Ka emra që nuk i mbulon kurrë harresa.

Ka emra që nuk i mbulon kurrë harresa.

Ka familje që nuk i rrëzon dot koha.

Ka histori që janë aq të mëdha, sa bëhen themeli i vetë identitetit kombëtar.

Një prej tyre është familja Jashari — simbol i pavdekshëm i lirisë së Kosovës.

Çdo hap që shkel në Prekaz nuk është thjesht vizitë: është përkulje, është nderim, është premtim i pashkruar se amaneti i tyre nuk do të shuhet kurrë.

Respekti që ti, miku im Labinot Demaliaj, shpreh ndaj kësaj familjeje është më shumë se nder personal

Është zëri i një brezi që e di mirë se liria nuk ka ardhur vetë.

Ajo është fituar me gjak, me sakrificë, me qëndresë titanike.

Ti, një djalë i ri atëherë, luftëtar i UÇK-së.
Sot rikthehesh në Prekaz jo si vizitor, por si biri i një historie të përbashkët.
Si dëshmitar i kohës që e njeh peshën e fjalës “dëshmor”.

“Mikpritje e ngrohtë”—shkruan ti. Por mikpritja e Jasharëve nuk është thjesht ngrohtësi shtëpie; është ngrohtësia e zemrës që ka dhënë gjithçka për Atdheun. E zemrës që ende rreh për liri, për dinjitet, për flamur. Dhurata që ke marrë, simbolikë e heroizmit të tyre, nuk është një send: është amanet, është kujtesë, është histori.

Familja Jashari nuk është vetëm histori e Kosovës; është histori e kombit.

Janë shembulli i guximit që nuk njeh frikë, i dashurisë për tokën që nuk bën kompromis, i qëndresës që frymëzon brez pas brezi.

Prandaj themi me plot zë: kush bie për Atdhe, nuk ka dekë — ka le! Sepse gjaku i tyre çliron, frymëzon, ringjall.

Prekazi nuk është vetëm vend. Është tempull i lirisë.

Familja Jashari nuk është vetëm familje. Është legjendë e gjallë.

Dëshmorët nuk janë të vdekur. Janë të pavdekshëm në zemrat tona.

Jemi bashkë përgjithmonë. 🇦🇱🇽🇰