Kategori
Uncategorized

Në Shqipëri lind ‘bursa’ e vrasjeve, ja sa kuotohen ekzekutimet në qytete të ndryshme.

Image

Të gjitha atentatet, ekzekutimet maftioze dhe vrasjet që prej fillimit të 2019:

 2 Janar, Krimi në familje tronditi mbarë opinionin, kur në ditën e dytë e Vitit të Ri,  Gazmend Musta, pas një sherri banal vrau me thikë gruan dhe motrën e saj.

 14 janar, një tjetër krim, madje i trefishtë, tronditi Tiranën. Në 05:30 të mëngjesit të së hënës, Majlind Lila shkoi në rrugën “Kristaq Mone”, në zonën e njohur si “Astiri” në kryeqytet, aty ku jetonin prindërit e ish-gruas, të cilët i ekzekutoi.

 15 janar, një atentat mafioz u shënua në Vlorë. Dy persona ende të paidentifikuar qëlluan me breshëri ndaj një automjeti tip ‘Audi’ me targa AA 653 VC ku udhëtonte 41-vjeçari Mikel Mehmeti.

 18 janar në Korçë, Olger Mustafaj, një ish-i dënuar për plagosje, vrau  Altin Balliu.

 24 janar,  34-vjeçari Arben Gjeci u godit në kokë me hekur dhe më pas ndërroi jetë në Spitalin e Traumës.

Me 30 janar, 50-vjeçari Arben Bilali, ish-efektiv policie, u ekzekutua me breshëri automatiku pranë banesës së tij në zonën e Selitës.

 6 shkurt, Teodor  Lera, nga Vlora vrau bashkëshorten e tij, Eva Lera.

 13 shkurt, Lirie Xhepa u qëllua për vdekje me 3 plumba pistolete, shumë pranë banesës së saj. Ajo u gjet e pajetë mes shkurresh nga banorët e zonës së Kodër-Sharrës.

 17 shkurt, një krim i rëndë tronditi Vlorën. Dy persona u ekzekutuan me armë zjarri, ndërsa një tjetër mbeti i plagosur. Të vrarë kanë mbetur shtetasit Aurest Rexho dhe Arjan Hasani. Ndërsa i plagosur ka mbetur shtetasi Armando Sulejmani, 42 vjeç, i cili dyshohet se ka qenë dhe shënjestra e atentatit për shkak të të kaluarës së tij dhe precedentëve.

 24 shkurt, një ngjarje e rëndë ka shokuar Durrësin. Një 45-vjeçar është ekzekutuar me kallashnikov pas një zënke që ka pasur me autorin e vrasjes në një lokal.

 15 mars, është vrarë Esat Kotorri, pronari i një furre buke në Kavajë.

 16 mars u vra në Parkun e Liqenit Artificial në Tiranë Haxhi Baçinozi.

 18 mars, u ekzekutua pranë banesës së tij në Tiranë Jurgen Kurti. Ngjarja e rëndë ndodhi në zemër të kryeqytetit, në rrugën “Zef Jubani”.

 20 Mars, pas një atentati me armë zjarri në Shkodër u ekzekutua Ferdinand Polia. 35-vjeçari u qëllua me breshëri automatiku teksa ishte duke udhëtuar me automjetin e tij.

 22 mars, ekzekutohet në qendër të qytetit të Elbasanit, në mënyrë mafioze, avokati Ravik Gurra. Ai ka qenë përfaqësuesi ligjor i Emiliano Shullazit dhe pjesëtarëve të familjes Çapja në Elbasan.

 23 mars, një krim i rëndë në familje është regjistruar në qytetin e Gramshit. Një 35-vjeçar me inicialet A.H ka mbytur bashkëshorten e tij.

 30 mars, vritet para banesës së motrës së tyre në Shkodër, vëllezërit Astrit dhe Ibrahim Bilali.

Kategori
Uncategorized

74 vjet nga Masakra e Tivarit, si u shfarosën mijëra djem kosovarë.

Kolona e kosovarëve për në Tivar

Të dielën u mbushen 74 vjet nga Masakra e Tivarit, ku u vranë dhe u varrosën masivisht disa mijëra djem të Kosovës. Tragjedia e fshehur për shumë dekada nga qeveritë komuniste të Tiranës dhe Beogradit është zbardhur e plotë në një studim të historianit Uran Butka.

Ai thotë se në këtë udhëtim tragjik u nisën 13 mijë e 335 shqiptarë, të shpallur si robër lufte nga komunistët.

Gjatë rrugës nga Prizreni dhe deri në mbrëmjen e 31 marsit në Tivar u vranë 3 mijë e 447 burra e djem të Kosovës, ndërsa rreth 600 vetë të tjerë u zhdukën, duke e ngritur numrin e viktimave gjithsej në rreth 4 mijë persona.

Këtë fund marsi është 74 vjetori i masakrës së Tivarit, ku partizanët komunistë të Shqipërisë, Serbisë dhe malit të zi vranë masivisht disa mijëra mijëra djem të rinj shqiptarë të Kosovës.

Tragjedia e realizuar me marrëveshje të shkruar midis udhëheqësve komunistë në Tiranë dhe Beograd u mbajt e fshehtë për dekada të tëra.

Historiani Uran Butka botoi studimin 25-vjeçar “Masakra e Tivarit dhe përgjegjësia e shtetit shqiptar” me dokumenta të shumta arkivore nga disa shtete të rajonit.

“Masakra e Tivarit është një ploje e përgjakshme dhe e pashembullt. Ajo u realizua nga shteti komunist jugosllav në bashkëpunim të plotë me shtetin komunist shqiptar të Enver Hoxhës. Qëllimi i kësaj masakre ishte për të zhdukur dhe shpërngulur shqiptarët nga Kosova, pra, për një spastrim të plotë etnik”, tha zoti Butka.

Masakra ishte një spastrim i mirëfilltë i popullit të Kosovës, të cilin ushtria jugosllave e arriti me duart e ushtrisë komuniste të Shqipërisë.

Rinia e Kosovës u thirr në një mobilizim ushtarak për të luftuar pushtuesit nazistë, por pasi u mblodhën në Prizren nga të gjitha anët e vendit, u çarmatosën dhe u nisën në kolona drejt Kukësit, Shkodrës dhe i nxorrën në Tivar, ku u vranë masivisht me mitralozët e malazezëve me 31 mars 1945.

“Ky libër im është edhe një homazh, sepse këtu janë edhe të gjitha listat e atyre viktimave të pafajshëm, që u vranë padrejtësisht, nga të gjithë trevat e Kosovës, bujq, blegtorë, ushtarë të Shaban Polluzhës, ushtarë të Ushtrisë Nacionalçlirimtare nga Kosova dhe nga Shqipëria dhe që u nisën në këtë kalvar vdekjeje. Karvani i të rinjve kosovarë eci për një javë në kushte çnjerëzore dhe nën tytat e armëve të komunistëve shqiptarë dhe serbë, madje shumë prej tyre u vranë në çdo pikë të këtij itinerari tragjik, kur nuk i lejonin as të pinin ujë në burime as të futnin ushqim në gojë. Libri përmban edhe listën e plotë të martirëve të kësaj masakre, familjet e të cilëve edhe më pas u persekutuan rëndë shtete komuniste në dy anët e kufirit. Midis autorëve të kësaj masakre ishte edhe ministri i brendshëm Haxhi Lleshi, firmosi përkrah me homologun serb Rankoviç, dhe e mbrojti veprimin e tij derisa qe gjallë si “një vendim i duhur ndaj reaksionarëve”, tha ai.

“Kolona e parë u nis më 24 mars nga Prizreni dhe kolonat e tjera më 26 dhe 27 mars, dhe 3 kolona të tjera në prill , u nisën për në territorin e Shqipërisë, sipas një marrëveshje midis ministrit të brendshëm serb Rankoviq dhe ministrit të brendshëm të Tiranës Haxhi Lleshi. Ishte një marrëveshje e pashembullt askund në botë, që e implikonte me djallëzi Shqipërinë dhe përfshiu territorin e saj, ku u vranë rrugës shumë prej tyre. Askund në botë nuk ka marrëveshje dyshtetërore për të bashkëpunuar në vrasjen masive të mijëra djemve prej bashkëkombasve të tyre”, tha studiuesi Uran Butka.

Ai shtoi se tragjedi të tilla tregojnë fytyrën e vërtetë të regjimit komunist, që u ngrit mbi pabesinë ndaj të rinjve kosovarë.

“Këtu ndodhi pabesia dhe tradhtia, sepse ata, pasi u mblodhën nga të gjitha anët e Kosovës, iu dorëzuan UDB-së dhe Divizionit 52 jugosllav me urdhër sekret të Enver Hoxhës”, citoi ai telegramin e shifruar.

Edhe sot ata nuk nderohen si martirë, edhe një afrim edhe një pajtim I vërtetë mes shqiptarëve në të dy anët e kufirit mund të kryhet sinqerisht me respektimin e viktimave të asaj tradhëtie që kaloi mes për mes Shqipërisë dhe kulmoi në Tivar, ku edhe deti u mbush me plisat e tyre të bardha.

“Po të ishin ndëshkuar kriminelët dhe krimet, ato nuk përsëriten. Dhe është detyrë e shtetit të Kosovës që t’i njohë dhe t’i trajtojë këta si martirë të Kosovës. Po ashtu edhe Shqipëria në shenjë ndjese për atë bashkëpunim kriminal, që u bë nga shteti komunist të Enver Hoxhës, duhe t’i trajtojë ata si martirë të popullit dhe kombit shqiptar”, tha zoti Butka.

Masakra e Tivarit është një nga faqet më të errëta të historisë së Ballkanit dhe të popullit shqiptar. Ndriçimi i saj i plotë, ndriçimi i bashkëpunimit kriminal Tiranë – Beograd kundër rinisë së Kosovës do të nxirrte shumë mësime për të sotmen dhe të ardhmen e rajonit.

(Ilirian Agolli, Zëri i Amerikës)

Kategori
Uncategorized

Ç’ndodhte natën te varri i Enverit derisa mbërriti Nënë Tereza? ne

Ditën e shenjtërimit të Nënë Terezës, disa media angleze rikthyen në vëmendje kritikat që i bëheshin asaj sidomos nga britaniku Christopher Hitchens.

Mes këtyre kritikave është ajo se ka mbështetur regjime totalitare, duke theksuar vizitën e saj tek varri i Enver Hoxhës.

Por si është e vërteta e kësaj vizite tek varri i diktatorit?

Prifti që ka përgatitur rastin e shenjtërimit të Nënë Terezës thotë se ajo është dërguar tek varri pa e ditur, pasi kështu ishte protokolli i asaj kohe.

Por një faqe e lajmeve katolike në ueb ka një tjetër teori.

Alessandra Nucci e “Catholic World Report” shkruan se shkrimtari shqiptar, Marcel Hila i ka treguar historinë e patreguar më parë të vizitës së Nënë Terezës.

Gjithçka nis në shtator të vitit 1985, kur Hila ishte ushtar i paarmatosur në regjimin komunist- grada më e fundit në ushtrinë shqiptare, aty ku vendoseshin ata që konsideroheshin të rrezikshëm për regjimin komunist.

Enver Hoxha kishte vdekur dhe një ditë në repartin e tyre mbërrin një ushtar i ri, i ulur në pozitë.

Ai kishte shërbyer më parë në Gardën e Republikës.

“Ne kishim frikë se ai ishte spiun,” thotë Hila.

Megjithatë një ditë, ushtari i ardhur nga Garda e Republikës i rrëfeu arsyen e vërtetë përse e kishin ulur në gradë.

Katër vite më vonë, në gusht të vitit 1989, Nënë Tereza, e shoqëruar nga vejusha e diktatorit, mbërriti tek varri i Enverit.

Vetëm katër vite më vonë, në vitin 1993, Hila thotë se ka dëgjuar më shumë për këtë histori nga Dom Gjergji, një prift nga Kosova që shoqëroi Nënë Terezën gjatë udhëtimit në Shqipëri.

Ai thotë se Nënë Tereza ishte ftuar nga Nexhmije Hoxha në Shqipëri, e cila shpresonte se ndërmjetësimi i saj mund të zhdukte dukuritë e mbinatyrshme që kishin pllakosur varrin e të shoqit.

Pasi mbërriti tek varri i Hoxhës, Nënë Tereza u lut për ca kohë.

Më pas ajo më në fund u lejua të vizitonte varrin e nënës dhe motrës që saj, që kishin vdekur në vitin 1971, por ajo nuk ishte lejuar t’i shikonte.

A morën përgjigje lutjet e Nënë Terezës? A u zhduk fenomeni i tmerrshëm në varrin e diktatorit?

Duket se po, Hila thotë se prej asaj kohe gjithçka ka qenë e qetë aty.

Kategori
Uncategorized

Krimi ne Tropoje nuk ndalet…!

Guxim Alimani/

———————————————-

Nuk flitet me per krime kunder personit por per krimin me te rende qe shekujt qe vijne nuk mund ta riparojne.Eshte krimi kunder natyres,kesaj mrekullie qe ndonese ne kushte te renda te motit e jeteses ka mbajtur ne Alpe nje komunitet solid sa vete historia dhe legjendat e Kombit.Por sot jo..!Gjithshka po ndryshon dhe natyra eshte konvertuar ne shkrumb e beton.Pas larjes se hesapeve me Valbonen dora kriminale i eshte kthyer Masivit e kurores Alpine te geshtenjave.Piromanet i kane vene zjarrin zanafilles te ketij masivi pikerisht ne Geghysen.Ate qe po i ndodh sot ketij vendi nuk kane mundur ta bejne as topat e pashallareve osman te cilet u hakmorren kunder Col Delise e djemve te Geg Hysenit qe vrane sundimtaret turq ne kullat e Ali Pashe Drenit ne Gjakove.Jeta e ketij komuniteti mbeshtetet ne 4 shtylla te cilat do te pasuronin nje komb e jo me nje komunitet te atrofizuar ne 12.ooo banore nga mbi 45.ooo qe kishte ne vitet ’90. 1-Pasuria minerare e cila eshte vjedhur e sterkequr joshkencerisht nga mafja shteterore.

2-Pasuria ujore me dy hidrocentrale ku njeri menaxhohet nga Shkodra e prej nje viti dhe ai i Fierzes i ka kaluar Pukes!

3-Lugina e Valbones e cila siç dihet po perendon me lavdine e saj per te mbushur gushen e te pangopurve oligarko-pilitike!

4-Masivi gjigand i geshtenjes(me i madhi ne Ballkan).i cili per 30 vite jo vetem nuk eshte trajtuar shkencerisht por se fundi po digjet dhe asnje kujdes nuk verehet dhe as penalizim i autoreve te kesaj masakre!

Ja pra kjo eshte panorama e Tropojes Alpine te cilen asnje pushtues nuk e tundi nga trolli ndersa sot kushtrimi i dikurshem per lufte kunder hasmit”Ne 7 e 70 vjeç te gjithe me dale” eshte shenderruar ne kushtrim kobezi per t’jua leshuar trojet pashallareve te pushtetit qe per 30 vite po i bejne hyzmet vetem xhepit.Sot nuk di optimist as dhe nga personazhet e iluministit Volter te kete me fuqi per te enderruar per mire veçse per tu larguar nga vendlindja me lot ne sy e mallkim ne shpirt!

Kategori
Uncategorized

Kuj i tutet “trimi.”

Të parakalosh para ushtrisë së republikës me gjashtë truproja pas, ky është kulmi i i turpit dhe i frikës së një të semuri mendor për atë ç’farë po i bën ketij populli.

Ky krye sorosist, këlyshi i fundit (per momentin) i pjellës bastarde të diktaturës, ka filluar tju tutet jo me protestave popullore por edhe qirinjve të varreve

Një si të parët e tij, që me firmen e tyre çuan para litarit Havzi Nelën, edhe ky psikopat po çon një popull para alternatives…. jetë a vdekje.

Ne te njejten ceremoni parakalon dhe Presidenti i Republikes, por nuk shoqerohet nga truprojet.

Ky bastard ne karrigen e kryeministrit ka fillyar ti ruhet edhe rrobave te tij jo me zemerimit dhe revoltes qytetare.

Ky i çmendur me kartele psikiatrie i keq vendosur ne ate karrige, duke keq perdorur karrigen kryeministrore, per interesat e tij, klanit sorosjan qe perfaqson, G ( goret ) 99 do kete nje fund te tmerrshem, fund që po e ndien thelle, thelle ne te gjithe qelizat e trupit te tij.

Ky maskara kryeministër, ky i pa përgjegjshëm urdheroj helmimin e qytetareve protestues, gra dhe femijë.

Ky lakuriq nate, ky i pa fe, ky palo burre, që ju tregon grushtin opozites dhe popullit, por dhe vetë partise socialiste.

Ky drogaxhi qe mbushi shqiperine me parcela droge dhe europen me prodhimet e tyre, ky i pa pergjegjshem ka gjashte vjet qe ka marre peng nje popull te tere,dhe perseri thote se fajin e ka Berisha.

Ky batak zhabash ka kohë që jeton si kufomë politike, sepse normalisht ai ka vdekur njerezisht.

Ky anti shqiptar i pa parë, ky kelysh serb qe bashk me kelyshet e tjere antishqiptare ne shqiperi e Kosove per te mbajtur pushtetin po mundohet te shesi pjese nga pjeset e trungut shqiptar.

Ky kelysh pa brekë, këlysh i kelyshit te zi, qe firmosi ne varjen e Havzi Neles, po perdor gjithe menyrat me djallezore per te eleminuar opoziten demokratike, ( gje qe sdo e arrije kurrë ) po ble maskarenj, bashkpuntore, ajdute, imorale,zhaba dhe zhapikë per ti vendosur ne karriget e parlamentit pa opozitë që as ka dhe as do kete opozite reale deri ne largimin e ketij kryeministri perfaqsues i krimit te organizuar.

Dita dhe ora që bastardi ne karrigen kryeministrore bashke me ekipin e tij Vrases, trafikante, hajdute ordinere te shporren nga pushteti.

Zgjedhje te lira dhe te ndershme i duhen shqiperisë.

Kategori
Uncategorized

Bajraktari i Shoshit/ Në luftë pa kompromis kundër Enver Hoxhës

Bilanci tragjik i familjes: Si u sakrifikuan 11 burra, një grua dhe një vajzë 11 vjeçe

Në kryengritjen antikomuniste, në verë-vjeshtën e 1946-ës, në disa zona të Veriut, që kulmoi me kryengritjen e Postribës, si pikënisje spikatin ngjarjet e bujshme në Shosh të Dukagjinit, ku luftëtarët e Shoshit udhëhequr nga familja e Bajraktarit, Lulash Gjeloshi bënë dhjetëra beteja nga qershori deri në nëntor të 1946-ës me partizanët e brigadave të ndjekjes.

Përplasjet me komunistët kishin nisur që në fillim të vitit 1945, kur brigadat partizane ia kishin behur në Dukagjin nga Tropoja. Por në Dukagjin, ndryshe nga shumë vende të tjera, popullsia ishte sqaruar mbi komunizmin dhe pasojat e këtij regjimi dhe pjesa dërrmuese e familjeve dukagjinase ishin betuar se nuk do ta përqafonin kurrë këtë ideologji.

Kur Enver Hoxha e nuhati këtë situatë, vuri në lëvizje gjithë mjetet për t’i nënshtruar. Fillimisht, nisi fushatën për të bindur popullin që i kishte falur kundërshtarët e kumunizmit nëse ata dorëzoheshin. Një pjesë e madhe e luftëtarëve që kishin luftuar kundër brigadave që depërtuan nga Tropoja në Dukagjin, pas fushatës së faljeve dhe thirrjeve për dorëzim, ishin dorëzuar. Të njëjtën gjë kishin bërë edhe burrat e familjes së Bajraktarit të Shoshit.

Në këtë periudhë, djali i Bajraktarit, 20-vjeçari i shkolluar në Itali, Gjelosh Lulashi ishte emëruar sekretar në spitalin civil, në Shkodër. Por ai do të ishte gjithnjë nën vëmendjen e komunistëve. Befas një ditë, e arrestojnë me akuzën se kishte krijuar partinë Bashkimi Demokristian Shqiptar.

Në gjyq, prokurori Aranit Çela do të kërkonte dënimin me vdekje për Gjelosh Lulashin, Atë Danjel Dajanin, Atë Giovanni Fausti-n, Atë Gjon Shllakun, Mark Çunin e Qerim Sadikun. Pasi Gjykata e jep këtë vendim për t’i dënuar me vdekje, nga Tirana, me firmën e Enver Hoxhës, mbërrin miratimi për t’i pushkatuar.

Ky është dokumenti ku Enver Hoxha firmos miratimin e dënimit me vdekje të 6 të akuzuarve.

Në mëngjes herët, më 4 mars 1946, të gjashtë të dënuarit me vdekje, pushkatohen në zall të Kirit. Në familjen e Bajraktarit të Shoshit, lajmi i pushkatimit të djalit 20-vjeçar tronditi kullën.

Ky është Gjelosh Lulashi, djali i Bajraktarit të Shoshit, i pushkatuar nga komunistët në moshën 20 vjeçare, me akuzën se ishte pjesë e partisë Bashkimi Demokristian Shqiptar. Gjeloshi u vra edhe pse Enver Hoxha i kishte thënë Bajraktarit se i kishte falur pse ishin ngritur kundër komunizmit dhe se do të vijonin jetën të qetë.

Prej këtij çasti, në kullën e Bajraktarit ishte rindezur urrejtja ndaj komunizmit. Për muaj me radhë, ata do të qëndronin në zi. Vetë Bajraktari i tronditur prej humbjes, atë fillim vere të 1946-ës, kishte zënë shtratin i sëmurë.

 

22 qershor 1946, nis kryengritja antikomuniste

Fund qershori 1946. Në gjithë Dukagjinin, kishin nisur arrestimet në familjet me më shumë autoritet në popull. Brigadat komuniste të udhëhequra nga Xhemal Selimi, një prej komunistëve që Enver Hoxha i kishte lënë dorë të lirë të bënte ç’të shihte të arsyeshme për ta nënshtruar zonën e Dukagjinit. Ata kishin depërtuar në çdo fshat. Mesnatën e 22 qershorit, ata kishin rrethuar edhe kullën e Bajraktarit të Shoshit. N’agim, kur kishin hapur dyert, kishin parë kudo forcat partizane të armatosura. Ata ia kishin behur në derë e kishin kërkuar të merrnin Bajraktarin. Në oborr, për të folur me komunistët, kishte dalë Deli Marashi. Ai dhe Bajraktari, Lulash Gjeloshi, ishin dy të moshuarit e familjes. Ishin kushërinj të parë, baballarët vëllezër. Jetonin në një familje. Deli Marashi u kishte thënë komunistëve se Bajraktarin nuk mund ta merrnin, se ishte i sëmurë në shtrat. Por ata kishin këmbëngulur se do ta merrnin me çdo kusht, edhe sikur t’u duhej ta transportonin me vig. Pasi Deli Marashi kishte biseduar me kushëririn e tij, Bajraktarin, ky i fundit kishte thënë se do të shkonte me mushkën e tij. E gjithë familja e kishin kuptuar se ky udhëtim për Bajraktarin kishte veç një fund, derën e burgut. Për këtë arsye nipi i tij, Bekë Delia, djali i Deli Marashit, i kishte thënë të atit se do ta shoqëronte ai Bajraktarin e sëmurë në këtë udhëtim.

Po atë ditë, komunistët ia kishin behur edhe në familjen e Lekë Vojvodës. E kishin arreastuar edhe atë. Lekë Vojvodën e shoqëronte vetë Xhemal Selimi. Ndërsa Bajraktari i Shoshit, i hipur në mushkë, shoqërohej nga grupi i partizanëve të armatosur dhe nipi i tij, Bekë Delia. Gjatë rrugës kishte ndodhur një incident. Në pyll, ishte dëgjuar një e shtënë. Partizanët kishin kthyer menjëherë armët nga Bajraktari e në atë kohë, Bekë Delia, për të mbrojtur Bajraktarin, i kishte vrarë në vend, brenda pak sekondash, të tre komunistët.

Pikërisht atë ditë, në 22 qershor, për shkak të atij incidenti në pyll, do të zinte fill kryengritja e armatosur kundër komunizmit në Dukagjin.

Rrëfimin e mëposhtëm e kemi shkëputur nga dokumentari kushtuar familjes së Bajraktarit të Shoshit, në emisionin Dosja K, të gazetares Admirina Peçi. Historia është rrëfyer nga Gegë Zef Fusha, pasardhësi i bajraktarit të Shoshit, nipi i Deli Marashit. Gega e nis rrëfimin te momenti që marrin Bajraktarin në kullë.

Gega rrëfen: “Natën erdhën dhe rrethuan shtëpinë tonë, në datën 22. Xhemal Selimi shkoi të merrte Lekën (Vojvodën). I la të tjerët aty në rrethim. Kur agoi dita, herët në mëngjes, u hap dera e shtëpisë dhe gjetën policinë. Ishin ende shumë të mërzitur për djalin që u ishte pushkatuar. U tmerruan sepse prisnin gjithmonë të keqen e jo të mirën prej tyre. Thanë që kishin ardhur të merrnin Bajraktarin. Doli gjyshi im (Deli Marashi) dhe u thotë që Bajraktari është i sëmurë. Ata i thanë që duhej ta merrnin dhe ta çonin në seksion. Gjyshi hyri brenda dhe bisedoi me kushëririn (Bajraktarin). Tha se do bënte si të mundej, por në vig nuk do hipte. I vinte turp që të shkonte në burg hipur mbi vig. Do të shkonte me mushkën e tij. Se çfarë ndodhi me Xhemalin dhe me Lekë Vojvodën në pyll nuk dihet, vetëm u dëgjua krisma e pushkës. Partizanët qëlluan prej këtyre dhe xhaxhai im (Bekë Delia) i vrau aty të tre.

Lulashin e zbriti nga mushka dhe i tha që të merrte malin. Pastaj i ka thirrur babait tim e kishte dhënë lajmin. I kishte thënë se gjithçka kishte marrë fund e tashmë të ikte kush të mundte. Ishin gra dhe fëmijë. Ishte gjithë ajo pasuri. Ndërsa të tjerët kanë bërë të iknin, kushëriri im, Kokërr Kola, i ka thënë familjes se nuk do luante nga vendi. Nuk mund ta linte shtëpinë që t’ia digjnin. Ndenjën dy xhaxhallarët e mi dhe Nik Lushi me djemtë e tij, për të mbrojtur kullën. Por shpejt kanë mbërri aty brigada partizane për t’i vënë zjarrin kullës. Krisi pushka. Në përpjekje e sipër u vra Kokërr Kola. E mandej partizanët hynë dhe e bastisën shtëpinë e Bajraktarit. Morën gjithë pasurinë që gjetën, morën bagëtinë, ishin 300 kokë bagëti të imta. E gjithë pasuria ishte vënë me krahë. Kishin mbi 200 koshere bletësh, lopë,  mëshqerra.

Ata i vunë flakën shtëpisë. Brenda 3 orëve i dogjën të dyja kullat dhe çdo gjë tjetër që kishte familja. Qëllimi ishte të mos linin asnjë strehë që njerëzit e asaj shtëpie të mos ktheheshin më aty.

Gratë e fëmijët kaluan lumin dhe shkuan në ­­­­Bjeshkë. Disa i mbanin fëmijët për dore e disa në krahë sepse nuk mundeshin të ecnin. Nëna ime kishte një fëmijë 5 vjeç e tjetrin 2 vjeç. E kanë kaluar natën jashtë dhe nëna më ka treguar se dy herë u kishin shkuar ujqërit afër. Atje kanë ndenjur 3-4 ditë dhe pastaj nuk mundeshin më që ta përballonin edhe prej fëmijëve të vegjël. Kështu që i dërguan fjalë kryeplakut se dëshironin të dorëzoheshin. I morën siç ishin gra e fëmijë dhe i çuan në Shkodër e pastaj në shtëpinë e Pashajve në Berat. Atje u bashkuan me të gjitha familjet e mëdha të Malësisë. Të gjithë ishin të internuar, me halle, pa bukë, sikur të ishin bagëti e jo njerëz.

Ndërkohë burrat në mal luftonin. Në atë kohë u krijua një çetë e madhe prej më shumë se 80 dukagjinasish. Ishin betuar ta luftonin komunizmin. Nuk kishte më kthim prapa. Menduan të lidheshin me Postribën, me Pukën dhe të sulmonin deri në Tiranë e të mos e pushonin luftën kundër komunizmit. Mirëpo u ngutën me Kryengritjen e Postribës. Ideja ishte që të lidheshin të gjitha grupet, të organizohej mirë e pastaj të shpërthente kryengritja sepse duhej të niste në mënyrë të organizuar, ndërsa Postriba e filloi para kohe. Shteti u egërsua dhe kryengritësit u përçanë sepse dështoi plani. Nuk mundeshin as të arratiseshin e të kalonin kufirin me Jugosllavinë sepse në atë kohë marrëdhëniet e Titos me Enver Hoxhën ishin të mira dhe ekzistonte rreziku që Titoja t’i kthente në Shqipëri të arratisurit. Edhe kufiri me Greqinë as që mendohej se mund të kalohej. Duke dëgjuar debatet e luftëtarëve, familja ime u tha që do të ndahej prej tyre që të mos i rrezikonte. Kishin vendosur që të mos largoheshin prej vendit dhe të vazhdonin luftën edhe nëse do të vriteshin të tërë. Dhe kështu u ndanë dhe dolën grup më vete. Ishin të vendosur që të mos dorëzoheshin”.

Ndërkohë Bajraktari, Lulash Gjeloshi, për ditë me radhë, i sëmurë rëndë dhe i pikëlluar për fatin e familjes së tij, endej në fshehtësi për t’iu shpëtuar brigadave të ndjekjes, sa në një fshat në një tjetër. Kërkonte strehë, por e dinte se nuk duhet të rëndonte askënd. Enver Hoxha kishte nxjerrë urdhër për t’i pushkatuar të gjithë ata që strehonin antikomunistët.

Sidoqoftë, e kishin ndihmuar të njohurit e tij derisa dy prej nipave kishin shkuar dhe e kishin marrë. Tashmë, të gjithë burrat e familjes ishin bashkë e më të vendosur se kurrë për ta luftuar komunizmin.

22 gusht ‘46,  7 orë luftime

Gega rrëfen: “Ndodheshin në Balzë. Vijonin jetën në arrati në mal. Një mëngjes, sapo kishte dalë dita, ata e panë veten të rrethuar nga brigada sulmuese. Ishte rastësi apo i kishin tradhtuar, këtë nuk e di. Djali i xhaxhait, Gjin Marku kishte ikur nga Kukësi ku ishte ushtar, dhe kishte bërë roje gjithë natën. Në mëngjes, kishte dëgjuar krisma dhe pastaj kishte parë ushtarët e brigadës duke lëvizur. Kishte shkuar me vrap për të lajmëruar të tjerët që ishin të rrethuar nga partizanët. Bekë Delia kishte lëvizur me shpejtësi dhe kishte arrit të dilte nga rrethimi. Një nga partizanët e kishte parë Gjinin kur kishte lëvizur për të lajmëruar dhe e kishte ndjekur. Kur Gjini ishte kthyer te vendi i tij i rojës, kanë qëlluar njëri-tjetrin. E kishte plagosur në krahë. Aty, në atë përpjekje të befasishme, mbetën të vrarë Mark Delija e Kol Marashi.

Luftimet kanë zgjatur 6-7 orë. Partizanët kishin krijuar tym që këta të dilnin e t’i kapnin të gjallë. Këtë Gjini e dinte nga ushtria. 3-4 veta ishin bërë bashkë dhe kishin dalë, ndërsa për të tjerët nuk dinin gjë nëse ishin vrarë apo ishin gjallë. Prej aty kanë shkuar në Kir. Kanë takuar xhaxhanë tim. Urdhri ishte dhënë që askush të mos veronte në Bjeshkë sepse kishte kaçakë në mal. Ishte dhënë urdhër gjithashtu që të rrethoheshin krojet e kushdo që të shkonte për të pirë ujë, të vritej. Pastaj kishin dëgjuar një zhurmë dhe papritur kishin parë 30 partizanë me automatikë nëpër duar që po vraponin drejt tyre.

Përveç Ndue Delisë, të tjerët kishin ikur. Ai i ka shpëtuar edhe të tjerët. Ai ka vrapuar drejt përroit dhe partizanët e kishin ndjekur. Ai ka hyrë në një shpellë. Pas shkëmbimit të zjarrit u vra ai dhe një oficer. Ndërkohë, Bekë Delia kishte dashur të shkonte te komanda që të luftonte e të vritej edhe ai. Kur kishte çarë rrethimin e kishte parë se asnjë prej të afërmëve nuk po e ndiqte nga pas, kishte menduar se i ishin vrarë të afërmit. Gjatë rrugës kishte hasur edhe në një pritë tjetër. Kishte vrarë edhe dy të tjerë të Sigurimit. Brenda një dite, në datën 22 gusht, janë ndeshur katër herë.”

E gjithë vera e 1946-ës, për burrat e Shoshit ishte luftë kundër komunizmit. Brigadat e ndjekjes i kërkonin gjithkund, por luftëtarët antikomunistë ishin organizuar shumë mirë e po bënin qëndresë. Edhe vjeshta vijoi po njësoj për ta.

“Që prej 22 qershorit e deri më 20 nëntor, kanë qenë në mal duke luftuar. Sikur Shqipëria të ishte e gjitha si zona jonë, komunizmi nuk do të kishte qëndruar as edhe një ditë. Ne nuk i kemi thënë kurrë “mirë se vjen” komunizmit. Me bukë e pa bukë, me armë e pa armë, kemi qenë gjithmonë në luftë me të. Nuk jemi pajtuar kurrë me pushtuesin. Këta i thonë çlirim, por këtu nuk ka qenë kurrë çlirim. Këtu ka qenë pushtim, pushtim i ekonomisë e i gjithçkaje.

Kur doli falja, dy kushërinjtë Lulash Gjeloshi dhe Deli Marashi menduan të dorëzoheshin. Në qafën e Thermës, janë ndarë me të tjerët dhe këta të dy kanë shkuar që të dorëzoheshin. Xhemal Selimi kishte dhënë urdhër që të bëhej shtetrrethim përmbi Lotaj dhe të mos qëlloheshin ata që do të vinin poshtë për t’u dorëzuar. Ndërsa ndonjë tjetër që do të kalonte sipër, të ekzekutohej. Ai ishte një komunist nga Malësia e Madhe. Ishte diktator, xhelat, një njeri pa nder e pa karakter. Të pushkatonte pa gjyq. Këtë të drejtë ia kishte dhënë Enver Hoxha. Ky nuk kishte nevojë fare për gjyq.

Xhaxhai, Bekë Delia mendon të mos dorëzohet. Ai merr rrugën për lart. Kishte me vete çantën me rroba, dy pushkë e dy revole. Ishte shumë i mërzitur se i ishin vrarë njerëzit. Kur e kanë parë që po ngjitej lart, e kanë qëlluar me breshëri. E ka kapur plumbi në befasi dhe i ka thyer dorën e djathtë. Atë moment, ka nxjerrë alltinë prej xhepit të xhaketës dhe e ka qëlluar veten me pistoletë, që të mos dorëzohej i gjallë. Gjithmonë kishte thënë që do të vriste veten, për të mos rënë në dorën e komunistëve. Pastaj, nuk mund të rezistonte sepse dorën e kishte të thyer.

Kur e kanë marrë, e kanë larë kufomën e tij, kishin parë se kishte qenë me dy zemra, njeri i veçantë. Kishte shkuar Xhemal Selimi në familjen tonë për t’u dhënë lajmin. E kanë marrë dhe e kanë varrosur. Nuk kishin si të reagonin. Armët i kishin dorëzuar. Kishin vetëm 3 ditë besë. Pas 3 ditëve të mortit, 9 burrat e shpisë, i kanë marrë e i kanë çuar në burgun e Shkodrës.”

Kategori
Uncategorized

Edhe DASH e nxin qeverinë me bojë të zezë…

Ja ç’thotë Raporti i DASH:

‘Korrupsion në të gjitha nivelet e qeverisjes e kufizon efektivitetin e përgjithshëm të luftës kundër narkotikëve’

Vazhdojmë me DASH:

‘…Korrupsioni zyrtar, thuhet aty është i përhapur dhe nxit një mjedis në të cilin trafikantët e drogës janë mjaft të aftë të veprojnë pa u ndëshkuar’…

Nga Nga Ylli Dylgjeri/

Dje pas bojës së zezë që Opozita hodhi mbi muret e Ministrisë së Brendshme, është Departamenti Amerikan i Shtetit që hodhi të zezën mbi të bardhë mbi institucionet e sigurisë kombëtare dhe Qeverinë Shqiptare. Bojë kjo që s’mund të lahet kollaj nga zorrët e ujit të Bashkisë së Tiranës.

Raporti demaskon rast pas rasti të tërë propagandën e derisotme të qeverisjes Rama.

Raporti heq pa mëshirë ngjyrat e penelatave të liderit Rilindas, duke u rithënë shqiptarëve ato të vërteta të mohuara, të tjetërsuara, apo të përgënjeshtruara nga propaganda qeverisëse.

Ja ç’thotë Raporti i DASH:

‘Korrupsion në të gjitha nivelet e qeverisjes e kufizon efektivitetin e përgjithshëm të luftës kundër narkotikëve’

Çfarë na ka thënë deri më sot propaganda?

‘…droga nuk është fenomen i sotëm, ai është i trashëguar nga qeverisjet. Qeverisja e sotme ka marrë masa për të zvogëluar në maksimum mbjelljen e parcelave me kanabis…!’

Vazhdojmë me DASH:

‘…Korrupsioni zyrtar, thuhet aty është i përhapur dhe nxit një mjedis në të cilin trafikantët e drogës janë mjaft të aftë të veprojnë pa u ndëshkuar’…

Çfarë thotë prapaganda Rama:

Rekrutimet në administratën e lartë janë bërë sipas reformës në administratë dhe Ligjit të Shërbimit Civil…të amenduar!

Vazhdon më tej DASH:

‘…shkalla e lartë e papunësisë dhe sundimi i dobët i ligjit kanë krijuar një ambient ideal për grupet e krimit të organizuar që shkaktojnë problemin e kontrollit të drogës në Shqipëri…’

Çfarë thotë prapaganda Rama:

‘Po punësojmë të rinj ekselentë në administratë (kryesisht vajza)..,

duke lënë kështu pas dore hapjen e vendeve të punës për shtresat e varfëra që janë objekt rekrutimi nga krimi i organizuar dhe potencial emigrimi në europë.

Vijon DASH:

‘…gjatë vitit 2018 qeveria e Shqipërisë nuk bëri përparim të rëndësishëm për parandalimin e pastrimit të parave dhe krimeve financiare…duke vënë gishtin te korrupsioni, rritja e rrjeteve të krimit të organizuar dhe institucionet e dobëta ligjore dhe qeveritare…’

Çfarë thotë propaganda Rama:

Vijon dhënien me sukses klientelës qeverisëse të koncesioneve, PPP-ve në ekonomi, duke mos njohur efektivitetin financiar, duke rritur borxhin publik dhe kolapsimin e financave publike. Bllokimin ndërkohë edhe i zgjedhjes së Kryetarit të Kontrollit të Shtetit mbetet një vijë sjellje e klientelizmit qeverisës.

Së fundi Raporti thekson se Shqipëria shërben si bazë për operacionesh për grupet e krimit të organizuar që veprojnë në Shtetet e Bashkuara , Evropë, Lindjen e Mesme dhe Amerikën e Jugut’

Propaganda Rama për këtë pikë e ka më të lehtë, sepse pas çdo operacioni ndërkombëtar kundër krimit nacional e merr edhe ajo autorësinë e suksesit!

Kjo ishte boja e zezë e DASH-it.

Kategori
Uncategorized

Mirush Osmani: Shenja e diktaturës në dorën time

“Një ditë kur po punoja në minierë, erdhën dy vagona të pashoqëruar kur unë po zgjidhja dy të tjerë jashtë, dhe më goditën dorën, të cilën e kam të shtrëmbëruar edhe sot e kësaj dite. Ma kanë qepur për së gjalli me gjilpërë rrobash, në infermieri… unë ulërija si qen nga dhimbja… nuk i harroj ato ulurima e atë dhimbje”

Ishte djalë i ri, me një vetëbesim të pashoq e me shumë ëndrra për liri. Diku në një fshat të thellë në Dropull të Gjirokastrës, kishte thurur planin e tij sekret për të çarë hekurat e diktaturës e për të fituar lirinë. Ashtu u nis Mirush Osmani, një natë dimri të dhjetorit të vitit 1980, plot shpresë e besim… edhe me frikë, por me shpresë se destinacioni do të ishte liria. Ishte vetëm 20 vjeç me guximin djaloshar, i bindur se hekurat e diktaturës nuk

do t’i linin kurrë shenjë në duart e tij, u nis drejt kufirit. Por, fati i keq do të niste pikërisht në fundin e atij udhëtimi, tamam kur u ndesh me një grup zboristësh të devotshëm që sapo u përballën me të, e cilësuan “armik i popullit”. Pa mëshirë, e dorëzuan në komandën e kufirit, për ta çuar drejt e në hetuesi, ku do të dënohej me 10 vjet burg. Pas shumë vitesh, ai na rrëfen shenjat që diktatura ka lënë tek ai. Pas hetuesisë dhe dënimit, Mirush Osmani do të nisej drejt burgut të Spaçit, atje ku ferri i vërtetë ishte miniera. Atje, ku Mirushi mori edhe shenjën e përjetshme në dorën e tij, nga një aksident në minierë.

“Një ditë kur po punoja në minierë, erdhën dy vagona të pashoqëruar kur unë po zgjidhja dy të tjerë jashtë, dhe më goditën dorën, të cilën e kam të shtrembëruar edhe sot e kësaj dite. Ma kanë qepur për së gjalli me gjilpërë rrobash dhe fill, në infermieri… unë ulërija si qen nga dhimbja. Edhe sot nuk i harroj ulërimat e mia. Mbaj mend gjilpërën që kërciste kërc–kërc. Ishte një infermier nga Shijaku, Isuf më duket se e kishte emrin. Më lanë ca kohë pa punë, por për dorën nuk më dhanë as mjekim, nuk më bënë as vizitë e asgjë.

Dora u enjt dhe mori një ngjyrë blu. Në këtë kohë, një i dënuar nga Vlora, i quajtur Qemal Demiri që nuk e harroj kurrë, i cili kishte bërë nja 15 vjet burg dhe i kishin ngelur nja 10 a 15 vjet të tjera, më tha që “Do t’i bëj unë një letër Ministrisë së Shëndetësisë’. “O Qemal, po çfarë do të fitojmë?” – i thashë. “Jo, jo, më tha, do e bëjmë se këta kanë ndërmend të të kalbin dorën.” Edhe e shkroi letrën, ma lexoi dhe ramë dakord që ta postonte. Unë, edhe po të doja të shkruaja vetë letrën, s’e shkruaja dot se nuk më punonte dora. Për të ushqyer, më ushqente Çajupi, me lugë si bebe. Dhe kur erdhën nga Tirana në Spaç, një ekip i Ministrisë së Shëndetësisë, unë u thashë: “Ju më keni dënuar me burg apo me sakatllëk?” E panë dorën dhe mbas një jave më duket, më çuan në Rrëshen. Atje i bënë një grafi dorës dhe panë që të gjitha kockat e dorës ishin të plasaritura. Por, kur na çonin ne të burgosurve për ekzaminim mjekësor në Rrëshen, rrethohej vendi me ushtarë, rrethohej spitali, nga frika se mund të iknim. Po ku dreqin të iknim ne?! Dhe kur më kthyen në kamp, në Spaç, më futën direkt në birucë. Në birucë, në izolim. Dhe kësaj here më futën vetëm, sepse isha ankuar. Se nga vinte një urdhër i tillë, unë nuk e di. Por, me një lehtësi të vetme këtë herë: më sillnin kovën me ujë të ngrohtë që ta mbaja dorën. Ky ishte i gjithë shërbimi që m’i bënë dorës. As më shumë, as më pak.

Kur dola prapë me dorën copë, më dërgonin në punë. Më mori në brigadë një Hajrulla Kruja, të cilin nuk e harroj kurrë. Më mori në punë Hajrulla Kruja, që duhej të ishte rreth të 50-tave në atë kohë dhe unë isha 21 vjeç. Normal që atij i vinte keq dhe bënte edhe punën time. Edhe shokët e brigadës time bënin një vagon më tepër, që të shkonte në emrin tim. Edhe unë shkoja me normë të realizuar. Për komandën figuronte sikur i bëja unë, por në fakt nuk i bëja unë. Unë nuk kapja dot asgjë me dorë, jo më të mbushja vagonët. Ndjehesha shumë në borxh me Hajrullain dhe me të tjerët, sepse bënin nga dhjetë vagonë për vete dhe do të bënin edhe për mua. Ishte punë e përditshme dhe e bënin vetëm për të më shpëtuar nga druri dhe biruca. Sot e kësaj dite, u jam shumë mirënjohës.

Në këto peripeci e sipër, një grup prej nesh, na marrin dhe na çojnë nga Spaçi, në Qafë Bari. Në Qafë të Barit, loja ndryshoi. Qafa e Barit kishte komandë tjetër, me tjetër mentalitet; ishte komandë që ishte mësuar me të burgosur ordinerë.

Fati i një njeriu që peshonte 50 kg, në burgun e Spaçit

Nëse një burrë në burgun e Spaçit, apo atë të Qafë Barit, apo edhe diku tjetër, ishte 50 kg e poshtë, fitonte të drejtën për të refuzuar punën në minierë. Ky ishte fati më i madh për Mirush Osmanin, në momentin kur ai shënoi shifrën rekord 49 kg. Në këtë çast, ai mund të refuzonte punën në minierë.

“Sipas ligjeve të Partisë së Punës, ishte kështu: nëse ishe 50 kilogramë e poshtë në peshë, komanda nuk të detyronte të punoje në minierë. E dyta, nëse ishe mbi 55 vjeç e lart, nuk kishin të drejtë të të fusnin në minierë. Jashtë minierës, në punëra të tjera po punonin në këtë rast, por brenda në minierë jo. Dhe nëse një i dënuar në Spaç, apo edhe në ndonjë burg tjetër, kishte raport mjeku që nuk ia lejonte të hynte në minierë, atë nuk mund ta detyronin të punonte në minierë. Flas me ligjet e vetë sistemit.

Erdhi një moment kur unë shkova 49 kg. E besoni?! Isha si një kufomë. Një rast i ngjashëm me mua ishte Skënder Tufa, për shembull. Ai ishte 50 kile”, shpjegon Mirush Osmani.

 

 

Dhuna në Qafë Bari

“Brigadën e merrnin tre policë nga një polic që ishte më përpara; tre policë e merrnin, dhe tre të tjerë e linin, dmth gjashtë policë. Agron Qipllaka, Mirush Osmani (unë) dhe Durim Qelibashi, ishin në listën e brigadës së të rinjve që do rriheshin para se të shkonin në punë dhe mbasi dilnin nga puna. Dmth e kishim racion: para se të shkonim te garderoba që të ndërroheshim, duhej të shkonim të kaldaja ku na prisnin gjashtë policë me nga një hu në dorë. Mbasi shkonim në punë, dilnim nga puna dhe prapë në kaldajë, dhe hanim dru për herë të dytë. Këto ishin vendimet e Edmond Cajës; ai na kishte me listë. Në brigadën time kështu ndodhi; në brigadat e tjera nuk e di se si shkoi, por brigada e rinisë e pësoi më shumë nga të gjitha.

Pastaj ndodhi një aksident: ngaqë policët kërkonin me çdo kusht normën dhe fronti nuk kishte mineral, i burgosuri për t’i shpëtuar hurit e kërkonte mineralin aty ku i rrezikohej jeta. Në këtë mënyrë, u vranë dy vetë: Ilmi Çoçka nga Lushnja dhe Dilaver Hysi nga Vlora. Imagjino një skenë të llahtarshme: vjen vagoni nga miniera me Çoçkën të ndarë më dysh, kokën të ndarë nga trupi. Ilmiu ishte rreth 48-50 vjeç. Kokën e kishte komplet të këputur dhe i kishte ngelur varur dhe ata kriminelët e Qafës së Barit, për të terrorizuar të gjithë të tjerët, as nuk ishin përpjekur ta mbulonin me një batanije të paktën. Ia lanë qëllimisht jashtë, dhe koka tundej nga pjesa e jashtme e vagonit. Këto skena nuk kam për t’i harruar kurrë. Hapën një gropë, nuk e di se ku, dhe e groposën. As qeni nuk groposej ashtu! Pastaj erdhi edhe vdekja e Enver Hoxhës, dhe me gjithë vdekjen e këtyre të burgosurve, sikur duket u mor ndonjë urdhër që të lirohej pak. Pra, sikur po zbutej disi…”

Pas burgut, drejt ushtrisë

“Dola i dobët fizikisht dhe antikomunist me bindje të thella. U ktheva në Kardhiq tek prindërit, ku qëndrova më shumë se një muaj. Mamaja e shkretë m’u duk shumë e mpakur dhe plakë pas kaq vitesh. Ajo më trajtonte gjithë përkujdesi, si bebe. Llogarit: unë isha 50 kg kur shkova në shtëpi, dhe për një muaj e gjysmë, mund të kem shtuar rreth 10 kg. Atë kujdes nuk kam për ta harruar kurrë; më ktheu në jetë. Donin të më nxirrnin në punë, por unë u thashë që nuk vij në punë. U thashë që “Nuk punoj se pres përgjigje nga Komiteti Ekzekutiv”. Ata të familjes qanin, se e shihnin që e kisha ndarë mendjen për të mos ndenjur atje me ta. Pra, nuk shkoja në punë; rrija në shtëpi. Mamaja i kishte thënë babait që “Ky djalë s’do të punojë, dhe ne të gjithë do i lidhim një pension”. Ajo e kishte që unë të mos punoja më fare. “Mama, i thashë, unë do punoj se jam i zoti i vetes!” Kurse babai ishte katandisur shumë, shumë keq dhe vdiq pak vite më pas. Pas një muaji, në vend të asaj që prisja, më erdhi letra për ushtar. Letra i ra në dorë mamasë, dhe bashkë me babanë, nuk po dinin se si të ma thoshnin, sepse ishte e rëndë për mua: unë sapo u lirova nga burgu, dhe po më merrnin ushtar. Mamaja po i binte anës e anës: “Po sikur, ta zëmë, se të marrin ushtar dhe të çojnë në Durrës apo Vlorë?” “Unë ushtar?! Unë kam kaluar moshën dhe nuk kanë të drejtë!” – i thashë. Nejse, nuk e di kush ma bëri pas shpine, por nuk kisha rrugë tjetër, veçse të shkoja”, rrëfen Mirush Osmani.

Kategori
Uncategorized

Fiksoini, kapini, dhe damkosini.

Policë civilë, provokatorë, bashkpuntorë të ndyrë të futur në radhet e protestuesve dhe studentëve.

Një si dikur AGBV (antare te grupeve te bashkpunimit vullnetar) ku dhe vete policet me uniforme i kishin frikë keta zagare, kete rrace badtarde… sot kanë dalë perseri si kerpudhat mbas shiut.

Kapini dhe degjeneroini.

Damkosini qe të njihen dhe të mos ju shkoje mendja me te perndjekin popullin demostrues.

Te perndjekin studentet demostrues per te drejtat e tyre te ligjeshme.

Te perndjekin banoret e Astirit qe mbrojne me gjak shtepite e tyre nga nje barbar dhe bastard me kostum pushtetari.

Të përndjekin opoziten e bashkuar që po përballet me krimin dhe trafikun tanime ne pushtet.

Kapini dhe damkosini.

E drejta eshte me ju.

Kategori
Uncategorized

Bijte e eterve gjakatare po na akuzojne, pasardhesit e Bllokut kane goje dhe flasin.

“NDERHYRJA RUSE”!

Nga Dritan Kaba/

Na akuzojne si me ndikim rus, bijte e terve qe e kane ne gjak sistemin komunist dhe Rusine. Na akuzojne ata qe per “bomben” ne ambasaden ruse vrane dhe burgosen intelektualet e Tiranes te ngelur pas masakres se viteve 1944-1949.

Na akuzojne si me lidhje me ruset ata qe i shiten naften ruseve.

Akuzojne PD si pro ruse, qe e futi Shqiperine ne NATO dhe keta rilindasit peotestonin per futjen ne organizaten me te madhe ushtarako-politike qe ka njohur njerezimi.

Akuzojne PD dhe LSI, qe liberalizoi vizat me BE keta qe ne ate kohe protestonin e mbushnin kancelarite e Evropes me emaile qe mos te liberalizoheshin vizat.

Bijte e eterve gjakatare po na akuzojne, pasardhesit e Bllokut kane goje dhe flasin.

Kategori
Uncategorized

Ballisti i fundit me dorë në zemër.

Lajmi i fundit…skandaloz!

Nga Guxim Alimani/

(Terhiqet Adriatik Alimadhi)

-Vetem pak çasti pasi eshte betuar si dervish me dore ne zemer ballisti i fundit ne glob Adriatik Alimadhi mesohet se ka dorezuar mandatin.Sipas burimeve te sigurta aresyeja ka qene z.Agron Duka i cili duke e njohur mire epopene e ballisteve i ka ofruar atij aksione nga pularia e tij ne Durres ne kembim te braktisjes se parlamentit. I tunduar me shume se dhelpra pas pulave z.Alimadhi ka pranuar paqesisht.G.A.

Kategori
Uncategorized

Protestuesi i invalid: Me hoqën kafshatën e bukës, nuk dorëzohem.

Në protestën e opozitës gjatë ditës së sotme ra në sy edhe një foto e cila u shpërnda në rrjet në mënyrë të rrufeshme, është fotoja e një qytetari që vetëm se proteston me opoziten i kanë hequr edhe ndihmën sociale.

Ndërkohë që gjatë protestë së sotme ai edhe u dhunau nga forcat blu.

Ai është Gjergj Çuni nga Shkodra, të cilit i kanë hequr pensionin e invaliditetit.

Ai duke kaluar në afërsi të kordonit policor tek Ministria e Brendshme shprehet se “nuk duam luftë, jam shqiptar e nuk dorëzohem”.

Kategori
Uncategorized

NARKOQEVERIA pjerdh me gojen e GAZETA-xhinjve.

Nga Mona Rusi/

Ne studion e emisionit Opinion te gazetarit B.Fevziu, perballe dy gazetaxhinjve qurrashe e jargashe, ama te paguar mire nga narkoqeveria, ish deputeti demokrat Salianji provoi me fakte qe narkoshteti i Edvin Rames ka implikuar ne punet e zeza te trafikut edhe segmente te drejtuese te policise se shtetit.

Ne incizimet qe jane prova te prokurorise, behet i qarte bashkepunimi produktiv dhe miqesor i drejtuesve te larte te Policise se Shtetit me trafikante dhe njerez te rendomte, ish burgaxhij ordinere qe shfrytezohen nga narkoqeveria per interesa tejet antiligjore.

Por qeveria e korruptuar e Edvin Eskobarit ka bere qe edhe media ta humbase funksionin e saj shtylle e demokracise, si mbrojtese e interesave te qytetareve dhe te shndrrohet ne orkester zhurmuese dhe tellallberese te eskobarizmit. Sherbetore te tipit Lorenc Vangjeli, vellezerve Nazarko me dhe pa bark, Muc bajgave, Artaneve budallej e mendje pjerdhur , u ka dale boja boterisht qe kur narkoqeveria i certefikoi si mbrojtes te saj, ne kembim te parade te pista. Shitja e nderit personal dhe braktisja e profesionit te gazetarit i ka shnderruar keta tipa ne kopuke e llapaqene te neveritshem.

Damllakosja e tyre me parate e droges se Edvin eskobarit i ka shnderruar …jo ne qen kafshues, (se trimeria e tyre nis dhe bitis ne hale!) por ne kone , ne bushtra qe kuisin…qenerisht.

Shqiperia do te behet se kjo ka qene dhe mbetet déshira e hershme e shqiptareve qe nuk ka lidje me stomaket e prishur te lolo-palacove qe mbahen per gazeta-xhinj.

Kategori
Uncategorized

Shpifësi Diçital…Policia do kallëzojë Berishën/Gazetari publikon 4 “shpifjet e rënda”

Policia e Shtetit njoftoi sot se do kallëzojë penalisht ish-kryeministrin Sali Berisha për shpifje. Pas këtij paralajmërimi të uniformave blu, për t’i dhënë fund gjasme shpifjeve, kanë ardhur reagimet e para.

Në rrjetet sociale është gazetari Klodian Tomorri i cili ironizon kërcënimin e Policisë, duke publikuar 4 “shpifjet e rënda” të ish-kryeministrit, që në fakt kanë rezultuar plotësisht të vërteta.

Shpifesi dixhital

Ministria e Brendshme njoftoi se do te kallzoje penalisht ish kryeministrin Sali Berisha per shpifje te panumerta ndaj policise se shtetit.

Me poshte jane disa nga shpifjet me te renda dhe dashakeqe.

1-Ne Divjake po behet trafik droge me avion nen hunden e policise se shtetit. Rezultoi shpifje, pasi ne te vertete avionet po sperkasnin kimikate per mushkonjat me ekspertin italian Riformato.

2-Policia e Shtetit eshte e perfshire ne trafik droge. Kjo eshte nje nga shpifjet me dashakeqe qe eshte bere ndonjehere ndaj policise se shtetit. Prova me e forte per kete shpifje eshte fakti se shume nga ish drejtuesit e policise se shtetit ne vitet 2014-2017 aktualisht jane te arratisur jashte shtetit dhe jane ne kerkim.

3-Perdhunohet e reja nga djali i deputetit, policia e shtetit nuk merr denoncimin. Edhe kjo rezultoi teresisht shpifje sepse ishte shaka.

4- Kavaje, perdhunohet e mitura ne shkolle, policia fsheh ngjarjen. Shpifje e ndyre, qe ka qëllim të denigrojë, delegjitimojë, dekurajojë dhe pengojë punën e trupës së Policisë së Shtetit në shërbim të Kushtetutës, ligjit e qytetarëve. Kjo lista nuk mbaron kurre, por kaq besoj mjaftojne per ta arrestuar qytetarin dixhital

Kategori
Uncategorized

Merr kurajo dhe tregoju kuq e zinjve të vërtetat.

Zoti Kreshnik Spahiu. Ju si ish-titullar i nje formacioni politik, si nje jurist me pervoje, si nje aktivist i politikes sqipmekatare qe ne vitet e para postpluraliste dhe si njohes i ngjarjeve dhe ndodhive komunisto-enveriste per armiqt e klases apo partise, duhet te keni tashme kurajon (meqe jeni njeri totalisht i lire nga funksionet politike) t;i thoni kuqezinjeve tuaj te vertetat mbi politikat qe zbatojne te huajt ne Shqiperine tone te bekuar.

Duhet te keni burrerine te flisni hapur per oranizaten famekeq SORROS dhe ndikimin e saj negativ ne shqiperi, kronologjikisht dhe me fakte duhet t’i tregoni atdhetareve shqiptare se saj antishqiptare ka brenda oranizates SORROS dhe se si kane punuar ato kundra interesave kombetare qysh prej 1991.

Gjithashtu zoti Kreshnik Spahiu, duhet te keni kurajo dhe burreri te tregoni se si qendron e verteta e firmes cifuto-turke gyleniste Bektel Enka dhe sa e mundur eshte t’i mashtrosh cifutet per para apo per shifra.

Duhet te flisni si nje burre per 21 Janarin se kush i pagoi gardistet dhe kush i gradoi ato pas 2013 me detyra me te larta per te shkaktuar vrasje shqiptaresh (qe kishin ardhe ne proteste jo per parime por per 50 euro qe i ndante Taulanti, Toma, Ejoni etj).

Flisni dhe behuni i vlefshem per te verteten e Gerdecit, kush e detyroi ndodhine e Gerdecit, kush i vuri dinamitin fishekeve ne orarin fiks qe ‘kamerat amatore’ ishin drejtuar per nga ‘kodrat piktoreske me bore dhe lumenj me diell te nxehte per te xhiruar peisazhe natyrale origjinale’ (ooh ZOT si i mban toka mashtruesit).

Kush ishte kunder antarsimit te Shqiperise ne NATO, kush ishte kunder liberalizimit te vizave, kush ishte pro prefektit te qarkut Fier dhe kunder 3-ligjeve te vena nga SORROSISTET nderkombetare me qellim pengimin europian te rruges se Shqiperise. Duhet te flisni pa dorashka per abuzimet e Edi Rames me buxhetin e Shtetit prej 6 vitesh, duhet te hapni horizontin e shqipmekatareve per genjeshtrat tallese te Erion Velines per ndryshimin e Metropolit te mbjelle monstruozisht me beton nga Edi dhe Erioni.

Ju duhet t’i shprehni atyre qe ju qendruan prane se kush ishte SORROSISTI i marrveshjes se Majit te 2017 qe erdhi urgjentisht nga SHBA e Obames duke genjyer paturpsisht shqip-mekataret e pervuajtur 70 vite rresht. Sa here qe shkruani, sa here qe komentoni politikist nga kolltuqet komode te vendeve te beneluksit, te pakten si njeri qe besoni ne ZOT, flisni pak nga pak me kurajo qytetari se kush e shkaktoi 1997, cilat qarqe i sajuan shqiperise firmat piramidale dhe kush i shkaktoi trazirat vellavrasese dhe me ç’qellim u shkaktuan ato ??

Flisni edhe per babezine e vjedhjeve te Fatosit, te Anastasit, te Gramozit, te MJAFT-tit te Erion Velise apo te Geyve-99 .

Flisni se kush i vjedh fondet e nderkombetareve ne bujqesi, ne politika kulturore dhe sociale, ksuh i vjedh tenderat qe destinohen per infrastrukturen dhe cilat metoda perdorin, tregojuani shqipmekatareve te vertetat qe ju i dini, tregojuani me force dhe ndergjegje te paster qytetare.

Pastaj flisni edhe per bemat e Bamir Topit, per gjemat qe i shkaktoi ai politikes si nje qoftexhi pazari qe ishte. Ndoshta mund t’i besojme me pas ato qe ju shkruani !!!

Kategori
Uncategorized

Emigrimi është pasojë e varfërisë dhe varfëria është pasojë e keq qeverisjes.

Emigrimi është pasojë e varfërisë dhe varfëria është pasojë jo vetem e keq qeverisjes, por dhe e mos reagimit popullor.

Qeverisja është:

Modeli ekonomik dhe vizioni qeverisës rilindase.

Çdo ditë ndodhin episode që dëshmojnë grabitjen e burimeve natyrore, tokave, bizneseve, vjedhjen dhe shkatërrimin e mjedisit.

Çdo ditë ndodhin krime, trafik, vrasje, dhe vetem vrasje ku frika dhe pa siguria në këtë vënd po zvëndëson , sigurinë dhe demokracinë.

Votat u vodhë, opozita legjitime largohet nga parlamenti.

kjo e certifikuar nga nderkombetaret, parlamenti po mbushet jo me te zgjedhurit e popullit por me te bleret e Rames.

Vendi ne nje krize qe askush nuk e di fundin e saj.

Shqiptarët janë këtu ku janë, jo vetëm për faj të tyre, por për faj të qeverisësve që i kanë mashtruar, vjedhur votën, apo kanë zgjedhur vete ata.

Shqiptarët duhet të dinë apo të mësojnë se si duhet votuar, shqiptarët e provuan dhe përsëri po riprovojnë në kurriz të tyre.

Varfërinë, përbuzjen, mashtrimim dhunën, grabitjen nga bijat dhe bijte të etërve të tyre gjakatarë.

Revolta popullore e vetmja menyre dhe zgjidhje per te shpetuar vendin nga varferia, emigrimi dhe thonjte e mafies ne pushtet.

Kategori
Uncategorized

I prenë duar e këmbë dhe e lanë të zvarritej nëpër burg, torturat që xhelatët e regjimit rezervuan për Dom Lazër Shantojën

Klerikët katolikë për një kohë shumë të gjatë e kanë ndier veten jashtë dhe e gjithë kjo më të drejtë. 500 vite që përndiqeshin për të ndërruar fé dhe pranuan gjithçka, vetëm atë gjë se bënë dhe kjo nuk kishte për të ndryshuar edhe pas ikjes së Turqisë.

Një nga armiqtë të më mëdhenj të besimit në Zot ka qenë komunizmi dhe nuk ndaloi së luftuari deri në fund, po as shërbëtorët e Zotit nuk ndaluan. Përndjekja ndaj klerikëve të krishterë ka qenë e tmerrshme aq sa edhe krimet që janë bërë ndaj tyre.

Konica.al do ju sjellë një nga rastet më të tmerrshëm, atë të njerëzve më të nderuar, Dom Lazër Shtojës.

Lazër Shantoja lindi në Shkodër më 2 shtator 1892, nga Mikel (i quajtur shkurtimisht Keli) dhe Luçije Shantoja. Te dorëshkrimi Shantojana – Histori e familjes Shantoja D. Lazri shkruan se origjinën familja e tij e ka nga Vjerdha e Vjetër, pranë fshatit Rragam të Shkodrës.

Arsimin fillor e kryer në kolegjin Saverian dhe në Seminarin papnor në Shkodër me profesor Ndre Mjedën e etër të tjerë jezuitë.

Rreth viteve 1909-1910 u dallua në përvetësimin e latinishtes, greqishtes dhe italishtes. Ishte shqiptari i parë që njihte me kompetencë gjuhën esperanto në Shqipëri.

Më 1914 vizitoi Vjenën për herë të parë. Studimet e larta teologjike i vazhdoi në Universitetin e Insbruku-ut, ku përvetësoi edhe gjermanishten. Me 29 maj 1915 u shugurua meshtar dhe si famullitar shërbeu në Pulaj, Beltojë, Velipojë, Rrjoll, Sheldî nga viti 1917 deri në vitin 1922.

Filloi përkthimet dhe botimet e para u shfaqën te “Lajmtari i zemrës s’Jezu Krishtit”,“Kalendari i veprës pijore”, etj. Botoi “Për natë kazanash”, përmbledhje me lojra, kashë e lasha e proverba.

Në qershor 1919 burgoset nga italianët në Beltojë. Për dy vjet (1922-1924) është sekretar i Arkipeshkvit të Shkodrës, Imzot Lazër Mjedës. Më 17 prill 1923 takoi në Vjenë, Kancelarin e Austrisë Dr. Joseph Seipel.

Bashkëpunoi me Anton Harapin për “Ora e Maleve”, ku shfaqi aftësitë e tij si shkrimtar i zjarrtë e poet satirik. Dom Lazri ishte bashkëpuntor i parë i tij së bashku me Luigj Gurakuqin.

Pater Antoni, me vonë do të shkruante: «Kur kam nxjerrë gazetën s’kam pasë kênd me më ndihmue posë Dom Lazrit».

Më 20 shkurt 1924 del prej shtypit “Shjor Puci”, një përkthim i Shantojës. maj 1924 dha dorëheqjen prej redaksisë së Orës së Maleve. Pas atentatit të Beqir Valterit takon Ahmet Zogun.

Nga ndërrimi i shpejtë i gjendjes politike në Shqipëri, D. Lazri doli prej atdheut dhe vajti në Zvicër si famullitar i fshatit Bienne ku predikon gjermanisht, më tej në La Motte te kantonit Vaud, ku qëndroi për pesëmbëdhjetë vjet, duke perfeksionuar dijet e tija në frëngjisht.

Për të jetuarit me të ka shkuar edhe e ëma, Çija. Në fshatin zviceran filloi të përkthejë Wilhelm Tell-in e Faust-in. Asokohe në Shqipëri Kumbona e së Dielles, Cirka, Illyria etj. shtypnin pa pushim artikujt e përkthimet e Dom Lazrit.

Në 1936 e përkohshmja LEKA botoi Hermandin e Dorothenë e Goethes, përkthyer prej Dom Lazrit. Më 4 maj 1937 i vdiq në Rumani i vëllai, Kapiten Luigj Shantoja.

Gjendja e re, e krijuar në Shqipëri me 7 prill 1939, i çeli rrugën, si shumë të mërguarve të tjerë edhe D. Lazrit për t’u kthyer rishtas në atdhe.

Në vendlindje iu bë një pritje tepër e ngrohtë. Ai mbajti meshë në kishën kathedrale dhe tha një omeli të paharrueshme për të pranishmit.

Shkodranëve u tha: «Më keni mbytë me gosti». Më 28 shtator 1939 mbajti fjalimin me rasën e dorëzimit të Flamurit të Ri. dhe po në atë vit u vendos bashkë me të ëmën në Tiranë. Ka shumë shpresa te epoka e re në të cilën ka hyrë populli shqiptar.

Më 1941, bashkë me Ernest Koliqin, Mustafa Krujën, Zef Valentinin, Karl Gurakuqin, Xhevat Kortshën etj., qe një nga themeluesit në Tiranë të Institutit të Studimeve Shqiptare.

Mbështeti pambarimisht qeverinë e Mustafa Krujës. Me kapitullimin e Italisë në shtator 1943 u tërhoq prej skenës politik dhe vijoi të merret me përkthime, ndërsa vëzhgonte me dhimbje të madhe luftën vëllavrasëse që kishte filluar në Shqipëri.

Në fundin e vitit 1944 Dom Lazri iku ndër malet e Sheldisë, ku bujti në qelën e Dom Nikollë Gazulli një natë. Në Dedaj ka ndenjur 22 ditë tek i quajturi Mark Tom Prela, e më tej në shtëpinë e Kolë Nuri Sheldisë për 26-27 ditë. I fundit kishte qenë shërbyes në shtëpinë e Shantojës. Do dënohej për “krimin e mikpritjes” 6 ditë para mikut që i kishte mësye konakun.

Në momentin kur erdhën komunistët në pushtet, në janar 1945e arrestuan dhe e torturuan (Oficeri pyetës: Lako Polona e Skënder Hysi, Proçes-verbali datë 27 janar 1945). Kur u kap nga forcat partizane Don Lazri iu tha atyre ndër sy:

“As ma pak e as ma shumë, se ajo që kam dijtë me kohë, se, komunistët janë veç trathtarë!”

Dokumentet për vrasjen e Dom Lazerit ruhen në AQSH në një dosje të fondit të Partisë Komuniste, të vitit 1945 dhe dëshmojnë momentin pas arrestimit, dhënien e dënimit me vdekje, aprovimin dhe njoftimin e ekzekutimit.

Detajet e këtyre dokumenteve duhen marrë si më të saktat e kësaj ngjarjeje, pasi nënshkruhen nga vetë Enver Hoxha, e Spiro Moisiu, të cilët e cilësonin çështjen e ekzekutimit të Dom Lazrit si të një rëndësie të veçantë e janë kujdesur nga afër për çdo detaj të këtij krimi.

Në dokumentin e parë shkruhet:

“1 shkurt 1945

Tepër urgjent.

Mehmet Shehut, Shkodër.

Don Lazër Shantoja dhe Sulçe Begu (Bushati) duhet të dërgohen këtu stop. Çështje e tyre është e lidhur me gjithë punën e tradhëtis dhe çështjen e tyre kuptojmë kështu dhe ashtu duhet ta kuptosh dhe ti.

Gjeneral kolonel Enver Hoxha”

Në dokumentin e dytë shkruhet:

“ 10 shkurt 1945

Korpit 3 Gjykatës Ushtarake Shkodër”

Gjegje shkresës nr.5 d.2 frur 1945. Aprovohet ndëshkimi me vdekje i Dom Lazër Shantojas dhe Sulçe Beg Bushatit stop. Na lajmoni datën e ekzekutimit.

Enver Hoxha.”

Në dokumentin e tretë shkruhet”

“dt.19 shkurt 1945

Mehmet Shehut

Gjegje telit nr.17. dt.17 shkurt 1945. Personat për internim i nisni këtu. Sulçe begu e Don Lazëri u ekzekutuen.

Gjeneral Spiro Mojsiu”

Dhe situata sigurisht që sdo ishte ndryshe nga ajo që thuhej në telegrame.

Më datën 31 janar 1945, ditë e martë, ora 15.00, në Shkodër, u dha vendimi nga Gjykata Ushtarake e Qarkut, me kryetar Esat Ndreu, antarë: Mustafa Iljazi e partizani Hysni Lame, prokuror Vaskë Koleci, sekretar Shaban Kuçi:

“I pandehuri Dom Lazër Shantoja me vdekje, me pushkatim.”

Me datën 2 shkurt 1945, aprovohet nga Gjykata e Lartë Usht. Tiranë, vendimi i dhënë në bazë të ligjit nr. 21, dt. 30 janar 1945, nga gjykata ushtarake e korparmatës së III, Shkodër:

“Dom Lazër Shantoja, vjeç 52, nga Shkodra, dënohet me vdekje – me pushkatim”.

Me datën 9 shkurt 1945, u mblodh komisioni për zbulimin e kriminelëve të Luftës për Tiranën… Shoku Jusuf Alibali, vjeç 24, nga Shkodra, deklaron si mbas akt-akuzës së sipërme. Poshtë shënohet: Deklaruesi (Jusuf Alibali) d.v. Komisioni hetimor: J.Alibali d.v.

“Vendimi u ekzekutue në Tiranë, me datën 5 mars 1945.”

Urrejtja e pushtetit komunist ndaj këtij intelektuali që kishte përkthyer Goethe-n dhe Schiller-in e kishte shkruar në revistat më të rëndësishme kulturore të Shqipërisë (Përparimi, Agimi, Hylli i Dritës, Illyria etj), ishte aq e madhe, sa torturuesit i kishin këputur katër ekstremitetet e trupit.

Kështu Dom Lazri ishte i dëtyruar të tërhiqej zvarrë nëpër qeli me gjunjë e bërryla. Fati i Shantojës i kishte rrënjët e veta në qëndrimin antipërëndimor dhe antikristian të komunistëve dhe në qëndrimin propërendimor të Shantojes, si dhe në besimin e tij te ringjallja e kulturës

autoktone të krishterë shqiptare të periudhes para turqve, bindje të cilën ai e shfaqi në veprat dhe poezitë e tij.

Kur nëna e Shantojës shkoi të vizitojë djalin e saj në qeli dhe e pa të vuajë me këmbë e krahë të prerë, iu lut me ngulm rojeve të burgut që t’i tregonin mëshirën e fundit djalit të saj dhe ta vrisnin.

“Vritnje, keni mëshirë për tê e mos e leni me vuejtë ma kështu!” dhe ata e plotësuan këtë kërkesë, ndoshta me dëshirë.

Ekzekutimi ndodhi me 19 shkurt 1945 në Tiranë nga një ushtar, bashkë me Sulçe beg Bushatin. Ish- drejtori i Shoqërisë Letrare “Dante Alighieri” në Tiranë, si dhe ish- anëtari i Institutit Mbretëror për Studime Shqiptare, Dom Lazër Shantoja, u gropos në një varr pa emër afër Tiranës.

Partizanët, pasi e ekzekutuan, thirrën për kryerjen e sharteve të vdekjes Atë Viktor Volajn, i cili ishte edhe njeriu i fundit që pa kufomën e martirit.

Marrë me shkurtime nga artikulli i Hithra.al

Kategori
Uncategorized

1967/Lejfenët e Shqipërisë, heronj aksidentalë më parë të kritikuar.

1967/Lejfenët e Shqipërisë, heronj aksidentalë më parë

Faksimile të propozimit për titull dhe praktika e rastit. Vihet re se heroi i ardhshëm, më parë kishte marrë gjithë ato masa ndëshkimore për pakujdesi në punëFaksimile të propozimit për titull dhe praktika e rastit. Vihet re se heroi i ardhshëm, më parë kishte marrë gjithë ato masa ndëshkimore për pakujdesi në punë

Nga Kastriot Dervishi

Lej Feni një person që u bë model në Kinë në kohën e revolucionin kulturor proletar kinez ishte shembulli i njeriut që mendonte më shumë për shtetin se sa për vete. Nën shembullin e tij në lëvizjet revolucionare që u zhvilluan në Shqipëri, paralelisht me revolucionin kinez, disa aksidente në punë u paraqiten si raste heroizmash. Në dallim nga Kina, shumica e lejfenëve tanë ishin të vdekur. Individë të rastësishëm, që më parë ishin kritikuar për të meta në puna, të cilët thjesht kishin vdekur, u bënë heronj të punës socialiste.

Më 15.2.1967 u dogjën në stacionin e Linasit (ku pompohej nafta që përfundonte në Cërrik), tekniku Myrteza Rexhep Kepi (1947-1967) dhe inxhinieri Muhamet Jonuz Shehu nga Bicaj i Kukësit (1930-1967). Komunikata ditore nr.37, datë 16.2.1967 e MPB-së e pasqyron ngjarjen krejt aksidentale sepse dy të përmendurit kishin ndezur zjarr për të ngrohur tubin, krejt pa lidhje me rregullat e sigurimit teknik. Komunikata e dy ditëve më vonë thotë se më 17.2.1967 të aksidentuarit vdiqën në spital. Partia e Punës përfitoi të shtonte radhët e heronjve pas vdekjes.

Partia shënonte në dokumentet e veta se megjithëse trupi i tyre kish marrë flakë, mendjen ata e kishin së pari te tesera e partisë dhe prona e përbashkët. Muhameti “gjatë rrugës në spital, megjithëse me trupin krejtësisht të djegur, ju thoshte shokëve që ta kthenin në stacion se e ndiente veten mirë, ai pyeste nëse vazhdonte transportimi i naftës në drejtim të uzinës, a u shua zjarri, a u dëmtuan shokët e stacionit?”. Madje në xhep, i ishte gjetur edhe fjalimi i E.Hoxhës i 6 shkurtit 1967 Por ajo që e bënte qesharake këtë histori ishte fakti se Muhameti ishte ndëshkuar 4 herë në parti në vitet 1961, 1963, 1964, 1965, pikërisht për zvarritje në punë, pakujdesi në mbrojtjen e zjarrit, raportime fiktive dhe dobësi të stacion. Me vendimin nr.54, datë 22.4.1967 Byroja Politike i propozoi Presidiumit të Kuvendit Popullor dekorimin e tyre “Hero i Punës Socialiste” për “guxim e trimëri të rrallë” për mbrojtjen e pronës duke u bërë “shembull i rrallë heroizmi” .

Kategori
Uncategorized

Fati tragjik i Erifili Bezhanit/ Avokatja e parë shqiptare që vuajti burgun e Burrelit dhe përfundoi si fshesaxhie

Shkollimi në një prej universiteteve më të mira të Francës, fejesa me avokatin e njohur francez dhe fundi tragjik në regjimin komunist

Sapo ishte diplomuar në Fakultetin e Drejtësisë, në Universitetin e qytetit Aix-en-Provence, kishte marrë “Licenciee en Droit”. Erifili Bezhani ishte një vajzë nga Vlora që po i ngjiste me shpejtësi shkallët e karrierës në Francë, falë rezultateve të shkëlqyera në universitetet franceze. Pas dy vitesh në profesion, Erifili Bezhani do të kthehej në një prej avokateve të spikatura në Francë. Gjatë ushtrimit të profesionit të avokates në Marsejë, në vitet 1941-1942, Erifili Bezhani u fejua me një avokat të njohur aristokrat francez. Kur ishte në kulmin e lumturisë, nga një fatkeqësi e së motrës Evrinomi, e diplomuar edhe ajo si “Profesore e D’Etudes Francaises“ në të njëjtin universitet, Erifili Bezhani, la pas gjithçka dhe e shoqëroi të motrën për në Shqipëri. Ishte kohë lufte, dimër i vitit 1943, kur dy motrat zbritën në portin e Vlorës për të mos u larguar më kurrë prej luftës, deri në vdekje.

Historia rrëfehet nga gazetarja Nini Mano, e cila e njeh historinë e Erifili Bezhani, nga babai i saj, kushëri i parë me Erifili Bezhanin.

***

Pas një qëndrimi në qytetin e lindjes, së bashku me nënën, dy motrat Bezhani largohen nga Vlora dhe në vitin 1944, vendosen në Tiranë. Gjenden shumë shpejt në qendër të grupeve me intelektualë të dalluar shqiptarë, shkolluar në vende të ndryshme të Europës. Në vitet e para të çlirimit, me fillimin e pushkatimeve të nacionalistëve, Erifili kupton se ardhja e PKSH në krye të vendit, nuk ishte rruga që do të vendoste sistemin pluralist demokratik.

Ajo ishte si shumë intelektualë, që bashkë me shkollimin universitar jashtë atdheut, kishin përvetësuar, për fatin e tyre të keq e tragjik, bashkë me normat e edukimit perëndimor, edhe modelin e shoqërive të vërteta demokratike.

“Eshtë një raprezalje e frikshme, jashtë shembullit të vendeve europiane, ndaj duhet ndalur”, shprehej tek të afërmit e vet, Erifili Bezhani. Ajo aktivizohet në lëvizjen antikomuniste të grupimit “Bashkimi Demokrat”, ku bënin pjesë anëtarë të grupit të Deputetëve, Liberal-demokratëve, social-demokratët, etj.

Miqtë e saj të përhershëm me të cilët shoqërohej, ishin intelektualë të njohur të kohës si Gjergj Kokoshi, Thoma Orogollai, doktor Isuf Hysenbegasi, Dhimitër Pasko (Mitrush Kuteli), Qenan Dibra, Musine Kokalari, etj..

Andromaqi Nocka kujtonte: ”Erifili ishte demokrate në shpirt, ashtu siç duhet të jenë sot politikanët. Unë vija nga zonat e lira, rreth vitit 1945, kur takova pas shumë vitesh Erifili Bezhanin. Ishte me Dhimitër Paskon. U ulëm në një lokal dhe të dy, mbaj mend që bisedonin për politikë, rreth rrugëve për vendosjen e demokracisë. Jo vetëm në atë rast, por asnjëherë, Erifili nuk më tërhoqi vëmendjen për bindjet e mia politike, sepse dinte të respektonte çdonjeri. I vetmi faj për të cilin u dënua Erifili, ishte se guxoi të fliste hapur, me zë të lartë vazhdimisht për vendosjen e demokracisë dhe për nevojën e pluralizimit politik në Shqipëri. Kishte një fjalor të pasur, që shoqëronte argumentet rreth këtyre ideve. Aty u kapën edhe në dënimin e saj”.

Në 16 Maj 1947, pas arrestimeve të bujshme të grupit të Deputetëve, të liberal-demokratëve, etj., Erifili Bezhani arrestohet dhe nga fundi i vitit, dënohet me 20 vjet “heqje lirie” nga Gjykata Ushtarake e Tiranës. Dërgohet në burgun famëkeq të Burrelit, duke u rreshtuar në historinë e burgimeve antikomuniste në 4 femrat e para shqiptare antikomunsite, që provuan bashkë me burgimin, edhe shijen e hidhur, torturat çnjerëzore. Ish i burgosuri politik, vlonjati Hysni Alimerko, shkruan në kujtimet e tij: ”Erifili u dënua pothuajse në të njëtjën kohë me Musine Kokolarin, Shega Këlcyrën dhe Nurie Koculin, bijë e Qazim Koculit. Ishin 4 femrat e para që u futën në burgun ferr të Burrelit. Më vonë, erdhën Drita Kosturi dhe Raile Luzi. Të gjitha ishin me karakter të fortë dhe të papërkulura”.

Drita Kosturi, në kujtimet e saj rreth torturave që hiqnin të burgosurat gra në burgun e Burrelit, përmend qëndresën e Erifili Bezhanit dhe shoqeve të saj në burrgun e Burrelit: ”Kam takuar shumë gra të burgosura me akuza politike, gra që përmbanin brenda vetes virtyte të larta të gruas shqiptare, të ushqyera nga tradita e brezave të tërë. Gra me karakter të fortë, me shpirt të gjerë demokratik, në të cilat krenaria mbyste dhimbjen për kushtet në të cilat ndodheshin. Janë nga ato gra, të cilave lotët u gëlltiteshin nga sytë pa mundur t’u rrëshqisnin faqeve, mes tyre Musine Kokalari, Erifili Bezhani, Frida Sadedini e mjaft të tjera”. Pas lirimit nga burgu, për shkak të disa amnistive, Erifili Bezhani vazhdoi kalvarin e vuajtjeve të tjera. Nuk iu dha triska e Frontit, c’ka e shpallte në fakt “armike të popullit”, por e mbante edhe nën presionin e internimit, apo ridënimit. Që nga vitit 1953, Erifili Bezhani nuk mundi të punojë më asnjë ditë si avokate, profesion, të cilit i kishte kushtuar studimet, si dhe përvojën 2-vjeçare si avokate në një nga qytetet më të mëdha të Francës, në Marsejë. Atë të drejtë që i dha shteti demokratik francez, Erifili Bezhanit ia mohoi në vendlindje regjimi komunist.

Nevoja për jetesë, kur dyert e drejtësisë iu mbyllën, e futën Erifili Bezhanin në botën e përkthimeve. Falë njohurive të shkëlqyera të disa gjuhëve, si frëngjisht, anglisht, italisht, greqisht dhe rusisht (të cilën e mësoi shkëlqyeshëm gjatë burgut), punon si përkthyese për disa institucione të ndryshme. Lidhi kontrata përkthimi me shtëpinë botuese “Naim Frashëri”, me institucione të tjera shkencore, me Legata të huaja në Tiranë. Botimi “Terminologji e Drejtësisë”, “Metoda e gjuhës shqipe për të huajt”, “Kodi Civili i BRSS”, shumë të tjera që gjenden në ministrinë e Drejtësisë, “Studime të Akademisë Shkencave të BRSS”; “Historia e teatrit “Balshoi”, “Historia e muzikës ruse”; recensione filmash, artikuj shtypi për Legatën Hungareze; “Kodi penal i RPSH”, ligje të ndryshme për Legatën e Polonisë; librin “Bota e atomit”, botime në gazetën “Zëri i Rinisë” dhe në shumë organe të tjera të shtypit të kohës, mbajnë përkthimet e Erifili Bezhanit. Shumë miq dhe dashamirës, që vlerësonin vlerat dhe mencurinë e saj, i hapën rrugën e kontratave.

Por nuk ishte e thënë që të vazhdonte me përkthimet. Në mes të vitit 1958, mori vendimin vdekjeprurës më të fundit të pushtetit komunist: dënimin që të bënte punë të detyruar si fshesaxhije nëpër rrugët e Tiranës dhe vetëm në turnin e tretë!

Pas 6 muajsh pune të tillë poshtëruese për nivelin e saj intelektual, sëmuret nga ulçera, shtrohet me urgjencë dhe gjatë operacionit, dha shpirt. Ishte data 15 Shkurt 1959, kur mbylli sytë në sallën e operacionit, në spitalin e Tiranës.

Erifili Bezhani ishte vetëm 49 vjeç, avokate, e diplomuar për Drejtësi në Francë, por jeta i rezervoi në vendlindje fat tragjik, si shumë pak femra të shkolluara jashtë vendit.

Kategori
Uncategorized

30 mijë shqiptarë të moshës mbi 70-vjeç qendrojnë robër në Greqi, edhe pse vite më pare ishin të ligjshëm, sot janë ilegalë…

Shpetim Zinxhiria/

Erdhën të papunë në Greqi, por kthehen pa pensione në Shqipëri. Një realitet me protagonistë shqiptarë që jetojnë dhe punojnë në Greqi, që ende mbeten pengje te politikës së dy vendeve fqinjë. Një politikë që ende po zhgënjen nga dita në ditë komunitetin shqiptar. Ka mbi 12 vite që shteti shqiptar që nga nëndori I këtij viti po qendron në heshtje ndaj njohjes së pensioneve te emigranteve shqiptar, si dhe 28 vite që nuk ka berë asnjë marrëveshje për punësimin e shqiptarve, përfshi këtu mbarë emigracionin shqiptar. Një marrëveshje që do të vinte në rrugën e duhur dhe te integrimit komunitetin shqiptar, njëllojë si disa komunitete në Greqi. Por…

Sot në Greqi komuniteti shqiptar futet ne ato komunitete ku shteti shqiptar ende nuk ka bere një marrëveshje punësimi për emigrantët e tij, të cilët sot po përballen me problemet më jetike për te ardhmen e tyre. Komuniteti I Filipinesve, Egjyptianëve, Pakistanezve kanë bërë marrëveshje pune me shtetin grek, aq sa komuniteti Filipinez ka një drejtori punësimi pranë Ministrisë së Punës së Greqisë, realizuar vite më pare.

Foto e emigranteve shqiptare ne samitin (diaspora nga greqia)

Mungesa e kësaj marrëveshje edhe sot pas shumë vitesh emigracioni përbën një pengesë kryesore për legalizimin e përhershme të shqiptarve, madje duke përfituar jo vetëm njohjen e pensioneve por edhe marrjen e Statusit të Emigrantit, ashtu siç veprohet edhe ne disa vende të BE-së.

Aktualisht shteti Italian jep çdo muaj rreth 2 mijë leje të përhershme, mbështetur në marrjen e statusit të emigrantit, gje që nuk ka asgjë të përbashkët me marrjen e nënshtetësisë. Në Greqi asnjë emigrant shqiptar nuk ka marrë statusin e migrantit, pasi rruga e vetme për të marrë një leje të përhershme mbetet rruga e marrjes së nënshtetësisë.

Ministri i diasporesqe i therret emigrantet vetem per tju marre voten dhe valuten.

Aktualisht rreth 30 mijë shqiptarë të moshës mbi 70-vjeç qendrojnë robër në Greqi, pasi nuk kanë leje qendrimi edhe pse vite më pare ishin të ligjshëm, pasi ligjet I kanë kthyer sot ilegalë…

Qëndroni burra ju humte vula harram e paci (dreken qe ju dhame) me byrek e pula…

Rreth 300 mije emigrante humasin pensionet e tyre të pjesëshme, pasi ende nuk po u njihen vitet e punuara në Greqi…Aq sa rreth 180 mijë shqiptarë u kthyen në Shqipëri duke lënë pas vitet e punuara, por pyetja shtrohet ku shkuan kontributet e tyre?

Kategori
Uncategorized

Pse Erion Veliaj iu fsheh Gjykatës së Floridas?

Siç është mësuar nga një përgjigje e bërë publike një ditë më parë nga juristi Shkëlzen Berisha në adresë të gazetarit Guy Lowson Erion Veliaj ka refuzuar të dëshmojë për gjyqin e zhvilluar në Florida.

Nuk është hera e parë që Kryetari aktual i Bashkisë së Tiranës informon qarqet politike apo mediatike ndërkombëtare në mënyrë krejt dezinformuese dhe më pas ai hesht.

Është i njohur edhe një tjetër rast publik si ai ish bashkëshortes së kryebashkiakut të Kavajës, Griselda Roshi e cila në vitin 2011 u raportuar në fillim se ishte grabitur dhe ishte detyruar të dështonte shtatëzaninë e saj dhe për këtë u akuzuan autoritetet shtetërore të kohës dhe më pas rezultoi e gjitha një mizanskenë e një konflikti në çifte mes Elvis Rroshit dhe bashkëshortes së tij.

Në atë kohë Erion Veliaj me zellin e shpifësit që e karakterizon informonte diplomacinë europian për këtë ngjarje, por nuk kishte denjuar të dërgonte një e-mail të dytë tek po të njëjtët për të thënë se raportimi i tij i pari kishte qenë një mashtrim. Veliaj ka qenë pjesë e enturazhit të Rilindjes që është munduar të përlyeje e të përfshijë juristin Shkëlzen Berisha në çështjen e Gerdecit dhe tregtisë së fishekëve dhe minimalisht ai duhet ti përgjigjes thirrjes së Gjykatës së Floridas për të dhënë verisonin e tij  të fakteve, qoftë edhe për të thënë që ishte nxituar dhe kishte gabur, por ai nuk e bëri një gjë të tillë.

Nuk dihet sesi e ka argumentuar Erion Veliaj refuzimin e tij për të mos dëshmuar në gjyqin e ngritur nga juristi Shkëlzen Berisha në Gjykatën e Floridas ndaj Guy Loëson, por është e kuptueshme pse kryebashkiaku i Tiranës heziton të përfshihet më tej në këtë çështje dhe kjo ka vetëm një shpjegim të logjikshëm.

Refuzimi i tij për të dëshmuar mund të shpjegohet vetëm me frikën e përballesj me ndonjë padi ligjore nga Shkëlzen Berisha. Por në pritje për të parë se cilat do të jenë hapat e juristit Berisha në raport me Erion Veliaj, i cili edhe njëherë është kapur nën mashtrim nga e gjitha kjo kuptohet qartë se ky refuzim i bën më të besueshme akuzat e Shkëlzen Berishës, se Guy Loëson në bashkëpunim me Erion Veliajn kanë shpifur.

Kanë shpifur kur kanë shpresuar se gënjeshtrat do të pasqyroheshin në filmin e Hollivudid ‘War Dogs’, por kjo nuk ndodhi sepse Hollivudi i verifikon faktet përpara se ti kthejë ato në film. Dështuan të lidhnin dy ngjarja pa lidhje me njëra tjetrën siç është tregtia e fishekëve të kompanisë AEY me çështjen e Gërdecit.

Dhe qartazi kanë dështuar në një skenar të mirëfilltë dezinformimi siç rezulton të jetë libri ‘Armët e dhe çunat’, i cili më shumë se një gabim në përkthim i gazetarit Guy Lowson, çdo ditë e më shumë po provohet të jetë produkti i radhës i zyrës së propagandës së Rilindjes.

Deri në një sqarim të dytë, historia e trillimeve do të marrë një përgjigje tjetër në apelin e çështjes që trupa e avokatëve të juristit Shkëlzen Berisha po përgatit sërish në SHBA.

Kategori
Uncategorized

Shqiptari nga Podujeva tre herë i dënuar në Shqipërinë komuniste, 29 vjet burg.

Ishte vetë 27 vjeç kur erdhi në Shqipëri. Mbi 60 vjeç u largua. Iku nga e keqja, por gjeti një ferr edhe më të madh sepse Shqipëria kishte një regjim antikombëtar, mirëfilli antikosovar.

Bëhet fjalë për një shqiptar nga Podujeva, Jahir Halili i cili 29 vite të jetës së tij i ka kaluar në burgjet e Shqipërisë komuniste.

Ja çfarë shkruan arkivisti Kastriot Dervishi:

Ishte vetë 27 vjeç kur erdhi në Shqipëri. Mbi 60 vjeç u largua. Iku nga e keqja, por gjeti një ferr edhe më të madh sepse Shqipëria kishte një regjim antikombëtar, mirëfilli antikosovar.

Jahir Halili, lindur në vitin 1923, në Rrjepë të Podujevës ishte njëri nga shqiptarët e Kosovës që do burgosej për shumë vite. Erdhi në Shqipëri në fundin e vitit 1950 kur ishte vetëm 17 vjeç sepse kërkohej në Jugosllavi dhe u dërgua për të banuar në Berat. Do vinte në Shqipëri pasi kish vuajtur 2 vjet burgim në Jugosllavi për arratisje.

-Periudha e vuajtjes së burgimit, sipas viteve:

1951-1970: 19 vjet, 3 muaj, 13 ditë

1975-1985: 10 vjet

-Mosha në fillim të dënimit: 27 vjeç

-Mosha në mbarim të dënimit: 58 vjeç

Dënimi i parë

Duke qenë punëtor në fermën e Otllakut në Berat, së bashku me shokët e tij dy persona emigrantë (njëri ndër ta Muharrem Mazreku, 19 vjeç nga Vokshi, banues në Berat, kish ardhur në Shqipëri më 27.5.1951) dhe një shtetase shqiptare, tentuan të arratisen. Tre meshkujt ishin shtetas jugosllavë. Regjimi e klasifikoi veprën e tyre si qëllim agjenturor sepse kishin “grumbulluar të dhëna” dhe do i çonin në Jugosllavi, ndërsa i vetmi shkak ishte në të vërtetë gjendja e rëndë ekonomike e Shqipërisë dhe mungesa e çdo lloj lirie këtu. U arrestuan më 29.8.1951 në një fshat të Elbasanit, në përpjekje për t’u arratisur. U mor në pyetje nga mareshal Thoma Vani. Aktet i nënshkruan me gisht pasi nuk di të shkruajë e lexojë. Në fermën e Otllakut kishte veçse disa muaj, nga maji i atij viti. U akuzuan në bazë të nenet 2, 3/10 të ligjit nr.372, datë 12.12.1946, d.m.th. për arratisje dhe spiunazh. Procesit i kishin dhënë ngjyrë të fortë agjenturore, në një kohë që të gjithë ata donin vetëm të arratiseshin. Me vendimin nr.4, datë 4.1.1952 Gjykata Ushtarake Territoriale Durrës, me veprim në Berat i deklaroi fajtorë dhe tre meshkujt i dënoi me nga 15 vjet burgim e punë të detyruar.

Ridënimi

Duke vuajtur dënimin në kampin nr.1 në Urën Vajgurore, shqiptarët e Kosovës, Jahir Aliti dhe Muharrem Mazreku orvaten të arratisen sërish, por më 16.8.1952 kapen nga forcat kufitare në Rrethin e Pogradecit fare pranë Shën-Naumit. Sërish procesi tentohet të thuhet sikur buronte nga veprimet agjenturore e po ashtu u gjykua nga Gjykata Ushtarake Territoriale Durrës. U akuzuan me nenet 65 (spiunazhi) dhe 237 (arratisja nga kampi) të Kodit Penal. Me vendimin nr.26, datë 26.11.1952, Gjykata Ushtarake Territoriale Durrës, me veprim në Berat i deklaroi fajtorë dhe i dënoi: Muharremin me 25 vjet dhe Jahirin me 20 vjet. Nuk u kërkua konfiskimi i pasurisë pasi nuk kishin të tillë. Megjithëse akuzat janë të rënda, nga procesi nuk del asnjë informatë me karakter agjenturor. Gjithçka kot. Midis të tjerash në vendimin e shkruar gjithë gabimet të gjykatës gjenden edhe këto fjalë krejt pa lidhje me ngjarjet:

“Në një kohë kur populli shqiptar po ndërton jetën e re, jetën e socializmit, në një kohë kur kampi socialist me në krye BS-në është bërë një forcë e madhe për mbrojtjen e paqes, ku mbrojtjen e paqes po e mbrojnë gjithë popujt e botës, një nga këta popuj është edhe ai i Jugosllavisë që po bën çdo përpjekje për të shpëtuar nga jeta skllavëronjëse e diktaturës së Titos dhe UDB-së…”.

Si përfundim, Jahiri lirohet nga Burgu nr.321 i Burrelit më 3.12.1970, pasi kishte vuajtur plot 19 vjet, 3 muaj, 13 ditë dhe caktohet të banojë në Tepelenë. Muharremi u lirua më 10.12.1972 nga kampin nr.309 Ballsh pasi kish vuajtur 21 vjet, 3 muaj, 12 ditë. Iu caktua për banim Çerma e Lushnjës.

Dënimi i tretë

Duke banuar në Tepelenë, Jahiri arrestohet prapë më 27.11.1975. Me vendimin nr.101, datë 22.12.1975 Gjykata e Rrethit të Tepelenës e deklaroi fajtor dhe në bazë të nenit 73/1 të Kodit Penal e dënoi me 10 vjet të tjera heqje lirie. U la në fuqi me vendimin nr.3, datë 9.1.1976 të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

Dokumenti i lirimit të parë nga burgu:

Kategori
Uncategorized

Kur politika e media luajnë me etikën – Nga çimkadrinjtë e medias te Ram(q)çimi i Rilindjes.

Nga Arben Vata Stockholm/

Psh një qytetar në zonën e Kukësit nga është edhe gazetar Çimi që ju e sulmoni shpesh, mund t’u drejtohej kështu “Pse shani gazetarët kur ju vetë nuk jeni në rregull o Ram(q)çimi i Rilindjes?!”. (Ju e dini se kjo nuk është e qëllimshme pasi në ato zona e ngaterrojne q me ç, gj me xh, siç edhe në Jug y me i psh). Por ama do të dukej abuzive, jo etike dhe sigurisht që as kjo nuk është korrekte të thuhet.

Qysh në fillim, dua të them se nuk jam dakord me disa media dhe nuk është aspak etike e njerëzore që t’i dëshirosh dikujt vdekjen apo sëmundjen, siç ka ndodhur me politikanë të tjerë në të shkuarën e tani me Edi Ramën.

Ai dhe gjithë të tjerët që mund të kenë bërë krime, të përgjigjen para ligjit. Para Zotit ne nuk shohim gjë se çdo të ndodhë. Duam të dimë se çfarë do të ndodhë me ta ( jo me femijët e tyre), këtu në Tokë. Përndryshe, do mësohemi me të keqen e do të themi ” nuk kemi çfarë t’i bëjmë. E dënon Zoti “.

Ndaj, të shkuara z Rama nëse për momentin jeni sëmurë. Dhe për të “shmangur ” llafet e kundërshtarëve, portaleve e “kadrinjve”, nxirrni telefonin aty ku ndodheni, brenda e jashtë shtetit e trego çfarë po bëni se jeni kryeministri. Ju dergoni foto e video edhe kur bëni dush zoti Rama. Për inat të mediave mund të postonit dicka si psh duke luajtur baskeboll apo bërë palestër; pra që nuk je prej atyre që “pi mall”. Se njerëzit i mori malli zoti Rama dhe mezi pritën që ti të bëje “palestrën” e radhës me median. Dhe ku? Në kongresin e PS.

Zgjodhe të merreshe me kundërshtarët dhe e hape sërish krahun duke goditur e anatemuar mediat. A thua se mediat janë shkaku kryesor për situaten e vendit. (Në fakt ato kanë nje pjesë të madhe të përgjegjësisë, pasi shumica është vene prej vitesh në shërbim të qeverive dhe interesave ekonomike të pronarëve të tyre dhe jo publikut).

Por ngaqë nuk rrini shumë në Shqiperi z Rama, ndoshta nuk e dini se njerëzit nuk mund të gënjehen nga media. Ata jetojnë perditë aty dhe e shohin realitetin më mirë dhe më qartë se ju. Nuk po them atë që thotë Opozita dhe raportet ndërkombëtare se qeveria e blen votën. Thënë këtë z Rama nuk është e thënë se ata që shesin votën të mendojnë njësoj si ju. Ndaj as mos u kërkoni atyre që të shperndajnë postimet e tua dhe të qeverisë.

Nese këtë e bëjnë servilët e qeverisë (por edhe opozitës), politikani duhet ta kuptojë se ky eshte urdher dhe jo dëshire. Ndaj, mos u merrni me mediat dhe informacion in që ato shpërndajnë z kryeministër. Mos u tallni e mos ironizoni me mediat kur ata nuk të përgjigjen dot direkt. Ata mund të përgjigjen me qindra artikuj nga “kazanë ” mediatikë nga gjithë bota, por edhe me dhjetra raporte që ia nxijnë fytyren qeverisë, si psh ai fundit për nivelin alarmant të korrupsionit .

Gazetarët por edhe njerëzit e thjeshtë mund të përgjigjen edhe personalisht, madje edhe me lojë fjalësh, siç ju pëlqen. Psh një qytetar në zonën e Kukësit nga është edhe gazetar Çimi që ju e sulmoni shpesh, mund t’u drejtohej kështu “Pse shani gazetarët kur ju vetë nuk jeni në rregull o Ram(q)çimi i Rilindjes?!”. (Ju e dini se kjo nuk është e qëllimshme pasi në ato zona e ngaterrojne q me ç, gj me xh, siç edhe në Jug y me i psh). Por ama do të dukej abuzive, jo etike dhe sigurisht që as kjo nuk është korrekte të thuhet. Ashtu sikurse nuk është korrekte që ju talleni e lakoni emra gazetarësh, politikanësh apo njerëzish të thjeshte.

Aftësia për të luajtur me fjalët nuk ju bën patjetër rilindas, zoti kryetar i Rilindjes Socialiste.

Syri.net

Kategori
Uncategorized

Gazeta e Vatikanit: Shqiperia me tension ne rritje, rrezik nje vale e re eksodi.

L’Osservatore Romano e vlerësoi situatën në Shqipëri me tensione gjithnjë e në rritje dhe me rrezikun e një vale të re eksodi. Gazeta zyrtare e Vatikanit, e cila i referohet Lulzim Bashës si “figura-simbol e protestave, që prej javësh po vlojnë në Tiranë”, sjell në vëmendje qëndrimin e ndryshëm të palëve për zgjidhjen e krizës dhe pasojat e saj. L’Osservatorio Romano thotë se, megjithëse situata nuk ka krahasim me 97-ën, “mbetet droja se, nëse do të vijojë të mos garantohet funksionimi i shtetit të së drejtës, do të përballemi me një tjetër “Rasti Shqipëria”, që vjen së bashku me rrezikun e një vale emigrimi, të ngjashme me atë të viteve ’90.”

Me poshte vijon shkrimi i plote:

L’Osservatore Romano

Vazhdojnë protestat kundër qeverisë

Tensione gjithmonë e më të larta në Shqipëri

22 mars 2019. Një tjetër manifestim proteste me mijërapjesmarrës u zhvillua dje në kryeqytetin shqiptar, para selisë sëParlamentit. Manifestimet po mbahen me nismën e PartisëDemokratike, formacion opozitar i qendrës së djathtë, iudhëhequr nga Lulzim Basha, tashmë figura-simbol e protestaveqë prej javësh po vlojnë në Tiranë.

Duke denoncuar kthimin e Shqipërisë në stadin e varfërisë, Basha ka kërkuar largimin e qeverisë së drejtuar nga socialistiEdi Rama, i akuzuar për korrupsion dhe lidhje me krimin e organizuar; largim që do t’i mundësonte vendit te shkonte ne zgjedhjeve të parakohshme.

Në mbrojtje të selisë së parlamentit ishin angazhuar rreth 700 forca policore. Gjatë mobilizimeve të mëhershme, protestat u shndërruan herë pas here edhe në përplasje të dhunshme, çkasolli që policia të përdorte gazin lotsjellës dhe makinat e ujit përtë zbrapsur protestuesit që kërkonin të hynin në selinë e parlamentit apo në atë të qeverisë.

Nga ana e saj, qeveria vijon të këmbëngulë se sjellja e opozitësështë një pretekst për të vështirësuar çeljen e negociatave tëanëtarësimit të Shqipërisë në BE, vendim i planifikuar për t’umarrë qershorin e ardhshëm.

Pikërisht lidhur me këtë temë, po rritet droja në Bruksel se degjenerimi i protestave mund të vërë me të vërtetë në rreziknisjen e negociatave. Para disa ditësh, një delegacion i BE-së qëishte në Tiranë konfirmoi të drejtën themelore të të gjithëqytetarëve shqiptarë për të protestuar paqësisht, pa përdorurdhunë, duke saktësuar se “asnjë akt dhune nuk do të ishte itolerueshëm”. Anëtarët e delegacionit kritikuan zgjedhjen e opozitës për t’u larguar nga parlamenti dhe u bënë thirrje të dyjapalëve që të tregonin përgjegjshmëri. Kapërcimi i krizës aktualepolitike dhe ndërtimi i një platforme kombëtare dialogu ku tëmarrin pjesë të gjitha palët e interesuara është propozimi iardhur nga Bashkimi Evropian.

Ekziston rreziku që Shqipëria të shihet sërish nga komunitetindërkombëtar me syrin mosbesues që shpesh e ka klasifikuarvendin ballkanik si të dhunshëm dhe të paaftë të vendosë drejtësie të ndjekë politikat e duhura sociale. Gjithsesi, situata e brendshme është ndryshe nga 1997-a, kur pas një vale protestashtë forta, vendi u zhyt në anarki.

Sot populli shqiptar po tregon maturi dhe duket se vendi kanxjerrë mësimet e duhura nga historia. Por prapëseprapë mbetetdroja se nëse do të vijojë të mos garantohet funksionimi i shtetittë së drejtës, do të përballemi me një tjetër “Rasti Shqipëria”, qëvjen së bashku me rrezikun e një vale emigrimi të ngjashme me atë të viteve ’90.

Kategori
Uncategorized

Enver Halili informacion për Enverin: Vaçja, arrogante dhe mospërfillëse ndaj partisë, zgjedh këngë spanjolle.

17 mars 1973 ku funksionari i lartë i Komitetit Qëndror të PPSH-së Enver Halili, informon Enver Hoxhën mbi një mbledhje që është zhvilluar me kolektivin e Estradës Profesioniste të Tiranës dhe organizatën bazë të partisë së atij institucioni.

Në atë mbledhje e cila zhvillohej po në të njejtën kohë me mbledhjen e mbajtur nga Enver Hoxha në Presidiumin e Kuvendit Popullor, së cilës i kishte paraprirë fjala e tij në Pleniumin e III-të të Komitetit Qëndror të PPSH-së, si bosht kryesor, të dyja kishin të njetën temë: “Shfaqjet e huaja dhe ndikimi i tyre në art, kulturë, letërsi dhe gjithë jetën e vëndit”. Dhe gjithashtu të dyja këto mbledhje mbaheshin vetëm pak kohë pasi kishte përfunduar Festivali i 11 Kombëtar i Këngës në Radio Televizion, i cili u bë shkas në një farë mënyre, apo mundet me shumë gjasa që të kishte qenë edhe preteksti që u gjet për goditjet që iu dhanë shumë shkrimtarëve dhe artistëve, me në krye të ashtuquajturin: Grupi armiqësor në Art e Kulturë me në krye Fadil Paçramin e Todi Lubonjën.

Ashtu siç do të shohim në raport-informacionin në fjalë, i deleguari i Komitetit Qëndror të PPSH-së, Enver Halili (askohe instruktor ne K.Q. deputet në Kuvendin Popullor, sekretar i parë në disa rrethe dhe vite më pas ministër dhe anëtar i Byrosë Politike), ia ka përshkruar me detaje gjithçka ndodhte në kolektivin e Estradës Profesioniste të Tiranës dhe organizatën bazë të partisë së atij institucioni. Madje jo vetëm aq, pra në atë çka ndodhte në punën e tyre, por informacioni shtrihej deri edhe në jetën personale e familjare të aktorëve dhe artistëve të atij institucioni. Ajo që vihet re aty, është se kritikat e ashpëra nuk kursehen as ndaj Vaçe Zelës, e konsideruar që asokohe si një nga legjendat e këngës shqiptare, apo regjizorit të njohur, Bujar Kapexhiu, ndaj të cilit ishte bërë objekt sulmesh, edhe prej faktit se kishte drejtuar si konferencier Festivalin e 11 të Këngës në Radio-Televizion, së bashku me partneren e tij, Edi Luarasi.

Dhe të gjitha këto të trajtuara me detaje të hollësishme në raport-informacionin në fjalë të të deleguarit të komitetit Qëndror, i drejtoheshin vetë Enver Hoxhës, gjë e cila duket edhe nga firma që ai ka vënë në dokumentin përkatës, por ndryshe nga praktika e zakontë, aty ai nuk ka vënë ndonjë shënim përveç nënshkrimit të tij.

Dhe siç ishin rregullat e punës me të cilat funksiononte aparati i Komitetit Qëndror, përveç Enver Hoxhës, ai raport-informacion, është parë edhe nga Hysni Kapo, Mehmet Shehu dhe Petro Dode, të cilët gjithashtu kanë vënë nënshkrimet përkatëse mbi atë dokument. Ashtu si edhe pjesa më e madhe e dokumenteve që janë pjesë e librit që cituam më lart, edhe ky publikohet I plotë dhe pa asnjë ndryshim, ashtu siç ndodhet në dosjen përkatëse në Arkivin Qëndror të Shtetit, Fondi 14, Aparati, Komiteti Qëndror i PPSH. (Nëntitujt e këtij shkrimi janë redaksional dhe janë marrë në mënyrë integrale në dokumenti në fjalë).

Informacion

MBI DISKUTIMIN E FJALIMEVE TE SHOKUT ENVER, NE ORGANIZATEN BAZE DHE KOLEKTIVIN E ESTRADES PROFESIONISTE TIRANE

Analiza për problemet që trajton shoku Enver në dy fjalimet e fundit u bë mirë si në organizatë ashtu dhe në kolektiv. Komunistët dhe mjaft pjestarë të kolektivit të cilët diskutuan, ishin përgatit serjozisht dhe me frymmën e kritikës dhe autokritikës ngritën mjaft probleme në mënyrë të veçantë për veten e tyre dhe për të tjerët. Në organizatë bazë diskutuan pa përjashtim të gjithë komunistët, kurse në kolektiv mbi 15 vetë.

Në fillim, në organizatën bazë, diskutimet u përqëndruan më shumë në një drejtim, në atë të shijeve dhe modës, por me ndërhyrjet që u bënë, morrën rrugë më të drejtë, ndërsa në kolektiv orientimi për t’i parë problemet në gjerësinë e tyre u bë më parë dhe kjo ndihmoj për mbarëvajtjen e punës. Në tërësi diskutimet, me ndonjë përjashtim, trajtuan problemin e ndikimeve të huaja të ideologjisë borgjeze revizioniste në përmabjtje dhe formën e punës në skenë, si dhe për sjelljen e kulturuar, shijet estetike dhe modën.

“NE ESTRADE KANE DEPERTUAR FORMA DHE NDIKIME TE HUAJA”

Gjatë zhvillimit të mbledhjes doli se në përgjithësi ka pasur një preokupacion nga organizata bazë dhe disa punonjës pa parti për t’i parë dhe trajtuar drejtë disa probleme si të përmbajtjes dhe të formës së çfaqjeve, ashtu dhe për sjelljen e kulturuar në jetë, shijet ideoestetike dhe modën. Tek këto të dytat rezulton se ndonjëherë është ndalë organizata bazë dhe drejtoria e institucionit sidomos këto dy vitet e fundit me emërimin si drejtor të të shokut Dhimitër Gjoni. Megjithë këtë shokët dhe shoqet që folën, me syrin kritik, ngritën dhe vunë në dukje mjaft çfaqje dhe ndikime të ideologjisë së huaj, kapitalise dhe revizioniste në art, që kanë depërtuar në forma të ndryshme e nga ndonjë person i veçantë edhe në spektaklet e tyre sidomos në muzikë, dekor dhe paraqitje.

Disa nga ndikimet e huaja që kanë depërtuar në trupën e Estradës

-Nga një herë të prirë për të siguruar “suksesin”, pa marrë parasysh misionin e ngarkuar, rolin e estradës si revist folëse edukative, nga udhëheqja dhe më shpesh nga regjia dhe ndonjë aktor i kanë kushtuar rëndësi humorit për humor, pa përmbajtje. Në këtë drejtim u sollën mjaft shëmbuj të realizuar në premierë të ndryshme. Ky fenomen i theksuar ka qenë intermexo dhe parodi, ndonjë nuancë ka pasur dhe në skeçe.

“VAÇJA NUK VJEN TRE MUAJ NE PUNE DHE I PAGUHET RROGA”

-Për të “rritë” vlerën e premierës, për të pasë shumë “sukses”, me dashje kanë vënë një numër të madh këngë të huaja nga njëherë pa ditë dhe përmbajtjen. Përveç “arsyeve”, të sipërpërmëndura tek disa ka ekzistuar edhe predispozicioni e dëshira për të vënë ose kënduar këto këngë. Në një premierë, nga 15 këngë shqiptare që iu afruan për të zgjedhur 1 ose 2 këngëtares, Vaçe Zela nuk pranoi asnjë, dhe isnsistoj të këndoj një të huaja spanjolle, mbas diksutimit me të, drejtuesit u thyen dhe u bë ashtu ashtu siç deshi ajo. Ky debat u bë me Vaçen edhe për një premierë tjetër, por me të drejtë nuk u morr parasysh kërkesa e saj.

Vazhdimisht ka mbajt dhe mban qëndrim kapriçioz, mospërfillës dhe arrogant karshi organizatës bazë, drejtorisë dhe kolektivit, ka mbi tre muaj që nuk paraqitet fare në punë pa asnjë arsye. Nga drejtoria dhe kolektivi janë bërë përpjekje për ta ndihmuar por më kot. Komiteti Ekzekutiv i rrethit është në dijeni të këtyre qëndrimeve të saj por megjithatë ka porositë drejtorinë që t’i paguaj rrogën sikur ajo të ishte në punë. Organizata bazë dhe kolektivi nuk janë dakord me këtë qëndrim.

“SKENDER SALLAKU: E KEMI EDUKUAR KEQ SPEKTATORIN ME MUZIKE TE HUAJ”

-Të udhëhequr nga arsyetime të gabuara ideologjikisht, se gjoja muzika e huaj e sidomos ajo ritmike i pëlqen rinisë, ishte bërë zakon në Cirk dhe Estradë, nga regjizori, (Bujar Kapexhiu, shënimi ynë. D.K), ndonjë krijues dhe aktor, shoqërimi i parodive e ndonjë skeçi kryesisht me muzikë ritmike të huaj. Në diskutimin e tij kandidati partisë, artisti Skënder Sallaku në mes të tjerave tha: “Ne kemi edukuar keq spektatorët e sidomos rininë duke vënë në parodi muzikën e huaj, bile është zgjedhura jo më eksituesja, jemi entuziasmuar nga duartrokitjet të cilat zakonisht fillonin sa dëgjoheshin notat e para të muzikës dhe aq bënte për përmbajtjen e tekstet i cili në më të shumtën e rasteve nuk dëgjohej fare”. Kujtim Shehu, aktor dhe krijues në Estradë tha: “Kur kishim ndonjë skeç të dobët, me qëllim për ta bërë të suksesëshëm, i futnim melodi të huaj, në gabime të tilla në ndonjë rast kam vënë dhe unë, por tani e kuptoj se duke dashur të vëmë vetulla, kemi nxjerrë sytë”.

Instruktori i K.Q.

Enver Halili

17.3.1973

Ekskluzive / Libri i Kaloçit, “Shkrimtarët dhe artistët nën diktatin komunist”, Publikohet raport-informacioni i 17 marsit të vitit 1973 për Enverin, Mehmetin dhe Hysniun lidhur me Estradën e Tiranës, i hartuar nga funksionari i lartë i Komitetit Qëndror, Enver Halili, i cili informon rreth atyre që ndodhnin dhe thuheshin aty ku mes të tjerash shkruhet: “Nga diskutimet autokritike me partishmëri të aktorëve të njohur, Skënder Sallaku, Plasari, Shehu, Bukri, Sojli, etj, deri tek kritikat dhe akuzat e ashpëra ndaj këngëtares së famëshme që ishte bërë objekt diskutimi edhe te kolegët”?!

Kategori
Uncategorized

22 Marsi i vitit 1992 dhe quantum leap-i shqiptar!

Te dashur miq, dje shqiptaret ne Shqiperi dhe kudo ne bote festuan 22 Marsin, diten e pare te lirise dhe demokracise ne shekuj dhe mijevjeçar ekzistence.

Si dje 27 vjet me pare mbi 1.7 milione te rinj, te reja, burra dhe gra, njerezit me te shtypur, me te izoluar dhe me te mjeruar te planetit, nen udheheqjen e Partise Demokratike permbysen me voten tyre te lire ne vendin me monist te planetit diktaturen orwelliane te Enver Hoxhes, Hitlerit shqiptar te Pasluftes.

Me 22 mars te vitit 1992 ne ndame epokat dhe nisem udhetimin e tone ne rrugen e lirise dhe dinjitetit njerezor dhe kombetar, rrugen e mbrojtjes se interesit tone kombetar dhe çeshtjes shqiptare si dhe hapjes, renditjes dhe integrimit te Shqiperise ne krahun e miqve te saj te lirise dhe proceset euroatllantike.

PD dhe aleatet e saj moren me 22 mars te vitit 1992, ne vendin e trete me te varfer te globit, ne te cilin te ardhurat per fryme ishin vetem 204 dollare ne vit, me vetem 4 milion dollar rezerve valutore dhe nje borxh te jashtem 500 milion dollar dhe papunesi qe kalonte mbi 80% si dhe nje inflacion tre dhe kater shifror. Diktatura 46 vjecare hoxhiste kishte shkaterruar Shqiperine pothuaj ne permasa apokaliptike dhe qartas me shume se sa kishin shkaterruar ndonjehere ndonje vend luftrat civile. Per te shpetuar nga dhimbjet e tmerrshme te diktatures se mjerimit ne vitet 1990-1992 rreth nje milion shqiptar u larguan nga Shqiperia me eksode biblike.

Kushtet pra ne te cilat erdhi ne pushtet PD ishin te jashtezakoshme, por me e jashtezakoshme ishte fuqia e lirise dhe vlerave te saj, dyert e te cilave hapen me voten e tyre te lire shqiptaret.

Me permbysjen e diktatures komuniste qeveria e PD, partise qe kishte shpallur qe ne javen e pare te themelimit te saj, para shqiptareve dhe botes interesin kombetar dhe çeshtjen kombetare deri atehere te tradhetuara, si yllin e saj polar, vendosi kete çeshtje ne krye te programit te saj.

Ajo nxori Shqiperine nga izolimi me i thelle, e lidhi ne miqesi me SHBA dhe vendet te tjera te lira. PD tashme ne pushtet nderkombetarizoi ne samite te OSBE dhe OKB ceshtjen e Kosoves, konfirmoi ne rezoluta te votuara me 2/3 ne OKB te drejten e qytetareve te Kosoves per vetevendosje, promovoi ceshtjen e te drejtave njerezore dhe kombetare te shqiptareve ne Maqedoni, Mal te Zi, Luginen e Presheves dhe kudo ne rajon.

Lokomotive e integrimeve europiane dhe euroatllantike qeveria e PD dhe aleatve te saj anetaresuan Shqiperine ne Keshillin e Europes dhe ne dhjetra organizata nderkombetare si dhe firmosi nder me te parat partneriterin per paqe me Aleancen e Atllanitkut te Veriut. Ne Letren e tij te Bardhe te vitit 1996, Komisioni Europian duke vleresuar suksesin e reformave do perzgjidhte Shqiperine si vend per ti hapur procesin e stabilizim asociimit ne BE.

Ne vendin e hiperkolektivizimit total qeveria e PD hodhi themelet e ekonomise se tregut te lire dhe te demokracise, liberalizoi dhe privatizou ekonomine, beri 220 mije familje shqiptare pronare te apartamenteve te tyre dhe mbi 460 mije familje ne fshat pronare te fermave te tyre si dhe qindra mijra ndermarrje te vogla dhe objekte u privatizuan. Ne fund te kater viteve te ardhurat per fryme u katerfishuan dhe mbi 80% e prodhimit te brendshem vinte tashme nga sektori privat, u liberalizua kursi i kembimit dhe u arrit stabilizimi monetar e inlacioni ra ne njeshifror, rezerva valutore u rrite rreth 35 here.

Ne vitin 1997 Partia Demokratike njohu gabimin e saj historik te mosndalimit ne kohe te skemave pyramidale. Ajo iu kundervu rrebelimit komunist me mjete politike dhe percaktoi zgjedhjet e pergjithshme si rruge politike per zgjidhjen e krizes. Ne fushaten elektorale PS premtoi kthimin qindarke per qindrake te parave te humbura ne skema piramidale. Kurse PD deklaroi se nje borxh qe nuk eshte marre nga qeveria nuk mund te njihet. Ne vitet 1997-2005, PD ne opozite qendroi e pamposhtur para vrasjeve, akuzave dhe proceseve politike te drejtuesve te saj, perfshire ketu edhe akuza monstruoze per krime kunder njerezimit nga rregjimi i atyre qe erdhen me dhune ne pushtet.

Me fitoren e zgjedhjeve te pergjithshme ne vitin 2005, PD ne nje rast unik ne histori perzuri me vote nga pushteti ata qe erdhen me dhune dhe rebelim komunist.

Ne 8 vite te qeverisjes se saj, qeveria e PD dhe aleateve te saj firmosi dhe ratifikoi me BE Marreveshjen e Stabilizim Asociimit, anetaresoi vendin ne NATO. PD dha ndihmese thelbesore ne pavarsine e Kosoves lajmin per te cilin e shpalli ne Tirane,me te famshmen “time is now” Presidenti George W Bush ne viziten e pare dhe historike te nje presidenti te SHBA ne Shqiperi. Qeveria e PD dha kontribut thelbesor ne njohjet nderkombetare te Kosoves. Me reforma serioze te gjithaneshme u plotesuan te gjitha kushtet dhe u hoqen vizat me BE, si dhe u mor ne tetor te vitit 2012 dhe ne tetor te vitit 2013 rekomandimi i Komisionit Europian per statusin e vendit kandidat, te cilin e bllokoi Edi Rama duke refuzuar te votoje tre ligjet e ndermjetesuara dhe dakortesuara me Komisionin Europian. PD erdhi ne pushtet ne nje kohe kur bandat famezeza shqiptare benin ligjin ne vend.

Qeveria e PD luftoi me zero tolerance krimin e organizuar dhe bandat e tij. Vendosi para ligjit ne 18 muaj mbi 1000 bos dhe anetare te 206 grupeve dhe organizatave kriminale dhe beri Shqiperine nje vend te sigurt.

Ajo luftoi me vendosmeri korrupsionin dhe arriti pragun e Korporates se Mijevjeçarit te qeverise se SHBA, Shqiperia sipas UN ishte vendi i pare qe vendosi sistemin e prokurimit dixhital, sistem qe do certifikohej nga vet UN.

Qeveria ndermori reforma te thella e te suksesshme ekonomike si:

-ulja e tatim fitimit nga 25 ne 10 %

-ulja e tatimit te ardhurave personale nga 23 ne 10 pra vendosje te takses se sheshte prej 10 %,

-ulja e sigurimeve shoqerore nga 32% ne 15% per punedhenesin.

-ulja e tarifave doganore nga 6 ne 1% ,

-u krijua one stop shop per regjistrimin e bizneseve dhe u arrit reduktimi i kohes dhe kostos se regjistrimit nga 42 dite dhe 4 mije euro ne gjithsej 30 minuta dhe vetem 1 euro,

-u krijua Qendra Kombetare e Liçencave dhe Lejeve pasi u hoqen mbi 2/3 e tyre.

-U sanksionua ne ligj nisma 1 euro pra per dhenien me 1 euro te tokes publike per investitoret e huaj te medhenj

Te gjitha keto reforma, siç pohojne Komisioni Europian, Banka Boterore, FMN, IBRD etj, bene qe ekonomia e vendit, ne kulmin e krizes ekonomike dhe financiare te botes, te vazhdoje te rritet dhe te mos njohe reçesion.

-Papunesia njohu ulje progresive, ajo ra ne 12.8%

– Numeri i bizneseve u tre-fishua.

– Eksporti dhe investimet e huaja u rriten perkatesisht me 300% dhe 316%.

-Te ardhurat buxhetore u dyfishuan.

-Kredite per ekonomine u rriten 6 here.

Sipas Censusit te vitit 2011,

-343 mije familje shqiptare kishin me shume se nje shtepi.

-Shqiptaret ne banesa per 1000 banore lane mbrapa 5 kombe te vendeve anetare te BE.

Qeveria e PD dhe aleateve te saj,

-rriti me 120-150% rrogat dhe

-100% pensionet e ulta,

-ndertoi dhe rindertoi ne mbare vendin mbi 11 mije km rruge, pra siç thote Komisioni Europian me shume se i gjithe rajoni

-Ndertoi rrugen e Kombit,

-autostraden Tirane Elbasan, ne te cilat vetem tunele jane 16 km.

-Ndertoi dhe rindertoi 1300 shkolla e institucione arsimore,

-720 sisteme ujesjellesash dhe kanalizimesh,

-10 impiante te perpunimit te ujerave te zeza dhe

-400 qendra shendetesore dhe spitale.

-U ndertua terminali i aeroportit te Rinasit dhe me

pas ne fazen e dyte u dyfishua ky terminal.

-U zgjeruan ndjeshem portet e Sarandes Vlores, Shengjinit dhe

– u ndertua terminali i portit te Durresit

-u shpalle fituese kompania qe do thellonte portin per anije te medha gjer ne 50 mije ton.

Karahas infrastruktures energjia u be nje perparesi tjeter madhore e qeverise se PD. “Shqiperia superfuqi e vogel e energjise se rinovueshme ne rajon” u be moto e qeverise se PD dhe aleateve te saj.

Nga fundi i vitit 2007 e ne vazhdim,

-moren fund nderprerjet e energjise elektrike qe me pare ishin se paku 6-10 ore ne dite.

-Shqiperia u be vendi i dy projekteve gjigande energjitike;

-TAP, investimi aktual me i madh ne Europe, gazsjellesi qe do sjelle gazin azer ne Itali, dhe

-kaskades se Devollit.

Qeveria firmosi ndertimin e 420 hidrocentraleve me konçesion nga kompanite private, nga te cilat

-112 kane perfunduar dhe japin,

-mbi 40% te prodhimit te energjise se vendit dhe,

-87 jane ne ndertim e siper.

-Shqiperia dixhitale eshte nje nga realizimet madhore te qeverise se PD.

-Ne vitin 2006, perdorimi i internetit ne Shqiperi ishte vetem 4.8% nderkohe u rrit ne 63% ne vitin 2012,

-interneti dhe kabinetet e informatikes u shtrine ne çdo shkolle,

-u garantua internet falas per popullaten ne 1250 zyra ne mbare vendin,

-u ulen 3 – 5 here çmimiet e bisedave me celular,

-u licensuan dy kompani dhe u shtri ne mbare vendin teknologjia 3G dhe u pregatit kuadri per 4G

Numri i studenteve nga viti 2006 ne vitin 2013 u rrit nga,

-12 ne 50 per 1000 banore,

-70% e maturanteve hynin ne Universitet.

Trupa akademike universitare u rrit nga

-6 000 ne 10.500.

Ndjekja e shkollave te mesme u rrit,

nga 69 ne 86%.

Ne Shqiperine rurale ne 8 vite u investuan 3,2 miliard euro

Ne zonat rurale u ndertuan:

-mbi 8 mije km rruge rajonale, dytesore dhe te treta.

-mbi 1 mije shkolla e kopshte,

-630 ujesjellesa dhe kanalizime,

-qindra km kanale vaditese dhe kullues dhe u subvencionuan 45 mije projekte ne bujqesi e blegtori, gje qe beri te mundur

-te mbillen mbi 10 milion rrenje ullinj dhe

-miliona rrenj molle, arra, vreshta dhe dru te tjere frutor.

Prodhimet bujqesore ne teresi u mbrojten,

u ulen ndjeshem importet u mbi dyfishua toka e punuar,

eksportet bujqesore u rriten 3 here.

Numri i turisteve dhe vizitoreve nga 300 mije qe ishte ne vitin 2004 u rrit ne 4,7 milion ne vitin 2012.

Shqiperia, e cila ne vitin 1992 ishte vendi i trete me i varfer i planetit se bashku me Uganden dhe Angolen, nga viti 2008 kaloi ne grupin e vendeve me te ardhura te mesme te larta.

Qe nga viti 1992 ajo eshte rritur 21 here, ndofta me shpejt se çdo vend tjeter.

Shqiperia ende nuk ishte nje vend i zhvilluar por ajo linte mbrapa disa vende te zhvilluara ne vdekshmerine ametare, vdekshmerine ne pergjithesi, jetegjatesine mesatare te popullates dhe arriti te kete vdekshmeri infantile nje-shifrore.

Ne vitin 2013 shqiptaret me vullnetin e tyre hodhen poshte kontraten me PD dhe Sali Berishen dhe votuan per nje kontrate tjeter. Respektova plotesisht vendimin e tyre dhe pa ndonje veshtiresi te vecante mora te gjitha vendimet e duhura…. ( vijon)

Kategori
Uncategorized

Fjalimi i Edi Ramës, prelud i Luftës Civile.

Mga Erl Kodra USA.

Sot, Edi Rama nuk ngjante, por ishte i njëjtë me Adolf Hitler dhe Joseph Goebbels të marrë së bashku, ishte i njëjtë me Benito Mussolinin, Joseph Stalin dhe Enver Hoxha. Edi Rama sonte ngjante shumë me Slobodan Milošević. Fjalimi i sotëm para “Qytetarëve në Karrike” ishte prova. Këtë provë tashmë e njohin gjithë shqiptarët; por këtë provë duhet ta njohin edhe vendet anëtare të NATO-s.

Sot mjerimi i Edi Ramës “shkëlqeu”. Në çdo gjest të tij ndjehej dhe kuptohej tmerri që përjetonte së thelli, ndërsa tejkaloi vijën e fundit drejt humnerës. Unë gjithmonë e kam ditur se kush është dhe çfarë përfaqëson Edi Rama, por gjithësesi, vetëm sot ai goditi bash në zemër të bashkëjetesës qytetare;

Edi Rama shkeli vijën e kuqe. Me një gjuhë plot urrejtje dhe zhargon të rëndë për shqiptarët, ai e zyrtarizoi përgjatë fjalës së tij se ai nuk lëvizë asnjë centimetër nga pushteti i blerë, pavarësisht çmimit, qoftë edhe edhe konfilkti civil. Fjalori i ndyrë me të cilin ai sulmoi nominalisht Lulzim Bashën; gazetarët dhe mediat që nuk i nënshtrohen vullnetit të tij suprem; por edhe popullin armik opozitar, sot tejkaloi çdo kufi. Ata që nuk e duan Edi Ramën, sipas Edi Ramës janë armiqtë e popullit, ndërsa “populli i vertetë” ishte ulur në qindra karrige para tij; një lloj populli i kënaqur nga udhëheqësi i shquar i Partisë dhe i shtetit.

Ka diçka të jashtëzakonshme dhe ogurëzezë, që paralajmëron saktësisht se javët dhe muajt që do të vijnë, lehtësisht mund të kthehen në një luftë civile. Fjalori i Edi Ramës e paralajmëron këtë, ndërsa thotë pa iu dridhur qerpiku se do të shembë përdhe shtëpitë e 4000 qyetarëve tek Unaza e Re, për të ndërtuar “Unazën prej floriri” 48 milionëshe. Edi Rama zotohet se do të shembë Teatrin Kombëtar për t’i hapur rrugë përbindëshave prej betoni, sepse ai tashmë e mendon veten të pandalshëm, të papërballueshëm, një lloj Zoti i zbritur në Tokë për të udhëhequr shqiptarët.

Edi Rama as nuk i konsideron mijërat e qytetarëve shqiptarë që janë ngritur kundër tij, ai tashmë është i bindur se haremi i tij i deputetëve në të ashtuquajturin Parlamenti i Shqipërisë do të votojnë gjithçka që ai u vë përpara. Ai e di se nuk ka Gjykatë Kushtetuese, ndërsa garancitë e fundit ia jep Gjeneral Sandër Lleshaj, një “streteg” mediokër dhe fanatik enverist, i komanduar në krye të Ministrisë së Brendshme.

***

Media kryesore në vend është blerë me kohë, ndërsa mercenarët e tij mediatik vazhdojnë mbështetjen pa kushte. Gjithçka që lejohet të lëvizë nën këtë qiell duhet të ekzistojë në funksion të Edi Ramës, të marrë frymë prej tij, dhe të përçojë frymën e tij. Gjithkush tjetër që nuk i bindet, është armik, është Kadri. Qytetarët e Karrigeve janë të denjë për bekimin e tij, ndërsa ata që nuk i përulen, janë armiqtë e Popullit të Karrigeve.

A nuk është ky preludi i një Lufte Civile?

Rrethanat janë të jashtëzakonshme, ndërsa zemërimi i popullit “armik” ka arritur kulme të reja. Saktësisht, këto janë rrethanat e llojit ku arsyeja e “zakonshme” nuk ka më kuptim, ku ndahet e mira me të keqen, e vërteta me gënjeshtrën. Është ai momenti tragjik që po përjeton çdonjëri prej qindra mijëra qytetarëve që sot protestojnë kundër urisë, vjedhjes, mashtrimit, drogës, krimit dhe mafias në zemër të shtetit. Fjalimet e Edi Ramës janë fyese, denigruese, përçarëse, shantazhuese; ato kullojnë ndyrësi dhe të pëgëra në eter që rëndojnë gjendjen emocionale të shqiptarëve të pamundur.

Në këto kushte ekstreme, zemërimi kthehet në një fuçi baruti.

Partia Demokratike duhet të përkthejë fjalë për fjalë fjalimin e sotëm të Edi Ramës, me zë dhe figurë, me titra, në gjuhët gjermane, franceze dhe angleze. Këtë fjalim duhet ta dërgojnë në të gjitha kancelaritë perëndimore dhe në të gjitha vendet anëtare të NATO-s. Kjo situatë shpërthyese duhet të demaskohet shpejt dhe fort, jo për të fituar mbi Edi Ramën, por për të shpëtuar vendin. Ata ndërkombëtarë që e kanë mbështetur deri më sot duhet të mënjanohen, ndërsa opozita shqiptare duhet të gjejë rrugë të tjera komunikimi, sepse qendrat vendim marrëse të botës demokratike duhet ta lexojnë gjuhën e tij të drejtëpërdrejtë dhe gjuhën e tij të trupit, qëndrueshmërinë e tij mendore, gadishmërinë e tij për ta zhytur vendin në Luftë Civile. Sot shkenca e psikologjisë dhe mjeksia ka arritur në nivele të tilla sa është në gjendje të përcaktojë saktësisht, vetëm duke analizuar fjalimin e sotëm, se çfarë diagnoze ka Edi Rama, si dhe rrezikun që ai mbartë si njeriu që ka rrëmbyer të gjitha pushtetet në Shqipëri.

Sot, Edi Rama nuk ngjante, por ishte i njëjtë me Adolf Hitler dhe Joseph Goebbels të marrë së bashku, ishte i njëjtë me Benito Mussolinin, Joseph Stalin dhe Enver Hoxha. Edi Rama sonte ngjante shumë me Slobodan Milošević. Fjalimi i sotëm para “Qytetarëve në Karrike” ishte prova. Këtë provë tashmë e njohin gjithë shqiptarët; por këtë provë duhet ta njohin edhe vendet anëtare të NATO-s.

Kategori
Uncategorized

Mithomani dhe bindja e tufës së idiotëve në shesh.

Ilir Demaliaj USA

Kongresi Partisë Socialiste, çfaqje e një të njeriu të mpirë  psigjikisht, prej maktheve të pushtetit dhe delirit të sundimit si  kryekrimi i shkatërrimit të vëndit dhe parametrave me elementar të  zhvillimit demokratik  dhe shtetit të së drejtës.

Ky njeri i  kapur tërësisht nga oligarkia organizatave kriminale të drogës,  pastrimit parave, korrupsionit shtetëror, vjedhjes dhe shkatërrimit të  pronës publike, me të vetmin qëllim, mbajtjen e pushtetit dhe me një  parti idjotësh si ajo e mbledhur sot në shesh, që i bindeshin ketij  mithomani psiqik, e kjo do të thotë, thirrjes së tij, “nxirrni telefonat  nga xhepi!

Nxirre ti Pandi!

Nxirrini! Nxirrini!

Dhe bëni nga një foto nga ky shesh, dhe postojeni, Ja Shqipëria që duam!

Tregoj një mjerim të madh jo vetëm për atë bandë në shesh por edhe për shqiptarët si…

Ajo Shqipëri që doni ju  KM, megjithë atë turmë idjote në atë shesh, që  i trajton si inbecilë, dhe ata, i binden idjotësisë suaj duke treguar  idjotësine e turmave, kurrë mos u bëftë dhe i pushoftë ora një orë e më  parë bashkë me ju KM.

Po të kujtoj se ai kongres në shesh sot  është model i marrë nga Kongresi Partisë Naziste të Hitlerit në 1933!  librin e të cilit ju e mbani tek koka krevatit, jo për të shkatërruar  botën, se nuk i ke ato këllqe,  por për të rrënuar Shqipërinë! Siç dhe  deri këtu e ke rrënuar mjaft deri në pakthyeshmëri.

Kategori
Uncategorized

LARGOHU SE DO TË TËRHEQIN ZVARRË!

Ti o i pafytyrë! Ti bën mirë të largohesh që sot!

Ti që thua se shumica e shqiptarëve të duan, njësoj u ke nxirë jetën edhe këtyre, njësoj si atyre që të urrejnë!

Erdhe me premtime të mëdha, premtove suksese, premtove reforma, premtove ndryshime rrënjësore… por bëre një vërrë në ujë!

Ti që na mashtrove dhe na the se Evropa është e kapur brenda mandatit. Nuk mjaftoi kjo por na u hape byt*ësh duke na thënë që Shqipëria do të bëhet e famshme në të gjithë Botën.

Ti dështove totalisht!

Po na vjen zor nga vetja.Nuk po shohim dot në sy njëri-tjetrin. Nuk po shohim dot në sy fëmijët tanë që vuajnë njësoj si ne!

Ti na ke kthyer 30 vite prapa. Ti na ke vrarë shpresën. Ajo shpresë që na mbante gjallë se edhe ne do të shihnim dikur një ditë të bardhë.

Për shkakun tënd janë shtuar largimet nga Shqipëria. Të rinj që e kërkojnë fatin gjithandej nëpër Botë! E gjitha për fajin tënd!

Je mendjemadh!

Je mburravec!

Je kokëfortë!

Je hakmarrës!

Je intrigant!

Je arrogant!

Je i lig!

Je bërë i padurueshëm!

Hiqesh si strateg por je një injorant!

Hiqesh si modern, por je një anakronik!

Hiqesh si babaxhan, por je një i llastuar!

Të kemi dhënë besim, e ke shpërdoruar!

Të kemi dhënë para, lakmon shumë më tepër!

Të kemi dhënë kohë të ndreqësh gafat e tmerrshme, por ti nuk ke ndrequr asgjë, përkundrazi, e ke trashur zullumin!

Ty o njeri nuk ta ndjen fare për Shqipërinë dhe shqiptarët.

Ti duhet të largohesh një orë e më parë!

Largohu vetë, largohu sot, ose shqiptarët do të tërheqin zvarrë!

NGA EDI OGA-

Panuçi ik!

Kategori
Uncategorized

Moj Shqipni e shtrenjta Ame, pres me ta n’digju nji at t’amlin za!!!

Bedri Hoxha Köln Gjermani.

Moj Shqipni e shtrenjta Ame!

A s’po m’thu pse m’renkon, e nga cila ane?

Jam n’kurbet e po m’dhipsesh shume,dite per dites une per ty rij tuj mendue,

Kur m’po vjen dita me t’pa t’sherume!!!

Po s’po di me par ke me pa ,a ty a vetin?

Si une e vllaznia dergjemi n’rugt t’kurbetit!!

S’na ke pyet njer ,a keni me ngron ,a keni me fjet?

A jetoni te tant ,a po keni dek?

Moj Shqipni e shtrenjta Ame ,

Kam shum per me t’thane,

Nji nat dimri s’munjem te tanat me ti thane!

Vec po pres me ti kallzue,e s’po munja me gjet shteg me kalue!!

Te tona kamxhikt i paske m’bllokue,

Nji ajo dore e zeze ci i ka mendue!

Dite e nate rrij tue mallkue,se prej gjinit tand,

M’ka largue,

Ka po vuj n’rrugt e bots ,e gjini i i huj

Hic s’po mduket i amel ,e smujnt ,me m’kue!!

Ke me kja ,e ke me mallkue?

Jam i vetem si qyqja malit ,pa vllaznin teme kenka shkrujt n’rrugt e bots me jetue!!

Nji ka zot e po m’ndigjon ,renkimin tem !

E po i lutem nji kot podrumt t’ert ,

E njinkta net qe s’po ban dit,

T”fryj nji er t’madhe e te dera jote me prru,

Me e ter jasht nji at qi na ka mallku, e per ton jeten ,bashke Nan e Bir me jetu!!!

Moj Shqipni e shtrenjta Ame ,

Bijve tu me ua l’shu nji za, !

Me at gjuh t’amel qi ma ke , e per tan naten me uthtue, e n’sabah si zogu i mberdhiem ,nen krahet e tue me u rehatue!!

Moj Shqipni e shtrenjta Ame, pres me ta n’digju nji at t’amlin za!!!

Kategori
Uncategorized

DORDOMUZ EDVIN PSIKOPATI Na “sfiidon” nga spitali

Nga Mona Rusi/

Turp per ne qe t’ i themi vetes njerez, kur pranojme te kemi mbi shpine nje kafshe si ky.

Po me ke talles o ndyraq, o langaraq. Ke vite ne pushtet qe vetem vjedh e tall menderen me popullin, ti injorant, kafshe, morroacak I peshtire.

Na “sfiidon” nga spitali

Dordomuz Edvin Droga i ben karshillek 3 milion shqiptareve.

Ky hajvan, nastradin e kokebosh, ky idiot qe e quan veper “artistike” llangosjen e mureve te pallateve te Tiranes, pa harruar produktin – Xhepmbushje, ky psikopat me kartele, jelle e nje babai sa kriminel aq dhe bastard, (qe nuk e kishte per gje te madhe ta bente me nusen e djalit – dokumentet originale i ka shoku Mero),ka gjetur shesh per te bere pershesh jetet tona.

Turp per ne qe t’ i themi vetes njerez, kur pranojme te kemi mbi shpine nje kafshe si ky.

Po me ke talles o ndyraq, o langaraq. Ke vite ne pushtet qe vetem vjedh e tall menderen me popullin, ti injorant, kafshe, morroacak I peshtire.

Nuk kuptoj pse duhet te mos hedhim ne Jospin e pleurage ty dhe tere skoten tende qe vazhdoni te na vidhni ne cdi cast, parate, moralin, jeten.

Ti langaraq, ti hic duhesh hequr zvare per se gjalli.

Kategori
Uncategorized

Komandant Binaj mos….na vrave…Jemi bijtë e Marash Beqit.

HISTORIA E DY VELLEZËRVE NGA VELIPOJA QË TENTUAN TË KALONIN KUFIRIN MË 1990

Më 1990, dy vëllezërit Vatë dhe Gjekë Beqi nga fshati Baks i Velipojës kanë marrë detin me not me qëllimin e vetëm që të largoheshin nga Shqipëria komuniste. Por pas dhjetë kilometrash ata janë pikasur nga patrulla kufitare dhe disa minuta më pas një motobarkë e policisë i ka qëlluar me armë. Gjekë Beqi është plagosur dhe vëllai tjetër është detyruar ta nxjerrë në breg me not në një kohë që patrulla e policisë i kontrollonte që të mos iknin sërish. Me të dalë në breg Vatë Beqi është qëlluar pa paralajmërim me automatik nga Komandanti Bino Binaj dhe ka vdekur në vend. Vatë Beqi është qëlluar teksa po i lutej për jetën e vëllait të plagosur në një kohë kur Shqipëria sapo kishte shfuqizuar ligjin që dënonte rëndë arratisjet.

Vetë Gjetë Beqi ka shpëtuar sepse Komandanti Binaj e ka lënë me shpresën se do të vdiste vetë pasi ishte plagosur në kokë. Gjeka arriti të shpëtojë falë ndërhyrjes së mjekëve dhe u dënua me dy vite burg ndërsa Komandanti u arratis për vetë nga Shqipëria. Bino Binaj u dënua me burgim të përjetshëm nga gjykata. Vetëm 6 vite më parë, , më 2012, plot 22 vjet pas ngjarjes, ai u arrestuar nga policia italiane dhe do të ekstradohet në Shqipëri. Gjatë të gjithë kësaj kohe Bino Binaj kishte qëndruar i fshehur në Itali ku kishte ndryshuar edhe emrin në Besnik Zykaj. Madje ai kishte ndryshuar tre herë edhe vendlindjen me qëllimin e vetëm që ti shpëtonte arrestimit. I mbijetuari i kësaj historie tragjike, Gjekë Beqi rrëfen në intervistë për “Shekullin” gjithçka që ka ndodhur.

Gjekë, si nisi ngjarja e 22 viteve më parë?

Më datë 19 maj 1990 unë dhe vëllai im Vata u nisëm për të arratisur me not. Do shkonim në Jugosllavi dhe që andej do të iknim në Amerikë ku kishim njerëz. Më 8 maj u ndryshua ligji dhe ne morëm zemër. Meqë nuk ka më internim për familjen vendosëm të iknim. Hymë në ujë pranë urës së Velipojës dhe kemi udhëtuar rreth 10 kilometra me not. U nisëm në orën dhjetë të natës dhe në pesë të mëngjesit na ka parë ushtari Artan Qerimi. Ne kishim marrë me vete edhe një kamerdare, ku çlodheshim gjatë rrugës. Ushtar Qerimi ka lajmëruar postën e policisë dhe ky zotëria që është kapur tani, Bino Binaj ka ardhur bashkë me drejtuesin e skafit, Bashkim Musta. Ata u afruan tek ne. Ne ishim rreth katër milje në det.

Çfarë ndodhi në këtë moment?

Bino Binaj na qëlloi pa paralajmërim. Unë jam plagosur unë në nofull ndërsa vëllai në shpatull. Unë u fundosa në ujë.

Vëllai u zhyt dhe më shpëtoi.

Në një moment vëllai e njohu dhe i tha: “Jemi bijtë e Marash Beqit. Na vrave”. Ai i tha për mua:

Mbaje atë se ty do të të vras në tokë. Vëllai më mbante me dorë dhe më vuri në kamerdaren që kishim me vete. Binaj na hodhi spirancën dhe na tërhoqi në breg. Kur dolëm vëllai ishte lakuriq, siç isha edhe unë pasi ishin zhveshur të notonim të lirë, dhe i tha të marr rrobat. Ai i tha: “Ec mor qen” dhe e qëlloi pa paralajmërim. Ishte lakuriq dhe ai e vrau katër metra pa dalë në breg.

Po me ty çfarë ndodhi?

Mua më pa me plumb në kokë dhe të gjakosur e tha që ky ka marrë plumb në kokë le të vdesë vetë. Kaq ishte historia.

Ju u arrestuat?

Erdhën hetuesit dhe u kryen veprimet hetimore. Unë u arrestova dhe u dërgova në spital. Mjeku Ferid Hoti u kujdes për mua. Ishin tre mjekë të mirë që më bënë një operacion që më shpëtoi jetën. Ata janë Ferid Hoti, Ali Spahiu dhe Mark Mirashi. Unë kisha marrë një plumb në nofull dhe më ishte shkëputur një nerv. Ishte operacion shumë i vështirë.

Ju u dënuat për këtë ngjarje?

Më 4 korrik u dënova me dy vjet burg. Familja bëri presion në Degën e Brendshme dhe iu lutëm pasi kryetari i degës nuk deshi të jepte trupin e vëllait. Ndërhymë tek Hetuesia në Tiranë. Ndërhymë tek Qemal Lame, kreu i Hetuesisë së Përgjithshme në atë kohë dhe më në fund na u dha trupi për varrim. Ai i shkroi edhe Ramiz Alisë. Vëlali im ishte viktima e parë që iu dha familjes për varrim.

Sa kohë qëndruat në burg?

Unë bëra një vit burg dhe dola kur erdhi demokracia. Kam dalë më 28 shkurt të vitit 1991.

A keni tentuar hakmarrje ndaj vrasësit të vëllait tuaj?

Në nuk kemi dashur të hakmerremi, por e kemi paditur në gjyq sipas rregullave. Na ka vrarë një punonjës i shtetit dhe duhet ta zgjidhë shteti. Ai u gjykua dhe u dënua me burg përjetë. Gjyqtar ishte Admir Thanza. Atëherë ishte ende dënimi me pushkatim, por u dënua me burg përjetë që të mund të ekstradohej në rast se arrestohej. Ai është dënuar me burg përjetë për krime kundër njerëzimit. Ai ka shkelur edhe ligjet e asaj kohe. Ai duhet të paralajmëronte, qëllonte në ajër dhe pastaj të neutralizonte. Ne nuk kishim rrezik për të, ne ishim lakuriq. Kishte diell. Ai na pa shumë mirë dhe na vrau për qejf.

Që nga ajo kohë keni mësuar ndonjë gjë për Bino Binajn?

Ai ka ikur që në vitin 1991 jashtë Shqipërisë dhe ndryshoi emrin në Besnik Zykaj. Ai ka ndërruar tre herë vendlindje. Në fillim u shpall në kërkim me Bino Binaj dhe nuk gjendje dot sepse nuk dilte askush me këtë emër. Kur u gjet emri i ri u padit prapë nga familja dhe këtë herë me emrin Besnik Zykaj. Tani ai është kapur në Itali, në Firence.

A kishte dëshmitarë për vrasjen e vëllait tuaj?

Kishte katër dëshmitarë që treguan të vërtetën. Ata ishin Bashkim Musha drejtuesi i varkës dhe ushtarët Hysen Allkanjari, Artan Qerimi dhe Halim Syla. Të gjithë thanë që ai nuk kishte nevojë ti vriste sepse ishin dorëzuar. Vëllai im është dekoruar “Martir i Demokracisë”.

Inteviste ne vitin 2012

Kategori
Uncategorized

“Mos mendo se bën me mua siç kemi bërë me klerikët katolikë.

Vargje para pushkatimit/ “Porsi flet e Ejllit te Zotit”

Deklarata e ish-anëtarit të partisë që dekonspiroi skenarin e Sigurimit të Shtetit për armët në Kishë: “Mos mendo se bën me mua siç kemi bërë me klerikët katolikë, duke ia futur armët në kishë e duke i detyruar përmes torturave çnjerëzore të pranojnë se janë të tyret… Për të mbuluar poshtërsitë tuaja e të E. Hoxhës, ju doni të dënoni njerëzit e pafajshëm”.

“Lamtumirë, ma bani hallall shokë!” ndërsa në oborrin e Degës së Brendshme, nis të zhurmojë motorri i një makine që largohet dalëngadalë. Nëpër qeli bie heshtje varri… Ishin fjalët e fundit të Pjerin Kçirës, çastet e fundit para pushkatimit. Ishte pjesë e grupit “armiqësor” që dekonspiroi skenarin e Sigurimit të Shtetit për fshehjen e armëve në Kishë në Shkodër, në vitin 1948. Është një prej ngjarjeve më të rëndësishme të krimeve të komunizmit. Dhjetëra klerikë e qytetarë të Shkodrës shkuan drejt pushkatimit. Studiuesi Pjetër Pepa e ka pasqyruar këtë ngjarje përmes dokumenteve, por edhe dëshmive të të mbijetuarve të asaj ngjarje. Libri “Dosja e Diktaturës”, shkruar nga Pjetër Pepa është një ndër materialet që na ka lënë trashëgim dhjetëra dëshmi autentike që na rrëfejnë krimet  e komunizmit. Më poshtë, publikojmë një pjesë nga libri i Pjetër Pepës, “Dosja e Diktaturës”, momentin e vrasjes së klerikëve dhe grupit të personave që ishin anëtarë të partisë, por që nuk pranuan të bëhen pjesë e planit të egër për vrasjen e klerikëve dhe zbuluan skenarin e Sigurimit të Shtetit për futjen e armëve në kishë.

Dosja e Diktaturës

11 mars 1948, ora 5 e mëngjesit… Burgu i fretërve ka lëvizje e zhurmë më shumë se asnjëherë tjetër… Hekura duarsh e shula dyersh, zhurmë makinash e trokitje çizmesh përbëjnë sfondin e atij mëngjesi të vrenjtur… Te vendi tashmë tradicional i pushkatimeve janë rreshtuar 16 vetë, ndër ta 4 janë klerikët më në zë, imzot Gjini e Deda, at Prendushi e Nikaj… 12 të tjerët janë qytetarë që nga gjyqet e mëparshme, janë dënuar për kryengritjen e Postribës: Abdulla Kazazi e Guljelm Suma, Xhelal Hardolli e Bilbil Hajni, Fahri Rusi e Caf Dragusha, Cin Sereqi e Dulo Kali, Kol Prela e Pjetër Pali, Paulin Pali e Murat Haxhia. Pra, drejtësia e historia i është borxh edhe atyre për të provuar përfundimisht të vërtetën e për të zbuluar pafajësinë e tyre. Ata janë intelektualë e inxhinierë, avokatë e deputetë, por mbi të gjitha, janë patriotë e martirë të demokracisë shqiptare.

Një shi i imët i shtohej atij sfondi vajtues në orët e para të mëngjesit… Ashtu flokëthinjur, të lidhur pranë njëri-tjetrit, klerikë, myslimanë e të krishterë qëndrojnë para një grope të madhe që ngjason me një gojë të hapur e gatshme për t’i përpirë. Një heshtje si vetë vendi në të cilin ndodheshin, varret ……

Akti i dytë – zbulohet e vërteta 

Të vërtetën e dinte vetëm Zoti e frat Ndou, portieri, të cilit i kishin kërkuar çelësat… por tashti edhe ai nuk mund të fliste, sepse e kishin çuar edhe atë tek Zoti… Çfarë mund t’i ketë mbetur pa thënë kësaj drame të përgjakshme? Nuk kanë kaluar as katër muaj nga pushkatimi, dhe një valë e re arrestimesh shpërthen sërish në Shkodër, e bujshme dhe tepër e veçantë për llojin e saj. E veçanta konsistonte tek të arrestuarit. Është një grup tashmë të rinjsh, 20-25 vjeçarë, tre nga të cilët janë jo vetëm anëtarë partie, por edhe punonjës të Sigurimit të Shtetit. Më 28 korrik 1948 do të arrestohen:

1. Pjerin Kçira – 25 vjeç, anëtar partie, aspirant në seksionin e sigurimit Shkodër, korrespondent i “Zërit të popullit”.

2. Gjovalin Mazreku – 20 vjeç, anëtar partie, kapter në seksionin e sigurimit, Shkodër.

3. Lin Çollaku- 23 vjeç, anëtar partie, kapter në seksionin e sigurimit, Shkodër.

4. Zef Bardhoku – 24 vjeç, anëtar partie, nëpunës.

5. Nush Simoni – 22 vjeç, nëpunës banke.

Edhe për ta – rituali i zakonshëm. Po cila ishte akuza? Natyrisht, do të bëhej shpejt e shpejt edhe për ta një…

Procesverbal

Prokuroria ushtarake e Tiranës me funksion në Shkodër, me Aktakuzën e saj datë 26.5.1949 i sjell për gjykim kësaj gjykate çështjen penale për të pandehurit Pjerin Kçira… me shokë se:

– Kanë qenë anëtarë të një grupi të organizuar në mbledhje të fshehta.

– Kanë bërë agjitacion e propagande me gojë e me shtyp.

– Kanë marrë vendime që të kryejnë atentate kundër funksionarëve të partisë e të pushtetit dhe kanë kërkuar të bëjnë atentat kundër një anëtari të sigurimit, por që nuk e kanë kryer nga frika se mos diktoheshin… etj.

Kur u formua dhe çfarë ishte ky grup?

Mbi bazën e dokumenteve rezulton që grupi u krijua më 18 korrik 1948, dhe se në një mbledhje të rregullt me votime kanë zgjedhur kryetar Pjerin Kçirën.

“Koçi Xoxe nuk ka dominuar mbi sekretarin e parë të partisë, E. Hoxhën, prandaj ky i fundit është fajtor e përgjegjës për gjithçka që po ndodhte në Shqipëri”. Ishte ky mendimi i anëtarëve të këtij grupi në atë periudhë të turbullt, kur një “tradhti” zbulohej në Shqipëri e

që me vonë (3 mars 1949) u hiqej mandati edhe vetë Koçi Xoxes e Pandi Kristos (Arkivi i Kuvendit Popullor). Pra, veprimtaria e grupit rezulton të jetë zbuluar në krye të dhjetë ditëve… Të ishte një armiqësi apo truk që organizonte Sigurimi, i cili nuk kursente as edhe shërbëtorët e vet kur duheshin zhdukur gjurmët?… Dhe, hetimet do të zgjasin njëmbëdhjetë muaj, e natyrisht edhe torturat me devocion të posaçëm po i realizonin Ali Xhunga, Kasem Troshani e shumë të tjerë, që deri dje kishin qenë shokë të tyre… Madje, gjatë procesit gjyqësor, të pandehurit akuzojnë për këto tortura dhe të mësipërmit detyrohen të vijnë dhe të dëshmojnë në gjyq siç e ka kërkuar mbrojtja. Por natyrisht, as që mund të ndodhte ndryshe. U provua “katërcipërisht” se deklaratat e të pandehurve ishin marrë “pa asnjë detyrim e presion”… Akuzohen gjithashtu për atentate që kishin dashur të bënin kundër Abaz Lazes, Lilo Zenelit, Ali Begut etj.

Dhe… një procesverbal tjetër:

“Sot, më datën 28.5.1949 trupi gjykues, i përbërë nga kapiten i parë, Vangjel Kocani, kryetar, dhe toger Haxhi Beqiri e kapter Ali Tirana, anëtarë, me prokuror, kapiten i parë, Harito Nashin, hapin gjyqin kundër të pandehurve…”

…për të arritur kështu në pretencën e prokurorit që dënon Pjerin Kçirën e Nush Simonin me 20 vjet, Zef Bardhokun me 15 vjet, Gjovalin Mazrekun me 13 vjet e Lin Çollakun me 8 vjet. Të nesërmen, më 11.6.1949, pas mbrojtjes formale, gjykata vendos për Pjerin Kçirën dënim me vdekje, me pushkatim e gjithçka merr fund. Kjo, së paku zyrtarisht në bazë të dokumenteve të arkivuara.

Pjerin Kçira dërgohet tek Zalli i Kirit e pushkatohet, siç ishin pushkatuar shumë të tjerë para tij e siç do të pushkatoheshin edhe shumë të tjerë pas tij.

Ku qëndron e veçanta? Fatkeqësisht, dokumentet e arkivit nuk na

ndihmojnë… Ato ose janë zhdukur, ose me qëllim janë ndryshuar që të mos përmendet fare ai sekret që lidh bashkë këto dy akte të kësaj drame të përgjakshme.

Ndoshta e veçanta kishte filluar që më herët… Ajo kishte filluar që atëherë kur Pjerin Kçira, nga A-P kthehej në a-p po me një ndryshim tepër të madh… Pra, nga anëtar partie, në armik i popullit. Dikur, anëtar partie me privilegje e favore. Dikur, aspirant i sigurimit të shtetit e përgjegjës i burgut të kishës. Dikur, hetues i At Mark Harapit, dom Anton Muzajt e sa e sa të tjerëve. Dikur, i njohur e i fuqishëm me miq e shokë, oficerë e hetues të sigurimit. E tashti, përsëri a-p, por me vulën e zezë si armik i popullit. Pra, antipod i asaj çka kishte qenë dikur; nga persekutor, në i persekutuar e kaq menjëherë e papritmas…

Për hir të së vërtetës duhet pohuar që të rinjtë kishin qëlluar trima dhe realizuan një gjyq që do të kujtohej për shumë kohë për llojin e vet. Të 16 seancat do të vazhdonin njëra pas tjetrës, për të arritur në pikën kulmore, kur kryetari i gjykatës do t’i mbyllë gojën Pjerin Kçirës. Ai, për të pastruar ndërgjegjen, nxjerr një sekret që e digjte prej kohësh, por që do të binte si bombë mbi trupin gjykues e mbi të gjithë sallën:

“Mos mendo se bën me mua siç kemi bërë me klerikët katolikë, duke ia futur armët në kishë e duke i detyruar përmes torturave çnjerëzore të pranojnë se janë të tyret… Për të mbuluar poshtërsitë tuaja e të E. Hoxhës, ju doni të dënoni njerëzit e pafajshëm!”.

Natyrisht, kjo shokoi plotësisht kryetarin e trupit gjykues, që deri atëherë me zor po e mbante veten e po zotëronte situatën. Nuk kishte rrugë tjetër. Seanca duhej të mbyllej.

– Neve që kishim radhën të gjykoheshim mbas Pjerinit, – dëshmon Ernest Përdoda, – gjyqi do të na bëhej me dyer të mbyllura… Deklarata e tij për futjen e armëve në kishë i kishte futur frikën…

– Pjerini ka qenë nxënësi im, – dëshmon at Leon Kabashi. – Në vitin 1947, ndërsa torturohesha nga Anesti Kopali për të vërtetuar akuzat e paqena mbi armët, isha i lidhur për shtyllë pa hangër, pa pirë e pa fjetë. E pranë meje kalon Pjerini, të cilit iu drejtova me fjalët: “A ky është komunizmi i vërtetë, me zhdukë të pafajshmit”? Ai më hodhi një vështrim dhe iku pa folë asnjë fjalë. Mbas pak erdhi roja me pak ujë e ushqim dhe më zgjidhi… Munda të kuptoj që ai diçka ishte rrezikuar. Me fjalën e fundit ai nxori në dritë të vërtetën e madhe se, armët i kishte futur vetë sigurimi dhe për këtë u pushkatua duke u bërë martir i së vërtetës…” Ndërsa bashkëvuajtësi i qelisë, zoti Ahmet Bushati kujton çastet e fundit:

-Erdhën duke kënduar himnin kombëtar e menjëherë sapo e futën në birucë, me sinjalin që kishim filloi menjëherë të më tregojë për qëndrimin e tij dhe vendimin e gjyqit… U përpoqa t’i mbush mendjen se nuk mund ta pushkatojnë, por ai fare i qetë m’u përgjigj: – Jo, jo! Që do të më pushkatojnë atë e di mirë, jam i sigurt, sepse i kam dekonspiruar aty ku atyre u djeg më fort, por unë e bana timen.

– Të nesërmen ne u ndamë se Pjerinin e çuan në Burgun e Gestapos. – Ishte viti 1949, – kujton ish-i burgosuri Gjon Ljarja. Gjendesha i arrestuar në burgun e sigurimit, të quajtur Burgu i Gestapos. Tek një birucë-nevojtore, ku zakonisht ndrynin të dënuarit me vdekje, ato ditë kishin futur të dënuarin me pushkatim Pjerin Kçira…Një paradite dëgjova që u hapën hekurat e dyert dhe dikush u fut tek ai e sapo u largua, Pjerini filloi të këndojë me zë të lartë: “Por si fleta e ejllit të Zotit” e këngë të tjera patriotike… Nga darka mundi të më tregojë se i kishin komunikuar pushkatimin e se në drekë ishte takuar edhe me nënën dhe të fejuarën për të fundit herë para pushkatimit.

-Deshëm t’i japin shpresë, – vazhdon një tjetër dëshmitar, – duke i thënë se kemi ndërhyrë te Tuk Jakova e se do t’i falej jeta, por përsëri jo!

– Gjithçka ka marrë fund! – ishte përgjigjja e Pjerinit, – veç ju lutem më sillni një prift që të rrëfehem për të fundit herë. E nëse nuk do ta lejojnë si prift, le të maskohet e të veshet si fshatar e të vijë tek unë, se e pres patjetër për rrëfimin e fundit”. Më tej zoti Gjon Ljarja vazhdon: -Rreth orës 22 dëgjuam sërish zhurmë çelësash e dyersh, na e mori mendja. Pjerini filloi të thërrasë me zë të lartë: “Lamtumirë, ma bani hallall shokë!” E kështu, doli në oborr ndërsa zhurma e motorit të një makine që u nis përfshiu gjithçka. Pastaj, prapë heshtje varri…

Shënim: Pjesa e mësipërme është përzgjedhur nga botimi i ri i dr. Pjetër Pepës,

“Dosja e diktaturës”./Kujto.al

Kategori
Uncategorized

Mallkimi i popullit.Edi Rama shtrohet nga infakti në spital në Berlin.

Prej 3 ditësh Edi Rama ndodhet në Berlin, ku është shtruar në spital.

Lajmi është bërë i ditur për SYRI.net nga njerëz pranë Ramës dhe burime nga Berlini.

Pas parainfarktit që Edi Rama kaloi në Tiranë, për të cilin u shtruar në një spital privat, ai është larguar më pas në drejtim të Berlinit me avion çarter.

Gjendja e Ramës ka qenë e rëndë që në Berat kur ai kishte dalë jashtë kontrollit.

‘Të ftojmë të huajt që të pijnë objektet’, thoshte Rama nga Berati.

Por gjendja e tij do të vinte duke u rënduar, pasi vetëm pak orë më pas, do të shtrohej me urgjencë në spital në Tiranë, pasi kaloi një parainfarkt.

Edhe pse disa orë më vonë Rama bëri një reagim, ai më shumë konfirmoi faktin se ishte në spital, se sa mohoi.

E që nga e hëna ai ndodhet në Berlin, i shtruar në spital. Vizita e tij në Gjermani ka qenë vetëm për shkak të gjendjes së tij shëndetësore e asnjë arsye tjetër.

SYRI.net

Kategori
Uncategorized

Dosja “K”, 31 pinjollët e krimeve të diktaturës.

Po fshihen krimet e mëdha për të spostuar vëmendjen tek peshqit e vegjël të diktaturës.

31 dosjet e para

-Edi Kristaq Rama, kryeministër,

djali i anëtarit të Presidiumit të Kuvendit Popullor Kristaq Rama, firmëtar në ekzekutimet e disidencës shqiptare, rasti më flagrant ai i poetit Havzi Nela. Po ashtu nip i anëtarit të Byrosë Politike, Spiro Koleka.

###

-Gramoz Kaso Ruçi, kryetar i grupit kuvendor të PS-së.

Ish-sekretar partie e Sekretar i Parë i Komitetit të PPSH-së së Rrethit të Tepelenës. Ish-ministër i Brendshëm në vrasjet në kufi dhe masakrën e 2 Prillit në Shkodër.

###

-Taulant Kasem Balla, nënkryetar i grupit kuvendor të PS-së.

Babai instruktor i Komitetit të PPSH-së në Librazhd.

###

-Ilir Hamit Beqaj, ministër i Shëndetësisë.

Djali i Hamitit instruktor në KQ të PPSH-së dhe ndihmës i Nexhmije Hoxhës.

###

-Ditmir Sulejman Bushati, ministër i Punëve të Jashtme.

Djali i Sekretarit të Parë të komiteteve të PPSH-së në disa rrethem ku ka ushtruar genocid me persekutimin e shqiptarëve.

###

-Milva Ekonomi, ministre e Ekonomisë.

Nusja e djalit të ministrit të diktaturës, Piro Dodbiba.

###

-Besnik Mit’hat Bare, deputet i PS-së.

Babai i tij ka qenë kryetar dege dhe zëvendësdrejtor i burgjeve. Ka patur një rol të rëndësishëm në masakrat ndaj shqiptarëve.

###

-Blerina Guri Gjylameti (Maçolli), deputete e PS-së.

Nuse e djalit të ish-oficerit e zëvendësministrit të Punëve të Brendshme, Robert Gjylameti.

###

-Besnik Rrapo Dervishi, kryetar i Komisionit për Informimin,

i biri i ish-anëtarit të KQ të PPSH-së dhe ministër i përjetshëm.

###

-Vexhi Adem Muçmata, deputet i PS-së,

ish-hetues i diktaturës.

###

-Erion Luan Veliaj, kryetar i Bashkisë së Tiranës.

Djalë i dy ushtarakëve të regjimit. Familje enveristësh, si nga fisi i vet ashtu edhe nga nëna, fisi Ormënaj.

###

-Fatmir Sazai Xhafaj-instruktor i Komitetit të Rinisë.

Bashkëshortja vajzë e Hymer Berberit, funksionar në disa ambasada.

###

-Blendi Pëllumb Klosi, ministër i Mirëqenies.

Djalë ushtarakësh të regjimit diktatorial.

###

-Ervin Alfred Bushati, deputet i PS-së,

nip i persekutorit me damkë Myftar Tare.

###

-Saimir Bashkim Tahiri, ministër i Punëve të Brendshme.

Është nip i oficerit të Sigurimit, Mehmet Kapaj, me profesion bari dhensh. Njihen bëmat e tij në vitet 1966-1982 në Tepelenë, Ersekë apo Elbasan në spiunimin e banorëve të zonës dhe persekutimin e tyre.

###

-Bledar Melsed Doracaj, drejtor i Përgjithshëm i Gjendjes Civile.

Është nip i Hysen Doracajt, kryetar dege në Ministrinë e Punëve të Brendshme në vitet 1975-1986.

###

-Blerina Doracaj (Shtylla), këshilltare e ministres Milena Harito (Shteto). Bashkëshorte e Bledarit.

Është vajzë e oficerit të MPB-së, Ilir Shtylla dhe evidencieres së Sigurimit të Shtetit, Natasha Kamberi.

###

-Bekim Osman Murati, Drejtor i Prefekturave në MPB.

Është djali i ish-Sekretarit të Parë të Dibrës. Për ata që kanë harruar, shoku Osman ka qenë edhe ministër i Tregtisë në kohën e tollonave, në vitet 1982-1990.

###

-Irma Dashamir Bime, drejtore e Arkivit.

Bija e oficerit të Sigurimit të Shtetit, i cili ka qenë zëvendëskryetar e më pas zëvendësdrejtor i Punëve të Brendshme në Tiranë. Si injorant që ishte mbiemrin e shkruante gjithnjë gabim në “Bimi” e jo “Bime”.

###

-Zihni Nazif Bime, shef i Burimeve Njerëzore në MPB, ish-oficer Sigurimi. Xhaxhai i Irma Bimes.

###

-Besnik Shehu, ish-oficer Sigurimi, këshilltar i ministrit Saimir Tahiri.

###

-Valbona Subhi Kaso, drejtoreshë e Përgjithshme në MPB. E bija e oficerit të Sigurimit.

###

-Julia Arqile Done, Drejtoreshë e Përgjithshme në MPB.

Mbesa e Sekretarit të Komitetit të PPSH-së në Tepelenë, Fone Done.

###

-Arben Skëndo, drejtor i SHKB-së në MPB, ish-oficer Sigurimi në katunde.

###

-Fatjola Sokol Lubonja, drejtore në MPB, mbesë e shoferit të Enver Hoxhës Besnik Pullazi.

###

-Loris Frederik Ymeri, drejtor i kabinetit të ministres Milena Harito.

Është djali i drejtorit të Drejtorisë së Sigurimit të Shtetit deri në vitin 1990.

###

-Milena Fatos Harito (Shteto), ministre pa ministri. —Është mbesë e anëtarit të Presidiumit të Kuvendit Popullor, Qirjako Harito, si dhe në lidhje me familjen Koleka.

###

-Bledar Triumf Çuçi, ministër pa ministri. Është nipi i oficerit famëkeq të Sigurimit të Shtetit, Edip Çuçi.

###

-Endri Përparim Fuga, drejtor komunikimi i Kryeministrit. —-Nip i dy funksionarëve të lartë të regjimit si Myqerem Fuga dhe Iljaz Reka.

###

-Sonila Llambi Gegprifti (Qato), drejtore e përgjithshme, —-vajzë e kandidatit të Byrosë Politike dhe ministër.

###

-Mimi Pjetër Kodheli, ministre e Mbrojtjes. —Babai instruktor në Komitetin Qendror të PPSH-së.

###

-Arian Skënder Kraja, Sekretar i Përgjithshëm i Ministrisë së Mbrojtjes. —Babai ka qenë hetues në procese politike.

###

-Fatos Iljaz Reka, ambasador në Maqedoni, —-ish-oficer i Sigurimit të Shtetit.

###

Një tjetër firmë e Kristaq Ramës për dënim me vdekje në 6 prillit 1987

Bëhet fjalë për ekzekutimin e një të riu nga Dibra, i ekzekutuar në vitin 1987, pak javë pasi Kristaq Rama kishte filluar detyrën në organin kolegjial të quajtur Presidiumi i Kuvendit Popullor.

Nuk është vetëm firma për varjen e Havzi Nelës, por në të vërtetë, Kristaqi e filloi me nënshkrimet e 6 prillit 1987, ku pas Ramiz Alisë dhe të tjerëve ka hedhur firmën për ekzekutimin e dy personave, njëri prej të cilëve ishte vetëm 29 vjeç kur do të ekzekutohej.

Më 6 prill 1987, Presidiumi i Kuvendit Popullor vendoste t’u refuzonte faljen e jetës dy të dënuarve me vendim të formës së prerë, përkatësisht Bujar Jazexhiut dhe Enver Osmanit.

29-vjeçari nga Gjorica e Poshtme e Dibrës, Enver Osmani, akuzohej për “tradhti ndaj atdheut” që në moshën 17-vjeçare. Gjykata Popullore e Dibrës e kishte dënuar më 14 shkurt 1987 me vdekje, vendim i cili ishte ligjëruar dhe kishte marrë formë të prerë nga Gjykata e Lartë më 28 shkurt 1987.

Në Gjykatën e Lartë, seanca ishte drejtuar nga zëvendëskryetarja Eleni Selenica, ndërkohë që nuk ka munguar prania e të përhershmit Fehmi Abdiu në gjykimet e këtij lloji. Veç Enver Osmanit ishin dënuar me këtë proces Rifat Marku dhe Besnik Dema.

Varja e poetit, trupin e ngulën në varr vertikalisht

Më 9 gusht 1988, familjarët e Havzi Nelës kërkonin faljen e jetës dhe anulimin e vendimit për ekzekutim me varje të të afërmit të tij, por Presidiumi i Kuvendit Popullor, pjesë e së cilit ishte edhe Kristaq Rama nuk e pranoi.

Asnjëherë Havzi Nela nuk bëri kompromis me diktaturën e kasnecët e saj.

Ismail Dida, bashkëvuajtës që nga dita e kthimit nga Prizreni në të njëjtin autoburg, si dhe Mahmut Peposhi, rrëfenin se Havzi Nela ishte në hall edhe në burg, edhe jashtë burgut. Kur ishte në burg, nga fjalët e guximshme që thoshte, nga akuzat e drejtpërdrejta kundër regjimit, shumë të burgosur dyshonin tek Havziu. Edhe ndokush thoshte për të se, mos është i Sigurimit ky që nuk ka hiç frikë. Mos e ka fut Sigurimi që të provokojë të burgosurit e tjerë.

Kur ishte jashtë burgut, të gjithë e shihnin si armik të popullit e të partisë dhe nuk e kishte vendin askund.

Havzi Nela nuk pati të drejtë për një varr. Nuk pati të drejtë të varrosej si gjithë njerëzit e vdekshëm në varr i shtrirë. Atë, policët, varrëmihësit e diktaturës, nuk e shtrinë në varr horizontalisht. Nuk çelën varr për të. Por, e ngulën në gropën e një shtylle vertikalisht. Në gropën e një shtylle që nuk dihej se pse e kishin shkulur. Pasi e shëtitën gjithë ditën e lume nëpër qytet për me tremb njerëzit, në mesnatë, rreth 24 orë pasi ia vunë litarin në qafë dhe pasi e shëtitën, e ngulin në gropën e një shtylle vertikalisht…

5 vite qëndroi në këmbë në varr. Nuk e lejuan të shtrihej e prehej si gjithë të vdekurit…

Pasi iu gjet varri, afër fshatit Kolsh, 3 kilometër larg Kukësit, më 20 gusht 1993, Havzi Nelës iu dha titulli i lartë “Martir i Demokracisë”, nga Presidenti i atëhershëm, Sali Berisha. Prej asaj kohe, ai prehet në fshatin e tij të lindjes Kollovoz. Por, prehet edhe në kujtimet dhe shpirtin e të dashurës së tij të zemrës, të gruas që e ndoqi kudo e kurdo, të gruas që diktatura synoi ta deformonte nëpër burgje e kampe përqendrimi, prehet në shpirtin e kujtimet e Lavdie Nelës, e cila nuk reshti së treguari e së foluri asnjë çast për burrin e saj, Havzi Nela, për burrin i cili i shkroi dhjetëra e dhjetëra letra dashurie nga qelitë e burgjeve të diktaturës, për burrin që i dha jetë ëndrrave të saj, për burrin që ia varën, që ia morën nga gjiri dhe nuk i lejuan të lindnin as edhe fëmijë…

Kategori
Uncategorized

Revolucion i heshtur Rama – Veliaj, riaktivizohen familjet që shkatërruan Shqipërinë

Kemi një rikthim masiv tek idetë e të majtës dhe një ringjallje të së majtës dhe përkrahësve të saj në çdo skutë. Një riaktivizim të familjeve, që shkatërruan Shqipërinë gjatë regjimit komunist, çka është edhe oguri më i zi.

Erjon Veliaj është një progresist sekular i të majtës ekstreme. Ai po drejton me arrogancë dhe arbitraritet, ashtu si padroni i tij z. Rama, bashkinë më të madhe në vend. Të gjitha vendimet e marra nga ai si kryetar i bashkisë së Tiranës janë vendime jotransparente dhe në shpërfillje të plotë të konsultave me qytetarët. Gjjthsesi ai nuk është si Edi Rama. Ai di ta fshehë me elegancë narcizizmin dhe nevojën egzistenciale që ka pushtet. Ai ka treguar që është në gjendje të bëjë gjithçka për pushtet, nga tradhtia dhe pabesia deri tek jargavitja dhe vrasja.

Duke qenë se rrjedh nga një familje fshatare, e zbritur nga Tërpani në Tiranë, e cila gëzonte disa të mira dhe favore gjatë regjimit, ai e përjetoi si traumë rënien e regjimit, sepse ardhja e demokracisë dhe kapitalizmit solli dhe humbjen e këtyre të mirave dhe privilegjeve, duke shkaktuar zemërim tek Erjoni i vogël, që asokohe, siç e ka pranuar edhe vetë, u detyrua të shiste edhe fiq në të njëjtin vend me ‘katunarët’, të cilët sot i tall edhe përbuz sa herë i jepet mundësia, me gjuhën e tij të pisët dhe të gjymtuar.

Si pasojë, ai pati një fëmijëri të vështirë ekonomikisht dhe për këtë ai gjithmonë ka mallkuar Partinë Demokratike dhe kapitalizmin. Që prej asaj kohe, ai gjeti ngushëllim tek idetë marksiste dhe e majta ekstreme, ide që e frymëzuan për krijimin e organizatës Mjaft, e cila ishte një kopje e shëmtuar e lëvizjes OTPOR në Serbi, por që gjithsesi e ndihmoi Veliajn, Maznikun, Spiropalin, Fugën etj, të faktorizoheshin në tregun e politikës shqiptare.

Si një vrasës gjakftohtë, ai pranoi që aksionin e tij ta vendoste në shërbim të Edi Ramës, dhe Rama në këmbim të kësaj, do ta emëronte atë dhe sivllezërit e tij në majat e Partisë Socialiste. Kështu ai u katapultua në elitën e partisë socialiste, pikërisht për shkak të kësaj lidhje okulte, të paqartë me kryetarin Edi Rama, që ia dha këtë post si shpërblim për ndihmën bujare, që Veliaj i dha për të rrëzuar Fatos Nanon, asokohe kryeministër i Shqipërisë dhe kryetar i Partisë Socialiste.

Ndaj, asnjëherë nuk e ka konsideruar veten vetëm si kryetar bashkie i Tiranës, por si i përzgjedhur, si i llastuar i kryetarit me atribute ekskluzive. Arroganca e tij femërore është shumë më ekstreme se ajo e vetë Ramës. Ky është kryetari i parë i bashkisë së Tiranës për të cilin punon e gjithë Shqipëria.

Shpenzimet e deritanishme nga bashkia e Tiranës janë tejet anormale, amorale dhe të papërgjegjshme për një shtet të varfër si Shqipëria. Po shpenzohen miliona dollarë të shqiptarëve, nga xhepat e shqiptarëve për make-up të Veliajt. Por nëpërmjet këtyre milionave ai blen dhe paguan shërbimin e aktorëve më të rëndësishëm ekonomikë dhe politikë, që do ta ndihmojnë në rikandidimin dhe rizgjedhjen e tij si kryetar bashkie. Nëpërmjet këtyre favoreve dhe milionave ,ai po kalcifikon pozicionin e tij si kryetar i ardhshëm i partisë socialiste dhe kryeminister i ardhshëm i të gjithë shqiptarëve.

Sigurisht, që kjo shkon në faturën e të gjithë secilit prej nesh. Media e blerë ,e mbështet në mënyrë të pacipë. Ajo po i jep një mbështetje pa rezerva në këmbim të trojeve për ndërtim të favoreve që burojnë nga pushteti. Por fatura për këtë po i vjen çdo ditë shqiptarëve në forma nga më absurdet dhe ndër to gllabërimi i hapësirave publike të Tiranës. Në zgjedhjet e ardhshme lokale, mbajtja e të cilave është ende në dyshim, bashkia e Tiranës është ‘kali’ më i rëndësishëm i betejës për Ramën dhe partinë socialiste, ndaj Rama po investon të gjitha paratë e shqiptarëve në mënyrë që Veliaj të fitojë. Këtë Veliaj e di mirë dhe po e shfrytëzon për likujdimin e kundërshtarëve dhe në favor të rritjes së përkrahjes së tij brenda partisë.

Ajo për të cilën sot nuk duhet të ketë asnjë dyshim është fakti, që me Ramën dhe ekstremistin e majtë Veliaj, në Shqipëri po ndodh një revolucion “i heshtur”. Një grusht i ngadaltë shteti. Kemi një rikthim masiv tek idetë e të majtës dhe një ringjallje të së majtës dhe përkrahësve të saj në çdo skutë. Një riaktivizim të familjeve, që shkatërruan Shqipërinë gjatë regjimit komunist, çka është edhe oguri më i zi.

Është koha që të gjithë patriotët të nisin seriozisht rezistencën dhe të rimarrin me urgjencë fatin e Shqipërisë në duart e tyre, përndryshe nëse nuk e bëjnë tani, nesër do të jetë shumë vonë.

Nga Red Varaku

Kategori
Uncategorized

Maj ’46/ Komunistët e Shkodrës: Shtoni kontrollin mbi gratë e reaksionarëve

“Që të ketë një goditje të drejtë e të shumëanëshme reaksioni, shtrohet sot në qarkun t‘onë problemi i një operacioni të gjërë e të rreptë, marrje masash kundra elementeve kundërshtar që njihen si udhëheqësa, fillimi i gjygjit të popullit kundra Lleshit me shokë, pse ky gjyq do të ndihmojë mjaft në mobilizimin e masës…”

Në valën e aksioneve në veri të Shqipërisë, për të eleminuar kundërshtarët e komunizmit, epiqendra e sulmeve ishte Shkodra me malësitë përreth e më tej, Mirdita, Puka, Dibra, Mati, etj. 

Në fund të majit 1946, Komiteti qarkor i Shkodrës ishte mbledhur për të bërë një rezyme të punës së pushtetit, për nënshtrimin e veriut antikomunist e për të nxjerrë detyrat e reja, deri në eleminimin e plotë të çdo zëri që ishte ngritur kundër regjimit të Enver Hoxhës.

Ky raport i datës 31 maj 1946, nënvizon që në krye, aktivitetin e reaksionit në qarkun e  Shkodrës, ku në krye analizohen lëvizjet e klerit katolik dhe përhapja e parullave për ndërhyrjen e perëndimit dhe rrëzimin e komunizmit.

“Faktet që e provojnë janë mbledhjet e shpeshta të klerikëve në Shkodër, Sadrinë, Kollonë, transferimet e fundit të disa klerikëve nga një nënprefekturë në tjetrën, takimet e shpeshta të tyre me elementët e pakënaqur e armiq të pushtetit tonë”.

Lëvizja e klerit katolik sipas këtij raportimi të komunistëve të Shkodrës, ishte intensifikuar më shumë në Zadrimë dhe në Dukagjin.

Shqetësues për komunistët ishte bërë fakti se ilegalët që kërkoheshin si antokomunist, kishin nisur të organizoheshin në arrati në mal e të bënin mbledhje mes tyre, duke përfshirë njërëz me influencë në zonë, si bajraktarët e Shoshit, Shalës, etj.

Më tej, dokumenti zbulon edhe gjithë lëvizjet që kishin vënë re në zonën e Mirditës dhe organizimet e tyre. Për t’ju kundërvënë këtij fakti, drejtuesit komunist të qarkut Shkodër po hartonin një plan masash për t’u prerë hovin aksioneve të antikomunistëve, mes tyre shtimin e survejimit të cdo lëvizjeje të tyre, deri tek gratë apo vajzat e ilegave, të cilat do të gjurmoheshin mos kishin lidhje burrat e shtëpisë.

Dokumenti dëshmon se komunistët e kishin ndjerë, ende pa ndodhur vala e  kryengritjeve antokomuniste në veri, që do të jepnin sinjalet e para, pikërisht në kohën e këtij dokumenti, do të vijonin  gjatë gjithë verës së 1946, e deri në fund-vjeshtën e po atij viti, kur pothuajse e gjithë lëvizja, u mposht nga komunistët me forcën e armëve.

E sjellim në arkivën tonë Kujto.al, si më poshtë, këtë dokument shkëputur nga dosja 62/1 e fondit 14 në AQSH:

 

Shkodër më 31.V.1946

Komitetit Qëndror të P.K.Sh

Tiranë

Të dashur shokë;

Në mbledhjen e 25 Majit të komitetit Qarkor, në prezencën të delegatit të qëndrorit sh. Myzafer Trebeshina, u rrahën këto probleme me rëndësi:

REAKSIONI. – Në gjithë qarkun t´onë, prehet një përpjekje për organizimin nga ana e gjithë elementëve kundërshtar, përpjekje që drejtohej përsëri- nga sa duket nga kleri. Faktet që e provojnë janë mbledhjet e shpeshta të klerikëve në Shkodër, Sadrinë, Kollonë, transferimet e fundit të disa klerikëve nga një nënprefekturë në tjetrën, takimet e shpeshta të tyre me elementët e pakënaqur e armiq të pushtetit tonë.

Është pas këtyre mbledhjeve dhe takimeve që dalin parrulla reaksionare si: “shpejtë do të sulmohet rusi nga anglo-amerikanët”, “shpejtë do t’na sulmojë greku dhe komunistët do t’ikin këndej”, “shteti do t’i lejë fshatarët pa bukë, do ua marr gjithë bereqetin”etj. “Më pak punë vullnetare dhe më tepër punë morale” i thotë popullit në kishë prifti, duke u përpjekjekur të sabotojnë punën vullnetare të së dielës.

Kjo lëvizje e klerit vërehet më tepër në periferinë e qëndres, në Zadrimë, dhe sidomos në Dukagjin, ku terreni është i lidhur me të dhe nga ne më pak i kontrolluar. Ai është i  lidhur ngushtë me njerëzit e legalitetit (ish oficera zogistët, ish funksionarë të Zogut, nënpunësa të mbetur jashtë kuadrit e të vjetër nga fryma), me barajktarët, me tregëtarët e tatuar e të pakënaqur, me një pjesë të rinisë katolike (sidomos me atë të shtresave të larta) dhe me t’arratisurit. Priftërinjtë lëvizin nëpër familje e fshatra katolike duke u munduar të mbjellin panik e t´a shkëpusin masën nga ne. Ilegalët tentojnë të bëjnë një mbledhje të gjërë e të organizuar.

Gjer tasht nga lëvizja e forcave tona kjo mbledhje u ka dështuar, por ata kanë mundur të bëjnë mbledhje të vogla në Mirditë e në Nikaj Mertur të Dukagjinit. Në këto mbledhje dyshohet se kanë marrë pjesë dhe barajktarë që sot akoma janë legal. Vërehet lëvizja e shpeshtë e anës pasanike në qytet dhe e rinisë katolike kundërshtare. Kjo vërehet si në lagje, si në shkollë, ku të rinjtë e të reja reaksionare mundohet të sjellin ngatëresa. Masat e fundit në shkollë e kanë forcuar gjer diku pozitën tonë, po atje duhet punuar shumë dhe celula e shkollës nuk e manovron dot aq mirë terrenin. Ne kemi mbërritur t’i njohim të rinjtë e të rejat reaksionare po nuk kemi mbërritur akoma t’i izolojmë fare ata nga masa e gjërë e rinisë. Kjo iu shtrua celulës së shkollës dhe rinisë: të demaskohen të rinjtë reaksionare dhe dallaveret e tyre, të forcohet puna e rinisë sonë në shkollë si nga ana axhitative si nga sjellja si nga ana e mësimëve (shokët tanë të dalin të parët e jo të jenë në rrezik moskalimi).

Vërehet një lëvizje në pronarët e Bregut të Matës që strehojnë dhe ndihmojnë t’arratisurit në krerët e malësive, në nënpunës të vjetër që akoma janë në pushtetin tonë por që dita ditës po pastrohet. Këto lëvizje të japin përshtypjen e një vendimi për të vepruar shpejtë, pse këto lëvizje bëhen shumë arçik e në mënyrë të pa kontrolluar mirë nga ata. Sikur janë të alarmuar dhe në nxitim. Kjo ne na ka ndihmuar t´i njohim më lehtë dhe t´i survejojmë.

Reaksioni është përpjekur të futet në rradhët t´ona.

Fakte: në Lesh, Gjin Zefi, antar partije dhe përgjegjës seksioni të brendëshëm , kapet i lidhur me Marka Gjonin, në Pukë e në Mirditë nganjë a.p. dyshohen dhe janë në survejim, në Breg të  Mates ka e në Pukë ka të r.k.që  bëjnë punën e reaksionit.

Kohët e fundit janë vrejtur dhe levizje të agjenteve të UNRAs (nga Puka, Leshi, Mirdita) si dhe lëvizje ajrorësh anglezë në rajonin e Pukës. Në një mbledhje të jashtëzakonshme të qarkorit në fillim të Majit ne i vumë në dukje këto përpjekje të reaksionit dhe ia shtruam çështjen me njëherë organizatës.

Nxitën celulat të forcojnë sektorin e informacionit dhe lidhjen e tyre ne masat e popullit. E porositëm edhe një herë orgnizatën të na dërgojë herë pas here raporte të posaçme informacioni dhe të njohi mirë gjithë lëvizjet dhe njerëzit e dyshimtë në sektorët e ndryshme.

U shtrua demaskimi i vazhdueshëm i parullave të reaksionit, ngjallja e urejtjes kundrejt fashisteve grekë e italian e kundrejt imperializmit (këtu na ndihmuan mjaft mitingjet ne rastin e 2-7 Maj, mitingje që vazhduan dhe që kanë Pasur gjallëri dhe pjesëmarrje të gjërë në shumë raste), mobilizimi i popullit më tepër në punën vullnetare, popullarizimi i masave të qeverisë dhe afririmi më tepër i shtresave të ulta e të mesme me ne etj.

Në mbledhjen e fundit u vërejt se organizata është mobilizuar dhe ka dhënë në këtë drejtim, qoftë në infomata,qoftë në mobilizimin e masës për punë,për kurse kundra analfabetizmit,për demaskimin e parullave e të tjera. Po mbetet akoma për të bërë mjaft për demaskimin ereaksionit ndërkombëtar e të brendshëm (prandaj do të vazhdojë fushata e 2-7 maj)për popullarizimin e B.S. e të Jugosllavisë, për ndjekjen  dhe çfarosjen e kriminelave, për një mobilizim më të mirë të shtypit dhe të radios s´onë në këtë drejtim.Shokët u udhëzuan të jenë më të zgjuar kundrejt axhentave të jashtëm, të kenë kujdes për levizjet e ajrorëve, të drejtojnë shokët e ardhur nga Jugu e të hapur në teren që të vërejnë më mirë se ata si të rinj, nuk e njohin mirë dallaveraxhiun; Përgjegjësit e Komiteteve u-vunë para përgjegjësis në lidhje me njohjen e terenit të tyre e ja t´a bëjnë si Puka që thotë se ´ reaksioni është krejt i topitur´  në një kohë që pikërisht këtë muaj, aty reaksioni ka- lëvizur mjaftë dhe ua ka hedhur të gjithëve. Kjo iu vu në dukje Franos dhe shokëve të Komiteteve të tjerë.

U-shtrua problemi dhe u-nxit organizata të shtojë vizitat në familjet e lidhura me ne,sidomos në ato të dëshmorëve, të kontrollojë më mirë levizjet e grave reaksionare ose të degjeneruara që i përdor reaksioni për qëllimet e tij; nxorrën ekipe mjekesore për të përshkuar terenin Mirditës e të Dukagjinit një muaj rrjesht, mundohemi të fusin në punë ata që pa dashje preken nga reformat t‘ona ekonomike ose kulturale.

Por që të ketë një goditje të drejtë e të  shumëanëshne reaksioni, shtrohet sot në qarkun t‘onë problemi i një operacioni të gjërë e të rreptë, marrje masash kundra elementeve kundërshtar që njihen si udhëheqësa (Mbrojtja ka mjaft informata dhe këto shtohen vazhdimisht), fillimi i gjygjit të popullit kundra Lleshit me shokë , pse ky gjyq do të ndihmojë mjaft në mobilizimin e masës. Gjithashtu shtrohet problemi i shpejtimit të ndarjes administrative, për t´a coptuar kështu jutakun e Marka Gjonit në Mirditë dhe e bajraktarëve të tjerë.

Ne do të përpiqemi t´a mbajmë orgnizatën të gjallë në zbulimin e bazave e të njerzëve të reaksionit,në lidhjen e sajë me masat, në mobilizimin e tyre sa më tepër pro nesh, por që të kemi rezultate konkrete, ne e shohim të nevojshme veprinin që thamë më lartë./kujto.al

Kategori
Uncategorized

Emrat e operativëve të Sigurimit që ndiqnin Vilson Blloshmin.

Operativët e Sigurimit të Shtetit Lavdim Kurti, Nevit Kasa, Vesel Gjorga, Asim Bobrati dhe Xhevat Karriqi, kishin punuar me këto bashkëpunëtorë: “Xhami”, “Burreli”, “Nogoli”, ”Guri”, “Studenti”, “Studenti”, “Shebeniku”, “Bleta”, “Pazari i Muzinës”, “Dardha”, “Marteli”, “Shkëmbi”, “Shkumbini”, “Shkumbini”, “Studenti”… 

Nga vitit 1963 deri në vititn 1976 kur edhe u arrestua Vilson Blloshmi rezulton të ketë qenë gjatë gjithë kohës nën survejimin e Sigurimit të Shtetit përmes operativëve dhe bashkëpunëtorëve, të cilët i kishte të njohur, shokë shkolle, kushërinj, etj.

Në librin e tij “rrëfime nga ferri komunist”, Bedri Blloshmi, vëllai i Vilson Blloshmit, i arrestuar në të njëjtën kohë me të vëllain, dhe më pas i burgosur në Spaç e Qafë Bari, ka publikuar një varg dokumentesh nga dosja operative e të vëllait të pushkatuar. Në dosjen e Vilson Blloshmit, Bedri Blloshmi ka hasur 15 emra bashkëpunëtorësh dhe operativë të cilët e kanë ndjekur dhe survejuar të vëllanë për 13 vjet rradhazi.

Më poshtë marrë nga ky libër sjellim “Listën emërore të operativëve dhe bashkëpunëtorëve të Sigurimit, që ndiqnin Vilson Blloshmin në vitet 1963 -1976. 

Nr.95-“Xhami”- Demir Merko Blloshmi – op. (operativ) Lavdim Kurti

Nr.94. B.p. “Burreli”- Dilaver Merko Blloshmi – op. Lavdim Kurti

Nr._ – Bp. “Nogoli”- Engjëllush Çela – op Lavdim Kurti

Nr.154 – b.p.”Guri” – Shahin Rakip Yryku- op. Nevit Kasa

Nr. 187 – b.p. “Studenti” – Emin Nexhip Lenaku – op. Vesel Gjorga

Nr.160 – b.p Studenti” – Harif Beqir Qyra – op. Vesel Gjorga

Nr.99 – b.p.”Shebeniku”- Mehmet Ismail Gjymenga- op.Vesel Gjorga

Nr._ -b.p. “Bleta”- ky nuk ka emër –op.Asim Bobrati

Nr.18 – b.p. “Pazari i Muzinës” – Hasan Sali Alliu- op. Xhevat Karriqi

Nr._ – b.p. “Dardha” – Osman Rremo Zogolli – op.Vesel Gjorga

Nr. 59 – b.p. “Marteli” –Ferit Haxhi Çota – op. Xhevat Karriqi

Nr. 156 – b.p. “Shkëmbi” – Bardho (Sherif) Seit Qyra – op. Xhevat Karriqi

Nr. 159 – b.p. “Shkumbini”- Sami Shaban Dashi -op. Xhevat Karriqi

Nr. 68 – B.p. “Shkumbini” – Sali Nezir Vlashi –op. Xhevat Karriqi

Nr. _ – B.p. “Studenti” – Sami Hyka –op. Vesel Gjorga

SAHARAJA

NGA VILSON BLLOSHMI

Saharaja, larg është Saharaja,

Saharaja shkëmb e rërë e gurë,

Që ka shok veç emrin e saja

Dhe ngaqë s’sheh ëndrra, s’sheh as drurë.

Saharaja s’di të ëndërrojë.

Ajo bluan gurë me mend’ e saj…

Saharaja s’ka këngë të këndojë,

Saharaja s’ka as lot të qajë.

Saharaja nuk ka miq e shokë,

Saharaja nuk ka bijë, as bir.

Saharaja është një copë tokë,

Thonë se dhe me natën s’shkon mirë.

Natës s’i pëlqen në Sahara,

S’i pëlqen të ketë veç gurë për shtrojë;

Fjalë e dashuri e njerëz s’ka;

Perç’ e saj e zezë s’ka ç’të mbulojë.

As dhe një s’e di si është kandisur

Me kët’ plagë mbi shpinë rruzullimi,

Por se thonë në botë është stisur

Kur i duhej njerëzisë mallkimi.

Kur ai për keq e mban në gojë,

Saharaja e mban vesh e qesh.

Saharaja fillon të gëzojë,

Kur ne mallkohemi mes nesh.

E kur bie ndrojtur rrez’ e diellit

Dhe mbi gurët e pamyshkët ndrit,

I ngjan vello savani i qiellit,

Shkretëtirës shket e shkrepëtit.

Prandaj, kur urrejtjen e fortë e nxehur

Mbi dikë mallon e shfryn e shan,

Që nga skuta del kujtimi i dehur

Dhe thërret menjëherë Saharanë.

Kur mallkimi shfryn e kur kujtimi

Në pusin e harresës tret…

Kur hyn dielli e kur hesht thëllimi,

Shkretëtirë e shkretë mbetet shkretë.

Kategori
Uncategorized

Kolegë populli kërkon jo helm, por respekt, dashuri dhe mbrojtje.

Nga Perparim Mata/

I nisur nga Nirvegjia e larget për tju bashkangjitur protestave popullore, Nên/Komisari i policise shqiptare Perparim Mata ju drejtohet me nje apel kolegeve te tij.

Jo helm, por mbrojtje dhe dashuri për popullin, protestues…Të pa mëshirshëm ndaj trafikantëve, vrasësve dhe krimit të organizuar.

Atje duket forca e nje policije perfekte, jo ne nje popull qe proteston paqesisht edhe per problemet tuaja.

Une jam student i dhjetorit, bashkëkohes dhe vella i Azem Hajdarit.

Unë erdha per tju bashkangjitur protestave popullore kunder varferise, trafiqeve dhe krimit te organizuar ne pushtet apo nen mbrojtjen e tij dhe ju me cuat ne spital duke me hedhur mua dhe pjeses tjeter protestuese helm.

Unë erdha të protestoj edhe per ju koleget e mij te policise, që të mos keni frikë apo të ulni komen perballe trafikanteve në dhe me pushtet, por te te jeni dinjitoze dhe krenare per misionin tuaj fisnik,dhe jo te vareni, apo keni frike nga palavozet e trafiqeve qe levizin me mercedeza 100 mije euro duke ju injoruar apo dhe detyruar ti nderoni dhe tju sherbeni pa deshire duke shkelur ligjin, perndryshe ju pret transferimi apo lirimi.

Jo vellezerit e mij kolege jo.

Ligji duhet te zbatohet kunder shkelesve te tij, dhe jo kunder atyre femijeve dhe vajzave qe ju dhuronin lule si dikur femijet e kosoves clirimtaret e natos ne Kosoven martire.

Shumë nga drejtuesit tuaj jane te lidhur me krimin e organizuar, vete drejtori i pergjithshem kishte lidhje me krye trafikant Balilin, bisedonin dhe takoheshin bashke, ndersa juve ju cojne neper prita ku dhe jepni jeten.

U vra drejtuesi i policise Artan Cuku dhe vrasesi u denua thjesht si nje hajdut, a nuk ja u vret pak veshin dhe mdergjegjien.

Keta (trafikantet e pushtetit) po ju perdorin mall per top.

Ata (femijet) ju dhane lule,ndersa ju, ju hodhet gazin helmues.

Turp dhe faqja e zeze per ju qe po mundoheni qofte dhe pa deshire te mbroni nje kryeminister te droguar, qe drejton nje bande kusaresh qeveritaresh.

Vrasesit e kolegeve tuaj po denohen sa nje vjedhes pulash, po lirohen. Ndersa femijet e shume kolegeve tane ne krye te detyres kane ngelur jetime, rrugëve, ndoshta jane sot dhe protestues qe ju po i dhunoni, po nga keta bandite qe sponsorizojne kete bande ne pushtet.

Une erdha te protestoja per te ardhen e vendit tim, jo per vete. Punoj dhe jetoj ne Oslo Norvegji.

Erdha, por ju me helmuat, me cuat disa ore ne spital, e pse?

Cili ishte faji apo mekati im dhe i atyre te tjereve?

Protesta popullire per te drejtat tona?

E une do qendroj perkrah dhe ne balle te protestave bashke me shumë kolege te mijte dhe tuajit, do protestoj paqesisht kunder kesaj qeverie te korruptuaj, ndersa ju vazhdoni hidhni helm mbi me, mbi femijet dhe familjaret tuaj ne proteste.

Ne do fitojme.

Demokracia do fitoje, shqiperia do fitoje.

Ndersa ju do ngeleni te turperuar duke u perplasur me ne per te mbrojtur interesat e klaneve kriminale në pushtet.

Klane qe po ju detyrojne te ulni edhe autoritetin tuaj, pse jo dhe figuren e policise se shtetit.

Tani ju ka ngelur te na arrestoni edhe ne kolegeve tuaj, duke na njesuar me trafikantet nd birucat e tyre….bëjeni, pse jo… do i kenaqni kriminelet qe ne i kemi arrestuar dhe cuar para drejtesise bashke me ju….. ajo ju ka ngelur….

Desha tju pyes….,

A nuk ju vjen turp!?

Kategori
Uncategorized

Nuk mund të qëndrojnë në oborrin e PD_së, xhelati Petrit Azemaj, Genci dhe Vilsoni.

Nga Ilir Myftiu.

Ndoshta dhimba e dy poeteve u ndie përsëri edhe me 16 Mars. Duart e tyre akoma dhe mbas kaq vitesh te ekzekutuar kanë shenjat e telave me gjemba, trupi i tyre gjithe plagë nga dhuna, kockat e thyera.

Ata sot ndien dhimje.

Xhelati që i torturoj rrinte serbes, i qetë, i pa shqetësuar në oborrin e demokracisë.

Në oborrin e demokracisë, mes protestuesve demokratë, ish të persekutuar, qytetare, të rinj, qëndronte edhe ish xhelati që torturoj deri në vdekje, dy zogj lirie, dy bij nënash, dy poetë që i këndonin natyrës, diellit, lirisë, dhe kurrë diktaturës dhe diktatorit.

Në oborrin e demokracisë qëndronte vetë mëkëmbësi i diktaturës.

Ja çfarë shkruan demokrati i oreve te para Ilir Myftiu.

Miqte e mij dy ore mbas protestes se opozites , me dt 16 janar ne teritorin e Selise PD pashe kete mostren Petrit Azemaj avokat ne zyre ne e avokatit te popullit. , perbri tij jane heronjte mesuesit Genc Lela, dhe Vilson Blloshmi, viktimat e hetuesise cnjerezore te tij , te cilet u denuan me varje ne litar, per fjalen e lire ,per poezine e tyre, per gjuhet e huaja qe zoteronin, dhe per te kaluaren anticomuniste te te pareve te tyre.ky eshte nje turp qe kjo fytyre gjendej ne oborin e PD. Me e keqja kur mesova se ky bajge gjendej ne zyren e avokatit te popullit ne saje te supportit te drejtuesve te larte te PD. Ky njeri duhet ti jepet drejtesise dhe jo te gjeje perkrahje te PD.

Me rastin e ditëlindjes së poetit martir!

VILSON BLLOSHMIT

Unë s’kam qenë në Sahara,

As në ëndrra s’e kam parë.

Saharaja njerëz ha,

Saharaja, tokë e tharë…

Unë s’kam qenë në Sahara,

As Vilsoni nuk pat shkuar,

Veç, kur shkroi vargjet për të,

Fundin kurrë s’e kish menduar.

Çdo vargu plumba i lëshuan,

Poetit që ndanë nga kjo jetë.

Mu në zemër e qëlluan,

Saharaja, ç’ferr i nxehtë!

Do të shkoj në Sahara,

Shpejt a vonë, do të shkoj.

Në më djegtë zjarri i saj,

Atë zjarr do përvëloj…

CIGANËT

Çdo vjeshtë vinte një varg me ciganë

Dhe këndonte plot mall e trishtim:

“Se si janë ca gra, se si janë,

Ah, të vrasin veç me një vështrim…”

Dhe shkuan ciganët në rrugën plot fletë,

Me këngët, me kuajt revan…

Dhe pas i përcillte me duf një gërnetë

E ndezur prej shpirtit cigan

Dhe prapë erë e vjeshtës m’i zgjoi kujtimet

Me këngën e vjetër cigane për gratë.

Në vitet e brishta më çojnë mendimet,

Si vesë mëngjesi m’u tretën gëzimet,

Dhe thinjat m’u shtuan çdo natë…

“Se si janë ca gra ,se si janë…”

Gjithnjë më mundon ky mendim.

E pse o ciganë, a gjetshi belanë,

Me këngë e me kuaj çudisni dynjanë

Dhe vjeshtës këndoni me trishtim:

“Se si janë ca gra, se si janë…”?

Kategori
Uncategorized

Pse të mos bëhem unë grek, kur ti je bërë italian, gjerman…

Nga Abdurrahim Ashiku.

Të dy jemi shqiptarë, nga Veriu apo nga Jugu, nga Perëndimi apo nga Lindja, ku fle e fluturon shqiponja, ku flitet e këndohet shqip, mbi tela lahute e sharkie, mbi kacekë gajdeje e iso Labërie….

Na u desh të ikim, secili duke mbajt në shpinë trastën e mbushur me hallin e vet. Na u desh të hedhim rrënjë, në fillim si gruri kur nxjerrrrënjëzën që bujku e quan të rreme, sa për tu mbajtur në tokë e formuar tufën e rrënjëve të vërteta xhufkore e lartësuar lastarin e nxjerrë kallirin…

Kohë e gjatë përpjekjesh për mbijetesë…

Mua më ra të kaloj maleve…

Ty të ra të kaloje deteve…

Atij i ra të lëkundej në krahë avionësh…

Të gjithë shtrimë duart për një copë letër “të gjelbër”…

Kështu më duket se gjen përkthim në shqip nga të gjitha gjuhët ajo copë letër e dëshirueshme deri në skaje …

Tash, pas një çerek shekulli qëndresë, përballjesh të lodhshme, udhëtimesh “shtigjesh të pashkelura”, pa busull nga vendlindja, mund të them se jemi qetësuar.

Kemi filluar të kërkojmë më shumë.

Të kërkojmë nënshtetësi…

Të bëhemi “grekë”, “italianë”, “gjermanë”, “anglezë”, “amerikanë”…e deri “australianë”.

Unë jetoj në Greqi tash 22 vjet. Kam letra 5-vjeçare që më lejojnë të udhëtoj, madje edhe të punoj në të gjithë Bashkimin Evropian.

Dua të marr nënshtetësi greke, të bëhem “grek”.

E dua po me ato motive që e do ti që jeton në Itali, Gjermani, Angli, Amerikë, Australi…

Mos i radhisim motivet…

Secili i din se i ka kaluar mbi palcën e kurrizit nga qafa në të ndenjurat e në fijet nervore nga truri tek gishtat e këmbëve…

Meditova mbi rreshta sepse Greqia ku jetoj po përmirëson kuadrin ligjor për dhënien e nënshtetësisë, duke nxjerrë rregulla të reja që u japin mundësinë mijëra emigrantëve që ta marrin atë.

“Duam, tha ministrii Brendshëm grek, që me qëndrimin tonë të dërgojmë mesazhet e duhura në të gjithë botën kundër ksenofobisë dhe racizmit.Duam t’i japim shanse të gjithëve, pavarësisht origjinës së tyre. Po përmirësojmë kuadrin ligjor për dhënien e nënshtetësisë.Vendosëm dhënien e mundësisë për fëmijët e lindur në vend, por që për arsye të ndryshme nuk përfitonin, si u jepet mundësia edhe shumë të tjerëve të marrin nënshtetësinë”.

Ministri i Brendshëm tha se po bëhen ndryshimet e duhura ligjore, për të mundësuar dhënien e nënshtetësisë tek:

personat që kanë mbi 12 vite që qëndrojnë në Greqi,

grup moshat mbi 65 vjeç,

personat me aftësi të kufizuar,

pjesëtarët e komunitetit rom të lindur në Greqi…

Sipas ministrisë së Punëve të Brendshme greke, në Greqi jetojnë 850 mijë emigrantë.

Statistikat tregojnë se 174.394 nënshtetësi janë dhënë në 2011-2017.

93 për qind e përfituesve të nënshtetësisë janë nga Shqipëria.”

Në “të thënë e në të bërë” ka gjithnjë “një det të tërë”.

Këtë e kam përjetuar fort në shpinë si gjithë të tjerët këtu e ma do mendja edhe atje ku mërgimtarët shqiptarë janë shpërndarë sa nuk ka qytet (nuk po e ekzagjeroj e të them fshat) në botë ku nuk flitet shqip.

Vendosa që sapo të miratohet ligji (gjithnjë me demonstrata para parlamentit e grushte brenda tij) të aplikoj edhe unë për nënshtetësi greke.

Pse mos ta bëj kur e ke bërë ti në Itali, Gjermani, Kanada, Australi, Kolumbi…

Një lutje kam për lëçitësit e këtyre radhëve: Mos më quani grek thjesht se do të marr nënshtetësi greke ashtu siç nuk do tu quaj unë italian, gjerman, anglez, amerikan, kanadez…

Jam shqiptar në gjak e gjini, ashtu siç jeni edhe ju shpërndarë si fara e hithrës.

Ama një gjë mesazh dua tu përcjell:

Fëmijëve, nipërve, mbesave u flisni shqip, kudo që jeni, në shtëpi apo në shëtitje. U mësoni të lexojnë, shkruajnë e këndojnë shqip…

Kërkojini me të gjitha mjetet demokratike shtetit që ta shtrijë mësimin e gjuhës shqipe kudo ku jetoni e punoni…

*Abdurahim Ashiku – Gazetar, Greqi

Kategori
Uncategorized

19 mijë shqiptarë aplikuan për azil në BE në 2018-n, të parët në botë në raport me numrin e popullsisë.

Numri i aplikuesve të azilit në vitin 2018 është i krahasueshëm me nivelin e regjistruar në 2014, para se ai të kapte majat në 2015 dhe 2016.

Janë rreth 19 mijë shqiptarë që kanë aplikuar për azil në një nga vendet e Bashkimit Europian në vitin 2018, sipas të dhënave të publikuara sot nga Eurostat.

Shqiptarët renditen në vend të nëntë për nga numri i azilkërkuesve në vlerë absolute, pas Sirisë, Afganistanit, Irakut, Pakistanit, Iranit, Nigerisë, Turqisë, Venezuelës. Në vend të parë në vlerë absolute, është Iraku, me rreth 81 mijë aplikime.

Në raport me vitet e kaluara numri i azilantëve shqiptarë ka rënë. Rekordi u arrit në 2015-n, kur kishte rreth 69 mijë aplikime, për të zbritur në rreth 33 mijë në 2016-n, dhe 26 mijë në 2017-n (shiko grafikun).

Por, në raport me popullsinë, shqiptarët vijojnë të duan të ikin më shumë se kushdo tjetër, edhe se vendet që janë në gjendje lufte. Monitor ka përpunuar të dhënat për numrin e azilantëve shqiptarë për 1,000 banorë, ku rezulton se në vitin 2018, për çdo 1,000 banorë aplikuan 6.6 persona, duke u renditur të parët në botë për nga numri i aplikimeve për azilantë në raport me popullsinë.

Në vend të dytë janë gjeorgjianët, me 4.6 aplikime për 1000 banorë, të ndjekur nga sirianët, me 4.4 aplikime.

Në total, sipas Eurostat, në vitin 2018, 580 800 azilkërkues për herë të parë kanë aplikuar për mbrojtje ndërkombëtare në Shtetet Anëtare të Bashkimit Europian (BE), duke rënë me 11% krahasuar me 2017 (654 600) dhe më pak se gjysma e numrit të regjistruar në vitin e pikut 2015 kur janë regjistruar 125646 aplikantët për azil të parakohshëm. Numri i aplikuesve të azilit në vitin 2018 është i krahasueshëm me nivelin e regjistruar në 2014, para se ai të kapte majat në 2015 dhe 2016.

 

http://www.monitor.al/19-mije-shqiptare-aplikuan-per-azil-ne-be-ne-2018-n-te-paret-ne-bote-ne-raport-me-numrin-e-popullsise/

Kategori
Uncategorized

Azilantët shqiptarë, harta e vendeve europiane ku kanë vërshuar.

Elida Musa aplikoi për herë të parë në dhjetor të vitit 2018 për azil në Francë. Elida ka një diplomë për infermieri. Megjithatë angazhimet që kishte për t’u përkujdesur për fëmijën si nënë beqare që është, nuk e lejuan që të bënte kurs gjuhe për të lidhur kontratë pune me Gjermaninë, duke e detyruar të shihte alternativën e Francës.

Vitet e fundit flukset e kërkesave për azil kanë qenë në rritje, kjo për shkak edhe të shanseve më të larta për tu pranuar kërkesa në Francë, në krahasim me vendet e tjera të BE-së. Vetëm gjatë 2018-s numri i azilkërkuesve në Francë ishte 8,280, nga rreth 19 mijë aplikime që ishin bërë në të gjithë Bashkimin Europian për atë vit, sipas të dhënave të raportuara nga Eurostat. http://www.monitor.al/19-mije-shqiptare-aplikuan-per-azil-ne-be-ne-2018-n-te-paret-ne-bote-ne-raport-me-numrin-e-popullsise/

LEXO EDHE:

Strazimiri ironizon Lleshajn ‘Shiko të kesh mjaftueshëm gaz për fëmijët dhe gratë’

Në total, për periudhën 2009-2018, numri i aplikimeve për herë të parë për azil nga shqiptarët 178,515 aplikime, duke u renditur vendi i parë i Europës për nga numri i lartë i azilantëve, sipas shifrave të Eurostat, të përpunuara nga Monitor. Rekordi u arrit në 2015-n, kur kishte rreth 69 mijë aplikime, për të zbritur në rreth 33 mijë në 2016-n, dhe 26 mijë në 2017-n (shiko grafikun). Në raport me popullsinë Shqipëria renditet e para në botë për numrin më të lartë të aplikimeve për azil në BE, duke kaluar edhe popujt që ikin nga vendet me konflikte.

Të dhënat e Eurostat që prej vitit 2009 tregojnë tre shtetet me flukse më të larta të azilkërkuesve shqiptare janë Gjermania, Franca dhe Mbretëria e Bashkuar. Flukset më të larta kanë qenë fillimisht drejt Gjermanisë, ku sipas të dhënave akumulative prej 2009 kanë aplikuar rreth 84 mijë shqiptarë, ose 47% e totalit të aplikimeve në dekadën e fundit. Numri më i lartë i aplikimeve ishte në 2015-n, me 54,760 kërkesa për azil. Më pas Gjermania kishte kritere më të forta për pranimin e azilantëve që kërkonin azil ekonomik, duke i dhënë prioritet kryesor të ikurve nga vendet e luftës dhe në vitin 2018-n kishte vetëm 1875 aplikime nga Shqipëria. Ndonëse Gjermania ka pasur kritere më të forta për pranimin e azilantëve, ka ndjekur politika lehtësuese për të tërhequr individët e kualifikuar drejt saj. Fillimisht ishin të diplomuarit në shkencat mjekësore, ndërsa tani po kërkon edhe të diplomuar në informatikë dhe shkenca kompjuterike.

Rreth 41 mijë shqiptarë kanë aplikuar për azil në Francë që prej 2009-s, duke u renditur vendi i dytë pas Gjermanisë me numrin më të lartë të azilkërkuesve, ose 23% e totalit të aplikimeve në dekadën e fundit. Aplikimet janë rritur vitet e fundit, duke u bërë dhe vendi më i preferuar për të aplikuar si azilant për shkak të lehtësive që ofronte shteti francez, sidomos për familjet me fëmijë të vegjël.

Aplikimet në Mbretërinë e Bashkuar kanë dukshëm diferencë me Gjermaninë dhe Francën. Prej 2009-s atje aplikuan rreth 13,600 shqiptar, rreth 8% e totalit të aplikimeve.

Greqia është e katërta në renditje, ku në 10 vitet e fundit ka pasur rreth 9,500 aplikime. Pas saj, e ndjekur nga Suedia me rreth 9,245.

Tendenca ka qenë në rritje edhe në vendet e Beneluksit. Në Holandë, Belgjikë dhe Luksemburg, së bashku, numri i aplikimeve i tejkalon 10 mijë.

Në krahasim me vendet e tjera, azilantët në Itali përbëjnë vetëm 2% të totalit të aplikimeve në dekadën e fundit. Komuniteti i emigrantëve shqiptar në Itali është i dyti më i madh atje dhe të ikur rishtaz  kanë më lehtësi për të gjetur nj vend për të qëndruar dhe për kë të kërkuar punë.

Edhe në vendet e Skandinave azilantët nuk i kalonin 2500 aplikimet.

Të dhënat të tjera po të Eurostat tregojnë se pavarësisht aplikimeve të larta, vendimet për merren për azilkërkuesit shqiptare janë shumë të ulëta, më pak se 1000 në vit. Shqipëria konsiderohet si vend i sigurt dhe azilantët e saj nuk shihen me shumë prioritet./Monitor

Kategori
Uncategorized

Ambasadorja e Paqes mësuese e gjuhës shqipe në Suedi.

Apo shkollat shqipe në Suedi, dhe mësuesja shqiptare Mirela Kurtesi Bicaku.

Një intelektuale dhe atdhetare me shpirt,që vepron në Suedi.

E ardhur para shumë vitesh si emigrante, ajo dhe familja e saj ka vite që janë qytetare të shtetit Suedez.

Ajo ka ndimuar në binjakëzimin e shkollave suedeze me ato shqiptare, duke ju dhënë edhe ndimë këtyre shkollave në shqipëri.

Mirela nje aktiviste e pa lodhur, gëzon respektin jo vetëm të nxenesve, kolegeve, por dhe qytetareve shqiptare dhe suedeze.

Mirela ka qene dhe është perkrahje per dhjetra familje shqiptare te ardhura rishtas ne suedi, duke i ndimuar ato.

Nje fjale e urte popullire thote.

Ku ka rrjedhur do pikoje.

E ska si tendodhe ndryshe me Mirelen kur ajo vjen nga nje familje patriotike e nderuar shqiptare.

E vecanta e ketyre shkollave në Suedi është se mësimi bëhet rregullisht perkrah gjuhes suedeze, ditën, dhe në ambjentet e shkollave, ku gjithshka paguhet nga shteti suedes, edhe rroga e mësueses.

Librat?

Mesuesi bën vetëm listën dhe gjith materialet shkollore që duhen, blihet nga shteti, duke ja u dhënë gjithshka falas nxënësve shqiptarë, por dhe të të gjithë kombësive të tjera.

Po cila është historia e familjes së Mirela Bicakut.

Gjyshi i mirelës nga e jëma z. Neki Estref Shahu,një nacionalist që lutoj për kombin, armik i betuar i komunizmit, i pushkatuar pa gjyq, 15 tetor 1946 gjetja e eshtrave 1992.

I nderuar nga Presidenti Berisha me medaljen “MARTIR I DEMOKRACISË” ne 21 korrik 1994 me nr dekreti 893.

Me motivacionin :

SAKRIFIKOI JETEN E TIJ NE LUFTE KUNDER FASHIZMIT DHE KOMUNIZMIT PER NJE SHQIPERI TE LIRE DHE DEMOKRATIKE

Po ashtu dhe i gjyshi nga babi Xhelal Xhelali _Kurtesi ,burgosur nga regjimi komunist e shpronesuar pronat e gjithe orendite shtepiake, duke i marrë edhe mullirin e kafese prej floriri,prona te cilat nuk i rimoren me kurrë.

Studente e dhjetorit ’90 e brymosur dhe e etur per liri e demokraci ,anetare nder te parat e PD duke dhene ndihmen e kontributin e saj bashkë me të jatin Pellumb Kurtesi i cili deri diten e fundit nuk u lodh dhe punoi me ndershmeri per rritjen e struktures se PD ne qytetin e Patosit.

Respekt për keta pinjolle nga familjet e medha nacionaliste, atdhetare qe luftuan gjithe jeten ne mbrojtje te trojeve shqiptare dhe kunder komunizmit.

Familje qe me dinjitet asnjehere nuk kerkuan hakmarrje por nje shqiperi demokratike ku te gjithe te munden te jetojne e punojne si qytetare.

Kategori
Uncategorized

Denoncimi: Deputeti Alket Hyseni më grabiti pronën në Dhërmi

Alket Hyseni është një pesomazh i njohur si ish doganjer në Kakavie i cili u pushua nga puna më 2006 për vjedhje, ndërsa sot është njeriu që pretendon të jetë kandidat i PS për Bashkinë e Sarandës.

Një zonjë e quajtur Irini Bua ka denoncuar publikisht deputetin e PS në Vlorë, Alket Hyseni. Ajo tha se përmes dokumenteve të falsifikuara, Hyseni ka përfituar 11 mijë metra tokë në bregdetin e Dhërmiut, ku do të ndërtohet një fshat turistik nga kompania e Papulit. Duke folur në një lidhje të drejpërdrejt për emisionin “Të paekspozuarit” në TCH, zonja Bua u shpreh:

Janë falsifikuar dokumentet e pronësisë nga shtetasi Ilia Taka, një person i arrestuar për falsifikime. Pikërisht tek ky person ka blerë tokën deputeti i PS. Po kështu, Irini Bua tha se ka paditur edhe ish- kreun e Prokurorisë së Vlorës, Ramadan Troçi. “I lutem znj. Marku të vërë dorë në prokurorinë e Vlorës. Vlora ka probleme shumë me pronat”, tha Bua, duke apeluar kryeprokuroren Arta Marku.

Po kështu ajo tha se pasi Alket Hyseni na tjetërsoi pronësinë e tokës, Rama tha leje për fshat turistik. “Alket Hyseni ka bërë marrëveshjen me kompaninë e Mirela Papulit. Nuk mund të ketë Alket Hyseni dhe kompania Papuli pronë në Dhermi, dhe ne të mos kemi asnjë metër katror tokë. Kanë dhënë leje ndërtimi Papulit për ndërtimin e një fshati. I bëj thirrje kryeministrit Rama që të pezullojë këtë vendim”, theksoi ajo.

Mbi çështjen e pronave në bregdetin e jugut është shkruar edhe më herët.

Më poshtë shkrimi i rrjetit të gazetarëve investigativ BIRN mbi këtë çështje, botuar në nëntor të vitit 2017.

Në Dhërmi, në zonën e quajtur Perivolo, Irini Bua shikon çdo ditë se si në pronën që ajo thotë se e ka trashëguar nga të parët, po ndërtohet me firmën e kryeministrit një resort tjetër turistik i quajur ‘Ionian Olea’ -i vendosur gjithashtu në një zonë për investime strategjike në turizëm.

Edhe pse Bua ka bërë padi në prokurori për pronën dhe ka një urdhër gjykate që ndalon tjetërsimin e saj deri në përfundim të hetimeve, ajo shprehet se shitjet kanë vazhduar.

“Mbas vendimit të gjykatës që bllokon pronën deri në shqyrtimin e çështjes këtu janë bërë shumë shitblerje, prona është tjetërsuar komplet,” tha Bua.

Bua endet prej vitit 2002 dyerve të gjykatave dhe thotë se nuk do të heqë kurrë dorë nga e drejta e saj mbi pronën e trashëguar, ku ka si shpresë të fundit Gjykatën e Strasburgut.

Të pyetur nga BIRN, drejtori i projektit “Green Coast”, Ervin Kajno si dhe investitorët e projektit “Ionian Olea” Mirela Papuli dhe Artan Dumi, thanë se janë në dijeni te pretendimeve për pronësisë e tokës ku ato po ndërtojnë.

Investitorët shtuan se ata nuk janë pronarë të tokës, por kanë nënshkruar kontrata zhvillimore me subjektet që kanë pasur dokumente të certifikuara, të cilat nëse hidhen poshtë nga gjykatat ose institucionet e tjera shtetërore, ata do t’i respektojnë duke i kaluar përqindje të projektit tek personat që do të arrijnë ta argumentojnë ligjërisht pronën e tyre.

“Ne nuk kemi blerë asnjë pronë tashmë, pasi jemi në dijeni të problematikës që ka zona sa i përket çështjeve të pronësisë, qoftë për shkak të mbivendosjeve ashtu dhe të konflikteve që kanë palët me njëri- tjetrin,” tha Ervin Kajno.

“Për këtë arsye ne po nënshkruajmë vetëm kontrata zhvillimore me personat që kanë dokumente të certifikuara. Po kështu, në rast se nesër, personat me të cilët ne po nënshkruajmë kontrata zhvillimore do të atakohen me vendime gjykate apo dhe nga institucionet e tjera shtetërore, ne jemi të hapur që përqindja e interesit t’i kalojë individit që arrin të argumentojë ligjërisht pronën e tij,” shtoi ai.

Investitorët e projektit ‘Ionian Olea’, mbajtën një qëndrim të ngjashëm.

“Jemi më dijeni të konflikteve, ne si kompani nuk kemi blerë prona, ndaj dhe nuk jemi pronarë të tokës, por kemi kontrata zhvillimore, që do të thotë se nga zhvillomi i zonës në bazë të marrëveshjes pronarët do të përfitojnë përqindjet e tyre sapo objekti të vihet në punë,” tha Mirela Papuli për BIRN.

VIDEO/ Denoncimi: Deputeti Alket Hyseni më grabiti pronën në Dhërmi

Kategori
Uncategorized

Si u rrit dhe u zhvillua ushtria më e madhe e mercenarëve të fjalës së lirë.

Biznesi i fjalës

Nga Erl Kodra

Puna me fjalën është një ndër zejet më të vështira. Kështu ka qenë, është dhe do të jetë. Zakonisht kohës i kanë mbijetuar ato fjalë që kanë lindur prej dashurisë për njeriun dhe të vertetën. Njerëzimi njeh si vlera të padiskutueshme ata mjeshtra që, pavarësisht kostove personale dhe jetës plot mungesa, arritën të ndriçojnë shoqërinë njerëzore. Kompromisi për një jetë më të mirë nuk ishte arsye e mjaftueshme për të mohuar të vertetën. Kjo është arsyeja kryesore e progresit njerëzor.

Diçka e tillë nuk ndodh me shoqërinë shqiptare. Me sa duket, Shqipëria vazhdon të mbetet peng i njerëzve të vegjël, demagogëve par exellence, që nuk kanë lidhje me dinjitetin njerëzor, parimet humane ose ndershmërinë njerëzore. Vlera të tilla duket sikur nuk konsiderohen fare, për më tepër, nëse tek ndonjëri ka mbetur ndonjë shenjë e vogël ndershmërie dhe dinjiteti, zaten pikërisht këta demagogë që sot merren me biznesin e fjalës, i mbysin me frymën e çartur të denigrimit.

Çfarë është kjo gjamë që e ka kapë për fyti shoqërinë tonë, që po e pengon të shohë kahë e verteta? Si ka mundësi që mashtrimi, kurvëria, vjedhja, grabitja dhe vrasja të mos ndikojnë më mes nesh, por ato të shikohen si normalitet? Si është e mundur që ata që punojnë me fjalën, të mbajnë përbrenda ndërgjegjes së tyre të verteta llahtarë, ndërkohë që në publik artikulojnë të tjera fjalë, krejt të ndryshme nga llahtaria? Si mundet të kenë stomak aq të fortë, sa të legjitimojnë vjedhjen masive, krimin masiv, braktisjen masive dhe urinë e një populli të tërë? A nuk kanë shqisa njerëzore këta përbindësha?

Po shpjegohem më thjeshtë.

Formalisht, Shqipëria është një demokraci parlamentare, ku po formalisht, jetën politike e domonojnë “e majta” dhe e djathta (ju lutem vini re thonjëzat!). Po çfarë ndodh realisht?

“E majta shqiptare” ka 75 vjet në një agresion sistemik (të pandërprerë) kundër të djathtës shqiptare. Deri në vitin 1990 ishte Neni 55 i Kodit Penal që varroste për së gjalli fjalën e lirë nëpërmjet vrasjes, burgosjes së gjatë, punës së detyruar dhe trajtimit çnjerëzor dhe degradues të çdo zëri që mëtonte të thoshte ndonjë gjysëm të vertete. Këtë fat ka patur edhe autori i këtyre rradhëve.

Rrethanat e reja politike të “demokracisë parlamentare” ndryshuan qasjen e të “majtës” shqiptare. Në kushtet e reja ku formalisht fjala e lirë mbrohet nga Kushtetuta e Republikës, ndryshoi edhe strategjia. Biznesi i fjalës duhej ngritur në një dimension të ri, ku shkruesit do të rekrutoheshin në masë; në shërbim. Strategjia e re ishte kjo: media duhet të jetë gjithmonë “e majtë”, shkruesit po ashtu, duhet të mbrojnë “idetë e majta”, ndërsa çdo talent që mëton të merret me biznesin e fjalës duhet rekrutuar, ku të gjithë në bllok do të sulmojnë Partinë Demokratike. Pandërprerë, papushim, fort dhe brutalisht.

Kështu lindi, u rrit dhe u zhvillua ushtria më e madhe e mercenarëve të fjalës së lirë. Sot kjo ushtri duket gati e pathyeshme, me rekorde të pabesueshme të deformimit moral, ku kanë arritur të infiltrojnë konceptet më të pabesueshme të tjetërsimit. Këtu, përsëri duhet një shpjegim më i detajuar se për çfarë është fjala.

Relativizimi

Në fillim ata përdorin relativizimin. Domethënë; barazojnë diçka shumë të keqe, me diçka që nuk ka ndonjë të keqe. Sillen paksa si naivë, duke u përkundur mes një lloj paanësie të shtirur, sikur ua do profesioni të jenë të tillë, dhe këtë e bëjnë në emër të “standarteve të larta profesionale” që ata ndjekin. Kjo është karakteristikë kryesisht Blend Fevziut, fenomenit televiziv që dominon dhe përpunon opinionin publik shqiptar prej më shumë se 20 vitesh.

Blend Fevziu përkundet në atë lloj gazetarie që në dukje të parë rend pas zotërimit të audiencës, por në fakt nuk është ky qëllimi kryesor. Zotërimi i audiencës nuk ka karakter komercial, sepse Shqipëria nuk është një treg që sjell fitime nga komercializmi. Zotërimi i audiencës ka karakter të theksuar politik, sepse vetëm kështu përpunohet opinioni publik, sipas nevojave të pushtetit politik. Kjo është arsyeja kryesore pse gazetari Blend Fevziu shpërblehet me shuma të tilla sikur Shqipëria është një treg mediaik me 50 milion banorë. Tre reklama gjatë emisionit janë asgjë, janë një hiç.

Por ai ka edhe njëlloj profesionalizmi, më tepër të dhuruar se sa të merituar nga ata që kanë patur interesa të promovohen nga ai. Parimi se “nuk ka reklamë të keqe” në këtë rast vlen.

Blend Fevziu duket sikur mban njëlloj qëndrimi të veçantë; ai nuk ka një mendim të vetin. Përshembull, ai e konsideron normale shpërlarjen nga akuzat publike të prokurorisë të personazheve të krimit dhe të politikës, ku avokatët ftohen live të bëjnë mbrojtjen e tyre. Nuk bën asnjëherë pyetjen e duhur, por gjithmon bën pyetjen që e bllokon prekjen e temës tabu, ndërsa ndërhyn fort me shkopin e gjatë dhe ndërpret çdo ligjërim që mund të çojë në nxjerrjen e ndonjë fakti komprementues. Nuk i bëjnë përshtypje faktet, sado tronditëse të jenë, ndërsa skandalet parakalojnë njëri pas tjetrit në pasarelën e “Opinion”. Në këtë mënyrë, ndodh zhvlerësimi i çdo skandali sado i madh qoftë ai, duke relativizuar gjithçka ndodhë nga e hëna në të dielë, sistematikisht, prej 20 vitesh. Kështu, “Opinion”-i i Blend Fevziut e zhvlerëson fjalën e lirë si mision dhe qëllim fisnik.

Kështu ndodhë, sa kohë që fjala e lirë përfaqësohet nga Blend Fevziu.

Situata alarmante

Biznesi i fjalës në Shqipëri nuk ka kurrfarë lidhje me misionin fisnik. Kjo punë është kthyer në një punë të ndyrë dhe është shpërndarë në mediat më të rëndësishme të vendit. Duket se një dorë e zezë komandon nga platforma, ndërsa kinse gazetarë “të pavarur” me emër të madh luajn në kufinjtë e “llogjikës së lejueshme”. Domethënë; pas fakteve që provojnë skandalin, ata thonë; “okej, por kjo nuk do të thotë shumë, nuk është e mjaftueshme”. Asnjëherë skandali nuk është mjaftueshmërisht i madh, pavarësisht se personazhi kryesor i skandaleve sistemike është lideri i “majtë”, Kryeministri Edi Rama. Se çfarë duhet të mjaftojë, ata nuk e përkufizojnë kurrë. Se harrova, ata i kanë dhënë vetes të drejtën që të definojnë cilësorët e skandaleve të tilla. Për shembull, për ata nuk ka ndonjë problem të madh blerja masive e votave nga Kryeministri Edi Rama, sepse kjo sipas tyre “nuk ka ndikuar në rezultatin e zgjedhjeve”. Ama, asnjëri nuk e thotë se pse i bleu votat Edi Rama nëse ato nuk do të ndikonin në rezultatin e zgjedhjeve. Për më shumë, ata nuk e konsiderojnë asnjëherë faktin se Kryeministri Edi Rama është ideatori, përgjegjësi dhe zbatuesi i skandaleve kriminale që kanë mbërthyer vendin.

Biznesi i fjalës është kthyer në një biznes me fitime të mëdha për ata që e praktikojnë. Çdonjëri prej tyre ka një histori intriguese personale se si ka shërbyer gjatë karrierës fantastike. Personazhet mediatik të përditshëm dhe të përnatshëm tashmë kanë pushtuar gjithçka që lëvizë në ekrane, gazeta dhe portale. Për ata, Kryeministri Edi Rama gjithmon ka të drejtë. Ndërsa Opozita është armike e Shqipërisë, është deskrutive, hedh baltë, nuk ka frymë, nuk ka program.

Ata nuk e dallojnë fare gjendjen ku jemi; madje as nuk denjojnë ta dëgjojnë faktin se shqiptarët në shumicë janë në zgrip të ekzistencës, nuk duan t’ia dinë se Shqipëria është në duart e një njeriu që po e përdorë pamëshirë si plaçkë lufte, në kushtet kur jemi pa Gjykatë Kushtetuese, pa Gjykatë të Lartë, me një Parlament pa opozitë në duart e Edi Ramës dhe Gramoz Ruçit, që po e çojnë vendin drejt një Lufte Civile.

Më sipër unë përmenda emrin e një gazetari emblemë si një biznesmen i fjalës; Blend Fevziut, si përfaqësuesi më tipik i species. Në të vertetë ata janë shumë, të shumtë dhe të mirë organizuar, të gjithë në shërbim të një njeriu; Kryeministrit Edi Rama. Emrat e tyre ju i njihni shumë mirë. Po ashtu, ju i njihni edhe “standartet e larta” të gazetarisë së tyre, që nuk shohin asnjë të keqe tek Kryeministri Edi Rama, asnjë problem tek shoqëria shqiptare, nuk shohin varfërinë, mjerimin, braktisjen e vendit; nuk shohin grabitjen e hapur të Buxhetit të Shtetit dhe ndarjen e tij si plackë lufte. Mbi të gjitha, asnjëherë nuk u ka bërë përshtypje fakti se Sherbimi Informativ i Shtetit ka raportuar periodikisht tek Kryeministri Edi Rama situatën e Sigurisë në vend, përfshirë edhe emrat e mbi 100 zyrtarëve më të lartë të Policisë së Shtetit si kultivues dhe trafikantë droge, ndërkohë, Kryeministri Edi Rama e mohonte faktin, e injoronte faktin, dhe mbronte një Ministër të Brendshëm të përfshirë direkt në trafikun ndërkombëtarë të drogës.

Ajme, këta biznesmen të fjalës nuk merren me gjëra të tilla. Për ata fakti nuk është i tillë sa kohë që ai nuk konsiderohet nga vetë ata.

Puna është se “biznesi i fjalës” nuk është diçka e zakonshme, njësoj si bizneset e tjera. Zakonisht, të shesësh sapunin për djathë është një punë e pisët; por të shesësh shkatërrimin e vendit si “shtetformim” është më shumë se punë e pisët. Se çfarë emri mund t’i vëmë këtij biznesi, mbetet për t’u parë.

Por diçka është e sigurtë; pavarësisht agresionit sistemik të “gazetarëve” të tillë, shqiptarët e kanë tejkaluar retorikën e tyre. Me sa duket, sistemi imunitar i vetëdijes njerëzore, ka prodhuar anticorpet për t’i mbijetuar propagandës më të ndyrë mediatike që është parë ndonjëherë mbi dhe.

Biznesmenët e fjalës po dalin nga tregu, propaganda e tyre nuk ka më efekt. Fakti është se “Opinion”-i i Fevziut mund të lustrojë dhe justifikojë realitetin virtual të Edi Ramës, por nuk mundet të mbushë humnerën në krye të shtetit, as tavolinat bosh në shtëpitë e qytetarëve.

“Faktet nuk pushojnë së ekzistuari për shkak se ato injorohen.” ka thënë Aldous Huxley

Kategori
Uncategorized

Vuaj makthet e kohës së burgut, në ëndërr jam o në Spaç, o në Ballsh, o në Qafë Bari

Shkruan Lekë Frroku:

“Kam 28 vjet që kam dalë nga burgu, dhe e dini se çfarë ndodh me mua? Ditën jam i lirë, kurse natën vazhdoj të jem akoma në burg, sepse vuaj nga makthet e kohës së burgut. Dhe nuk kalojnë dy netë rresht pa m’u shfaqur një ëndërr e tillë: sikur shkoj në zyrën teknike, edhe pyes se edhe sa vjet burg më kanë ngelur. Herë më thonë edhe katër vjet e herë më thonë edhe dy vjet….”

Fytyrat e Kristo Vangjelit, Rrapo Dhimos, Maringlen Rrapit, Thoma Janos, Mark Pëllumbit e Zef Dedës, do të mbeten përjetë në mendjen e Lekë Frrokut. Janë personazhet që i kanë bërë shumë keq në jetën e tij. I kanë bërë aq keq, sa edhe sot pas rreth 50 vitesh, do të pranonte më parë pushkatimin, se sa të binte edhe një herë në dorën e tyre.

Në 4 shtator 1976, Lekë Frroku e pa veten me duar ndër pranga. Ishte vetëm 23 vjeç. Pak momente pas arrestimit, në degën e brendshme të Krujës, hetuesi i thyen dorën. Pak orë më pas, nga torturat dhe rrahjet me mjete të forta, i thyen dy brinjë e në fund, i rithyen dorën që i kishte thyer pak orë më parë. Akuzohej për “përgatitje për arratisje”, por edhe se ndiqte muzikën italiane.

Lekën e pritën në hetuesi, Kristo Vangjeli hetues i Ministrisë së Brendshme; Rrapo Dhimo, hetues i Ministrisë së Brendshme, Maringlen Rrapi, Thoma Jano, të hetuesisë së Krujës. “Kur më arrestuan, gjëja e parë që kanë bërë në hetuesi, është që më thyen dorën me hekura gjermane. Siç e sheh (tregon dorën), dhe sot e kësaj dite, nuk e kam në rregull. Pastaj, duke më shkelur polici, më thyen dy brinjë. Por asgjë nuk ishte thyerja e dorës dhe e brinjëve, krahasuar me rithyerjen e tyre. Dmth, kur e dinte që i ke të thyera, hetuesi t’i thyente për së dyti. Bile, edhe për së treti. Dorën e thyer, nga enjtja, nuk e zinin hekurat;

atëherë ai i zbërthente komplet dhe pastaj i fuste nga lart. Kjo ishte vdekje. Po të më thoshin sot “Pranoji gjithëçfarë të themi, dhe do të pushkatohesh”,  ose “Prano torturat, por mos prano akuzat”,  automatikisht do të kisha thënë: “I pranoj të gjitha dhe më pushkatoni”. Sepse ato tortura, nuk mund t’i duroj më. Durohen kur je i ri me sa duket, saqë sot habitem edhe vetë”, rrëfen Leka në një intervistë për ”Zërat e Kujtesës”.

Gjyqi i Lekë Frrokut kishte zgjatur tri ditë e më pas. Ai u dënua me 17 vjet burg, me akuzën për arratisje dhe atë të shafaqjeve të huaja. Pas gjyqit, ai u dërgua në burgun e  Spaçit. Pas afër 5 vitesh në Spaç, Leka u transferua në burgun e Ballshit, për t’u kthyer sërish në burgun e Qafë Barit, në vitin 1982.

“Në Qafë Bari kam përjetuar edhe përvojat më rrënqethëse. Na hipën në autobus, nuk e dinim se ku po na çonin. Arritëm në Qafë Bari. Drejtor burgu kemi pasur Edmond Cajën, i cili më vonë, u bë nën-kolonel në Ministrinë e Brendshme. Punonim si kafshë, por isha i ri atë kohë… Një minator duhej të bënte një front me bira, me martel. Po të mos i bëje, të fusnin në birucë. Në birucë të mbanin një muaj. Batanijet t’i linin vetëm nga ora 10:00 e darkës deri në 5:00 të mëngjesit. Në ora 5:00 të vinin e t’i merrnin dhe do të duhej të rrije në dysheme. 70 cm e gjerë dhe 170 e gjatë. Në atë birucë, fusnin nganjëherë deri nëntë vetë njëherazi. Stivë, mbi njëri-tjetrin si thasë çimentoje. Kishte vend vetëm për t’u mbështetur te njëri-tjetri, s’kishte vend për t’u shtrirë. Gjatë gjithë ditës, vetëm në çimento. Të linin vetëm 3 cigare në ditë: një në mëngjes, një në drekë dhe një në darkë. Duhanin tonë sigurisht, por komanda ta ndizte vetëm tri herë në ditë.

Revolta e Qafë Barit

Revolta ndodhi në 22 maj 1974. Unë kam pasur një polic roje në punë, që quhej Kujtim Karaj. Ishte dibran dhe një nga policët më të mirë. Pas revoltës, e çuan roje biruce në hetuesinë e Pukës, ku kishin çuar edhe të burgosurit e Revoltës së Qafë Barit, dhe prej tij  mora vesh gjithçka që u bënë të burgosurve. Pra, bëhet fjalë kur arrestuan Tom Ndojën, Sokol Zef Sokolin, Lazër Shkëmbin, Bajram Vuthin e të gjithë të tjerët. Ai tregoi se si Toma, ngaqë i kishin lënë pa ushqim dhe pa ujë për katër ditë rresht, “ka rrëmbyer kovën

ku shtrydhej lecka e dyshemesë dhe i ka pirë ujin.” Ai më tha se Tomës i kishin nxjerrë njërin sy. Sokol Sokolit i kishin nxjerrë njërin sy dhe shpatullën. Të tilla pasoja mizore pati revolta e Qafë Barit.

Aq të rënda kanë qenë torturat, saqë Tom Ndoja dhe Sokol Sokoli e kanë pritur pushkatimin duke thënë: “Aman na pushkatoni! Mos na torturoni më.” Sandër Sokolin e këputi polici në shpinë. Ndodhi kështu: iu vërsulën dy policë; njëri e kapi Sandrin te koka dhe tjetri te këmbët, dhe e thyen në mes. Pra, i thyen shtyllën kurrizore. E lanë vdekur në vend. Nuk i dihet as varri se ku e ka. Eshtrat e Tomës e të Sokolit janë gjetur, kurse të Sandrit jo. Kjo ka qenë ngjarja më rrënqethëse e të gjitha viteve të mia të burgut.

Si filloi revolta?

Ndue Pisha nuk bëri normën në minierë. E morën policët dhe e lidhën. Ky, ashtu siç ishte,  megjithë hekura, erdhi dhe u fut në kamp. Shokët e tij që ishin nga Tropoja, Lekbibaj a Shkodra, e rrethuan dhe nuk e lanë policinë ta merrte. Ky është momenti kur nisi revolta. I kemi nxjerrë policët dhe oficerët jashtë dhe për 12 orë, kemi qenë pothuajse të lirë. Pas kësaj, ka ardhur me helikopter një i Ministrisë së Brendshme, Agron Tafa besoj se quhej. Ai dha urdhër që për dhjetë minuta, të dorëzohen ata që kanë emrin në listë, “përndryshe, do të hapim zjarr në gjithë kampin!” Dhe që të mos ndodhte kjo, për të mbrojtur të tjerët, kush kishte emrin në listë u dorëzua. Pra, ndryshe nga revolta e Spaçit, kjo qe krejt spontane dhe zgjati vetëm një ditë. Pastaj vinte Edmond Caja në kamp dhe kapte njërin prej nesh, psh Ramiz Memçen që ishte shkrodran dhe shoku im, dhe jepte urdhër: ”Rriheni!”. Policët, ndërkohë që e rrihnin, pyesnin njëri-tjetrin se çfarë ka bërë, pse po e rrihnin. Nuk e dinin as ata vetë se pse po e rrihnin. Dmth, krejt kot, për të krijuar terror.

Një ngjarje tjetër nga Qafë Bari: na zhvishnin në mes e sipër lakuriq, për të na kontrolluar. Kjo punë si dimër, si verë, po njëlloj. Dhe e bukura ishte, se polici, edhe pse unë isha lakuriq, më kontrollonte me duar, a thua se kisha fshehur gjë nën lëkurë. “Ore, – i thashë, jam lakuriq!” Dhe polici i nxehur më tha: “Ju jeni armiq! Ju e futni dinamitin edhe në trup dhe e lëshoni kundër nesh!”

Kam 24 vjet që kam dalë nga burgu, dhe e dini se çfarë ndodh me mua? Ditën jam i lirë, kurse natën vazhdoj të jem akoma në burg, sepse vuaj nga makthet e kohës së burgut. Pra, në një farë mënyre, vazhdoj të jem akoma në burg. Në ëndërr jam o në Spaç, o në Ballsh, o në Qafë Bari. Dhe nuk kalojnë dy netë rresht pa m’u shfaqur një ëndërr e tillë: sikur shkoj në zyrën teknike edhe pyes se edhe sa vjet burg më kanë ngelur. Herë më thonë edhe katër vjet, e herë më thonë edhe dy vjet.

Një dajë të gruas sime, Dodë Gegë Bajraktari quhej, e kisha në burg. Ishte prej Manatie. Kur ndodhi revolta në Qafë Barit, Konstandin Gjordenit i gjuajti policia dhe i ngeci plumbi në sup. Doda e mjekoi. Pas revoltës, Dodën e futën në birucë ngaqë mjekoi Kostandinin. Kur ka dalë, ju betohem se ato pantallonat e kuqërremta të burgut nuk i hiqeshin dhe jam detyruar t’ia pres me gërshërë, bashkë me benevrekët e pambukut që mbante nën to, sepse i kishin ngjitur në mish prej gjakut. Aq fort e kishin torturuar. Mbaj mend Dodën që më tha: “Më janë dhimbsur policët, se po u shkonin djersët çurg duke më rrahur.”

Burgu i Ballshit…

Në Ballsh nuk punohej. Na jepnin 600 gramë bukë dhe gjellën që ishte ujë. Më ka ndodhur që kam gjetur krimbin në spinaq, të zier në të, dhe kur më ra në pjatë, ndava krimbin veçmas, dhe hëngra spinaqin. Por në Ballsh ka pasur dhjetëra që kanë vdekur nga uria. Po të mos kishe ndihma nga shtëpia, ishe i marrë fund.

Një kushëriri im, Nikollë Zefgjoni, në burg thoshte: “Zotit nuk i dua tjetër, vetëm të më nxjerrin e të ha jonxhë e të mbush barkun.” Aq e madhe ishte uria. Kur shkova në Ballsh, Nikollën e gjeta atje. Unë nuk isha mësuar me uri, por atje kuptova se uria ndahet në tri faza: uria, zia, dhe babëzitja. Unë kisha marrë ushqime me bollëk nga Spaçi dhe i thashë Nikollës: “O Nikollë, po ziejmë nja gjysmë kile makarona!” “Çfarë me i ba?! Me i fut në vesh? Nuk më dalin.” – tha Nikolla. “Por po ziejmë një kile atëherë.” – i thashë. “Nuk më dalin,” – tha. Si përfundim ziem dy kile makarona me një litër vaj ulliri në një tenxhere tetëkilëshe. Unë hëngra dy garuzhda ndoshta, kurse pjesën tjetër e hëngri ai. Ju betohem se nuk la më shumë se tri gisht makarona në fund të tenxheres. Bile edhe kur u kthyem nga apeli, e pashë të shkonte prapë te tenxherja. Pas disa ditësh, kur u ngop, nuk mund të hante më shumë se një garuzhdë a dy.

Persekutimi i familjes

Baba më vdiq në vitin 1985, kur unë ndodhesha në burg. Vetëm 13 njerëz i shkuan në varrim. Baba e kishte bërë vetë varrin, dy vjet para se të vdiste; e dinte se unë nuk do të lirohesha sa kohë ai të ishte gjallë. Dhe kur vdiq, shkuan për të porositur arkivolin, dhe kryetari i kooperativës iu është përgjigjur: “Do të shkojmë të presim plepin, do ta sharrojmë, dhe do ta lëmë të thahet.” Pra një punë që donte shtatë a tetë ditë. Shkurt, as arkivol nuk i dhanë. E dyta: Sigurimi i Shtetit regjistronte emrin e gjithkujt që guxonte të vinte në mort. Njerëzit kishin frikë, ndaj edhe shkuan vetëm 13 vetë në varrimin e babës. Kurse para dhjetë vjetësh, në varrimin e nënës, më erdhën 500 vetë.

400 vetë në burg për Çelentanon

Një pjesë e akuzës ndaj meje ishte edhe pse kisha dëgjuar Çelentanon. Janë 400 vetë që janë dënuar në atë kohë me burg, vetëm pse kishin dëgjuar Çelentanon në Shqipëri. Pas vitit 1990 madje kanë krijuar dhe një shoqatë. Kishte raste kur mundeshim të shihnim në televiziorin e dhomës së kulturës ndonjë stacion ialian. Një herë na zuri polici duke parë Celentano-n, Morandi-n e të tjerët, na futi në birucë. “Bëjmë grevë urie,” – i thashë Sherifi Merdanit, sepse po të ishe në birucë e të kishe shpallur grevë urie, nuk të rrihnin, sepse komanda njoftonte me shkrim Ministrinë e Brendshme se “filani dhe filani janë në grevë urie”. Pra, nuk na rrihte kush.

Sa erdhi polici për të sjellë ushqimin, unë i thashë: ”Jam në grevë urie!”. Por Sherifi nuk qe dakord; donte të hante. Unë u përpoqa edhe njëherë dhe i thashë: “Shpall more grevën, se të rrahin!” Ai nuk ndërroi mendje. Në rregull. Hëngri mëngjesin dhe hëpërhë nuk e prekën me dorë. Po kështu edhe drekën. Por në darkë erdhën dhe e rrahën me sa fuqi që kishin. E rrahën me dru stufe. Dhe po ta shihni me kujdes Sherifin sot, ka tre fraktura në kockën e ballit, në tre anë të ndryshme. Këto shenja janë pikërisht prej kësaj rrahjeje për të cilën po ju tregoj. Pastaj e morën dhe e çuan në infermieri dhe nuk e kthyen më në birucë, por frakturat i mbetën. Aq e rëndë qe, sa Sherifi thoshte: ”Unë as kur të lirohem, nuk do t’i dëgjoj më ato këngë!”

Takimi pas 30 vitesh me policin mizor

Nikollë Uka, ishte polici që e këputi në shpinë Sandër Sokolin. Plus që rrahu edhe të tjerët. Për Nikollë Ukën kisha dëgjuar që kishte një goxha klub në Dardhë të Pukës. Ka qenë viti 1996, kur shkova në klubin e tij, i shoqëruar me dy njerëz të tjerë. Pasi biseduam dhe i tregova këtyre dy shoqëruesve se kush ishte i zoti i lokalit, ata më thanë: “A mund t’ia thuash përballë, sy ndër sy?” “Po” – i thashë. Klubi ishte i madh, dykatësh. Hymë brenda. Për fat, atë çast, u ndal një autobus i Shkodrës dhe pasagjerët u ndalën për të pirë ndonjë kafe a ndonjë gjë në lokal. Kur na solli birrat, Nikolla më pa dhe u hodh: “Lekë, jemi shokë, dashamirë..!”

“Kur u bëre shoku im ti?! Ty të ka pjellë Nexhmija prej hundësh.” – i thashë. Ndërkohë po më dëgjonin gjithë pasagjerët e autobusit. Të them të drejtën, edhe frikë pata, se në mos ai, ndonjë shok i veti, mund të vinte dhe t’ma këpuste me levë kokës.

“Ti ke këputur Sandër Sokolin në kurriz. I ke marrë jetën. Ke rrahur me qindra të burgosur. Ti duhesh vrarë; s’e meriton të jetosh!” – i thashë pastaj. Ai s’foli. Deshi të na ofronte birra, por unë nuk pranova në asnjë mënyrë dhe u ngrita e dola.

Intervista është marrë nga cikli “Zërat e Kujtesës”, me autorë Luljeta Lleshanaku dhe Agron Tufa

Kategori
Uncategorized

DOSJA: Kush e spiunonte Aleksandër Kondon dhe a u pagua ai nga UDB-ja jugosllave?

U aksidentua apo e vranë në Nju Jork?

Vdekja e legjendës se peshëngritjes shqiptare, Aleksandër Kondo, vijon të jetë e mbuluar me mister, edhe sot pas më shumë se 3 dekadash. Në vitin 1985, ai shfrytëzoi kampionatin Europian të peshëngritjes në Poloni për t’u arratisur në ish-Jugosllavi, e më pas në Amerikë.

Por, ndërsa familjarët përpiqen që të gjejnë të vërtetën, Top Channel zbulon për herë të parë dhe ekskluzivisht dosjen e përndjekjes së tij nga Sigurimi i shtetit, para dhe pas arratisjes së bujshme.

Gazetari Endi Tufa ka siguruar dosjen me mbi 100 faqe nga informatorë të ndryshëm, brenda dhe jashtë vendit. Ajo është cilësuar si dosje e kategorisë më të lartë të shërbimit sekret, e klasifikuar si “2A”.

Në emisionin “Exclusive”, mbrëmjen e kësaj të diele patët mundësinë të mësoni anën e panjohur sesi spiunohej Aleksandër Kondo.

“Në qytetin e Titogradit, nga verifikimet e bisedat e bëra deri tani, në përgjithësi në ambiente, lokale tregtie, hotele dhe në stacionin hekurudhor të trenit për mallrat, del se ngjarja e ndodhur nuk është mësuar nga qytetarë dhe punëtorë jugosllavë. Më datën 2.6.1985 spedicioneri i “Jugospetit” në stacionin e trenit të mallrave, midis të tjerave tha: “Më datë 1.6.1985, vëllai im (oficer i UDB-së me punë në Titograd) më tregoi se ditë më parë në Titograd janë zhdukur dy sportistët shqiptarë që vinin nga Polonia. Ekzistojnë rrethana të tilla që Aleksandër Kondo dhe Xhelal Sukniqi të jenë larguar nga grupi, duke realizuar kështu arratisjen e tyre gjatë kthimit për në Atdhe”.

Regjimi komunist e pati konsideruar sportin dhe edukimin fizik të shqiptarëve si një nga shtyllat, ku duhet të mbështeste fort ideologjinë dhe pushtetin e tij. Sportistët, duke qenë se kishin mundësinë për të udhëtuar jashtë vendit, ishin pikërisht ndër figurat më të ndjekura për kontrolle nga Sigurimi, policia sekrete komuniste e regjimit të Enver Hoxhës. Shumë prej tyre thurnin plane arratisje prej vendit ku jetonin. Pothuaj të gjithë, pa përjashtim, e ëndërronin, por pak prej tyre ia dilnin. Një ndër ata të paktët ishte edhe Aleksandër Kondo, djaloshi nga Tirana i rritur në një familje ushtarakësh. Ai e kishte të qartë fatin e tij.

Shumë shpejt Aleksandri kuptoi që regjimi i kohës nuk kishte asgjë të mirë, si për njerëzit e thjeshtë, ashtu edhe për sportistët e nivelit të tij, që as me trajtime ushqimore nuk përballoheshin. Por ç’thuhet nga informatorët në dokument për mënyrën e arratisjes?

“Aleksandër Kondo dhe Xhelal Sukniqi, ditën e arratisjes kanë shkuar me një taksi të Tirogradit në Berane të Ivangradit, ku njëri prej tyre ka njerëzit e tij. Meqenëse nuk kanë pasur parà për të paguar, taksisti i ka dorëzuar në UDB-në e Ivangradit. Tani të dy sportistët ndodhen në Beograd në hotel ‘1000 Ruzha’ dhe presin të shkojnë diku në Perëndim”.

Ky ishte vetëm fillimi i vuajtjeve për shefin e Shtabit të Gardës së Republikës, Vangjel Kondon. Ngjarja kishte pasoja që ai, më mirë se kushdo tjetër i dinte, thjesht priste momentin.

Aleksandër Kondo ishte subjekt përgjimi dhe vëzhgimi nga Sigurimi i shtetit që nga viti 1981, disa vite përpara arratisjes, megjithatë kjo nuk e pengoi që të fillonte punë në Policinë e Shtetit në vitin 1982. Por në një nga udhëtimet e tij jashtë, në Kampionatin Ballkanik në Rumani, solli dyshime të mëdha për shfaqet jokorrekte të kohës. Në raport thuhet se Aleksandri u tregonte shokëve dhe kolegëve të tij se kishte blerë disa veshje atje, duke theksuar se pavarësisht se nuk i kishin dalë paratë, ai i kishte plotësuar shjpenzimet me 200 lei nga një sportist bullgar dhe nga një përkthyes shqiptar.

I pyetur për këtë çështje, peshëngritësi tjetër, shok i Aleksandër Kondos, Mirjan Hakani deklaron:

“Dietën e kishim të vogël për të marrë aq shumë gjëra dhe sesi i ka marrë Aleksandri nuk di gjë, por di vetëm një gjë, që shokët e Ambasadës na porositën të mos shoqëroheshim me përkthyesin, i cili e kishte emrin Ilia dhe s’ma merr mendja që Ilia t’i ketë dhënë parà atij”.

Intervista e SHIK-ut

Më datë 6.6.1985 së bashku me Ili Robjan, shkuam në orën 10:00, në zyrën e Komisariatit të Lartë të OKB për refugjatët ku u pritëm nga Zhivojin Bulat, shef i kësaj zyre, Slivije Kranjovic zëvendësshef, si tha vetë sepse nuk dha kartëvizitë. Të dy me shtetësi jugosllave. Bajram Haliti sic u prezantua, politolog i diplomuar, përkthyes dhe një grua punonjëse teknike jugosllave. Porsa filluam të këmbenim kartëvizitat me ta unë po i thoja shefit të zyrës për të biseduar me të, ata sollën qytetarët Aleksandër Kondo dhe Xhelal Sukniqi.

“Më falni, nuk ua jap dorën kot që u çuat në këmbë. Bile keni bërë gabim që keni ardhur këtu, sepse ne kemi ikur vetë dhe nuk na ka rrëmbyer njeri, siç doni ta paraqitni ju. Të ishte për neve nuk do të kishim ardhur, por çfarë t’u bëjmë këtyre që na thirrën”.

Ne i thamë uluni, ne e ndiejmë shqetësimin dhe nervozizmin tuaj, por na thoni si ju ndodhi, sepse është shqetësuar e gjithë familja, shoqëria, shteti ynë, gjithë kolektivi juaj i sportistëve, të cilët ju presin në gjirin e vet për të vazhduar jetën normale. Në këtë kohë Aleksandri tha “Nuk dua të bisedoj fare me juve. Nuk kemi punë me këta”.

Ne i ftuam me gjakftohtësi që të uleshin duke i vënë në dukje gjendjen jo të mirë shpirtërore, të cilën ne e kuptojmë shumë mirë dhe ajo nuk duhet të bëhet shkak për një sjellje të tillë. Pavarësisht nga rrethanat që u ka ndodhur dhe si ju ka ndodhur, do të ishte mirë që të na tregonit atë që ngjau me ju. Hë more Xhelal si ju ndodhi. Aty ndërhyri sërish Aleksandri, i cili tha lërë se u përgjigjem unë këyre:

“Nëse doni të dini, unë jam djali i shefit të Shtabit të Gardës dhe për shkakun tim se mora dy revista në Spanjë, atë e ulën nga përgjegjësia. Megjithatë njerëzit e dinë se ne jetojmë mirë. Por ju duhet të dini se ne, për javë të tëra nuk kemi pasur bukë në shtëpi. Merreni me mënd si jetojnë të tjerët. Ju flisni kështu se jetoni jashtë dhe i keni ca plaçka. Nuk e din si jeton populli në Shqipëri, të cilin e ka çuar regjimi i Enver Hoxhës në këtë gjendje. Unë e realizova qëllimin tim. Do të iki në fund të botës dhe do të jem kundërshtar deri në fund i atij vendi”.

Aleksandri më pas tha se unë dhe shoku im nuk do të përgjigjen e nuk do të japin asnjë hollësi.

“Ne e dimë se çfarë na gjen po të kthehemim, por edhe po të jetë kështu si thoni ju, ne nuk e duam atë jetë. A e di ti që unë nuk përgjigjem fare dhe do më lësh rehat tani, apo të veproj ndryshe e të të qëlloj me filxhan”.

Ne i thamë se në këtë gjendje që jeni edhe këtë gjë mund ta bëni dhe ne nuk do të kundërpërgjigjemi, sepse e kuptojmë gjendjen tuaj, pavarësisht se jem këtu si përfaqësues shteti. Ne nuk jemi marrë me persona të tjerë, e jo më me ju që nuk ju bëjmë fajtor. Këtu ndërhyri shefi i zyrës i cili thotë “Këtu jam unë dhe për mua ligj është fjala juaj”, tha ai duke ju drejtuar shtetasve tanë dhe duke ja përsëritur disa herë këtë fjali.

Më pas na u kthye neve: “Ju e shikoni se këta nuk duan të bisedojnë me ju. Një njeri i ndërgjegjshëm për aktin që kryen, nuk ka pse të mos thotë ndodhinë si ka rrjedhur, ju e kuptoni fare mirë këtë”. Më pas shefi i zënë ngushtë shtoi se “ne jemi organ humanitar i OKB-së”.

Mbërritja në Amerikë është një nga diskutimet më të mëdha që edhe vet informatorët e Sigurimit të Shtetit hasin në kontradikta të shumta. Gjithsesi, fillimi i vitit ’86 sjell edhe sinjalet e para të Aleksandër Kondos në Shtetet e Bashkuara. Tentativat e tij për të komunikuar me familjarët dhe miqtë nga Shqipëria rezultuan nul, Sigurimi i shtetit filtronte çdo gjë.

“Më datë 10.3.1986 i arratisuri Aleksandër Kondo dërgon një kartolinë me monumentin e “Lirisë” në SHBA, të cilën e ndalëm dhe është informuar udhëheqja e Ministrisë, ku është dhënë urdhër nga shoku Ministër që lidhjet e këtij të arratisuri të verifikohen shpejt dhe me kujdes”.

Burimet të ndryshme në Amerikë hedhin hije dyshimi për kohën e gjatë të qëndrimit të Aleksandër Kondos dhe Xhelal Sukniqit në Jugosllavi. Në një nga informacionet që vinte nga Nju Jorku, informatori thekson:

“Të dy kanë nënshkruar deklaratë bashkëpunimi me UDB-në. Në kohën që janë nisur për këtu ku jemi ne, ata janë porositur që të paraqiten në Konsullatën Jugosllave. Në prani të 7 personave Aleksandri ka thënë se ai vetë ka qenë dy herë në konsulltatën jugosllave dhe prej tyre në të dyja rastet ka marrë të holla”.

Në raportin e datës 2.4.1986, vet informatori thekson bashkëpunimin si dëshmitar të Kondos dhe Sukniqit me UDB për dy vëllezërit e arratisur nga Tropoja. Njëri prej të cilëve ndodhet në burg, ndërsa tjetri ende jo. Ata u akuzuan nga jugosllavët se janë dërguar nga Sigurimi i shtetit shqiptar për eliminimin e Aleksandër Kondos dhe Xhelal Sukniqit.

“Sipas tij (Aleksandër Kondos) për 7-8 vite do të ndryshojë sistemi në Shqipëri, sepse në pushtet do të vijnë të rinj liberalë. Këtë gjë mund ta bënte edhe udhëheqësi i ri (Ramiz Alia), por nuk e la gruaja e udhëheqësit që vdiq (Nexhmija) e cila ka të gjithë pushtetin në dorë. Por më të këqinj janë ata të Sigurimit, që nuk lenë njeri pa kontrolluar. Ka dëshirë të stabilizohet këtu dhe të gjejë punë në ndërtim, pasi është i fortë fizikisht dhe mund të fitojë parà. I vjen keq që humbi sportin. Kondo është shumë i shqetësuar për jetesën e vështirë këtu, por nuk shpreh asnjë pendesë për arratisjen. I vjen keq për familjen që i bëri dëm, por kjo punë mbaroi tani”.

Megjithatë, në raportet e shumta të informatorëve të ndryshëm të Sigurimit të shtetit theksohet gjithnjë e më tepër pakënaqësia e gjendjes së Aleksandër Kondos, i cili ishte vendosur të jetonte në Harlem të Nju Jorkut dhe punonte si roje në një lokal seksi, gjë që i sillte pak të ardhura. Ndërkohë që veprimet e tij dhe shprehjet hapur kundër regjimit gjithnjë e më tepër po rrisnin e Sigurimit. Në një plan të ri të masave në fund të vitit 1986, për 6-mujorin e vitit pasardhës 1987, vit ku edhe peshëngritësi shqiptar humbi jetën, u hartua një plan i ri agresiv masash. Mes të tjerave detyrat ishin të qarta:

“Sipas burimit ‘6402’, Fuat Myftia e Rasim Sina, janë shprehur se Aleksandër Kondo nuk ka pranuar të flasë për radion e Legalitetit, nga frika se mos u ndodh gjë njerëzve që ka këtu. Të shfrytëzohet kjo me qëllim, që nëpërmjet lidhjeve familjare, që Aleksandër Kondo ka këtu, pasi të studiohen, të shikohet mundësia e bërjes një letër presioni prej tyre. Të studiohen kushtet dhe mundësitë, për të shfrytëzuar ndonjë rast të përshtatshëm që ti bëhet një telefonatë anonime për ta frikësuar. Nisur nga të dhënat që bëjnë fjalë për shprehje pakënaqësie nga ana e A. Kondos dhe Xhelal Sukniqit për gjendjen e keqe të jetesës dhe papunësinë, duhet të shfrytëzohet. Agjentura jonë që ka lidhje kontakti me këta të arratisur, të punojë për t’i shtuar dhe thelluar këto pakënaqësi. Mbi këtë bazë, duke shfrytëzuar të dhëna të tjera mbi veset negative dhe pikat e dobëta që dimë për ta, të përpunohet një letër anonime”.

Në raportin e datës 4 prill të viti 1987 thuhet se Aleksandër Kondo është aksidentuar nga një person anonim në datën 20 mars, duke i shpëtuar mrekullisht vdekjes. Sipas vet peshëngritësit shqiptar, siç raporton punonjësi i Sigurimit të shtetit me kodin ‘6110’, aksidenti ishte i rëndë, theu tre brinjë dhe pati një frakturë në qafë, por në spital qëndroi vetëm 3 ditë.

“Ai shprehu për herë të parë dyshimet se dikush po kërkonte ta vriste. Në autostradë një person i paidentifikuar ndaloi makinën përpara tij dhe më pas i dha me shpejtësi, por duke qenë se ka rënë pa ndjenja në tokë nuk ka mundur të japë informacione sesi ka qenë ky person”.

Rreth një muaj më pas, më 2 maj të vitit 1987, Aleksandër Kondo humb jetën. Buletinët informativë në Shtetet e Bashkuara njoftojnë që në moshën 27-vjeçare, peshëngritësi shqiptar humbi jetën në një aksident automobilistik.

Në raportin e datës 15 maj të vitit 1987 shkruhet se kanë qenë dy persona, të cilët e kanë marrë, lëvizur nga padija Aleksandrin, duke e nxjerrë nga makina dhe duke e transportuar në një spital shumë larg, duke i shkaktuar kështu hemorragjinë që i solli humbjen e jetës.

Kategori
Uncategorized

I varrosën për së gjalli në kanal në Vloçisht, unë i pashë me sytë e mi…”

Disa nga shokët që ishin shumë të sëmurë për punë aktualisht varroseshin të gjallë në kanal, midis këtyre ishin Prifti Josif Mihali, Kryetari i Kishës unite (katolike) në Korçë, N/Koloneli Sulejman Vuçiterni, një hoxhë i quajtur Qazim Melçani, n/Kolonel Tefik Hoxha, Riza Qako, Jaçe Zleusha, Luigj Luli, Ali Elezi dhe të tjerë…

Në një raport të Qeverisë Amerikanë të vitit 1955 dërguar në OKB, mbi punën e detyrueshme në Shqipëri dhe kushtet e tmerrshme në kampet burgje të asaj periudhe, jepen veç të tjerash edhe shumë dëshmi të forta të njerëzve që kishin mundur të arratiseshin nga këto kampe dhe kishin mundur të dilnin jashtë Shqipërisë. Ndër ta ishte edhe Skënder Dumja i cituar në këtë raport si më poshtë:

“Midis dekllarimeve të kategoris parë reth Kolonive penale është ajo e dhënë nga Skënder Dumja, i cili kaloj pesë vjet në këto kampe para ikjes së tij për Greqi në Prill 1951.

Simbas Dumes (2) deri n’atë datë kishte 10 burgje politike në Shqipëri në të cilat nja 10.000 njerëz jetonin në Konditat më tmeronjëse. Torturat e tyre dhe trajtimi çnjerëzor ishin përshkruar si të pa-besushme.

Vetë Dumja shërbeu në dy kolonitë penale: në “Kampin e Vdekjes” të katundit Vloçisht afër Korçës, ku nga 1.200 persona, kryesisht njerës të ligjit, doktorë, studentë, ish oficera të naltë, ish nënpunës, klerikë katolikë e Myslimanë dhe tregëtarë, dhe në kampin e Bedenit në Kavajë.

Të burgosurit në kampin e parë punonin në projektin e reklamuar të Maliqit, ndërsa ata të tjerët punonin kanalin kullues Peqin-Kavajë. Në “Kampin e vdekjes” në Vloçisht të burgosurit zgjoheshin n’ora 3,30 dhe fillonin punën në Kanal n’ora 6,00, këtheheshin në kamp n’ora 8 pas dite.

Disa nga shokët që ishin shumë të sëmurë për punë aktualisht varoseshin të gjallë në kanal, midis këtyre ishin Prifti Josif Mihali, Kryetari i Kishës unite (katolike) në Korçë, N/Koloneli Sulejman Vuçiterni, një hoxhë i quajtur Qazim Melçani, n/Kolonel Tefik Hoxha, Riza Qako, Jaçe Zleusha, Luigj Luli, Ali Elezi dhe të tjerë. Për arsye të një thyerje rregulli, një student u lidh nga roja i burgut në një kollonë dhe u la aty për 72 orë…”

k

Kategori
Uncategorized

Gjurmimi i fshehtë i Eqrem Çabejt nga Sigurimi, emrat e operativëve dhe bashkëpunëtorët.