Kategori
Uncategorized

Dhimbje.

Anastasia Cipi.

Dhimbje
Më shqetëson një dhimbje e fortë
Ja, këtu thellë, në krahëror.Po më dhemb,po më shemb në tokë
Flas,bërtas sa zgjoj mbarë një botë.

O ju njerëz krejt pa zemër
Përse nuk flisni sadopak?
A mos vallë vallë jeni mësuar
që të shkoni si delet në vathë?

Si një numër t’ju venë në radhë
Ku vetëm një shkop ju drejton
Jo,mos lejoni prapë
nuk jeni numër, si delet në vathë.

Nuk jeni dele për mish, për lesh,
Nuk durohet padrejtësi
Thërrisni ndryshe, për liri
Dhe ujqërve mos i brohorisni,ti ngrini veshë
Mos lejoni t’ju shkelin , t’ju therin si bagëti.

Mos lejoni ju pra, qeverinë e botës së egër
Qeverinë që mban Ligjin e xhunglës,
T’ju kafshojnë, t’ju shqyejnë me thonj
Një nga një në dhunë t’ju shtrojnë
Si të ishit racë delesh ju shtojnë
Një jetë të tërë t’ju mashtrojnë…

Të mblidhen të gjithë, me kuç e me maç,
Të marrin shpirt e venë haraç
Ti jeto,si dele në daç.
me dhimbje e me frikë
Guxo po deshe me bërtitë.

Kërkoje jetën me dritë e me gaz
Guxo, fol me zë të lartë
Të rrotullojmë pak rrotën e vjetër
Të gëzojmë dhe një ditë tjetër.

Ngrirë.

Ku ta gjej buzëqeshjen në këto mure të ftohtë
Që ndizen zjarr nga një flakë e ngadaltë?
Mos kam ngrirë dhe po kthehem në hi sot?
Sa vjen e më shumë kohë e nuk duroj dot.

Ku ta gjej diellin të më japë një rreze të re?
Më shumë se kurrë, veten e vet po e vret,
Nuk më ngroh as tokë, as botë e as qiell e det.
Mos vallë duarlidhur duhet të mbes,
duke ngrirë në zjarr të qaj dhe të hesht?

Nuk është njësoj sikur të shkrij në ngricë,
Jetë, të këndoj, të buzëqesh e me zë të qesh,
Kush do të më shpëtojë pas kësaj një ditë,
Bashkë me trishtimin të më puthë buzën e mpirë?

Bashkë me buzë të më thotë ngadalë muzë,
Çfarë vallë duhet për ditë të më buzëqeshë?
Kush i ka mbyllur vallë shtigjet në rrugë?
Sytë më verbon kjo natë me errësirë të gjatë.

29. Njësoj…

Do të ndiqja të njëjtën rrugë
Të njëjtat sokaqe, kalldrëme,
Do t’u bija pash më pash,
Do të bëja të njëjtat zullume,
Do të ngrihesha dhe një herë
Do të bëja si atëherësiç di unë
Jo e fshehur nën gunë
Frikën nuk e njoh..
Do të ndiqja të njëjtën rrugë.

Nëse do më pyesnin,
Do kishe po këtë fat…
Do digjesha dhe njëherë
Të më duash e të të kem pranë.

Nëse do më pyesnin,
Do kishe po këtë fat…
Do digjesha dhe njëherë
Të më duash e të të kem në krah.

FEMËR…

Mes pijesh të shtrenjta, zhytesh
Femër, qenie delikate
Në rrugë,
Në bulevarde, kudo
Kudo ku shfaqesh,
Ti le gjurmën tënde,
Vulën Femër…

Duke kthyer kokën pas,
Burrat, shikojnë,
Një çast turbullojnë,
E më pas shkojnë,
Gjysëm, lumturim,
Ndoshta, pak gëzim
Shumë eksitim…
Dekoltenë,
Minifundin tënd, epshndjellës
Takat trokitur,
Si ciklonë marramendës.

Trokitje që nxit, trondit
Veç për një çast, e më pas hiç
Heshtje që gërvish…
Me gruan në krah,
Ëndërr, fantazi
Erë, erë që ndjell,
Ti, prezencë
Mall e zjarr
E, ti femër, ngrihesh,
Digjesh, ngadalë
Si një vullkan,
Që hesht e brenda ka llavë
A, si një copë akull,
Që shpejt shkrin,
Në rrëmbim!

Vër, miku im
Sonte një gotë
T’harrohem,
N’harrim,
Vegim që s’më le
Gjithmonë n’shoqërim
Dëshpërim, dhimbje,
Deri në agim…
Nesër, s’e di!

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s