Kategori
Uncategorized

Unë jam ruse, por jo agjente.

THYERJA

  • Po këto që keni shkruar, nuk janë të vërteta! Unë jam ruse, por jo agjente. Këtu kam dy fëmijët e mi, burrin tim, familjen time… Shqipëri është fati im,
    atdheun im…
  • Ne kemi thyer agjente edhe më të bukura, edhe më të rafinuara se ti… – fliste me vetëbesim ajo femër mizore, me fytyrë të pastër, simpatike, që kundërmonte parfum. Them se e dinte saktësisht ç’më priste.

Hetuesja ime, Dolores Veliaj, më thoshte shpesh, se kjo “s’është asgjë”. Ajo mbante në tavolinë një kuti metalike me pajisje të çuditshme torturash: gjilpëra
lloj-llojesh; pinca; pinceta; shkopinj të mprehtë me majë; piskatore; kamzhikë të hollë si varëse. Më zhvishte. Lëkura ime e bardhë u bë gjithë njolla blu,
manushaqe, jeshile.

  • Firmos! – më urdhëronte. Mandej, në mënyrë enigmatike shtonte: “sa s’të ka ndodhur e madhja…”
  • Po këto që keni shkruar, nuk janë të vërteta! Unë jam ruse, por jo agjente. Këtu kam dy fëmijët e mi, burrin tim, familjen time… Shqipëri është fati im,
    atdheun im…
  • Ne kemi thyer agjente edhe më të bukura, edhe më të rafinuara se ti… – fliste me vetëbesim ajo femër mizore, me fytyrë të pastër, simpatike, që kundërmonte parfum. Them se e dinte saktësisht ç’më priste.
    Atë natë ndodhën të tëra. Hynë në qelinë time, pa zhurmën e zakonshme, kapitenët Ylli dhe Aliu. Nuk kisha ku shkoja më. Ndodhi ajo që nuk prapësohej, që nuk zhbëhej… Dhe jeta ime u thye në mes, në dy gjysma që nuk do të bashkoheshin më kurrë.
    Të nesërmen i thashë hetueses sime se dua të firmos gjithçka. Çfarë të dojë ajo.
  • Është e vetmja “pykë” që i çan gratë e huaja armike, – tha plot nënkuptime ajo, duke bërë drejt fytyrës sime gjestin e turpshëm me gishtin e mesit, pastaj u vu të fuste letrat në dosje mekanikisht, pa m’i shqitur sytë, tejet të picërruar, me vështrimin e specit djegës.
  • Lus që Zoti t’ju rezervojë të njëjtën sprovë, – i thashë me sy të ndezur nga lotët.
  • Zot nuk ka, e dashur, – nënqeshi ajo si filozofe, duke shtypur diçka në makinën e shkrimit. – Por dhe të kishte, – tha pas një grime, mes kërkëllimave të tastierës, – Ai do të ishte në anën tonë.
    Nuk fola. Ajo rreshti së shtypuri dhe, si të kujtohej befas për diçka, hapi sirtarin dhe më zgjati një zarf të madh, të hapur, bojë okër.
  • Ke një shkresë që duhet firmosur, – tha. – Mos u mërzit që në fillim: është një kërkesë e thjeshtë divorci që e kërkon yt shoq… kurse dy letrat e tjera… lexoji
    vetë më mirë…
    Ishin dy letrat e fëmijëve të mi të shtrenjtë. Me shkrim dore. I njoha menjëherë. Përmbajtja e tyre ishte e njëllojtë. Ata më shkruanin se nuk më njohin më për nënën e tyre. Se më mohojnë. Se nuk duan të kenë një nënë armike. Se tash e tutje e vetmja nënë e
    vërtetë për ta, është Partia.
    E firmosa divorcin. Kërkova t’i marr letrat me vete, në qeli, por hetuesja nuk m’i la.
  • I ke këtu në dosje, – tha. – Ç’të duhen në qeli?
    Mbase ajo kishte të drejtë: ç’më duheshin?

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s