Kategori
Uncategorized

« me vranë shikasit »

Sot 28 Shkurti.

Leka me thotë : « Kosta, jam plagosur ». Zëri i tij vinte duke u shuar . Ai shton : « këtu është vetëm tym e flakë. Shoh afër meje dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në kraharor dhe më ka dalë prapa, në shpatull ».

Ne kujtim te miqve dhe kolegeve, herojve Besnik Hidri dhe Leke Qoku, vrare ne rrebelimin komuniste ne krye te detyres me 28 Shkurte te vitit te zi 1997…E shkeputa kete pjese nga materiali kryesor i atyre ngjarjeve aq te shemtuara dhe po aq shume kriminale…..

Nga Konstadin Koliqi/

………data 28 shkurt, ora 18.30, isha në trotuarin e godinës së grevës, lulishten afër godinës nuk mund ta shkelte askush, që nuk njihej nga rojet .

Në këtë moment, në rrugë, afër godinës, ndalojnë një furgon dhe një veturë, me targa të Lushnjes. Nga vetura zbresin 4 veta. Ata shkojnë drejt shkallëve të universitetit, atje ku ishte drita më e fortë. Fillojnë të improvizojnë një grindje. Nxirret një thikë dhe bëhet sikur goditet . Tjetri që u « godit », bie në tokë. Tre të tjerët, i hipin makinave dhe nisen në drejtim të Sh.I.K.ut.

Personi që ra në tokë, ngrihet dhe bertët, « me vranë shikasit ». « Tek Sh.I.K ». Unë shpejtoi për në zyrë, në Kuc Baba. Lidhem me godinën, ku ishin, ne sherbim, 16 veta. Lekë Qoku, mu prezantua si pergjegjës. I them se turmat po vijnë drejt godinës, më shpjego se cfarë po bëjnë. Leka më thotë se turma po vëndoste një makinë, riportabël, me kazan të ngritur, në hyrje të portës së oborrit, si duket për tu mbrojtur nga kundërgoditja që mund të merrnin nga godina. Raportoj lart për situatën e krijuar.
Nga Leka më vjen informacioni se bëhej fjalë për rreth 80 deri 100 veta të armatosur. Kishin edhe granatahedhës. Hapet zjarr kundër godinës. Nga vila e Brokajve, qëllohet me mitraloz dhe bëhet zjarr thikë. Qëllohej edhe nga një godinë tjetër, në krahun tjetër të godinës së Sh.I.K.ut, njërëzit që ishin brënda, qëllonin në ajër. Nga turma nuk u vra apo plagos asnjë që ishte aty atë natë.

Nga turma qëllohej nga 20 metra larg godinës. Pyes Lekën se cfarë shihte dhe a i shihte ata që hapnin zjarr apo jo ? Ai më përgjigjet « Në dhomë shoh vetëm tym e flakë , jashtë shoh vetëm gra dhe fëmijë. Ata që na qëllojnë, janë fshehur pas grave dhe fëmijëve dhe nuk mund ti godasim dot. Shikojmë vetëm flakët e armëve të tyre » . Lidhem, pak me vështirësi me pjesën tjetër të grupit që ndodheshin në Vilat e Ujit të Ftohtë. Ju kërkoj që të kthehen se shokët e tyre janë goditur dhe nëse mund ti ndihmonin dote. Ata mundën të afrohen deri tek porta e Akademisë Detare, sepse, pjesa tjeter ishte mbushur me njërëz.
Nga porta e akademisë, deri te godina e Sh.I.K.ut, është afër 200 m. Nuk mund të jepnin asnjë ndihmë. Gjithcka villte zjarr, ishte llahtarë. Një qytet i armatosur me c’të mundte, hapte zjarr vdekje prurës, kundër një grupi punonjësish të shteti te tyre.
Leka me thotë : « Kosta, jam plagosur ». Zëri i tij vinte duke u shuar . Ai shton : « këtu është vetëm tym e flakë. Shoh afër meje dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në kraharor dhe më ka dalë prapa, në shpatull ». Efektivi ishte i armatosur për të mbrojtur zyrat e tyre të punës, por nuk mund të vrisnin gra dhe fëmijë. Por edhe si organ informativ, ne asnjëherë nuk kishim detyrë për të hapur zjarr, aq më tepër kundër turmave.
Orët më të tmerrshme të jetës sime . TV.t, kishin filluar të jepnin lajmin e sulmit të turmave të armatosura kundër Sh.I.K.ut. Lajmet ishin nga më të ndryshmet dhe më të tmerrshmet. Mjet komunikimi ishte vetëm telefoni, të paktën, në ato momente. Me familjen bisedova për herë të fundit, rrëth orës 22 të dt 28 shkurt, pastaj rreth fatit tim, familja dinte vetëm nga ato që thoshte televizori. Tirana kërkonte informacione të hollesishme, me ata që vriteshin dhe piqeshin të gjallë në godinë, duhej të komunikoja në cdo sekondë por isha tepër i pafuqishem të ndihmoja .
Nga komunikimi telefonik me Tiranën, në një moment, vë re habinë e Presidentit për atë që po ndodhte, qe godina e Sh.I.K.ut u sulmua me armë !! Përse kjo habi ?! A mos vallë, Ai nuk i kishte marrë informacionet, të plotë dhe të saktë, gjatë gjithë muajit, te cilan, personalishtë, ja bëja prezent, sipas detyrës që kisha, Ministrit të Mbrojtjes, nëpërmjet shefit tim, por edhe direktë Atij, Ministrit, dhe Ai duhej, patjetër tja bënte prezentë, Presidentit. Kjo ishte detyrë për cdo rastë dhe jo më për ngjarje të tilla aq madhore !!??
U binda për këtë rreth, orës 2.30 të dt 1 Mars, sepse, nga eprori im kryesor, mu kërkua që të merrja një automatik dhe të luftoja kundër një turme prej, 10-15 mijë vetësh, në shumicë, të armatosur…. !?!
Bindja nuk është fakt , lus Zotin që të jem i gabuar…..më vonë më doli se nuk isha shum i gabuar !!! ( Nuk e di se kujt i duhej vdekja ime.. !!)
Dëgjoja, urdhërat e Presidentit, të cilët ishin për të mbrojtur objektet, por pa vrarë asnjëri, kundër turmave të mos qëllohej në asnjë mënyrë, dhe këto urdhëra qenë të tilla nga fillimi deri në fund të detyrës së tij, ndërsa mua më urdhëronte, eprori im që të luftoja kundër turmave, duke e ditur fare mirë se detyra e shërbimeve informative është vetëm dhënia e informacionit dhe jo e të luftuarit……. .Nga specializimet e bëra në disa shtete perëndimore, me shërbimet e tyre informative, si edhe nga eksperienca, di se pa informacion, nuk mund të drejtohet familja dhe jo një shtet i tërë, aq më tepër një shtet si i joni ku gënjeshtra ishta e para dhe e fundit gjatë 45 vjetësh diktatur komuniste. Si përfundim, them se nuk jam gabuar, Presidenti nuk është informuar, realishtë për atë që po ndodhte dhe që situata po agravohej, atje në Vlorë. Ai në shumicën e rasteve, po mashtrohej dhe them se kur e informonin, informacioneve reale u vinin ndonje gjethe përsipër………….
Ora 12.30, SHIK-u goditet me granata hedhës. Gati, tërë kati i i dytë, shëmbet . Në këtë cast ndërpritet komunikimi me telefon. Mbetën, per dijenin time, 6 të vrarë, ndërsa 10 të tjerët, shqyejnë një nga dritaret e siguruara me hekura dhe dalin duke iu kacavirur kodrës. Atje u dalin disa nga banorët vlonjatë, të cilët i strehojnë nëpër shtëpit e tyre. Evakuimi i tyre për në Tiranë, një nga një, do të fillonte vetëm pas dhjetë ditësh. Nuk kalojnë shumë minuta dhe më vjen një tjetër telefonatë nga jashtë, që më njoftoi se Besnik Hidri ishte hedhur nga kati i dytë dhe ndodhej tek oborri i shkollës së marinës, e cila është ngjitur me ndërtesën e SHIK.ut. Në të vërtetë, Besnikun e kishte nxjerr atje, presioni i goditjes nga granatahedhësi dhe se, kolegu ynë e kishte gjetur të shtrirë në bar. Marr në telefon komandantin e marinës, një pusht djalë, per ta ndihmuar sepse Besniku ishte i gjalle. Ai më përgjigjet se nuk mund ta ndihmonte se kishte hall se mos e vrisnin rrebelët.
Kolegu im, merr Besnikun në makinë për ta cuar atje ku i thashë unë, në spital, por rruga ishte plotësisht e bllokuar nga rrebelet e armatosur dhe se po ti shikonin, do ti kishin vrare qe te dy. Atëhere, e porosit qe ta dërgonte në Pashaliman, ku më pas do të coja një infermier.
Pas ndërtesës së SHIK-ut, u vjen rradha depove dhe reparteve, afër godines. Goditet komanda e marinës dhe shkolla e Marinës. Për 2 orë shkatërrohet gjithcka. Ora 2 e mëngjesit. Rethohem në Kuz Baba. Nuk sulmohem pasi ndërhyjnë disa oficerë vlonjatë të cilët, pothuajse më marrin në mbrojtje .
Numëroj 4 herë tentativë për sulm kundër zyrave që kishim në Kuz Baba. Më në fund, me makinën e një oficeri vlonjat, largohem fshehurazi në drejtim të fabrikës së cimentos , në Pallatin e Sportit dhe mbërrij tek “Kulaci”, në Skelë.
Sapo arrij atje, më ndalon një grup i armatosur, rreth 2000 veta. Kishin ngritur një barrikadë në rrugë dhe kishin lënë vetëm një shteg të vogël si kalim. Një burrë, me një hu të madh në dorë, më urdhëron të zbres nga makina. Nga makina, duke zbritur, para sheshit te universitetit, fare afer, shikoj 4 trupa të shtrirë. Ishin të shokëve tanë.
Një grua i binte njërës prej kufomave me sopatë, duke e coptuar. Një tjetër, shumë e shëmtuar në fytyrë, ngjyente duart në trupin e Lekë Qokut. Ai po jepte shpirt. Gruaja e shkurtër, ngjyente duart në gjakun e Lekës dhe ia tregonte turmës, duke u ngërdheshur me histerizëm. Gjaku i kullonte duke i përlyer edhe krahët.
Shtanga dhe me hipi një tmerr i vërtet për atë që po shikoja por edhe, në një farë mënyre, më ndihmoi se më largoi nga ajo frikë që në këto raste e kap njëriun duke ditur se cfar mund të më ndodhte, kur isha i rrethuar nga njërëz të armatosur që të vrisnin për qejf……
Të pasnesërmen, më vjen lajmi se ajo grua ishte Luiza Hoxha, deputetja e sotme e Kuvendit shqiptar. Ai që kishte hurin, ndoshta në një moment dobësie, më thotë « Ikni, frikacakë » dhe na la të lirë.
Hyj në Pashaliman dhe gjej 14 oficerë dhe kapterë. Takoj aty oficerin që kishte sjellë Besnik Hidrin. Më tregon vëndin se ku e kishte dërguar. Kur hyra atje, pash që trupi i tij ishte fryrë krejtësisht, gjysmën e krahut dhe syrin e djathtë, e kishte të shpartalluar. E pyeta : « Besniku je ? » Ai më përgjigjet vetëm me një lëvizje qepallash. O Zot i madh, si ishte katandisur…. Në ato kushte, ishte e pamundur për të bërë dicka për ta shpëtuar nga vdekja……
U lutem oficerëve të nxjerrin anijet nga baza në det të hapur për mos tu pushtuar nga rebelët. Ndërsa ata më përgjigjen : « Ik që këtej se po të gjetën këtu ty, bandat e Gjinushut dhe të Brokës, do të na vrasin edhe ne » ! Lajmëroj për ardhjen e një helikopteri. Mbërrin në orën 4 e 15, por për Besnikun ishte shumë vonë . Besniku, ky djal i mbrekullueshëm dhe nënpunës i shkëlqyer, vdes gjatë rrugës për në spital, të paktën, mua kështu më thanë…« me vranë shikasit »

Sot 28 Shkurti.

Leka me thotë : « Kosta, jam plagosur ». Zëri i tij vinte duke u shuar . Ai shton : « këtu është vetëm tym e flakë. Shoh afër meje dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në kraharor dhe më ka dalë prapa, në shpatull ».

Ne kujtim te miqve dhe kolegeve, herojve Besnik Hidri dhe Leke Qoku, vrare ne rrebelimin komuniste ne krye te detyres me 28 Shkurte te vitit te zi 1997…E shkeputa kete pjese nga materiali kryesor i atyre ngjarjeve aq te shemtuara dhe po aq shume kriminale…..

Nga Konstadin Koliqi/

………data 28 shkurt, ora 18.30, isha në trotuarin e godinës së grevës, lulishten afër godinës nuk mund ta shkelte askush, që nuk njihej nga rojet .

Në këtë moment, në rrugë, afër godinës, ndalojnë një furgon dhe një veturë, me targa të Lushnjes. Nga vetura zbresin 4 veta. Ata shkojnë drejt shkallëve të universitetit, atje ku ishte drita më e fortë. Fillojnë të improvizojnë një grindje. Nxirret një thikë dhe bëhet sikur goditet . Tjetri që u « godit », bie në tokë. Tre të tjerët, i hipin makinave dhe nisen në drejtim të Sh.I.K.ut.

Personi që ra në tokë, ngrihet dhe bertët, « me vranë shikasit ». « Tek Sh.I.K ». Unë shpejtoi për në zyrë, në Kuc Baba. Lidhem me godinën, ku ishin, ne sherbim, 16 veta. Lekë Qoku, mu prezantua si pergjegjës. I them se turmat po vijnë drejt godinës, më shpjego se cfarë po bëjnë. Leka më thotë se turma po vëndoste një makinë, riportabël, me kazan të ngritur, në hyrje të portës së oborrit, si duket për tu mbrojtur nga kundërgoditja që mund të merrnin nga godina. Raportoj lart për situatën e krijuar.
Nga Leka më vjen informacioni se bëhej fjalë për rreth 80 deri 100 veta të armatosur. Kishin edhe granatahedhës. Hapet zjarr kundër godinës. Nga vila e Brokajve, qëllohet me mitraloz dhe bëhet zjarr thikë. Qëllohej edhe nga një godinë tjetër, në krahun tjetër të godinës së Sh.I.K.ut, njërëzit që ishin brënda, qëllonin në ajër. Nga turma nuk u vra apo plagos asnjë që ishte aty atë natë.

Nga turma qëllohej nga 20 metra larg godinës. Pyes Lekën se cfarë shihte dhe a i shihte ata që hapnin zjarr apo jo ? Ai më përgjigjet « Në dhomë shoh vetëm tym e flakë , jashtë shoh vetëm gra dhe fëmijë. Ata që na qëllojnë, janë fshehur pas grave dhe fëmijëve dhe nuk mund ti godasim dot. Shikojmë vetëm flakët e armëve të tyre » . Lidhem, pak me vështirësi me pjesën tjetër të grupit që ndodheshin në Vilat e Ujit të Ftohtë. Ju kërkoj që të kthehen se shokët e tyre janë goditur dhe nëse mund ti ndihmonin dote. Ata mundën të afrohen deri tek porta e Akademisë Detare, sepse, pjesa tjeter ishte mbushur me njërëz.
Nga porta e akademisë, deri te godina e Sh.I.K.ut, është afër 200 m. Nuk mund të jepnin asnjë ndihmë. Gjithcka villte zjarr, ishte llahtarë. Një qytet i armatosur me c’të mundte, hapte zjarr vdekje prurës, kundër një grupi punonjësish të shteti te tyre.
Leka me thotë : « Kosta, jam plagosur ». Zëri i tij vinte duke u shuar . Ai shton : « këtu është vetëm tym e flakë. Shoh afër meje dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në kraharor dhe më ka dalë prapa, në shpatull ». Efektivi ishte i armatosur për të mbrojtur zyrat e tyre të punës, por nuk mund të vrisnin gra dhe fëmijë. Por edhe si organ informativ, ne asnjëherë nuk kishim detyrë për të hapur zjarr, aq më tepër kundër turmave.
Orët më të tmerrshme të jetës sime . TV.t, kishin filluar të jepnin lajmin e sulmit të turmave të armatosura kundër Sh.I.K.ut. Lajmet ishin nga më të ndryshmet dhe më të tmerrshmet. Mjet komunikimi ishte vetëm telefoni, të paktën, në ato momente. Me familjen bisedova për herë të fundit, rrëth orës 22 të dt 28 shkurt, pastaj rreth fatit tim, familja dinte vetëm nga ato që thoshte televizori. Tirana kërkonte informacione të hollesishme, me ata që vriteshin dhe piqeshin të gjallë në godinë, duhej të komunikoja në cdo sekondë por isha tepër i pafuqishem të ndihmoja .
Nga komunikimi telefonik me Tiranën, në një moment, vë re habinë e Presidentit për atë që po ndodhte, qe godina e Sh.I.K.ut u sulmua me armë !! Përse kjo habi ?! A mos vallë, Ai nuk i kishte marrë informacionet, të plotë dhe të saktë, gjatë gjithë muajit, te cilan, personalishtë, ja bëja prezent, sipas detyrës që kisha, Ministrit të Mbrojtjes, nëpërmjet shefit tim, por edhe direktë Atij, Ministrit, dhe Ai duhej, patjetër tja bënte prezentë, Presidentit. Kjo ishte detyrë për cdo rastë dhe jo më për ngjarje të tilla aq madhore !!??
U binda për këtë rreth, orës 2.30 të dt 1 Mars, sepse, nga eprori im kryesor, mu kërkua që të merrja një automatik dhe të luftoja kundër një turme prej, 10-15 mijë vetësh, në shumicë, të armatosur…. !?!
Bindja nuk është fakt , lus Zotin që të jem i gabuar…..më vonë më doli se nuk isha shum i gabuar !!! ( Nuk e di se kujt i duhej vdekja ime.. !!)
Dëgjoja, urdhërat e Presidentit, të cilët ishin për të mbrojtur objektet, por pa vrarë asnjëri, kundër turmave të mos qëllohej në asnjë mënyrë, dhe këto urdhëra qenë të tilla nga fillimi deri në fund të detyrës së tij, ndërsa mua më urdhëronte, eprori im që të luftoja kundër turmave, duke e ditur fare mirë se detyra e shërbimeve informative është vetëm dhënia e informacionit dhe jo e të luftuarit……. .Nga specializimet e bëra në disa shtete perëndimore, me shërbimet e tyre informative, si edhe nga eksperienca, di se pa informacion, nuk mund të drejtohet familja dhe jo një shtet i tërë, aq më tepër një shtet si i joni ku gënjeshtra ishta e para dhe e fundit gjatë 45 vjetësh diktatur komuniste. Si përfundim, them se nuk jam gabuar, Presidenti nuk është informuar, realishtë për atë që po ndodhte dhe që situata po agravohej, atje në Vlorë. Ai në shumicën e rasteve, po mashtrohej dhe them se kur e informonin, informacioneve reale u vinin ndonje gjethe përsipër………….
Ora 12.30, SHIK-u goditet me granata hedhës. Gati, tërë kati i i dytë, shëmbet . Në këtë cast ndërpritet komunikimi me telefon. Mbetën, per dijenin time, 6 të vrarë, ndërsa 10 të tjerët, shqyejnë një nga dritaret e siguruara me hekura dhe dalin duke iu kacavirur kodrës. Atje u dalin disa nga banorët vlonjatë, të cilët i strehojnë nëpër shtëpit e tyre. Evakuimi i tyre për në Tiranë, një nga një, do të fillonte vetëm pas dhjetë ditësh. Nuk kalojnë shumë minuta dhe më vjen një tjetër telefonatë nga jashtë, që më njoftoi se Besnik Hidri ishte hedhur nga kati i dytë dhe ndodhej tek oborri i shkollës së marinës, e cila është ngjitur me ndërtesën e SHIK.ut. Në të vërtetë, Besnikun e kishte nxjerr atje, presioni i goditjes nga granatahedhësi dhe se, kolegu ynë e kishte gjetur të shtrirë në bar. Marr në telefon komandantin e marinës, një pusht djalë, per ta ndihmuar sepse Besniku ishte i gjalle. Ai më përgjigjet se nuk mund ta ndihmonte se kishte hall se mos e vrisnin rrebelët.
Kolegu im, merr Besnikun në makinë për ta cuar atje ku i thashë unë, në spital, por rruga ishte plotësisht e bllokuar nga rrebelet e armatosur dhe se po ti shikonin, do ti kishin vrare qe te dy. Atëhere, e porosit qe ta dërgonte në Pashaliman, ku më pas do të coja një infermier.
Pas ndërtesës së SHIK-ut, u vjen rradha depove dhe reparteve, afër godines. Goditet komanda e marinës dhe shkolla e Marinës. Për 2 orë shkatërrohet gjithcka. Ora 2 e mëngjesit. Rethohem në Kuz Baba. Nuk sulmohem pasi ndërhyjnë disa oficerë vlonjatë të cilët, pothuajse më marrin në mbrojtje .
Numëroj 4 herë tentativë për sulm kundër zyrave që kishim në Kuz Baba. Më në fund, me makinën e një oficeri vlonjat, largohem fshehurazi në drejtim të fabrikës së cimentos , në Pallatin e Sportit dhe mbërrij tek “Kulaci”, në Skelë.
Sapo arrij atje, më ndalon një grup i armatosur, rreth 2000 veta. Kishin ngritur një barrikadë në rrugë dhe kishin lënë vetëm një shteg të vogël si kalim. Një burrë, me një hu të madh në dorë, më urdhëron të zbres nga makina. Nga makina, duke zbritur, para sheshit te universitetit, fare afer, shikoj 4 trupa të shtrirë. Ishin të shokëve tanë.
Një grua i binte njërës prej kufomave me sopatë, duke e coptuar. Një tjetër, shumë e shëmtuar në fytyrë, ngjyente duart në trupin e Lekë Qokut. Ai po jepte shpirt. Gruaja e shkurtër, ngjyente duart në gjakun e Lekës dhe ia tregonte turmës, duke u ngërdheshur me histerizëm. Gjaku i kullonte duke i përlyer edhe krahët.
Shtanga dhe me hipi një tmerr i vërtet për atë që po shikoja por edhe, në një farë mënyre, më ndihmoi se më largoi nga ajo frikë që në këto raste e kap njëriun duke ditur se cfar mund të më ndodhte, kur isha i rrethuar nga njërëz të armatosur që të vrisnin për qejf……
Të pasnesërmen, më vjen lajmi se ajo grua ishte Luiza Hoxha, deputetja e sotme e Kuvendit shqiptar. Ai që kishte hurin, ndoshta në një moment dobësie, më thotë « Ikni, frikacakë » dhe na la të lirë.
Hyj në Pashaliman dhe gjej 14 oficerë dhe kapterë. Takoj aty oficerin që kishte sjellë Besnik Hidrin. Më tregon vëndin se ku e kishte dërguar. Kur hyra atje, pash që trupi i tij ishte fryrë krejtësisht, gjysmën e krahut dhe syrin e djathtë, e kishte të shpartalluar. E pyeta : « Besniku je ? » Ai më përgjigjet vetëm me një lëvizje qepallash. O Zot i madh, si ishte katandisur…. Në ato kushte, ishte e pamundur për të bërë dicka për ta shpëtuar nga vdekja……
U lutem oficerëve të nxjerrin anijet nga baza në det të hapur për mos tu pushtuar nga rebelët. Ndërsa ata më përgjigjen : « Ik që këtej se po të gjetën këtu ty, bandat e Gjinushut dhe të Brokës, do të na vrasin edhe ne » ! Lajmëroj për ardhjen e një helikopteri. Mbërrin në orën 4 e 15, por për Besnikun ishte shumë vonë . Besniku, ky djal i mbrekullueshëm dhe nënpunës i shkëlqyer, vdes gjatë rrugës për në spital, të paktën, mua kështu më thanë…

Kategori
Uncategorized

Ish-kreu i shërbimit sekret ushtarak: Prania e Meçollarit në ekipin negociator cënon sigurinë …

Kolonel Ylli Zyla, ish-drejtor i Shërbimit Informativ të Ushtrisë, thotë se eksperti detar Artur Meçollari, pjesë e grupit negociator shqiptar për marrëveshjen e detit me Greqinë, cënon sigurinë kombëtare me praninë e tij në delegacion.

“Në cilësinë e ish-drejtorit të SHIU mund t’iu them se emri në fjalë është i papërshtatshëm në grupin e negociatorëve për marrëveshjen e detit me Greqinë.

Etika profesionale nuk më lejon të them më tepër, por autoritetet dhe veçanërisht Presidenti i Republikës i ka të gjitha mundësitë të kuptojë papërshtatshmërinë e tij.

Pjesëmarrja e tij në komision do të cënonte sigurinë kombëtare, pasi marrëveshje të tilla bëhen një herë në jetë dhe jo çdo ditë”, u shpreh kolonel Ylli Zyla

Kategori
Uncategorized

Kriteret që duhet të plotësojë ai që kërkon të jetë deputet.

Gjergj Fishta: Kriteret që duhet të plotësojë ai që kërkon të jetë deputet

Nga At Gjergj Fishta

Botuar më 1923

“Për shtetin tonë është nevoja të mblidhet sa më parë Kuvendi i Dheut ose Konstituenta, sepse nevojitet një reformë rrënjësore si nga trajta politike edhe nga parimet kulturore, sipas të cilave të ndërtohet përfundimisht shteti shqiptar.

Për të ligjëruar me ndonjë kalangerç “gishti” intrigat e ambiciet e njërës a të tjetrës kastë, të njërit e të tjetrit idiot surrullup e surrat-qerep, s’ia vlen as mundimi të mblidhet Kuvendi i Dheut, e është një krim të shpenzohen paratë e Shtetit – gjaku i popullit të ngratë – për një komedi kaq të dëmshme të poshtër.

Së pari e kryesorja.

Delegati për Asamblenë Kushtetuese duhet të jetë Shqiptar. Kur them “Shqiptar” kuptoj Shqiptarin tamam Shqiptar, domethënë: Shqiptar me gjuhë e Shqiptar me të lindur – që të ketë lindur brenda kufijve të Shtetit Shqiptar: e jo Shqiptar adoptiv – bir në shpirt i Shqipërisë – Shqiptar me dy pasaporta në xhep: me valixhe ne dorë e me shtëpi në shpinë të kalit – sot këtu, nesër kushedi se ku: si zogjtë, që ndërrojnë vend sipas këmbimit të stinës.

Prej kësaj rregulle të përgjithshme do të përjashtohen të gjithë ata, që me botime të veta të vlershme kanë ndriçuar e begatuar letërsinë shqipe, e me të holla e vepra të tjera patriotike janë orvatur për triumfin e lirisë sonë kombëtare.

Së dyti.

Delegatët duhet të jenë burra të ndershëm e njerëz bese e burrnije.

Së treti.

Ndër kandidatët thjesht shqiptarë e burra të ndershëm, duhen zgjedhur më të diturit e kuvendarët më të mirë. Zgjedhësi që zgjedh delegatin, deputetin për hir të një partie politike, ai bën një faj të rëndë ndaj kombit.

Brumi i kombit shqiptar, muhamedan a kristian qoftë, është i shëndoshë, e si ata që mbahen me parti qeveritare, si ata që përkrahin Opozitën, në këtë brumë mund të gjejnë mjaft burra të ndershëm e të zot të punës:

këta le të zgjidhen:

E këta pastaj, kur të shkojnë në Asamble, në daçin të mbahen me Qeveri e në daçin me Opozitë.

Burrat e ndershëm do ta shohin vetë se nga është e drejta, do të dinë se nga të mbajnë, mjafton që brenda të mos ketë piça e rrugaçë, sallahana e intrigantë të patur e marre.

Sistemi politik e administrativ i sotëm duhet shkulur me gjithë rrënjë, nëse duam që Shqipëria të jetojë e të përparojë.

Revista Hylli i Dritës

Nga At Gjergj Fishta

Botuar më 1923

“Për shtetin tonë është nevoja të mblidhet sa më parë Kuvendi i Dheut ose Konstituenta, sepse nevojitet një reformë rrënjësore si nga trajta politike edhe nga parimet kulturore, sipas të cilave të ndërtohet përfundimisht shteti shqiptar.

Për të ligjëruar me ndonjë kalangerç “gishti” intrigat e ambiciet e njërës a të tjetrës kastë, të njërit e të tjetrit idiot surrullup e surrat-qerep, s’ia vlen as mundimi të mblidhet Kuvendi i Dheut, e është një krim të shpenzohen paratë e Shtetit – gjaku i popullit të ngratë – për një komedi kaq të dëmshme të poshtër.

Së pari e kryesorja.

Delegati për Asamblenë Kushtetuese duhet të jetë Shqiptar. Kur them “Shqiptar” kuptoj Shqiptarin tamam Shqiptar, domethënë: Shqiptar me gjuhë e Shqiptar me të lindur – që të ketë lindur brenda kufijve të Shtetit Shqiptar: e jo Shqiptar adoptiv – bir në shpirt i Shqipërisë – Shqiptar me dy pasaporta në xhep: me valixhe ne dorë e me shtëpi në shpinë të kalit – sot këtu, nesër kushedi se ku: si zogjtë, që ndërrojnë vend sipas këmbimit të stinës.

Prej kësaj rregulle të përgjithshme do të përjashtohen të gjithë ata, që me botime të veta të vlershme kanë ndriçuar e begatuar letërsinë shqipe, e me të holla e vepra të tjera patriotike janë orvatur për triumfin e lirisë sonë kombëtare.

Së dyti.

Delegatët duhet të jenë burra të ndershëm e njerëz bese e burrnije.

Së treti.

Ndër kandidatët thjesht shqiptarë e burra të ndershëm, duhen zgjedhur më të diturit e kuvendarët më të mirë. Zgjedhësi që zgjedh delegatin, deputetin për hir të një partie politike, ai bën një faj të rëndë ndaj kombit.

Brumi i kombit shqiptar, muhamedan a kristian qoftë, është i shëndoshë, e si ata që mbahen me parti qeveritare, si ata që përkrahin Opozitën, në këtë brumë mund të gjejnë mjaft burra të ndershëm e të zot të punës:

këta le të zgjidhen:

E këta pastaj, kur të shkojnë në Asamble, në daçin të mbahen me Qeveri e në daçin me Opozitë.

Burrat e ndershëm do ta shohin vetë se nga është e drejta, do të dinë se nga të mbajnë, mjafton që brenda të mos ketë piça e rrugaçë, sallahana e intrigantë të patur e marre.

Sistemi politik e administrativ i sotëm duhet shkulur me gjithë rrënjë, nëse duam që Shqipëria të jetojë e të përparojë.

Revista Hylli i Dritës

Nga At Gjergj Fishta

Botuar më 1923

“Për shtetin tonë është nevoja të mblidhet sa më parë Kuvendi i Dheut ose Konstituenta, sepse nevojitet një reformë rrënjësore si nga trajta politike edhe nga parimet kulturore, sipas të cilave të ndërtohet përfundimisht shteti shqiptar.

Për të ligjëruar me ndonjë kalangerç “gishti” intrigat e ambiciet e njërës a të tjetrës kastë, të njërit e të tjetrit idiot surrullup e surrat-qerep, s’ia vlen as mundimi të mblidhet Kuvendi i Dheut, e është një krim të shpenzohen paratë e Shtetit – gjaku i popullit të ngratë – për një komedi kaq të dëmshme të poshtër.

Së pari e kryesorja.

Delegati për Asamblenë Kushtetuese duhet të jetë Shqiptar. Kur them “Shqiptar” kuptoj Shqiptarin tamam Shqiptar, domethënë: Shqiptar me gjuhë e Shqiptar me të lindur – që të ketë lindur brenda kufijve të Shtetit Shqiptar: e jo Shqiptar adoptiv – bir në shpirt i Shqipërisë – Shqiptar me dy pasaporta në xhep: me valixhe ne dorë e me shtëpi në shpinë të kalit – sot këtu, nesër kushedi se ku: si zogjtë, që ndërrojnë vend sipas këmbimit të stinës.

Prej kësaj rregulle të përgjithshme do të përjashtohen të gjithë ata, që me botime të veta të vlershme kanë ndriçuar e begatuar letërsinë shqipe, e me të holla e vepra të tjera patriotike janë orvatur për triumfin e lirisë sonë kombëtare.

Së dyti.

Delegatët duhet të jenë burra të ndershëm e njerëz bese e burrnije.

Së treti.

Ndër kandidatët thjesht shqiptarë e burra të ndershëm, duhen zgjedhur më të diturit e kuvendarët më të mirë. Zgjedhësi që zgjedh delegatin, deputetin për hir të një partie politike, ai bën një faj të rëndë ndaj kombit.

Brumi i kombit shqiptar, muhamedan a kristian qoftë, është i shëndoshë, e si ata që mbahen me parti qeveritare, si ata që përkrahin Opozitën, në këtë brumë mund të gjejnë mjaft burra të ndershëm e të zot të punës:

këta le të zgjidhen:

E këta pastaj, kur të shkojnë në Asamble, në daçin të mbahen me Qeveri e në daçin me Opozitë.

Burrat e ndershëm do ta shohin vetë se nga është e drejta, do të dinë se nga të mbajnë, mjafton që brenda të mos ketë piça e rrugaçë, sallahana e intrigantë të patur e marre.

Sistemi politik e administrativ i sotëm duhet shkulur me gjithë rrënjë, nëse duam që Shqipëria të jetojë e të përparojë.

Revista Hylli i Dritës

Nga At Gjergj Fishta

Botuar më 1923

“Për shtetin tonë është nevoja të mblidhet sa më parë Kuvendi i Dheut ose Konstituenta, sepse nevojitet një reformë rrënjësore si nga trajta politike edhe nga parimet kulturore, sipas të cilave të ndërtohet përfundimisht shteti shqiptar.

Për të ligjëruar me ndonjë kalangerç “gishti” intrigat e ambiciet e njërës a të tjetrës kastë, të njërit e të tjetrit idiot surrullup e surrat-qerep, s’ia vlen as mundimi të mblidhet Kuvendi i Dheut, e është një krim të shpenzohen paratë e Shtetit – gjaku i popullit të ngratë – për një komedi kaq të dëmshme të poshtër.

Së pari e kryesorja.

Delegati për Asamblenë Kushtetuese duhet të jetë Shqiptar. Kur them “Shqiptar” kuptoj Shqiptarin tamam Shqiptar, domethënë: Shqiptar me gjuhë e Shqiptar me të lindur – që të ketë lindur brenda kufijve të Shtetit Shqiptar: e jo Shqiptar adoptiv – bir në shpirt i Shqipërisë – Shqiptar me dy pasaporta në xhep: me valixhe ne dorë e me shtëpi në shpinë të kalit – sot këtu, nesër kushedi se ku: si zogjtë, që ndërrojnë vend sipas këmbimit të stinës.

Prej kësaj rregulle të përgjithshme do të përjashtohen të gjithë ata, që me botime të veta të vlershme kanë ndriçuar e begatuar letërsinë shqipe, e me të holla e vepra të tjera patriotike janë orvatur për triumfin e lirisë sonë kombëtare.

Së dyti.

Delegatët duhet të jenë burra të ndershëm e njerëz bese e burrnije.

Së treti.

Ndër kandidatët thjesht shqiptarë e burra të ndershëm, duhen zgjedhur më të diturit e kuvendarët më të mirë. Zgjedhësi që zgjedh delegatin, deputetin për hir të një partie politike, ai bën një faj të rëndë ndaj kombit.

Brumi i kombit shqiptar, muhamedan a kristian qoftë, është i shëndoshë, e si ata që mbahen me parti qeveritare, si ata që përkrahin Opozitën, në këtë brumë mund të gjejnë mjaft burra të ndershëm e të zot të punës:

këta le të zgjidhen:

E këta pastaj, kur të shkojnë në Asamble, në daçin të mbahen me Qeveri e në daçin me Opozitë.

Burrat e ndershëm do ta shohin vetë se nga është e drejta, do të dinë se nga të mbajnë, mjafton që brenda të mos ketë piça e rrugaçë, sallahana e intrigantë të patur e marre.

Sistemi politik e administrativ i sotëm duhet shkulur me gjithë rrënjë, nëse duam që Shqipëria të jetojë e të përparojë.

Revista Hylli i Dritës

Kategori
Uncategorized

SKANDALI/ I larguar nga Forcat Detare për spiunazh, Rama e fut në grupin negociator me Greqinë.

SKANDALI/ I larguar nga Forcat Detare për spiunazh, Rama e fut në grupin negociator me Greqinë


Grupi i ekspertëve, pjesë e Ministrisë së Jashtme që po negocion marrëveshjen e detit me Greqinë është i infektuar nga persona me integritet të ulët profesional.

Rasti më i mirë është i një prej ekspertëve kryesorë, dhe i atij që është rekrutuar për të negociuar me palën greke marrëveshjen e detit.

Bëhet fjalë për përfaqësuesin e Ministrisë së Mbrojtjes, ushtarakun e Forcave Detaje Artur Meçollari i cili shfaqet edhe në këtë foto të shkrepur pas takimit të zhvilluar në Korçë ndërmjet Ditmir Bushatit dhe Niko Kotzias.Ushtaraku në Artur Meçollari është realisht një njohës e çështjeve të detit dhe për këtë ai ka botuar edhe një libër kushtuar incidentit të kanalit të Korfuzit. Por jo njohurit e tij mbi çështjet detare sesa integriteti si ushtarak vihen në pikëpyetje sot, aq më tepër që ai është pjesë e grupit negociator për marrëveshjen e detit me Greqinë.

Burime për Fax News kanë bërë me dije se, në vitin 2012, Artur Meçollari i cili në atë kohë mbante postin e zëvendës komandantit të flotës detare me gradën Kapiten i Parë, është larguar nga detyra për spiunazh dhe për cenim të sigurisë kombëtare.ImageNe rreth te kuq, Artur Meçollari ne nje foto pas negociatave në KorçëTë njëjtat burime bënë me dije se, Meçollarit i është kumtuar vendimi i largimit nga zyrtarët e lartë të Ministrisë së Mbrojtjes dhe pasi është njohur me faktet ai ka pranuar vendimin dhe për këtë madje nuk ka bërë as rekurs në Gjykatë.

Menjëherë pas ndryshimit të qeverive në vitin 2013, raportohet se Artur Meçollari është rikthyer sërish në radhët e Forcave të Armatosura si oficer detar ne rrethana të paqarta.Dhe një nga arsyet se përse Presidenti i Republikës ka refuzuar të akordojë plotfuqishmërinë për negocimin e marrëveshjes së detit me Greqinë lidhet pikërisht me oficerin Artur Meçollari.

Kjo për dy arsye.
E para sepse prania e Meçollarit në takimin e Korçës mes Bushatit dhe Kotzias e me shumë gjasë edhe në atë të Kretës, tregon se qeveria ka negociuar me palën greke termat për marrëveshjen e detit, pa marrë më parë plotfuqishmërinë e Presidentit të Republikës.

Dhe e dyta rrethanë që ka të bëjë sërish me Artur Meçollarin, por kësaj here për informacionet që kanë mbërritur në tryezën e Presidentit të Republikës Ilir Meta për faktin që në vitin 2012, oficeri në fjalë është larguar nga forcat e armatosura i faktuar për spiunazh. /FaxNews

Kategori
Uncategorized

Marrëveshja Turko-Jugosllave 1938: Sa para i’a jepte Serbia Turqisë për dëbimin e shqiptarëve.

Kategori
Uncategorized

Sali Berisha.

Kategori
Uncategorized

Si ia shtypi kokën me këmbë foshnjes 6 muajsh komandanti komunist.

Shkruar nga Musa TARTARI

Përpjekjet për ta paraqitur terrorin komunist si “luftë të lavdishme nuk kane te sosur. Edhe pse ka me mijëra prova e fakte që vërtetojnë luftën terroriste te komunistëve shqiptar në drejtimin e atyre serbe , e maja ideologjike sërish vazhdon ta nxije realitetin duke i paraqitur terroristët autor te krimeve kundër njerëzimit si heronj dhe çlirimtar.

ENVER HOXHA ME SERB
ENVER HOXHA ME SERB
39 djemtë e Bolenës i braktisën komunistët dhe u rreshtuan me trimin Lahe Nuro. Për tu hakmarrë me kundërshtarët dhe për ta thelluar më tej përçarjen, për ti trembur më shumë naivët, që tu nënshtroheshin dhe tu betoheshin, se ishin të besës komuniste, sipas taktikës dhe strategjisë tyre, nisën terrorizmin e paparë e dëgjuar në Bolenë, kundër familjeve që dyshonin se ishin kundërshtarë.Njerëzit e ndershëm, të zgjuarit, trimat provokoheshin në vazhdimësi, poshtëroheshin, kërcënoheshin. Prej tyre kërkonin vetëm një shkak. Për të heshtur të gjithë duhej që në fshat të shtohej tmerri në popull. Dhe qysh në goditjen e parë u vunë tre vëllezërit Neuxhebraj. Islami ishte anëtar I këshillit nacional- çlirimtar të Bolenës, por siç I krijonin vetë versionet komunistët, edhe për Islamin padrejtësisht u shpif dhe u bënë akuza të ulëta. Fshehur pranisë së tij, u tha sikur Islami “kishte dhënë sekretet e këshillit tek italianët”. Akuza të bëhej në fshehtësi u mësua edhe nga Islami.Meqë ato ditë italianët sulmuan në Bolenë, komunistët e “faktuan” dhe u “krijua bindja se Islami ishte spiun”. Me anën e të dhënave të tij, italianët dogjën ato shtëpi që ishte dhënë informacion se ishin të komunistëve. Shpifja ishte bërë me kast se duhej nisur vrasja. Me që u kurdis kjo shpifje, duhej të niste edhe terrorizmi. U hap se Islami kishte shfaqur adhurim ndaj nacionalistëve, që luftonin me ndershmëri për Shqipërinë etnike. Në të vërtetë, të tre vëllezërit më shumë adhuronin nacionalistët sa sllavo- komunistët, që sa vinte dhe e shfaqnin veten si terroristë. Këtë hamendje e kishin nxjerrë me kohë komunistët dhe mbi këtë bazë, ishte marrë kohë vendimi për tu vrarë, por jo se Islami kishte lajmëruar fashistët, por ngaqë ai vazhdimisht i kishte kundërshtuar mendimet e padrejta që jepeshin, nga komunistët në këshill, të cilët i hidhnin hapur për krime dhe përmbanin sadizmin ekstrem, por që ata i lëshonin për frikë dhe i propagandonin te njerëzit pa kulturë. Shumë herë, kundërshtitë e Islamit në këshillë tregonin hapët se për komunistët ishte kundërshtarë i tyre. Ishte antikomunist…Sa herë që vendimet vinin nga qarkori dhe kërkohej të zbatoheshin sa më parë aty, ai i kundërshtonte, se sipas bindjeve të tij, binin gjithnjë ndesh me zakonin, besën, me vëllazërinë e burrërinë. Kishte kundërshtuar që nacionalistët e pasur, patriot e shqiptardashës, të mos barazoheshin një me pushtuesin e Shqipërisë, të bëheshin një më tradhtarët! Kishte kundërshtuar edhe terrorizmin mbi gjithë të pasurit, sidomos atë mbi Safet Selimin, që ishte vrarë në fshehtësi dhe pa e marrë vesh askush se do vritej dhe përse. Pastaj ishte kundërvënë me përjashtimin e të pasurve nga këshilli, nga partia, nga rreshtimi bashkë me popullin në luftë, se ata ishin “borgjezë, armiqtë” dhe nuk u takonte asnjë e drejtë, madje nuk besoheshin! Meqë e akuzonin dhe e kërcënonin hapët dhe në mënyrën më të ulët ai e braktisi këshillin, duke thënë se nuk mund të rrinte bashkë më gënjeshtarët dhe të bëhej bashkëfajtor në krimet që kishin nisur.Komunistët këtë donin, po në të njëjtën kohë e ndryshuan vendimin që kishin marrë për të vrarë vetëm atë. Tani duhej marrë vendim tjetër dhe të mos ruhej ai, që ishte marrë më parë, të vritej vetëm Islami, por edhe Bilua edhe Numani, gjithë familja siç e kishin zakon sadistët e egër. Numani dhe Bilua kishin deklaruar se ishin në krahun e nacionalistëve dhe i urrenin komunistët. Po të vritej vetëm Islami dy vëllezërit më të vegjël ishin trima dhe një ditë do hakmerreshin kundër të pabesëve. Tani komunistët e kishin kthyer terrorizmin në taktikë të vrasjes pa kufi. Kur vritej një anëtar i një familje duhej të shuheshin gjithë pjesëtarët e saj, se e dinin që do ti kishin kundërshtarë, ose siç nisëm ti quanim: “ferrë nëpër këmbë”! Ndaj vendimi i zi i marrë nga internacionalistët përcaktoi korrjen e gjithë familjes, shuarjen e vazhdimësisë së brezit. Një natë tufani dhe acari e rrethuan shtëpinë e Islamit. E dogjën me gjithë mall e bagëti dhe Islamin, Bilon dhe Numanin i morën siç ishin me rrobat e gjumit. Pra zhveshur dhe zbathur. Para se të lanin hesapet me ta, në mënyrën më barbare, njerëzit e kthyernë hiena, panë djalin e Bilos që ishte vetëm 6 muajsh, Kojdhel bilo Kojdhelin.I pari i përbindëshave, vuri këmbën me këpucët alpine mbi kokën e fëmijës së njomë dhe ia shtypi!Krime të tillë nuk do të ishin përdorur as nga vandalët, as nga…nuk gjenden…Dhe pasi u kënaqën me fëmijën dhe ulërimat e grave përbindëshat, me mëshirën e shkundur për kujën që linin pas, tre vëllezërit e zhveshur dhe të zbathur, nëpër shi e baltë i shytën dhe i shpunë në anë të lumit me dallgët e furishme, të ushqyera nga shiu. Aty i mbajtën tërë ditën, në të ftohtë dhe në shi dhe si barbarë që ishin, në pasdite i pushkatuan dhe i prenë kokat dhe i hodhën në lumë. Kurse nënën dhe motrën e tyre Mamudinë 90 vjeçare dhe Dyzenën i shpunë në Qafën e Lopës. Aty i vranë duke i hedhur në një rrëke me ujë. Të nesërmen vrasësit e hapën se familja e Neuxhebre u ekzekutua se ishte në shërbim të italianëve dhe gjermanëve dhe u kap kur ikte të bashkohej të ikte me ta, duke ua bërë të pamundur realizimin e dëshirës për tradhti!? Por komunistët e fshatit nuk ishin ngopur me gjak. Kishin marrë urdhër që frikën për heshtje dhe nënshtrim ta shtonin në çdo prag. Ata në mënyrën e tyre më makabër vranë tre vëllezërit e Sulajve dhe nënën e tyre plakë. Të tre vëllezërit ishin korierë të këshillit. Por si sadist ata I vranë se ashtu iu mbush të parit të sadistëve.Kur u kthye Fakua nga shërbimi me postë e prunë nga Kuçi, e urdhëruan që të mos ulej për çlodhje, port ë nisej menjëherë të shpinte postën tjetër. Ai u tha se e kishin vrarë këpucët dhe nuk mundej të shkonte përsëri në Kuç që të shpinte postën dhe u kërkoi të shkonte një nga vëllezërit e tij. Por komunistët nuk donin mënd. Nuk kishin mëshirë pot ë mos u zbatohej urdhri pa asnjë justifikim, pa asnjë fjalë. E arrestuan Fakon, arrestuan edhe të dytin Bilbilin që u kundërshtoi kohën që i thanë se nuk mund ta bënte rrugën 60 minuta shkuarje dhe ardhje nga Kuçi në Bolenë, kohë e cila nuk mund të arrihej as nga maratonistët e provuar. Dhe pas të dytit arrestuan edhe të tretin që nuk dinte pse ishin arrestuar vëllezërit. i arrestuan të tre, madje edhe nënën plakë, Peshqeshen dhe i pushkatuan pa gjyq!… Po edhe pas këtij krimi të ulët, përsëri gënjyen dhe thanë se djemtë e Sulës ishin vënë në shërbim të pushtuesve dhe si korrierë, më parë ua shpinin pushtueseve informacionin, sa e binin në këshill dhe ishin vënë në udhë për te fashistët…Gënjeshtrat e komunistëve pas vrasjes makabër të tre djemve trima, ishin nga më të ulëtat. Madje shumë kontradiktore. Ca thoshin se ata ishin kapur me nënën në kohën e nisjes për tek “padroni” por ishin kapur. Të tjerë thoshin se kur u shkuan në shtëpi dhe u kërkuan të “ndryshonin rrugë, të korrigjoheshin, djemtë me gjithë nënën i kishin sharë ata dhe partinë komuniste. Pastaj më i madhi, Fakua kishte nxjerrë armën ti qëllonte, por ishte kapur dhe ishin lidhur të katër, si armiqtë të partisë dhe luftës për liri!”Gënjeshtrat e komunistëve nuk i njihnin kufijtë e turpit. Sa herë që përgatisnin armët për dhimbje, ndërtonin edhe gënjeshtrën, që do ua mbulonte barbarinë e mënxyrtë.
39 djemtë e Bolenës i braktisën komunistët dhe u rreshtuan me trimin Lahe Nuro. Për tu hakmarrë me kundërshtarët dhe për ta thelluar më tej përçarjen, për ti trembur më shumë naivët, që tu nënshtroheshin dhe tu betoheshin, se ishin të besës komuniste, sipas taktikës dhe strategjisë tyre, nisën terrorizmin e paparë e dëgjuar në Bolenë, kundër familjeve që dyshonin se ishin kundërshtarë.Njerëzit e ndershëm, të zgjuarit, trimat provokoheshin në vazhdimësi, poshtëroheshin, kërcënoheshin. Prej tyre kërkonin vetëm një shkak. Për të heshtur të gjithë duhej që në fshat të shtohej tmerri në popull. Dhe qysh në goditjen e parë u vunë tre vëllezërit Neuxhebraj. Islami ishte anëtar I këshillit nacional- çlirimtar të Bolenës, por siç I krijonin vetë versionet komunistët, edhe për Islamin padrejtësisht u shpif dhe u bënë akuza të ulëta. Fshehur pranisë së tij, u tha sikur Islami “kishte dhënë sekretet e këshillit tek italianët”. Akuza të bëhej në fshehtësi u mësua edhe nga Islami.Meqë ato ditë italianët sulmuan në Bolenë, komunistët e “faktuan” dhe u “krijua bindja se Islami ishte spiun”. Me anën e të dhënave të tij, italianët dogjën ato shtëpi që ishte dhënë informacion se ishin të komunistëve. Shpifja ishte bërë me kast se duhej nisur vrasja. Me që u kurdis kjo shpifje, duhej të niste edhe terrorizmi. U hap se Islami kishte shfaqur adhurim ndaj nacionalistëve, që luftonin me ndershmëri për Shqipërinë etnike. Në të vërtetë, të tre vëllezërit më shumë adhuronin nacionalistët sa sllavo- komunistët, që sa vinte dhe e shfaqnin veten si terroristë. Këtë hamendje e kishin nxjerrë me kohë komunistët dhe mbi këtë bazë, ishte marrë kohë vendimi për tu vrarë, por jo se Islami kishte lajmëruar fashistët, por ngaqë ai vazhdimisht i kishte kundërshtuar mendimet e padrejta që jepeshin, nga komunistët në këshill, të cilët i hidhnin hapur për krime dhe përmbanin sadizmin ekstrem, por që ata i lëshonin për frikë dhe i propagandonin te njerëzit pa kulturë. Shumë herë, kundërshtitë e Islamit në këshillë tregonin hapët se për komunistët ishte kundërshtarë i tyre. Ishte antikomunist…Sa herë që vendimet vinin nga qarkori dhe kërkohej të zbatoheshin sa më parë aty, ai i kundërshtonte, se sipas bindjeve të tij, binin gjithnjë ndesh me zakonin, besën, me vëllazërinë e burrërinë. Kishte kundërshtuar që nacionalistët e pasur, patriot e shqiptardashës, të mos barazoheshin një me pushtuesin e Shqipërisë, të bëheshin një më tradhtarët! Kishte kundërshtuar edhe terrorizmin mbi gjithë të pasurit, sidomos atë mbi Safet Selimin, që ishte vrarë në fshehtësi dhe pa e marrë vesh askush se do vritej dhe përse. Pastaj ishte kundërvënë me përjashtimin e të pasurve nga këshilli, nga partia, nga rreshtimi bashkë me popullin në luftë, se ata ishin “borgjezë, armiqtë” dhe nuk u takonte asnjë e drejtë, madje nuk besoheshin! Meqë e akuzonin dhe e kërcënonin hapët dhe në mënyrën më të ulët ai e braktisi këshillin, duke thënë se nuk mund të rrinte bashkë më gënjeshtarët dhe të bëhej bashkëfajtor në krimet që kishin nisur.Komunistët këtë donin, po në të njëjtën kohë e ndryshuan vendimin që kishin marrë për të vrarë vetëm atë. Tani duhej marrë vendim tjetër dhe të mos ruhej ai, që ishte marrë më parë, të vritej vetëm Islami, por edhe Bilua edhe Numani, gjithë familja siç e kishin zakon sadistët e egër. Numani dhe Bilua kishin deklaruar se ishin në krahun e nacionalistëve dhe i urrenin komunistët. Po të vritej vetëm Islami dy vëllezërit më të vegjël ishin trima dhe një ditë do hakmerreshin kundër të pabesëve. Tani komunistët e kishin kthyer terrorizmin në taktikë të vrasjes pa kufi. Kur vritej një anëtar i një familje duhej të shuheshin gjithë pjesëtarët e saj, se e dinin që do ti kishin kundërshtarë, ose siç nisëm ti quanim: “ferrë nëpër këmbë”! Ndaj vendimi i zi i marrë nga internacionalistët përcaktoi korrjen e gjithë familjes, shuarjen e vazhdimësisë së brezit. Një natë tufani dhe acari e rrethuan shtëpinë e Islamit. E dogjën me gjithë mall e bagëti dhe Islamin, Bilon dhe Numanin i morën siç ishin me rrobat e gjumit. Pra zhveshur dhe zbathur. Para se të lanin hesapet me ta, në mënyrën më barbare, njerëzit e kthyernë hiena, panë djalin e Bilos që ishte vetëm 6 muajsh, Kojdhel bilo Kojdhelin.I pari i përbindëshave, vuri këmbën me këpucët alpine mbi kokën e fëmijës së njomë dhe ia shtypi!Krime të tillë nuk do të ishin përdorur as nga vandalët, as nga…nuk gjenden…Dhe pasi u kënaqën me fëmijën dhe ulërimat e grave përbindëshat, me mëshirën e shkundur për kujën që linin pas, tre vëllezërit e zhveshur dhe të zbathur, nëpër shi e baltë i shytën dhe i shpunë në anë të lumit me dallgët e furishme, të ushqyera nga shiu. Aty i mbajtën tërë ditën, në të ftohtë dhe në shi dhe si barbarë që ishin, në pasdite i pushkatuan dhe i prenë kokat dhe i hodhën në lumë. Kurse nënën dhe motrën e tyre Mamudinë 90 vjeçare dhe Dyzenën i shpunë në Qafën e Lopës. Aty i vranë duke i hedhur në një rrëke me ujë. Të nesërmen vrasësit e hapën se familja e Neuxhebre u ekzekutua se ishte në shërbim të italianëve dhe gjermanëve dhe u kap kur ikte të bashkohej të ikte me ta, duke ua bërë të pamundur realizimin e dëshirës për tradhti!? Por komunistët e fshatit nuk ishin ngopur me gjak. Kishin marrë urdhër që frikën për heshtje dhe nënshtrim ta shtonin në çdo prag. Ata në mënyrën e tyre më makabër vranë tre vëllezërit e Sulajve dhe nënën e tyre plakë. Të tre vëllezërit ishin korierë të këshillit. Por si sadist ata I vranë se ashtu iu mbush të parit të sadistëve.Kur u kthye Fakua nga shërbimi me postë e prunë nga Kuçi, e urdhëruan që të mos ulej për çlodhje, port ë nisej menjëherë të shpinte postën tjetër. Ai u tha se e kishin vrarë këpucët dhe nuk mundej të shkonte përsëri në Kuç që të shpinte postën dhe u kërkoi të shkonte një nga vëllezërit e tij. Por komunistët nuk donin mënd. Nuk kishin mëshirë pot ë mos u zbatohej urdhri pa asnjë justifikim, pa asnjë fjalë. E arrestuan Fakon, arrestuan edhe të dytin Bilbilin që u kundërshtoi kohën që i thanë se nuk mund ta bënte rrugën 60 minuta shkuarje dhe ardhje nga Kuçi në Bolenë, kohë e cila nuk mund të arrihej as nga maratonistët e provuar. Dhe pas të dytit arrestuan edhe të tretin që nuk dinte pse ishin arrestuar vëllezërit. i arrestuan të tre, madje edhe nënën plakë, Peshqeshen dhe i pushkatuan pa gjyq!… Po edhe pas këtij krimi të ulët, përsëri gënjyen dhe thanë se djemtë e Sulës ishin vënë në shërbim të pushtuesve dhe si korrierë, më parë ua shpinin pushtueseve informacionin, sa e binin në këshill dhe ishin vënë në udhë për te fashistët…Gënjeshtrat e komunistëve pas vrasjes makabër të tre djemve trima, ishin nga më të ulëtat. Madje shumë kontradiktore. Ca thoshin se ata ishin kapur me nënën në kohën e nisjes për tek “padroni” por ishin kapur. Të tjerë thoshin se kur u shkuan në shtëpi dhe u kërkuan të “ndryshonin rrugë, të korrigjoheshin, djemtë me gjithë nënën i kishin sharë ata dhe partinë komuniste. Pastaj më i madhi, Fakua kishte nxjerrë armën ti qëllonte, por ishte kapur dhe ishin lidhur të katër, si armiqtë të partisë dhe luftës për liri!”Gënjeshtrat e komunistëve nuk i njihnin kufijtë e turpit. Sa herë që përgatisnin armët për dhimbje, ndërtonin edhe gënjeshtrën, që do ua mbulonte barbarinë e mënxyrtë.
Kategori
Uncategorized

Renkimi i fundit i Enverit.

Mitro ÇELA

E hënë 18 shkurt 1991. Në zyrën e Berishës kishte nisur një mbledhje e komisionit nismëtar të PD-së. Hyri Azem Hajdari.
“Studentët e pedagogët mbyllën derën e Kinoklubit në Qytetin “Studenti”. Janë futur në grevë urie. Ju vazhdoni mbledhjen. Unë do të shkoj te studentët!”
Dy orë më vonë u ngjita në Qytetin “Studenti”. Gjallëri e madhe. Veç studentëve kishte edhe qytetarë. Një radhë e gjatë. Kishte kërkesa për vetëngujim. Çudia më e madhe e këtij fundshekulli! Ndoshta e paparë. Sakrificë e 723 jetë të rinjsh! Dhe përse? Për të hequr emrin e diktatorit nga universiteti?!
U ktheva në shtëpi. Ndjeja një trysni. Vendosa të shfletoj skedat. (Në atë mot në Tiranë nuk kishte më shumë se 5-6 kompjutera). Fillimisht pa ndonjë qëllim. Shënimet i lexova jo duke ndjekur kronologjinë e ngjarjeve, por të kundërtën e tyre. Një frazë e nënvizuar. Disa ditë më parë u përurua nga studentët “Sheshi i Demokracisë”. Sheshi? Diçka më ngacmoi kujtesën. Një shesh tjetër. Një shesh i largët. U ktheva në kohë. Sheshi Tienanmen në Pekin. Pranvera kineze. Mijëra studentë ato ditë qershori manifestuan për demokraci të vërtetë… Kundër tyre u drejtua një forcë brutale. Sa u vranë! Statistikat zyrtare kineze janë memece. Një manifestim i përgjakshëm për të festuar 10-vjetorin e reformave kineze dhe 40-vjetorin e Republikës Popullore. Plumba mbi një turmë të paarmatosur. U trondit bota. Qindra reportazhe. Kronika. Deklarata nga aktorët politikë.

Fransua Miteran, Presidenti i Francës tha: “Një regjim që për të mbijetuar qëllon mbi të rinjtë, nuk ka të ardhme”. Theçer, kryeministre e Britanisë së Madhe deklaroi: “Të qëllosh si i verbër kundër popullit! A nuk flet kjo për diferencat midis shoqërisë demokratike perëndimore dhe shoqërisë socialiste…” (Në atë vit kampi i lavdishëm socialist jetonte muajt e tij të fundit). Boris Elstin, Presidenti rus tha: “Krim kundër popullit…”
Ora 20:00. Një kronikë në TVSH për minatorët duke nxjerrë krom?!… Ndërrova stacionin. RAI jepte një lajm nga India: ishte përmbysur një autobus. Për Shqipërinë: asgjë. Po pse? Mos vallë “Sheshi i Demokracisë” mbartte më pak tension se sa Sheshi Tienanmen!?… Mora radion. Asgjë. Heshtje. Diçka përmendi Jugosllavi. Por gjithmonë sipas bojrave të tij. Reportazh të plotë dha vetëm “Zëri i Amerikës”…
Ora 22:00.Bie telefoni… Alo… Kemi mbledhjen e komisionit… Ju presim… Po pse? Partitë politike kishin kërkuar një takim me Presidentin. Berisha, Azemi, Eduardi dhe Preçi ishin nisur që në ora 21:00. Po kalonte mesnata. Disa humbën durimin dhe u larguan për në shtëpi. Unë me Frrok Çupin, kryeredaktorin e “RD”-së, vendosëm të presim te dera e Presidiumit. U hap porta. Takuam Eduard Selamin:
“Nuk ka perëndi që e kupton Ramiz Alinë! Vetë e pranoi në fillim idenë e një referendumi për heqjen e emrit të Enver Hoxhës nga Universiteti. Por e dini si e përfundoi takimin? Nuk ka bazë ligjore për një veprim të tillë!!!”

U vendos të shkonim për të biseduar me përfaqësinë e studentëve dhe të pedagogëve. Ndërkohë, ora kishte arritur 2:00. Për shumë kohë më mbeti e regjistruar në mendjen time pamja e koordinatorëve, e shkallëve dhe sallave, ku kishin zënë vend studentët. Shumica flinin përtokë, duke shtruar në çimento nga një batanie. Disa rrinin ende mbi karrige. Të tjerë luanin me letra.
U futëm në një dhomë të veçantë. U ulëm. Mes nesh ishte Ylli Vejsiu, Përparim Dervishi, Blendi Goxhe, Ridvan Peshkëpia. Për disa çaste ra qetësia. Një qetësi mbytëse. Përfaqësuesit e studentëve dhe të pedagogëve edhe pse të lodhur e të cfilitur, edhe pse të pagjumë, mendjen e kishin të kthjellët. Të gjithë kishin një mendim: Nuk është koha për kompromise! Nuk dalim nga ngujimi ynë pa lexuar vendimin e qeverisë që Universitetit të Tiranës t’i hiqet emri i Enver Hoxhës! Ky është postulati i studentëve. Çdo alternativë tjetër është e pavlefshme.
U larguam. Te dera takova djalin e motrës, studentin e arteve Artjan Myrtezai.
“E mor dajë! Mos doni të na shisni?!…”
E martë, 19 shkurt. Ora 23:00. Bie dera… “Ju presin në selinë e Partisë Demokratike”. Nga ora 21:00 përsëri Presidenti në tavolinën e rrumbullaktë me përfaqësuesit e partive. Orë të tëra bisedimesh. Orë të tëra duke pritur. Shumica ishin skeptikë. Por përsëri kishim një fije shprese: jeta e të rinjve vlente më shumë sesa idiomat politike.

Ora 01:30. Në sallë hynë të dërguarit tanë. Dukeshin të lodhur. Të dërrmuar. E mori fjalën Sali Berisha:
“E çuditshme! Ramiz Alia mendon ta zgjidhë problemin me një formulë që ka për autorësi ministrin e Arsimit, Skënder Gjinushin. Edhe pse kemi të bëjmë me një formulë politike jashtë realitetit, nuk mendoj të bëhemi ne sebep si parti për ta hedhur poshtë. (Ishte ky mendim i të gjithëve). Nuk do të ishte keq të shkojmë te studentët së bashku me Skënder Gjinushin, i cili po na pret përjashta”.
Ora 02:00 Përsëri midis përfaqësuesve të studentëve. Biseda ishte e ashpër. Studentët ishin të acaruar. U lexua formula. Universiteti do të ndahej në katër pjesë. Asnjë universitet i ri nuk do të mbante emrin e Enver Hoxhës. Do të nënshkruhej një kontratë midis përfaqësuesve të studentëve dhe ministrit të Arsimit.
“Jo! Jo! Dhe Jo! Pa lëshuar qeveria një deklaratë, ku të shkruajë se ka vendosur t’i hiqet emri i Enver Hoxhës Universitetit të Tiranës, ne nuk heqim dorë nga greva e urisë”, thanë studentët. Folën disa anëtarë të komisionit nismëtar të Partisë Demokratike. Askush nuk u bind. Më në fund u vendos:
“Përfaqësuesit e Partisë Demokratike le të largohen. Do të bisedojmë vetëm me ministrin e Arsimit”.
Duke lënë sallën, ndërsa gjarpëronim midis këmbëve të studentëve që flinin në çimenton e ftohtë, në errësirë u dëgjua një zë: “Këta janë mjeshtra. E shndërruan politikën në ekuacione e formula matematike”. Lum kombi që e ka ministrin e Arsimit profesor matematike.

E mërkurë, 20 shkurt. Që në mëngjes herët në Tiranë u dha kushtrimi. Mijëra punëtorë, nxënës, pensionistë, fëmijë, studentë morën rrugën drejt “Sheshit të Demokracisë”. Përmasat e sheshit nuk mund të mbanin brenda një kryeqytet të tërë. Në shërbim të popullit u vunë taracat, dritaret e godinave. Ballkoni i një godine u shndërrua në tribunë. Folën shumë. Një zë i kthjellët u shpërnda në eter. Kush flet? Ç’është ky zë i njohur?! Pa dëgjoni! Po flet Rajmonda Bulku! Po çfarë tha se nuk e dëgjova mirë? U bën thirrje grave, nënave tiranase që të shkojnë e të manifestojnë përpara godinave të qeverisë e të Presidiumit të Kuvendit Popullor.

Turma u elektrizua dhe u derdh tatëpjetë drejt rrugës së “Elbasanit”…

Ora 11:00. Pesëmbëdhjetë gra e vajza, të prira nga Afërdita Havari ngjitën shkallët e Presidiumit. Kërkuan takim me Presidentin. Do ta njoftojmë, tha sekretari. Kaluan minutat. Gratë prisnin. Fluturuan 50 minuta. Presidenti nuk po dukej. Mos u mërzisni, qetësonte sekretari. Ai do të vijë nga çasti në çast… Në kufijtë e pritjes prej një ore, u hap dera dhe u duk Lumturi Rexha me dy-tre të tjerë. Po këta çfarë duan! Ne, në emër të nënave tiranase kërkuam takim me Presidentin e jo me shoqen Lumturi!.. Presidenti është i zënë. Ka punë. Situata…
Ndërkohë turma mbushi sheshin “Skënderbej”. U ngjita në verandën e hotel “Tirana”. Përpara shtrihej sheshi, si një ekran gjigant televizioni. Turma shtyhej. Policët mbronin zonën. Ushtarët, me qen për dore, vraponin. Dy makina hidhnin ujë mbi turmën… Krisma. Automatikë… Një pjesë e turmës ngjiti shkallët drejt bustit… Policët i shtynë… Dy-tre ngjitje e zbritje dhe busti u rrethua nga turma… Një copë litari. Sikur doli nga dheu! Bëri një hark dhe përfundoi në qafë të diktatorit…

Ora 14:05. Disa lëkundje dhe busti i Enver Hoxhës u rrëzua përtokë. Qëndroi ai në sheshin “Skënderbej” vetëm 858 ditë. Nuk e ruajtën dot bustin as policët, as sampistët, as dekreti special për mbrojtjen e monumenteve… Trupi i diktatorit në bronx u pushtua nga turma. U gjet një makinë. E tërhoqi zvarrë drejt rrugës së “Kavajës”… Turma ecte. Busti zvarritej… Qëndroi para selisë së Partisë Demokratike, karshi selisë së Kishës Ortodokse… Pa kuptuar mbinë ushtarë të Gardës… Qëllonin në ajër… Agim Buxheli filmonte duke qëndruar mbi murin rrethues të godinës… Turma u largua… Busti mbeti në mes të rrugës… U afrova… Trupit i mungonte koka… “Koka në Stamboll, trupi në Janinë/Të vranë Ali Pasha, o Ali të shtrinë…” Me motivet e kësaj kënge, mora rrugën te studentët e ngujuar…
…Në hyrje të godinës, koka prej bronxi e diktatorit… Rreth qafës një litar. Përpjekje për ta ngjitur kokën në katin e dytë… Shumë bronx i derdhur. I rëndë… Në dritare doli Shinasi Rama: “Nuk ia vlen që koka e diktatorit të ngjitet lart! Uleni!” Dhe bronxi u përplas në çimento… Lëshoi një tingull të zgjatur… Rënkimi i fundit i Enverit…
Ora 21:00. Studentët janë larguar nga Kinoklubi i grevës së urisë. Në salla, në korridore ka rënë qetësi… Në hyrje të godinës një kokë gjigante… Në vetmi… Mes mbetjeve të grevës …

Artikullin e kam botuar më 22 shkurt 1991

Kategori
Uncategorized

Thesari në Jon, ose në kërkim të fijeve, që e detyrojnë Ramën të lëviz si kukull.

“Greqia tani duke dhënë një copë ujë dhe kripë e duke marrë zonën ekonomike për vete, duke zgjeruar ujërat në 12 milje, Shqipërisë i mbetet uji rëra dhe kripa.”

Nga Poli Hoxha

Në emisionin e fundit të Eni Vasilit, ish-kryeministri Sali Berisha, duke folur për çështjen e marrëveshjes për detin mes Greqisë dhe Shqipërisë, mes të tjerave dha një gjysmë informacion, për arsyet se përse kryeministri i Shqipërisë është nënshtruar pa kushte ndaj grekëve.

“Greqia tani duke dhënë një copë ujë dhe kripë e duke marrë zonën ekonomike për vete, duke zgjeruar ujërat në 12 milje, Shqipërisë i mbetet uji rëra dhe kripa. Edi Rama është i kapur”, tha Sali Berisha.

Por a është vërtet Edi Rama i kapur nga grekët, siç thotë Berisha dhe mjaft zëra të tjerë politikë dhe analitikë?

Nëse po, si, nga kush dhe për çfarë arsyeje që normalisht duhet të jetë shumë madhore, përderisa ai rrezikon që të futesh në histori si kryeministër “tradhtar e antishqiptarë?!

Image

“Turbullova, që ta kthjelloj përfundimisht”

Nëse kthehemi mbrapa në kohë, gjatë shumicës së mandatit të tij të parë, Edi Rama, nga premtimi elektoral që kishte dhënë përpara se të vinte në pushtet, “zero problem me fqinjët”, i çoi marrëdhëniet veçanërisht me Greqinë vërtet në “zero”. Pa asnjë shkak dhe duke shkelur edhe “ABC-në” e diskursit të diplomacisë ndërkombëtare, ai nuk linte rast pa u shfaqur si “gango”, fodull dhe madje edhe duke provokuar rëndë pa asnjë shkak, si në rastin kur ju tha grekëve, se edhe Akropolin e kanë në këmbë për hir të shqiptarëve.

Gjatë shumicës së mandatit të tij të parë si kryeministër, Edi Rama i çoi marrëdhëniet Shqipëri-Greqi në nivel edhe më të ulët se në kohën e Ramiz Alisë dhe Adil Çarçanit. Përveç vizitës së ish-kryetarit të Kuvendit Ilir Meta në Athinë në fillim Tetor të vitit 2016, takimet zyrtare mes përfaqësuesve të dy vendeve gati nuk ekzistonin, edhe në nivele të ulëta. Kurse për ndonjë vizitë të Ramës në Athinë dhe të kryeministrit Tsipras në Tiranë, as që bëhej fjalë.

Me çështje të fryra kot, si ajo e prishjesh të ca ndërtimeve në Himarë dhe të një kishe (të cilat dolën flluska sapuni më pas), me fjalime fodulle prej lideri rajonal në parlament, duke u kapur pas Vangjel Dules dhe hedhur shashka nacionaliste sa herë i jepej rasti, Rama krijoi një perceptim, se ai nuk pyeste fare për Greqinë.

Por “papritur” në 6-mujorin e fundit të qeverisjes së tij të parë dhe menjëherë pas rikonfirmimit për herë të dytë si kryeministër i vendit, fillimisht nën rrogoz dhe më pas hapur, me takimin misterioz të Kretës qëndrimi i Ramës ndaj fqinjit “problematik” ndryshoi 180 gradë. Këtë “dredhje” drastike e justifikoi së fundmi, me sofizmin konfuciane; turbullova fort, për ta kthjelluar pellgun përfundimisht.

Image

Nën rrogoz

Ndërkohë Edi Rama prej kohësh kishte nisur bisedime të fshehta për çështje të nxehta mes dy vendeve, të cilat pretendohen vetëm nga Greqia, si ajo e varrezave të ushtarëve, e ndarjes së detit dhe e mbylljes përfundimtare të “çështjes çame”.

Në fakt ai vetë personalisht, po punonte që ti lidhte fijet me lobe të fuqishme greke edhe më herët, madje me qarqe nacionaliste me tendenca të theksuara anti-shqiptare. Në vitin 2015 gjatë një vizite “private” shumë ditore në Neë York, Edi Rama u kap në flagrancë (shih foton), me priftin Ortodoks, Kozmas Karavellas, president i të ashtuquajturit lobit greko-himariot në SHBA. Kryeministri i Shqipërisë ndërkohë që brenda vendit bënte nacionalistin duke deklaruar, se nuk ka ekzistuar kurrë “Çështja Himara” dhe se ky rajon është njësoj si Tropoja, Skrapari apo Kolonja për qeverinë e tij, detyrohet personalisht që të shkojë me këmbët e veta në selinë e Kryedioqezës Ortodokse Greke të Amerikës në Neë York, ku zhvilloi një takim të gjatë me të ashtuquajturin Lob greko-amerikan i Himarës, të organizuar nga një shoqatë ekstremiste greke si ajo, “Himarrioton Society of America”.

Rama kurrë nuk e komentoi këtë takim, edhe pas dekonspirimit në rrjete sociale të fotos, ku shfaqet i kënaqur deri në ekstazë përkrah priftit Kravellas, që vazhdon të shkrijë jetën dhe pasurinë në SHBA, për “Himarën greke”.

Por pavarësisht nga këto takime misterioze dhe shumë të tjera (sipas shumë burimeve të hapura nga SHBA) që ka zhvilluar Rama gjatë vizitave të tij të gjata aspak transparente disa herë në New Jork, ai deri një vit më parë qëndroi fort, të paktën në retorikë, përball pretendimeve të Greqisë për të gjitha çështjet.

Nuk dihet nga i buronte kjo forcë karshilliku, por ajo përkon me dendësinë e flirteve me presidentin Erdogan dhe përkëdhelitë, që i vinin në atë kohë nga kancelarja Merkel.

Një “ditë të bukur” Vjeshte (12-13 Nëntor, 2017) vitin e kaluar opinioni publik shqiptarë mësoi papritur, se marrëdhëniet greko-shqiptare jo vetëm kishin shkrirë, por kishin arritur deri në atë pikë sa që ministrat e Jashtëm të dy vendeve arritën deri aty sa të mbylleshin për 3 ditë në një hotel në Kretë dhe pasi dolën prej andej, hodhën edhe valle së bashku.

Pavarësisht se pala jonë nuk dha asnjë informacion për këto bisedime konfidenciale, shpejt u mësua nga shampanja që u hap në Athinë, mediat greke dhe deklaratat euforike të ministrit Kotzias, se kryeministri ynë nga gango ishte shndërruar në një kukull, që lëvizte pa kusht sipas fijeve që tërhiqte pala helene.

Doni varrezat greke?; Merrini. Këmbëngulni që të fshijmë fjalën `Çamëri` dhe ta bëjmë, `Thesporiti`?; OK pa problem. Doni bllokun 1 dhe 2 në detin Jon, ku gjenden triliona metër kub gaz?; Pse jo…

Por çfarë zhvillimesh kishin ndodhur ndërkohë, brenda vendit tonë?

Image

Vota greke?!

Në tentativë për të shpjeguar këtë kokë-ulje radikale të Ramës ndaj grekëve, një nga teoritë që qarkullon më së shumti në mediat shqiptare është ajo, e votës-veto të tyre, për të penguar hapjen e negociatave, BE-Shqipëri, që këtë pranverë, siç ka premtuar dhe shpreson Edi Rama.

Kjo “fije” që po përdorin grekët për të detyruar Ramën të firmosë çfarëdo që ata kërkojnë, për hir të së vërtetës është shumë e besueshme në fakt. Pavarësisht se Greqia nuk ka votuar kurrë kundër vendit tonë në procesin integrues, nga kabllogramet e Wikileaks për Shqipërinë u zbulua se në fakt ajo e ka bërë këtë kërcënim sistematikisht, për të gjitha qeveritë shqiptare. Nuk kishte përse të ndodhte ndryshe edhe këtë herë, veçanërisht pasi edhe mentorja e kryeministrit Tsipras, kancelarja Merkel i hoqi vizën e kuqe Edi Ramës.

Po a mjafton vetëm kjo “fije”, për ta detyruar Edi Ramën që ti falë Greqisë zonën ekonomike më të rëndësishme në detin Jon, ku janë zbuluar rezerva të pamasa gazi dhe nafte? Për naivët, ndoshta po.

Pas skandaleve të mëdha që i kanë plasur brenda vendit, Edi Ramës i duhet vërtet me patjetër një lajm i madh, mbulues e shumues, për t`jua hedhur shqiptarëve si spanjollët indianëve pasqyrat vezulluese; atë të hapjes së negociatave. Por pavarësisht kësaj, ai kurrë nuk do të guxonte që vetëm për hir të “integrimit” të ndërmerrte këtë aventurë të rrezikshme.

Kjo “fije” nga ana tjetër është teje e hollë, edhe për faktin se vende si Holanda, Austria, Rumania dhe së fundmi edhe Gjermania dhe Franca (Droga dhe emigrimi masiv) janë deklaruar shumë skeptikë, për ti dhënë viston qeverisë së Edi Ramës për të hedhur një hap më shumë, drejt klubit të BE-së.

Pra vetoja greke më shumë se një detyrim-shtrëngim ndaj Ramën për të nënshkruar marrëveshjen është një alibi e atij vetë, për të fshehur arsyet e vërteta detyruese të firmës, që ka paralajmëruar se do të hedh në Korçë me kryeministrin, Tsipras, me rastin e festës së Pashkëve.

Image

Lojë dyshe me “vëllanë Erdogan”?!

Menjëherë pas kthimit mbrapsht nga presidenti, Ilir Meta, të kërkesës për plotfuqishmëri për bisedimet dhe marrëveshjen greko-shqiptare, në ambientet mediatike shqiptare u hodh urgjent një teori tjetër, me ngjyrime të forta konspirative. Më qartë, atë në fakt e artikuloi Nikoll Lesi në një editorial të tijin, ku shpjegonte se përse Ilir Meta, “më në fund u bë burrë shteti!”.

Sipas këtij versioni, Edi Rama, së bashku me presidentin Erdogan kanë bërë një lojë të madhe, në përfundim të së cilës, grekët do të ngelen me gisht në gojë dhe njëkohësisht për synime të brendshme, Rama synon që ti lërë “kopilin në derë”, Ilir Metës, por edhe opozitës.

Pavarësisht se Lesi thotë që Meta, si ujk i vjetër në politikë nuk e hëngri këtë tentativë, duket se loja në këtë këndvështrim ende nuk është mbyllur. Është fakt, se çështja e gazit të gjetur në Mesdhe më shumë se shqiptaro-greke është një betejë e egër, turko-greke. Këto dy vende janë pozicionuar aktualisht deri në prag të një konflikti edhe ushtarak, pikërisht për zonën ekonomike pranë Qipros, ku Greqia ka mbyllur tenderimin dhe po bëhet gati për shpime. Nëse Edi Rama do të firmosë marrëveshjen me Tsiprasin sipas kushteve që po përfliten deri më tani, atëherë ky do të ishte një precedent i fortë pro Greqisë, kundër pretendimeve të Turqisë. Në lojë janë edhe Izraeli, Libani, si dhe Franca dhe Italia me kompanitë e veta që kanë fituar tenderat e shfrytëzimit në atë zonë.

Me pak fjalë fabula e kësaj “fijeje”, që i bie të jetë turke këtë herë është kjo:

Rama me Erdogan janë marrë vesh, që të bëjnë një gurgule në situatën e nxehtë për gazin në Mesdhe; kryeministri ynë futet në bisedime dhe pranon formalisht kushtet e Greqisë, që sheh si shpëtim të vetëm për ekonominë e saj të rrënuar, gazin dhe naftën në det; Bushati i dërgon një paçavure presidentit Meta dhe i thotë, firmos një letër të bardhë; Meta me të drejtë refuzon dhe e kthen mbrapsht; marrëveshja bllokohet e dështon; Greqia nervozohet dhe deklarohet, se ne nuk e meritojmë votën e saj për hapjen e negociatave (droga etj etj); Rama e ka kryer misionin ndaj vëllait Erdogan; Meta dhe opozita mbajnë përgjegjësinë, për mos hapjen e negociatave dhe prishjes përfundimtare të marrëdhënieve me Greqinë…

Dhe në fund Edi Rama do të thotë; marrëveshja që do të nënshkruanim (Sepse refuzon të tregojë se çfarë përmban ajo në hollësi) nuk falte as det dhe as “Çamëri”!

Në të gjithën këtë ka mjaft doza të një teorie konspirative, por përderisa kryeministri ynë edhe çështje kaq madhore kombëtare i trajton në kushtet e një “oferte” mafioze çdo gjë është e mundur.

Image

Prapë kumbari, Xhorxh Soros?!

Në datën 5 Janar të vitit 2017, “The Daily Caller News Foundation Investigative Group”, njoftoi se miliarderi George Soros vetëm gjatë vitit 2016 investoi 238 milionë dollarë në kompani nafte e gazi, kjo sipas evidencave financiare federale. Në këtë investigim thuhet se plot tetë kompani ku Soros ka aksione të mëdha kanë marrë licensën për 18 blloqe, në tokë dhe det, brenda territoreve dhe veçanërisht, në të dyja anët e kufirin Shqipëri-Greqi dhe përmes tyre.

Që në vitin 2015 Greqia tenderoi të gjithë zonën ekonomike pa eksluzivitetin e saj, që historikisht i takon Shqipërisë dhe veçanërisht blloqet 1 dhe 2 në detin Jon. Në atë periudhë qeveria Rama bëri plot tre nota proteste për këto lëvizje të njëanshme të palës greke, por më vonë që pas vitit 2016, kur në lojë u fut Soros për naftën dhe gazin në këtë rajon, vetëm ka heshtur. Dy ditë më parë kreu i kreu i Agjencisë Kombëtare të Burimeve Natyrore, Ardian Bylyku konfirmoi atë që kishin dekonspiruar me eufori më herët mediat greke, pas dhënies së detajeve për marrëveshjen për detin me Shqipërinë; se vendi ynë nuk ka pretendime për bllokun 1 dhe 2 në Jon.

Dy ditë më parë Rama shkoi në Berat dhe prezantoi një marrëveshje të vjetër të kompanisë SHELL ku Soros ka hyrë fuqishëm me aksione, në brendësi të territorit tonë. E shpalli naftën dhe gazin në tokë, si strategji kombëtare të së ardhmes, por harroi të fliste për atë në det. Ka të dhëna të besueshme se në marrëveshje është futur edhe kufiri tokësor dhe disa zona ku kompani të Sorosit kërkojnë të nxjerrin naftë.

“Ky zhvillim ( financimet e Soros për hidrokarburet në rajonin tonë), i cili i zbret më poshtë në jug interesat e Shell, paksa më sipër kufirit greko-shqiptar, koincidon ne rezultatet e një tenderi për licensa kërkimi e shfrytëzimi në tre pellgje në tokë në Greqinë Perëndimore. Pellgu naftëmbajtës Arta-Preveza, i cili ka tërhequr oferta nga ELPE (Hellenic Petroleum) dhe Energean Oil & Gas, i është dhënë ELPE-s”, shkruan The Daily Caller News Foundation Investigative Group.

Nëse “fija” që po lëviz në këtë rast Edi Ramën komandohet nga Soros, atëherë jemi mes një pazari shkëmbimesh në tokë e në det dhe në përfundim kemi për të parë një “hartë”, të cilën nuk do ta kritikojë vetëm kumbara Soros.

Image

Po Balili a ka gisht, në gjithë këtë?

Edhe pse ka shumë spekulime, ekzistojnë indicie të besueshme, se grekët kanë futur në lojë për të shtrënguar Edi Ramën në lidhje me marrëveshjen për detin, Klement Balilin. Faktikisht në Shqipëri, ai nuk ka asnjë çështje të hapur. Policia jonë bën herë pas here ndonjë aksion-show në fshatin e tij për ta kapur në llogari të palës greke, por vetëm kaq. Dëgjohen shpesh thirrje të gazetarëve të kronikës së zezë, sipas të cilëve një zgjidhje për Balilin do të ishte të vetëdorëzohej te policia shqiptare. E gjitha kjo është tymnajë; Balili e ka pisk me drejtësinë greke dhe nëse do të shihte si zgjidhje të bërin e “të penduarit” në shkëmbim të lehtësive të mëdha, ai këtë do ta bënte aty ku është edhe burimi problemeve të tij; Në Greqi me DEA-n amerikane dhe policinë greke të antidrogës.

Tashmë opinioni publik shqiptar është familjarizuar me fabulën, se Klement Balili ka filmuar disa ministra të Ramës në hotelin e tij “Santa Quaranta” në skena që do ta rrëzonin qeverinë e tij për 30 sekonda. Balili përfaqësohet në Greqi nga një prej avokatëve më të shquar aty, Aleksis Kugias, i cili ka zgjidhur duke favorizuar ndjeshëm pozitat e klientëve të tij, disa çështje të mëdha në marrëveshje me drejtësinë greke.

Pra nëse do të kishte një vend ku Bali do të kishte interes të dorëzonte filmimet e tij “të arta”, ai do të ishte Greqia. Kurse presionin palës shqiptare për të vetmen çështje që ai ka problem këtu, pronat e sekuestruara, për hesap të tij e bën me dëshirë palës greke, mjafton që të zgjidh çështjen e rezervave të gazit e naftës në Jon.

Edhe kjo “fije” nëpërmjet të cilës pala greke mund ti bëjë shantazh Edi Ramës, në pamje të parë duket shumë e hollë dhe në kufijtë e teorive të konspiracionit.

Por, nëse do të citonim vetë Edi Ramë:

Në Shqipëri gjithçka mund të ndodhë dhe asnjëherë mos mendo, se i ke parë të gjitha!

Kategori
Uncategorized

Nora e Kelmendit, miti i vajzës malësore që u kthye në legjendë e qëndresës ndaj turqve.

Nora e Kelmendit, miti i vajzës malësore që u kthye në legjendë e qëndresës ndaj turqve

Marin Sirdani e perpiloi kët tregim simbas Prël Tom Cubit prej Selcet dhe Gjergj Alezit prej Boget. Gojëdhanat e dy Kelmendasve përkojnë me shkrimet historike të Pjeter Bogdanit, F. Lenormant-it, P.F. Arcangelo da Salto, dhe De Gubernatis-it)

Nder shum pashallarë qi i lanë nji emen të zi vedit në Shqypnin e Verit per barbarizem e mizori njehet edhe nji farë Vuçi Pasha. Mbasi ky nier i mbrapshtë me nji ushtri të madhe turke i ra kryq e terthuer Kosovës mbarë, tuj ba shka i shkojte neper mend; ba at krahinë per shkop, mësyni Kelmendin, fisin ma të fortin e asajë kohe. Bashkue nji mori ushtrijet niset ky prej Shkodret, e tuj kalue neper Shkrel, Kastrat e Rapshë të Hotit bjen në Grabom.

Kushtrimue Kelmendi, betohet më shtatë e shtatdhetë, jo vetem burrat por edhe grat, mos me i ra Turkut në dorë per së gjalli. Nji tubë sish aty per aty me të leta u turren e u ndeshen me terbim n’anmik më nji lug, ku u derdh gjak i pamasë, e prandej qëme atëherë e më sod i mbet emni Breg-gjakës.

Perballë njaj anmiku teper të madh Kelmendsit shkuen tuj luftue e tuj u smbrapë kadales derisa ushtrija turke zotnoi dy lugjet e Kelmendit. Atëherë, lanë disa çeta të shperdame malesh, u ngujuen me rob e robi në Nikç, në vendin qi quhet “Gjytetza e Kelmendit”.

N’egercim të dameve e të trazimeve qi paten prej Kelmendsve ushtrija t’a pershkoi vendin tuj rroposë e tuj prishë gjithshkahin, kshtuqi në pak dit u ban ato vise si mos të kishte banue kurr rob i Zotit n’at dhé, shpijat zhdukë me themel, pemët pre për tokë, arnajët prishë e deri ledhet e bashtinave dermue.

Por para atij mjerimit Kelmendsit nuk ishin kurrkund të lodhun. Burra e gra bishin dita me ditë e natë me natë aty ktu prej gerllatave e shkamive si të terbuem në çeta ushtarake e bajshin kërdi në ta.

Tuj e pa Vuçi Pasha se me të keq ishte e kotë me shtrue at fis të fortë, mendoj me e thye me premtime. U çoi prandej lajmin se mbrenda nji jave kushdo, burrë a grue, do t’u dorzojte, jo vetem ishte i falun per shkado kishte bâ, por edhe do t’i shperblehej dâmi qi kishte pasë për shkak t’asajë lufte.

Kur mbërrijti lajmi i Pashës te Gjyteza e Kelmendit ku ishte fuqija ma e madhja e tyne, Kelmendasit u mblodhen në kuvend, e mbasi nuk i shkojte asnjanit as neper mend me u dorzue me gjithse kishte hipë nji zi aq e madhe buke sa me u mbajtë i lum aj qi muejte me u ngî me lkura ahi, persriten bén qi kishin pasë bâ kur nisi lufta, “mos me i ra per së gjallit Turkut në dorë”. Posë kësajë, perforcuen edhe ndeshkimin e zakonshem të tyne—me bâ batare kedo që guzonte me bâ spionazhë a me tradhtue vendin.

Me burra, n’at mbledhe, ishin edhe nji numer i mirë grash e vajzash qi ma se nji herë kishin ra në luftë e ishin da me nderë. Nji nder to, emnit Norë, e bija e njaj kryetarit, vajzë kund njâ njizet vjeçe, e bâshme, e lidhme e me nji bukuri të jashtzakonshme, e quejtun prandej edhe Nora e Bukur, lypë lejen me folë. Nxjerrë at leje, u thotë se po kje se e kishte fatin me u ndeshë vetem per vetem me Vuçi Pashën, do t’i a merrte jeten.

I ati, i cili ndollej aty në mbledhje, i dha pa tjeter bekimin, veç i tha të mendohej mirë para se me bâ at hap— a me këthye me nderë a me dekë me nderë. E prekun vajza prej atyne fjalve i pergjegjë t’et faqe gjith atij burri: “Se si ka me mbarue jeta e erne, lum tata, veç Zoti e din. Ndoshta Vuçi Pasha asht jetëgjatë e jetëgjati nuk bahet jetëshkurtë, por per vedi di me thânë se qe besa e Zotit, un po shkoj e virgjën. A do të këthej e virgjën a por do të des e virgjën”.

Ndërsa kjo po flitëte, krenët i lshojn syt shoqi-shoqit, e mbasi e dishin për fort të virtytshme dhe e kishin pa disa herë tue ra në luftë me ta e tue u pre me Turq si ma i miri djaloç, ke mendoj shin se edhe bukurija e saje do t’i ndimojte me u ndeshë vetem per vetem me at Pashë, të tanë nji zanit, si të marrun vesht, i thonë: “Ta priftë Zoti mbarë, o Sokoleshë!”.

Me kaq kuvendi dahet, e kush shpresoj te në vepren e sajë, tjerët mjerojshin per rrezik ma fort të nderës se të jetës së sajë. Nora nuk u hutue, por marrë ngrykë t’an e ma t’afermit e vet, ‘veshet, mathet e kapistallet, e shtin nji kurqele në postavë, dhe drejtohet fill e te Pasha.

Roja tuj pasë urdhnin mos me i thânë kujë gjâ po deshti me u dorzue, dhe mbasi Nora tha se ishte e çueme prej krenve me u marrë vesht me Pashen per punen e dorzimit, s’i bani fije pengimit, kështuqi mbrrijti në Tamaré, ku ishte qandra e ushtris, pa i hi ferrë në kambë.

Lajmue Pasha se kush ishte e pse dojte me u pjekë më tâ, menjiherë e grishë në shatorre të vet. Aty nisë kjo me e rrejtë e me e kaçarrejt mbi mendimin e krenve. Pasha, para sajë, kishte mbetë shtang prej gojëtaris e ma fort prej bukuris së saj, e tuj e pa kjo se i a kishte marrë mendët e tretë krejt fillin, nxjerrë me të shpejtë kurqin prej postavet e t’ia a rinshon dy-tri heresh lik në zemer, e pa e lanë me bâ as-ih as-uh e len shakull per tokë. Prehë kambët atëherë Nora e çan rrugës drejt kahë kishte ardhë, e roja ke e kishte pa pak orë perpara tuj kalue andej s’i bani fjalë, me mendue se ajo do t’ishte ndermjetsja e Pashës me Kelmen.

Nuk vonoi shum e u perhap lajmi i vrasjes së Pashës, e ushtrija u perzie si flokët e harapit, po heroina kishte kalue n’anë të t’vetve e kishte pshtue. Kelmendsit, tuj perfitue prej asajë rase të bukur, porsa u ra muzgu, u lshuen si egercina, burra e gra, me brimë zajesh e pushke, me krizem e rrokollim shkrepash me të vojtë mendja se po shembej toka. Ushtrija tuj mos i dijtë manâ vedit muer hiken, rrugë e pa rrugë, tuj lanë nozull e gjithshka pat. Në ket pshtjellim disa çeta Kelmendasei ndoqen kambë per kambë turqit tuj i damtue per së forti, disa xûnë gryka e shtiqe e bânë rrenim në ta, tjerë rrokllojshin shkambij e shkrepa kahë kalojshin turqit lugjeve e gerllatave ei bajshin me iu dhimbët gurit e drunit. Aq kerdí u ba n’ushtri të Turkut n’at luftë neper ato vende të thyeshme, sa me t’u dukë prrallë shka u diftojte per ta, e prandej atye mbrapa mbet fjalë: “S’lufton Kelmendi, por lufton vendi”.

Çka thotë Historia?

Kemi para sysh katër shkrimtarë qi flasin mbi ket luftë të pergjakshme qi bani Kelmendi kundra Turkut, e mbasi nuk munden me u pasun perdoresh letas prej kujdo veprat e tyne, po botojm shka thotë seicili veças, pse ashtu sbashkut plotsohet kallximi. Prej tyne, si ka me u pa, dishmohet numri i madh i ushtris turke tridhetë mij vetshe me nozull e municjon per ball të shum-me-thânë nândqind Këlmendasve në gjendje ke s’vé-mâ-keq buke, ndima qi paten prej grave, vrasa e Vuçi Pashës, dhe disfata e turpshme e Turqve.

Posë ndonji rrethane lufte e trimnisë së heroinës, e cila, si u diftue sypri, asht e ruejtun shum bukur në traditen e fisit kreshnik të Kelmendit, perkojn shqimit me kallximin populluer, prandej mbarë rrjedha e ksajë lufte mund të xehet e vertetueme shi si e difton populli.

Pjeter Bogdani

(Cuneus Prophetarum, fq.43-44)

Nder shembuj të perkurmit bjen edhe këte : “Kush mundet me i ram mboh se mâ i vobek kje Vuça Pasha, i silli per të mbëledhë nji ushtri dymbëdhetë mi vetësh, nuk i mastuen shum miljon ar, se Kelmendsit, të sijt me nji za: “Eja kush ansht trim” mbledhunë afer pesqind vetë, vran Vuça Pashen, vjetit së Krishtit 1630. E në nevojë mpsuen me granë lëkuren e qarrit, posi të begatët majen e miellit, ende atyne ajo gjellë mâ shije u ka, se Pashallarvet e Sanxhakvet mishi i kingjavet e vjetave të njomë, pa ndiem kurraj të ngimë, tue ngrânë per gjith horë e tue votë rreth neper râjë të tyne, posi tha Profeta: “Kanë me ardhunë rreth gjytetsë e kanë me pësuem uni posi qent e gjithëherë mâ fort dëshërojnë”.

F. Lenormant

Turcs et Montenegrins, 1866)

“Tuj e dijt qeverija otomane, thotë Lenormant,se çerdhja e anmiqve të sajë ishte Kelmendi, i dha urdhen në vjetë 1624 Pashës së Pejës e Mydyrrit të Gucls me e shtrue e me e ba të pakenun at fis. Kta mbas urdhnit qi paten i mS)ln, po kjenë da me dam e mbarre të madhe. Po per me muejt me e hjekë at kore prej vedit muerren e dhanë deri sa te e vona i a mbushen menden Stambollës me çue ndima të mdha e ushtri per me pushtue at fis, qi i qitëte aq trazime qeveris. Kshtu Pasha i Shkodres muer urdhen me e bashkue fuqfn e vet me fuqf të Pashës së Boznjes e të Pejës e me e msy Kelmendin. Ushtrija e bashkueme mbrrijti në tridhetë ml vetë edhe u nis prej Shkodret e u kap lugut të Cemit perpjetë. Kelmendsit u rrudhen perpjetë para gjith asajë mori ushtrije. Pa mbrrijt në Tamare, ku piqen Cemi i Selcës e Cemi i Vuklit e ku Kelmendt kishin rrenue uren, banë nji dredhf. U vUnë në të hikun pa ba asnji qindresë me randsf. Kjo ligshtf e dukshme u dha zemer Turqve e filluen me u shperda tuj e kalue lumin në kambë e tuj i ndjekë Kelmendsit majeve ku u shtemguen per qindresë. Para se me i a nisë ktij sulmit Kelmendsit kishin çue nji rrem ushtrije mbrapa Turqve tinzë, e kshtfi pa pritë pa kujtue kjenë të ffiSYm prej të dyja anve. Kelmendt të ndimuem edhe prej grave të veta rrokulluen shkarnij e shkrepa mbi Turq, të cilt ishin shperda lugut të Cemit e brijave, por shumica gjindeshin në nji grykë të ngushtë, ku s’muejshin me u sjellë. Me i msy para nuk muejshin, pse ndesheshin në trup t’ushtris së Kelmendit, sidomos në shkrepa e shkarnij, qi u rrokullojshin në ta, kshtuqi s’u mbet tjeter veç me i çilë shteg vedit per mbrapa, shka nuk u duel ndryshe j veç tuj ba të bjerruna të mdha. Prej Turqve mbeten dekun gjashtrnf vetë, me gjithse nuk kjenë veç nandqind Kelmen, qi perbajshin gjith fuqin e tyne. Pasha i Boznjes kje i pari, qi u vu në të hikun

P.F. Arcangelo da Salto

P.F.Arcangelo da Salto: Vita del Venerabile Padre Fr.Bonaventura da Palazzuole (Diario francescano, vol.lI, pag.18, – 2 ttobre).

Vjetin 1368 dau Sulltani me mposhtë të Krishtenët të quejtun Kelmen, banorë të maleve të nalta të Shqypnis, shka s’i kishte dalë me ba qëse kishte pushtue at mbretni. Shenjoi per at qellim Pashen e Bosnjes me nji ushtri tridhetë mij luftarësh me të cillt shkojshin perdhuni edhe shum të Krishtenë. Ndeshë të dyja ushtrit në shoshoqen me gjithse Kelmendsit s’ishin veçse shtatëqind, të ndimuem prej vendit të thyeshem, mbyten katermi Turq, mueren nozull e municjone, e ushtrija qi pështoi u vu në të hikun e kjenë të ngushtuem me e shgrehë luften. Prej Kelmendsve mbeten vetem trembëdhetë të dekun e disa të varruem, e prej të Krishtenve qi ishin kenë me Turq mbeten dekun tre a kater”.

De Gubematis

Orbis Seraphicus, vol.lI, page 406, 473.

Edhe De Gubematis e difton të thuesh nji-nji rrjedhen e ksajë lufte si ky shkrimtari i fundshem [si P.F. Arcangelo da Salto]. Shton e thotë veç se Kelmendsit si per natyrë e vend të fortë, si per trimni qi tregojn xehen per ma të rrebtit nder Shqyptarë ( … tum propter naturae et loci, munimen, tum ob propriam magnanimitatem sup ra, omnes Albanenses reputantur). Per shkak të disa të thyemeve t’ushtris turke e pse s’kishin muejt kurr me e shtrue at vend kishin fitue nji nam të madh n’anekand mbretnin otomane (in toto ottomanico dominio magni nominis facti fuerant)

Kjo luftë, mbas ktij, ndolli kahë mjedisi i dimnit të vjetit 1637, e shkaku pse mbeten aq pak të krishtenë, qi ishin n’ushtri turke, e ven pse tuj e dijt Kelmendsit se perdhuni kishin ardhë me luftue kundra tyne e lshuen zâ të bâjshin ndonji shêj per me i njoftë, e ashtu u ruejten mos me i damtue.

Kategori
Uncategorized

Deti që nuk falet.

Deti që nuk falet


Nga Eqerem Yzeiri
Për këtë temë Kolonel Myslim Pashaj publikoi, në prill 2010, një libër, me të njëjtin titull, plot 286 faqe, në brendësi të të cilit ka plot referenca, skica, diagrama apo copëza hartografike dhe ku nuk mungonin edhe mjaft deklamime folklorike. E gjithë kjo ndërmarrje e mundimshme e autorit kishte vetëm një synim e qëllim: të hidhte poshtë “shkencërisht” gjithë punën e bërë nga specialistët për delimitimin e vijës bregdetare midis Shqipërisë dhe Greqisë, por mbi të gjitha për të kryqëzuar “tradhtarët” dhe “sharlatanët” për herezinë antikombëtare të 2009-ës. Ky botim dhe moria e artikujve apo diskutimeve televizive për këtë problem i përkasin “historisë”, janë rekorde të saj.Tashmë, ka rifilluar diskutimi i këtij problemi midis dy ministrave të jashtëm Bushati-Kotzias dhe delegacioneve përkatëse, dhe ata kanë pohaur se bisedimet fillojnë nga niveli zero, ose, thënë ndryshe, është “zeruar” vendimi i Gjykatës Kushtetuese, të Prillit 2010. Sipas tyre, diplomacia e politika e të dy vendeve është në pikën zero, pra në pikën fillestare të negociatave për problemin e mësipërm.Ndaj me të drejtë, tashmë, shtrohet pyetja dhe ngrihet shqetësimi qytetar: po tani a po “shitet”, apo po “falet”, për “herë të dytë” hapësira detare e vendit tonë?Ështe e famshme thënia se historia përsëritet dy herë, veç me dallim se herën e parë ngjarjet prodhojnë dramë, ndërsa të dytën ato përsëriten si farsë me protagonistë komedianët. Kjo thënie më ngërtheu teksa rrufisja një kafe ndërkohë që në ekranin e një “televizioni” lexoja titrat: Interpelancë e ministrit Bushati me një grup studentësh të ekselencës (praktikantë) realizuar në Platformën për Bashkëqeverisjen. Nëpërmjet saj, zoti Ministër shqiptar mëtonte (sigurisht në nivel mjeran) të sqaronte keqkuptimin e publikut shqiptar për deklaratën e ministrit grek për negociatat për problemin e detit, apo edhe të “akuzave” e “shpifjeve” të artikuluara në publik dhe media këto ditë. Nuk po u besoja syve për çfarë shihja dhe veshëve për ç’po dëgjoja, të paktën për tre arsye.Pse ministri Bushati fshihej pas teleperformancës së sajuar në honet e institucionit dhe nuk merrte mundimin të shkonte e të debatonte hapur me specialistët në departamentet apo fakultet e specializuar të UT-së për këto probleme në prani të kamerave të TV-ve?Përse i vuri në pozitë të vështirë studentët (praktikantët) përkatës (për të cilët kam respekt dhe mirëkuptoj pozitën e tyre të vështirë që janë gjendur në këtë rast) me këtë shfaqje të shëmtuar?A e di eruditi Bushati kuptimin e termit interpelancë, term me të cilin ai shpërdoroi jo thjesht etimiologjinë e fjalës por konceptin politik për llogaridhënien, mosdije e rëndë për një ministër të jashtëm? (U konsultova me fjalorin e Gjuhës së sotme Shqipe, Tiranë 1980 f. 720 ku shkruhet: ”Interpelancë: kërkesë e posaçme që i bëhet qeverisë ose një ministri të saj në shtetet borgjeze nga ana e deputetëve të parlamentit për të dhënë shpjegime për një çështje. I bën qeverisë një interpelancë, iu përgjigj interpelancës).Dikush mund të thotë: I dashur profesor, ç’lidhje kanë trajtesat tuaja të mësipërme me problemin konkret, atë të negociatave për delimitimin e vijës detare midis Shqipërisë dhe Greqisë. Por, po, ato kanë shumë lidhje. Ato pasqyrojnë gjendjen e rëndë, pozitën e vështirë, në të cilën gjendet ministri Bushati për të justifikuar mungesën e theksuar të transparencës, në aspektin diplomatik, politik, por sidomos atë teknik. Ato janë premisat, prologu real, i cilësisë së produktit të pritshëm. Por le të shprehem më konkretisht.Bushati betohet e stërbetohet se “do të jetë marrëveshje e drejtë, e ndershme… e zbatueshme….” dhe “të dyja shtetet do të dalin nga procesi i bisedimeve me ndjesinë që kanë marrë atë që u takon”. Edhe psikoanalisti më i mirë do t’i kishte nga pikëpamja profesionalezili këto deklamime të Zotit Bushati. Ato janë një stërmundim i madh i tij për të qetësuar pacientin popull, për të përgjumur ndjeshmërinë legjitime të shqiptarëve, të “shpifësve”, “akuzuesve”, “sharlatanëve”. Nuk e besoni? Ja ç’thotë më poshtë Zoti Bushati: “Çdo diskutim tjetër është thjesht dhe vetëm shpifje, do ta quaja ose mungesë e plotë informacioni”.Më e pakta, zoti Bushati vuan nga deliri! Ai nuk mund të personifikojë e aq më pak të mëshirojë të drejtën. Ai nuk është simboli i diplomatit të ndershëm, përkundrazi sjellja e tij është skandaloze për një përfaqësues të popullit. Sepse deri tani ai vetëm është munduar t’i mbulojë bisedimet jo me tis të hollë diplomatik, por me mjegullën e dendur të mungesës së transparencës, e cila shpejt do të davaritet dhe e vërteta do të dalë në dritë.Kur kjo të ndodhë, do të jetë e panevojshme edhe paraqitja e hartës së pretenduar nga Kryeministri në seancën parlamentare të 8 shkurtit 2018, aq më tepër që në këtë fushë, sikundër në shumë fusha të tjera të dijes, ai ka mosnjohje brilante.Me të drejtë dikush mund të pyesë, se si kam kurajën të etiketoj ata që kanë mendimin e tyre kritik, apo mosbesues ndaj meje, se paskan mungesë informacioni.Për çfarë dhe kush e ka për detyrë dhe duhet të informojë qytetarët shqiptarë, ata apo unë? Pikërisht, këtu fle lepuri. Cilat janë premisat e diskutimit të qeveritarëve tanë me palën greke, qofshin këto diplomatike, politike apo teknike? Zero informacion.Po jap një skicë fare të thjeshtë për ujërat, e cila është në tekstet shkollore, apo manualet përkatëse, në mënyrë që edhe qeveritarët tanë të kuptojnë, gjithnjë nëse ju ka ngelur një pikë aftësie perceptuese, apo korektese, se për cilat nga këta breza ujorë po diskutojnë dhe për cilët po mashtrojnë, gjithnjë duke pasur për bazë marrëveshjen mbi të Drejtën e Detit, të vitit 1982 apo edhe deklaratën e zotit Kotzias se “ne”, pra pala greke, do të përfitojë 12 milje, që edhe kjo është shumë evazive sepse nuk specifikohet 12 milje në pozicionin perpendikular e që rezulton me qindra km2 hapësirë detare, apo 12 milje katrore?

  • 10 / 10


    Për këtë temë Kolonel Myslim Pashaj publikoi, në prill 2010, një libër, me të njëjtin titull, plot 286 faqe, në brendësi të të cilit ka plot referenca, skica, diagrama apo copëza hartografike dhe ku nuk mungonin edhe mjaft deklamime folklorike. E gjithë kjo ndërmarrje e mundimshme e autorit kishte vetëm një synim e qëllim: të hidhte poshtë “shkencërisht” gjithë punën e bërë nga specialistët për delimitimin e vijës bregdetare midis Shqipërisë dhe Greqisë, por mbi të gjitha për të kryqëzuar “tradhtarët” dhe “sharlatanët” për herezinë antikombëtare të 2009-ës. Ky botim dhe moria e artikujve apo diskutimeve televizive për këtë problem i përkasin “historisë”, janë rekorde të saj.Tashmë, ka rifilluar diskutimi i këtij problemi midis dy ministrave të jashtëm Bushati-Kotzias dhe delegacioneve përkatëse, dhe ata kanë pohaur se bisedimet fillojnë nga niveli zero, ose, thënë ndryshe, është “zeruar” vendimi i Gjykatës Kushtetuese, të Prillit 2010. Sipas tyre, diplomacia e politika e të dy vendeve është në pikën zero, pra në pikën fillestare të negociatave për problemin e mësipërm.Ndaj me të drejtë, tashmë, shtrohet pyetja dhe ngrihet shqetësimi qytetar: po tani a po “shitet”, apo po “falet”, për “herë të dytë” hapësira detare e vendit tonë?Ështe e famshme thënia se historia përsëritet dy herë, veç me dallim se herën e parë ngjarjet prodhojnë dramë, ndërsa të dytën ato përsëriten si farsë me protagonistë komedianët. Kjo thënie më ngërtheu teksa rrufisja një kafe ndërkohë që në ekranin e një “televizioni” lexoja titrat: Interpelancë e ministrit Bushati me një grup studentësh të ekselencës (praktikantë) realizuar në Platformën për Bashkëqeverisjen. Nëpërmjet saj, zoti Ministër shqiptar mëtonte (sigurisht në nivel mjeran) të sqaronte keqkuptimin e publikut shqiptar për deklaratën e ministrit grek për negociatat për problemin e detit, apo edhe të “akuzave” e “shpifjeve” të artikuluara në publik dhe media këto ditë. Nuk po u besoja syve për çfarë shihja dhe veshëve për ç’po dëgjoja, të paktën për tre arsye.Pse ministri Bushati fshihej pas teleperformancës së sajuar në honet e institucionit dhe nuk merrte mundimin të shkonte e të debatonte hapur me specialistët në departamentet apo fakultet e specializuar të UT-së për këto probleme në prani të kamerave të TV-ve?Përse i vuri në pozitë të vështirë studentët (praktikantët) përkatës (për të cilët kam respekt dhe mirëkuptoj pozitën e tyre të vështirë që janë gjendur në këtë rast) me këtë shfaqje të shëmtuar?A e di eruditi Bushati kuptimin e termit interpelancë, term me të cilin ai shpërdoroi jo thjesht etimiologjinë e fjalës por konceptin politik për llogaridhënien, mosdije e rëndë për një ministër të jashtëm? (U konsultova me fjalorin e Gjuhës së sotme Shqipe, Tiranë 1980 f. 720 ku shkruhet: ”Interpelancë: kërkesë e posaçme që i bëhet qeverisë ose një ministri të saj në shtetet borgjeze nga ana e deputetëve të parlamentit për të dhënë shpjegime për një çështje. I bën qeverisë një interpelancë, iu përgjigj interpelancës).Dikush mund të thotë: I dashur profesor, ç’lidhje kanë trajtesat tuaja të mësipërme me problemin konkret, atë të negociatave për delimitimin e vijës detare midis Shqipërisë dhe Greqisë. Por, po, ato kanë shumë lidhje. Ato pasqyrojnë gjendjen e rëndë, pozitën e vështirë, në të cilën gjendet ministri Bushati për të justifikuar mungesën e theksuar të transparencës, në aspektin diplomatik, politik, por sidomos atë teknik. Ato janë premisat, prologu real, i cilësisë së produktit të pritshëm. Por le të shprehem më konkretisht.Bushati betohet e stërbetohet se “do të jetë marrëveshje e drejtë, e ndershme… e zbatueshme….” dhe “të dyja shtetet do të dalin nga procesi i bisedimeve me ndjesinë që kanë marrë atë që u takon”. Edhe psikoanalisti më i mirë do t’i kishte nga pikëpamja profesionalezili këto deklamime të Zotit Bushati. Ato janë një stërmundim i madh i tij për të qetësuar pacientin popull, për të përgjumur ndjeshmërinë legjitime të shqiptarëve, të “shpifësve”, “akuzuesve”, “sharlatanëve”. Nuk e besoni? Ja ç’thotë më poshtë Zoti Bushati: “Çdo diskutim tjetër është thjesht dhe vetëm shpifje, do ta quaja ose mungesë e plotë informacioni”.Më e pakta, zoti Bushati vuan nga deliri! Ai nuk mund të personifikojë e aq më pak të mëshirojë të drejtën. Ai nuk është simboli i diplomatit të ndershëm, përkundrazi sjellja e tij është skandaloze për një përfaqësues të popullit. Sepse deri tani ai vetëm është munduar t’i mbulojë bisedimet jo me tis të hollë diplomatik, por me mjegullën e dendur të mungesës së transparencës, e cila shpejt do të davaritet dhe e vërteta do të dalë në dritë.Kur kjo të ndodhë, do të jetë e panevojshme edhe paraqitja e hartës së pretenduar nga Kryeministri në seancën parlamentare të 8 shkurtit 2018, aq më tepër që në këtë fushë, sikundër në shumë fusha të tjera të dijes, ai ka mosnjohje brilante.Me të drejtë dikush mund të pyesë, se si kam kurajën të etiketoj ata që kanë mendimin e tyre kritik, apo mosbesues ndaj meje, se paskan mungesë informacioni.Për çfarë dhe kush e ka për detyrë dhe duhet të informojë qytetarët shqiptarë, ata apo unë? Pikërisht, këtu fle lepuri. Cilat janë premisat e diskutimit të qeveritarëve tanë me palën greke, qofshin këto diplomatike, politike apo teknike? Zero informacion.Po jap një skicë fare të thjeshtë për ujërat, e cila është në tekstet shkollore, apo manualet përkatëse, në mënyrë që edhe qeveritarët tanë të kuptojnë, gjithnjë nëse ju ka ngelur një pikë aftësie perceptuese, apo korektese, se për cilat nga këta breza ujorë po diskutojnë dhe për cilët po mashtrojnë, gjithnjë duke pasur për bazë marrëveshjen mbi të Drejtën e Detit, të vitit 1982 apo edhe deklaratën e zotit Kotzias se “ne”, pra pala greke, do të përfitojë 12 milje, që edhe kjo është shumë evazive sepse nuk specifikohet 12 milje në pozicionin perpendikular e që rezulton me qindra km2 hapësirë detare, apo 12 milje katrore?

  • 10 / 10

    Sic shihet në skicë bëhet fjalë për 5 breza (zona) ujore: ujërat e brendshëm (lagunat, gjiret estuarët e lumenjëve të mëdhenj), që ndodhen në vijën bazë, nga e cila nisin ujrat territorialë; ujërat territorialë që shtrihen duke filluar nga vija bazë (në këtë brez ujor sovraniteti i shtetit është i plotë); ujërat e zonës së vazhdueshme (zona ekskluzive ekonomike, ZEE), (në shumë raste, të drejtat e pohuara për platformën kontinentale (shelfit) i takojnë vetëm shfrytëzimit të burimeve minerale, por në disa raste shtrihen edhe për pasurinë e peshkut, edhe pse është e pamundur të sugurosh një të drejtë eksluzive peshkimi në një shtrirje të detit tepër të hapur); dhe ujërat ndërkombëtare (të detit të hapur) ku liria e lundrimit dhe e fluturimit të avionëve është absolute dhe ku nuk mund të ushtrohet asnje sovranitet shtetëror (ujrat ndërkombëtare janë jashtë juridiksionit politik të një shteti).Qeveria duhet t’i përgjigjet konkretisht pyetjeve të mësipërme, duke patur në tavolinë këtë skicë, e cila është kodi bazë i platformës së fillimit të trajtesave apo negociatave. Për të lehtësuar përgjigjet, që ato të jenë konkrete dhe jashtë akrobacive diplomatike po drejtoj pyetjet e mëposhtme.– Cilat janë ujërat tona të brendshme? A janë trajtuar si të tillë Gjiri i Sarandës, Gjiri i Himarës, apo gjiret e tjerë më të vegjël?– A e di qeveria se ujërat territoriale të detit (12 milje) nuk mund të shtrihen përtej vijës së mesme, ku çdo pikë e së cilës është e barabartë nga pika më e afërt nga vija bazë, kur bëhet fjalë për shtetet që janë përballë njëri-tjetrit?– A e di qeveria se çdo shtet, për ujërat territoriale, gëzon statusin e sovranitetit të plotë mbi to?– Cila është premisa qeveritare për vijën bazë, të asaj vije që ndan ujërat e brendshme nga ato territoriale?– A e kemi ne vijën bazë të bregdetit tonë të përcaktuar me ligj? Nëse nuk e kemi, a duhet të realizohet ajo si akti i parë ligjor dhe që do të ishte premisa e parë për fillimin e negociatave dhe diskutimeve me palën greke. A është kjo alfa e problemit?Qeveria duhet t’u përgjigjet këtyre pyetjeve konkretisht dhe me hartën përkatëse përpara—tashmë teknologjia dixhitale e mundëson këtë në mënyrë perfekte. Përgjigjet e pyetjeve janë premisa e parë, si të thuash aperitivi, për nisjen e diskutimit dhe negociatave me palën greke e që publiku i gjerë duhet të dijë paraprakisht.Shihni si e ka të përcaktuar vijën bazë Britania e Madhe dhe Norvegjia apo skicat ilsutruese të Montego Bay-it, apo delimitimin e zonave të shelfit kontinental të Detit të Veriut, për shfrytëzimin e shtresave shumë të pasura të naftës e gazit që ndodhen aty.Sa më sipër parashtrojnë problemet që populli, qytetarët, apo “sharlatanët” e “shpifësit” të mos mundet të manipulohen nga ato “të vërteta” të zotit ministër e që kryeministri, si nxënës i shkollës së të folmes noliane e koniciane, i etiketon shpesh si “dokrra hiri” e që përhapen në teleperfomanca të shpifura, apo në emisione televizive bajate ku drejtuesit janë shpesh në rolin e specialistit, dhe të ftuarit, fytyra të përhershme, janë në pozitat e analistëve gjithollogë.Për të thelluar shqyrtimin e premisave nga janë nisur dhe që po shfrytëzon zoti Bushati me grupin e tij negociues, në mënyrë që të shmanget çdo manipulim i mendimit kritik, në mënyrë të natyrshme lindin disa pyetje të tjera të cilat po i parashtroj më poshtë:– A duhet të njihet publiku në mënyrë transparente për çdo fazë të diskutimit? (Sikundër konstatuam më sipër, informacioni deri tani mungon plotësisht.)– Për këtë marrëveshje ka kohë që punohet, madje edhe me ekspertizë të huaj, deklaron zoti Bushati, por a e ka apo jo plotfuqinë ligjore, kushtetuese, në këtë fazë të diskutimit, grupi negociator? (Pra a është ai i dekretuar nga Presidenti?)– A ka grupi i punës në tavolinën e negociatave rezultatet historike të diskutimeve për këtë problem, qofshin ato edhe negative (për të mos rënë në ato gabime), por edhe arritjet pozitive (të cilat mund të merren si avantazhe në diskutimin përkatës)?– Meqenëse zoti Bushati deklaron se grupi i punës ka shfrytëzuar edhe ekspertizën e huaj të marrë nga qeveria Berisha, a ka mundet ai të bëjë publike emrin e kompanisë së huaj dhe sidomos konkluzionet e saj?– A konsiderohet Greqia si vend arqipelag, apo kontinental, me ishujt e shumtë që zotëron?– Cilat do të jenë koordinatat përkatëse që do të vendosen në tavolinën e diskutimit me palën greke?– A do të bëhen publike hartat shoqëruese, kjo për faktin se Neni 16 i Konventës kërkon që shtetet bregdetarë duhet të bëjnë publikimin e tyre ose të listave të koordinatave gjeografike, të cilat duhet depozitohen në organizmat përkatëse ndërkombëtare?Mund të bënim edhe shumëpyetje të tjera, por për sot po mjaftojmë me këto parashtresa. Do t’i kthehemi përsëri problemit për ta trajtuar atë edhe në këndvështrimin gjeopolitik—të faktorëve dhe aktorëve ndërkombëtarë të interesuar për këtë problem. Do ta shohim e trajtojmë problemin edhe nga projeksioni i zhvillimeve politike të ditës në Shqipëri e Greqi, të cilat janë jo pak komplekse. Gjithë këto negocita, veç problemve të mësipërme, nuk mund të përjashtojnë problemin e madh të pasurive të mëdha të shelfit kontinental (naftë, gaz, etj). Problematika është e gjerë.Si konkluzion të këtij shkrimi të parë, mund të themi se deklarata e zotit Bushati—“jemi plotësisht të bindur që duke respektuar të drejtën ndërkombëtare, duke respektuar vendimmarrjen e Gjykatës Kushtetuese, Shqipëria do të ketë një marrëveshje disa herë më të favorshme dhe më të drejtë se ajo e 2009. Por besojmë gjithashtu që edhe Greqia, përmes këtij procesi, do të lidhë një marrëveshje të re me Shqipërinë e cila do të jetë e zbatueshme edhe në praktikë”— është e pabazuar në të vërteta, është një vetëngazëllim. Në në rastin më të mirë ajp është hipokrite, në rastin më të keq është voluntariste.Deklarata është me pasoja të rënda për sovranitetin e vendit tonë dhe dramatike ekonomike fatale, po të kemi parasysh se” loja diplomatike” e tij bëhet mbi blloqet 1 dhe 2 te ZEE-vës të Shqipërisë në Detin Jon, të pasura me naftë e gaz.Shënim: Më poshtë po i bashkëngjis shkrimit disa skica që rezultojnë nga marrëveshja e vitit 1982, e nënshkruar nga 119 pjesëmarrësit në Montego Bay të Xhamajkës dhe më vonë edhe nga shumë shtete të tjerë. Po i lëmë ato në anglisht, sikundër janë në origjinal.

    Për këtë temë Kolonel Myslim Pashaj publikoi, në prill 2010, një libër, me të njëjtin titull, plot 286 faqe, në brendësi të të cilit ka plot referenca, skica, diagrama apo copëza hartografike dhe ku nuk mungonin edhe mjaft deklamime folklorike. E gjithë kjo ndërmarrje e mundimshme e autorit kishte vetëm një synim e qëllim: të hidhte poshtë “shkencërisht” gjithë punën e bërë nga specialistët për delimitimin e vijës bregdetare midis Shqipërisë dhe Greqisë, por mbi të gjitha për të kryqëzuar “tradhtarët” dhe “sharlatanët” për herezinë antikombëtare të 2009-ës. Ky botim dhe moria e artikujve apo diskutimeve televizive për këtë problem i përkasin “historisë”, janë rekorde të saj.Tashmë, ka rifilluar diskutimi i këtij problemi midis dy ministrave të jashtëm Bushati-Kotzias dhe delegacioneve përkatëse, dhe ata kanë pohaur se bisedimet fillojnë nga niveli zero, ose, thënë ndryshe, është “zeruar” vendimi i Gjykatës Kushtetuese, të Prillit 2010. Sipas tyre, diplomacia e politika e të dy vendeve është në pikën zero, pra në pikën fillestare të negociatave për problemin e mësipërm.Ndaj me të drejtë, tashmë, shtrohet pyetja dhe ngrihet shqetësimi qytetar: po tani a po “shitet”, apo po “falet”, për “herë të dytë” hapësira detare e vendit tonë?Ështe e famshme thënia se historia përsëritet dy herë, veç me dallim se herën e parë ngjarjet prodhojnë dramë, ndërsa të dytën ato përsëriten si farsë me protagonistë komedianët. Kjo thënie më ngërtheu teksa rrufisja një kafe ndërkohë që në ekranin e një “televizioni” lexoja titrat: Interpelancë e ministrit Bushati me një grup studentësh të ekselencës (praktikantë) realizuar në Platformën për Bashkëqeverisjen. Nëpërmjet saj, zoti Ministër shqiptar mëtonte (sigurisht në nivel mjeran) të sqaronte keqkuptimin e publikut shqiptar për deklaratën e ministrit grek për negociatat për problemin e detit, apo edhe të “akuzave” e “shpifjeve” të artikuluara në publik dhe media këto ditë. Nuk po u besoja syve për çfarë shihja dhe veshëve për ç’po dëgjoja, të paktën për tre arsye.Pse ministri Bushati fshihej pas teleperformancës së sajuar në honet e institucionit dhe nuk merrte mundimin të shkonte e të debatonte hapur me specialistët në departamentet apo fakultet e specializuar të UT-së për këto probleme në prani të kamerave të TV-ve?Përse i vuri në pozitë të vështirë studentët (praktikantët) përkatës (për të cilët kam respekt dhe mirëkuptoj pozitën e tyre të vështirë që janë gjendur në këtë rast) me këtë shfaqje të shëmtuar?A e di eruditi Bushati kuptimin e termit interpelancë, term me të cilin ai shpërdoroi jo thjesht etimiologjinë e fjalës por konceptin politik për llogaridhënien, mosdije e rëndë për një ministër të jashtëm? (U konsultova me fjalorin e Gjuhës së sotme Shqipe, Tiranë 1980 f. 720 ku shkruhet: ”Interpelancë: kërkesë e posaçme që i bëhet qeverisë ose një ministri të saj në shtetet borgjeze nga ana e deputetëve të parlamentit për të dhënë shpjegime për një çështje. I bën qeverisë një interpelancë, iu përgjigj interpelancës).Dikush mund të thotë: I dashur profesor, ç’lidhje kanë trajtesat tuaja të mësipërme me problemin konkret, atë të negociatave për delimitimin e vijës detare midis Shqipërisë dhe Greqisë. Por, po, ato kanë shumë lidhje. Ato pasqyrojnë gjendjen e rëndë, pozitën e vështirë, në të cilën gjendet ministri Bushati për të justifikuar mungesën e theksuar të transparencës, në aspektin diplomatik, politik, por sidomos atë teknik. Ato janë premisat, prologu real, i cilësisë së produktit të pritshëm. Por le të shprehem më konkretisht.Bushati betohet e stërbetohet se “do të jetë marrëveshje e drejtë, e ndershme… e zbatueshme….” dhe “të dyja shtetet do të dalin nga procesi i bisedimeve me ndjesinë që kanë marrë atë që u takon”. Edhe psikoanalisti më i mirë do t’i kishte nga pikëpamja profesionalezili këto deklamime të Zotit Bushati. Ato janë një stërmundim i madh i tij për të qetësuar pacientin popull, për të përgjumur ndjeshmërinë legjitime të shqiptarëve, të “shpifësve”, “akuzuesve”, “sharlatanëve”. Nuk e besoni? Ja ç’thotë më poshtë Zoti Bushati: “Çdo diskutim tjetër është thjesht dhe vetëm shpifje, do ta quaja ose mungesë e plotë informacioni”.Më e pakta, zoti Bushati vuan nga deliri! Ai nuk mund të personifikojë e aq më pak të mëshirojë të drejtën. Ai nuk është simboli i diplomatit të ndershëm, përkundrazi sjellja e tij është skandaloze për një përfaqësues të popullit. Sepse deri tani ai vetëm është munduar t’i mbulojë bisedimet jo me tis të hollë diplomatik, por me mjegullën e dendur të mungesës së transparencës, e cila shpejt do të davaritet dhe e vërteta do të dalë në dritë.Kur kjo të ndodhë, do të jetë e panevojshme edhe paraqitja e hartës së pretenduar nga Kryeministri në seancën parlamentare të 8 shkurtit 2018, aq më tepër që në këtë fushë, sikundër në shumë fusha të tjera të dijes, ai ka mosnjohje brilante.Me të drejtë dikush mund të pyesë, se si kam kurajën të etiketoj ata që kanë mendimin e tyre kritik, apo mosbesues ndaj meje, se paskan mungesë informacioni.Për çfarë dhe kush e ka për detyrë dhe duhet të informojë qytetarët shqiptarë, ata apo unë? Pikërisht, këtu fle lepuri. Cilat janë premisat e diskutimit të qeveritarëve tanë me palën greke, qofshin këto diplomatike, politike apo teknike? Zero informacion.Po jap një skicë fare të thjeshtë për ujërat, e cila është në tekstet shkollore, apo manualet përkatëse, në mënyrë që edhe qeveritarët tanë të kuptojnë, gjithnjë nëse ju ka ngelur një pikë aftësie perceptuese, apo korektese, se për cilat nga këta breza ujorë po diskutojnë dhe për cilët po mashtrojnë, gjithnjë duke pasur për bazë marrëveshjen mbi të Drejtën e Detit, të vitit 1982 apo edhe deklaratën e zotit Kotzias se “ne”, pra pala greke, do të përfitojë 12 milje, që edhe kjo është shumë evazive sepse nuk specifikohet 12 milje në pozicionin perpendikular e që rezulton me qindra km2 hapësirë detare, apo 12 milje katrore?

    10 / 10

    Sic shihet në skicë bëhet fjalë për 5 breza (zona) ujore: ujërat e brendshëm (lagunat, gjiret estuarët e lumenjëve të mëdhenj), që ndodhen në vijën bazë, nga e cila nisin ujrat territorialë; ujërat territorialë që shtrihen duke filluar nga vija bazë (në këtë brez ujor sovraniteti i shtetit është i plotë); ujërat e zonës së vazhdueshme (zona ekskluzive ekonomike, ZEE), (në shumë raste, të drejtat e pohuara për platformën kontinentale (shelfit) i takojnë vetëm shfrytëzimit të burimeve minerale, por në disa raste shtrihen edhe për pasurinë e peshkut, edhe pse është e pamundur të sugurosh një të drejtë eksluzive peshkimi në një shtrirje të detit tepër të hapur); dhe ujërat ndërkombëtare (të detit të hapur) ku liria e lundrimit dhe e fluturimit të avionëve është absolute dhe ku nuk mund të ushtrohet asnje sovranitet shtetëror (ujrat ndërkombëtare janë jashtë juridiksionit politik të një shteti).Qeveria duhet t’i përgjigjet konkretisht pyetjeve të mësipërme, duke patur në tavolinë këtë skicë, e cila është kodi bazë i platformës së fillimit të trajtesave apo negociatave. Për të lehtësuar përgjigjet, që ato të jenë konkrete dhe jashtë akrobacive diplomatike po drejtoj pyetjet e mëposhtme.– Cilat janë ujërat tona të brendshme? A janë trajtuar si të tillë Gjiri i Sarandës, Gjiri i Himarës, apo gjiret e tjerë më të vegjël?– A e di qeveria se ujërat territoriale të detit (12 milje) nuk mund të shtrihen përtej vijës së mesme, ku çdo pikë e së cilës është e barabartë nga pika më e afërt nga vija bazë, kur bëhet fjalë për shtetet që janë përballë njëri-tjetrit?– A e di qeveria se çdo shtet, për ujërat territoriale, gëzon statusin e sovranitetit të plotë mbi to?– Cila është premisa qeveritare për vijën bazë, të asaj vije që ndan ujërat e brendshme nga ato territoriale?– A e kemi ne vijën bazë të bregdetit tonë të përcaktuar me ligj? Nëse nuk e kemi, a duhet të realizohet ajo si akti i parë ligjor dhe që do të ishte premisa e parë për fillimin e negociatave dhe diskutimeve me palën greke. A është kjo alfa e problemit?Qeveria duhet t’u përgjigjet këtyre pyetjeve konkretisht dhe me hartën përkatëse përpara—tashmë teknologjia dixhitale e mundëson këtë në mënyrë perfekte. Përgjigjet e pyetjeve janë premisa e parë, si të thuash aperitivi, për nisjen e diskutimit dhe negociatave me palën greke e që publiku i gjerë duhet të dijë paraprakisht.Shihni si e ka të përcaktuar vijën bazë Britania e Madhe dhe Norvegjia apo skicat ilsutruese të Montego Bay-it, apo delimitimin e zonave të shelfit kontinental të Detit të Veriut, për shfrytëzimin e shtresave shumë të pasura të naftës e gazit që ndodhen aty.Sa më sipër parashtrojnë problemet që populli, qytetarët, apo “sharlatanët” e “shpifësit” të mos mundet të manipulohen nga ato “të vërteta” të zotit ministër e që kryeministri, si nxënës i shkollës së të folmes noliane e koniciane, i etiketon shpesh si “dokrra hiri” e që përhapen në teleperfomanca të shpifura, apo në emisione televizive bajate ku drejtuesit janë shpesh në rolin e specialistit, dhe të ftuarit, fytyra të përhershme, janë në pozitat e analistëve gjithollogë.Për të thelluar shqyrtimin e premisave nga janë nisur dhe që po shfrytëzon zoti Bushati me grupin e tij negociues, në mënyrë që të shmanget çdo manipulim i mendimit kritik, në mënyrë të natyrshme lindin disa pyetje të tjera të cilat po i parashtroj më poshtë:– A duhet të njihet publiku në mënyrë transparente për çdo fazë të diskutimit? (Sikundër konstatuam më sipër, informacioni deri tani mungon plotësisht.)– Për këtë marrëveshje ka kohë që punohet, madje edhe me ekspertizë të huaj, deklaron zoti Bushati, por a e ka apo jo plotfuqinë ligjore, kushtetuese, në këtë fazë të diskutimit, grupi negociator? (Pra a është ai i dekretuar nga Presidenti?)– A ka grupi i punës në tavolinën e negociatave rezultatet historike të diskutimeve për këtë problem, qofshin ato edhe negative (për të mos rënë në ato gabime), por edhe arritjet pozitive (të cilat mund të merren si avantazhe në diskutimin përkatës)?– Meqenëse zoti Bushati deklaron se grupi i punës ka shfrytëzuar edhe ekspertizën e huaj të marrë nga qeveria Berisha, a ka mundet ai të bëjë publike emrin e kompanisë së huaj dhe sidomos konkluzionet e saj?– A konsiderohet Greqia si vend arqipelag, apo kontinental, me ishujt e shumtë që zotëron?– Cilat do të jenë koordinatat përkatëse që do të vendosen në tavolinën e diskutimit me palën greke?– A do të bëhen publike hartat shoqëruese, kjo për faktin se Neni 16 i Konventës kërkon që shtetet bregdetarë duhet të bëjnë publikimin e tyre ose të listave të koordinatave gjeografike, të cilat duhet depozitohen në organizmat përkatëse ndërkombëtare?Mund të bënim edhe shumëpyetje të tjera, por për sot po mjaftojmë me këto parashtresa. Do t’i kthehemi përsëri problemit për ta trajtuar atë edhe në këndvështrimin gjeopolitik—të faktorëve dhe aktorëve ndërkombëtarë të interesuar për këtë problem. Do ta shohim e trajtojmë problemin edhe nga projeksioni i zhvillimeve politike të ditës në Shqipëri e Greqi, të cilat janë jo pak komplekse. Gjithë këto negocita, veç problemve të mësipërme, nuk mund të përjashtojnë problemin e madh të pasurive të mëdha të shelfit kontinental (naftë, gaz, etj). Problematika është e gjerë.Si konkluzion të këtij shkrimi të parë, mund të themi se deklarata e zotit Bushati—“jemi plotësisht të bindur që duke respektuar të drejtën ndërkombëtare, duke respektuar vendimmarrjen e Gjykatës Kushtetuese, Shqipëria do të ketë një marrëveshje disa herë më të favorshme dhe më të drejtë se ajo e 2009. Por besojmë gjithashtu që edhe Greqia, përmes këtij procesi, do të lidhë një marrëveshje të re me Shqipërinë e cila do të jetë e zbatueshme edhe në praktikë”— është e pabazuar në të vërteta, është një vetëngazëllim. Në në rastin më të mirë ajp është hipokrite, në rastin më të keq është voluntariste.Deklarata është me pasoja të rënda për sovranitetin e vendit tonë dhe dramatike ekonomike fatale, po të kemi parasysh se” loja diplomatike” e tij bëhet mbi blloqet 1 dhe 2 te ZEE-vës të Shqipërisë në Detin Jon, të pasura me naftë e gaz.Shënim: Më poshtë po i bashkëngjis shkrimit disa skica që rezultojnë nga marrëveshja e vitit 1982, e nënshkruar nga 119 pjesëmarrësit në Montego Bay të Xhamajkës dhe më vonë edhe nga shumë shtete të tjerë. Po i lëmë ato në anglisht, sikundër janë në origjinal.

    Kategori
    Uncategorized

    NË AMBASADËN AMERIKANE PUNOJNË ISH OF E SIGURIMIT, SPIUNË E XHELATË TË DIKTATURËS KOMUNISTE!

    PËRSE NË AMBASADËN

    Pjesë e nomenklaturës te Sigurimit (famëkeq) te Shtetit, instruktore që kanë në Curiculumin e tyre përgatitjen e Grupeve terroriste që nga Lindja e Mesme e deri tek Grupet Marksiste të Amerikës Latine etj., spiunë e xhelatë që kanë larë duart e krahët me gjakun e martirëve që i mbytën me duart e tyre për Lirinë e Fjalës, të fesë, të mendimit e për një Shqipëri Demokratike, për ironi sot “strehohen” me bujari dhe punojnë aktualisht në Ambasadën Amerikane në Tiranë prej vitit 1991 e në vazhdim. Selia Diplomatike e Shteteve te bashkuara ne Tirane, ndoshta nga keqinformimi apo nga pamundësia për te kontrolluar te kaluarën e këtyre personave, fyejnë kujtimin e të kaluarës diktatoriale 50-vjeçare të popullit shqiptar duke punësuar këto pinjollë te dhunës marksiste të cilët masakruan nder qeli e burgje dhe të likuidimit të njerëzve që luftuan për Lirinë e fjalës e te mendimit, simbol i te cilës ato besuan deri ne vdekje se janë Shtetet e Bashkuara. Ja disa prej tyre:

    Selia Diplomatike e Shteteve te bashkuara ne Tirane, ndoshta nga keqinformimi apo nga pamundësia për te kontrolluar te kaluarën e këtyre personave, fyejnë kujtimin e të kaluarës diktatoriale 50-vjeçare të popullit shqiptar duke punësuar këto pinjollë te dhunës marksiste të cilët masakruan nder qeli e burgje dhe të likuidimit të njerëzve që luftuan për Lirinë e fjalës e te mendimit, simbol i te cilës ato besuan deri ne vdekje se janë Shtetet e Bashkuara. Ja disa prej tyre:

    1- Astrit Pullazi, nga Tirana.

    Ka filluar punë në ambasadën amerikane sapo ajo hapi portat e saj në Tiranë më 1991. Ky privilegj i është rezervuar prej amerikanëve për merita të veçanta: Pullazi ka qenë shofer i Enver Hoxhës. Në çdo rast që ndodhet vetëm, Astriti këndon këngën e tij të preferuar: «Enver Hoxha, o tungjatjeta!» Dhe jo pa të drejtë.

    2- Belul Cuka, nga Peshkopia.

    Ish-shofer i Kadri Hazbiut. Krenarinë për të kaluarën e tij e përmbledh në këto fjalë: «Kudo që e çoja me veturën luksoze “grushtin e hekurt të diktaturës” dridhej foshnja në bark të nënës.»

    3- Besnik Malo Çala, nga Vlora.

    Ka filluar punë në ambasadën amerikane bashkë me Pullazin më 1999.

    Cilësia e tij më e preferuar prej amerikanëve: Ka qenë kuadër i mirënjohur i Ministrisë së Punëve të Brendshme të diktaturës, ekspert i stërvitjes së grupeve terroriste marksiste-leniniste të mbiquajtura «Brigadat e Kuqe», të cilat stërviteshin në Shqipërinë diktatoriale. E ka ushtruar aktivitetin në kampet stërvitore në malet e Burrelit dhe në Pishë Poro të Vlorës. Lidhur me të kaluarën e tij, Besniku i Partisë shprehet me krenari: «Bin Laden do ta kishte pasur zili aftësinë time stërvitore të terroristëve.»

    4- Emri Baja, nga Kukësi,

    Survejues i ambasadës amerikane në Tiranë. Gjatë veprimtarisë 15 vjeçare në Ministrinë e Punëve të Brendshme të diktaturës ka qenë krahu i djathtë i Kadri Hazbiut. I mirënjohur për egërsinë e tij ndaj “armikut të klasës”, Hazbiu e emëroi për disa vjet shef të kampeve të internimit në rrethin e Lushnjës për të mbjellë terror. Të internuarit e rrethit të Lushnjës të asaj periudhe shpreheshin:

    «Xhebraili nuk mund të ketë pamje tjetër veç asaj të Emri Bajës.»

    Lidhur me veprimtarinë e tij përkrah Kadri Hazbiut, Baja kujton me nostalgji:

    «Ministri më kishte thënë disa herë: Kur ti mendon se lufta e klasave është zbutur, unë ia bëj të njohur këtë shokut Enver dhe për armikun e klasës bien kambanat e vdekjes».

    I mbiquajtur me humor prej ambasadorit amerikan «Barometër i luftës së klasave», komunistit veteran Baja i është besuar survejimi i ambasadës së «imperializmit amerikan».

    5- Hasan Spahiu, nga Skrapari.

    Kuadër i sprovuar i Sigurimit të Shtetit i rekomanduar për punësim prej Sulo Gradecit, i cili ka shkruar dikur për të:

    «Sikur shoku Enver të më pyeste: “Pas teje, kush është personi që më do mua më shumë?”, unë do t’i përgjigjesha pa u menduar: Hasani.»

    Hasani ka qenë sekretar partie ne Farkë të Tiranës, tek helikopterët. Në çdo xhep të tij mban një fotografi të Enver Hoxhës, ndërsa në shtëpi ruan me mall një statujë të vogël fildishi të diktatorit, të cilën e ledhaton në mbrëmje deri sa e zë gjumi.

    6- Selami Liço, nga Peshkopia.

    Ish-oficer zbulimi në kohën e diktaturës dhe oficer ushtrie deri më 1997. I akuzuar për kontrabandë masive armësh prej vitit 1997 e në vazhdim, Liçon e mori në mbrojtje ambasada amerikane në Tiranë, ku edhe u punësua në vitin 2000. Atje vazhdon të jetë edhe sot. I befasuar prej ngrirjes së dosjes së tij penale mjaft të ngarkuar, nuk lodhet së përsërituri fjalët:”Mallkuar qoftë kush mendon se amerikanët janë antikomunistë!” Gruaja e tij ka punuar gjithmonë në Bllok.

    7- Agim Bllaci, nga Gjirokastra.

    Ka filluar punë në ambasadën amerikane qysh më 1991, me “ajkën” e të punësuarve atje.

    Deri më 1973 – sa kishte gjallë babanë –, ka jetuar në “Bllok”. Është dëgjuar të përmendë shpesh kujtimin më të shtrenjtë që ruan nga jeta në «Bllokun e Udhëheqjes”:

    «Sa herë që vinte për vizitë tek ne, shoku Enver nuk harronte t’i thoshte babait: “Prokurorët e vendosur si ti janë maja e shpatës së diktaturës së proletariatit, shoku Misto Bllaci. I tmerrove klerikët me pretencat e tua, që s’njohin dënim tjetër veç atij me vdekje. Uroj që edhe Agimi të eci në gjurmët e tua.»

    Për meritat e babait dhe të tijat, Agimi dhe gruaja e tij ndodhen të dy të punësuar në ambasadën amerikane.

    8- Bashkim Male, nga Erseka.

    Ish-oficer, pilot, aktualisht mbikëqyrës në ambasadën amerikane. Bashkëpunëtor aktiv i Sigurimit të Shtetit. Shokët e tij të punës trembeshin më shumë nga Bashkimi, se sa prej kryetarit të Degës së Brendshme.

    «Përpiqem të jem më tolerant kur më shajnë për familjen, se sa kur më përgojojnë karrierën time si anëtar besnik i Partisë së Punës», pranon me çiltërsi Bashkimi.

    9- Sadik Hasko, nga Skrapari.

    Një tjetër rekomandim i goditur i Sulo Gradecit, i cili është shprehur me respekt të thellë si për patriotin e tij edhe për ambasadorin amerikan në Tiranë:

    «I vetmi komisar që i ka lexuar nga tri herë të gjitha veprat e shokut Enver është pikërisht Sadiku. Një ditë Sadiku, i përhumbur në kujtime, shkroi instinktivisht me bojë të kuqe mbi një mur të ambasadës emrin e pavdekshëm “Enver”. Falënderoj nga zemra ambasadorin amerikan i cili, në vend që ta pushonte nga puna mikun tim për pakujdesinë e treguar, e thirri në zyrë dhe i dhuroi një flakon parfumi Nostalgji. Vetëm tani po arrij ta kuptoj disi shprehjen e hollë që më kishte përsëritur disa herë shoku Enver gjatë viteve të fundit të jetës së tij të ndritur:

    “Sillo, në politikë gjërat nuk janë ashtu si duken. I shikon ata anglo‑amerikanët ti? Aq sa jam unë besimtar se kam mbiemrin Hoxhë, aq janë edhe ata antikomunistë”. »

    10- Veli Varfri, nga Tepelena.

    “Bashkëpunimi me Sigurimin e Shtetit për mua ka qenë po aq i domosdoshëm sa edhe frymëmarrja”, thekson Veliu me modesti.

    Edhe sikur të mos quhej Lug i Zi, ai vend atë emër do të kishte marrë prej nënave të shumta tropojane që veshi me të zeza Veli Varfri, duke iu vrarë djemtë në kufi.»

    Sa herë që bie fjala për Enver Hoxhën në ambasadën amerikane, Veliu përdor epitetin «I paharruari», duke psherëtirë dhe sytë e tij mbushen menjëherë me lot. Nëpërmjet një sajti privat shpërndan stema të ish-diktatorit.

    11- Bardhyl Poda, nga Erseka.

    Një ndër komunistët fanatikë që e ka vizituar më shpesh shtëpinë muze të diktatorit në Gjirokastër, duke pozuar çdo vit para saj. «Sigurimi i Shtetit për mua ka qenë Zoti në tokë», shprehet Bardhyli në konfidencë.

    12- Qemal Bashkurti nga Tropoja,

    Baba i profesorit dhe akademikut, Presidenti i Universitetit, Lisen Bashkurti. I pyetur nëse do të dëshironte që t’i ngjallej njeriu i tij më i dashur që nuk jetonte më apo ish-diktatori, Qemali është përgjigjur pa ngurruar: “Nuk kam pasur në jetë njeri më të dashur nga Enver Hoxha”.

    13- Kasëm Ymeri, nga Skrapari.

    Dëshira e tij më e madhe në jetë: “Të kisha vdekur në të njëjtën ditë dhe orë me Enver Hoxhën!”

    14- Albert Hasanballiu, nga Skrapari.

    Ky është i rekomanduari i tretë i Sulo Gradecit, për të cilin Sulua vetë shprehej dikur me modesti:

    «Sikur shoku Enver të kishte njohur Albertin para meje, historia shqiptare do të kishte mbetur pa Sillo.»

    15- Aleks Ndini, me origjine Korça.

    Shprehja e tij më e spikatur: “Një ditë pësova një krizë kardiake pranë vendit ku ka qenë liceu francez në Korçë, të cilin e vizitoj shpesh. Në çast mendova: “Ç’vdekje të lumtur paskam pasur fat! Duke u rrëzuar përtokë, do të kem rastin të vë kokën atje ku ka vënë këmbën dikur shoku Enver!”

    16- Peti Çala, nga Fieri.

    Ditën që u rrëzua monumenti i diktatorit në Tiranë, duke u ngashëryer Peti deklaroi: “Do të kisha qenë i lumtur sikur të vdisja duke më rënë përsipër ai monument”.

    17- Shkëlqim Xhagolli, nga Tirana.

    “Po të kisha vdekur duke qenë anëtar i Partisë së Punës, me siguri vdekja do të kishte qenë shumë më e ëmbël për mua nga ç’do të jetë një ditë në të ardhmen”… është shprehur mes miqsh Xhagolli.

    18- Hajri Mazaj, nga Vlora.

    I paepur në zhvillimin e luftës së klasave edhe brenda fisit të tij të cilit i krijoi probleme serioze, Mazaj u kishte dhënë urdhër të prerë postave të kufirit në Peshkopi:

    “Ose asgjësoni thyesit e kufirit, ose vrisni veten; rrugë të mesme nuk ka”. Idenë e tij për vlerën e jetës, Hajriu e ka përmbledhur në pak fjalë:

    “Sa boshe do të më dukej jeta, sikur shoku Enver të mos më dilte çdo javë në ëndërr!”

    19- Fejzi Hoxholli, nga Korça.

    “Shumë herë u kam tërhequr vërejtjen prindërve që nuk më kanë çuar emrin Enver”, ka thënë Fejziu me keqardhje.

    20- Mels Arapi, nga Vlora.

    Të afërmve të tij u ka lënë këtë amanet: «Nuk duhet të harroni të çoni mbi gjoksin tim në arkivol teserën e Partisë së Punës.»

    21- Isa Lumani, nga Erseka.

    Çdo i interesuar mund të gjejë në shtëpinë e Isait secilën prej “veprave” të ish diktatorit. «Veprën 19» në anglisht ia ka bërë dhuratë ambasadori amerikan më 16 tetor 2008, me rastin e 100 vjetorit të ditëlindjes së diktatorit.

    22- Aleksandër Shtepani, nga Tirana.

    “Sikur shoku Enver të kishte jetuar edhe 9 vjet, Shqipëria do të kishte mbërritur në komunizëm”, ka profetizuar Shtepani.

    23- Muharrem Ibrahimi, nga Fieri.

    “Po ratë në vështirësi, kujtoni shokun Enver; po ratë në nevojë, kujtoni Partinë e Punës!”, i ka këshilluar të afërmit e tij Muharremi.

    24- Halit Haliti, nga Erseka.

    “Kur mora teserën e Partisë së Punës nuk më ka zënë gjumi dy net nga gëzimi”, është shprehur i përlotur Haliti.

    25- Jorgo Kaçi, nga Saranda.

    Kur ishte komandant kufiri në rrethin e tij, Jorgua nuk harronte t’iu thoshte në çdo mbledhje forcave të mbrojtjes: ”Çdo shqiptar që arrin të arratiset bëhet vegël e imperialistëve, për të luftuar kundër popullit e vendit të tij. Një atdhetar i vërtetë pranon më parë të vdesë, se sa të vihet në shërbim të amerikanëve”. Kur “atdhetari i vërtetë” Jorgo Kaçi pranoi të vihej në shërbim të amerikanëve në ambasadë (sigurisht pa vdekur), atje mësoi disa gjëra që nuk i dinte më parë dhe thirri i entuziazmuar: “Nuk ma priste mendja kurrë që karriera ime komuniste, e ideuar në Komitetin e Partisë të Sarandës, do të realizohej në selinë e ambasadës së Imperialistëve Amerikanë në Tiranë! I ftoj gjithë shokët e mi të idealit që parullën “Lavdi Marksizëm-Leninizmit!” ta zëvendësojmë me “Lavdi prapaskenave të politikës!”

    26- Rrapo Hazizi, nga Skrapari.

    Shef i kufirit të jugut deri më 1991. Rrapo Hazizi mbahet mend për vrasjet e shumta në kufirin e jugut të shtetasve që tentonin të arratiseshin. Për këtë “meritë të spikatur”, Ramiz Alia e dekoroi posaçërisht në fund të vitit 1990. Po për të njëjtën meritë, ambasada amerikane e punësoi duarpërgjakurin Rrapo pak kohë pas dekorimit.

    Prej datës 03 shkurt 1990 deri në datën 23 gusht 1990 (pra, brenda një periudhe më pak se dyqind ditë) me urdhër të Rrapo Hazizit janë vrarë prej postave të ndryshme të kufirit të Jugut 23 shqiptarë me moshën mesatare 27 vjeç. Ky krim i përbindshëm ka ndodhur disa muaj pas përmbysjes së komunizmit në Evropën Lindore dhe në një kohë që në Shqipëri ligji i vendosur rishtas parashikonte një dënim maksimal deri në pesë vjet heqje lirie për shkelje kufiri.

    Të gjith personat e listës janë me Tesera te PPSH-së, dhe 20 prej tyre marrin edhe pension nga shteti ngase janë mbi moshën 60 vjeç.

    Kategori
    Uncategorized

    KRIMET POLITIKE TË SHIK-UT NË KOSOVË DHE DORA E ZGJATUR E FATOS KLOSIT.

    Nga Dr. Enver Bytyçi

    U mbushën 17 vjet që kur gazetari dhe atdhetari me emër, Enver Maloku, u vra pabesisht prej falangave të krimit shqiptar.

    Në foltoren e parlamentit të Kosovës e bija e Enver Malokut, Doruntina Maloku, i është drejtuar drejtpërdrejt kryeparlamentarit Kadri Veseli: “Z.Veseli jeni ju që duhet të jepni përgjegjësi për organizatën tuaj kriminale SHIK, e cila i ka terrorizuar popullin e Kosovës që nga përfundimi i luftës.

    Eshtë SHIK-u ai që e ka kapur sistemin e drejtësisë, sepse familjet e kundërshtarëve politikë të vrarë në atentate për të cilat mbi SHIK-un dyshimet i ka hedhur edhe NATO-ja, janë ende në kërkim të të vërtetës. Ata enden qe 16 vjetë poshtë e lart zyrave të prokurorëve vendës dhe të huaj në kërkim të drejtësisë”.

    E vërteta është se të gjitha vrasjet politike të pasluftës janë ende të pazbardhura. Kjo do të thotë se politika në Kosovë është e inkriminuar, sepse vetëm një politikë e inkriminuar kontrollon pushtetin gjyqësor dhe nuk lejon zbardhjen e krimeve politike që ajo vetë i ka kryer.

    Vrasjet politike nga radhët e LDK-së janë shumë e akoma më shumë janë kriminelët në parlamentin dhe politikën e Kosovës përgjegjës për kryerjen e tyre. Prandaj dekriminalizimi i parlamentit dhe politikës në Prishtinë është domozdoshmëri dhe përgjegjësi për të ardhmen e vendit.

    Pa dekriminalizimin, pa dënuar fajtorët për vrasjet politike, si ajo e Enver Malokut, nuk mund të ndërtohet paqja sociale dhe konsensusi politik në Kosovë.

    Por këtë katarsis nuk mund ta bëjë Isa Mustafa, i cili është përzgjedhur në atë detyrë, pikërisht për të mbuluar krimet kundër aktivistëve dhe politikanëve të Lidhjes Demokratike të Kosovës. Edhë nëse ai ndonjëherë flet për këto krime, në fakt nuk guxon të vejë gishtin mbi autorët, organizatorët dhe ideatorët e atyre vrasjeve, pasi është i kapur prej politikanëve kriminelë në pushtet e në opozitë.

    Kjo është arësyeja pse shumë prej politikanëve të Prishtinës, ndonëse kanë votuar ngritjen e Gjykatës Specialeve për zbardhjen dhe dënimin e këtyre krimeve, janë angazhuar për ta destabilizuar Kosovën, sepse nuk gjejnë mënyrë tjetër për të fshehur edhe më tej gjurmët e krimit.

    Ndërkaq lind dhe një dilemë tjetër: SHIK-un e Kosovës, të cilin e ka drejtuar në mënyrë jo institucionale e të paligjshme Kadri Veseli, e ka formuar aso kohë ish-shefi i shërbimit sekret të Shqipërisë, Fatos Klosi. Ai ka qenë gjithashtu drejtuesi de facto i kësaj organizate kriminale, siç shprehet zonja Doruntinë.

    Gjyqtarët dhe prokurorët e Gjykatës Speciale do të duhet t’i shtrijnë hetimet tek SHIK-u shqiptar i kohës së Klosit, duke marrë në konsideratë se shumë bashkëpunëtorë të Fatos Klosit, me urdhër të tij, ishin të stacionuar si “këshilltarë” të Kadri Veselit dhe drejtuesve të tjerë të kësaj organizate të jashtëligjshme.

    Dora e zgjatur e Fatos Klosit është përgjakur në vrasjet politike në Kosovë, madje edhe në atentatin që iu organizua presidentit historik të Kosovës, Ibrahim Rugova.

    Përveç kësaj, Gjykata Speciale ka rastin të marrë në hetim dhe ekzaminojë atë që ndodhi me Dr. Rugovën:

    Pse dhe si u helmua ai?

    Cila dorë djallëzore e realizoi këtë kat kriminal?

    Cili nga bashkëpunëtorët e tij të ngushtë kishte dorë në këtë vrasjen e tij përmes helmimit? Shqiptarët në Kosovë e dijnë se kush ishte i interesuar për likuidimin politik e fizik të Rugovës.

    Ata janë të vetëdijshëm se ndonëse Serbia nuk mundi ta likuidojë me dorën e Milosheviçit, ia bëri kurthin dhe e asgjësoi më dorën e shqiptarëve kriminelë.

    Këta kriminelë duhen zbuluar e dënuar. Sa më shpejt, aq më mirë për të sotmen dhe të ardhmen e Kosovës. Edhe në këtë rast duhen shtrirë hetimet deri te ish-kreu i SHIK-ut shqiptar, Fatos Klosi.

    Kategori
    Uncategorized

    / Tregon Sali Berisha: Ja çfarë u thashë dy presidentëve Bush për Kosovën.

    VIDEO/ Tregon Sali Berisha: Ja çfarë u thashë dy presidentëve Bush për Kosovën

    Ish-kryeministri Sali Berisha ka folur për mediat e Kosovës në 10 vjetorin e pavarësisë si shtet. Intervista është dhënë për gazetarin Durim Abdullahu, në emisionin Interaktiv në Kohavision, mbi 10 vjetorin e Pavaresisë së Kosovës.
    PYETJE: Shpallja e Republikës së Kosovës në 17 shkurt 2008, ne rrafshin historik është parë si krijimi i një shteti të dytë shqiptar. Në këtë proces Republika Shqipërisë ka luajtur një rol shumë të rëndësishëm, dhe një 10 vjetorin e shpalljes së pavarësisë, për të diskutuar mbi marrëdhënien midis Republikës së Shqipërisë dhe asaj të Kosovës do të bisedojmë me ish kryeministrin zotin Sali Berisha. Zoti Berisha shumë faleminderit që na pritët në zyrën tuaj!LEXO EDHE:

    Demarkacioni, Thaçi thërrët ‘politiken’ në takim, mungon LDK
    SALI BERISHA: Kënaqësia është e imja.PYETJE: Do doja menjëherë ta nisja me periudhën pas Luftës së Dytë Botërore, është koha kur Kosova ndahet për të dytën herë prej Shqipërisë. Viçidoli, fshati ku ju keni lindur pikërisht në këtë kohë në vitin 44, është fare pranë Kosovës. A ishte e pranishme Kosova, kosovarët në familjen tuaj?SALI BERISHA: Në familjen time, por në të gjithë Tropojën kryetemë e të gjitha bisedave ishte vetëm një, dhe kjo ishte Kosova. Unë kam arritur odën, sepse kulla ime ka patur odë burrash, dhe në odën e burrave çështja më kryesore që diskutohet ishte Kosova. Në familjën time patriarkale burrat nuk qanin kurrë, nuk përloteshin, të paktën jo në prani tonën si fëmijë. Por i kisha parë të përloteshin për Kosovën. Ata kishin në shpirt një brengë të jashtëzakonshme. Diskutimet e tyre nuk ishin për Tiranën, nuk ishin për Durrësin apo Elbasanin, por diskutimet e tyre ishin të gjitha për Prizrenin, Pejën, Gjakovën, Prishtinën, natyrisht kishin një veneracion për Shkodrën sepse i kishte pritur bujarisht kur ishin detyruar të shpërngulen nga hordhitë serbe, kështuqë e gjithë jeta e tyre, i gjithë universi i tyre ishte Kosova. Do të tregoj një ngjarje. Në shtëpinë tonë kishte një bari, ai ishte bariu i deleve dhe gjithë jetën e kalonte me tufën e deleve. Një ditë kthehem nga shkolla dhe shoh se ishin përhapur shumë delet në shpat, dhe i them vetes të shkoj ta ndihmoj, t’ia mbledh. U ngjita përpjetë, i mblodha një pjesë kur e shoh që ishte i ngrirë, i ulur mbi gurë, kishte vënë duart në dy faqe dhe nuk lëvizte. U trëmba se mendova mos ka vdekur. I afrohem me vrap dhe e pyes çfarë ke, mos je i sëmurë? Më thotë, – “Jo Sali nuk jam i sëmurë, po a i sheh ata gurë?” Gurët ishin në qafën e Morinës sa për sqarim. “T’më thotë njëri mua sot a dua ti skuq ata gurë me gjakun tim apo zgjedh Bankën e Shqipërisë, unë më përpara zgjedh të parën se të dytën!” E tregova këtë histori për të thënë se çfarë brenge kishin ata për Kosovën. Një brengë më të madhe se sa vetë ata që ishin në Kosovë, sepse shihnin e flisnin çdo ditë për tokën e tyre të ndaluar, sepse Kosova për t’a ishte bërë tani tokë e ndaluar.PYETJE: A vlen e njëjta gjë edhe për shtetin shqiptar?SALI BERISHA: Tradhëti absolute kombëtare. Që në vitin 1941 deri në 1990. Fatkeqësia dhe mjerimi është se shqiptarët, sidomos në Kosovë, për arsye të kuptueshme, krijuan një farë miti dhe kulti të njëriut që shiti më barbarisht, më poshtërsisht Kosovën se askusht tjëter në historinë e këtij kombi. Partinë Komuniste shqiptare e themeluan serbët në Tiranë, e udhëhoqën serbët në Tiranë, aradhat partizane i krijuan dhe udhëhoqën serbët në Shqipëri. Cilido që sot i sheh dhe i merr me dyshim këto fjalë të miat i them vetëm një gjë: lexoni pleniumin e Beratit të viti 1944, pra nuk po them asgjë tjetër vetëm atë çka pohon Enver Hoxha dhe gjithë klika e tij në atë plenium haptaz. Pra u nisën ushtritë partizane me urdhër të Titos për të çliruar, në fakt për larë me gjak Kosovën, për të pregatitur pushtimin e Kosovës. Enver Hoxha bëri gjithçka për bashkimin e Shqipërisë me Kosovën. Sot ka dokumenta që faktojnë se ai në byronë politike propozoi Titon për sekretar të përgjithshëm të PKSH. Nëse për masakrën e tmerrshme të Babi Jar që u krye për hebrenjtë në Ukrainë, Jevgeni Jevtushenko shkruajti poemën e famshme të Babi Jar që në kohën e Stalinit, sepse Stalini e mbante si gjysëm të fshehur Babijarin sepse kishte marrë vesh se kishin marrë pjesë njërëzit sovjetikë në realizimin e saj. Në Tiranë s’guxonte kush ta përmëndte masakrën e Tivarit, ku me qindra të rinj kosovarë u vranë në rrugën Morinë-Shkodër. Po ju tregoj diçka. I ngarkuari anglez shkon e takon Beqir Ballukun dhe e pyet çfarë janë këta, çpo ndodh? Këta janë, – i thotë – fshatarë serbë që po transferohen në zona të tjera. Pyet një malazez se çfarë janë këta. Këta janë armiq shqiptarë, i thotë. Pra kjo ishte Shqipëria dhe ky ishte Hoxha. Dy kanë qënë komunitetet më të terrorizuara, më të burgosura e më të masakruara në Shqipëri; grekët minoritarë dhe kosovarët, të cilët quheshin shtetas jugosllavë dhe ishte sinonim i titizmit.PYETJE: A ndryshoi qëndrim shteti shqiptar pas demonstratave të 81?SALI BERISHA: Fatmirësisht unë jam shumë në brendësi ngjarjes së demostratave të 81. Në atë kohë unë isha thirrur nga spitali si mjek për një anëtar të Byrosë, i cili kishte bërë infarkt. Hasa në një tërbim nga ana e zyrtarëve të lartë aty se çna duhet ai. Më vonë, disa ditë, ata dërguan njerëz. Sepse Enver Hoxha mbante tezën se nuk mund të ketë dy shtete shqiptare. Mbi këtë tezë ai u tha përfaqësuesve të akademisë së shkencave të Kosovës në festimet e 500 vjetorit të Skënderbeut, që nuk duhet të luftoni për republikë në Kosovë. Po kur rinia e Kosovës nuk e dëgjoi më dhe shpërtheu në demostrata në 81, atëherë ai u detyrua të pajtohet me këtë situatë, por pas mesazheve që i dërguan grupet udhëheqëse të kësaj lëvizje Hoxhës.PYETJE: Kishte plan shteti komunist i kohës të ndërhynte në luftë me Jugosllavinë për shqiptarët që jetojnë atje, pas ngjarjeve të 81?SALI BERISHA: Absolutisht kurrë, fantazira. Diktatori kishte vetëm një preokupim; mbijetesën e Nexhmijes dhe fëmijëve të tij. Për këtë mbijetesë ai preu kokat e udhëheqjes që buronte e tëra nga zona e parë operative, zgjodhi Alinë, gjë që su mor vesh kurrë. E para, Alia ishte komandant divizioni në kohën e masakrave që u kryen nga forcat partizane shqiptare bashkë me ato serbo-malazeze në Kosovë kundër brigadave nacionaliste, kundër njerëzve që shihnin një mundësi shumë të madhe tani të bashkimit të Shqipërisë me Kosovën. Së dyti, e ka thënë një herë Kadare, dhe unë jam i prirur shumë ta besoj, se në një farë mënyrë Hoxha kishte një kasetë për Alinë. Ishte kjo çështje agjenture apo tjetër këtë nuk e di, por Kadare e mbante këtë tezë dhe unë kam prirjen ta besoj. Pra zgjodhi Alinë vetëm për të mbijetuar Nexhmija dhe fëmijët e tij.PYETJE: Thonë se ai kishte një lloj depozite?SALI BERISHA: Kishte, pa diskutim, Nuk i takonte atij se ai ishte i fundit në hierarkinë e Hoxhës.PYETJE: Eshtë folur dhe se Alia është kosideruar si më i moderuar, më liberal. Ndoshta diktatori Hoxha ishte i vetëdijshëm se komunizmi do të binte dhe, për të shmangur një rënie të përgjakshme, ai qëllimisht po zgjidhte një pasardhës më të butë.SALI BERISHA: Enveristët përpiqen ti veshin shumë variante idhullit të tyre. Por mund të them një gjë, nuk ka diskutim që Alia nuk ishte Hoxha, ama Ramiz Alia në vitin 90 në kufijtë e Shqipërisë janë pushkatuar me regiistër 96 të rinj, dhe jo vetëm janë pushkatuar por janë zvarritur kufomat e tyre në Gjirokastër, Shkodër, Sarandë, Korçë e qytete të tjera, zvarritje këto që bëheshin vetëm në vitet 50, në ditët më të egra të regjimit të Hoxhës. Kështuqë Ramiz Alia nuk ishte një liberal. Ai e ka thënë vetë se pranoi pluralizmin se nuk donte një Bukuresht.Po kur ne rrezuam shtatoren e Hoxhës, ai bëri gjithçka për të kaluar në gjëndje të jashtëzakonshme dhe për të kaluar në metoda shumë të rrezikshme, por dështoi.PYETJE: Në 92, dy muaj pasi jeni zgjedhur president i Shqipërisë jeni pritur në Shtëpinë e Bardhë nga Bush i vjetri, dimë që keni diskutuar edhe për Kosovën. Cfarë saktësisht? I kërkuat ju diçka presidentit ameriakan apo ata kishin një plan të tyre për kosovën?SALI BERISHA: Unë nuk mund të them se kishin një plan, një projekt për Kosovën në atë kohë, por ajo çka unë i kam thënë presidentit Bush është kjo: Situata është dramatike në Kosovë, Millosheviçi ka një projekt, dhe ky projekt është ndarja e Kosovës, spastrimi etnik nga pjesa dërrmuese e Kosovës e shqiptarëve dhe nisja e tyre drejt rrafshit të Dukagjinit dhe Shqipërisë. Dhe i kam thënë se Shqipëria nuk sulmon Jugosllavinë por, në rast se Millosheviç ndërmerr hapin më të vogël në këtë drejtim, Shqipëria do të hapë kufinjtë dhe shqiptarët do të luftojnë dhe reagojnë si komb i vetëm. I thashë se ne na kanë ndarë e na kanë coptuar me një padrejtësi historike shumë të madhe, por i drejtova një pyetje: pse do lëshojnë shtëpitë e tyre ata që kanë mijëra vjet aty? Dhe ai më tha: right point, pra pikë e drejtë. I thashë se shqiptarët do rrëmbenin armët për ekzistencën e tyre dhe se do ishte një luftë shumë e egër. Këte i kam thënë presidentit Bush. Më vonë presidenti Bush ka tërhequr, ka shpallur vijën e kuqe. A u ndikua apo jo nga unë këtë s’di ta them. Edhe Ibrahimi është pritur më vonë dhe është pritur shumë mirë nga Këshilltari i Sigurimit Kombëtar ku i ka paraqitur platformën e 13 pikave. A ishin këto shtysa për shpalljen e vijës së kuqe apo jo këtë s’mund t’a them. Por vija e kuqe ishte kjo: nëse ti do të zbresësh me ushtrinë në Kosovë, do të përballesh me të gjithë arsenalin e bombardimeve të SHBA, përveç bombave atomike, të gjitha llojet e raketave. Ky ishte paralajmërimi. Dhe në fakt ai u përmbajt, kishte korpusin në Nish dhe donte të fuste ushtritë.PYETJE: Biseda juaj me Bush është thënë se është zhvilluar mbi një hartë për Ballkanin. Eshtë e vertetë kjo?SALI BERISHA: Absolutisht po. Ai bisedën me mua e ka filluar me Kosovën, ka marrë një atllas, e hapi atë dhe kemi folur fillimisht për Kosovën. Më pyeti çfarë mendon ti dhe si është gjëndja. Dhe unë ja shpjegova të gjitha, i shpjegova planin e Millosheviçit, i shpjegova se është regjim aparteidi dhe segregacioni, dhe i shpjegova të gjitha projektet serbe për shfarrosjen e shqiptarëve. Kjo ishte pak a shumë ajo bisedë.PYETJE: A kishte një vijë të kuqe mbi hartë apo jo?SALI BERISHA: Tani nuk e mbaj mënd në kishte vijë të kuqe por bisedën e kemi zhvilluar mbi hartë.PYETJE: Në shtator të vitit 95 jeni takuar sërish me presidentin amerikan C,inton në Shtëpinë e Bardhë. A keni biseduar sërish për Kosovën, a kishin ndryshuar qëndrimet e Amerikës ndaj Kosovës apo presidenti Clinton ka vazhduar politikat e presidentit Bush ndaj Kosovës?SALI BERISHA: Në çdo takim unë e kisha temë kryesore. Në çdo kohë në mënyrë absolute. Presidenti Clinton natyrisht thoshte mbështesim çdo variant përveç pavarësisë. Sepse të jemi të sinqertë, pavarësinë që mbronte arkitekti i saj Rugova, nuk e mbështeste askush në rrafshin ndërkombëtar por mbështesnin vendosjen e lirive dhe të drejtave, mbështesnin demokracinë, mbështesnin një hapsirë demokratike për të cilën nuk e realizuan sepse kishin një njëri që thoshte se ata janë të lirë më shumë se të gjithë europianët dhe ky ishte Millosheviçi.PYETJE: Po ju vetë e besonit apo ishit dhe ju skeptik ndaj idesë së Rugovës?SALI BERISHA: Të shkojmë pak te fillimi bisedës. Midis meje dhe atyre që më dhanë mua leksionet më të mëdha për Kosovën kishte një dallim. Ata nuk besonin kurrë se do ta shihnin më Kosovën, kurse unë nuk besoja se nuk do ta shihja Kosovën të çlirohet. Dhe kjo ide më ka shoqëruar mua gjithë jetën time. Duke ditur gjithë historinë e Kosovës kisha një bindje të thellë se nuk do jetë e largët dita kur Serbia s’mund ta mbajë dot dhe kur Kosova të çlirohet prej saj. Unë e kisha këtë bindje por natyrisht unë isha për bashkim kombëtar. Unë u rrita me idealin më të shenjtë, atë të idealit kombëtar. Për mua Kosova ishte provincë e Shqipërisë dhe nuk mendoja kurrë që duhet të jemi për pavarësi. Kur u angazhova për politikë në vitin 90’ bëra shumë takime me përfaqësues të Kosovës dhe konstatova se ata e kishin serioze idenë e pavarësisë. Në shkurt të 91 erdhi Ibrahim Rugova dhe përsëri ai ma shpjegoi dhe theksoi se pavarësia është rruga në të cilën duhet ecur dhe pastaj shihen problemet. Pasi u binda se kjo nuk ishte një tezë fasadë për t’u paraqitur por ishte një tezë që bazohej në një realitet të cilin unë nuk e njihja, një realitet të krijuar në 50 vite në Prishtinë, atëherë unë e kam mbështetur plotësisht se përndryshe do dilnim me idera aneksioniste çka ishte e pamundur për mua që unë të kisha ato ide. Dhe kam ndryshuar qëndrimin tim, jam pajtuar me idenë e pavarësisë por isha i bindur në mënyrë absolute se një ditë Kosova do të dalë nga pushtimi serb.PYETJE: Në kohën kur ju ishit president i Republikës së Shqipërisë, grupe të UCK janë stërvitur brenda territorit të Shqipërisë. Kishte pranuar shteti shqiptar që ato të stërviteshin brenda territorit shqiptar, kishte presion ndërkombëtar që të bëhej kujdes?SALI BERISHA: Presion ndërkombëtar kishte, këto grupe nuk ishin të mëdha, ishin grupe disa qindra vetësh..PYETJE: Si vendosët ti përkrahnit?SALI BERISHA: Që të jemi realistë, që të gjitha këto janë bërë me qeverinë e Kosovës. Qeveria e Kosovës kishte këtu më së shumti dhe kryeministrin por kishte ministër mbrojtje, kishte organizimin e vet dhe ishte qeveria e Kosovës e cila merrej me çdo gjë me ta, kurse ne, si qeveri shqiptare, komunitetit ndërkombëtar i thonim se ishin refugjatë, u kemi dhënë strehë si refugjatë por ndodh ndonjëherë që ndonjë prej tyre cojnë foto nëpër ambasada duke u stërvitur. Kjo që u thonim ne ishte një gjë jo shumë bindëse. Por këto nuk ishin të shumtë. Një meritë të jashtëzakonshme kishin ama. Imagjino, një grup i vogël njerëzish, të cilët besojnë se do ta çlirojnë me armë Kosovën është një gjë me të vërtetë e jashtëzakonshme. Dhe në fund të fundit ai vendim i tyre u tregua përcaktues për çlirimin e Kosovës. Pa diskutim që ëndrrën e pavarësisë e ndërtoi Rugova. Ai ishte një gjeni në politikën shqiptare sepse arriti të ndërtojë dhe të bëj një popull të tërë të besojë në projektin e pavarësisë. Por, në një farë mënyre, ndofta ai e konkretizoi në kushtet e pushtimit, si rrallë kush në historinë e Europës dhe njerëzimit, me pushtetin paralel që krijoi. Pavarësisht se policinë, forcën e kishte Millosheviçi por popullin dhe shoqërinë e kishte tërësisht Rugova, dhe pushteti i tij paralel ishte sfida më e madhe që i bëhej pushtimit serb. Institucionet paralele, parlamenti, shpallja e republikës, shumë njerëzve dhe sot mund t’u duken si akte jo qënësore por jo, ato ishin akte qënësore, akte thelbësore sepse mbi to u ndërtua ëndrra e pavarësisë së popullit të Kosovës dhe mbi to kjo ëndërr shkoi në të gjitha kancelaritë e botës, mbi to kjo ëndërr u bë motivi kryesor i luftës dhe sakrificës për liri të mijëra e mijëra vajzave dhe djemve të Kosovës.PYETJE: Kur ka qenë hera e parë që keni vizituar Kosovën?SALI BERISHA: Hera e parë që kam vizituar Kosovën për fat të keq e kam vizituar në fatkeqësi. E kam vizituar kur vdiq presidenti Rugova. U nisa një herë tjetër por UMNIK u trëmb, se ata ndiqnin një praktikë idiote që sduhet ti lëmë shqiptarët të afrohen se po na bashkohen, dhe më njoftuan në Kukës se nuk mund të kalosh kufirin se guvernatori i asaj kohe Kushner nuk ka dhënë miratimin. Unë mbajta një konferencë shtypi dhe dënova qëndrimin. Pavarësisht nga kjo unë kam shumë respekt për punën që Kushner ka bërë për Kosovën, ishte mik, por e bëra një denoncim për qëndrimin e tij në atë rast.PYETJE: Shqiptarët e Kosovës kanë një lloj simpatie të vëçantë për ju dhe shumë thonë që kjo ndodh edhe për shkak të mbiemrit tuaj, Berisha është një nga mbiemrat më të përhapur në Kosovë.SALI BERISHA: Fisi Berish, që është dhe fisi më i madh e më numerik i të gjitha fiseve, në Tropojë është pakicë ndërsa në Kosovë është shumicë. Kështuqë edhe kjo mund të ketë luajtur rol, por më shumë nga të gjitha them se kanë luajtur rol përpjekjet e përbashkëta dhe të suksesshme që kemi bërë me autoritetet e Kosovës për ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës.PYETJE: E keni përjetuar si përgjegjësi simpatinë e kosovarëve?SALI BERISHA: Kosovën e kam përjetuar si një detyrë time kryesore. Po të marrësh Sali Berishën të ri, ose Sali Berishën në shkollë të mesme ose fëmijë, ëndrra e tij nuk ishte kurrë politika, ëndrra e tij ishte të luftonte për Kosovën sepse unë kisha parë te ata njerëz të mi një brengë të atiilë, dhe ata ndiheshin shumë të brengosur dhe poshtëruar që Kosova për t’a ishte tokë e ndaluar. Kështuqë e kam thënë kurtakova luftëtarët në 92, pasi bëra një ekspoze mbi një orë më kthehet njëri e më thotë “çfarë do bësh ti për ne”?I them unë nuk e kam ndërmend të sulmojë Jugosllavinë por unë gjysmën e kohës do punoj për Shqipërinë dhe gjysmën e kohës për Kosovën. Dhe unë i jam përmbatur kësaj me shumë vendosmëri dhe pa u lëkundur asnjëherë. Mendoj se ka qënë e një rëndësie shumë të madhe rezoluta, dokumenti i samitit të organizatës së sigurisë dhe bashkëpunimit europian ku ne arritëm të shkëpusim çështjen e Kosovës nga ish Jugosllavia dhe ta nxjerrim veças, se përpara trajtohej me Serbinë mirëpo kjo i njihte Serbisë autoritetin mbi Kosovën. Fakti që e norrëm veças në një paragraf të veçantë, futëm aty për herë të parë që çështja duhet të zgjidhet me dialog ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit me ndërmjetësimin e palës së tretë. Kjo ishte një arritje e jashtëzakonshme për kohën. Kjo autorizonte palën e tretë, pa marrë leje nga Millosheviçi, që të zbriste në Prishtinë dhe të ftonte Prishtinën që të takohej në mënyrë të pavarur me ta. Për këtë paragraf, rusët e kanë mbajtur deri në dy të natës samitin por në fund, pasi ne nuk lëshuam, u pranua kjo. Kjo pastaj solli mbrapa angazhimin e Lordit Oëen dhe Sajrus Uens në zgjidhje, pastaj shkoi gradualisht duke e shkëputur problemin nga çështje e të drejtave të njëriut në çështje madhore politike, dhe përpjekja jonë u konkludua në 1994 me rezolutën në të cilën 137 shtete votuan në OKB për të drejtën e vetëvendosjes popullit të Kosovës. Kjo rezolutë ka shërbyer si bazë e të gjitha dokumentave të tjera ndërkombëtare pas saj. Dhe nëse e merrni dokumentin e parë të Rambujesë, është transkriptim i kësaj rezolute, natyrisht të imponuar nga NATO, i cili thoshte trupat e NATO-s futen në Kosovë dhe pas një periudhe trevjeçare Kosova bën një referendum për të vendosur. Pastaj e modifikuan në Rambuje por dhe ky krijonte mundësi për pavarësinë e Kosovës, ishte më dredharake por sërish e krijonte. Ata u përpoqën shumë që të zëvendësonin NATO-n me OSBE si garant, po kjo ishte pastaj pa asnjë lloj prespektive për Kosovën. Pra diplomacia shqiptare u angazhua me të gjithë potencialet e saj, natyrisht këtu rol kryesor kishin SHBA të cilët u treguan përcaktues në Helsinki, ishin ata që e thyen delegacionin rus dhe që u vendos ai paragraf. Rezoluta e 94 ishte një arritje shumë e rendësishme në rrafshin ndërkombëtar.PYETJE: Kur keni pritur në atë kohë në pozitat si kryeministër presidentin amerikan Bush, për shqiptarët e Kosovës ka ngelur e paharruar deklarata e tij se Kosova do bëhej e pavarur me çdo kusht. Cila ka qënë biseda juaj paraprakisht, ishit në dijeni që do bënte një deklaratë të tillë?SALI BERISHA: Ai erdhi me ndjenjat më miqësore për Shqipërinë. Unë edhe me të atin kam patur shumë miqësi. Në zyrë më pyet dhe më kërkon ti flisja për Kosovën dhe situatën në rajon. Cila është zgjidhja që mendon ti, – më pyet. Dhe unë i them se pavarësia është e vetmja zgjidhje dhe i bëj argumentimin. Më pyeti kur mendon ti. Anëtarët e delegacionit shtangën. E kuptova që shtangën sepse mendonin se unë do tu thoja pas dy javësh. Natyrisht unë i thashë se meqë ju e keni ndarë mëndjen për këtë punë, merrni kohën tuaj që ju duhet, ne u jemi mirënjohës sepse kjo është një gjë e jashtëzakonshme por përsëri merrni kohën që ju duhet për të diskutuar me partnerët këtë çështje. Ai vinte nga takimi i Grupit të 8 në Gjermani ku për hir të së vërtetës nuk e kishin mbështetur idenë e pavarësisë. Fillimi i vitit 2005 pati një lloj ujdie që skemi zgjidhje tjetër përveç pavarësisë, pastaj se çfarë ndodhi në gjysmën e dytë të 2005 dhe fillim 2006, por në Europë përveç britanikëve e verteta është që nuk e mbështeste më njëri.PYETJE: E dini pse ndryshoi ky qëndrim?SALI BERISHA: Jo nuk e kam kuptuar. Jam perpjekur por nuk e kam kuptuar. Natyrisht ne te gjitha takimet unë Kosovën kisha problemin kryesor. Në atë kohë shtrova tezën që pavarësia e Kosovës është rruga e vetme për ti dhënë fund fluiditetit të faktorit shqiptar në Ballkan. Interlokutori im në Bruksel më pyet: “po Shqipëria është një shtet kaq vite i pavarur”. I them se është por është në shtrëngicë, tani kombi duhet të marrë një zgjidhje dhe zgjidhja është pavarësia e Kosovës.PYETJE: Cili ishte reagimi?SALI BERISHA: Shënim dhe e shpërndau në të gjitha kancelaritë europiane tezën. Se dhe kaq me dëshirë rikthimin tim për çështjen e Kosovës nuk e kishin se mendonin se mos po dal me ndonjë tezë. Unë e kisha shumë të unifikuar qëndrimin tim me autoritetet e Kosovës por kishte dhe idera se mos unë do dilja me idenë e bashkimit kombëtar etj, gjë të cilën unë e kisha ndarë mëndjen se do respektoja zgjidhjen e autoriteteve të Kosovës. Në shpirt unë atë quaj zgjidhjen më të shkëlqyer për kombin por në vend të një zgjidhje maksimale je i detyruar të pranosh një zgjidhje optimale.PYETJE: Çfarë ju tha presidenti Bush kur i thatë se mund të merrni kohën e duhur për të përgatitur shpalljen e pavarësisë?SALI BERISHA: Ata që ishin rreth presidentit Bush u gëzuan që të gjithë, sepse ata gjatë drekës më thanë se ishin shtangur se mendonin se po u thoja për dy javë. Mbrapa presidenti më tregoi se kishte patur debate, se europianët, me qëllim apo pa qëllim, përdornin rusët duke thënë që rusët dhe Vladimiri nuk pranojnë dhe pse të prishemi me ta. Plus këtu nuk ishte ndofta vetëm Vladimir por ishin ndofta dhe vendet europiane që se njohën Kosovën më vonë dhe që kishin problemet e tyre dhe gabimi më i madh i tyre ishte që i projektonin me Kosovën.Teza jonë dhe e amerikanëve ishte “Kosova rast sui generis”. Këtu ka luajtur një rol të jashtëzakonshëm i ngarkuari i presidentit Bush, Frank Uisner, i cili është një diplomat me një energji të jashtëzakonshme, me një energji të kristaltë dhe me njohje të hershme për shqiptarët.PYETJE: Është i njohur roli që kanë patur amerikanët në shpalljen e pavarësisë. Cili ka qënë roli i Republikës së Shqipërisë në fund të 2007 dhe në fillim të 2008 në pregatitjen e shpalljes së Republikës së Kosovës?SALI BERISHA: Më shumë se në pregatitjen e shpalljes, ne jemi përpjekur të ushtrojmë ndikimin tonë në drejtim të qëndrimit të autoriteteve të Kosovës ndaj pakicave, ndaj pakicës serbe. Në atë kohë, ku përsëri gjaku nuk ishte tharë akoma, vetkuptohet që shkalla e armiqësisë, shkalla e mosbesimit ishte jashtëzakonisht e lartë. Në fakt në atë kohë ne jemi përpjekur të japim të gjithë ndihmesën tonë për një mirëkuptim më të madh me pakicat. Komuniteti ndërkombëtar për herë të parë në histori bombardoi një mik, Serbia ishte mike. Tani u dha aq shumë pas pakicës serbe sikur ajo të ishte në kushtet më të paimagjinueshme në një kohë kur ato ishin në kushte pothuaj normale, dhe mbi këtë bazë ata e bënë një çështje shumë të madhe çështjen e pakicave. Po të vësh re, Ahtisari, të cilit i detyrohemi shumë për atë projekt, por krijoi një superpakicë që është absolutisht e padobishme për shumë aspekte. Ja shih ç’bëjnë serbët tani. Në vend se të shohin të ardhmen shohin se si të destabilizojnë në veri Kosovën. Pakica kemi kudo, ka karta për pakicat, ka të drejta për pakicat, është një mozaik që i zbukuron shtetet dhe kombet prania e tyre. Mirëpo serbët kishin arritur të krijojnë një përshtypje në botë se pakica serbe është në ditën më të zezë, në terrorin më të madh, çka nuk ishte fare e vërtetë.PYETJE: Ka qarkulluar shumë në media pamjet e 17 shkurtit të 2008 ku ju përcillnit nga ekrani televiziv fjalimin nga salla e kuvendit të Kosovës. E kujtoni si u ndjetë kur deputetët nga kuvendi i Kosovës shpallnin pavarësinë?SALI BERISHA: Pas pavarësisë së Shqipërisë, ajo ishte dita e dytë më e rëndësishme e shqiptarëve. Natyrisht pavarësia e Shqipërisë qe një gjë e madhe se u arrit që të ketë një shtet që të shërbejë si piknisje për projekte të tjera. Per mua ajo ka qënë dita më egëzueshme e jetës time.PYETJE: Ka ekzistuar një bindje që kur Kosova të jetë e pavarur, të ketë shtetin e saj, elitat politike në Tiranë e Prishtinë do të jenë shumë më bashkëpunuese por e vërteta është se ka ndodhur që qeveritë nuk kanë qënë dhe aq bashkëpunuese. Përse ka ndodhur kjo? Eshtë ndonjë dakortësi e heshtur që të mos përzihen në punët e njëri tjetrit?SALI BERISHA: Jo, jo absolutisht përkundrazi. Eshtë një mendësi, një mentalitet i vjetër i Ramës që e konsideron qëndrimin paternalist ndaj Kosovës dhe idenë që duke u pyetur për Kosovën merr peshë më të madhe, gjë e cila e ka dëmtuar shumë problemin qoftë të dialogut me Beogradin, qoftë marrëdhëniet në tërësi. Qeveria shqiptare dhe qeveria e Kosovës duhet në rradhë të parë të heqin doganat. Ne patëm bërë një punë shumë të mirë pregatitore. Studiuam modelin slloveno-austriak dhe pregatitëm gjithçka për instalimin e këtij modeli. Tani këta mblidhen, e shpallin dhe s’bëjnë asgjë. Po rikujtoj këtu së gjatë mbretërisë së Shqipërisë dhe mbretërisë së serbo-kroato-sllovene zona rreth 16 km afër kufirit nuk kishin dogana. Sikundër është e paimagjinueshme që biznesmenë në Shqipëri apo Kosovë të ngrihen kundër heqjes së doganave. Eshtë një akt i shëmtuar. Fizibiliteti është kombëtar dhe jo mbi milionat e njërit apo tjetrit sepse në mënyrë absolute edhe ai që mendon se humbet por në fakt fiton, sepse krijohet një hapsirë shumë më e madhe tregu. Këtu në Shqipëri thonë që biznesmenët e Kosovës nuk e lejuan qeverinë e Kosovës por kam parë burime të tjera që vetë qeveria shqiptare nuk lejon që të ndërtohet dogana e Kosovës në Durrës. Nuk di si qëndron e vërteta por di që ndërtimi sa më parë i një hapsire të përbashkët ekonomike, ndërtimi i hekurudhës… Kjo qeveri ska bërë asgjë. Po të paktën të bëj projektin Milot-Prizren po ky ska bërë asgjë. Ajo është hekurudha më fizibël e rajonit, ajo do ti shërbejë të gjithë rajonit sepse portet e Shqipërisë janë portet më të përshtatshme të të gjithë rajonit. Ose në energji psh. E ndërtuan rrjetin tani e bllokon Vuçiç. Eshtë e paimagjinueshme që ai të bllokojë funksionimin e një linjë tensioni, që është e tëra investim gjerman. Ose fare mirë mund të bëjnë ndërtime të përbashkëta. Shqipëria dhe Kosova mund të ndërtonin një termocentral bashkarisht diku në rrafshin e Dukagjinit, edhe për interesa të përbashkëta por dhe si një frymë bashkëpunimi. Pra për fat të keq nuk po ecin siç duhet ecur me kapërcimin e dasive shekullore që ka ndikuar jo pak në ndarjen e kombit.PYETJE: Ka më shumë se dy vjet që diskursi publik politik në Kosovë është i dominuar nga dy tema: marrëveshja për asocacionin e komunave me shumicë serbe dhe marrëveshja për demarkacionin më Malin e Zi, kjo i vënë si një parakusht për liberalizimin e vizave për më tepër që kohët e fundit ka përpjekje nga deputetë të Kosovës për të shfuqizuar nene të caktuara të Kushtetutës për dhoma të specializuara të Gjykatës Speciale. Si i keni parë këto zhvillime?SALI BERISHA: Lidhur me asocacionin e komunave serbe mendoj se përgjigjen e ka dhënë Gjykata Kushtetuese e Kosovës, e cila urdhëron rishqyrtimin e marrëveshjes dhe përshtatjen e saj me Kushtetutën e Kosovës. Lidhur me demarkacionin e kam theksuar dhe e theksoj se jam që ky projekt të votohet. A kanë ngelur territoretë Kosovës në Mal të Zi? 100% kanë ngelur. Por të gjitha kufinjtë ne i kemi në toka tona, i kemi në territore shqiptare. Unë i besoj plotësisht deklaratës së DASH të cilët kanë bërë matje dhe thonë se Mali i Zi nuk i merr një metër katror, mbi atë kufi administrativ që ata kanë marrë për bazë, Kosovës. Unë nuk besoj se DASH ka asnjë lloj interesi që Kosova të humbasë territore nga ajo ndarje.Unë e kuptoj nostalgjinë. Njëri ka bjeshkën aty, tjetri ka vorret. Janë të vërteta të gjitha këto. Por kufirin e përcaktuar të vitit 74, Kosova mbi atë bazë është bërë shtet i pavarur. Ndaj dhe nuk duhet që të pengohet. Ndërsa lidhur me çështjen tjetër do thoja që ajo është një ide absurde, pavarësisht se e gjithë problematika që sjell ajo Gjykatë, ajo është një marrëveshje e votuar, një ligj i votuar në Parlamentin e Kosovës ‘pacta sun servanta’. Ky është ligji i burrave dhe institucioneve serioze i të gjitha kohërave.PYETJE: Mund të rrezikojë marrëdhëniet e shtetit të Kosovës me faktorin ndërkombëtar?SALI BERISHA: Në mënyrë absolute i rrënon, jo i rrezikon por i rrënon. Komuniteti ndërkombëtar nuk mund të pranojë një poshterim të tillë. Sepse mbi bazën e atij ligji komuniteti ndërkombëtar ka bërë investime qindra milionë euro. Dhe i ka bërë ato i autorizuar plotësisht nga vendimi sovran i kuvendit të Kosovës. Përveç kësaj, kjo krijon ndërhyrjen immediate të Këshillit të Sigurimit, fuqizimin e mekanizmave të OKB dhe është një veprim suicidal politik. Por unë përshëndes vendimin e udhëheqjes që rishqyrtoi vendimin e mëparshëm dhe u tërhoq. Eshtë shumë e drejtë që u tërhoq. A ka gjykatë që sbën gabime? Ska gjykatë që sbën gabime. Por e ka një problem komuniteti ndërkombëtar, nuk krahasojnë agresorin me viktimën. Edhe ata e dinë se kush ishte agresori dhe kush ishte viktima dhe kur erdhi puna ata qëndruan me të gjithë forcën e tyre ajrore në anën e viktimës. Por prap së prap e dinë që krime, rregullat e luftës i thyejnë të gjitha palët. Unë nuk besoj kurrë në shpifjet e trillimet e Dick Martit për transplantin dhe e kam thënë dhe e them se nëse ajo ka ndodhur, e kanë organizuar vetë serbët, ajo është vepër serbe për të akuzuar shqiptarët sepse në mënyrë absolute nuk ka asnjë nga drejtuesit dhe jo drejtuesitqë kanë menduar në atë kohë të bëjnë para duke shitur organe njerëzish. Ka diçka. Pse Millosheviçi nuk e shtroi këtë asnjëherë në Hagë? Nëse do kishte ndodhur nga pala shqiptare nuk kishte njëri më të informuar në botë se sa Millosheviç dhe ai do ta kishte tundur atë flamur atje ditë për ditë. Ndaj dhe të marrim, ta presim atë gjykatë, të tregojmë që i nënshtrohemi ligjit ndërkombëtar dhe ligjit kombëtar dhe Kosova të eci përpara.PYETJE: Janë bërë 10 vjet nga shpallja e pavarësisë së Kosovës. Si e shihni të ardhmen politike të Kosovës, rrugën që duhet të ndjekë?SALI BERISHA: Të ardhmen politike të Kosovës, me gjithë vështirësitë që përjeton unë e shoh shumë të mirë. Kosova këto 10 vjet, megjithëse ka dalë nga lufta, megjithëse u rrënua mbi 120 mijë banesa dhe qendra publike u shkatërruan, Kosova në 10 vite ka ndërtuar shumë më tepër se Shqipëria në 10 vitet e para të diktaturës, pakrahasimisht më tepër. Po të jap një shembull. Në vitet 92-96 ku shqiptarët e filluan me 204$ në vit për frymë, ne arritëm të ndërtojmë gjithsej 5 ose 6 km autostradë ndërsa Kosova ndërtoi autostradën Ibrahim Rrugova, Kosova po ndërtohet, sot është ekonimia e vogël më vibrante në rajon me rritjen më të mirë. Mendoj që çështja e marrëveshjeve dhe negociatave në Bruksel uroj që të shtohet dhe prania amerikane dhe Kosova duhet ta marrë më gjerësisht. Duhet të them që praktika që u ndoq në Vjenë ishte një praktikë e shkëlqyer suksesi, ku delegacionet qenë të gjëra dhe u bënë hapa shumë të pjekur, dhe këtu në përfaqësim në këto negociata mund të përfshihet më shumë edhe opozita mendoj unë. Mund ti vonojë pak kjo si procedurë por i bën shumë më të qëndrueshme. Duke thënë këtë është Beogradi që spo respekton asnjë marrëveshje.PYETJE: A mendoni se Kosova dhe Shqipëria një ditë mund të bashkohen?SALI BERISHA: Mendoj se ideali i bashkimit kombëtar është i përjetshëm dhe i pavdekshëm, por mendoj se ajo mund të ndodhë kur Kosova dhe Shqipëria të jenë dy shtete sovrane dhe të zhvilluara e të pavarura dhe kur fqinjët përreth dhe i miqtë e parterët tanë.. se Kosova u shpall e pavarur mbi bazën e një projekti ndërkombëtar, mbi bazën e përpjekjeve mbinjerëzore të popullit të saj por dhe mbi bazën e një projekti ndërkombëtar, dokumentit Ahtisari, i cili nuk e lejon që të bashkohet as me Shqipërinë e as me Serbinë. Ne e kemi mbështetur atë dokument. Kështuqë në këtë kontekst kur dhe palët e tjera të binden se një komb shqiptar i bashkuar do të prodhojë edhe më shumë stabilitet në rajon dhe fqinjët tanë të çlirohen pak nga albanofobia primitive që kanë trashëguar në shekuj ndaj shqiptarëve, unë them se bashkimi është i pashmangshëm. Cdo përpjekje tjetër do të jetë jashtëzakonisht e dëmshme për territoret shqiptare, për materien shqiptare dhe do krijojë probleme të mëdha për ndërkombëtarët.PYETJE: Urimi juaj për bashkim mund të merret si urim i juaj për kosovarët në këtë 10 vjetor të pavarësisë?SALI BERISHA: Urimi im për kosovarët në këtë përvjetor të pavarësisë është që të kenë suksese gjithnjë e më të mëdha në ndërtimin e lirisë, ndërtimin e demokracisë, në konsolidimin e pavarësisë së Kosovës. Kjo është rruga që shkon drejt realizimit të mëvonshëm të idealit të bashkimit kombëtar, i cili është një ideal që nuk vdes kurrë!

    Ish-kryeministri Sali Berisha ka folur për mediat e Kosovës në 10 vjetorin e pavarësisë si shtet. Intervista është dhënë për gazetarin Durim Abdullahu, në emisionin Interaktiv në Kohavision, mbi 10 vjetorin e Pavaresisë së Kosovës.
    PYETJE: Shpallja e Republikës së Kosovës në 17 shkurt 2008, ne rrafshin historik është parë si krijimi i një shteti të dytë shqiptar. Në këtë proces Republika Shqipërisë ka luajtur një rol shumë të rëndësishëm, dhe një 10 vjetorin e shpalljes së pavarësisë, për të diskutuar mbi marrëdhënien midis Republikës së Shqipërisë dhe asaj të Kosovës do të bisedojmë me ish kryeministrin zotin Sali Berisha. Zoti Berisha shumë faleminderit që na pritët në zyrën tuaj!LEXO EDHE:

    Demarkacioni, Thaçi thërrët ‘politiken’ në takim, mungon LDK
    SALI BERISHA: Kënaqësia është e imja.PYETJE: Do doja menjëherë ta nisja me periudhën pas Luftës së Dytë Botërore, është koha kur Kosova ndahet për të dytën herë prej Shqipërisë. Viçidoli, fshati ku ju keni lindur pikërisht në këtë kohë në vitin 44, është fare pranë Kosovës. A ishte e pranishme Kosova, kosovarët në familjen tuaj?SALI BERISHA: Në familjen time, por në të gjithë Tropojën kryetemë e të gjitha bisedave ishte vetëm një, dhe kjo ishte Kosova. Unë kam arritur odën, sepse kulla ime ka patur odë burrash, dhe në odën e burrave çështja më kryesore që diskutohet ishte Kosova. Në familjën time patriarkale burrat nuk qanin kurrë, nuk përloteshin, të paktën jo në prani tonën si fëmijë. Por i kisha parë të përloteshin për Kosovën. Ata kishin në shpirt një brengë të jashtëzakonshme. Diskutimet e tyre nuk ishin për Tiranën, nuk ishin për Durrësin apo Elbasanin, por diskutimet e tyre ishin të gjitha për Prizrenin, Pejën, Gjakovën, Prishtinën, natyrisht kishin një veneracion për Shkodrën sepse i kishte pritur bujarisht kur ishin detyruar të shpërngulen nga hordhitë serbe, kështuqë e gjithë jeta e tyre, i gjithë universi i tyre ishte Kosova. Do të tregoj një ngjarje. Në shtëpinë tonë kishte një bari, ai ishte bariu i deleve dhe gjithë jetën e kalonte me tufën e deleve. Një ditë kthehem nga shkolla dhe shoh se ishin përhapur shumë delet në shpat, dhe i them vetes të shkoj ta ndihmoj, t’ia mbledh. U ngjita përpjetë, i mblodha një pjesë kur e shoh që ishte i ngrirë, i ulur mbi gurë, kishte vënë duart në dy faqe dhe nuk lëvizte. U trëmba se mendova mos ka vdekur. I afrohem me vrap dhe e pyes çfarë ke, mos je i sëmurë? Më thotë, – “Jo Sali nuk jam i sëmurë, po a i sheh ata gurë?” Gurët ishin në qafën e Morinës sa për sqarim. “T’më thotë njëri mua sot a dua ti skuq ata gurë me gjakun tim apo zgjedh Bankën e Shqipërisë, unë më përpara zgjedh të parën se të dytën!” E tregova këtë histori për të thënë se çfarë brenge kishin ata për Kosovën. Një brengë më të madhe se sa vetë ata që ishin në Kosovë, sepse shihnin e flisnin çdo ditë për tokën e tyre të ndaluar, sepse Kosova për t’a ishte bërë tani tokë e ndaluar.PYETJE: A vlen e njëjta gjë edhe për shtetin shqiptar?SALI BERISHA: Tradhëti absolute kombëtare. Që në vitin 1941 deri në 1990. Fatkeqësia dhe mjerimi është se shqiptarët, sidomos në Kosovë, për arsye të kuptueshme, krijuan një farë miti dhe kulti të njëriut që shiti më barbarisht, më poshtërsisht Kosovën se askusht tjëter në historinë e këtij kombi. Partinë Komuniste shqiptare e themeluan serbët në Tiranë, e udhëhoqën serbët në Tiranë, aradhat partizane i krijuan dhe udhëhoqën serbët në Shqipëri. Cilido që sot i sheh dhe i merr me dyshim këto fjalë të miat i them vetëm një gjë: lexoni pleniumin e Beratit të viti 1944, pra nuk po them asgjë tjetër vetëm atë çka pohon Enver Hoxha dhe gjithë klika e tij në atë plenium haptaz. Pra u nisën ushtritë partizane me urdhër të Titos për të çliruar, në fakt për larë me gjak Kosovën, për të pregatitur pushtimin e Kosovës. Enver Hoxha bëri gjithçka për bashkimin e Shqipërisë me Kosovën. Sot ka dokumenta që faktojnë se ai në byronë politike propozoi Titon për sekretar të përgjithshëm të PKSH. Nëse për masakrën e tmerrshme të Babi Jar që u krye për hebrenjtë në Ukrainë, Jevgeni Jevtushenko shkruajti poemën e famshme të Babi Jar që në kohën e Stalinit, sepse Stalini e mbante si gjysëm të fshehur Babijarin sepse kishte marrë vesh se kishin marrë pjesë njërëzit sovjetikë në realizimin e saj. Në Tiranë s’guxonte kush ta përmëndte masakrën e Tivarit, ku me qindra të rinj kosovarë u vranë në rrugën Morinë-Shkodër. Po ju tregoj diçka. I ngarkuari anglez shkon e takon Beqir Ballukun dhe e pyet çfarë janë këta, çpo ndodh? Këta janë, – i thotë – fshatarë serbë që po transferohen në zona të tjera. Pyet një malazez se çfarë janë këta. Këta janë armiq shqiptarë, i thotë. Pra kjo ishte Shqipëria dhe ky ishte Hoxha. Dy kanë qënë komunitetet më të terrorizuara, më të burgosura e më të masakruara në Shqipëri; grekët minoritarë dhe kosovarët, të cilët quheshin shtetas jugosllavë dhe ishte sinonim i titizmit.PYETJE: A ndryshoi qëndrim shteti shqiptar pas demonstratave të 81?SALI BERISHA: Fatmirësisht unë jam shumë në brendësi ngjarjes së demostratave të 81. Në atë kohë unë isha thirrur nga spitali si mjek për një anëtar të Byrosë, i cili kishte bërë infarkt. Hasa në një tërbim nga ana e zyrtarëve të lartë aty se çna duhet ai. Më vonë, disa ditë, ata dërguan njerëz. Sepse Enver Hoxha mbante tezën se nuk mund të ketë dy shtete shqiptare. Mbi këtë tezë ai u tha përfaqësuesve të akademisë së shkencave të Kosovës në festimet e 500 vjetorit të Skënderbeut, që nuk duhet të luftoni për republikë në Kosovë. Po kur rinia e Kosovës nuk e dëgjoi më dhe shpërtheu në demostrata në 81, atëherë ai u detyrua të pajtohet me këtë situatë, por pas mesazheve që i dërguan grupet udhëheqëse të kësaj lëvizje Hoxhës.PYETJE: Kishte plan shteti komunist i kohës të ndërhynte në luftë me Jugosllavinë për shqiptarët që jetojnë atje, pas ngjarjeve të 81?SALI BERISHA: Absolutisht kurrë, fantazira. Diktatori kishte vetëm një preokupim; mbijetesën e Nexhmijes dhe fëmijëve të tij. Për këtë mbijetesë ai preu kokat e udhëheqjes që buronte e tëra nga zona e parë operative, zgjodhi Alinë, gjë që su mor vesh kurrë. E para, Alia ishte komandant divizioni në kohën e masakrave që u kryen nga forcat partizane shqiptare bashkë me ato serbo-malazeze në Kosovë kundër brigadave nacionaliste, kundër njerëzve që shihnin një mundësi shumë të madhe tani të bashkimit të Shqipërisë me Kosovën. Së dyti, e ka thënë një herë Kadare, dhe unë jam i prirur shumë ta besoj, se në një farë mënyrë Hoxha kishte një kasetë për Alinë. Ishte kjo çështje agjenture apo tjetër këtë nuk e di, por Kadare e mbante këtë tezë dhe unë kam prirjen ta besoj. Pra zgjodhi Alinë vetëm për të mbijetuar Nexhmija dhe fëmijët e tij.PYETJE: Thonë se ai kishte një lloj depozite?SALI BERISHA: Kishte, pa diskutim, Nuk i takonte atij se ai ishte i fundit në hierarkinë e Hoxhës.PYETJE: Eshtë folur dhe se Alia është kosideruar si më i moderuar, më liberal. Ndoshta diktatori Hoxha ishte i vetëdijshëm se komunizmi do të binte dhe, për të shmangur një rënie të përgjakshme, ai qëllimisht po zgjidhte një pasardhës më të butë.SALI BERISHA: Enveristët përpiqen ti veshin shumë variante idhullit të tyre. Por mund të them një gjë, nuk ka diskutim që Alia nuk ishte Hoxha, ama Ramiz Alia në vitin 90 në kufijtë e Shqipërisë janë pushkatuar me regiistër 96 të rinj, dhe jo vetëm janë pushkatuar por janë zvarritur kufomat e tyre në Gjirokastër, Shkodër, Sarandë, Korçë e qytete të tjera, zvarritje këto që bëheshin vetëm në vitet 50, në ditët më të egra të regjimit të Hoxhës. Kështuqë Ramiz Alia nuk ishte një liberal. Ai e ka thënë vetë se pranoi pluralizmin se nuk donte një Bukuresht.Po kur ne rrezuam shtatoren e Hoxhës, ai bëri gjithçka për të kaluar në gjëndje të jashtëzakonshme dhe për të kaluar në metoda shumë të rrezikshme, por dështoi.PYETJE: Në 92, dy muaj pasi jeni zgjedhur president i Shqipërisë jeni pritur në Shtëpinë e Bardhë nga Bush i vjetri, dimë që keni diskutuar edhe për Kosovën. Cfarë saktësisht? I kërkuat ju diçka presidentit ameriakan apo ata kishin një plan të tyre për kosovën?SALI BERISHA: Unë nuk mund të them se kishin një plan, një projekt për Kosovën në atë kohë, por ajo çka unë i kam thënë presidentit Bush është kjo: Situata është dramatike në Kosovë, Millosheviçi ka një projekt, dhe ky projekt është ndarja e Kosovës, spastrimi etnik nga pjesa dërrmuese e Kosovës e shqiptarëve dhe nisja e tyre drejt rrafshit të Dukagjinit dhe Shqipërisë. Dhe i kam thënë se Shqipëria nuk sulmon Jugosllavinë por, në rast se Millosheviç ndërmerr hapin më të vogël në këtë drejtim, Shqipëria do të hapë kufinjtë dhe shqiptarët do të luftojnë dhe reagojnë si komb i vetëm. I thashë se ne na kanë ndarë e na kanë coptuar me një padrejtësi historike shumë të madhe, por i drejtova një pyetje: pse do lëshojnë shtëpitë e tyre ata që kanë mijëra vjet aty? Dhe ai më tha: right point, pra pikë e drejtë. I thashë se shqiptarët do rrëmbenin armët për ekzistencën e tyre dhe se do ishte një luftë shumë e egër. Këte i kam thënë presidentit Bush. Më vonë presidenti Bush ka tërhequr, ka shpallur vijën e kuqe. A u ndikua apo jo nga unë këtë s’di ta them. Edhe Ibrahimi është pritur më vonë dhe është pritur shumë mirë nga Këshilltari i Sigurimit Kombëtar ku i ka paraqitur platformën e 13 pikave. A ishin këto shtysa për shpalljen e vijës së kuqe apo jo këtë s’mund t’a them. Por vija e kuqe ishte kjo: nëse ti do të zbresësh me ushtrinë në Kosovë, do të përballesh me të gjithë arsenalin e bombardimeve të SHBA, përveç bombave atomike, të gjitha llojet e raketave. Ky ishte paralajmërimi. Dhe në fakt ai u përmbajt, kishte korpusin në Nish dhe donte të fuste ushtritë.PYETJE: Biseda juaj me Bush është thënë se është zhvilluar mbi një hartë për Ballkanin. Eshtë e vertetë kjo?SALI BERISHA: Absolutisht po. Ai bisedën me mua e ka filluar me Kosovën, ka marrë një atllas, e hapi atë dhe kemi folur fillimisht për Kosovën. Më pyeti çfarë mendon ti dhe si është gjëndja. Dhe unë ja shpjegova të gjitha, i shpjegova planin e Millosheviçit, i shpjegova se është regjim aparteidi dhe segregacioni, dhe i shpjegova të gjitha projektet serbe për shfarrosjen e shqiptarëve. Kjo ishte pak a shumë ajo bisedë.PYETJE: A kishte një vijë të kuqe mbi hartë apo jo?SALI BERISHA: Tani nuk e mbaj mënd në kishte vijë të kuqe por bisedën e kemi zhvilluar mbi hartë.PYETJE: Në shtator të vitit 95 jeni takuar sërish me presidentin amerikan C,inton në Shtëpinë e Bardhë. A keni biseduar sërish për Kosovën, a kishin ndryshuar qëndrimet e Amerikës ndaj Kosovës apo presidenti Clinton ka vazhduar politikat e presidentit Bush ndaj Kosovës?SALI BERISHA: Në çdo takim unë e kisha temë kryesore. Në çdo kohë në mënyrë absolute. Presidenti Clinton natyrisht thoshte mbështesim çdo variant përveç pavarësisë. Sepse të jemi të sinqertë, pavarësinë që mbronte arkitekti i saj Rugova, nuk e mbështeste askush në rrafshin ndërkombëtar por mbështesnin vendosjen e lirive dhe të drejtave, mbështesnin demokracinë, mbështesnin një hapsirë demokratike për të cilën nuk e realizuan sepse kishin një njëri që thoshte se ata janë të lirë më shumë se të gjithë europianët dhe ky ishte Millosheviçi.PYETJE: Po ju vetë e besonit apo ishit dhe ju skeptik ndaj idesë së Rugovës?SALI BERISHA: Të shkojmë pak te fillimi bisedës. Midis meje dhe atyre që më dhanë mua leksionet më të mëdha për Kosovën kishte një dallim. Ata nuk besonin kurrë se do ta shihnin më Kosovën, kurse unë nuk besoja se nuk do ta shihja Kosovën të çlirohet. Dhe kjo ide më ka shoqëruar mua gjithë jetën time. Duke ditur gjithë historinë e Kosovës kisha një bindje të thellë se nuk do jetë e largët dita kur Serbia s’mund ta mbajë dot dhe kur Kosova të çlirohet prej saj. Unë e kisha këtë bindje por natyrisht unë isha për bashkim kombëtar. Unë u rrita me idealin më të shenjtë, atë të idealit kombëtar. Për mua Kosova ishte provincë e Shqipërisë dhe nuk mendoja kurrë që duhet të jemi për pavarësi. Kur u angazhova për politikë në vitin 90’ bëra shumë takime me përfaqësues të Kosovës dhe konstatova se ata e kishin serioze idenë e pavarësisë. Në shkurt të 91 erdhi Ibrahim Rugova dhe përsëri ai ma shpjegoi dhe theksoi se pavarësia është rruga në të cilën duhet ecur dhe pastaj shihen problemet. Pasi u binda se kjo nuk ishte një tezë fasadë për t’u paraqitur por ishte një tezë që bazohej në një realitet të cilin unë nuk e njihja, një realitet të krijuar në 50 vite në Prishtinë, atëherë unë e kam mbështetur plotësisht se përndryshe do dilnim me idera aneksioniste çka ishte e pamundur për mua që unë të kisha ato ide. Dhe kam ndryshuar qëndrimin tim, jam pajtuar me idenë e pavarësisë por isha i bindur në mënyrë absolute se një ditë Kosova do të dalë nga pushtimi serb.PYETJE: Në kohën kur ju ishit president i Republikës së Shqipërisë, grupe të UCK janë stërvitur brenda territorit të Shqipërisë. Kishte pranuar shteti shqiptar që ato të stërviteshin brenda territorit shqiptar, kishte presion ndërkombëtar që të bëhej kujdes?SALI BERISHA: Presion ndërkombëtar kishte, këto grupe nuk ishin të mëdha, ishin grupe disa qindra vetësh..PYETJE: Si vendosët ti përkrahnit?SALI BERISHA: Që të jemi realistë, që të gjitha këto janë bërë me qeverinë e Kosovës. Qeveria e Kosovës kishte këtu më së shumti dhe kryeministrin por kishte ministër mbrojtje, kishte organizimin e vet dhe ishte qeveria e Kosovës e cila merrej me çdo gjë me ta, kurse ne, si qeveri shqiptare, komunitetit ndërkombëtar i thonim se ishin refugjatë, u kemi dhënë strehë si refugjatë por ndodh ndonjëherë që ndonjë prej tyre cojnë foto nëpër ambasada duke u stërvitur. Kjo që u thonim ne ishte një gjë jo shumë bindëse. Por këto nuk ishin të shumtë. Një meritë të jashtëzakonshme kishin ama. Imagjino, një grup i vogël njerëzish, të cilët besojnë se do ta çlirojnë me armë Kosovën është një gjë me të vërtetë e jashtëzakonshme. Dhe në fund të fundit ai vendim i tyre u tregua përcaktues për çlirimin e Kosovës. Pa diskutim që ëndrrën e pavarësisë e ndërtoi Rugova. Ai ishte një gjeni në politikën shqiptare sepse arriti të ndërtojë dhe të bëj një popull të tërë të besojë në projektin e pavarësisë. Por, në një farë mënyre, ndofta ai e konkretizoi në kushtet e pushtimit, si rrallë kush në historinë e Europës dhe njerëzimit, me pushtetin paralel që krijoi. Pavarësisht se policinë, forcën e kishte Millosheviçi por popullin dhe shoqërinë e kishte tërësisht Rugova, dhe pushteti i tij paralel ishte sfida më e madhe që i bëhej pushtimit serb. Institucionet paralele, parlamenti, shpallja e republikës, shumë njerëzve dhe sot mund t’u duken si akte jo qënësore por jo, ato ishin akte qënësore, akte thelbësore sepse mbi to u ndërtua ëndrra e pavarësisë së popullit të Kosovës dhe mbi to kjo ëndërr shkoi në të gjitha kancelaritë e botës, mbi to kjo ëndërr u bë motivi kryesor i luftës dhe sakrificës për liri të mijëra e mijëra vajzave dhe djemve të Kosovës.PYETJE: Kur ka qenë hera e parë që keni vizituar Kosovën?SALI BERISHA: Hera e parë që kam vizituar Kosovën për fat të keq e kam vizituar në fatkeqësi. E kam vizituar kur vdiq presidenti Rugova. U nisa një herë tjetër por UMNIK u trëmb, se ata ndiqnin një praktikë idiote që sduhet ti lëmë shqiptarët të afrohen se po na bashkohen, dhe më njoftuan në Kukës se nuk mund të kalosh kufirin se guvernatori i asaj kohe Kushner nuk ka dhënë miratimin. Unë mbajta një konferencë shtypi dhe dënova qëndrimin. Pavarësisht nga kjo unë kam shumë respekt për punën që Kushner ka bërë për Kosovën, ishte mik, por e bëra një denoncim për qëndrimin e tij në atë rast.PYETJE: Shqiptarët e Kosovës kanë një lloj simpatie të vëçantë për ju dhe shumë thonë që kjo ndodh edhe për shkak të mbiemrit tuaj, Berisha është një nga mbiemrat më të përhapur në Kosovë.SALI BERISHA: Fisi Berish, që është dhe fisi më i madh e më numerik i të gjitha fiseve, në Tropojë është pakicë ndërsa në Kosovë është shumicë. Kështuqë edhe kjo mund të ketë luajtur rol, por më shumë nga të gjitha them se kanë luajtur rol përpjekjet e përbashkëta dhe të suksesshme që kemi bërë me autoritetet e Kosovës për ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës.PYETJE: E keni përjetuar si përgjegjësi simpatinë e kosovarëve?SALI BERISHA: Kosovën e kam përjetuar si një detyrë time kryesore. Po të marrësh Sali Berishën të ri, ose Sali Berishën në shkollë të mesme ose fëmijë, ëndrra e tij nuk ishte kurrë politika, ëndrra e tij ishte të luftonte për Kosovën sepse unë kisha parë te ata njerëz të mi një brengë të atiilë, dhe ata ndiheshin shumë të brengosur dhe poshtëruar që Kosova për t’a ishte tokë e ndaluar. Kështuqë e kam thënë kurtakova luftëtarët në 92, pasi bëra një ekspoze mbi një orë më kthehet njëri e më thotë “çfarë do bësh ti për ne”?I them unë nuk e kam ndërmend të sulmojë Jugosllavinë por unë gjysmën e kohës do punoj për Shqipërinë dhe gjysmën e kohës për Kosovën. Dhe unë i jam përmbatur kësaj me shumë vendosmëri dhe pa u lëkundur asnjëherë. Mendoj se ka qënë e një rëndësie shumë të madhe rezoluta, dokumenti i samitit të organizatës së sigurisë dhe bashkëpunimit europian ku ne arritëm të shkëpusim çështjen e Kosovës nga ish Jugosllavia dhe ta nxjerrim veças, se përpara trajtohej me Serbinë mirëpo kjo i njihte Serbisë autoritetin mbi Kosovën. Fakti që e norrëm veças në një paragraf të veçantë, futëm aty për herë të parë që çështja duhet të zgjidhet me dialog ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit me ndërmjetësimin e palës së tretë. Kjo ishte një arritje e jashtëzakonshme për kohën. Kjo autorizonte palën e tretë, pa marrë leje nga Millosheviçi, që të zbriste në Prishtinë dhe të ftonte Prishtinën që të takohej në mënyrë të pavarur me ta. Për këtë paragraf, rusët e kanë mbajtur deri në dy të natës samitin por në fund, pasi ne nuk lëshuam, u pranua kjo. Kjo pastaj solli mbrapa angazhimin e Lordit Oëen dhe Sajrus Uens në zgjidhje, pastaj shkoi gradualisht duke e shkëputur problemin nga çështje e të drejtave të njëriut në çështje madhore politike, dhe përpjekja jonë u konkludua në 1994 me rezolutën në të cilën 137 shtete votuan në OKB për të drejtën e vetëvendosjes popullit të Kosovës. Kjo rezolutë ka shërbyer si bazë e të gjitha dokumentave të tjera ndërkombëtare pas saj. Dhe nëse e merrni dokumentin e parë të Rambujesë, është transkriptim i kësaj rezolute, natyrisht të imponuar nga NATO, i cili thoshte trupat e NATO-s futen në Kosovë dhe pas një periudhe trevjeçare Kosova bën një referendum për të vendosur. Pastaj e modifikuan në Rambuje por dhe ky krijonte mundësi për pavarësinë e Kosovës, ishte më dredharake por sërish e krijonte. Ata u përpoqën shumë që të zëvendësonin NATO-n me OSBE si garant, po kjo ishte pastaj pa asnjë lloj prespektive për Kosovën. Pra diplomacia shqiptare u angazhua me të gjithë potencialet e saj, natyrisht këtu rol kryesor kishin SHBA të cilët u treguan përcaktues në Helsinki, ishin ata që e thyen delegacionin rus dhe që u vendos ai paragraf. Rezoluta e 94 ishte një arritje shumë e rendësishme në rrafshin ndërkombëtar.PYETJE: Kur keni pritur në atë kohë në pozitat si kryeministër presidentin amerikan Bush, për shqiptarët e Kosovës ka ngelur e paharruar deklarata e tij se Kosova do bëhej e pavarur me çdo kusht. Cila ka qënë biseda juaj paraprakisht, ishit në dijeni që do bënte një deklaratë të tillë?SALI BERISHA: Ai erdhi me ndjenjat më miqësore për Shqipërinë. Unë edhe me të atin kam patur shumë miqësi. Në zyrë më pyet dhe më kërkon ti flisja për Kosovën dhe situatën në rajon. Cila është zgjidhja që mendon ti, – më pyet. Dhe unë i them se pavarësia është e vetmja zgjidhje dhe i bëj argumentimin. Më pyeti kur mendon ti. Anëtarët e delegacionit shtangën. E kuptova që shtangën sepse mendonin se unë do tu thoja pas dy javësh. Natyrisht unë i thashë se meqë ju e keni ndarë mëndjen për këtë punë, merrni kohën tuaj që ju duhet, ne u jemi mirënjohës sepse kjo është një gjë e jashtëzakonshme por përsëri merrni kohën që ju duhet për të diskutuar me partnerët këtë çështje. Ai vinte nga takimi i Grupit të 8 në Gjermani ku për hir të së vërtetës nuk e kishin mbështetur idenë e pavarësisë. Fillimi i vitit 2005 pati një lloj ujdie që skemi zgjidhje tjetër përveç pavarësisë, pastaj se çfarë ndodhi në gjysmën e dytë të 2005 dhe fillim 2006, por në Europë përveç britanikëve e verteta është që nuk e mbështeste më njëri.PYETJE: E dini pse ndryshoi ky qëndrim?SALI BERISHA: Jo nuk e kam kuptuar. Jam perpjekur por nuk e kam kuptuar. Natyrisht ne te gjitha takimet unë Kosovën kisha problemin kryesor. Në atë kohë shtrova tezën që pavarësia e Kosovës është rruga e vetme për ti dhënë fund fluiditetit të faktorit shqiptar në Ballkan. Interlokutori im në Bruksel më pyet: “po Shqipëria është një shtet kaq vite i pavarur”. I them se është por është në shtrëngicë, tani kombi duhet të marrë një zgjidhje dhe zgjidhja është pavarësia e Kosovës.PYETJE: Cili ishte reagimi?SALI BERISHA: Shënim dhe e shpërndau në të gjitha kancelaritë europiane tezën. Se dhe kaq me dëshirë rikthimin tim për çështjen e Kosovës nuk e kishin se mendonin se mos po dal me ndonjë tezë. Unë e kisha shumë të unifikuar qëndrimin tim me autoritetet e Kosovës por kishte dhe idera se mos unë do dilja me idenë e bashkimit kombëtar etj, gjë të cilën unë e kisha ndarë mëndjen se do respektoja zgjidhjen e autoriteteve të Kosovës. Në shpirt unë atë quaj zgjidhjen më të shkëlqyer për kombin por në vend të një zgjidhje maksimale je i detyruar të pranosh një zgjidhje optimale.PYETJE: Çfarë ju tha presidenti Bush kur i thatë se mund të merrni kohën e duhur për të përgatitur shpalljen e pavarësisë?SALI BERISHA: Ata që ishin rreth presidentit Bush u gëzuan që të gjithë, sepse ata gjatë drekës më thanë se ishin shtangur se mendonin se po u thoja për dy javë. Mbrapa presidenti më tregoi se kishte patur debate, se europianët, me qëllim apo pa qëllim, përdornin rusët duke thënë që rusët dhe Vladimiri nuk pranojnë dhe pse të prishemi me ta. Plus këtu nuk ishte ndofta vetëm Vladimir por ishin ndofta dhe vendet europiane që se njohën Kosovën më vonë dhe që kishin problemet e tyre dhe gabimi më i madh i tyre ishte që i projektonin me Kosovën.Teza jonë dhe e amerikanëve ishte “Kosova rast sui generis”. Këtu ka luajtur një rol të jashtëzakonshëm i ngarkuari i presidentit Bush, Frank Uisner, i cili është një diplomat me një energji të jashtëzakonshme, me një energji të kristaltë dhe me njohje të hershme për shqiptarët.PYETJE: Është i njohur roli që kanë patur amerikanët në shpalljen e pavarësisë. Cili ka qënë roli i Republikës së Shqipërisë në fund të 2007 dhe në fillim të 2008 në pregatitjen e shpalljes së Republikës së Kosovës?SALI BERISHA: Më shumë se në pregatitjen e shpalljes, ne jemi përpjekur të ushtrojmë ndikimin tonë në drejtim të qëndrimit të autoriteteve të Kosovës ndaj pakicave, ndaj pakicës serbe. Në atë kohë, ku përsëri gjaku nuk ishte tharë akoma, vetkuptohet që shkalla e armiqësisë, shkalla e mosbesimit ishte jashtëzakonisht e lartë. Në fakt në atë kohë ne jemi përpjekur të japim të gjithë ndihmesën tonë për një mirëkuptim më të madh me pakicat. Komuniteti ndërkombëtar për herë të parë në histori bombardoi një mik, Serbia ishte mike. Tani u dha aq shumë pas pakicës serbe sikur ajo të ishte në kushtet më të paimagjinueshme në një kohë kur ato ishin në kushte pothuaj normale, dhe mbi këtë bazë ata e bënë një çështje shumë të madhe çështjen e pakicave. Po të vësh re, Ahtisari, të cilit i detyrohemi shumë për atë projekt, por krijoi një superpakicë që është absolutisht e padobishme për shumë aspekte. Ja shih ç’bëjnë serbët tani. Në vend se të shohin të ardhmen shohin se si të destabilizojnë në veri Kosovën. Pakica kemi kudo, ka karta për pakicat, ka të drejta për pakicat, është një mozaik që i zbukuron shtetet dhe kombet prania e tyre. Mirëpo serbët kishin arritur të krijojnë një përshtypje në botë se pakica serbe është në ditën më të zezë, në terrorin më të madh, çka nuk ishte fare e vërtetë.PYETJE: Ka qarkulluar shumë në media pamjet e 17 shkurtit të 2008 ku ju përcillnit nga ekrani televiziv fjalimin nga salla e kuvendit të Kosovës. E kujtoni si u ndjetë kur deputetët nga kuvendi i Kosovës shpallnin pavarësinë?SALI BERISHA: Pas pavarësisë së Shqipërisë, ajo ishte dita e dytë më e rëndësishme e shqiptarëve. Natyrisht pavarësia e Shqipërisë qe një gjë e madhe se u arrit që të ketë një shtet që të shërbejë si piknisje për projekte të tjera. Per mua ajo ka qënë dita më egëzueshme e jetës time.PYETJE: Ka ekzistuar një bindje që kur Kosova të jetë e pavarur, të ketë shtetin e saj, elitat politike në Tiranë e Prishtinë do të jenë shumë më bashkëpunuese por e vërteta është se ka ndodhur që qeveritë nuk kanë qënë dhe aq bashkëpunuese. Përse ka ndodhur kjo? Eshtë ndonjë dakortësi e heshtur që të mos përzihen në punët e njëri tjetrit?SALI BERISHA: Jo, jo absolutisht përkundrazi. Eshtë një mendësi, një mentalitet i vjetër i Ramës që e konsideron qëndrimin paternalist ndaj Kosovës dhe idenë që duke u pyetur për Kosovën merr peshë më të madhe, gjë e cila e ka dëmtuar shumë problemin qoftë të dialogut me Beogradin, qoftë marrëdhëniet në tërësi. Qeveria shqiptare dhe qeveria e Kosovës duhet në rradhë të parë të heqin doganat. Ne patëm bërë një punë shumë të mirë pregatitore. Studiuam modelin slloveno-austriak dhe pregatitëm gjithçka për instalimin e këtij modeli. Tani këta mblidhen, e shpallin dhe s’bëjnë asgjë. Po rikujtoj këtu së gjatë mbretërisë së Shqipërisë dhe mbretërisë së serbo-kroato-sllovene zona rreth 16 km afër kufirit nuk kishin dogana. Sikundër është e paimagjinueshme që biznesmenë në Shqipëri apo Kosovë të ngrihen kundër heqjes së doganave. Eshtë një akt i shëmtuar. Fizibiliteti është kombëtar dhe jo mbi milionat e njërit apo tjetrit sepse në mënyrë absolute edhe ai që mendon se humbet por në fakt fiton, sepse krijohet një hapsirë shumë më e madhe tregu. Këtu në Shqipëri thonë që biznesmenët e Kosovës nuk e lejuan qeverinë e Kosovës por kam parë burime të tjera që vetë qeveria shqiptare nuk lejon që të ndërtohet dogana e Kosovës në Durrës. Nuk di si qëndron e vërteta por di që ndërtimi sa më parë i një hapsire të përbashkët ekonomike, ndërtimi i hekurudhës… Kjo qeveri ska bërë asgjë. Po të paktën të bëj projektin Milot-Prizren po ky ska bërë asgjë. Ajo është hekurudha më fizibël e rajonit, ajo do ti shërbejë të gjithë rajonit sepse portet e Shqipërisë janë portet më të përshtatshme të të gjithë rajonit. Ose në energji psh. E ndërtuan rrjetin tani e bllokon Vuçiç. Eshtë e paimagjinueshme që ai të bllokojë funksionimin e një linjë tensioni, që është e tëra investim gjerman. Ose fare mirë mund të bëjnë ndërtime të përbashkëta. Shqipëria dhe Kosova mund të ndërtonin një termocentral bashkarisht diku në rrafshin e Dukagjinit, edhe për interesa të përbashkëta por dhe si një frymë bashkëpunimi. Pra për fat të keq nuk po ecin siç duhet ecur me kapërcimin e dasive shekullore që ka ndikuar jo pak në ndarjen e kombit.PYETJE: Ka më shumë se dy vjet që diskursi publik politik në Kosovë është i dominuar nga dy tema: marrëveshja për asocacionin e komunave me shumicë serbe dhe marrëveshja për demarkacionin më Malin e Zi, kjo i vënë si një parakusht për liberalizimin e vizave për më tepër që kohët e fundit ka përpjekje nga deputetë të Kosovës për të shfuqizuar nene të caktuara të Kushtetutës për dhoma të specializuara të Gjykatës Speciale. Si i keni parë këto zhvillime?SALI BERISHA: Lidhur me asocacionin e komunave serbe mendoj se përgjigjen e ka dhënë Gjykata Kushtetuese e Kosovës, e cila urdhëron rishqyrtimin e marrëveshjes dhe përshtatjen e saj me Kushtetutën e Kosovës. Lidhur me demarkacionin e kam theksuar dhe e theksoj se jam që ky projekt të votohet. A kanë ngelur territoretë Kosovës në Mal të Zi? 100% kanë ngelur. Por të gjitha kufinjtë ne i kemi në toka tona, i kemi në territore shqiptare. Unë i besoj plotësisht deklaratës së DASH të cilët kanë bërë matje dhe thonë se Mali i Zi nuk i merr një metër katror, mbi atë kufi administrativ që ata kanë marrë për bazë, Kosovës. Unë nuk besoj se DASH ka asnjë lloj interesi që Kosova të humbasë territore nga ajo ndarje.Unë e kuptoj nostalgjinë. Njëri ka bjeshkën aty, tjetri ka vorret. Janë të vërteta të gjitha këto. Por kufirin e përcaktuar të vitit 74, Kosova mbi atë bazë është bërë shtet i pavarur. Ndaj dhe nuk duhet që të pengohet. Ndërsa lidhur me çështjen tjetër do thoja që ajo është një ide absurde, pavarësisht se e gjithë problematika që sjell ajo Gjykatë, ajo është një marrëveshje e votuar, një ligj i votuar në Parlamentin e Kosovës ‘pacta sun servanta’. Ky është ligji i burrave dhe institucioneve serioze i të gjitha kohërave.PYETJE: Mund të rrezikojë marrëdhëniet e shtetit të Kosovës me faktorin ndërkombëtar?SALI BERISHA: Në mënyrë absolute i rrënon, jo i rrezikon por i rrënon. Komuniteti ndërkombëtar nuk mund të pranojë një poshterim të tillë. Sepse mbi bazën e atij ligji komuniteti ndërkombëtar ka bërë investime qindra milionë euro. Dhe i ka bërë ato i autorizuar plotësisht nga vendimi sovran i kuvendit të Kosovës. Përveç kësaj, kjo krijon ndërhyrjen immediate të Këshillit të Sigurimit, fuqizimin e mekanizmave të OKB dhe është një veprim suicidal politik. Por unë përshëndes vendimin e udhëheqjes që rishqyrtoi vendimin e mëparshëm dhe u tërhoq. Eshtë shumë e drejtë që u tërhoq. A ka gjykatë që sbën gabime? Ska gjykatë që sbën gabime. Por e ka një problem komuniteti ndërkombëtar, nuk krahasojnë agresorin me viktimën. Edhe ata e dinë se kush ishte agresori dhe kush ishte viktima dhe kur erdhi puna ata qëndruan me të gjithë forcën e tyre ajrore në anën e viktimës. Por prap së prap e dinë që krime, rregullat e luftës i thyejnë të gjitha palët. Unë nuk besoj kurrë në shpifjet e trillimet e Dick Martit për transplantin dhe e kam thënë dhe e them se nëse ajo ka ndodhur, e kanë organizuar vetë serbët, ajo është vepër serbe për të akuzuar shqiptarët sepse në mënyrë absolute nuk ka asnjë nga drejtuesit dhe jo drejtuesitqë kanë menduar në atë kohë të bëjnë para duke shitur organe njerëzish. Ka diçka. Pse Millosheviçi nuk e shtroi këtë asnjëherë në Hagë? Nëse do kishte ndodhur nga pala shqiptare nuk kishte njëri më të informuar në botë se sa Millosheviç dhe ai do ta kishte tundur atë flamur atje ditë për ditë. Ndaj dhe të marrim, ta presim atë gjykatë, të tregojmë që i nënshtrohemi ligjit ndërkombëtar dhe ligjit kombëtar dhe Kosova të eci përpara.PYETJE: Janë bërë 10 vjet nga shpallja e pavarësisë së Kosovës. Si e shihni të ardhmen politike të Kosovës, rrugën që duhet të ndjekë?SALI BERISHA: Të ardhmen politike të Kosovës, me gjithë vështirësitë që përjeton unë e shoh shumë të mirë. Kosova këto 10 vjet, megjithëse ka dalë nga lufta, megjithëse u rrënua mbi 120 mijë banesa dhe qendra publike u shkatërruan, Kosova në 10 vite ka ndërtuar shumë më tepër se Shqipëria në 10 vitet e para të diktaturës, pakrahasimisht më tepër. Po të jap një shembull. Në vitet 92-96 ku shqiptarët e filluan me 204$ në vit për frymë, ne arritëm të ndërtojmë gjithsej 5 ose 6 km autostradë ndërsa Kosova ndërtoi autostradën Ibrahim Rrugova, Kosova po ndërtohet, sot është ekonimia e vogël më vibrante në rajon me rritjen më të mirë. Mendoj që çështja e marrëveshjeve dhe negociatave në Bruksel uroj që të shtohet dhe prania amerikane dhe Kosova duhet ta marrë më gjerësisht. Duhet të them që praktika që u ndoq në Vjenë ishte një praktikë e shkëlqyer suksesi, ku delegacionet qenë të gjëra dhe u bënë hapa shumë të pjekur, dhe këtu në përfaqësim në këto negociata mund të përfshihet më shumë edhe opozita mendoj unë. Mund ti vonojë pak kjo si procedurë por i bën shumë më të qëndrueshme. Duke thënë këtë është Beogradi që spo respekton asnjë marrëveshje.PYETJE: A mendoni se Kosova dhe Shqipëria një ditë mund të bashkohen?SALI BERISHA: Mendoj se ideali i bashkimit kombëtar është i përjetshëm dhe i pavdekshëm, por mendoj se ajo mund të ndodhë kur Kosova dhe Shqipëria të jenë dy shtete sovrane dhe të zhvilluara e të pavarura dhe kur fqinjët përreth dhe i miqtë e parterët tanë.. se Kosova u shpall e pavarur mbi bazën e një projekti ndërkombëtar, mbi bazën e përpjekjeve mbinjerëzore të popullit të saj por dhe mbi bazën e një projekti ndërkombëtar, dokumentit Ahtisari, i cili nuk e lejon që të bashkohet as me Shqipërinë e as me Serbinë. Ne e kemi mbështetur atë dokument. Kështuqë në këtë kontekst kur dhe palët e tjera të binden se një komb shqiptar i bashkuar do të prodhojë edhe më shumë stabilitet në rajon dhe fqinjët tanë të çlirohen pak nga albanofobia primitive që kanë trashëguar në shekuj ndaj shqiptarëve, unë them se bashkimi është i pashmangshëm. Cdo përpjekje tjetër do të jetë jashtëzakonisht e dëmshme për territoret shqiptare, për materien shqiptare dhe do krijojë probleme të mëdha për ndërkombëtarët.PYETJE: Urimi juaj për bashkim mund të merret si urim i juaj për kosovarët në këtë 10 vjetor të pavarësisë?SALI BERISHA: Urimi im për kosovarët në këtë përvjetor të pavarësisë është që të kenë suksese gjithnjë e më të mëdha në ndërtimin e lirisë, ndërtimin e demokracisë, në konsolidimin e pavarësisë së Kosovës. Kjo është rruga që shkon drejt realizimit të mëvonshëm të idealit të bashkimit kombëtar, i cili është një ideal që nuk vdes kurrë!

    Kategori
    Uncategorized

    BANDAT E TEPELENES PRILL 1997.

    BANDAT E TEPELENES PRILL 1997.

    Tepelenë-Memaliaj

    Gjolekë Malaj
    Ilirian Memushi
    Ali Kordhaj
    Vait Sinaj
    Pasho Tuka
    Ilir Dedën
    Gëzim Shehu
    Latif Lato
    Koçi Jonuzi
    Robert Targaj.
    Nexhip Kasneci
    Mexhit Meraj
    Pelivan Xhaferri
    Fatos Çela
    Gani Bega
    Muaharrem Hitaj (Babushi)
    Zenel Nurka
    Aleksandër Hadëri
    Halim Qato
    Adi Çumani
    Dasho Kamberi
    Kastriot Hadëri
    Sherif Sherifi
    Agim Likaj

    Fshati Vagalat

    1-Servet Sadullai Hoxha komunist.
    2-Edmond Hoxha 3-Novruz Hoxha

    Fshati Arrëz e Madhe

    Vëllezërit Duraj
    Fisi Goxhanaj
    Njazi Goxhaj
    Zini Goxhaj
    Xhevdet Goxharaj
    Bujar Goxharaj
    Fiqo Goxharaj

    Fshati Izvor

    Mustafa Hysi
    Luan Danaj
    Laze Ruçi
    Medin Hasani.
    Mitat Ruçi
    Rebani Likometi

    Fshati Zhapokikë

    Muharrem Kanushi
    Hetem Sulo Bizhani
    Fatos Ballaxhiaj
    Qamil Seiti
    Sami Alimena 5-Ali Alimema
    Astrit Alimema
    Haki Alimema
    Drita Alimema
    Agron Meraj
    Qazim Meraj
    Jaçe Meraj
    Tame Kabashi

    Fshati Bënçë

    Golik Jaupi
    Ismail Selimi
    Rrape Nika
    Bejo Selimi

    Fshati Hormovë

    Fisi Gjinushaj
    Fisi Dhromi
    Fisi Skënder
    Fisi Totaj
    Përparim Dhromi

    Fshati Luzat

    Bashkim Shatrofili
    Bexhet Guma
    Agron Kopaçi
    Hysen Shatranfili
    Hamza Karafili

    Fshati Lekël

    Demo Bushi
    Refat Çela.

    Fshati Turan

    Rakip Balliu
    Kapo Kamberi
    Novruz Ruçi
    Agron Ziaj
    Muharrem Ziaj
    Astrit Ruka
    Sava Ruka
    Rebani Zhupa
    Haxhi Balliu
    Pëllumb Manaj
    Musa Ruka

    Fshati Dhëmblan

    Asqeri Liçi
    Ramo Xheka
    Bilal Xheka
    Kajtaz Fejzo
    Teki Shorti
    Latif Kaçi
    Arjan Xheka
    Malo Sina
    Hate Sina

    Fshati Sinanaj

    Agim Koçiu
    Divit Bejko
    Amendi Ormëni
    Kaço Kamberi
    Salo Salaj
    Astrit Sadiku
    Fatmir Lamaj

    Fshati Salari

    Avdulla Muçi
    Bashkim Zhupa
    Afrim Muçi
    Rrapo Muçi
    Arjan Muçi
    Hasan Kondi

    Fshati Dukaj

    Isuf Hoxhaj
    Myrto Muçi
    Sami Kabaj
    Bajram Muçi
    Dino Muçi
    Luan Muçi
    Fshati Veliqot

    Haredin Xhezaj.
    Asllan Rama
    Argjir Xhezaj
    Kaso Zholi
    Nezir Sharka
    Gani Muço
    Ismail Beci
    Velo Beci
    Petrit Beci

    Fshati Memaliaj

    Kastriot Shapa
    Yzeir Hadëri
    Artur Koka
    Sabri Kalemi
    Beqar Allkaj
    Gazmir Meta
    Hadër Hadëraj.
    Safet Petani

    Fshati Vasjar

    Luftar Muhameti
    Kujtim Beta
    Kujtim Shehu
    Reshat Memolla
    Xhezo Canaj
    Murat Memalla

    Fshati Çërrilë

    Gëzim Manaj
    Zyber Elmazi
    Guni Elmazi
    Muharrem Lolaj
    Behar Hasimi
    Hajni Hasimi

    Fshati Miricë

    Aredin Serjani
    Kastriot Muçobega
    Bajram Balili
    Nuro Mataj

    Fshati Kallëmb

    Besnik Avdaj
    Hamit Hamiti
    Gani Mullai

    Fshati Bylysh

    Luto Zikaj
    Agron Ronaj
    Selman Shehu
    Avdulla Muçi

    Fshati Kashisht

    Abedin Beqiri
    Sami Avdiaj
    Gëzim Beqiri

    Fshati Damës

    1-Sali Ruçi
    2-Bashkim Durmishi
    3-Avdul Kanani
    4-Zini Abedini

    Fshati Dragot

    Novruz Mema
    Vero Dosti
    Sefedin Dosti
    Rushit Avdiaj
    Zoto Canaj
    Novruz Hysi
    Përparim Islami
    Gjolekë Zeka

    Komuna e Krahësit

    Avdul Ruçi
    Viktor Aliu
    Caush Caushi
    Feti Demaj
    Neki Halili
    Ramiz Ruçi

    Komuna Qesarat

    Fatmir Zeqaj
    Vëllezërit Gërbaj
    Vëllezërit Danaj
    Shiro Pasha
    Neim Lamaj
    Dervish Lamaj
    Hodo Serjani
    Petrit Lumani

    Kategori
    Uncategorized

    Festivali I 15 Imazhi Shqiptar nga Forumi Imazh & Media në 20 vjetorin e krijimit.

    Festivali I 15 Imazhi Shqiptar nga Forumi Imazh & Media në 20 vjetorin e krijimit.

    Si cdo vit, Forumi Imazh&Media, ka pritur në kryeqytetin Shqiptar në takimin e 15-të të Festivalit Imazhit Shqiptar dhe në 20 vjetorin e krijimit të saj , miqtë dhe mbështetësit e saj nga të gjitha trevat shqipfolëse. Misioni i saj për identifikimin dhe promovimin e vlerave të Imazhit Shqiptarë nuk ndalet.

    Tashmë një traditë e veprimtarive te forumit Imazh dhe Media, prezantimi i vlerave unikale të Imazhit Shqiptar dhe identitetit kombëtar është bërë gjatë gjithë vitit me takime ,seminare propovime librash e vlerash në të gjitha trevat mbarëshqiptare që nga Gjakova ,Prizreni ,Prishtina duke u ndalur në Ulqin Preshevë e Shkup e sigurisht në diasporën e largët si Romë,Bruksel ,Gjeneve Stamboll e Neë York.

    Takimi i sivjetshëm ishte i vecantë pasi arritëm në festivalin e 15 të Imazhit Shqiptar.Vite të tëra kushtuar promovimit të Imazhit & Medias Shqiptare.

    Ne kete jubile të takimit të sotëm së bashku rikujtuam të gjithë pjesmarrësit ndër vite dhe personazhet e nderuar me Trofete e Imazhit Shqiptar. Më shumë se 100 trofe u janë dedikuar personaliteteve më në zë të të gjithë shqiptarisë ndër vite që kanë kontribuar në politike ,diplomaci ,besimin fetar por dhe në fushën e gazetarisë artit dhe sportit Shqiptar nëpër botë.

    Eventi u mbaj si gjithmonë pranë ambjenteve të Akademisë së Shkencave më 22 Dhjetor . Si cdo vit mes një numri të madh miqsh dhe të ftuar nisi dhe edicioni i saj i 15. Hymni i Imazhit Shqiptar ishte mirëseardhja për të gjithë të ftuarit.

    Më pas fjalën e mori për përshëndetjen e radhës dhe moderimin e takimit Kryetari i Forumit Imazh & Media Av.Doc.Dr Astrit Memia

    Ne eventin e saj final të Festivalit te XV Ndërkombëtar, “Imazhi Shqiptar” u trajtua tema mjaft e rëndësishme për të gjithë shqiptarinë ” Studimet, Pellazgo- Ilire- Sfidë e hulumtimeve Shqiptaro – Globale”. Aktivitetit u përqendrua në referatet e perfaqësuesve akademikë, studiuesve, kontributorëve dhe mbeshtetësve të kësaj teze shkencore, mbi Bashkëjetesën.

    Në Festivalin e XV Ndërkombëtar, “Imazhi Shqiptar” u trajtuan tema mjaft të rëndësishme për të gjithë Shqiptarinë ” Studimet, Pellazgo- Ilire- Sfidë e hulumtimeve Shqiptaro – Globale”.Aktiviteti dou përqendrua në referatet e perfaqësuesve akademikë, studiuesve, kontributorëve dhe mbeshtetësve të kësaj teze shkencore, mbi Bashkejetesen.

    Temat e konferencës së prezantuar nga akademikë të njohur ishin:

    Camëria vatër e qytetërimit të lashtë Pellazgo-Ilro-Arbnore ng Prof. Dr. Selman Sheme. Një tjetër temë mjaft interesante që u prezantua ishte dhe Pellazgët stërgjyshërit e të gjithë Shqiptarëve nga Prof. Dr. Luftulla Peza dhe Prof. Liljana Peza. Ballkani multikulturor në kohën e Pellazgëve ishte një tjetër hapësirë dedikuar temës së eventit e djellur nga Prof.Dr. Rubin Zemun.

    Ruajtja e Imazhit Shqiptar dhe Identitetit Shqiptar jashtë kufinjve të Shqipërisë etnike u soll për të gjithë pjesmarrësit nga Kurtesh Devaja. Një tjetër temë jo më pak e rëndësishme që u diskutua ishte dhe Trojet Shqiptare në harta ndër shekuj nga Prof.Dr. Shyqyri Nimani.

    Kaos dhe God një tjetër temë jo më pak e rëndësishme e ligjëruar nga Ali Lacej dhe në fund por jo më pak e rëndësishme ishte tema kushtuar Lidhjes Trako-Iliri si pjesë e qytetërimit pellazg nga Jorgaq Qyfeku.

    Një moment mjaft i rëndësihëm i këtij eventi, në kujtim dhe nderim të të gjitha personazheve dhe figurave të njohura mbarëshqiptare të cilat janë nderuar ndër vite nga Festivali Imazhi Shqiptar,ishte dhe materiali filmik i transmetuar për të gjithë të pranishmit. Kujtime emocione dhe histori përgjatë të gjitha viteve të Forumit Imazh dhe Media.

    Si cdo vit Forumi Imazhi Shqiptar ka përgatitur me shumë mjeshtëri videoklipin e të gjithë personazheve që nderohen me cmim dhe pjesmarrësve të konferencës,për të njohur më mirë veprat e tyre.

    Më ne fund vjen dhe momenti i shumë pritur i shpërndarjes së cmimeve.

    1 -Abdilselam Emini Imazhi Shqiptar i Luftetarit te Lirise.

    “Për kontributin e dhënë në mbrojtjen e lirise së gjuhës dhe arsimit shqiptar në Maqedoni”.

    Lindur më: 10.12.1960. Vjen nga një familje shqipëtare që jeton në R.Maqedonisë nga fshati Lisec i Tetovës. Pas një kohe të rëndë në ish Jugaosllavi u detyrua që të emigroje në Zvicër, pastaj në vitet 1993 dhe 1994 punoi dhe veproi në Itali, zotëronte tre gjuhë të huaja gjermanishten,italishten dhe gjuhën jugosllave-serbishten. Në vitin 1995 kthehet në vendlindje në Tetovë, Reçic të Vogël. Në moshën 23vjeçare krijon familjen e tij, ka dy djem edhe një vajzë. Në vitin 1995 me

    daten 17 shkurt, vritet nga forcat e armatosura Maqedonase në Reçic të Vogël ku ndodhej objekti i Universitetit të Tetovës.

    2-Prof doc Shyqyri Nimani – Imazhi shqiptar në art

    “Për kontributin e dhënë në artin Shqiptar duke perjetësuar me punen e tij deklaraten e Pavarësisë së Kosovës, në vitin 2008”.

    U lind ne Shkodër në maj të vitit 1941.Prof shyqyri Nimani është i mirënjohur në të gjitha trevat mbarë shqiptare për kaligrafimin me dorë në pergamen e Deklaratës së shpalljes së pavarësisë së Kosovës në vitin 2008.U diplomua në Akademinë e arteve aplikative në Beograd në vitin 1967.Profesor ordinar në fakultetin e arteve në Prishtinë,merret me pikturë grafike dizajn dhe me disiplina te tjera te arteve figurative. Ka botuar monografi për artin mesjetar dhe bashkëkohor shqiptar .Ka përkthyer dhe libra ne gjuhë të huaj.Numerohen me dhjetra ekspozita vetjake në Beograd ne vitin 1971,1975, në Tokio ne vitin 1978,me pas ne Neë York,Zagreb,Kroaci ,Tiranë e Prishtinë.Ekspozita personale gjithashtu dhe në Rumani Bukuresht e Krajovë. Shpërblimet e mirenjohjet për Prof Doc Shyqyri Nimanin janë të shumta si në Itali ,Prishtinë etj.

    3-Kosovë –Prof.Dr. Parim Kosova imazhi shqiptar në studimet historike

    “Për kontributin e dhënë në studimet historike për periudhat më të rendësishme të Shqiptarisë”.

    Parim (Aqif) Kosova, u lind më 24 mars 1962 në Prizren. Fakultetin Filozofik – Dega e Historisë e kreu në Prishtinë, Studimet pasuniversitare po në këtë Fakultet i kreu, ndërsa doktoraturën e mbrojti në Akadminë e Studimeve Albanologjike në degën e Historisë në Tiranë në temën: “Shpërngulja e shqiptarëve nga Kosova 1912-1941”.Parimi deri më tash ka publikuar disa dhjetëra libra ndër të cilat mund të veçohen:

    Harta tematike: “Shqipëria në vitet 1877 – 1881”, për Lidhjen Shqiptare të Prizrenit

    Albumi: “Monumentet historiko-kulturore të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit”, Prishtinë, 2004;

    Monografinë: “Kompleksi Monumental i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit dhe sfidat e tij 1981-1999”, Prizren, 2006;

    Monografinë “Gora dhe veshja tradicionale e saj gjatë shekullit XX”, Prizren, 2007;

    Albumi: “Personalitetet e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit”, Prishtinë, 2008;

    4- Imazhi Shqiptar i Intelektualit- Ali Laçej

    “Për kontributin e dhënë si intelektual dhe aktivist në organizatat humanitare shqiptare e ndërkombëtare të paqes universale”.

    Z. Ali Laçej Koordinator, Këshilli Shqiptar i Paqes, ShqipëriZ. Ali Laçej është themelues i OJQ “ERA” (Agjencisë së Ndihmës Ekonomike) Është diplomuar në Inxhinieri Mekanike nga Universiteti i Tiranës dhe është bërë ekspert i zhvillimit rajonal, projektimit, drejtimit dhe përgatitjes së disa Planeve Strategjike të Zhvillimit Rajonal. Ka shërbyer si Prefekt i Rajonit të Shkodrës në vitin 1999. Në vitin 2003 emërohet Ambasador për Paqe dhe që nga ajo kohë ka drejtuar degë rajonale por edhe organizma kombëtarë të FPU Shqipëri. Është themelues i degës për Shqipërinë të Forcës së Miqësisë Ndërkombëtare.

    5-Selim Efendi Gashi Imazhi Shqiptar në harmoninë fetare

    “Për kontributin e dhënë në arritjen e bashkëjetesës dhe harmonisë fetare në periudhat e saj më të erreta, gjate regjimit komunist diktatorial”

    Lindi ne fshatin piktoresk në Myhejan te Tropojës nga familja e bardhëve të Gashit .Kreu studimet e shkollës së mesme në medresenë e Gjakovës. Pas mbarimit me rezultate të shkëlqyera mori rrugën e gjatë për në Stamboll në fushën e teologjisë. Në gusht të vitit 1929 ai diplomohet si dijetar e teolog. Pas studimeve ai u kthye ne vendlindjen e tij në Tropoje ku kontribuoi me dëshirë dhe mjaft vullnet. Ai nuk filozofonte por mblidhte e ruante doket e zakonet si dhe fjalë të urta popullore prandaj u bë figurë shumë e njohur për të gjithë Malësinë e Gjakovës. Ai ka qenë një nga figurat më të njohura qe ka punuar shumë për univitetin dhe vëllazerimin e njerëzimit. Në fund të vitit 1944 burgoset per 3 muaj në Kukës por për mungesë provash del nga burgu.Pas daljes nga burgu caktohet myfti I Gjirokastrës,ku shërbeu për pak kohë ,pastaj u dërgua në Durrës ku u arrestua për herë të dytë dhe dënohet si armik dhe kundërshtar i reformes së pushtetit popullor.Pas daljes nga burgu emerohet drejtor i Medresesë së Tiranës .Më pas u emerua Myfti I Durrësit deri ne vitin 1967,viti i tërmetit të madh kundër institucioneve fetare, i cili e bëri Selim Efendi Gashin të dorëzoje celësat për të mos u kthyer më kurrë. Në Korrik të vitit 1969 ndërroi jetë duke lënë pas gruan dhe 5 femijët .

    6-Imazhi Shqiptar ne ndihme te komunitetit- Gafurr Fazliu Lugina e Presheves

    “Për kontributin e dhënë në komunitet, në Luginen e Pershevës kundër asimilimit dhe shpërnguljeve familjeve shqiptare, nga kjo trevë autoktone shqiptare”.

    Gafurr Fazliu është një nga 6 vëllezërit e kompanisë BC Comerc Bojanovc i cili ka përfunduar Universitetin e Prishtinës. Kompania BC Komerc zhvillon aktivitetin e saj në Preshevë. Ka qenë afër popullatës së Preshevës duke kontribuar për pengimin e shpërnguljes së familjeve shqiptare nga vendi i tyre. Donacionet e shumta të bëra në ndërtimin e 100 shtëpive në Luginen e Preshevës. Gjithashtu kjo kompani ka punësuar shumë shqiptarë të kësaj zone duke kontribuar përsëri në pengimin e shpërnguljes së familjeve për shkak të varfërisë. Pjesmarrja e kësaj kompanie ka qenë frytdhënëse dhe në takimet e odave ekonomike të Kosovës Maqedonisë në dobi te familjeve Shqiptare.

    7-Imazhi Shqiptar ne skulptur-Idriz Balani

    “Për kontributin e dhënë në fushen e skulturës dhe veprave të tij artistike, të vleresuara edhe çmime ndërkombetare”.

    Skulptori Idriz Balani i ditëlindjes 1953, mbaroi studimet e larta në Akademine e Arteve të bukura në Tiranë më 1980, në degën e skulptures monumentale. Në momentet historiko-shoqërore që po kalon sot Shqipëria, në tranzicionin nga sistemi komunist në atë demokratik, shpallja e Pavarësisë e shtetit të Kosovës, pjesë e Kombit Shqiptar, bëri të mundur që skulptori IdrizBalani, të thellohet në temen historike. Pjese e krijimtarisë së tij janë heronjtë dhe dëshmorët e kombit shqiptar në shekuj. Ka vepra të vendosura në Shqipëri në qytetin e Durrësit, Kavajës, Fierit e Sarandës si dhe Kosovë , Prishtinë, Pejë, Decan, Drenas, Prekaz, Recak, Mitrovicë si dhe në Shkup , Maqedoni. Ka marrë pjesë në disa ekspozita në Paris, Zvicer, Belgjike e disaveprimtari të tjera në Shqipëri e Kosovë.

    Eshtë nderuar me titullin Misionari Paqes nga Akademia e Paqes pranë OKB, si dhe nga Misioni Diplomatik për Paqe e Prosperitet me qendër në Tiranë .gjithashtu më 30 Tetor 2015 është nderuar po nga Akademia Botërore e Paqes dhe Misioni Diplomatik për Paqe e Prosperitet.

    8-Valton Jakupi Imazhi Shqiptar ne video-klip.

    “Për kontributin e dhënë në ruajtjen e promovimin e Imazhit dhe Identitetit Shqiptar në Diaspore, nepermjet realizimeve filmike”

    Valton Jakupi është me kombësi Shqipëtare, nga Prindërit Shqiptar që jetojnë në Tërnoc-Komuna e Bujanocit ( Lugin e Presheves ).

    Aktivist i Kinematografisë Europiane, njëherit mbrojtës i identitetit Shqiptar në Europë. Aktiv edhe në Zyrën shtetërore Zvicerane për Integrim, në ndihmën e Shqiptarëve në integrimin në shoqërinë Zvicerane. Nëpërmes teatrit Valtoni shkruajti dhe punoi shumë shfaqje teatrale, dhe i shfaqi para publikut Shqiptaro-Zvicrran, tematikat e shfaqeve ishin tema për mbrojtjen e gjuhës, identitetit dhe kulturës

    shqiptare në diasporë. Valtoni jeton ne Zvicër, ku udheëheq ende Kompaninë Filmike Europiane International Film Europë si dhe teatrin Antika, po ashtu edhe pjesëmarës në shumë seminare ndërkombëtarë për mbrojtjen vlerave kulturore globale.

    President I Kompanisë Filmike Europiane International Film Europe.

    Një mbrëmjë mjaft emocionuese ,më bësoni.E gjendur edhe një vit mespersonazhesh dhe vlerave të gjalla që I kanë shërbyer mbarë shqiptarisë.Mbrëmja u mbyll me shtrëngime duarsh dhe fotografi të pjësmarrësve për të shënuar në aparatet e tyre emocionet e Festivalit të 15 të Forumit Imazh & Media.

    Kategori
    Uncategorized

    Salle e Parlamentit apo Shtepia me gjethe.

    Nga Albina Deda Gjoci
    (Reagim)

    -Ka nje jave qe mediat mashtruese ne sherbim te Narkoshtetit perflasin poshtersisht dy deputete te opozites:
    Grida Duma dhe Ervin Salinjani.
    Personalisht nuk dua ti futem vertetesise apo pavertetesise se disa sms-ve sepse dukshem jane pa diskutim sajime e intriga te neveriteshme gatuar ne laboratoret e erreta te mazhorances se sotme.
    Sepse vete geni i “Rilindjes” eshte propagande,mashtrim,intrige e degjenerim.
    Por shqetesimi im eshte ne faktin se si mundet qe te perhapet lajmi se gjoja deputetet pergjohen vizualisht ne sallen e Kuvendit te Shqiperise,institucioni me i rendesishem i nje Republike Parlamentare siç eshte nominuar kjo Republika jone e degraduar.
    Perse pas ketij lajmi sa prevers aq dhe kompromentues nuk reagojne kreret e Kuvendit?!Ku jane agjensite qe i ngarkon ligji qe nuk reagojne e rastin me te keq te hetojne?
    A mos valle salla e Parlamentit eshte shnderruar ne Shtepine me gjethe ku Gramoz Ruci ziente çorben e shpifjes ndaj shqiptareve.
    Ky rast eshte i paprecedent dhe pervijim progresiv i degradimit qe kjo bande narkosocialiste po i ben shtetit.
    Kur lajmi merr dheun se u pergjuan dhe deputetet atehere kjo eshte rikthim ne vitin 1946 kur deputetet e opozites,elita e vendit arrestoheshin e pushkatoheshin.
    Grida dhe Ervini nuk mund te behen kurre viktima te pafaj te kombinacioneve preverse te ish policise politike te Sigurimit te Shtetit.
    Vetem nje infantil apo i indoktrinuar mund te besoje ate gramatike te shpifur qe ju vesh dy deputeteve oratore e te kultivuar te opozites shqiptare. AD

    Kategori
    Uncategorized

    Kryengritja e Prek Calit që vrau 39 komunistë e plagosi 48 të tjerë

    Kryengritja e Prek Calit që vrau 39 komunistë e plagosi 48 të tjerë

    33

    Nga Kastriot DERVISHI

    Në mesin e nëntorit 1944, pra dy javë para se komunistët të hynin në Shkodër, partizanët jugosllavë të ardhur nga Kolashini sulmuan Vermoshin. Vodhën pasurinë e shqiptarëve.
    Vetëm Prek Calit i morën një mall me vlerë prej 20 mijë napolonash flori. Malësorët nuk patën mundësi të reagonin ndaj këtij sulmi, por u bënë gati që në vijim sulmuesit me yll të kuq nga brenda apo jashtë kufirit t’i prisnin me pushkë.
    Më 28.11.1944, batalioni i 1-rë i Brigadës së 1-rë, pasi parakaloi para Enver Hoxhës në Tiranë, u drejtua për ekspedita ndëshkimore në Prefekturën e Shkodrës, duke nisur së pari nga Nënprefektura e Mirditës. Më 11.11.1945 ky batalion u gjend në Shkodër.
    Sipas historikut të Brigadës së 1-rë, qëllimi i udhëtimit në Kelmend ishte “spastrimi nga reaksionarët” dhe “ngritja e këshillave nacionalçlirimtare”. Siç edhe dihet, Dushan Mugosha e Miladin Popoviçi nuk e shtrinë dot pushtetin e tyre në pjesën më të madhe të Veriut të vendit. Kjo “punë” ngeli pas lufte. Çdo përpjekje e popullsisë vendase ka qenë vetëmbrojtje ndaj një bande gjakatare që përpiqej të vendoste pushtetin e saj.
    Më 10.1.1945 afër Kishës së Kastratit u zhvilluan luftime midis komunistëve e malësorëve vendas. Këtu nisi në fakt qendresa që përfundoi me arrestimin e Prek Calit më 16.2.1945.
    Në vijim, më 13.1.1945 në Kalcë u mbajt kuvendi i burrave të Kelmendit i kryesuar nga Prek Cali. Teksa po diskutohej çfarë duhej të bënin përballë rrezikut që i kanosej prej komunistëve, një gjyle e partizanëve ra afër vendit ku po bëhej kuvendi. Kjo gjyle dhe të tjerat pas saj, vulosën vendimin e malësorëve se qëndresa ndaj komunistëve ishte e pashmangshme.

    Forcat e batalionit të 1-rë me një eufori të pazakontë u nisën drejt Veriut me dëshirën për t’i dhënë një ndëshkim të mirë banorëve të Kelmendit që normalisht e urrenin komunizmin.
    Në afërsi të urës së Tamarës forcat komuniste hasën në qëndresën e banorëve. U zhvilluan luftime për rreth 10 orë, nga ora 6.00 deri në orën 16.00. Në përfundim u vranë 13 komunistë, me 2 vdiqën nga i ftohti, ndërsa mbeturinat e batalionit kaluan në Jugosllavi te aleatët e vet.
    Nisur nga humbjet që pësuan në aventurën e tyre terroriste, komunistët organizuan dy operacione kundër popullsisë civile, sipas këtyre datave: 14 – 31 janar 1945/ 1 – 16 shkurt 1945.
    Operacioni i parë përfundoi me humbjen e komunistëve dhe sprapsjen e tyre. Operacioni i dytë është quajtur “spastrimi”. Operacioni mbi Veriun e vendit kishte karakter thellësisht antikombëtar. Persona të armatosur, kryesisht kontingjente të botës së krimit, shkonin në operacione duke kënduar: “Luaje, luaje goce këmbën; t’ia q…gegës mëmënë”.
    Më 26.1.1945 mbërriti në Shkodër, Mehmet Shehu. Ai urdhëroi menjëherë që terrori të niste nga qyteti. Duke njohur rëndësinë dhe natyrën e papërkulur të Shkodrës, Shehu “bllokoi” qytetin nga 29 janari deri më 2 shkurt 1945, duke arrestuar 168 persona, duke krijuar një gjendje të paparë ndonjëherë. Mehmet Shehu i shkruante Enver Hoxhës se, Ferit Radovicka me tre batalione do marshonte nga Jugosllavia e do dilte në Vermosh për të goditur “armikun” pas shpine nga Veriu. Ndreko Rino me dy batalione do sulmonte në drejtimin Bogë-Okël për të dhënë goditjen nga Lindja.

    Ndërsa Abaz Fejzo me katër batalione do sulmonte nga Broja. Operacioni do zhvillohej në trekëndëshin Bunë-Drin-Shëngjin. Kundër popullsisë civile u përdorën edhe topat e Batalionit “Antonio Gramshi”.
    Qëndresa e popullit të Malësisë mori fund ditën e arrestimit të Prek Calit më 16.2.1945. Ky i fundit ishte në fortesën e fundit në shpellën e Vuklit së bashku me disa burra të tjerë. Qëndroi në kushte të vështira për 7 ditë. Partizanët nuk e mundën dot Prek Calin, pavarësisht se kishin forca të shumta ushtarake. Cali pranoi të dalë nga shpella në “besë” të Abaz Fejzos.
    “Nacionalçlirimtarët”, si forcë antikombëtare morën edhe masa të tjera që renditen si krime ekonomike e sociale. Ata dogjën 34 shtëpi në Vermosh, Nikël, Vukël e Rahovicë; konfiskuan 80 kokë lopë, 315 dhen, 35 barrë bereqet. Ushtria “çlirimtare” si mishngrënëse e paparë gjatë ushtrimit të gjenocidit të saj, hëngri aty 225 krerë bagëti.
    Komunistët patën 39 të vrarë dhe 48 të plagosur (prej tyre 30 të vrarë dhe 48 të plagosur ishin të brigadës së parë). Ndërsa popullsia vendase pati 44 të vrarë dhe 21 të plagosur. 19 familje u internuan e përfunduan më pas në kampin e Beratit.
    Prek Cali u gjykua në një proces të Gjyqit Ushtarak të Korparmatës së 3-të në Shkodër, ku u dënuan 25 persona. Në gjyq, Cali deklaroi se, “partizanët janë njerëz të këqij, të djegin, vrasin dhe janë njerëz pa fe”.

    Me vendimin nr.42, datë 3.3.1945, Gjykata komuniste ndër të tjerë, deklaroi fajtorë dhe dënoi 70-vjeçarët Prek Calin dhe Ded Lulash Smaili me vdekje. Prek Cali dhe 8 të dënuar të tjerë janë ekzekutuar nga brigada e 2-të të Mbrojtjes së Popullit në Shkodër.
    Kujtimi i veprës së Prek Calit e burrave të malësisë, u kujtua për herë të parë në vitin 1992, në një ceremoni të zhvilluar në alpet shqiptare të cilën e nderoi edhe pjesëmarrja e ambasadorit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Shqipëri, Rajerson.

    Kush ishte Prek Cali?

    I lindur në Vermosh të Shkodrës më 29 korrik 1878, Prek Cali u bë shumë shpejt i njohur nga regjimi i Ahmet Zogut dhe më pas edhe nga diktatura komuniste, për shkak të qëndresës së tij anti-sllave në Veri. Që pas ndarjes së kufijve të Shqipërisë në Konferencën e Ambasadorëve në Londër më 1913, ‘trimat e Kelmendit’ me në krye Prek Calin kundërshtuan këtë vendim, ku sipas tyre tokat e shqiptarëve ju dhanë fqinjëve si Mali i Zi dhe Serbia. Për këtë aryse, ai së bashku me disa luftëtarë të tjerë në Veri, nuk e ndalën asnjëherë Kryengritjen e tyre kundër serbëve në Veri, duke mos pranuar të dorëzojnë tokat shqiptare.
    Me ardhjen në pushtet të qeverisë së Mbretit Ahmet Zogu, ai herë pas here bën kërkesa dhe proteston pranë qeverisë, për të ngritur zërin për Vermoshin. Sipas dorëshkrimeve, në këtë kohë, Prek Cali do të përplaset me Ahmet Zogun, mbasi ai ishte përkrahës i forcave të opozitës asokohe. Pas rënies së qeverisë së Fan S. Nolit, qeveria monarkiste, Prekën me disa të tjerë i internuan në burgun e kalasë së Gjirokastrës. Kur situata u qetësua dhe gjakrat e urrejtjes midis shqiptarëve ranë në qetësi, Ahmet Zogu, rishikoj vendimin e dënimit ndaj figurës së Prekë Calit, jo vetëm duke e liruar, por edhe duke e ftuar të takohen miqësisht në rezidencën e Mbretit në Tiranë.

    Madje banorë të zonës dhe dorëshkrime të vjetra tregojnë për bisedën ndërmjet Mbretit Zog dhe Prekë Calit: “Të kam internue, se kam pas të dhana, se ju jeni marrë me politikë dhe je kundër meje. A asht e vërtet kjo? – Jo, iu përgjigj Preka, vetëm me politikë as nuk jam marrë as nuk merrem! – Po kundër meje a je? – ia ndërpreu Zogu I. – Vetë nuk jam kundër teje dhe nuk kam ken kundër shqiptarëve. Unë kam luftue e do të vijoi me luftue vetëm kundër atyne, që duan të na marrin trojet tona. Vetë jam vetëm shqiptar e për Shqipnin nuk më dhimbset jeta”.

    Ambasadori amerikan, Rajerson nderoi Prek Calin më 1992

    Këto foto i takojnë vitin 1992. Ndoshta kjo është kulla e Prek Calit në Malësi. Në foto shihet prania e ambasadorit amerikan Rajerson, në nderim të figurës së Prek Calit. Mesazhi që përcolli ambasadori në emër të SHBA-së ishte fare i qartë në mbështetje të veprës së Prek Calit. Domethënë ose duhet të jemi me Prek Calin dhe Amerikën, ose duhet të jemi me armiqtë e Prek Calit, me Beogradin apo Moskën. Katër ditë më parë, fadromat e Inspektoratit Ndërtimor rrafshuan kullën e prijësit të krahinës së Kelmendit, heroit të rezistencës antikomuniste, Prek Cali. Veprimi i kryer në fshehtësi, në atë kullë ku prej disa javësh emigrantët e zonës kishin nisur të investonin për ta kthyer në identitet, solli reagimin e ashpër të banorëve. Me një vendim arbitrar, ekskavatorët e IKMT-së kanë shkuar në Vermosh dhe kanë shembur shtëpinë e Prek Calit, udhëheqësit të kryengritjes antikomuniste të Kelmendit të vitit 1945. Siç duket, trashëgimtarët e diktaturës që tani janë në pushtet, ende nuk e harrojë atë kryengritje dhe sot kanë vendosur që të bëjnë edhe veprime të tjera. Ata jo vetëm që nuk kanë lënë rikonstruktimin e banesës së Prek Calit, por kanë vendosur ta rrafshojnë. Reagimet e banorëve kanë qenë të shumta, por ndërhyrja e policisë ka bërë që ekskavatori i IKMT-së të bëjë shembjen.

    Banorët kanë thënë se veprimi i bërë sot i ka vrarë ata për së dyti, pas masakrës që bënë komunistët më 1945. Të mbledhur në rrënojat e kullës, banorët e quajnë vrasje për së dyti të Prekë Calit dhe turp kombëtar, atë që ndodhi në këto troje. “Prekë Calit i kanë ardhur mushqit me flori dhe nuk ka pranuar të shesë Vermoshin, as Kelmendin. Kurse sot këtyre politikanëve të famshëm që kemi ne, gjysmën e këtyre parave dhe të shesin Shqipërinë. Kështu janë këta. Ne dënojmë shumë gjestin e djeshëm. Edhe si shoqatë e të persekutuarve, edhe si mbarë populli i Vermoshit dhe Kelmendit, është gjëja më e keqe që ka ndodhur tani e 100 vjet. Enver Hoxha ia hoqi një kat, por nuk e shembi krejt, e ka shfrytëzuar. Kjo është vrasja e dytë që i bëhet Prekë Calit dhe kullës së tij prej regjimit komunist. Prej këtyre nuk kemi pritur të mira dhe as nuk presim”, u shprehën banorët e revoltuar.

    Kategori
    Uncategorized

    Je turku i fundi o këlysh komunisti. Plonc apo Haviar?

    Fjalim epik i Dash Shehit:

    “I kemi tek bankat, i kemi tek porti, tani do t’i kemi dhe tek aeroporti. Do t’i kemi tek metalurgjia, i kemi tek energjia, tek arsimi deri dje, i kemi tek telekomunikacioni…A folëm këtu për celularë e të gjitha këto?! Në të gjitha këto ia kemi lënë nga një copë, miqve tanë shumë të respektuar turq por ka ardhur dita të themi “ndal me këtë punë”! Ky vend ka një prirje europiane, ka tendencë për të parë nga perëndimi.”Nga fjala e deputetit Dashamir Shehi sot në Kuvendin e Shqipërisë.Po e mbyll me energjinë dhe do të vazhdoj të flas për disa gjëra të tjera, se fatkeqësisht javën tjetër nuk kam qënë këtu kur kryeministri ynë i nderuar nisur dhe nga gjatësia e trupit dhe nga “gjërësia kulturale”, është shprehur për një sërë gjërash kundër meje, me një inat dhe me një paudhësi të padëgjuar më parë dhe do t’ia shpjegoj se nga i buron kjo.
    Unë kam kundërshtuar ndërtimin e aeroportit në Vlorë!Për dy principe: Një, sepse gjykoj se është një vepër puro korruptive. Si shumë nga këto të tjerat që u disktuan sot. Sikur të ishte thjesht korruptive, që qeveria, qeveritarët, po marrin një grusht tjetër parash siç kanë marrë përditë nuk do të shqetësohesha kaq shumë. Sepse këtu u mësuam me hajdutllikun. Por më shqetëson diçka tjetër shumë më e rëndësishme për Shqipërinë, për të ardhmen europiane të Shqipërisë, për linjën europiane properëndimore të Shqipërisë:

    Më shqetëson në sektorin strategjik një prezencë turke e ekzagjeruar!
    Unë do t’ju dukem njeriu më budalla, më arrogant në një vend që në mënyrë tradicionale ka një simpati ndaj Turqisë. Absolutisht, e kam edhe unë dhe nuk dua të ofendoj kolegët tanë turq….Nuk dua të themi që të jemi mosmirënjohës për ato që kanë bërë për Shqipërinë, por duke qënë shqiptarë dhe duke gjykuar për të ardhmen e Shqipërisë, gjykoj se prezenca turke në sektorët strategjikë është goxha e tepruar dhe çdo ndërhyrje tjetër do të ishte në rrezik të Shqipërisë.
    Këtë kam thënë, e them si burrat dhe nuk tërhiqem nga kjo. Dhe e di pse e them?

    I kemi tek bankat, i kemi tek porti, tani do t’i kemi dhe tek aeroporti.

    Tani do t’i kemi tek metalurgjia, i kemi tek energjia, tek arsimi që i kishim deri dje, i kemi tek telekomunikacioni…a folëm këtu për celularë e të gjitha këto?!

    Të gjitha këto ia kemi lënë nga një copë miqve tanë shumë të respektuar turq por ka ardhur dita të themi “ndal me këtë punë”!

    Ky vend ka një prirje europiane, ka tendencë për të parë nga perëndimi.
    Kjo rrugë e vetëizolimit e kthimit të kokës mbrapa tek Perndoria osmane, është një tezë e rrezikshme politikisht. Qesh ndonjëri këtu nëpër sallë se mund t’i presin e përcjellin mirë nëpër Stamboll e Ankara por kjo nuk i shërben Shqipërisë.Turqia e sotme është një vend që po rrëshket në autoritarizëm – po kjo është punë për të. Po vesh gratë me ferexhe – po kjo është punë prapë për të. Nuk bën zgjedhje demokratike – po kjo është punë prapë për të.Po Turqia që lidhet me Rusinë e me Sirinë – kjo është punë për ne!Turqia që na konsideron ne si popullsi thjesht myslimane në Europë – kjo është punë për ne!Ndaj, nuk duhet ta lejojmë!Tani ky kryeministri ynë e shet dhe blen Shqipërinë si të ketë qejf vetëm e vetëm që të rrijë në pushtet dhe ka kurajon të tallet me çfarëdolloj kolegu që mendon ndryshe dhe e di pse i ka djegur kjo këtij?!Sepse ka frikë mos i marrim flamurin e oksidentalizimit!Sepse vetëm ky me atlete të bardha meriton të jetë perëndimor këtu!Ne të tjerët jemi turkoshakë! Ne këtu, ne sidomos ne të Tiranës, hamë plënca, hamë groshë! Ai ha havjar! Ai “aristokrati”! Se i kemi marrë flamurin, se ky nuk ka asnjë lidhje me perëndimin!”
    “I kemi tek bankat, i kemi tek porti, tani do t’i kemi dhe tek aeroporti. Do t’i kemi tek metalurgjia, i kemi tek energjia, tek arsimi deri dje, i kemi tek telekomunikacioni…A folëm këtu për celularë e të gjitha këto?! Në të gjitha këto ia kemi lënë nga një copë, miqve tanë shumë të respektuar turq por ka ardhur dita të themi “ndal me këtë punë”! Ky vend ka një prirje europiane, ka tendencë për të parë nga perëndimi.”Nga fjala e deputetit Dashamir Shehi sot në Kuvendin e Shqipërisë.Po e mbyll me energjinë dhe do të vazhdoj të flas për disa gjëra të tjera, se fatkeqësisht javën tjetër nuk kam qënë këtu kur kryeministri ynë i nderuar nisur dhe nga gjatësia e trupit dhe nga “gjërësia kulturale”, është shprehur për një sërë gjërash kundër meje, me një inat dhe me një paudhësi të padëgjuar më parë dhe do t’ia shpjegoj se nga i buron kjo.
    Unë kam kundërshtuar ndërtimin e aeroportit në Vlorë!Për dy principe: Një, sepse gjykoj se është një vepër puro korruptive. Si shumë nga këto të tjerat që u disktuan sot. Sikur të ishte thjesht korruptive, që qeveria, qeveritarët, po marrin një grusht tjetër parash siç kanë marrë përditë nuk do të shqetësohesha kaq shumë. Sepse këtu u mësuam me hajdutllikun. Por më shqetëson diçka tjetër shumë më e rëndësishme për Shqipërinë, për të ardhmen europiane të Shqipërisë, për linjën europiane properëndimore të Shqipërisë:

    Më shqetëson në sektorin strategjik një prezencë turke e ekzagjeruar!
    Unë do t’ju dukem njeriu më budalla, më arrogant në një vend që në mënyrë tradicionale ka një simpati ndaj Turqisë. Absolutisht, e kam edhe unë dhe nuk dua të ofendoj kolegët tanë turq….Nuk dua të themi që të jemi mosmirënjohës për ato që kanë bërë për Shqipërinë, por duke qënë shqiptarë dhe duke gjykuar për të ardhmen e Shqipërisë, gjykoj se prezenca turke në sektorët strategjikë është goxha e tepruar dhe çdo ndërhyrje tjetër do të ishte në rrezik të Shqipërisë.
    Këtë kam thënë, e them si burrat dhe nuk tërhiqem nga kjo. Dhe e di pse e them?

    I kemi tek bankat, i kemi tek porti, tani do t’i kemi dhe tek aeroporti.

    Tani do t’i kemi tek metalurgjia, i kemi tek energjia, tek arsimi që i kishim deri dje, i kemi tek telekomunikacioni…a folëm këtu për celularë e të gjitha këto?!

    Të gjitha këto ia kemi lënë nga një copë miqve tanë shumë të respektuar turq por ka ardhur dita të themi “ndal me këtë punë”!

    Ky vend ka një prirje europiane, ka tendencë për të parë nga perëndimi.
    Kjo rrugë e vetëizolimit e kthimit të kokës mbrapa tek Perndoria osmane, është një tezë e rrezikshme politikisht. Qesh ndonjëri këtu nëpër sallë se mund t’i presin e përcjellin mirë nëpër Stamboll e Ankara por kjo nuk i shërben Shqipërisë.Turqia e sotme është një vend që po rrëshket në autoritarizëm – po kjo është punë për të. Po vesh gratë me ferexhe – po kjo është punë prapë për të. Nuk bën zgjedhje demokratike – po kjo është punë prapë për të.Po Turqia që lidhet me Rusinë e me Sirinë – kjo është punë për ne!Turqia që na konsideron ne si popullsi thjesht myslimane në Europë – kjo është punë për ne!Ndaj, nuk duhet ta lejojmë!Tani ky kryeministri ynë e shet dhe blen Shqipërinë si të ketë qejf vetëm e vetëm që të rrijë në pushtet dhe ka kurajon të tallet me çfarëdolloj kolegu që mendon ndryshe dhe e di pse i ka djegur kjo këtij?!Sepse ka frikë mos i marrim flamurin e oksidentalizimit!Sepse vetëm ky me atlete të bardha meriton të jetë perëndimor këtu!Ne të tjerët jemi turkoshakë! Ne këtu, ne sidomos ne të Tiranës, hamë plënca, hamë groshë! Ai ha havjar! Ai “aristokrati”! Se i kemi marrë flamurin, se ky nuk ka asnjë lidhje me perëndimin!”

    Kategori
    Uncategorized

    BËHET PO DO PUNË…

    BËHET PO DO PUNË…

    Nga viti 1910 deri në vitin1945 Koreja ishte koloni e Perandoris Japoneze.
    Gjatë pushtimit Japonez, koreanët ishin ndër kombet më të varfëra dhe keqtrajtuara në botë.

    Pas kapitullimit të Japonisë populli korean u fut në një luftë mes veti nga viti1950 deri në 1953, ku dhe ai territor u nda në dy pjesë. Në veriun Komunist me një territor afërsisht 120 000 km2 dhe jugun pluralist me një territor afro 100 000 km2. Popullsia e jugut ishte afërsisht 2 herë më e madhe.

    Pas luftës Koreja e Jugut ishte një territor i mjerë, varfëri ekstreme ku të ardhurat për frymë ishin afërsisht 79 dollarë në vit.

    Ishte një shtet ndër më të varfrit në botë, diku te 10 më të varfrit dhe lihej pas nga shumica e shteteve afrikane madje dhe nga mjaft shtete të Afrikës Subsahariane që mbahet si rajoni më i varfër i botës.

    Por Koreano-jugorët nuk u dorëzuan. Në vitin 1961 lideri vendit Chang Myon ju drejtua kombi duke i kërkuar forcë dhe besim për t’ia dalë. “Kujtoni Gjermaninë Perëndimore, ata ja dolën” – i tha Myon popullit të vetë.

    Në po atë vit një grusht shteti i udhëhequr nga Park Chung-hee mori pushtetin por dhe lidershipi i ri prapë ndoqi linjën e rindërtimit të vendit. Motua e liderit Park ishte: “trajtojini punonjësit si familjen tuaj”. Ai ndërmori një sër reformash dhe masash që siguronin mbështetje për forcat e punës. Aq entuziazëm ngjalli ndër punëtorët e vendit qasja e re e pushtetit me sakrificën e tyre sa nga efiçenca në punë një Koreano-jugor edhe pse paguhej 10 herë më pak se një punëtor amerikan kishte rendiment 2.5 herë më të madh.

    Lidershipi Koreano-jugor e vendosi arsimin si prioritet absolut duke investuar miliarda dollarë. Kjo solli që në dy dekadat vijuese të ishin një ndër vendet me prodhimin më të madh të ekspertëve të teknologjisë dhe informacionit.

    Shteti Koreano-jugor nuk ka pasuri minerale por investoi në industrinë e rëndë të përpunimit duke u kthyer në importuesin e 7 në botë të lëndës së parë dhe eksportuesin e 7-të të produkteve të përpunuara.

    Në vitin 1960 të ardhurat për frymë i kishin 79 dollarë në vit.
    Në vitin 2018 i kanë 41.000 dollarë për frymë.
    Në 1945 ishin ndër 10 vendet më të varfëra të botës, sot janë fuqia e 11 më e madhe e botës dhe vendi i 4 me ekonominë më të madhe në Azi.
    Nga viti 1960 deri në 1990 për plot 30 vite ka ruajtur një rritje ekonomike prej 10% në vit.
    Në vitin 1960 buxheti Kores së Jugut ishte 3.958 miliard dollarë ndërsa sot është 2.029 trilion dollarë.

    Janë dy KORE, ajo e veriut dhe ajo e jugut. Janë e njëjta rracë por udhëhiqen nga dy mendësi të ndryshme.

    Koreja e Veriut i ka të ardhurat për frymë 1800 dollarë në vit ndërsa Koreja e Jugut 41 000 dollarë në vit.

    Janë ngjitur, janë një popull me dy mendësi.
    Veriorët shkulin leshtë për liderin e tyre ndërsa jugorët e Futën Presidenten në burg vetëm se kishte marrë një biznesmen në telefon që të sponsorizonte një mikeshën e saj që merrej me bamirësi.

    Është rasti tipik që tregon se çfarë mund ti ndodh një populli në varësi të asaj që zgjedh në jetë.

    Është një histori frymëzuese se si kombet që duan i’a dalin ose mund të shkatërrohen.

    Mos më thoni nuk bëhet Shqipëria por thoni se kemi zgjedhur të mos e bëjmë.BËHET PO DO PUNË…

    Nga viti 1910 deri në vitin1945 Koreja ishte koloni e Perandoris Japoneze.
    Gjatë pushtimit Japonez, koreanët ishin ndër kombet më të varfëra dhe keqtrajtuara në botë.

    Pas kapitullimit të Japonisë populli korean u fut në një luftë mes veti nga viti1950 deri në 1953, ku dhe ai territor u nda në dy pjesë. Në veriun Komunist me një territor afërsisht 120 000 km2 dhe jugun pluralist me një territor afro 100 000 km2. Popullsia e jugut ishte afërsisht 2 herë më e madhe.

    Pas luftës Koreja e Jugut ishte një territor i mjerë, varfëri ekstreme ku të ardhurat për frymë ishin afërsisht 79 dollarë në vit.

    Ishte një shtet ndër më të varfrit në botë, diku te 10 më të varfrit dhe lihej pas nga shumica e shteteve afrikane madje dhe nga mjaft shtete të Afrikës Subsahariane që mbahet si rajoni më i varfër i botës.

    Por Koreano-jugorët nuk u dorëzuan. Në vitin 1961 lideri vendit Chang Myon ju drejtua kombi duke i kërkuar forcë dhe besim për t’ia dalë. “Kujtoni Gjermaninë Perëndimore, ata ja dolën” – i tha Myon popullit të vetë.

    Në po atë vit një grusht shteti i udhëhequr nga Park Chung-hee mori pushtetin por dhe lidershipi i ri prapë ndoqi linjën e rindërtimit të vendit. Motua e liderit Park ishte: “trajtojini punonjësit si familjen tuaj”. Ai ndërmori një sër reformash dhe masash që siguronin mbështetje për forcat e punës. Aq entuziazëm ngjalli ndër punëtorët e vendit qasja e re e pushtetit me sakrificën e tyre sa nga efiçenca në punë një Koreano-jugor edhe pse paguhej 10 herë më pak se një punëtor amerikan kishte rendiment 2.5 herë më të madh.

    Lidershipi Koreano-jugor e vendosi arsimin si prioritet absolut duke investuar miliarda dollarë. Kjo solli që në dy dekadat vijuese të ishin një ndër vendet me prodhimin më të madh të ekspertëve të teknologjisë dhe informacionit.

    Shteti Koreano-jugor nuk ka pasuri minerale por investoi në industrinë e rëndë të përpunimit duke u kthyer në importuesin e 7 në botë të lëndës së parë dhe eksportuesin e 7-të të produkteve të përpunuara.

    Në vitin 1960 të ardhurat për frymë i kishin 79 dollarë në vit.
    Në vitin 2018 i kanë 41.000 dollarë për frymë.
    Në 1945 ishin ndër 10 vendet më të varfëra të botës, sot janë fuqia e 11 më e madhe e botës dhe vendi i 4 me ekonominë më të madhe në Azi.
    Nga viti 1960 deri në 1990 për plot 30 vite ka ruajtur një rritje ekonomike prej 10% në vit.
    Në vitin 1960 buxheti Kores së Jugut ishte 3.958 miliard dollarë ndërsa sot është 2.029 trilion dollarë.

    Janë dy KORE, ajo e veriut dhe ajo e jugut. Janë e njëjta rracë por udhëhiqen nga dy mendësi të ndryshme.

    Koreja e Veriut i ka të ardhurat për frymë 1800 dollarë në vit ndërsa Koreja e Jugut 41 000 dollarë në vit.

    Janë ngjitur, janë një popull me dy mendësi.
    Veriorët shkulin leshtë për liderin e tyre ndërsa jugorët e Futën Presidenten në burg vetëm se kishte marrë një biznesmen në telefon që të sponsorizonte një mikeshën e saj që merrej me bamirësi.

    Është rasti tipik që tregon se çfarë mund ti ndodh një populli në varësi të asaj që zgjedh në jetë.

    Është një histori frymëzuese se si kombet që duan i’a dalin ose mund të shkatërrohen.

    Mos më thoni nuk bëhet Shqipëria por thoni se kemi zgjedhur të mos e bëjmë.

    Adriatik Lapaj.

    Kategori
    Uncategorized

    1946/Gjendja e refugjatëve çamë në Shqipëri.

    1946/Gjendja e refugjatëve çamë në Shqipëri.

    Nga Kastriot Dervishi/

    Shtetasit grekë me kombësi shqiptare, të dëbuar në vitin 1944 nga Greqia në Shqipëri nëpërmjet një spastrimi etnik (që është kulmi i një keqtrajtimi sistematik nga shteti grek në vitet 1912-1944) përbënin një komunitet që luhatej midis 18-20 mijë personash. Vdekshmëria e lartë në vitet 1944-1945 nuk ka mundësuar një shifër të saktë të kësaj popullsie, e cila u trajtua me strehim, veshmbathje dhe ushqim nga personeli i UNRRA-s (Administrata e OKB-së për ndihmë dhe rimëkëmbje) në Shqipëri. UNRRA nuk ka mbështetur e trajtuar në asnjë rast “kolaboracionistë”, por të persekutuarit gjatë luftës nga fashizmi e nazizmi.
    Një informacion i datës 19.10.1946 i Komisionit të Kontrollit të Shtetit bën të ditur gjendjen e çamëve deri këtë kohë në Shqipëri. Në mënyrë shumë të shkurtuar, më poshtë jepen disa fakte nga ky raport.

    1-Numri i çamëve
    Të dhënat rreth numrit të popullsisë çame lëvizin, por përafërsisht ato janë të kuptueshme. Sipas një statistike të Komitetit Antifashist Çam në tiranë, në qershor 1946 numri i çamëve ka qenë 19.755. Në shtator 1946 u bë regjistrimi i gjithë shtetasve të huaj. Çamët rezultuan në këto shifra, sipas prefekturave:
    -Gjirokastra, 2524
    -Vlora, 4830
    -Berati, 2002
    -Durrësi, 5221
    -Elbasani, 1460
    -Tirana, 981
    -Shkodra, 75
    Gjithsej 17.093
    Diferencat besohet se i takojnë vdekjeve nga kushtet e vështira të banimit.

    2-Gjendja politike
    Duke qenë të diskriminuar nga shtetit grek për 32 vjet (iu mohohej arsimi në gjuhën amtare), paraqiteshin në masën 97% analfabetë. Ishin tërësisht apolitikë. Nuk i njihnin grupet politike të luftës në Greqi dhe as e bënin dallimin midis tyre. Në këtë mënyrë, teza e bashkëpunimit “nazist” të kësaj popullsie civile është tërësisht e gabuar dhe nuk i përgjigjet asnjë realiteti.

    3-Gjendja ekonomike
    Shumica e popullsisë është larguar nga Çamëria me pak rroba e ndonjë sasi të pakët florinjsh. Pak familje mundën të marrin bagëtitë me vete. Në Shqipëri ata punonin në bujqësi me kulturat e ullirit, portokalle, blegtori dhe tregti. Megjithatë, popullsia paraqitej shumë punëtore dhe e përshtatshme për t’i qëndruar vështirësive.
    “Për t’u shënuar është fakti se nuk shihet asnjë çam, qoftë burrë, grua ose i vogël që të shtrijë dorën për të lypur lëmoshë”-thuhet në raport.

    4-Banesat
    Një pjesë e popullsisë ishin sistemuar në çadra të sjella nga UNRRA. Rreth 270 familje në Gostimë, Berat, Fier, Vlorë, Kavajë dhe Shijak gjendeshin në çadra. 600 familje banonin në qytete në kazerma dhe shtëpi të prishura pa porta e pa xhama

    5-Gjendja shëndetësore
    Nga banesat e papërshtatshme, mungesa e rrobave të veshjes e fjetjes, si dhe nga ushqimi i dobët, kishte pasur shumë sëmundshmëri dhe vdekshmëri, në masën 15% gjatë vitit 1945.
    Në raport thuhej se nisur nga gjendja në Greqi nuk shpresohej riatdhesimi i tyre, e për këtë sugjerohej vendosja në toka.

    Kategori
    Uncategorized

    ‘Sali Berisha rrëzon Edi Ramën për ‘Protokollin e Korfuzit’

    Ja e vërteta/ Sali Berisha rrëzon Edi Ramën për ‘Protokollin e Korfuzit’

    Ish-kryeministri Sali Berisha ka rrëzuar sot pretendimet e Edi Ramës për ‘Protokollin e Korfuzit’, në lidhje me marrëveshjen që po gatuan Rama dhe Ditmir Bushati.
    Sipas ish-kryeministri me marrëveshjen, Rama po i fal Greqisë zonat më të mira naftë mbajtëse në detin Jon.Ja çfarë shkruan ish-kryeministri Sali Berisha:Edvin Kristaq Rama dhe Ditzi Bushati, për të mbuluar tradhëtinë e tyre, përdorin si gogol protokollin të Korfuzit!Të dashur miq, në një përpjekje të re për të mbuluar tradhtinë e tyre të lartë, faljen e fushave më të mëdha të gazit dhe naftës në Jon dhe Mesdhe palës greke, Edvin Kristaq Rama dhe Ditzi Sulejman Bushati nxorën në treg në mediat e tyre dhe po përdorin për shqiptarët në mënyrën me antikombëtare, gogolin e protokollit të Korfuzit, aktit më tradhtar të firmosur ndonjëherë nga shqiptarët në vitin 1914, në këtë ishull me të cilin pranohej krijesa e Jorgo Zografit, Vorio Epiri!Ky protokoll është hedhur poshtë nga 6 fuqitë e mëdha, të cilat kanë firmosur në Firence me 27 janar 1925 Protokollin e përcaktimit të kufirit shtetëror midis Shqipërisë dhe Greqisë. Ky protokoll njohu si kufij shtetëror midis dy vendeve këta kufij që janë edhe sot.Megjithëkëtë duhet të pranojmë se deri në vitin 1996 midis Shqipërisë dhe Greqisë nuk kishte një marrëveshje bilaterale për kufijtë ndërshtetërorë. Pala greke e konsideronte të panevojshme këtë marrëveshje pasi te dy palët kishin firmosur aktin e Helsinkit. Por pala shqiptare kërkoi që njohja e kufijve aktual ekzistues, pra që janë kufijtë e përcaktuar në Protokollin e Firences, të sanksionohej edhe në Traktatin e Miqësisë midis dy vendeve.Kjo kërkesë u pranua nga pala greke. Prandaj në nenin e parë të traktatit të miqësisë sanksionohet: “Republika e Shqipërisë dhe Republika Greke….shpallin përkushtimin e tyre ndaj parimit te paprekshmërise së kufijve ekzistues të njohur ndërkombëtarisht në përputhje me Aktin Final të Helsinkit dhe Kartën e Parisit dhe se vija kufitare midis të dy vendeve do të jetë vije kufitare paqeje dhe miqësie”.Pra në traktatin e miqësisë pala greke ka pranuar përfundimisht dhe pa ekuivok kufijtë ekzistues midis dy vendeve dhe vetëkuptohet ka hequr dorë botërisht nga protokolli i Korfuzit.Kështu qe Rama dhe Ditëziu i tij pranojnë si plaçke tregu, si gogol Protokollin e Korfuzit, një protokoll te varrosur përfundimisht nga Protokolli i Firences, Akti i Helsinkit, Karta e Parisit dhe Traktati i Miqësisë dhe Bashkëpunimit midis Shqipërisë por dhe e përdorin dhe si gogol për te mashtruar por edhe trembur shqiptaret.Ata, pasi dështuan me shitjen e heqjes se ligjit te luftës, një akt atavik i turpshëm ne kancelarinë greke, si justifikim për dhurimin e fushave me te mëdha te gazit dhe naftës ne Jon dhe Mesdhe Greqisë, tani Edvini dhe Ditëziu i tij iu servirin shqiptareve si sukses heqjen dore nga pala greke nga ky protokoll i Korfuzit te varrosur ne mënyre përfundimtare qe ne vitin 1925, dhe si shpërblim i dhuruan Greqisë fushat me te mëdha te naftës dhe gazit ne Jon dhe Mesdhe.Edhe një here u bej thirrje shqiptareve te ngrihemi me te gjithë fuqitë tona për te mbrojtur integritetin territorial te vendit dhe te përmbysim këtë qeveri qe ka shndërruar ne plaçke tregu për karriget e saj pasuritë përrallore te Shqipërisë!Image

    Ja e vërteta/ Sali Berisha rrëzon Edi Ramën për ‘Protokollin e Korfuzit’

    Ish-kryeministri Sali Berisha ka rrëzuar sot pretendimet e Edi Ramës për ‘Protokollin e Korfuzit’, në lidhje me marrëveshjen që po gatuan Rama dhe Ditmir Bushati.
    Sipas ish-kryeministri me marrëveshjen, Rama po i fal Greqisë zonat më të mira naftë mbajtëse në detin Jon.Ja çfarë shkruan ish-kryeministri Sali Berisha:Edvin Kristaq Rama dhe Ditzi Bushati, për të mbuluar tradhëtinë e tyre, përdorin si gogol protokollin të Korfuzit!Të dashur miq, në një përpjekje të re për të mbuluar tradhtinë e tyre të lartë, faljen e fushave më të mëdha të gazit dhe naftës në Jon dhe Mesdhe palës greke, Edvin Kristaq Rama dhe Ditzi Sulejman Bushati nxorën në treg në mediat e tyre dhe po përdorin për shqiptarët në mënyrën me antikombëtare, gogolin e protokollit të Korfuzit, aktit më tradhtar të firmosur ndonjëherë nga shqiptarët në vitin 1914, në këtë ishull me të cilin pranohej krijesa e Jorgo Zografit, Vorio Epiri!Ky protokoll është hedhur poshtë nga 6 fuqitë e mëdha, të cilat kanë firmosur në Firence me 27 janar 1925 Protokollin e përcaktimit të kufirit shtetëror midis Shqipërisë dhe Greqisë. Ky protokoll njohu si kufij shtetëror midis dy vendeve këta kufij që janë edhe sot.Megjithëkëtë duhet të pranojmë se deri në vitin 1996 midis Shqipërisë dhe Greqisë nuk kishte një marrëveshje bilaterale për kufijtë ndërshtetërorë. Pala greke e konsideronte të panevojshme këtë marrëveshje pasi te dy palët kishin firmosur aktin e Helsinkit. Por pala shqiptare kërkoi që njohja e kufijve aktual ekzistues, pra që janë kufijtë e përcaktuar në Protokollin e Firences, të sanksionohej edhe në Traktatin e Miqësisë midis dy vendeve.Kjo kërkesë u pranua nga pala greke. Prandaj në nenin e parë të traktatit të miqësisë sanksionohet: “Republika e Shqipërisë dhe Republika Greke….shpallin përkushtimin e tyre ndaj parimit te paprekshmërise së kufijve ekzistues të njohur ndërkombëtarisht në përputhje me Aktin Final të Helsinkit dhe Kartën e Parisit dhe se vija kufitare midis të dy vendeve do të jetë vije kufitare paqeje dhe miqësie”.Pra në traktatin e miqësisë pala greke ka pranuar përfundimisht dhe pa ekuivok kufijtë ekzistues midis dy vendeve dhe vetëkuptohet ka hequr dorë botërisht nga protokolli i Korfuzit.Kështu qe Rama dhe Ditëziu i tij pranojnë si plaçke tregu, si gogol Protokollin e Korfuzit, një protokoll te varrosur përfundimisht nga Protokolli i Firences, Akti i Helsinkit, Karta e Parisit dhe Traktati i Miqësisë dhe Bashkëpunimit midis Shqipërisë por dhe e përdorin dhe si gogol për te mashtruar por edhe trembur shqiptaret.Ata, pasi dështuan me shitjen e heqjes se ligjit te luftës, një akt atavik i turpshëm ne kancelarinë greke, si justifikim për dhurimin e fushave me te mëdha te gazit dhe naftës ne Jon dhe Mesdhe Greqisë, tani Edvini dhe Ditëziu i tij iu servirin shqiptareve si sukses heqjen dore nga pala greke nga ky protokoll i Korfuzit te varrosur ne mënyre përfundimtare qe ne vitin 1925, dhe si shpërblim i dhuruan Greqisë fushat me te mëdha te naftës dhe gazit ne Jon dhe Mesdhe.Edhe një here u bej thirrje shqiptareve te ngrihemi me te gjithë fuqitë tona për te mbrojtur integritetin territorial te vendit dhe te përmbysim këtë qeveri qe ka shndërruar ne plaçke tregu për karriget e saj pasuritë përrallore te Shqipërisë!Image

    Kategori
    Uncategorized

    Ja si i kërkonte provat kundër Trump, Cody Shearer, i lidhur me skandalet e Clinton…

    Ja si i kërkonte provat kundër Trump, Cody Shearer, i lidhur me skandalet e Clinton...

    Cody Shearer, një ish-gazetar i fshehtë i tabloidëve, i cili ka qenë prej kohësh i lidhur ngushtë me skandalet e ndryshme të Clinton, ka udhëtuar nëpër Evropë për më shumë se gjashtë muaj në një përpjekje të dyshuar për të siguruar prova të supozuara të materialeve të kompromisit, të zotëruara nga rusët në lidhje me Presidentin Donald Trump. Kjo bëhet e ditur nga një raport i ri.
    Nuk ka evidenca të njohura që ndonjë “kompromat” i tillë anti-Trump, apo material kompromisi ekziston aktualisht. Pjesa më e madhe e raportit u përqendrua në përpjekjet për të siguruar një video të dyshuar të Trump, të angazhuar në akte seksuale me prostituta në një dhomë hoteli në Moskë në 2013, edhe pse nuk ka pasur prova të besueshme të paraqitura, që vërtetojnë ekzistencën e një videoje të tillë.National Review e kishte pagëzuar Shearer një “Konfident i mërzitur i Clinton” dhe “Karakteri më i çuditshëm në Vast Left-Ëing Conspiracy të Hillary.”Detajet rreth Shearer ishin një pjesë e vogël e një historie më të madhe të Neë York Times. Në të citohen zyrtarët e inteligjencës amerikane dhe evropiane, që përshkruajnë një fushatë sekrete për të dyshuar se paguan një biznesmen rus, me lidhje të errëta me inteligjencën ruse dhe një histori të pastrimit të parave, për dorëzimin e armëve të vjedhura kibernetike të Agjencisë Kombëtare të Sigurisë.Sipas zyrtarëve, Rusët nuk kishin prodhuar ndonjë vjedhje të mjeteve të N.S.A. tools. Në vend të kësaj, ai pretendonte se kishte poseduar atë që raportimi i Times karakterizoi si “informacione të paverifikuara dhe mundësisht të fabrikuara, që përfshinin z. Trump dhe të tjerë, përfshirë të dhënat bankare, emailet dhe të dhënat e supozuara të inteligjencës ruse”.Rusia pretendoi të ketë video të Trump, të angazhuar në aktet seksuale me prostituta në një dhomë hoteli në Moskë në vitin 2013, thanë burimet. The Times tregoi se pavarësisht këtyre pretendimeve “nuk ka asnjë dëshmi se një video e tillë ekziston”.Dosja famëkeqe, 35 faqëshe, anti-Trump, e prodhuar nga firma e diskutueshme Fusion GPS dhe e paguar nga fushatat presidenciale të Hillary Clinton në 2016 dhe Komiteti Demokratik Kombëtar përmbanin gjithashtu akuza të pabazuara që Rusia kishte informacione potenciale të shantazhimit në formën e lidhjes së Trump me prostituta në një dhomë hoteli në Moskë në vitin 2013.Duke cituar burimet, Times raportoi se marrëveshja me rusin përfundimisht u ndërpre nga frika se agjencitë e zbulimit të SHBA po luajnë në një përpjekje ruse për të mbjellë mosmarrëveshjet e brendshme politike.Times raportoi se agjencitë e SHBA ishin në kontakt me rusin, nëpërmjet një ndërmjetësi – një biznesmen amerikan me seli në Gjermani.Në një moment, rusët thuhet se treguan një video që supozohet të jetë e Trump. Takimi për të marrë videon u zhvillua brenda një ambasade ruse, duke shkaktuar frike të mëtejshme amerikane se ata po përdoreshin nga qeveria e Rusisë.Times raportoi se rusi “i tregoi biznesmenin amerikan një clip prej 15 sekondash të një videoje që tregon një burrë në një dhomë, duke biseduar me dy gra”.Për më shumë lexoni në linkun e mëposhtëm:http://www.breitbart.com/jerusalem/2018/02/12/report-creepy-clintonista-cody-shearer-scouring-europe-fabled-trump-pee-pee-tape/

    Kategori
    Uncategorized

    Epoka Trump, sipas shpjegimit të Henry Kissinger

    Donald Trump dhe Henry Kissinger

    Nga Dick Morris*

    Ish-sekretari i Shtetit Henry Kissinger ofroi një mënyrë për të kuptuar politikën e jashtme të Presidentit Donald Trump, duke paralajmëruar dhe suksesin e saj.

    ‘Liberalët dhe ata që mbështesin Hillary Clinton-in, s’kanë për ta pranuar asnjëherë. Ata s’do e pranojnë kurrë se ai është i vetmi lider prej vërteti. Zotëria po bën ndryshime si asnjëherë më parë, të gjitha në funksion të qytetarëve të këtij vendi. Pas tetë vitesh tiranie, ne po shohim ndryshimin’, tha Kissinger.

    Më tej ai shpjegoi edhe mënyrën se si Trump po e mundësonte këtë gjë.

    Kissinger e njeh atë dhe vazhdon me: ‘Secili vend duhet të marrë në konsideratë dy gjëra: Një, perceptimi i tyre se presidenti i mëparshëm ose presidenti që po largohet, tërësisht e tërhoqi Amerikën nga politika ndërkombëtare, kështu që ata duhej të bënin vetë vlerësimet për nevojat e tyre. Dhe së dyti, se ka një president të ri, i cili po bën shumë pyetje të panjohura. Dhe për shkak të kombinimit të vakumit të pjesshëm dhe pyetjeve të reja, dikush mund ta imagjinojë se diçka e jashtëzakonshme dhe e re del nga ajo.’

    Pastaj Kissinger e thotë hapur: ‘Trump vë Amerikën dhe njerëzit e saj të parët. Kjo është arsyeja pse njerëzit e duan atë dhe kjo është arsyeja pse ai do të mbetet në detyrë për kaq gjatë. Nuk ka asgjë të gabuar me të dhe njerëzit kanë nevojë të hapin sytë ‘.

    Kissingeri dikur shpjegoi se ai dhe Nixoni mendonin se ishte e rëndësishme për të bindur kreun sovjetik Brezhnev, se presidenti i SHBA-ve ishte i paparashikueshëm dhe i aftë për çdo gjë. Trump ka mbajtur në gji Korenë e Veriut dhe ka bërë Kinën që të pranojë sanksione për njerëzit e saj dhe kompanitë që bëjnë biznes me Pyongyang me vetëm një strategji të tillë.

    Kur ai mburret se ka një “buton më të madh të kuq” se Kim Jung Un ka, ai tejkalon retorikën me të meta të së kaluarës, se ai forcon një njohje të re të fuqisë amerikane.

    Kissinger dikur shkroi: ‘Dobësia rritet e fortë nga epshet. E forta bëhet e dobët përmes ndalimit.’ Asnjë fjali nuk e përshkruan më mirë marrëdhënien SHBA-Kore e Veriut.

    Trump është duke hedhur poshtë frenimet dhe duke e quajtur blof epërsinë e Koresë së Veriut.

    Ashtu si Kissinger do të kishte bërë.

    Thelbi i tij është se kontrasti i tërheqjes amerikane nën Obamën dhe pohimi i saj i ri i fuqisë nën Trumpin, krijon një dinamikë të re që duhet ta marrë parasysh çdo aleat dhe armik yni.

    Ata u rritën të kënaqur me pasivitetin e Obamës dhe tani janë të frikësuar për shkak të aktivizmit të Trumpit. Dhe ata duhet t’i balancojnë të dy në zhvillimin e politikave të tyre.

    Ata e kuptojnë se supozimet e vjetra, të katalizuara nga preokupimi i Bushit me Irakun dhe refuzimi i Obamës për të udhëhequr, janë të vjetëruara. Pra, Trumpi po detyron një gur të ri me një fuqi të re prapa interesave amerikane.

    Ata – këtu dhe jashtë – të cilët u hipnin qerreve të vjetra shqetësoheshin për rënien e saj.

    Por, siç thotë Kissingeri me kaq guxim, Trump ‘është lideri i vërtetë’ në çështjet botërore dhe po detyron ndryshimet e politikave që vënë Amerikën të parën.

    *VINI RE: Dick Morris është ish-këshilltar i presidentit Bill Clinton, si dhe një autor i politikës, sondazheve dhe konsulencës.

    Artikulli është pronësi intelektuale e ‘Western Journal’

    Kategori
    Uncategorized

    ish-presidenti Nishani: Akti më i madh i tradhëtisë kombëtare që nga 1912.

    Reagon ish-presidenti Nishani: Akti më i madh i tradhëtisë kombëtare që nga 1912

    Ish-presidenti Bujar Nishani ka reaguar ditën e sotme pas lajmeve nga media greke se është arritur marrëveshja e Detit mes Shqipërisë dhe Greqisë.
    Sipas Nishanit, nëse lajmi i medieve greke është i vërtetë, që qeveria shqiptare i ka dorëzuar Greqisë zonat më të rëndësishme ekonomike, atëherë kjo është tradhtia më e madhe që prej vitit 1912.

    Ja çfarë shkruan ish-presidenti Bujar Nishani:

    Të dashur miq !Media greke njofton sot se Marrëveshja e Detit midis Shqiperisë dhe Greqisë është arritur midis dy qeverive përkatëse.Me triumfalizëm dhe shumë e kënaqur media greke njofton se qeveria shqiptare i ka dorëzuar Greqisë zonat më të rëndësishme të ekskluzivitetit ekonomik.Tashmë nuk përbën më sekret se zonat që i përkasin “de facto” Shqipërisë janë zotëruese të pasurive të mëdha të gazit dhe naftës.Nëse lajmi i medias greke është i vërtetë ky akt i qeverisë aktuale shqiptare do të përbënte aktin më të lartë të tradhtisë kombëtare që nga themelimi i shtetit shqiptar në 1912.Ky akt i padrejtë do të hapte një konflikt të ri e të panevojshëm historik midis dy vendeve me pasoja rajonale.Me një arrogancë ekstreme Qeveria Shqiptare mban sekret marrëveshjen dhe nuk bën me dije asnjë informacion nga kjo marrveshje e negociuar dhe përfunduar sipas Minisrit të Jashtëm të Greqisë para pak kohësh dhe medias greke sot.Së pari, nuk ka të deklaruar nëse Qeveria Shqiptare ka marrë “Autorizimin e Plotfuqishmërisë” nga Presidenti i Republikës ?Deklaroj se deri më 24 korrik 2017 në Institucionin e Presidentit të Republikës nuk është paraqitur asnjë kërkesë nga Qeveria për “Plotfuqishmërinë” ndonëse tashmë shihet qartë se negociatat dhe bisedimet janë zhvilluar edhe përpara kësaj date. Nëse pas kësaj date ka një kërkesë dhe nëse kjo “Plotfuqishmëri” është dhënë apo jo, kjo mbetet për tu mësuar. Por, që pas Vendimit nr. 15, datë 15.04.2010 të Gjykatës Kushtetuese marrja e “Plotfuqishmërisë” për negocimin e Marrveshjes së Detit është detyrim ligjor. Mos zbatimi i këtij Vendimi të GjK përbën vepër të rëndë penale.Citoj vendimin e Gjykatës Kushtetuese :“26. Gjykata vlerëson se pretendimi i kërkuesit për mungesën e plotfuqisë së lëshuar nga Presidenti i Republikës për grupin negociator shqiptar gjatë bisedimeve dhe lidhjes së marrëveshjes për delimitimin e zonave detare midis Shqipërisë dhe Greqisë është i bazuar dhe duhet pranuar”.Pra Gjykata thotë : “gjatë bisedimeve dhe lidhjes së marrëveshjes”.

    Kërkoj publikisht si ish-President i Republikës, Prokurorit të Përgjithshëm të Republikës që të nis verifikimin ligjor kur kanë nisur negociatat dhe bisedimet, theksoj, “negociatat dhe bisedimet” për Marrveshjen e Detit dhe nëse gjatë këtyre bisedimeve është marrë “Plotfuqishmëria” sipas detyrimit të Vendimit të Gjykatës Kushtetuese.

    Në këtë rast Prokurori i Përgjithshëm i Republikës dhe prokuroria shqiptare janë përpara një përgjegjësie të madhe ligjore kushtetuese mbi Sovranitetin e Shtetit.

    I bëj thirrje opozitës shqiptare të kërkoj transparencë të plotë për të gjithë proçesin e negociatave dhe rezultatin e arritur për këtë çështje. Në këtë rast opozita ka një përgjegjësi historike.Shpresoj shumë që media dhe intelektualët shqiptarë të mos heshtin në bashkëfajsi !

    Kategori
    Uncategorized

    Marrëveshja për detin është mbyllur. Rama fali naftën dhe gazin, blloqet 1 dhe 2 në Jon i merr Greqia

    Publiku shqiptar po njoftohet vetëm nga mediat greke, se për çfarë kanë rënë dakord ministra e Jashtëm të Greqisë dhe Shqipërisë në kuadër të një marrëveshje të madhe mes dy vendeve, por që sipas fakteve që po zbulohen në thelb ka vetëm burimet e mëdha të naftës dhe gazit në detin Jon. Lajmet vijnë ose nga ministri i jashtëm Kotzias, ose nga media pranë qeverisë të vendit helen.
    Kështu ndërkohë që brenda vendit tonë vazhdon debati dhe tymnaja njëkohësisht për çështjen e marrëveshjes së detit, media greke e specializuar për energjitikën dhe burimet e naftës dhe gazit, “energypress.gr”, zbulon për herë të parë marrëveshjen, të cilën ajo e konsideron, “të mbyllur përgjithmonë”.Në një artikull të saj thuhet, se tashmja është fakt i kryer dhe përfundimtare, marrëveshja mes qeverisë shqiptare dhe asaj greke për ri-demarkacionin e ZEE (Zonave Eksluzive Ekonomike).Ndryshe nga sa pretendon kryeministri Rama dhe ministri i Jashtëm Bushati, ky zhvillim sipas gazetës është drejtpërdrejt i lidhur me interesin për kërkimin e hidrokarbureve, në bllokun detar 1 dhe 2 në detin Jon.ImageMësohet se pala greke ka pranuar se përcaktimi i Zonave Ekskluzive Ekonomike me marrëveshjen e kaluar ka qenë nga ana metodologjike pjesërisht i gabuar, një pikëpamje e mbështetur nga Shqipëria deri tani dhe që mori formë juridike edhe nga Gjykata Kushtetuese. Pranohet gjithashtu, se gjiret e brendshme duhet të konsideroheshin si “të mbyllura”, për të aplikuar dispozitën përkatëse të Konventës së Detit.Por në shkëmbim të kësaj, njofton “energypress.gr”, pala shqiptare ka hequr dorë nga pretendimet apo ankesat në lidhje me shelfin kontinental të ishujve Othonoi dhe Erikoussa, i cili është i një rëndësie të veçantë në lidhje me kontestin greko-turk mbi Kastelorizon.Kujtojmë se blloqet 1 dhe 2 në detin Jon u tenderuan nga qeveria greke në korrik 2015. Për bllokun 2 në Veri të detit Jon u nënshkrua vitin e kaluar kontrata me konsorciumin – TOTAL- HEP – EDISON.Media greke thotë gjithashtu se historia e ndarjes së Zonave Ekslkluzive Ekonomike me Shqipërinë ka kaluar mes shumë debatesh ne kohë të ndryshme, por pas marrëveshjes së fundit të arritur mes qeverive Rama dhe Tsipras, e cila do të shpallet zyrtarisht së shpejti kjo çështje konsiderohet e mbyllur, njëherë e përgjithmonë.Image

    Kategori
    Uncategorized

    Mesazhi i Edi Ramës, për “financierin” dhe këdo që ka në dorë fatin e Tahirit .

    Prapaskenat dhe mesazhi i koduar që dha Edi Rama, me ekstradimin e ‘financierit’

    Prapaskenat dhe mesazhi i koduar që dha Edi Rama, me ekstradimin e ‘financierit’
    Ekstradimi i Nezar Seitit është bërë me urdhër të kryeministrit Rama, kurse firmën e ka hedhur si “kamikaze”, ministrja e Drejtësisë. Sipas tij, ekstradimi u firmos në mënyrë që financieri i drogës të mos ishte në Shqipëri, pasi kishte vendosur të fliste e të tregonte emra, ku pritej të dilte si më nga kryesorët, ai i Saimir Tahirit.

    Por si është e vërteta e këtij skandali, për të cilin është hapur një hetim nga prokuroria e Përgjithshme vetëm pas bërjes publik, si dhe duke filluar edhe që nga dita e djeshme ka edhe një kallëzim penal nga deputeti Alibeaj?

    Image

    RetrospektivëPas një hetimi dhe përgjimi gjigant që zgjati rreth 5 vite, prokurorët e antimafias së Katanias, arrestuan më 16 tetor 2017 Moisi Habilajn, dy shqiptarë të tjerë dhe katër italianë, të gjithë anëtarë të organizatës së narkotrafikut “Habilaj”.Njëkohësisht u lëshuan urdhër-arresti dhe për katër anëtarë të tjerë në mungesë, mes tyre dhe Nezar Seiti, i njohur si “financier” i Habilajve, njëkohësisht dhe kunati i tyre. Menjëherë pas publikimit të përgjimeve në këtë çështje u përfshi, edhe ish-ministri Saimir Tahiri, (edhe kushëri i Habilajve), për të cilin nisi procedimi penal nga prokuroria e Krimeve të Rënda në Tiranë..

    Image

    Të shpëtojmë Tahirin me çdo kusht.

    Më 22 nëntor, Gjykata e Apelit të Krimeve të Rënda hodhi poshtë kërkesën e Nezar Seitit, për të zbutur masën e arrestit me burg. Pas lirimit edhe të Orest Sotës (I kapur në flagrancë me 863 mijë euro, që dyshoheshin se ishin të Tahirit dhe dy patenta skafesh po të ish-ministrit), Nezar Seiti, mbeti i vetmi i arrestuar dhe nën hetim nga Prokuroria e Krimeve të Rënda në Shqipëri, për çështjen “Tahiri”.Ky personazh ishte njëkohësisht edhe pika më e fortë, për zbardhjen e aktivitetit të këtij grupi brenda territorit tone. Ai është në dijeni të paktën sipas përgjimeve të antimafies, për lidhjet e Habilajve me ministrin Saimir Tahiri dhe krerët e lartë të policisë në qarqe dhe Tiranë, si dhe për lëvrimin e shumave të mëdha të eurove në drejtim të ish-ministrit, për fushatën zgjedhore, apo për familjen e tij, në kesh e dhurata të shtrenjta.Por “papritur”, natën edhe pa dijeninë e avokatit dhe të të arrestuarit më 25 janar 2018, policia rrëmbeu me rrobat e trupit Nezar Seitin dhe e nisën urgjentisht për në Itali. Ky është moment i shkeljes në mënyrë flagrante të nenin 419 të Kodit, të Procedurës Penale.Sipas Kodit Penal, ekstradimi lejohet vetëm mbi bazën e një kërkese drejtuar Ministrisë së Drejtësisë. Kjo kërkesë shoqërohet, me të gjithë dokumentacionin e nevojshëm. Dokumenti më i rëndësishëm në këtë dosje duhet të jetë ai që provon mungesën e hetimeve apo gjykimeve në Shqipëri, të personit që do të ekstradohet.Është pikërisht Prokuroria e Përgjithshme që duhet të sigurojë të gjithë dokumentet e nevojshme, që vërtetojnë se personi nuk është nën hetim dhe vetëm kështu mund të ekstradohet në llogari të drejtësisë italiane. Por kjo gjë nuk kishte si të ndodhte pas vendimit të gjykatës së Krimeve të Rënda, i nxjerrë në datën 8 Nëntor 2017.Menjëherë pas daljes së lajmit se “financier” i Habilajve dhe i vetmi dëshmitar kyç i prokurorisë së Krimeve të Rënda, në dijeni të plotë të implikimit të Saimir Tahirit në trafikun e kësaj organizate, u ngrit një furtunë e vërtetë për këtë skandal, nga media dhe opozita.

    Image

    Guximi i çartur, i ministres Gjonaj

    Në këto kushte më 26 janar 2018, kryeprokurorja e përkohshme Arta Marku pranoi se ekstradimi i Seitit ishte bërë në shkelje të ligjit. Pranoi pra, një pjesë të fajit dhe u detyrua të hap një hetim për çështjen.“Drejtoria e Marrëdhënieve Juridiksionale me Jashtë nën varësinë e saj nuk e dinte që një tjetër njësi nën varësinë e Markut, Prokuroria e Krimeve të Rënda, po hetonte Seitin, ndaj kishte autorizuar ekstradimin në emër të Prokurores së Përkohshme të Përgjithshme”, thuhej në një njoftim të organit qendror të akuzës në atë kohë.Në këtë situatë topi ngeli krejtësisht në fushën e ministres së Drejtësisë, personi i fundit dhe përgjegjësi kryesor i këtij ekstradimi të jashtëligjshëm, pasi pavarësisht se çfarë “gabimi” kishte bërë prokuroria e Përgjithshme, pa firmën e saj ekstradimi nuk mund të kryhej kurrë.Në daljen e saj të parë publike për këtë çështje, ministrja e Drejtësisë Etilda Gjonaj, në një interviste për gazetarin Blendi Fevziu, pranoi aktin, por shtoi se institucioni i saj nuk kishte dijeni për hetimin e Nezar Seitit në Shqipëri.Por edhe sikur ta marrim të mirëqenë, që ministria nuk ka lexuar dhe as nuk ka dëgjuar dhjetëra lajmet e dhëna në media për hetimin shqiptar që po i bëhej Seitit nga Krimet e Rënda, organi i akuzës (Krimet e Rënda) i është përgjigjur me jo me një, por dy shkresa Drejtorisë së Burgjeve, ku i konfirmon faktin se ai është nën hetim dhe sipas ligjit nuk mund të ekstradohet, deri në mbyllje të tij. Duhet theksuar se burgjet janë pjesë integrale dhe në varësi direkte të ministrisë, që drejton Gjonaj.Në këtë betejë për gjetjen e “fajtorit”, Partia Demokratike akuzoi se e gjitha kjo u organizua për të bllokuar dosjen “Tahiri”. Enkeleid Alibeaj publiko edhe një dokument, që vërteton se Ministria e Drejtësisë ka qenë në dijeni, të hetimit të Seitit në Shqipëri, pasi janë njoftuar burgjet.Është pikërisht ekzistenca e këtij dokumenti, që në mbrojtjen e vetvetes gjatë interpelacës së djeshme, e detyroi ministren Gjonaj, që në vend që të shpjegonte se përse kishte shkelur ligjin në mënyrë kaq flagrante, zgjodhi rrugën e kundërsulmit politik.Mjafton ky dokument, që ministrja të mendojë seriozisht, për atë që i tha deputeti Alibej; Burgun 313.

    Image

    Mesazhi i Edi Ramës, për “financierin” dhe këdo që ka në dorë fatin e TahiritPasi fillimisht Edi Rama e flaku “drurin e shtrembër” Saimir Tahiri, ky i fundit i dërgoi një mesazh publik; nuk keni parë gjë akoma.Nuk dihet se çfarë ndodhi më pas në nëntokë, mes Ramës, Gaz Demit, Olsi Ramës dhe Tahirit, por fakt është se kryeministri jo vetëm ndryshoi qëndrim 100% ndaj çështjes Tahiri, por edhe nisi një sërë lëvizjesh të forta, mes të cilave ra në sy emërimi gati me përdhunë i prokurores së Përgjithshme të Përkohshme. Pas kësaj duke kontrolluar edhe ministrinë e Drejtësisë, nëpërmjet një kukulle të vendosur prej tij aty, Rama do ta kishte më të lehtë që të shpëtonte Tahirin, ose më saktë vetveten.Ka dy momente, në historinë dhe skandalin e ekstradimit të “financierit”.Vetë ministria Gjonaj, deputetë dhe qeveritarë të PS-së, të mbështetur fort edhe nga një grup analistësh, pretendojnë se nuk është bërë ndonjë qamet i madh, pasi “financieri” edhe në duart e antimafies italiane, mund të tregojë (madje, edhe më shumë) ato që kishte për të thënë, përpara prokurorëve të Krimeve të Rënda.Kjo alibi bie sepse faktikisht në Katania, Nazer Seitit, në kuadër të gjithë grupit “Habilaj” i është mbyllur çështja dhe është çuar në gjykatë. Në këtë hetim të mbyllur, roli i Saimir Tahiri nuk është përfshirë. Çështja e tij po hetohet pikërisht në Tiranë dhe heqja më përdhunë e të vetmit dëshmitar kyç nga duart e prokurorëve të Krimeve të Rënda, do të thotë që kjo çështje në mos është drejt mbylljes, shtyhet për në kalendat greke.Momenti i dytë dhe më i rëndësishëm është mesazhi, që i dhanë Seitit Rama dhe kompani. Sipas burimeve të sigurta, “financieri” kishte filluar të ndryshonte qëndrimin refuzues përball prokurorëve dhe ishte në prag të një marrëveshje, që të rrëfehej me hollësi për veprimtarinë dhe lidhjet e grupit, veçanërisht me kupolën e ministrisë së Brendshme.Por ekstardimi i tij duke shkelur hapur çdo ligj, në mënyrë të papritur, pa dijeninë as të të arrestuarit dhe as të avokatit të tij, i dha atij mesazhin se sa të fuqishëm janë ata që mbrojnë Tahirin dhe të tjerë. Është normale në logjikën e një anëtari të një organizate kriminale, që në këto kushte të hidhet nga më i forti.Edi Rama dhe Saimir Tahiri ja treguan qartë, se ata janë më të fuqishëm se prokurorët e Krimeve të Rënda, madje edhe mbi ligjin dhe kushtetutën.Vetëm çuarja deri në fund e hetimit për shkeljen e hapur të ligjit nga ministria e Drejtësisë, jep shanse që të zbulohen ndonjë herë, edhe prapaskenat e këtij veprimi të guximshëm të ministres Gjonaj, në kuadër të një plani për të mbrojtur me çdo kusht Saimir Tahirin.Nëse “financier” ishte çelësi për fatin e këtij të fundit, Tahiri është kyçi i vetëm tani për tani, për fatin e Edi Ramës në çështjen e projektit politik; Kanabismi total të Shqipërisë, dhe jo vetëm…

    Image


    Ekstradimi i Nezar Seitit është bërë me urdhër të kryeministrit Rama, kurse firmën e ka hedhur si “kamikaze”, ministrja e Drejtësisë. Sipas tij, ekstradimi u firmos në mënyrë që financieri i drogës të mos ishte në Shqipëri, pasi kishte vendosur të fliste e të tregonte emra, ku pritej të dilte si më nga kryesorët, ai i Saimir Tahirit.

    Por si është e vërteta e këtij skandali, për të cilin është hapur një hetim nga prokuroria e Përgjithshme vetëm pas bërjes publik, si dhe duke filluar edhe që nga dita e djeshme ka edhe një kallëzim penal nga deputeti Alibeaj?

    Image

    RetrospektivëPas një hetimi dhe përgjimi gjigant që zgjati rreth 5 vite, prokurorët e antimafias së Katanias, arrestuan më 16 tetor 2017 Moisi Habilajn, dy shqiptarë të tjerë dhe katër italianë, të gjithë anëtarë të organizatës së narkotrafikut “Habilaj”.Njëkohësisht u lëshuan urdhër-arresti dhe për katër anëtarë të tjerë në mungesë, mes tyre dhe Nezar Seiti, i njohur si “financier” i Habilajve, njëkohësisht dhe kunati i tyre. Menjëherë pas publikimit të përgjimeve në këtë çështje u përfshi, edhe ish-ministri Saimir Tahiri, (edhe kushëri i Habilajve), për të cilin nisi procedimi penal nga prokuroria e Krimeve të Rënda në Tiranë..

    Image

    Të shpëtojmë Tahirin me çdo kusht.

    Më 22 nëntor, Gjykata e Apelit të Krimeve të Rënda hodhi poshtë kërkesën e Nezar Seitit, për të zbutur masën e arrestit me burg. Pas lirimit edhe të Orest Sotës (I kapur në flagrancë me 863 mijë euro, që dyshoheshin se ishin të Tahirit dhe dy patenta skafesh po të ish-ministrit), Nezar Seiti, mbeti i vetmi i arrestuar dhe nën hetim nga Prokuroria e Krimeve të Rënda në Shqipëri, për çështjen “Tahiri”.Ky personazh ishte njëkohësisht edhe pika më e fortë, për zbardhjen e aktivitetit të këtij grupi brenda territorit tone. Ai është në dijeni të paktën sipas përgjimeve të antimafies, për lidhjet e Habilajve me ministrin Saimir Tahiri dhe krerët e lartë të policisë në qarqe dhe Tiranë, si dhe për lëvrimin e shumave të mëdha të eurove në drejtim të ish-ministrit, për fushatën zgjedhore, apo për familjen e tij, në kesh e dhurata të shtrenjta.Por “papritur”, natën edhe pa dijeninë e avokatit dhe të të arrestuarit më 25 janar 2018, policia rrëmbeu me rrobat e trupit Nezar Seitin dhe e nisën urgjentisht për në Itali. Ky është moment i shkeljes në mënyrë flagrante të nenin 419 të Kodit, të Procedurës Penale.Sipas Kodit Penal, ekstradimi lejohet vetëm mbi bazën e një kërkese drejtuar Ministrisë së Drejtësisë. Kjo kërkesë shoqërohet, me të gjithë dokumentacionin e nevojshëm. Dokumenti më i rëndësishëm në këtë dosje duhet të jetë ai që provon mungesën e hetimeve apo gjykimeve në Shqipëri, të personit që do të ekstradohet.Është pikërisht Prokuroria e Përgjithshme që duhet të sigurojë të gjithë dokumentet e nevojshme, që vërtetojnë se personi nuk është nën hetim dhe vetëm kështu mund të ekstradohet në llogari të drejtësisë italiane. Por kjo gjë nuk kishte si të ndodhte pas vendimit të gjykatës së Krimeve të Rënda, i nxjerrë në datën 8 Nëntor 2017.Menjëherë pas daljes së lajmit se “financier” i Habilajve dhe i vetmi dëshmitar kyç i prokurorisë së Krimeve të Rënda, në dijeni të plotë të implikimit të Saimir Tahirit në trafikun e kësaj organizate, u ngrit një furtunë e vërtetë për këtë skandal, nga media dhe opozita.

    Image

    Guximi i çartur, i ministres Gjonaj

    Në këto kushte më 26 janar 2018, kryeprokurorja e përkohshme Arta Marku pranoi se ekstradimi i Seitit ishte bërë në shkelje të ligjit. Pranoi pra, një pjesë të fajit dhe u detyrua të hap një hetim për çështjen.“Drejtoria e Marrëdhënieve Juridiksionale me Jashtë nën varësinë e saj nuk e dinte që një tjetër njësi nën varësinë e Markut, Prokuroria e Krimeve të Rënda, po hetonte Seitin, ndaj kishte autorizuar ekstradimin në emër të Prokurores së Përkohshme të Përgjithshme”, thuhej në një njoftim të organit qendror të akuzës në atë kohë.Në këtë situatë topi ngeli krejtësisht në fushën e ministres së Drejtësisë, personi i fundit dhe përgjegjësi kryesor i këtij ekstradimi të jashtëligjshëm, pasi pavarësisht se çfarë “gabimi” kishte bërë prokuroria e Përgjithshme, pa firmën e saj ekstradimi nuk mund të kryhej kurrë.Në daljen e saj të parë publike për këtë çështje, ministrja e Drejtësisë Etilda Gjonaj, në një interviste për gazetarin Blendi Fevziu, pranoi aktin, por shtoi se institucioni i saj nuk kishte dijeni për hetimin e Nezar Seitit në Shqipëri.Por edhe sikur ta marrim të mirëqenë, që ministria nuk ka lexuar dhe as nuk ka dëgjuar dhjetëra lajmet e dhëna në media për hetimin shqiptar që po i bëhej Seitit nga Krimet e Rënda, organi i akuzës (Krimet e Rënda) i është përgjigjur me jo me një, por dy shkresa Drejtorisë së Burgjeve, ku i konfirmon faktin se ai është nën hetim dhe sipas ligjit nuk mund të ekstradohet, deri në mbyllje të tij. Duhet theksuar se burgjet janë pjesë integrale dhe në varësi direkte të ministrisë, që drejton Gjonaj.Në këtë betejë për gjetjen e “fajtorit”, Partia Demokratike akuzoi se e gjitha kjo u organizua për të bllokuar dosjen “Tahiri”. Enkeleid Alibeaj publiko edhe një dokument, që vërteton se Ministria e Drejtësisë ka qenë në dijeni, të hetimit të Seitit në Shqipëri, pasi janë njoftuar burgjet.Është pikërisht ekzistenca e këtij dokumenti, që në mbrojtjen e vetvetes gjatë interpelacës së djeshme, e detyroi ministren Gjonaj, që në vend që të shpjegonte se përse kishte shkelur ligjin në mënyrë kaq flagrante, zgjodhi rrugën e kundërsulmit politik.Mjafton ky dokument, që ministrja të mendojë seriozisht, për atë që i tha deputeti Alibej; Burgun 313.

    Image

    Mesazhi i Edi Ramës, për “financierin” dhe këdo që ka në dorë fatin e TahiritPasi fillimisht Edi Rama e flaku “drurin e shtrembër” Saimir Tahiri, ky i fundit i dërgoi një mesazh publik; nuk keni parë gjë akoma.Nuk dihet se çfarë ndodhi më pas në nëntokë, mes Ramës, Gaz Demit, Olsi Ramës dhe Tahirit, por fakt është se kryeministri jo vetëm ndryshoi qëndrim 100% ndaj çështjes Tahiri, por edhe nisi një sërë lëvizjesh të forta, mes të cilave ra në sy emërimi gati me përdhunë i prokurores së Përgjithshme të Përkohshme. Pas kësaj duke kontrolluar edhe ministrinë e Drejtësisë, nëpërmjet një kukulle të vendosur prej tij aty, Rama do ta kishte më të lehtë që të shpëtonte Tahirin, ose më saktë vetveten.Ka dy momente, në historinë dhe skandalin e ekstradimit të “financierit”.Vetë ministria Gjonaj, deputetë dhe qeveritarë të PS-së, të mbështetur fort edhe nga një grup analistësh, pretendojnë se nuk është bërë ndonjë qamet i madh, pasi “financieri” edhe në duart e antimafies italiane, mund të tregojë (madje, edhe më shumë) ato që kishte për të thënë, përpara prokurorëve të Krimeve të Rënda.Kjo alibi bie sepse faktikisht në Katania, Nazer Seitit, në kuadër të gjithë grupit “Habilaj” i është mbyllur çështja dhe është çuar në gjykatë. Në këtë hetim të mbyllur, roli i Saimir Tahiri nuk është përfshirë. Çështja e tij po hetohet pikërisht në Tiranë dhe heqja më përdhunë e të vetmit dëshmitar kyç nga duart e prokurorëve të Krimeve të Rënda, do të thotë që kjo çështje në mos është drejt mbylljes, shtyhet për në kalendat greke.Momenti i dytë dhe më i rëndësishëm është mesazhi, që i dhanë Seitit Rama dhe kompani. Sipas burimeve të sigurta, “financieri” kishte filluar të ndryshonte qëndrimin refuzues përball prokurorëve dhe ishte në prag të një marrëveshje, që të rrëfehej me hollësi për veprimtarinë dhe lidhjet e grupit, veçanërisht me kupolën e ministrisë së Brendshme.Por ekstardimi i tij duke shkelur hapur çdo ligj, në mënyrë të papritur, pa dijeninë as të të arrestuarit dhe as të avokatit të tij, i dha atij mesazhin se sa të fuqishëm janë ata që mbrojnë Tahirin dhe të tjerë. Është normale në logjikën e një anëtari të një organizate kriminale, që në këto kushte të hidhet nga më i forti.Edi Rama dhe Saimir Tahiri ja treguan qartë, se ata janë më të fuqishëm se prokurorët e Krimeve të Rënda, madje edhe mbi ligjin dhe kushtetutën.Vetëm çuarja deri në fund e hetimit për shkeljen e hapur të ligjit nga ministria e Drejtësisë, jep shanse që të zbulohen ndonjë herë, edhe prapaskenat e këtij veprimi të guximshëm të ministres Gjonaj, në kuadër të një plani për të mbrojtur me çdo kusht Saimir Tahirin.Nëse “financier” ishte çelësi për fatin e këtij të fundit, Tahiri është kyçi i vetëm tani për tani, për fatin e Edi Ramës në çështjen e projektit politik; Kanabismi total të Shqipërisë, dhe jo vetëm…

    Image


    Ekstradimi i Nezar Seitit është bërë me urdhër të kryeministrit Rama, kurse firmën e ka hedhur si “kamikaze”, ministrja e Drejtësisë. Sipas tij, ekstradimi u firmos në mënyrë që financieri i drogës të mos ishte në Shqipëri, pasi kishte vendosur të fliste e të tregonte emra, ku pritej të dilte si më nga kryesorët, ai i Saimir Tahirit.

    Por si është e vërteta e këtij skandali, për të cilin është hapur një hetim nga prokuroria e Përgjithshme vetëm pas bërjes publik, si dhe duke filluar edhe që nga dita e djeshme ka edhe një kallëzim penal nga deputeti Alibeaj?

    Image

    RetrospektivëPas një hetimi dhe përgjimi gjigant që zgjati rreth 5 vite, prokurorët e antimafias së Katanias, arrestuan më 16 tetor 2017 Moisi Habilajn, dy shqiptarë të tjerë dhe katër italianë, të gjithë anëtarë të organizatës së narkotrafikut “Habilaj”.Njëkohësisht u lëshuan urdhër-arresti dhe për katër anëtarë të tjerë në mungesë, mes tyre dhe Nezar Seiti, i njohur si “financier” i Habilajve, njëkohësisht dhe kunati i tyre. Menjëherë pas publikimit të përgjimeve në këtë çështje u përfshi, edhe ish-ministri Saimir Tahiri, (edhe kushëri i Habilajve), për të cilin nisi procedimi penal nga prokuroria e Krimeve të Rënda në Tiranë..

    Image

    Të shpëtojmë Tahirin me çdo kusht.

    Më 22 nëntor, Gjykata e Apelit të Krimeve të Rënda hodhi poshtë kërkesën e Nezar Seitit, për të zbutur masën e arrestit me burg. Pas lirimit edhe të Orest Sotës (I kapur në flagrancë me 863 mijë euro, që dyshoheshin se ishin të Tahirit dhe dy patenta skafesh po të ish-ministrit), Nezar Seiti, mbeti i vetmi i arrestuar dhe nën hetim nga Prokuroria e Krimeve të Rënda në Shqipëri, për çështjen “Tahiri”.Ky personazh ishte njëkohësisht edhe pika më e fortë, për zbardhjen e aktivitetit të këtij grupi brenda territorit tone. Ai është në dijeni të paktën sipas përgjimeve të antimafies, për lidhjet e Habilajve me ministrin Saimir Tahiri dhe krerët e lartë të policisë në qarqe dhe Tiranë, si dhe për lëvrimin e shumave të mëdha të eurove në drejtim të ish-ministrit, për fushatën zgjedhore, apo për familjen e tij, në kesh e dhurata të shtrenjta.Por “papritur”, natën edhe pa dijeninë e avokatit dhe të të arrestuarit më 25 janar 2018, policia rrëmbeu me rrobat e trupit Nezar Seitin dhe e nisën urgjentisht për në Itali. Ky është moment i shkeljes në mënyrë flagrante të nenin 419 të Kodit, të Procedurës Penale.Sipas Kodit Penal, ekstradimi lejohet vetëm mbi bazën e një kërkese drejtuar Ministrisë së Drejtësisë. Kjo kërkesë shoqërohet, me të gjithë dokumentacionin e nevojshëm. Dokumenti më i rëndësishëm në këtë dosje duhet të jetë ai që provon mungesën e hetimeve apo gjykimeve në Shqipëri, të personit që do të ekstradohet.Është pikërisht Prokuroria e Përgjithshme që duhet të sigurojë të gjithë dokumentet e nevojshme, që vërtetojnë se personi nuk është nën hetim dhe vetëm kështu mund të ekstradohet në llogari të drejtësisë italiane. Por kjo gjë nuk kishte si të ndodhte pas vendimit të gjykatës së Krimeve të Rënda, i nxjerrë në datën 8 Nëntor 2017.Menjëherë pas daljes së lajmit se “financier” i Habilajve dhe i vetmi dëshmitar kyç i prokurorisë së Krimeve të Rënda, në dijeni të plotë të implikimit të Saimir Tahirit në trafikun e kësaj organizate, u ngrit një furtunë e vërtetë për këtë skandal, nga media dhe opozita.

    Image

    Guximi i çartur, i ministres Gjonaj

    Në këto kushte më 26 janar 2018, kryeprokurorja e përkohshme Arta Marku pranoi se ekstradimi i Seitit ishte bërë në shkelje të ligjit. Pranoi pra, një pjesë të fajit dhe u detyrua të hap një hetim për çështjen.“Drejtoria e Marrëdhënieve Juridiksionale me Jashtë nën varësinë e saj nuk e dinte që një tjetër njësi nën varësinë e Markut, Prokuroria e Krimeve të Rënda, po hetonte Seitin, ndaj kishte autorizuar ekstradimin në emër të Prokurores së Përkohshme të Përgjithshme”, thuhej në një njoftim të organit qendror të akuzës në atë kohë.Në këtë situatë topi ngeli krejtësisht në fushën e ministres së Drejtësisë, personi i fundit dhe përgjegjësi kryesor i këtij ekstradimi të jashtëligjshëm, pasi pavarësisht se çfarë “gabimi” kishte bërë prokuroria e Përgjithshme, pa firmën e saj ekstradimi nuk mund të kryhej kurrë.Në daljen e saj të parë publike për këtë çështje, ministrja e Drejtësisë Etilda Gjonaj, në një interviste për gazetarin Blendi Fevziu, pranoi aktin, por shtoi se institucioni i saj nuk kishte dijeni për hetimin e Nezar Seitit në Shqipëri.Por edhe sikur ta marrim të mirëqenë, që ministria nuk ka lexuar dhe as nuk ka dëgjuar dhjetëra lajmet e dhëna në media për hetimin shqiptar që po i bëhej Seitit nga Krimet e Rënda, organi i akuzës (Krimet e Rënda) i është përgjigjur me jo me një, por dy shkresa Drejtorisë së Burgjeve, ku i konfirmon faktin se ai është nën hetim dhe sipas ligjit nuk mund të ekstradohet, deri në mbyllje të tij. Duhet theksuar se burgjet janë pjesë integrale dhe në varësi direkte të ministrisë, që drejton Gjonaj.Në këtë betejë për gjetjen e “fajtorit”, Partia Demokratike akuzoi se e gjitha kjo u organizua për të bllokuar dosjen “Tahiri”. Enkeleid Alibeaj publiko edhe një dokument, që vërteton se Ministria e Drejtësisë ka qenë në dijeni, të hetimit të Seitit në Shqipëri, pasi janë njoftuar burgjet.Është pikërisht ekzistenca e këtij dokumenti, që në mbrojtjen e vetvetes gjatë interpelacës së djeshme, e detyroi ministren Gjonaj, që në vend që të shpjegonte se përse kishte shkelur ligjin në mënyrë kaq flagrante, zgjodhi rrugën e kundërsulmit politik.Mjafton ky dokument, që ministrja të mendojë seriozisht, për atë që i tha deputeti Alibej; Burgun 313.

    Image

    Mesazhi i Edi Ramës, për “financierin” dhe këdo që ka në dorë fatin e TahiritPasi fillimisht Edi Rama e flaku “drurin e shtrembër” Saimir Tahiri, ky i fundit i dërgoi një mesazh publik; nuk keni parë gjë akoma.Nuk dihet se çfarë ndodhi më pas në nëntokë, mes Ramës, Gaz Demit, Olsi Ramës dhe Tahirit, por fakt është se kryeministri jo vetëm ndryshoi qëndrim 100% ndaj çështjes Tahiri, por edhe nisi një sërë lëvizjesh të forta, mes të cilave ra në sy emërimi gati me përdhunë i prokurores së Përgjithshme të Përkohshme. Pas kësaj duke kontrolluar edhe ministrinë e Drejtësisë, nëpërmjet një kukulle të vendosur prej tij aty, Rama do ta kishte më të lehtë që të shpëtonte Tahirin, ose më saktë vetveten.Ka dy momente, në historinë dhe skandalin e ekstradimit të “financierit”.Vetë ministria Gjonaj, deputetë dhe qeveritarë të PS-së, të mbështetur fort edhe nga një grup analistësh, pretendojnë se nuk është bërë ndonjë qamet i madh, pasi “financieri” edhe në duart e antimafies italiane, mund të tregojë (madje, edhe më shumë) ato që kishte për të thënë, përpara prokurorëve të Krimeve të Rënda.Kjo alibi bie sepse faktikisht në Katania, Nazer Seitit, në kuadër të gjithë grupit “Habilaj” i është mbyllur çështja dhe është çuar në gjykatë. Në këtë hetim të mbyllur, roli i Saimir Tahiri nuk është përfshirë. Çështja e tij po hetohet pikërisht në Tiranë dhe heqja më përdhunë e të vetmit dëshmitar kyç nga duart e prokurorëve të Krimeve të Rënda, do të thotë që kjo çështje në mos është drejt mbylljes, shtyhet për në kalendat greke.Momenti i dytë dhe më i rëndësishëm është mesazhi, që i dhanë Seitit Rama dhe kompani. Sipas burimeve të sigurta, “financieri” kishte filluar të ndryshonte qëndrimin refuzues përball prokurorëve dhe ishte në prag të një marrëveshje, që të rrëfehej me hollësi për veprimtarinë dhe lidhjet e grupit, veçanërisht me kupolën e ministrisë së Brendshme.Por ekstardimi i tij duke shkelur hapur çdo ligj, në mënyrë të papritur, pa dijeninë as të të arrestuarit dhe as të avokatit të tij, i dha atij mesazhin se sa të fuqishëm janë ata që mbrojnë Tahirin dhe të tjerë. Është normale në logjikën e një anëtari të një organizate kriminale, që në këto kushte të hidhet nga më i forti.Edi Rama dhe Saimir Tahiri ja treguan qartë, se ata janë më të fuqishëm se prokurorët e Krimeve të Rënda, madje edhe mbi ligjin dhe kushtetutën.Vetëm çuarja deri në fund e hetimit për shkeljen e hapur të ligjit nga ministria e Drejtësisë, jep shanse që të zbulohen ndonjë herë, edhe prapaskenat e këtij veprimi të guximshëm të ministres Gjonaj, në kuadër të një plani për të mbrojtur me çdo kusht Saimir Tahirin.Nëse “financier” ishte çelësi për fatin e këtij të fundit, Tahiri është kyçi i vetëm tani për tani, për fatin e Edi Ramës në çështjen e projektit politik; Kanabismi total të Shqipërisë, dhe jo vetëm…

    Image

    Ekstradimi i Nezar Seitit është bërë me urdhër të kryeministrit Rama, kurse firmën e ka hedhur si “kamikaze”, ministrja e Drejtësisë. Sipas tij, ekstradimi u firmos në mënyrë që financieri i drogës të mos ishte në Shqipëri, pasi kishte vendosur të fliste e të tregonte emra, ku pritej të dilte si më nga kryesorët, ai i Saimir Tahirit.Por si është e vërteta e këtij skandali, për të cilin është hapur një hetim nga prokuroria e Përgjithshme vetëm pas bërjes publik, si dhe duke filluar edhe që nga dita e djeshme ka edhe një kallëzim penal nga deputeti Alibeaj?

    Image

    RetrospektivëPas një hetimi dhe përgjimi gjigant që zgjati rreth 5 vite, prokurorët e antimafias së Katanias, arrestuan më 16 tetor 2017 Moisi Habilajn, dy shqiptarë të tjerë dhe katër italianë, të gjithë anëtarë të organizatës së narkotrafikut “Habilaj”.Njëkohësisht u lëshuan urdhër-arresti dhe për katër anëtarë të tjerë në mungesë, mes tyre dhe Nezar Seiti, i njohur si “financier” i Habilajve, njëkohësisht dhe kunati i tyre. Menjëherë pas publikimit të përgjimeve në këtë çështje u përfshi, edhe ish-ministri Saimir Tahiri, (edhe kushëri i Habilajve), për të cilin nisi procedimi penal nga prokuroria e Krimeve të Rënda në Tiranë.Gjatë një operacioni anti-drogë të prokurorisë, vetëm 3 ditë më vonë, më 19 tetor, Nezar Seiti u arrestua në Babicë të Vlorës në flagrancë, pasi grupit ju kap, edhe 4,5 tonë kanabis.Kështu Prokuroria e Krimeve të Rënda nisi menjëherë hetimin për një vepër të rëndë penale, si ajo e grupit të organizuar të kultivimit dhe trafikimit të drogës në territorin e Shqipërisë.Vini re! Pavarësisht se bëhet fjalë për të njëjtën organizatë, prokuroria shqiptare nisi një hetim tjetër për veprimtarinë e saj në vendin tonë, ku si i dyshuar për implikim ishte edhe ish-ministri Tahiri, ish-drejtori i policisë Vlorë Jaeld Çela dhe një numër drejtuesish të uniformave blu.Pikërisht për këtë, ndaj Seitit u dha edhe masa e sigurisë, “arrest me 20 ditë burg” edhe pse paralelisht ai ishte i kërkuar nga prokuroria italiane. Gjithashtu në datën 8 nëntor 2017, Gjykata e Krimeve të Rënda vendosi ashpërsimin e masës së arrestit, nga “arrest me 20 ditë burg”, në “arrest me burg pa afat”.Është pikërisht ky vendim, bazuar në nenin 419 të Kodit të Procedurës Penale, që ndalon ekstradimin e çdo personi, që është aktualisht nën hetim për krim të kryera në territorin e Republikës së Shqipërisë. Pra çdo lloj tentative apo kërkese ekstradimi, përfshi edhe atë drejt Italisë, cilësohej e bllokuar, deri sa të përfundonin hetimet në Shqipëri.

    Image

    Të shpëtojmë Tahirin me çdo kushtMë 22 nëntor, Gjykata e Apelit të Krimeve të Rënda hodhi poshtë kërkesën e Nezar Seitit, për të zbutur masën e arrestit me burg. Pas lirimit edhe të Orest Sotës (I kapur në flagrancë me 863 mijë euro, që dyshoheshin se ishin të Tahirit dhe dy patenta skafesh po të ish-ministrit), Nezar Seiti, mbeti i vetmi i arrestuar dhe nën hetim nga Prokuroria e Krimeve të Rënda në Shqipëri, për çështjen “Tahiri”.Ky personazh ishte njëkohësisht edhe pika më e fortë, për zbardhjen e aktivitetit të këtij grupi brenda territorit tone. Ai është në dijeni të paktën sipas përgjimeve të antimafies, për lidhjet e Habilajve me ministrin Saimir Tahiri dhe krerët e lartë të policisë në qarqe dhe Tiranë, si dhe për lëvrimin e shumave të mëdha të eurove në drejtim të ish-ministrit, për fushatën zgjedhore, apo për familjen e tij, në kesh e dhurata të shtrenjta.Por “papritur”, natën edhe pa dijeninë e avokatit dhe të të arrestuarit më 25 janar 2018, policia rrëmbeu me rrobat e trupit Nezar Seitin dhe e nisën urgjentisht për në Itali. Ky është moment i shkeljes në mënyrë flagrante të nenin 419 të Kodit, të Procedurës Penale.Sipas Kodit Penal, ekstradimi lejohet vetëm mbi bazën e një kërkese drejtuar Ministrisë së Drejtësisë. Kjo kërkesë shoqërohet, me të gjithë dokumentacionin e nevojshëm. Dokumenti më i rëndësishëm në këtë dosje duhet të jetë ai që provon mungesën e hetimeve apo gjykimeve në Shqipëri, të personit që do të ekstradohet.Është pikërisht Prokuroria e Përgjithshme që duhet të sigurojë të gjithë dokumentet e nevojshme, që vërtetojnë se personi nuk është nën hetim dhe vetëm kështu mund të ekstradohet në llogari të drejtësisë italiane. Por kjo gjë nuk kishte si të ndodhte pas vendimit të gjykatës së Krimeve të Rënda, i nxjerrë në datën 8 Nëntor 2017.Menjëherë pas daljes së lajmit se “financier” i Habilajve dhe i vetmi dëshmitar kyç i prokurorisë së Krimeve të Rënda, në dijeni të plotë të implikimit të Saimir Tahirit në trafikun e kësaj organizate, u ngrit një furtunë e vërtetë për këtë skandal, nga media dhe opozita.

    Image

    Guximi i çartur, i ministres GjonajNë këto kushte më 26 janar 2018, kryeprokurorja e përkohshme Arta Marku pranoi se ekstradimi i Seitit ishte bërë në shkelje të ligjit. Pranoi pra, një pjesë të fajit dhe u detyrua të hap një hetim për çështjen.“Drejtoria e Marrëdhënieve Juridiksionale me Jashtë nën varësinë e saj nuk e dinte që një tjetër njësi nën varësinë e Markut, Prokuroria e Krimeve të Rënda, po hetonte Seitin, ndaj kishte autorizuar ekstradimin në emër të Prokurores së Përkohshme të Përgjithshme”, thuhej në një njoftim të organit qendror të akuzës në atë kohë.Në këtë situatë topi ngeli krejtësisht në fushën e ministres së Drejtësisë, personi i fundit dhe përgjegjësi kryesor i këtij ekstradimi të jashtëligjshëm, pasi pavarësisht se çfarë “gabimi” kishte bërë prokuroria e Përgjithshme, pa firmën e saj ekstradimi nuk mund të kryhej kurrë.Në daljen e saj të parë publike për këtë çështje, ministrja e Drejtësisë Etilda Gjonaj, në një interviste për gazetarin Blendi Fevziu, pranoi aktin, por shtoi se institucioni i saj nuk kishte dijeni për hetimin e Nezar Seitit në Shqipëri.Por edhe sikur ta marrim të mirëqenë, që ministria nuk ka lexuar dhe as nuk ka dëgjuar dhjetëra lajmet e dhëna në media për hetimin shqiptar që po i bëhej Seitit nga Krimet e Rënda, organi i akuzës (Krimet e Rënda) i është përgjigjur me jo me një, por dy shkresa Drejtorisë së Burgjeve, ku i konfirmon faktin se ai është nën hetim dhe sipas ligjit nuk mund të ekstradohet, deri në mbyllje të tij. Duhet theksuar se burgjet janë pjesë integrale dhe në varësi direkte të ministrisë, që drejton Gjonaj.Në këtë betejë për gjetjen e “fajtorit”, Partia Demokratike akuzoi se e gjitha kjo u organizua për të bllokuar dosjen “Tahiri”. Enkeleid Alibeaj publiko edhe një dokument, që vërteton se Ministria e Drejtësisë ka qenë në dijeni, të hetimit të Seitit në Shqipëri, pasi janë njoftuar burgjet.Është pikërisht ekzistenca e këtij dokumenti, që në mbrojtjen e vetvetes gjatë interpelacës së djeshme, e detyroi ministren Gjonaj, që në vend që të shpjegonte se përse kishte shkelur ligjin në mënyrë kaq flagrante, zgjodhi rrugën e kundërsulmit politik.Mjafton ky dokument, që ministrja të mendojë seriozisht, për atë që i tha deputeti Alibej; Burgun 313.

    Image

    Mesazhi i Edi Ramës, për “financierin” dhe këdo që ka në dorë fatin e TahiritPasi fillimisht Edi Rama e flaku “drurin e shtrembër” Saimir Tahiri, ky i fundit i dërgoi një mesazh publik; nuk keni parë gjë akoma.Nuk dihet se çfarë ndodhi më pas në nëntokë, mes Ramës, Gaz Demit, Olsi Ramës dhe Tahirit, por fakt është se kryeministri jo vetëm ndryshoi qëndrim 100% ndaj çështjes Tahiri, por edhe nisi një sërë lëvizjesh të forta, mes të cilave ra në sy emërimi gati me përdhunë i prokurores së Përgjithshme të Përkohshme. Pas kësaj duke kontrolluar edhe ministrinë e Drejtësisë, nëpërmjet një kukulle të vendosur prej tij aty, Rama do ta kishte më të lehtë që të shpëtonte Tahirin, ose më saktë vetveten.Ka dy momente, në historinë dhe skandalin e ekstradimit të “financierit”.Vetë ministria Gjonaj, deputetë dhe qeveritarë të PS-së, të mbështetur fort edhe nga një grup analistësh, pretendojnë se nuk është bërë ndonjë qamet i madh, pasi “financieri” edhe në duart e antimafies italiane, mund të tregojë (madje, edhe më shumë) ato që kishte për të thënë, përpara prokurorëve të Krimeve të Rënda.Kjo alibi bie sepse faktikisht në Katania, Nazer Seitit, në kuadër të gjithë grupit “Habilaj” i është mbyllur çështja dhe është çuar në gjykatë. Në këtë hetim të mbyllur, roli i Saimir Tahiri nuk është përfshirë. Çështja e tij po hetohet pikërisht në Tiranë dhe heqja më përdhunë e të vetmit dëshmitar kyç nga duart e prokurorëve të Krimeve të Rënda, do të thotë që kjo çështje në mos është drejt mbylljes, shtyhet për në kalendat greke.Momenti i dytë dhe më i rëndësishëm është mesazhi, që i dhanë Seitit Rama dhe kompani. Sipas burimeve të sigurta, “financieri” kishte filluar të ndryshonte qëndrimin refuzues përball prokurorëve dhe ishte në prag të një marrëveshje, që të rrëfehej me hollësi për veprimtarinë dhe lidhjet e grupit, veçanërisht me kupolën e ministrisë së Brendshme.Por ekstardimi i tij duke shkelur hapur çdo ligj, në mënyrë të papritur, pa dijeninë as të të arrestuarit dhe as të avokatit të tij, i dha atij mesazhin se sa të fuqishëm janë ata që mbrojnë Tahirin dhe të tjerë. Është normale në logjikën e një anëtari të një organizate kriminale, që në këto kushte të hidhet nga më i forti.Edi Rama dhe Saimir Tahiri ja treguan qartë, se ata janë më të fuqishëm se prokurorët e Krimeve të Rënda, madje edhe mbi ligjin dhe kushtetutën.Vetëm çuarja deri në fund e hetimit për shkeljen e hapur të ligjit nga ministria e Drejtësisë, jep shanse që të zbulohen ndonjë herë, edhe prapaskenat e këtij veprimi të guximshëm të ministres Gjonaj, në kuadër të një plani për të mbrojtur me çdo kusht Saimir Tahirin.Nëse “financier” ishte çelësi për fatin e këtij të fundit, Tahiri është kyçi i vetëm tani për tani, për fatin e Edi Ramës në çështjen e projektit politik; Kanabismi total të Shqipërisë, dhe jo vetëm…

    Image

    Ekstradimi i Nezar Seitit është bërë me urdhër të kryeministrit Rama, kurse firmën e ka hedhur si “kamikaze”, ministrja e Drejtësisë. Sipas tij, ekstradimi u firmos në mënyrë që financieri i drogës të mos ishte në Shqipëri, pasi kishte vendosur të fliste e të tregonte emra, ku pritej të dilte si më nga kryesorët, ai i Saimir Tahirit.Por si është e vërteta e këtij skandali, për të cilin është hapur një hetim nga prokuroria e Përgjithshme vetëm pas bërjes publik, si dhe duke filluar edhe që nga dita e djeshme ka edhe një kallëzim penal nga deputeti Alibeaj?ImageRetrospektivëPas një hetimi dhe përgjimi gjigant që zgjati rreth 5 vite, prokurorët e antimafias së Katanias, arrestuan më 16 tetor 2017 Moisi Habilajn, dy shqiptarë të tjerë dhe katër italianë, të gjithë anëtarë të organizatës së narkotrafikut “Habilaj”.Njëkohësisht u lëshuan urdhër-arresti dhe për katër anëtarë të tjerë në mungesë, mes tyre dhe Nezar Seiti, i njohur si “financier” i Habilajve, njëkohësisht dhe kunati i tyre. Menjëherë pas publikimit të përgjimeve në këtë çështje u përfshi, edhe ish-ministri Saimir Tahiri, (edhe kushëri i Habilajve), për të cilin nisi procedimi penal nga prokuroria e Krimeve të Rënda në Tiranë.Gjatë një operacioni anti-drogë të prokurorisë, vetëm 3 ditë më vonë, më 19 tetor, Nezar Seiti u arrestua në Babicë të Vlorës në flagrancë, pasi grupit ju kap, edhe 4,5 tonë kanabis.Kështu Prokuroria e Krimeve të Rënda nisi menjëherë hetimin për një vepër të rëndë penale, si ajo e grupit të organizuar të kultivimit dhe trafikimit të drogës në territorin e Shqipërisë.Vini re! Pavarësisht se bëhet fjalë për të njëjtën organizatë, prokuroria shqiptare nisi një hetim tjetër për veprimtarinë e saj në vendin tonë, ku si i dyshuar për implikim ishte edhe ish-ministri Tahiri, ish-drejtori i policisë Vlorë Jaeld Çela dhe një numër drejtuesish të uniformave blu.Pikërisht për këtë, ndaj Seitit u dha edhe masa e sigurisë, “arrest me 20 ditë burg” edhe pse paralelisht ai ishte i kërkuar nga prokuroria italiane. Gjithashtu në datën 8 nëntor 2017, Gjykata e Krimeve të Rënda vendosi ashpërsimin e masës së arrestit, nga “arrest me 20 ditë burg”, në “arrest me burg pa afat”.Është pikërisht ky vendim, bazuar në nenin 419 të Kodit të Procedurës Penale, që ndalon ekstradimin e çdo personi, që është aktualisht nën hetim për krim të kryera në territorin e Republikës së Shqipërisë. Pra çdo lloj tentative apo kërkese ekstradimi, përfshi edhe atë drejt Italisë, cilësohej e bllokuar, deri sa të përfundonin hetimet në Shqipëri.ImageTë shpëtojmë Tahirin me çdo kushtMë 22 nëntor, Gjykata e Apelit të Krimeve të Rënda hodhi poshtë kërkesën e Nezar Seitit, për të zbutur masën e arrestit me burg. Pas lirimit edhe të Orest Sotës (I kapur në flagrancë me 863 mijë euro, që dyshoheshin se ishin të Tahirit dhe dy patenta skafesh po të ish-ministrit), Nezar Seiti, mbeti i vetmi i arrestuar dhe nën hetim nga Prokuroria e Krimeve të Rënda në Shqipëri, për çështjen “Tahiri”.Ky personazh ishte njëkohësisht edhe pika më e fortë, për zbardhjen e aktivitetit të këtij grupi brenda territorit tone. Ai është në dijeni të paktën sipas përgjimeve të antimafies, për lidhjet e Habilajve me ministrin Saimir Tahiri dhe krerët e lartë të policisë në qarqe dhe Tiranë, si dhe për lëvrimin e shumave të mëdha të eurove në drejtim të ish-ministrit, për fushatën zgjedhore, apo për familjen e tij, në kesh e dhurata të shtrenjta.Por “papritur”, natën edhe pa dijeninë e avokatit dhe të të arrestuarit më 25 janar 2018, policia rrëmbeu me rrobat e trupit Nezar Seitin dhe e nisën urgjentisht për në Itali. Ky është moment i shkeljes në mënyrë flagrante të nenin 419 të Kodit, të Procedurës Penale.Sipas Kodit Penal, ekstradimi lejohet vetëm mbi bazën e një kërkese drejtuar Ministrisë së Drejtësisë. Kjo kërkesë shoqërohet, me të gjithë dokumentacionin e nevojshëm. Dokumenti më i rëndësishëm në këtë dosje duhet të jetë ai që provon mungesën e hetimeve apo gjykimeve në Shqipëri, të personit që do të ekstradohet.Është pikërisht Prokuroria e Përgjithshme që duhet të sigurojë të gjithë dokumentet e nevojshme, që vërtetojnë se personi nuk është nën hetim dhe vetëm kështu mund të ekstradohet në llogari të drejtësisë italiane. Por kjo gjë nuk kishte si të ndodhte pas vendimit të gjykatës së Krimeve të Rënda, i nxjerrë në datën 8 Nëntor 2017.Menjëherë pas daljes së lajmit se “financier” i Habilajve dhe i vetmi dëshmitar kyç i prokurorisë së Krimeve të Rënda, në dijeni të plotë të implikimit të Saimir Tahirit në trafikun e kësaj organizate, u ngrit një furtunë e vërtetë për këtë skandal, nga media dhe opozita.ImageGuximi i çartur, i ministres GjonajNë këto kushte më 26 janar 2018, kryeprokurorja e përkohshme Arta Marku pranoi se ekstradimi i Seitit ishte bërë në shkelje të ligjit. Pranoi pra, një pjesë të fajit dhe u detyrua të hap një hetim për çështjen.“Drejtoria e Marrëdhënieve Juridiksionale me Jashtë nën varësinë e saj nuk e dinte që një tjetër njësi nën varësinë e Markut, Prokuroria e Krimeve të Rënda, po hetonte Seitin, ndaj kishte autorizuar ekstradimin në emër të Prokurores së Përkohshme të Përgjithshme”, thuhej në një njoftim të organit qendror të akuzës në atë kohë.Në këtë situatë topi ngeli krejtësisht në fushën e ministres së Drejtësisë, personi i fundit dhe përgjegjësi kryesor i këtij ekstradimi të jashtëligjshëm, pasi pavarësisht se çfarë “gabimi” kishte bërë prokuroria e Përgjithshme, pa firmën e saj ekstradimi nuk mund të kryhej kurrë.Në daljen e saj të parë publike për këtë çështje, ministrja e Drejtësisë Etilda Gjonaj, në një interviste për gazetarin Blendi Fevziu, pranoi aktin, por shtoi se institucioni i saj nuk kishte dijeni për hetimin e Nezar Seitit në Shqipëri.Por edhe sikur ta marrim të mirëqenë, që ministria nuk ka lexuar dhe as nuk ka dëgjuar dhjetëra lajmet e dhëna në media për hetimin shqiptar që po i bëhej Seitit nga Krimet e Rënda, organi i akuzës (Krimet e Rënda) i është përgjigjur me jo me një, por dy shkresa Drejtorisë së Burgjeve, ku i konfirmon faktin se ai është nën hetim dhe sipas ligjit nuk mund të ekstradohet, deri në mbyllje të tij. Duhet theksuar se burgjet janë pjesë integrale dhe në varësi direkte të ministrisë, që drejton Gjonaj.Në këtë betejë për gjetjen e “fajtorit”, Partia Demokratike akuzoi se e gjitha kjo u organizua për të bllokuar dosjen “Tahiri”. Enkeleid Alibeaj publiko edhe një dokument, që vërteton se Ministria e Drejtësisë ka qenë në dijeni, të hetimit të Seitit në Shqipëri, pasi janë njoftuar burgjet.Është pikërisht ekzistenca e këtij dokumenti, që në mbrojtjen e vetvetes gjatë interpelacës së djeshme, e detyroi ministren Gjonaj, që në vend që të shpjegonte se përse kishte shkelur ligjin në mënyrë kaq flagrante, zgjodhi rrugën e kundërsulmit politik.Mjafton ky dokument, që ministrja të mendojë seriozisht, për atë që i tha deputeti Alibej; Burgun 313.ImageMesazhi i Edi Ramës, për “financierin” dhe këdo që ka në dorë fatin e TahiritPasi fillimisht Edi Rama e flaku “drurin e shtrembër” Saimir Tahiri, ky i fundit i dërgoi një mesazh publik; nuk keni parë gjë akoma.Nuk dihet se çfarë ndodhi më pas në nëntokë, mes Ramës, Gaz Demit, Olsi Ramës dhe Tahirit, por fakt është se kryeministri jo vetëm ndryshoi qëndrim 100% ndaj çështjes Tahiri, por edhe nisi një sërë lëvizjesh të forta, mes të cilave ra në sy emërimi gati me përdhunë i prokurores së Përgjithshme të Përkohshme. Pas kësaj duke kontrolluar edhe ministrinë e Drejtësisë, nëpërmjet një kukulle të vendosur prej tij aty, Rama do ta kishte më të lehtë që të shpëtonte Tahirin, ose më saktë vetveten.Ka dy momente, në historinë dhe skandalin e ekstradimit të “financierit”.Vetë ministria Gjonaj, deputetë dhe qeveritarë të PS-së, të mbështetur fort edhe nga një grup analistësh, pretendojnë se nuk është bërë ndonjë qamet i madh, pasi “financieri” edhe në duart e antimafies italiane, mund të tregojë (madje, edhe më shumë) ato që kishte për të thënë, përpara prokurorëve të Krimeve të Rënda.Kjo alibi bie sepse faktikisht në Katania, Nazer Seitit, në kuadër të gjithë grupit “Habilaj” i është mbyllur çështja dhe është çuar në gjykatë. Në këtë hetim të mbyllur, roli i Saimir Tahiri nuk është përfshirë. Çështja e tij po hetohet pikërisht në Tiranë dhe heqja më përdhunë e të vetmit dëshmitar kyç nga duart e prokurorëve të Krimeve të Rënda, do të thotë që kjo çështje në mos është drejt mbylljes, shtyhet për në kalendat greke.Momenti i dytë dhe më i rëndësishëm është mesazhi, që i dhanë Seitit Rama dhe kompani. Sipas burimeve të sigurta, “financieri” kishte filluar të ndryshonte qëndrimin refuzues përball prokurorëve dhe ishte në prag të një marrëveshje, që të rrëfehej me hollësi për veprimtarinë dhe lidhjet e grupit, veçanërisht me kupolën e ministrisë së Brendshme.Por ekstardimi i tij duke shkelur hapur çdo ligj, në mënyrë të papritur, pa dijeninë as të të arrestuarit dhe as të avokatit të tij, i dha atij mesazhin se sa të fuqishëm janë ata që mbrojnë Tahirin dhe të tjerë. Është normale në logjikën e një anëtari të një organizate kriminale, që në këto kushte të hidhet nga më i forti.Edi Rama dhe Saimir Tahiri ja treguan qartë, se ata janë më të fuqishëm se prokurorët e Krimeve të Rënda, madje edhe mbi ligjin dhe kushtetutën.Vetëm çuarja deri në fund e hetimit për shkeljen e hapur të ligjit nga ministria e Drejtësisë, jep shanse që të zbulohen ndonjë herë, edhe prapaskenat e këtij veprimi të guximshëm të ministres Gjonaj, në kuadër të një plani për të mbrojtur me çdo kusht Saimir Tahirin.Nëse “financier” ishte çelësi për fatin e këtij të fundit, Tahiri është kyçi i vetëm tani për tani, për fatin e Edi Ramës në çështjen e projektit politik; Kanabismi total të Shqipërisë, dhe jo vetëm…Image

    Kategori
    Uncategorized

    Mos e prekni Gjergj Kastriotin, he ju thafshin krahet. 

    Mos e prekni Gjergj Kastriotin,

    he ju thafshin krahet.

    (Reagim) Albina Deda

    -As ne enderr nuk do kisha pare qe nje historian i vendit tim i “stolisur”me grada akademike e me superposte shteterore si Paskal Milo,

    nje ish i burgosur politik ne Kosove i cili keshillon Ramushin e madh
    si Halil Matoshi pa permendur te tjere monstra fatkeqe te tipit Mustafa Nano guxojne e vene dore ne Thembren e Akilit te krenarise tone nacionale qe jete te jeteve mban emrin Gjergj Kastrioti!

    Paskali i Palases himariote i denatyruar ne gen nga mbarsjet helene guxon çmendurisht te shkoje larg duke e nominuar heroin e sojit tone Iliro-dardan si sllav e serb!

    Ai thuthuqi Matoshi i cili pasi nuk pati sukses e vemendje ne krijimin e kombit “kosovar”del e apelon per largimin e Skenderbeut nga piedestali i Prishtines per ta zevendesuar me Vasa Çubrioloviçin.

    Jo si pjese e politikes por si nje zonje me gene shqiptare i bej thirrje qeverise,opozites dhe Akademise se Shkencave te distancohen ndaj Paskal Milos dhe deklaratave te tij sa mjerane aq dhe antikombetare.

    Po ashtu i drejtohem zotit Ramush Haradinaj te largoje nga zyra e tij Halil Matoshin.
    Te perdhosesh simbolet e kombit tend edhe ne Zaire e Bangladesh nuk ke vlere.
    Por kjo eshte orkester e vjeter me vegla moderne.
    Jane si njeri dhe tjetri te rekrutuar nga Beogradi.
    Te prekesh Skenderbeun eshte si te dhunosh Meken dhe Jeruzalemin shqiptar.
    Nuk jam njeri i dhunes por mjeke qe i qendroj stoike betimit te Hipokratit por nuk njoh limite kur preket qenja ime nacionale me emrin Skenderbe. AD

    Kategori
    Uncategorized

    Strasburgu: Pas Azemit, plani ishte të vritej Sali Berisha.

    Strasburgu: Pas Azemit, plani ishte të vritej Sali Berisha

    Zbardhen detaje të reja nga dosja e vrasjes shtetërore të Azem Hajdarit. Objektivi nuk ka qenë vetëm Azemi, por edhe Berisha që në atë kohë drejtonte opozitën. Plani do të ishte i njëjtë dhe se do të angazhoheshin strukturat shtetërore të krimit bashkë me Fatos Klosin.

    Dosja “Hajdari” ka qenë një nga çështjet më të bujshme si dhe një dosje voluminoze.

    Vrasja e Azem Hajdarit, është cilësuar si vrasja e shekullit të ‘20. Një çështje që ka një vendim të kaluar në dy shkallët e gjykatave, nëpërmjet të cilit janë dënuar katër vetë.

    Vrasja e Azem Hajdarit gjithnjë është cilësuar një vrasje politike. Jo sepse ai ka qenë deputet i Shqipërisë, për disa legjislatura, jo se ka qenë njeriu që ka kontribuar më shumë për rrëzimin e komunizmit dhe sjelljen e demokracisë, duke marrë dhe emrin Lideri i Dhjetorit, por se vrasja kishte motive politike.

    Pavarësisht se gjatë rrugës, për shkak dhe të aleancave fluide për hir të pushtetit, akuzat për vrasje politike të Azem Hajdarit u zbehën.

    Ajo që përmendet më pak është një vendim i Gjykatës së Strasburgut.

    Gjykata Europiane për të Drejtat e Njeriut ka konfirmuar se në Shqipëri ka patur një plan për vrasjen e Sali Berishës, në ngjarjet që pasuan ekzekutimin e deputetit demokrat, Azem Hajdari.

    Të dhënat kanë dalë në dritë në vendimin e zbardhur të gjykatës, që u dha fund shpresave të të dënuarve për vrasjen e Hajdarit mbrëmjen e 12 shtatorit 1998, të fitonin pafajësinë.

    Pikërisht, ekzistenca e një plani për vrasjen e Berishës gjykohet se është arsyeja kryesore për të cilën kryetari i Partisë Demokratike në atë kohë refuzoi të paraqitej si dëshmitar përpara gjykatave në Tiranë.

    Gjykata e Strasburgut ka vlerësuar edhe arsyet që e shtynë Berishën të mos u përgjigjej pozitivisht disa kërkesave të gjykatës së Tiranës për të qenë dëshmitar në gjykimin e të akuzuarve për vrasjen e Azem Hajdarit. “Arsyet e sigurisë shpjegonin mosparaqitjen e tij.

    Në dritën e përpjekjeve për të vrarë z. Berisha, siguria e tij personale nuk mund të garantohej në gjyq”, thuhet në argumentimin e Gjykatës së Strasburgut. Ndonëse Gjykata e Strasburgut nuk dha detaje për ato që i cilëson “përpjekje për të vrarë z. Berisha”, në shtypin shqiptar janë botuar raportime të ndryshme mbi një tentativë të mundshme për të ekzekutuar liderin demokrat.

    Njëri nga të dënuarit për vrasjen e Hajdarit ka përmendur edhe një implikim të shërbimeve sekrete, që ka patur si synim final vrasjen e Berishës.

    Vetë ish-kryeministri nuk udhëtoi për një kohë të gjatë në vendlindjen e tij, Tropojë, pas vrasjes së deputetit Hajdari.

    Kategori
    Uncategorized

    Media britanike: Shqipëria as në vitin 2050 nuk i plotëson kushtet për në BE .

    Media britanike: Shqipëria as në vitin 2050 nuk i plotëson kushtet për në BE

    Por ndërsa për Malin e Zi dhe Serbinë, BE ka dhënë një afat që në vitin 2025 mund të anëtarësohen, për vendet e tjera, mes tyre dhe Shqipëria nuk ka asnjë afat.
    Por gazeta britanike ‘Daily Express’, shkruan se vendi ynë, Shqipëria, as në vitin 2050 nuk do të mund ti plotësojë kushtet e integrimit në BE. Sigurisht një shkrim shumë pesimist, por që në fakt tregon edhe realitetin e vërtetë në Shqipëri.Sipas ‘Daily Express’ Shqipëria dhe Bosnje-Hercegovina mund të mos jenë në gjendje të përmbushin kriteret për pranimin në BE para vitit 2050, ku studimi veçon ambiciet politike që këto vende kanë për të tejkaluar realitetin e problematikave.I gjithë Ballkani Perëndimor, ishte me sy e veshë nga Europa, aty ku u pas 15 vitesh, Bashkimi Europian publikoi një strategji të re zgjerimi, me të cilën synon të ndezë një garë vrapimi për 6 vendet e Ballkanit Perëndimor, që sot janë në kushte të ndryshme të përafrimit me BE-në.Janë 6 fusha të evidentuara në strategji. Theksi më i fortë është shteti ligjor dhe zero konflikte me fqinjët. Ndërsa dera mbahet e hapur, kontrolli për të hyrë drejt saj është në të njëjtën masë vigjilence për të 6-a vendet aspirante.Por, duket se vetëm një nga vendet do të jetë gati të jetë pjesë e bllokut përpara vitit 2025, sipas deklaratve që u thanë dje nga Hahn, Komisioner i Zgjerimit.Tabloiti britanik ”Daily Express”, nënvizon se: ”Kandidatët duke përfshirë Shqipërinë, Maqedoninë, Malin e Zi, Serbinë, Turqinë, dhe shpresat për në BE të Bosnje-Hercegovinës dhe Kosovës, të gjithë janë larg ritmit që kërkon BE-ja”.Tina Freyburg, profesoreshë në ”University of St.Gallen”, në bazë të studimit, ka matur se sa e mundshme është që pesë prej këtyre vendeve kandidate të bashkoheshin me BE-në para vitit 2050, bazuar në standardet e mëparshme të pranimit.Aderimi është i mundur vetëm kur vendet kandidate përmbushin një listë gjithëpërfshirëse kriteresh dhe kur e zbatojnë ligjin e BE-së në legjislacionin e tyre kombëtar. Freyburg ka arritur në përfundime se Turqia dhe Serbia, që aktualisht janë të mbrojtura së bashku me Malin e Zi, do të arrijnë të përmbushin plotësisht ligjin e BE-së në mesin e viteve 2030.Shqipëria dhe Bosnje-Hercegovina mund të mos jenë në gjendje të përmbushin kriteret për pranimin në BE para vitit 2050, ku studimi veçon ambiciet politike që këto vende kanë për të tejkaluar realitetin e problematikave. “Mali i Zi mund të shihet si një nga shtetet e para potenciale”,-tha Freyburg. Por ajo paralajmëroi gatishmërinë politike të qeverisë malazeze dhe veton nga shtetet e tjera anëtare.Studimi gjithashtu theksoi se zgjerimi është më së shumti i nxitur nga veprimi dhe përparimi i vendit kandidat, në vend të një politike “ekspansioniste” të Brukselit. Ajo shtoi shqetësimet e BE rreth anëtarësimit në rritje duke rrezikuar një “thellim të institucioneve europiane” që janë pengesa jo-teknike që anëtarët e ardhshëm duhet të luftojnë./Marrë nga KJ

    Kategori
    Uncategorized

    1958/Komunistët të parët në vjedhje.

    1958/Komunistët të parët në vjedhje

    Nga Kastriot Dervishi/

    Partia e Punës i mësonte anëtarët e vet se duhej të ishin shembull në shoqëri.

    Këtë e materializonin shpesh herë agjitimin e 10 cilësive të komunistit. Sipas tyre, komunisti duhej të ishte shembull në shoqëri, duhej të ishte i pari në sakrifica e i fundit në pretendime. Megjithëkëtë, raportet e kohës janë të shumta për komunistët që jo vetëm shkelnin disa ose të gjitha parime.

    Shifrat ishin shqetësuese.

    Një raport i prokurorit të përgjithshëm, Aranit Çela, thuhej se komunistët ishin të shumtë në vjedhje të pasurisë socialiste, dhunimin e banesave dhe shtrëngimet për martesë, plagosje, shkelje të rregullave të komunikacionit, etj.

    ***
    Prokuroria e Përgjithshme
    Drejtoria e Hetuesisë
    Tiranë, 11.9.1958

    Ju njoftojmë se nga analiza e kriminalitetit në Rrethin e Tepelenës për periudhën janar-korrik (1958), rezulton që 21.98% të të procedurave të jenë anëtarë dhe kandidatë partie.

    Krimet më të zakonshme për të cilat janë proceduar komunistët janë: vjedhje të pasurisë socialiste, dhunim banimi dhe shtrëngimi për martesë, plagosje, shkelje të rregullave të komunikacionit, etj.

    Për sa i përket vjedhjes së pasurisë socialiste, përqindja e komunistëve përfaqëson 50% të të proceduarve.

    Kështu p.sh. është proceduar në bazë të nenit 85 ish anëtari i partisë Haxhi Q., me detyrë magazinier në NSHFP Memaliaj, i cili qysh prej vitit 1955 përvetësonte në bashkëpunim me Rustem K., bir kulaku dhe shitës po atje.

    Manxhar M. nga Lekdushi ish kryetar i Komitetit Ekzekutiv të KP të Lokalitetit Memaliaj u procedua për vjedhjen e 7492 lekëve me anë të borderove false.

    Qani L., ish përgjegjës furre në NSHFP Memaliaj për vjedhjen e 12 thasëve, etj.
    Theksojmë se përqindja e komunistëve të proceduar në Rrethin e Tepelenës është më e larta në republikë.

    Për gjendjen e mësipërme dhe duke e lidhur me faktin se në përgjithësi për periudhën në fjalë në Rrethin e Tepelenës kemi një ngritje të kriminalitetit prej 35.72%, prokuroria e atjeshme këtë problem e ka shtruar në mbledhjen e përbashkët, duke njoftuar edhe në mënyrë të veçantë Komitetin e Partisë.

    Për gjendjen e mësipërme mendoj se duhet ndërhyrë pranë Komitetit të Partisë së Rrethit të Tepelenës.

    Prokurori i përgjithshëm, Aranit Çela

    Kategori
    Uncategorized

    State of the Union.

    “State of the Union Address 2018” https://twitter.com/i/events/955516753546629120

    Kategori
    Uncategorized

    Histori e Ballkanit. Iliret e lashte, shqiptaret e diteve moderrne.

     Dr. Vladislav B. sotirović.

    Eshtë e vërtetë se çdo histori Rreth gadishullit ballkanik fillon me lashtë ilirët. [1] historianët besojnë se këto indoevropiane njerëzit një nga më të madhe evropiane popullsive të banojnë Perëndimor pjesë e Ballkanit nga brigjet e detit jon dhe detin Adriatik në Alpet Rreth 1000 para erës sonë tyre Lindore fqinjët ishin gjithashtu indoevropiane popujve – thracians. demarkacionit linjë midis vendbanimet e tyre dhe e tyre kulturore e ndikimi politik ishte lumit Morava në sotme Serbisë (në Latinisht margus, e ndodhur në Provincë romake të moesia Superiore) dhe lumit Vardar në sotme IRJ e Maqedonisë. në veri, në brigjet e Sava dhe Danubit lumenj, fqinjët e tyre ishin të keltët, ndërsa për South mt pindus ndara ilirët nga lashtë maqedonasit (i cili kishte të bëjë asgjë me sot “maqedonas”) dhe grekët. [2] ilirët jetuar në lindje të bregut të detit Adriatik Rreth 500 para erës sonë sipas Gjeografi grek hecatei (hecateus) nga Qyteti i milet në Azi e vogël. sipas herët bizantine historiani pseudo-scilac, i cili ka jetuar 150 vjet më vonë, ilire vendbanimeve në Ballkan në jug të zgjatur në jug të Shqipërisë porti i Vlorës (Vlorë). [3] në mesin e lashtë dhe hershme mesjetare historianët dhe gjeografet, më të besueshme informacion mbi gjeografike Shpërndarje e ilirët dhe Demografia e ilire territorin shfaqet në shkrimet e Herodoti, Livi, Plini, Ptolemeut, appianus, Straboni, procopius e Cezare synecdemos e hierocles, isidorus hispaniensis, dhe euagrius. kur të keltët erdhi në Ballkan në 3 shekull para erës sonë disa nga fiset ilire përzier me ta. në të njëjtën shekullit, ilire MBRET Agron nga ardaei fisi i organizuar parë shtetit Ilir. në kohën e më të mëdha zgjerim, kufijtë e saj të zgjeruar të lumit Neretva në Dalmaci, për të Bosnja dhe Hercegovina, Vjose lumit në Shqipërinë e Jugut dhe Liqeni i Ohrit në Maqedoni. disa të shekullit të 20- Shqiptar historianët dhe Punëtorët vendas pohoi me një të pastër ethnopolitical qëllim që një shpallje të një shtet i pavarur e Shqipërisë në 28 nëntor, 1912 u bazuar në politikë shqiptarë-shtet trashëgiminë e cila i datës Mbrapsht në MBRET Agron e ilire Mbretërisë. por, Romans pasur sukses në mposhtjen ilirët dhe heqjen e shtetit të tyre organizatë gjatë tre iliro-romake luftërat në mes 229 dhe 168 para erës sonë  dytë ilire luftës hartë, 218 bc administrativisht-politike koncepti i “Illyria”, ose “Illyricum”, u përdor në pasuese shekuj nga romakët që pas ri pushtimet në Ballkan themeluar parë provincën e Illyricum, dhe në 4 shekullit praefectura e Illyricum. [4] ajo shtrirë nga Istrias Gadishullin në veri-perëndim për Shqipërinë e Veriut në jug-lindje, dhe nga Adriatikut bregdetit në jug të lumit Drava në veri. Megjithatë, kryesor pjesë e sotme Shqipëria nuk ishte i përfshirë në këtë “ilire” krahinë dhe u bë pjesë e romake provincës së Maqedonisë. kjo ishte rezultat i romak përfundim se vetëm territorin e Shqipërisë veriore ishin të vendosur nga fiset ilire, por nuk Qendrore dhe Shqipërinë e Jugut. ithtarët e ilire teorinë e origjina e shqiptarëve nuk ofrojnë një përgjigje për pyetje e pse të gjithë e Shqipërisë nuk u zhytur në Provincë romake të Illyricum në qoftë se ajo ishte tërësisht zgjidhet nga lashtë ilirët (të cilët janë gabimisht por qëllimisht pretenduar nga shqiptarët që do të Shqiptar parëve)? romakët më në fund solli nën kontroll të gjithë e fiseve ilire gjatë një luftë të re të 6-9 pas erës sonë [5] nga ajo kohë e madhe dhe shumë i suksesshëm procesin e romanizimin të gjithë gadishullit ballkanik ka filluar. [6] disa protagonistët e ilire teorinë e Shqiptare etnike zhvilluar hipotezën se perandorëve romakë Aurelian, Dioklecianit dhe probus, i cili ka origjinën në pjesën perëndimore të Ballkanit, e cila u vendosën nga fiset ilire, ishin paraardhësit e moderne kombit Shqiptar. [7] gjatë mbretërimit të të Dioklecianit (284-305), i cili ishte i ilire origjinës, tërë gadishullit ballkanik, me përjashtim të saj pjesën Lindore, ishte administrativisht organizuar si praefectura Illyricum. kryesisht për shkak të tilla romak administrativ organizimin e Ballkanit emra Ilirisë dhe ilirët ishin ruajtur për një shumë kohë të gjatë si përbashkët emrat për popujt që jetonin në perëndimore dhe pjesët Qendrore e Ballkanit, dmth për jug sllavët [8] dhe shqiptarëve. [9] Megjithatë, sipas të 19-të 21-shekullit zyrtar Shkencave të historisë, Etnologji dhe Filologji (por jo në përputhje me shumë burimet relevante), ilirët dhe sllavët nuk ishin sinonim si më vonë erdhi në Ballkan 1.500 vjet pas ilirët. [10]  Evropë në ix shekullit të qartë, Emri ilirët zhduk në shekullin e 7 në kohën e sllave migrime të Ballkanit. pas shekullit të 6, Megjithatë, bizantine Tekste mos rekord ndonjë llogaritë e ilirëve Braktisja e Ballkanit territoret nga dalmat Alpet të Danubit. reja ilire politike dhe Qendra kulturore u bë Rajonin e arbanum (në Greqisht, αρβανον ose αλβανον, në gjuhën serbe, рабан) në Shqipërinë e Jugut. Emri “Albani” u Shfaq në burimet historike jo më herët se shekullin e 9. bizantine historianët punësuar Emri “Albani” për sllave banorët që jetojnë Rreth detit-porti i Durrësit (lashtë dyrrhachium) në veri të Shqipërisë. Megjithatë, nga gjysmën e dytë të shekullit të 11-, Emri “Albani” (në Latinisht, arbanensis, ose albanenses në Greqisht, αλβανοι ose αρβανιται) ishte i lidhur me të gjitha Shqiptar fiseve të cilët i banuar Ballkan në 1040s. [11] në mesjetë, “Albanoi” jetuar në këtë zonë në mes të qyteteve të Shkodrës (scodra), Prizren, Ohër dhe Vlorës. sipas kampionët e ilire teorinë e Shqiptare ethnogenesis, sllave bastisjet dhe migrim të Ballkanit në fillim të mesjetës nuk ndikojnë në amtare banorët e Territorit të ditëve të sotme Shqipëri. ata vazhduan për të jetuar atje, ruajtjen kulturën e tyre, zakonet dhe organizimit shoqëror. Jugore ilire provincat e mbajtura e tyre më herët përbërjen etnike. dhe natyrisht, kjo Përbërja etnike ishte identifikuar, edhe pse pa dëshmi mbështetëse në burimet, si Shqiptar pavarësisht nga dëshmi historike dhe faktet që origjinal atdheun e moderne Ballkanit shqiptarëve është lashtë Kaukazian Shqipëri wherefrom, me anë të Sicilisë, shqiptarët mbërriti në Ballkan vetëm në 1043 në bazë të disa pavarur burimet historike, midis të cilëve më të besueshme është bizantine chronographer Michael ataliota. [12] ky fakt historik është e njohur edhe nga objektivi Shqiptar historianët, të cilët nuk janë nën presion politik nga vendimi regjimit në Tiranë, si Stefano Pollo dhe Arben Puto [13] por, regretablly, jo nga nacionalistët shqiptarë të cilët janë falsifikim histori e Ballkan. [14

    ://www.globalresearch.ca/history-of-the-balkans-the-ancient-illyrians-modern-day-albanians-and-southern-slavs/5628162/amp

    Kategori
    Uncategorized

    Votimi në OKB/ Soros i kërkoi Ramës të votojë kundër SHBA…

    Votimi në OKB/ Soros i kërkoi Ramës të votojë kundër SHBA...

    Nje genjeshter e turpshme e Edi Rames per te justifikuar voten e pabese ne OKB kunder SHBA!

    Ish-Kryeministri Sali Berisha akuzoi Kreun e qeverisë, Edi Rama se ka mashtruar publikisht shqiptarët, kur një natë më parë tha publikisht se nuk i ishte kërkuar nga SHBA që të votonte kundër rezolutës së paraqitur nga Turqia në OKB, lidhur me njohjen e Jeruzalemit si kryeqytet i Izraelit.

    Përmes rrjeteve sociale, Berisha shkruan se kërkesën për të votuar kundër rezolutës që dënonte vendimin sovran të Kongresit dhe Presidentit të SHBA e ka paraqitur zyrtarisht qeveria e SHBA me një letër zyrtare të ambasadores së SHBA ne OKB, Nikki Haley drejtuar përfaqësuesve të vendeve mike në OKB, ndër to edhe Shqipërisë tre dite pra votimit të rezolutës.

    Gjithashtu, Berisha shprehet se Rama gënjeu pafytyrësisht kur deklaroi se ne votuam sipas përcaktimit të BE, pasi 5 vende të BE votuan kundër rezolutës çka dëshmon se absolutisht nuk kishte asnjë vendim të BE për të votuar kundër SHBA dhe pro rezolutës.

    Berisha shprehet se kërkesën për të votuar kundër SHBA në OKB, Ramës is ka bere mentori i tij Xhorxh Soros, kryespekullanti i botës, një armik i betuar i demokracisë në Shqiperi dhe presidentit Trump, njeriu që pagoi Edi Ramën të deklarojeë në mediat e mëdha amerikane se kandidati Donald Trump është turpi i qytetërimit dhe se në rast fitoreje të tij Rama do te prishte marredheniet me SHBA.

    Komenti i plotë i ish-Kryeministrit Berisha

    Nje genjeshter e turpshme e Edi Rames per te justifikuar voten e pabese ne OKB kunder SHBA!

    Te dashur miq, Edi Rama mashtroi paturpesisht dyfish shqiptaret mbreme kur deklaroi lidhur me voten e tij te pabese dhe ne kundershtim me interesin kombetar kunder SHBA ne OKB.

    Ai deklaroi se nuk i kishte kerkuar asnjeri (nga pala amerikane) qe te votonte kunder rezolutes dhe se ai votoi ne perputhje me direktiven e BE.

    Lidhur me kete mashtrim skandaloz sqarojme sa vijon:

    Kerkesen per te votuar kunder rezolutes qe denonte vendimin sovran te Kongresit dhe Presidentit te SHBA e ka paraqitur zyrtarisht qeveria e SHBA me nje leter zyrtare te ambasadores se SHBA ne OKB, Nikki Haley drejtuar perfaqesuesve te vendeve mike ne OKB, nder to edhe Shqiperise tre dite pra votimit te rezolutes. Ndaj Rama genjen kur thote nuk na kerkoi asnjeri qe te votojme kunder saj.

    Keshtu qe, edhe ne rast se ambasadori Lu vertet nuk i ka kerkuar Rames apo Ditzi Bushatit, per arsye te cuditshme por qe ai i di vete, qe te votojne kunder rezolutes apo te abstenojne, e sigurte njeqind perqind eshte se ambasadorja Nikki Haley, e cila ne hierarkine e administrates se SHBA eshte ne rang anetareje kabineti, e ka bere kete me nje leter zyrtare, te cilen Rama dhe Ditziu i tij e hodhen ne kosh te plehrave.

    Kjo dyshe antikombetare, ne nje akt pabesie dhe duke shkelmuar interesin kombetar, vendosen te votojne kunder vendit qe ka luajtur rol percakues ne bllokimin e projekteve te Fuqive te Medha te viteve 1920 per coptimin dhe zhdukjen e Shqiperise nga harta e Europes dhe çlirimin e Kosoves nga pushtuesit barbar serb vitin e fundit te shekullit qe kaloi dhe pavaresimin e mevonshem te saj.

    Se dyti, Rama mashtroi pafytyresisht kur deklaroi se ne votuam sipas percaktimit te BE. E verteta eshte se pese vende te BE votuan kunder rezolutes çka deshmon se absolutisht nuk kishte asnje vendim te BE per te votuar kunder SHBA dhe pro rezolutes. BE ne kete votim e kishte lene qe vendet anetare te votonin te pavarura ne perputhje me interesin e tyre kombetar. Vendi i vetem qe i kishte kerkuar Rames qe te votohej kunder SHBA eshte Turqia por theksoj se, pavaresisht nga marredheniet miqesore qe Shqiperia ka dhe duhet te zhvilloje me Turqine, zevendesimi i SHBA me Turqine ne politiken e sigurise kombetare eshte fatale.

    Kerkesen per te votuar kunder SHBA ne OKB Rames is ka bere mentori i tij Xhorxh Soros, kryespekullanti i botes, nje armik i betuar i demokracise ne Shqiperi dhe presidentit Trump, njeriu qe pagoi Edi Ramen te deklaroje ne mediat e medha amerikane se kandidati Donald Trump eshte turpi i qyteterimit dhe se ne raste fitoreje te tij Rama do te prishte marredhenier me SHBA.

    Te dashur miq, 27 janari, protesta me e fuqishme ne 100 diteshin e qeverise se narkoshtetit deshmoi revolten mbare qytetare edhe ndaj qendrimit te pabese dhene ne kundershtim me interesin kombetar ndaj SHBA te dyshes se neo-bllokmeneve Edvin Kristaq Rama dhe Ditzi Sulejman Bushati! sb

    Kategori
    Uncategorized

    Greqia, kufi 6 milje me Italinë dhe Turqinë, pse me ne e duan 12 milje?

    Vladimir Beja, ish-Komandanti i Forcave Ushtarake Detare të Republikës së Shqipërisë dhe ish-kryetari i grupit të ekspertëve në Marrëveshjen me Italinë shpreh keqardhjen që në marrëveshjen e re për kufirin ujor të Shqipërisë me Greqinë nuk ka transparencë. Në një intervistë për “Gazeta Shqiptare” ai u shpreh se, “njohja dhe pranimi nga Shqipëria që Greqia t’i shtrijë ujërat e saj territoriale, në 12 milje është i papranueshëm për ne si një parim jo i sinqertë dhe nuk na vënë kushte të barabarta, siç deklaroi ministri Bushati”. Sipas tij, shtrirja duhet të mbetet në 6 milje, ashtu siç e ka Greqia edhe me Italinë, pasi shtrirjen 12 milje nuk ia njohu as SHBA.

    -Ministri i Jashtëm grek, Nikos Kotzias deklaroi dje, se në negociatat me Bushatin kanë rënë dakord që shtrirja territoriale të jetë deri në 12 milje. A mund të realizohet kjo?
    Së pari, më duhet të theksoj se pala shqiptare nuk është transparente dhe kjo është për të ardhur keq. Të gjithë informacionin, në lidhje me bisedimet midis ministrave të Jashtëm, por dhe midis atyre të Mbrojtjes, shqiptare dhe grek, i marrim vesh vetëm nga pala greke. Gjykoj që ata janë, o nën presion, o janë më demokratikë se ne, apo media e tyre dhe në përgjithësi opinioni zyrtar grek janë më të ndjeshëm se ne, për çështjen e detit. Edhe lajmin e fundit e morëm vesh nga media greke, nga Kotzias, i cili edhe pse shumë i kufizuar në deklarata u shpreh për sukses në bisedimet me palën shqiptare, duke thënë se ata njohën zgjerimin e ujërave territoriale greke në 12 milje. E parë thjeshtë, kjo deklaratë e ministrit Kotzias duket si një e drejtë e çdo vendi, të përcaktojë vetë me ligjin e kufirit, shtrirjen e ujërave territoriale, mbështetur dhe në Konventën e Montego-Bay, e cila lejon këtë shtrirje deri në 12 milje detare. Por, po të kesh parasysh që Greqia me ligjin e saj të kufirit qysh në vitin 1936, e deri më sot e ka detin territorial 6 milje problemi ndërlikohet shumë. Greqia, që me Protokollin e Firences, duke qenë shtet ishullor, me rreth 14 mijë ishuj e ka të kufizuar këtë mundësi që t’i shtrijë ujërat territoriale në 12 milje. Theksoj se sa herë Greqia ka dashur ta bëjë këtë ndryshim ka ngjallur reagim të fuqishëm ndërkombëtar, ku dhe vetë SHBA nuk e ka pranuar. Njohja dhe pranimi nga Shqipëria që Greqia t’i shtrijë ujërat e saj territoriale, në 12 milje është i papranueshëm për ne si një parim jo i sinqertë dhe nuk na vë në kushte të barabarta, siç deklaroi ministri Bushati. Pala shqiptare duhet të insistojë që marrëveshja e re që kërkohet të negociohet të ketë si bazë që Greqia, të ruajë 6 milshin si ujëra territoriale. Kujtojmë se po me 6 milje, Greqia ka bërë marrëveshjen me Italinë, me të cilën edhe Shqipëria ka përfunduar marrëveshjen për ndarjen e detit në vitin 1993. Po 6 milje ia njeh edhe Turqia, edhe pse nuk ka bërë ende marrëveshje.

    -Pala greke mendon se duke bindur Shqipërinë mund të hapë proces rishikimi që ujërat territoriale t’i çojë 12 milje.
    Unë kam qenë kryetar i grupit të ekspertëve në bisedimet me Italinë nga viti 1989, pra përfaqësues i Ministrisë së Mbrojtjes së RSH, në ndarjen e shelfit territorial dhe zonës ekonomike me Italinë, të cilën e kemi përfunduar në janar të 1993, janë 4 vjet bisedime që i kam drejtuar. E kam të vështirë të flas sot, sesi janë planifikuar veprimet e mëtejshme, sepse duhet të njihem me metodoligjinë që kanë përcaktuar dy ministrat për të rihapur negociatat.

    -Po nëse marrëveshja e parë e ka patur të përcaktuar shtrirjen në 6 milje, përse ridiskutohet mbi këtë pikë?
    Pala shqiptare është e kushtëzuar nga Gjykata Kushtetuese që të rrijë në versionin nga e para. Gjykata Kushtetuese e ka shpallur nul marrëveshjen e parë. Kështu që mirë bëhet që bisedohet me Greqinë, por duhet të na e bëjnë transparente për çfarë parimesh kanë rënë dakord, në mënyrë që eskpertët t’i dinë këto parime dhe a janë parime të mbështetura në Konventën Ndërkombëtare të Detit. Le të presim.

    -A jeni kontaktuar ju si ekspertë para nisjes së negociatave?
    Ata punojnë me dyer të mbyllura tërë kohën. Për mua, qeveria e PS-së që pati nderin, kur ishte në opozitë që e çoi në Kushtetuese deri tani ka 5 vjet që nuk na ka thënë asgjë konkrete se ç’do bëhet me këtë marrëveshje të re.
    Gjithçka duhet riparë nga fillimi. Gjykata Kushtetuese e ka thënë të formës së prerë. Në momentin që rrëzohet fillon nga e para. Pala greke ka tentuar dhe më parë, se Gykata e ka hedhur poshtë vetëm për arsye proceduriale dhe jo substanciale. Me qëllim që të ruhet Marrëveshja e vjetër, në të cilën ishte e favorizuar!

    Ish-Komandanti i Forcave Detare: -Çfarë duhet patur parasysh, veç miljeve në këtë rinegociim të dytë?

    Unë i qëndroj gjykimit tim, mbështetur në vendimin e Gjykatës Kushtetuese, që bën të pavlefshme këtë marrëveshje dhe tashmë duhet negociuar nga e para!
    Pala shqiptare nuk duhet të përsërisë gabimet e bëra, sidomos të dukshme dhe të vërtetuara tashmë, kanë qenë nga grupi i ekspertëve, të cilët kanë gabuar rëndë, në mosmarrjen parasysh të eksperiencës së mëparshme në marrëveshjen me Italinë, në ngutjen për ta bërë sa më shpejt këtë marrëveshje dhe diku dhe për mungesë integriteti!
    Marrëveshja e re që po projektohet, pa dashur të bëj Kasandrën, pasi informacionet i kemi të pakta, duke pranuar si parim bazë në përllogaritjen e ujërave territoriale në 12 milje, do t’u shtrojë ekspertëve tanë, një rrugë humbëse, jo vetëm të hapësirës detare shqiptare, por edhe të integritetit të tyre, tashmë për herë të dytë dhe të pakorrigjueshëm!
    Nuk ka pabarazi më të madhe se të trajtosh në mënyrë të barabartë, të pabarabartët! – ky është dhe mesazhi im!
    Në prill të vitit 2009, ish-ministri i Jashtëm, Lulzim Basha nënshkroi me homologen e tij greke, Dora Bakojanis, marrëveshjen për kufirin detar, një pakt që i dhuronte Greqisë mbi 300 km katrorë territor. Opozita e asaj kohe e dërgoi çështjen në Gjykatën Kushtetuese, e cila në vendimin e saj përfundimtar votoi unanimisht 9 me 0 për ta cilësuar nul këtë pakt. Vendimi i Gjykatës Kushtetuese, në 15 prill 2010, i cili gjykoi çështjen në themel, vëren se projekt-marrëveshja detare me Greqinë ishte në kundërshtim me Kushtetutën për këto shkaqe.
    1) mospajisjes së delegacionit shqiptar me plotfuqi të rregullt nga Presidenti i Republikës për zhvillimin e negociatave dhe lidhjen e marrëveshjes,
    2) mangësi serioze në përmbajtjen e marrëveshjes,
    3) moszbatimin e parimeve bazë të së drejtës ndërkombëtare për ndarjen e hapësirave detare midis dy vendeve, me qëllim arritjen e një rezultati të drejtë dhe të ndershëm,
    4) mosmarrjen parasysh të ishujve si rrethana të veçanta në delimitimin e hapësirave detare.
    Sipas ekspertëve të fushës, regjimi detar në Detin Egje është vendosur nga Fuqitë e Mëdha në vitin 1936, duke detyruar Greqinë, që gjerësinë e detit territorial të shpallur në vitin 1930 prej 10 milje detare, ta modifikojë në 6 milje detare. Por, pavarësisht kësaj, Greqia ruajti gjerësinë e hapësirës ajrore 10 milje detare. Greqia për shkak të pozicionit gjeografik mund të delimitojë detin e saj territorial vetëm me Turqinë dhe Shqipërinë

    Kategori
    Uncategorized

    Spaho: Nuk ndalemi, vazhdojmë me protesta.

    Ruçi e përjashtoi, Spaho: Nuk ndalemi, vazhdojmë me protesta

    Kryetari i Grupit të PD, Edmond Spaho, i përjashtuar sot nga senaca prej kryetarit të Kuvendit GRamoz Ruçi ka deklaruar se PD nuk do të heqë dorb nga zbardhja e së vërtetës lidhur me ekstradimin në Itali të Nezar Seitit, financiarit të bandës së Habilajve. “Do të vazhdojmë të përdorim të gjitha format dhe mjetet për t’iu kundërvënë kësaj bande, – tha Spaho, duke iu referuar qeverisë. – Sot vazhduam me të njëjtën frymë të protestës dhe kështu do të vazhdojmë edhe në ditët e tjera derisa të arrijmë objektivin.”

    “Kërkova fjalën për procedurë, në mënyrë që të propozoja të futej në rendin e ditës, çështja e ekstradimit të Nazer Seitit e të ndërpritej seanca derisa të vinte kryeministri për të dhënë shpjegime. Pra, tërësisht me përcaktimet e rregullores sesi kërkohet fjala për procedurë.

    Për fat të keq, kryetari i Kuvendit e përdor pozicionin e tij sikur e ka Kuvendin pronë personale në mënyrë arrogante, nuk më lejoi të mbaroja prononcimin. Është në vazhdën e të gjitha përpjekjeve që janë bërë për të mbyllur dosjen e Tahirit dhe Habilajve që të mos lejohet të diskutohet dhe informohet opinioni publik.”

    https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpartiademokratike%2Fvideos%2F10156006476179909%2F&show_text=1&width=560

    ©

    Kategori
    Uncategorized

    Sali Berisha.

    Këtë e pëlqejnë <span>%d</span> blogues: