who was himself honored by the “Besëlidhja Gorare” Association during this anniversary celebration.

The event was also honored by Mrs. Albana Koçi Tahiri, President of the “Besëlidhja Gorare” Cultural Association, who continues with great dedication to preserve the spiritual and cultural heritage of this historic region.

Special recognition also goes to the Association’s Vice President, the patriotic teacher Islam Bakollari (Lame Albania), whose artistic work has immortalized the portraits of Gora’s and Albania’s patriots on the facades of numerous schools throughout the region.

Events such as this are far more than commemorative ceremonies.

They are solemn pledges that history will never be forgotten, that the sacrifices of our ancestors will never be buried beneath the dust of time, and that future generations will know the roots upon which our national identity has been built.

Kamja Rock is not merely a monument.

It is a symbol of Albanian pride.

It reminds us that freedom is won through courage, protected through sacrifice, and passed on through responsibility.

Glory to Kajo Babjeni and to the patriots of Gora, Mokra, and Opar!

Glory to Teacher Ali Abidin Gjata!

Glory to all those who served Albania with their rifles, their pens, and their unwavering spirit! 🇦🇱