Shqiptari i mirë, atdhetari Flamur Metushi

Ka njerëz që e duan Shqipërinë me fjalë, por ka edhe nga ata që e dëshmojnë këtë dashuri me vepra. Flamur Metushi është një prej tyre.

Si intelektual dhe emigrant në Greqi, ai u bë një nga figurat aktive të Lidhjes së Shoqatave Shqiptare në Greqi, në vitet më të vështira për emigracionin shqiptar. Në një kohë kur bashkatdhetarët tanë përballeshin me paragjykime, padrejtësi dhe sfida të mëdha, Flamuri zgjodhi të mos heshtte.

Ai u rreshtua në krah të aktivistëve shqiptarë që mbronin të drejtat, dinjitetin dhe interesat e emigrantëve, duke besuar se çdo shqiptar, kudo që jeton, meriton respekt, mbrojtje dhe përfaqësim.

Përkushtimi i tij nuk u kufizua vetëm në aktivizmin shoqëror.

Ai hodhi hapin edhe drejt përfaqësimit politik, duke kandiduar për deputet në Parlamentin e Shqipërisë nga radhët e Partisë së Emigracionit.

Kandidimi i tij ishte një përpjekje e sinqertë për t’u dhënë zë qindra mijëra emigrantëve shqiptarë, të cilët prej dekadash kanë mbështetur familjet dhe ekonominë e vendit, por shpesh kanë mbetur jashtë vendimmarrjes.

Si pinjoll i një familje atdhetare Mokrare,-Flamur Metushi ishte gjithashtu pjesëmarrës në demonstratën madhështore të shqiptarëve në Athinë, ku u denoncuan krimet e regjimit të Slobodan Millosheviçit ndaj popullsisë civile të Kosovës.

Ai u angazhua me të njëjtin përkushtim edhe në mbështetje të së drejtës së Kosovës për liri dhe pavarësi, duke dëshmuar se atdhedashuria nuk njeh kufij.

Jeta dhe veprimtaria e Flamur Metushit janë dëshmi se patriotizmi nuk matet me deklarata, por me përkushtim, sakrificë dhe shërbim ndaj kombit.

Figura të tilla meritojnë respekt dhe mirënjohje, sepse kanë lënë gjurmë të çmuara në historinë e emigracionit shqiptar dhe në mbrojtjen e interesave të bashkatdhetarëve tanë.

Shqiptarë si Flamur Metushi janë pasuri e kombit.

Ata na kujtojnë se dashuria për atdheun nuk shuhet me largësinë, por forcohet me veprat që u shërbejnë njerëzve dhe çështjes kombëtare.

🇬🇧

A Good Albanian, a True Patriot – Flamur Metushi

There are people who love Albania with words, and there are those who prove that love through their actions. Flamur Metushi is one of them.

As an intellectual and an Albanian emigrant in Greece, he became one of the active figures of the Union of Albanian Associations in Greece during the most difficult years for the Albanian immigrant community. At a time when Albanians faced prejudice, injustice, and numerous challenges, Flamur chose not to remain silent. He stood alongside Albanian activists who defended the rights, dignity, and interests of Albanian immigrants, believing that every Albanian, wherever they live, deserves respect, protection, and representation.

His commitment was not limited to social activism. He also entered the political arena by running as a candidate for the Parliament of Albania on behalf of the Emigration Party. His candidacy was a sincere effort to give a voice to hundreds of thousands of Albanian emigrants who, for decades, have supported their families and contributed to Albania’s economy, yet have often remained underrepresented in decision-making.

As a descendant of a patriotic family from the Mokra region of Pogradec, Flamur Metushi also took part in the historic demonstration of Albanians in Athens, where the crimes committed by Slobodan Milošević’s regime against the civilian population of Kosovo were condemned. With the same dedication, he supported Kosovo’s right to freedom and independence, demonstrating that patriotism knows no borders.

The life and work of Flamur Metushi testify that patriotism is not measured by grand declarations, but by dedication, sacrifice, and service to one’s nation. Figures like him deserve respect and gratitude, for they have left a valuable mark on the history of the Albanian diaspora and on the defense of the rights and interests of their fellow Albanians.

Albanians like Flamur Metushi are a national treasure. They remind us that love for one’s homeland does not fade with distance—it grows stronger through actions that serve people and the national cause.

🇩🇪

Ein guter Albaner, ein wahrer Patriot – Flamur Metushi

Es gibt Menschen, die Albanien mit Worten lieben, und es gibt jene, die diese Liebe durch ihr Handeln beweisen. Flamur Metushi gehört zu Letzteren.

Als Intellektueller und albanischer Auswanderer in Griechenland wurde er in den schwierigsten Jahren für die albanische Gemeinschaft zu einer der aktiven Persönlichkeiten des Bundes Albanischer Vereine in Griechenland. In einer Zeit, in der albanische Migranten mit Vorurteilen, Ungerechtigkeit und zahlreichen Herausforderungen konfrontiert waren, entschied sich Flamur, nicht zu schweigen. Er stellte sich an die Seite albanischer Aktivisten, die für die Rechte, die Würde und die Interessen ihrer Landsleute eintraten, in der Überzeugung, dass jeder Albaner – unabhängig davon, wo er lebt – Respekt, Schutz und Vertretung verdient.

Sein Engagement beschränkte sich nicht nur auf die gesellschaftliche Arbeit. Er kandidierte auch für das albanische Parlament im Namen der Partei der Emigration. Seine Kandidatur war ein aufrichtiger Versuch, Hunderttausenden albanischer Auswanderer eine Stimme zu geben, die über Jahrzehnte ihre Familien unterstützt und einen bedeutenden Beitrag zur albanischen Wirtschaft geleistet haben, jedoch in politischen Entscheidungsprozessen oft unterrepräsentiert geblieben sind.

Als Nachkomme einer patriotischen Familie aus der Region Mokra bei Pogradec nahm Flamur Metushi außerdem an der historischen Demonstration der Albaner in Athen teil, bei der die Verbrechen des Regimes von Slobodan Milošević an der Zivilbevölkerung des Kosovo verurteilt wurden. Mit derselben Entschlossenheit setzte er sich auch für das Recht des Kosovo auf Freiheit und Unabhängigkeit ein und zeigte damit, dass wahre Vaterlandsliebe keine Grenzen kennt.

Das Leben und Wirken von Flamur Metushi zeigen, dass Patriotismus nicht an großen Worten gemessen wird, sondern an Engagement, Opferbereitschaft und dem Dienst am eigenen Volk. Persönlichkeiten wie er verdienen Respekt und Anerkennung, denn sie haben bleibende Spuren in der Geschichte der albanischen Diaspora und im Einsatz für die Rechte ihrer Landsleute hinterlassen.

Albaner wie Flamur Metushi sind ein wertvoller Schatz der Nation. Sie erinnern uns daran, dass die Liebe zur Heimat durch die Entfernung nicht schwindet, sondern durch Taten wächst, die den Menschen und der nationalen Sache dienen.

Ngjarje e vërtetë, e ndodhur në fshatin Rrajce-Skenderbe Prrenjas …

Shkrim nga Kastriot Dervishi / Drejtor i arshivës në MB.

Dërgesa e tretë e Kompanisë 4000 .

70 vjet nga djegia në pabesi e desantëve …

Më 15 tetor 1951, ata u hodhën me parashutë në zonën e Bllatës në Dibër. Grupi i tyre, ishte pjesë e dërgesës së tretë e desantëve antikomunistë shqiptarë, pjesë e Kompanisë 4000, e financuar dhe trajnuar nga specialistet ushtarakë të SHBA me bazë në Gjermaninë perëndimore.

Grupi i parë i desantëve u perplas menjehere mbas parashytimit me forcat e sigurimit
1-🔵 Hysen Salku,
2-🔵Hysen Bajrami,
3-🔵Ramazan Dalipi,
4-🔵Hajrulla Tërpeza,
5-🔵Haki Abdullai.
Në momentin e vështirë rënies gjatë hedhjes me parashytë, Hysen Salku, ra në tokë keq dhe theu të dyja këmbët.
Në këtë situatë tejet të vështirë ata u sulmuan nga forcat komuniste.
Hysen Salku dhe Hysen Bajrami u vranë.
Tre të tjerët mundën të ikin nga kurthi dhe të arratisen.

Grupi tjetër i kompanisë ”400, i përbërë nga ….

🔷1- Nuredin Lusha (nga Lushnja),

🔷2- Dilaver Kacuqi (nga Libohova),

🔷3- dhe Kalem Xhepexhiu (nga Lushnja), u desantuan në Lushnje.

Të tre desantët, u larguan nga vendi i desantimit duke marrë drejtimin e lindjes.

Në 7.12.1951 grupi i përbërë prej tre vetash ishin duke u larguar nëpër male drejt kufirit për tu futur në Strugë. Në malet e Rrajcë Skëndërbe shumë pranë kufirit, ata rastësisht u takuan me Hamdi Bogdanin, ku dhe i ftuar nga ky i fundit, shkuan në shtëpinë e tij për të qëndruar disa orë deri sa të erresohej.

Hamdiu pasi i pret dhe i strehon në katin e dytë të shtëpisë, me pretendimin se do ju sillte ujë, në fshehtësi nxjerr fëmijët jashtë duke i mbyllur në pabesi miqtë brënda kullës. Dy shakuj me vajguri u derdhën mbi çatinë e shtëpisë duke i vënë flakën, duke sjellë kështu për pasojë edhe djegien brënda saj të desantëve të kapur në kurthin e Hamdiut, që e kishin të pa mundur daljen jashtë saj .

Mbas kësaj Hamdi Bogdani u dekorua nga Presidiumi i Kuvendit Popullor.

Shtëpia u bë bazë e sigurimit dhe zoti i shtëpisë u pais me armë po nga sigurimi i shtetit si pushkatar i kufirit. Veç kësaj për këtë vrasje makabër ( djegie ne kurth) të tre desantëve shqiptare të kompanisë 7000, ai u shpërblye me 70 mijë lekë .

Në 75-vjetorin e lindjes së Haxhiartit – kujtimi i një njeriu që la gjurmë

✍🏽 Ylli Asllani –

Ka njerëz që kalojnë nëpër jetë duke lënë pas kujtime të bukura. Ka të tjerë që lënë gjurmë të pashlyeshme në zemrat e familjarëve, miqve dhe të gjithë atyre që patën fatin t’i njohin. Haxhiarti ishte një prej tyre.

Sot, në 75-vjetorin e lindjes së tij, kujtimi i Haxhiartit nuk vjen thjesht si një rikthim në të shkuarën, por si një prani e gjallë në mendimet dhe ndjenjat e atyre që e deshën. Edhe pse vitet kanë kaluar që nga largimi i tij, mungesa e tij vazhdon të ndihet, ndërsa vlerat që mishëroi mbeten po aq të forta sa dikur.

I lindur në një familje intelektuale gjirokastrite, djali i Muzafer dhe Nejme Asllanit, Haxhiarti u rrit me dashurinë për dijen, punën dhe njeriun. Prindërit e tij, të përkushtuar ndaj arsimit dhe edukimit, u përpoqën të formonin jo vetëm fëmijë të suksesshëm, por mbi të gjitha qytetarë të ndershëm dhe të dobishëm për shoqërinë. Në këtë frymë u rrit edhe ai, duke u bërë një njeri i respektuar, i dashur dhe i besueshëm.

Për familjen ai ishte Arti; për miqtë, Xhikja.

Dy emra që mbartnin të njëjtin karakter fisnik, të njëjtën zemërgjerësi dhe të njëjtën aftësi për të qenë gjithmonë pranë njerëzve. Që në fëmijëri ai mori përsipër rolin e vëllait të madh mbrojtës, duke u kujdesur për më të vegjlit me dashuri e përkushtim. Për autorin e këtyre kujtimeve, Haxhiarti nuk ishte vetëm vëlla, por edhe shok, mësues dhe mbështetje e pandërprerë në çdo etapë të jetës.

Kujtimet e fëmijërisë e sjellin atë pranë si në një film të bukur: dorën e tij të sigurt që të shoqëronte në ditën e parë të shkollës, fjalët inkurajuese para një sfide të re, apo mësimet e para të notit në lumin Drino, ku guximi dhe besimi mësoheshin po aq sa lëvizjet në ujë. Ishin gjeste të thjeshta, por që mbartnin dashurinë e madhe të një vëllai që kujdesej pa kushte.

Një nga tiparet më të spikatura të Haxhiartit ishte miqësia. Ai e konsideronte atë të shenjtë dhe e ruajti me besnikëri gjatë gjithë jetës. Miqtë e tij mbetën miqtë e tij deri në fund, sepse ai dinte të ishte i sinqertë, i drejtë dhe i gatshëm për të ndihmuar. Zemërgjerësia dhe gatishmëria për të sakrifikuar për të tjerët e bënë një njeri të dashur për të gjithë ata që e rrethonin.

Po aq i admirueshëm ishte edhe në jetën profesionale. Ai zgjodhi rrugën e vështirë të inxhinierisë, jo për prestigj, por sepse sfidat e motivonin. Puna për të nuk ishte detyrim, por pasion. Si inxhinier mekanik ai u dallua për profesionalizëm, përkushtim dhe aftësi të jashtëzakonshme krijuese. Projektet e tij në industrinë mekanike dhe në institucionet e mbrojtjes mbeten dëshmi e një mendjeje të mprehtë dhe një etike pune të rrallë.

Megjithatë, ajo që e bënte vërtet të madh nuk ishin vetëm arritjet profesionale. Ishte modestia. Edhe kur realizonte projekte të rëndësishme, ai qëndronte larg protagonizmit. Për të, puna fliste vetë. Pikërisht kjo thjeshtësi e bënte më të respektuar. Njerëzit nuk e admironin vetëm për atë që bënte, por për atë që ishte.

Jeta e Haxhiartit pati gëzime, sfida, suksese dhe sprova, ashtu si çdo jetë njerëzore. Por në çdo rrethanë ai mbeti i njëjti: i ndershëm, i qetë, i mençur dhe i përkushtuar ndaj familjes, miqve dhe profesionit. Kur u largua nga kjo botë në moshën 66-vjeçare, la pas një boshllëk të madh tek bashkëshortja Zamira, tek djemtë e tij Erisi dhe Lediani, tek vëllezërit, të afërmit dhe miqtë e shumtë.

Sot, në përvjetorin e 75-të të lindjes së tij, nuk kujtojmë vetëm një njeri që jetoi mes nesh. Kujtojmë një karakter, një model njerëzor dhe një shembull fisnikërie. Kujtojmë një vëlla që dinte të donte pa zhurmë, një mik që nuk të braktiste kurrë dhe një profesionist që e ngriti punën në nivelin e pasionit.

Sepse, në fund të fundit, vlera e një njeriu nuk matet vetëm me vitet që jeton, por me gjurmët që lë pas. Dhe Haxhiarti la gjurmë të thella në zemrat e të gjithë atyre që patën fatin ta njohin.

Sot, vendi i tij mbetet bosh, por kujtimi i tij vazhdon të jetojë. Me respekt, mall dhe krenari, ai mbetet përherë pjesë e familjes, e miqve dhe e historisë së atyre që e deshën.

I paharruar qoftë kujtimi i Haxhiart Asllanit.

Dy vëllezër… njëri në tokë, tjetri në qiell

Njëri në tokë, tjetri në qiell,
por zemrat rrahin në të njëjtin diell.
Ti je engjëlli që më prin në udhëtim,
unë të mbaj përjetë në shpirtin tim.

Malli na ndan veç për pak kohë,
dashuria s’njeh fund e s’njeh harresë.
Një jetë na lidhi, përjetësia na bashkon,
vëllai im i dashur… kujtimi yt jeton. 🤍🙏

Protestoj, sepse!

✍🏽 Bedri Hoxha, artist, publicist /

Protestoj sepse dua të jetoj me dinjitet në vendin tim.

Nuk ka punë. Nuk ka siguri.

Nuk ka mundësi për të ndërtuar të ardhmen në vendin tënd. Mungojnë edhe elementët më bazë të jetës: uji i pijshëm, energjia elektrike dhe shërbimet publike që duhet të jenë të garantuara për çdo qytetar.

Shumë njerëz jetojnë me frikën se nëse ngrenë zërin për të drejtat e tyre, mund të përballen me presion, dhunë ose padrejtësi. Në një shtet demokratik, askush nuk duhet të ndëshkohet sepse kërkon të drejtat e tij.

🗣️Protestoj sepse dua shkolla për fëmijët tanë.
🗣️Protestoj sepse dua spitale që shpëtojnë jetë.
🗣️Protestoj sepse dua drejtësi të barabartë për të gjithë.
🗣️Protestoj sepse dua punë, siguri dhe mundësi.
🗣️Protestoj sepse dua ujë, energji dhe shërbime dinjitoze.
Protestoj sepse dua një të ardhme më të mirë për familjen time dhe për çdo shqiptar.

Rroftë Shqipëria dhe qytetarët e saj të ndershëm! 🇦🇱

Ich protestiere, weil!

Ich protestiere, weil ich in meinem eigenen Land in Würde leben möchte.

In meinem Dorf und in vielen anderen Teilen Albaniens wurden die Schulen geschlossen. Es gibt keine Kinder mehr in den Klassenzimmern und keine Lehrer, die die nächste Generation ausbilden. Bibliotheken und Kulturzentren sind verschwunden und haben Stille und Verlassenheit hinterlassen.

Krankenwagen und Gesundheitszentren funktionieren nicht mehr so, wie sie sollten. Wenn Menschen krank werden, fühlen sie sich oft allein gelassen. Wenn Tragödien geschehen, wird nur selten Verantwortung übernommen. Die Krankenhäuser sind überlastet, und die Bürger fühlen sich schutzlos.

Es gibt keine Arbeit. Es gibt keine Sicherheit. Es gibt kaum Möglichkeiten, sich im eigenen Land eine Zukunft aufzubauen. Selbst die grundlegendsten Lebensbedingungen – sauberes Trinkwasser, zuverlässige Stromversorgung und funktionierende öffentliche Dienstleistungen – fehlen vielerorts.

Viele Menschen leben in der Angst, dass sie unter Druck geraten oder Ungerechtigkeit erfahren könnten, wenn sie ihre Stimme erheben und ihre Rechte einfordern. In einer Demokratie darf niemand dafür bestraft werden, seine Meinung zu äußern.

Ich protestiere, weil ich Schulen für unsere Kinder will.
Ich protestiere, weil ich Krankenhäuser will, die Leben retten.
Ich protestiere, weil ich gleiche Gerechtigkeit für alle will.
Ich protestiere, weil ich Arbeit, Sicherheit und Chancen will.
Ich protestiere, weil ich sauberes Wasser, Strom und würdige öffentliche Dienstleistungen will.
Ich protestiere, weil ich eine bessere Zukunft für meine Familie und für jeden Albaner will.

Protest ist kein Hass. Protest ist die Stimme der Bürger, die gehört werden wollen. Er ist das demokratische Recht, Veränderung, Verantwortung und eine bessere Zukunft einzufordern.

Deshalb protestiere ich: um die Mindestbedingungen für ein würdiges Leben zu sichern, die Menschenwürde zu verteidigen und dabei zu helfen, ein Albanien aufzubauen, in dem niemand gezwungen ist, seine Heimat auf der Suche nach Hoffnung zu verlassen.

Es lebe Albanien und seine ehrlichen Bürger! 🇦🇱

I Protest Because!

I protest because I want to live with dignity in my own country.

In my village, as in many parts of Albania, schools have been closed. There are no children in the classrooms anymore, and no teachers to educate the next generation. Libraries and cultural centers have disappeared, leaving behind silence and abandonment.

Ambulances and healthcare centers no longer function as they should. When people fall ill, they often feel left alone. When tragedies occur, accountability is too often absent. Hospitals are overwhelmed, and ordinary citizens feel unprotected.

There are no jobs. There is no security. There are few opportunities to build a future at home. Even the most basic necessities of life—safe drinking water, reliable electricity, and essential public services—are often lacking.

Many people live with the fear that if they raise their voices and demand their rights, they may face pressure, intimidation, or injustice. In a democratic society, no one should be punished for speaking out.

I protest because I want schools for our children.
I protest because I want hospitals that save lives.
I protest because I want equal justice for all.
I protest because I want jobs, security, and opportunity.
I protest because I want clean water, electricity, and dignified public services.
I protest because I want a better future for my family and for every Albanian.

Protest is not hatred. Protest is the voice of citizens demanding to be heard. It is the democratic right to seek change, accountability, and a better future.

That is why I protest: to secure the minimum conditions for a dignified life, to defend human dignity, and to help build an Albania where no one is forced to leave in search of hope.

Long live Albania and its honest citizens! 🇦🇱

Çka na duhet Husejni në ditët e sotme?

Jeta e njeriut sot ka nevojë për një rishikim dhe, patjetër, për një rishqyrtim.

Njeriu, si asnjëherë më parë, sot duket krejtësisht i lirë, meqë nuk ka luftë, nuk ka epidemi, nuk ka varfëri të skajshme, nuk ka mund të jashtëzakonshëm për të mbijetuar, nuk ka frikë nga vrasja, nuk ka frikë nga përdhunimi, nuk ka frikë nga katastrofat natyrore.

Por, edhe pse jep përshtypjen e një lirie të plotë, si asnjëherë më parë, njeriu i sotëm është skllavi më i madh dhe më i keq i të gjitha kohërave.

A e ndjen veten të tradhtuar?

A e ndjen veten të abuzuar? A e ndjen veten të lënë anash? A e ndjen veten të pakuptuar në rrethin tënd? A e ndjen veten më të aftë sesa të vlerësojnë? A e ndjen veten më meritor sesa pozita që ke? A e sheh dikë që nuk e meriton duke u ushqyer nga pozita që ti e meritoje? A ndihesh i lodhur duke u sqaruar çdo ditë dhe, në fund, heq dorë nga ajo që mendon se është e duhura?

E pse të heqësh dorë, o Husejni?

Pse paaftësinë tënde po e paraqet si vlerë, e revolucionin e Husejnit si gabim?
Nëse ti nuk merr guximin ta mbrosh atë që zemra jote e sheh si të drejtë,

Husejni këtë e bëri.
Ti, që nga dembelia dhe padurimi ndaj zhurmave, nuk e pengon të keqen që të është futur deri në dhomën e fjetjes; Husejni për atë luftë dha jetën dhe nuk hoqi dorë.

Husejnit i thanë: Thuaje vetëm një fjalë: “E pranoj Jezidin për udhëheqës!”

Ah, do të thoshin frikacakët: Pse nuk tha po, e të merrte para të majme e të jetonte si princ në pallate?

Por jo, Husejni nuk tha po; tha jo, dhe Jo-në e tij e mbrojti me kokën e tij.

Ai nuk po luftonte për pushtet, ai nuk po luftonte për pozitë; ai po luftonte për t’u bërë heroi im dhe i yti, o ti që je zhytur në llumin e kapitalizmit dhe po të nxihet fryma dalëngadalë nga modernizmi i pandalur.

Husejni na mësoi të kënaqemi pa pasur asgjë në xhep. Jezidi na mësoi t’i kemi të gjitha e të mos jemi të lumtur.

Husejni është liria, Jezidi është robëria.

Mesazhi i Muhamedit ishte ndërtimi i njeriut e jo ndërtimi i shteteve.

Muhamedi e edukoi Husejnin ta mbrojë jetën dhe vlerën, e jo ta mbrojë sistemin qeverisës. Muhamedi na mësoi të jetojmë të lirë edhe nëse e humbim jetën. Më mirë i vdekur dhe i lirë, sesa në jetë e rob i së keqes.

Husejni luftoi për ne! Bëhuni Husejn një herë në jetë!

✍🏽Besir Musliu

https://www.facebook.com/share/p/1BSxPvpFX1/?mibextid=wwXIfr

Arben Abedin Hasa – një jetë në shërbim të detyrës dhe dinjitetit

Arben Abedin Hasa përfaqëson figurën e një njeriu që jetën e tij e ndërtoi mbi punën, përkushtimin dhe ndershmërinë. I lindur në Potom të Skraparit, ai u formua në një familje ku vlerat e thjeshtësisë, respektit dhe sakrificës ishin themeli i edukimit.

Rrugëtimi i tij profesional në Policinë e Shtetit dhe strukturat e rendit është shembull i disiplinës dhe përgjegjësisë së lartë. Në detyra të ndryshme, ai u dallua për korrektësi, profesionalizëm dhe gatishmëri të vazhdueshme në shërbim të qytetarëve dhe ligjit. Për më shumë se katër dekada, uniforma për të nuk ishte thjesht detyrë, por mënyrë jetese.

Përtej angazhimit profesional, ai përballoi edhe sfida të rënda personale, duke treguar forcë karakteri dhe qëndrueshmëri të rrallë. Me përkushtim të plotë, ai u kujdes për familjen dhe fëmijët e tij, duke mbetur shembull i përgjegjësisë prindërore dhe njerëzore.

Sot, emri i Arben Hasës lidhet me një jetë të jetuar me dinjitet dhe shërbim të pandërprerë. Ai mbetet një figurë e respektuar, simbol i përkushtimit ndaj detyrës dhe vlerave njerëzore që nuk zbehen me kohën.

Arben Abedin Hasa
Jetoi me dinjitet, punoi me shpirt, la emër të paharruar në analet e policisë së shtetit

Ka nga ata njerëz që udhëtojnë heshtas në jetë, si rreze drite që nuk synon të duket, por ndriçon më së miri, që i japin kuptim jetës jo me fjalë, por me vepra. Në këtë renditje të rrallë burrash qëndron me dinjitet personazhi i këtij shkrimi, Arben Abedin Hasa, lindur e rritur në Potom të Skraparit, i njohur për tradita patriotike dhe dashuri për atdheun. Rruga e tij është ajo e një djali fshati që me punë të ndershme dhe vullnet të hekurt, fitoi respekt jo vetëm për atë që bëri, po për atë çka përmbledh në thelbin e vet, është rruga e një zemre që i qëndroi besnik deri në fund uniformës. 

Historia e tij nuk është thjesht karriera e një ushtaraku, por lartësia e një ideali.

U lind më 15 maj 1961 në familjen e madhe të Abedin Riza Hasës dhe bashkëshortes, që lindën e rritën gjashtë fëmijë, pesë djem e një vajzë, me punë e lodhshme në bujqësi e blegtori. Në këtë familje Arbeni u edukua me dashurinë për punën, respektin për të tjerët dhe ndjenjën e përgjegjësisë. Pas orëve të mësimit ndihmonte familjen në punët e përditshme që nuk mbaronin kurrë, pa u ankuar për lodhjen, se e kuptonte që çdo mundim ishte pjesë e rrugës së jetës. 

Djalë i urtë, i sjellshëm, i vendosur për të ecur përpara, pas përfundimit të arsimit tetëvjeçar, u regjistrua në shkollën e mesme bujqësore Potom. Vitet e shkollës ishin vite pune dhe përkushtimi. Paradite mësonte, ndërsa pasdite punonte për të ndihmuar familjen. Rezultatet në mësime dhe serioziteti në punë e dalluan mes bashkëmoshatarëve. Gjatë praktikës në detyrën agronom i mesëm të kooperativës bujqësore, fitoi përvojë të vlefshme për jetën e ardhshme. 

Më 5 shtator 1982, u thirr për shërbimin e detyrueshëm ushtarak në repartin special të ndërhyrjes së shpejtë RENEA, Tiranë, detyrë e vështirë, që kërkonte disiplinë, përgatitje fizike dhe guxim. 
Arbeni i kishte të tria këto cilësi.  
Tre vite shërbeu me profesionalizëm dhe kualitet të lartë në repartin që ndërhynte në situatat më të ndërlikuara në vend, duke u vlerësuan me certifikata dhe fletë nderi. 

Pas përfundimit të shërbimit ushtarak, vijoi detyrën me uniformë në strukturat e Ministrisë së Brendshme. Në rajonin policor nr. 1 Tiranë, u përball me sfida të shumta në fushën e rendit dhe sigurisë publike. 

Puna e policit nuk njeh orar, as kushte të favorshme dhe ai shërbeu ditën e natën, në vapë e stuhi, i gatshëm për të mbrojtur qytetarët dhe të zbatuar ligjin.

Në vitin 1989 u fejua me vajzën e familjes Dragoi nga Mokra dhe u transferua në Pogradec, ku do të kalonte pjesën më të madhe të jetës profesionale dhe familjare. Për afro pesëmbëdhjetë vjet shërbeu me sukses në strukturat e policisë së qytetit, duke fituar respektin e kolegëve dhe besimin e komunitetit. 

Ndërkaq krijoi familjen që u finalizua me dy fëmijë, djalë e vajzë.
Por siç nuk e kishte menduar kurrë, jeta vuri përballë sprovave të rënda. Humbja e bashkëshortes ishte dhimbje e madhe, megjithatë nuk u dorëzua. U bë baba dhe nënë, me përgjegjësi të dyfishtë, një shembull i gjallë sakrifice e qëndrueshmërie për të rritur dhe edukuar fëmijët, duke i arsimuar dhe siguruar të ardhme të denjë.

Gjatë karrierës në detyra të ndryshme në doganën e Tushemishtit, në postat kufitare dhe më pas në sektorin e krimeve, kudo demonstroi profesionalizëm, korrektësi dhe ndershmëri. Përvoja ndër vite e bëri një nga punonjësit më të vlerësuar të policisë, që dinte të komunikonte me qytetarët, të dëgjonte shqetësimet e tyre dhe të përpiqej të gjente zgjidhje të drejta e të matura.

Në Gjirokastër dha katër vjet kontribut me vlerë në ruajtjen e rendit dhe sallën e komandimit. Në vitin 2015 u rikthye në Pogradec,  ku shërbeu deri në daljen në pension më 18 maj të vitit 2026. Pas më shumë se katër dekadash shërbim të pandërprerë, e mbylli karrierën me nder e dinjitet.
Sot Arben Hasa gëzon respektin e familjes, miqve, kolegëve dhe qytetarëve që e kanë njohur. 

Baba dhe gjysh i dashur, i urtë e shembullor, vazhdon të bashkëpunojë njëlloj si dikur me komunitetin. Karriera e tij është një jete e ndërtuar mbi punën, ndershmërinë dhe shërbimin ndaj njerëzve, historia e njeriut që veshi uniformën dhe i qëndroi besnik asaj deri në fund. Kjo është arsyeja pse emri i Arben Hasës mbetet i respektuar dhe i vlerësuar nga të gjithë ata që kanë pasur fatin ta njohin e të punojnë pranë tij.

Më në fund, nga Amerika që tani bazohet mbi vlerat mbi të cilat është ndërtuar, Sali Berishës iu vu në vend dinjiteti i marrë padrejtësisht.

Jo pa gabime, njerëzore, sepse gabime ka bërë si çdo politikan, por askush nuk mund t’i mohojë faktin se kemi të bëjmë me një intelektual dhe atdhetar të një klase të veçantë .

Me njeriun që u vu në krye të lëvizjes studentore që rrëzoi diktaturën komuniste dhe bustet e diktatorit.

Pikërisht për këtë arsye nostalgjikët e diktaturës e urrejnë edhe sot. Madje, më shumë se urrejtje, ndaj tij kanë prodhuar shpifje, sepse nuk i falin kurrë shembjen dhe përdhosjen e idealit të tyre.

Nostalgjikët e diktaturës nuk e kanë falur kurrë rolin e tij në rrëzimin e regjimit komunist.

Të tjerë e kanë sulmuar sepse nuk ndërmori hakmarrje politike ndaj kundërshtarëve,

Ndërsa një pjesë e elitave të vetëshpallura nuk e kanë pranuar kurrë faktin se një njeri i ardhur nga provinca arriti të bëhej figura qendrore e politikës shqiptare për dekada.

Pseudo të djathtët e sulmojnë me të njëjtin pasion,

Në respekt të klasës së persekutuar,-Pseudo të djathtët që nuk u kënaqën me dënimet e kupolës komuniste, e sulmojnë me të njëjtin pasion, sepse si presidenti i parë pluralist, Sali Berisha mbas 1992, nuk bëri gjykatësin xhelat por presidentin e popullit edhe ndaj komunistëve, atë që injoranca komuniste bëri ndaj kundërshtarëve të tyre politikë pas vitit 1945.

Nuk ngriti gijotina politike, nuk ndërtoi burgje hakmarrjeje dhe nuk e ktheu tranzicionin në gjueti shtrigash.

Për këtë arsye, paradoksalisht, (disa prej tyre të mbuluar me mantelin e turpit, të ish spiunit të birucave) paturpësisht e kërkojnë fajin dhe e konsiderojnë atë fajtor.

Të ashtuquajturit “qytetarë intelektualë” të tipit Ngjela…

Të ashtuquajturit “qytetarë intelektualë” brumbuj të tipit Ngjela, e Topi kompani, e përçmojnë sepse nuk e pranojnë dot që një “malok”, siç e quajnë ata me përbuzje, erdhi në Tiranë me një valixhe druri, drejtoj revolucionin demokratik rinor, krijoj Partinë Demokratike, dhe i vuri këto “koka të mëdha” në rresht.

Kjo ju djeg më shumë se çdo debat politik.

“Rilindasit” në pushtet …

Hajdutët e “rilindasit në pushtet, si pjella më besnike e sistemit të para vitit 1990, e sulmojnë sepse në çdo denoncim dhe akuzë të tij shohin hijen e lënies me turp të pushtetit, llogaridhënies dhe fundin e pandëshkueshmërisë së abuzimit me pushtetin, vjedhjeve, varfërinë, dhe shpopullimin .

Opozita e opozitës …

Ndërsa opozita e opozitës e ka kthyer pandershmërisht sulmin e saj ndaj Berishës në identitet politik.

Ata veç bizneseve dhe bashkpunimit me pjesë të narkoshtetit, nuk kanë as ide, as kauzë, as betejë tjetër.

Ekzistenca e tyre politike fillon dhe mbaron te sulmi ndaj tij.

Por në të vërtetë, nëpërmjet Non Gradës së Sali Berishës me fakte të sajuara nga neo marksistët, OJQ-të sorosjane, palo mediat e blera dhe pjesa drejtuese e narkoShtetit, ata nuk synuan të godisnin vetëm një individ.

Synimi i tyre ishte më i madh: të cënonin dinjitetin e Partisë Demokratike, të historisë së saj dhe të mijëra njerëzve që u rreshtuan në anën e lirisë kur Shqipëria po dilte nga diktatura.

Por historia nuk fshihet me etiketime majtistësh, dhe as me vendime politike, sepse Amerika e lirisë nuk mund të funksionojë me lobingje të sojit Rama-Yuri Kim- Mc Gonigal-Blinken-Soros.

Partia Demokratike mbetet forca që udhëhoqi ndryshimin historik të vitit 1990 dhe Sali Berisha mbetet një nga figurat kryesore të atij ndryshimi.

Ai mund të kritikohet për gabime, si çdo lider politik, por askush nuk mund t’i mohojë vendin që ka në historinë e pluralizmit shqiptar.

Prandaj, jo vetëm për demokratët, por për gjithë qytetarët që besojnë në demokracia, rivendosja e dinjitetit të Berishës nuk është vetëm çështje personale.

Ajo është edhe rivendosje e dinjitetit të Partisë Demokratike dhe e të gjithë atyre që besuan dhe vazhdojnë të besojnë te vlerat e lirisë, demokracisë dhe pluralizmit.

Sepse kur synon të poshtërosh simbolin, synon të poshtërosh edhe ata që ai simbol përfaqëson.

➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️⏺️➡️

In the Face of Slander, Dignity Endured

Author: @gjata.com

You can attack a man. You can even slander a leader. But you can never erase history.

Sali Berisha is not simply a politician. He is a figure closely associated with the student movement, the dismantling of the myths of communism, and the birth of political pluralism in Albania.

Not without mistakes—because, like every politician, Sali Berisha has made human errors. Yet no one can deny that he is an intellectual and patriot of a special caliber, the man who stood at the forefront of the movement that brought down the communist dictatorship and the statues of the dictator.

He is the political leader and statesman who helped liberalize the visa regime and led Albania into NATO.

Most recently, from the United States, Sali Berisha’s dignity was restored after what many considered an unjust treatment.

Certainly, he has made mistakes, as every political leader does. However, no one can deny that he is an intellectual and patriot of exceptional standing.

He was the man who led the student movement that overthrew the communist dictatorship and brought down the symbols of that regime.

For precisely this reason, the nostalgics of the dictatorship still resent him today. More than resentment, they have produced slander against him because they have never forgiven him for the collapse and humiliation of their ideological ideal.

Others have attacked him because he did not pursue political revenge against his opponents.

Meanwhile, a segment of the self-proclaimed elite has never accepted the fact that a man from the provinces became the central figure of Albanian politics for decades.

Pseudo-right-wing critics attack him with the same passion because, after 1992, Berisha did not treat former communists—themselves part of the Albanian people—the way the communist regime treated its political opponents after 1945.

He did not build political guillotines, create prisons of revenge, or turn the transition into a witch hunt.

Paradoxically, for this very reason, some of his critics—even those burdened by the shameful legacy of informing and collaboration under the dictatorship—consider him guilty.

The self-proclaimed “intellectual citizens,” figures such as Ngjela, Topi, and others of the same kind, look down on him because they cannot accept that a “highlander,” as they dismissively call him, arrived in Tirana with a wooden suitcase, led the democratic youth revolution, founded the Democratic Party, and ultimately placed these so-called intellectual giants in his shadow.

That reality burns more deeply than any political debate.

Those in power from the so-called “Renaissance” movement, as the most faithful heirs of the pre-1990 system, attack him because in every accusation and denunciation he raises they see the prospect of accountability, the loss of power, and the end of impunity for corruption and abuse.

The opposition to the opposition, meanwhile, has unfairly turned its attacks on Berisha into its entire political identity.

Beyond business interests and cooperation with elements of the narco-state, they possess neither ideas, nor causes, nor meaningful political battles.

Their political existence begins and ends with attacking him.

In reality, through the “non grata” designation imposed on Sali Berisha—based, in the view of his supporters, on fabricated claims promoted by neo-Marxists, Soros-funded NGOs, compliant media outlets, and elements within the narco-state—their objective was never merely to target one individual.

Their broader aim was to undermine the dignity of the Democratic Party, its history, and the thousands of people who stood on the side of freedom when Albania emerged from dictatorship.

But history cannot be erased through labels or political decisions.

The Democratic Party remains the force that led the historic transformation of 1990, and Sali Berisha remains one of the principal figures of that transformation.

He may be criticized for mistakes, as any political leader can be, but no one can deny the place he occupies in the history of Albanian pluralism.

Therefore, for democrats and for all citizens who believe in democracy, the restoration of Berisha’s dignity is not merely a personal matter.

It is also the restoration of the dignity of the Democratic Party and of all those who believed—and continue to believe—in the values of freedom, democracy, and pluralism.

Because when you seek to humiliate a symbol, you also seek to humiliate those whom that symbol represents.

Today, more than ever, Albania needs justice, not political lynching.

It needs fair judgment, not predetermined verdicts.

And when the truth is delayed, it may anger many people, but it does not cease to be the truth.

Miq u kry ! Nga Edith Haxhi

E vërteta vonon por nuk harron!

Sot më e fortë se kurrë poezia e Kippling “If” “ Në mundsh”

Në mundsh t’ruash toruan, kur kushdo përreth
Po e humb të vetën, e fajin ty ta hedh,
Në mundsh t’i zësh besë vetes, kur njerzve s’ua mbush syrin,
Po ta marrësh parasysh dhe k’të dyshim të tyrin;
Në mundsh të presësh, e në pritje të mos lodhesh,
Ose mes gënjeshtrash, të zgjedhësh t’mos gënjesh,
Ose ballë urrejtjes, asaj t’mos i dorëzohesh,
E prapë si Shenjt t’mos dukesh, as shumë fjalurtë t’mos jesh:

Në mundsh të ëndërrosh, pa t’u kthyer ëndrra n’zot;

Në mundsh të ëndërrosh, pa t’u kthyer ëndrra n’zot;
Në mundsh të mendosh pa t’u bërë qëllim mendimi;
Në mundsh të takosh Triumf e Shkat’rrim tok
E t’i trajtosh të dy njëlloj ata mjeshtër mashtrimi;
Në mundsh të durosh të ta marrin të vërtetën
E ta shtrembërojnë ca t’pacipë për të zënë në kurth të mefshtë,
Ose t’shohësh tek thyhen çka u fale jetën,
E me vegla të vjetëruara të ulesh prapë t’i ngresh:

Në mundsh pirg t’i mbledhësh të gjitha fitimet
E në një lojë “kokë-a-pil” pa drojë t’i rrezikosh,
E t’humbësh e sërish t’ia nisësh nga fillimet
E kurrë një fjalë për humbjen të mos frymosh;
Në mundsh të detyrosh zemër, nerv e deje
Dhe ‘tej grahmës s’fundit për ty t’punojnë ato,
E fort të mbahen kur s’mbet gjë brenda teje
Veç Vullnetit t’paepur që u thotë “Mos u lësho!”

Në mundsh t’i flasësh turmës, e ta ruash fisnik’rinë,
A t’ecësh krah mbretërve e t’qëndrosh me këmbë në tokë,
Nëse as miq as armiq nuk të sjellin dot lëndim,
Nëse t’gjithë arrin t’i çmosh, por askënd s’lëvdon kot;
Në mundsh ta mbushësh minut’n e pamëshirshme,

Friends, it’s done! “By Edith Harxhi”.

Truth may be delayed, but it is never forgotten!

Today, more powerful than ever, Kipling’s poem “If” speaks:

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream—and not make dreams your master;
If you can think—and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: “Hold on!”

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings—nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And—which is more—you’ll be a Man, my son.

Sipas tij, dikush po nxirrte sekretet e mbledhjeve të mbyllura. Çfarë thuhej brenda mureve të sallës, të nesërmen dëgjohej në valët e largëta të “Zërit të Amerikës”. Kjo nuk mund të ishte rastësi. Duhej të kishte një spiun.

Kështu, me vendosmërinë e njeriut që kërkon të gjejë gjilpërën në kashtë, ai shpalli se askush nuk do të dilte nga salla pa u zbuluar fajtori. Ora kalonte. Të gjithë rrinin ulur. Heshtja bëhej gjithnjë e më e rëndë. Askush nuk lëvizte.

Pak minuta më vonë, kur situata po bëhej e padurueshme, dera trokiti. Brenda hyri ordinanca e shokut Spiro me një oturak në duar. Pamja ishte aq e pazakontë, sa për një çast edhe kërkimi i spiunit kaloi në plan të dytë.

“Po ti nga e more vesh?” – pyeti i habitur shoku Ramiz.

Dhe aty erdhi përgjigjja që e rrëzoi gjithë misterin:

“Sapo e dha Zëri i Amerikës, shoku Ramiz.”

Gjuha e drejtpërdrejtë në X (twitter) e diplomates shqiptare Edith Harxhi, ndaj senatorit demokrat Bernie Sanders në SHBA, i cili politikisht, dhe jo ndershmërisht protestat në Shqipëri kërkon tja faturojë Familjes së presidenit Trump, pasqyron më së miri realitetin e sotëm shqiptar të mbërthyer nga thonjtë e një mafie ndërkombëtare, dhe e një NarkoShteti, të financuar nga e majta në Shtetet e Bashkuara.

Z.Senator: Interpretimet tuaja nuk pasqyrojnë vërtetësinë e situatësnë vënd.

Shqiptarët, nuk janë ngritur kundër Donald Trump apo rrethit të tij politik.

Ata nuk kanë asnjë konflikt me figura politike amerikane, por se zemërimi dhe reagimi i tyre janë të drejtuara ndaj mënyrës së qeverisjes së brendshme të korruptuar në Shqipëri.

Qeveri që ju e majta në SHBA, e keni financuar politikish .

The direct statement on X (Twitter) by Albanian diplomat Edith Harxhi toward U.S. Senator Bernie Sanders, who has politically—rather than truthfully—sought to attribute the protests in Albania to the Trump family, best reflects the current Albanian reality, which is trapped in the grip of an international mafia and a narco-state allegedly politically supported by the American left.

Mr. Senator: Your interpretations do not reflect the reality of the situation in the country.

Albanians have not risen against Donald Trump or his political circle.

They have no conflict with any American political figures. Their anger and response are directed at the country’s corrupt internal governance.

A government that you, on the American left, have politically supported.

https://x.com/sensanders/status/2064150345148776734?s=46&t=tdhfWpP1HinSbjebRqS_oA

Kur Kozma Etoliani shkon në Tepelenë dhe pikërisht në kështjellën e Ali Pashë Tepelenës, ai i drejtohet me këto fjalë Pashait shqiptar: “Ti do të bëhesh një njeri i madh, ti do të pushtosh gjithë Shqiperine (Arvanitia), do nënshtrosh Prevezën, Pargen, Sulin, Delvinën, Gardhiqin edhe ate ushtri te famshme te Kurt Pashës. Ti do të lësh një emër të madh në botë. Dhe në Qytetin (Kostandinopoje/Stamboll, shenimi E. Canaj) që ti do të shkosh, por me një mjekër të kuqe. Ky është vullneti i Providencës Hyjnore…..

 Shën Kozma Etoliani aq i përfolur në këto ditë të nxehta vere, herë politikisht e herë në debate fetare – ende nuk ka hyrë në “gjuhën” e historisë, për ta parë si shenjtor, si profet. Ndërsa mjaft dokumente tashmë janë në dritë, qoftë dhe prej letrave të lëna nga shenjtori. Megjithatë çdo 24 gusht ai nderohet nga Kisha Ortodokse Shqiptare në fshatin Kolkondas të Fierit, ku u gjend i vrarë, të cilin Ali Pasha e nderoi duke ngritur kishën e parë në këtë vend. Por miqësia e Kozma Etolianit me Pashain shqiptar sa është mister aq dhe argumentohet nga disa studiues përmes dokumenteve.  Sidomos kjo lidhet me dhuntinë e profecive të priftit ortodoks, predikoi për grekët, por i një rëndësie konsiderohet dhe profetizimin për Pashain e Janinës. Kur Kozma Etoliani shkon në Tepelenë dhe pikërisht në kështjellën e Ali Pashë Tepelenës, ai i drejtohet me këto fjalë Pashait shqiptar:

“Ti do të bëhesh një njeri i madh, ti do të pushtosh gjithë Shqiperine (Arvanitia), do nënshtrosh Prevezën, Pargen, Sulin, Delvinën, Gardhiqin edhe ate ushtri te famshme te Kurt Pashës. Ti do të lësh një emër të madh në botë. Dhe në Qytetin (Kostandinopoje/Stamboll, shenimi E. Canaj) që ti do të shkosh, por me një mjekër të kuqe. Ky është vullneti i Providencës Hyjnore. Mbaj mend, megjithatë, gjatë gjithë kohëzgjatjes së pushtetit tend te duash dhe të mbrosh të krishterët, në qoftë se ti do të mbash pushtetin për pasardhësit e tu.”

Këtë fragment të shkëputur prej librit te Metropolitit Augustine Kantiotis me titull “Saint Kosmas Aetolos”, na e mundësoi studiuesi Etnor Canaj, duke zbuluar dhe për “standard” disa dokumente të panjohur që lidhen me predikuesin, si ligjerata e tij para himariotëve, por duke na dhënë dhe një argument historik mbi letrën e Shën Kozmai.

Është e dokumentuar se Ali Pashë Tepelena u bë garant i Shën Kozmait dhe falë mbështetjes së tij ai shkonte fshat më fshat në jug të Shqipërisë dhe Çamërisë për të predikuar. Thuhet se vrasësit e tij i dërgoi Pashai i Beratit, Kurt Pasha, por sipas studiuesit Etnor Canaj ende nuk ka dokumenta që ta vërtetojnë këtë gjë. Por nga ana tjetër dihet se Kurt Pasha ishte në armiqësi me Ali Pashën.

Çfarë mbështetet më shumë në forumin e studiuesve lidhet me faktin se predikimet e Etolianit lidhen me misionin e tij për t’i krishtëruar njerëzit nëpërmjet ritit ortodoks grek, pikërisht nga fakti se gjuha liturgjike ishte greqishtja në kohët që flasim. “Jam i mendimit qe ashtu sikurse Danil Voskopojari bënte propagandë pro-romaike (greke) në pjesën e Maqedonisë dhe Trakisë, duke mallkuar apo duke dekurajuar njerëzit të flisnin gjuhën e tyre të përditshme, po të njëjtën gjë bëri edhe Etoliani”, shprehet Canaj. Ai shton se Danil Voskopojari ishte me prejardhje Vllahe dhe dekurajonte vllenjtë të flisnin gjuhën e tyre. Mendohet që edhe Etoliani të ketë qenë arvanit.

Studiuesi thotë se këto janë të faktet sipas dokumentave të shkruara. “Por, duke kërkuar të përdorim edhe logjikën, një lloj bekimi prej Aliut, Etoliani duhet të ketë patur, pasi nuk mund të levizje kaq lehtë nëpër territoret që ai posedonte dhe të predikoje pa lejen e tij. Pra, Aliu në një farë mënyre e mbështeti Etolianin”

Duke lënë mënjëanë propagandën e shek.19-20-të, pjesa e historisë thuhet me bindje prej studiuesve pasi kleri ortodoks ishte përherë nën mbrojtjen e sulltanit, dhe me ligje të posaçme, sse duke paguar taksat rregullisht dhe nuk mund të thuhet se “turqit vrisnin e prisnin priftërinjtë” e kundërshtuar kjo në raport me të vërtetën.

“Në këtë kohë Mali Athos ishte ne kulmin e lulëzimit të tij pikërisht përgjatë osmanëve dhe ky është fakt. Vetë Patriarkana e Stambollit ishte e fuqishme në shumë drejtime, përfshi këtu atë ekonomike. Fatkeqësia na ndodhi ne, kur turqit duke parë kryeneçësinë shqiptare përdoren myslimanizmin masiv dhe të dhunshem popullor që të nënshtronin këtë popull (shqiptaret). Dinin që duke përdorur elementin fetar do arrinin “dividi et impera””

Në një nga ligjeratat e Shën Kozmait ishte: “Asgjë në këtë botë nuk është juaja, ndaj në qoftë se ja u marrin mos u brengosni. Ruani vetëm Krishtin dhe shpirtin”

Kjo lidhej me faktin e mospagesës së taksës, për të cilën Shën Kozmai mendohet të ketë predikuar se më mirë të paguajnë taksën se sa të kthehen në fenë islame.

Kujtojmë se një nga predikimet e tij ishte: “Falenderoni Zotin që solli turqit dhe jo ndonjë perandori tjetër. Sepse turqve nqs u jep para nuk ta prekin fenë, por po të ishte dikush tjetër mund t’ju detyronte t’ju kthente në fe tjetër me forcë”

Kështu këto predikime nuk binin aspak ndesh me otomanët, duke u ruajtur në këtë zonë të jugut ortodoksia, ndonëse ju morën pasuritë. Në këtë kontekst shihet edhe miqësia që Shën Kozmai kishte në rajon me Ali Pashën

Referuar argumenteve historikë të studiuesve Shën Kozmai veproi brenda kufijve gjeografike dhe kulturore fetare të Bizantit, prej së cilës mohohet dhe sot debati për ta kthyer në një koherencë të sotme. Parë në këtë kontekst të kohës, si histori, Shën Kozmait i njihet merita kur thuhet se misioni i tij, i predikimit,ishte “mbushja me shpresë perëndie e shpirtit të besimtarëve ortodoksë në Ballkan”.

Ali Pashe Tepelena e nderoi jetën e shenjtorit, duke ngritur edhe kishën e parë në vendin ku ai u martirizua, siç mund të thuhet se pa “njeriun e shenjtë të Perëndisë” te Shën Kozmai, që kishte dhuratën e profecisë, duke parë të ardhmen e trevave dhe historisë së tyre. Profeci që kishin të bënin edhe me vetë jetën e Pashait.

***

Ai nderohet se “mbrojti Shqipërinë”, që përhapi në vendin e pushtuar nga otomanët kulturën, ligjin dhe moralin e krishterë; debati këtu dyzohet nëse Shën Kozmai iu referua qytetërimit të evropian, apo i konsideruar me mendësi neobizantine, në mbrojtje të territoreve të krishtera.

Studiuesi Etnor Canaj na mundësoi një tjetër fakt, një letër për këtë të shkruar nga Shën Kozmai, ku përmblidhet gjithë argumenti i debatëve që ka vluar këto ditë, ja çfarë përmban fjalë për fjalë:

“Arsimi dhe Besimi! PSE, Oh priftërinjtë e Shenjtë dhe pleq të nderuar, nuk u këshilloni vëllezërve tanë të bekuar për të vendosur dhe për të ndërtuar një shkollë në çdo fshat, në mënyrë që fëmijët do të marrin një arsim për të mësuar se çfarë është e mirë dhe çfarë është e keqe? Sepse edhe unë mësova, vëllezërit e mi, alfabetin në shkollë me ndihmën e Krishtit tonë. Unë gjithashtu kam mësuar pak greqisht të lashtë dhe shumë gjëra të tjera: ne Hebraisht, Turqisht, Frëngjisht, dhe diçka nga të gjitha kombet me hirin e Krishtit tonë. Kam lexuar shumë dhe kam gjetur të gjitha njohuritë laike të jen te rreme, të gjithë shpikje dhe fara e djallit. Në të vërtetë, vëllezërit e mi, kam studiuar me aq zell si një argjendar qe peshon argjendin dhe nuk lejon asnjë papastërti të mbetet dhe pastaj ai është i ndritur dhe i pastër dhe është blerë nga njerëzit me dëshirë. Në mënyrë të ngjashme, kam gjetur fjalët dhe urdhërimet e Krishtit të pastëra, te shenjta, te vërtetë, të ndritshme, dhe më shumë te shkëlqyeshme se dielli. Dhe kushdo që beson në Krishtin dhe e quan atë Perëndi, dhe bën gjithçka të shenjtë Ungjilli i tregon atij, qe ai do të jetë i fatit të mirë dhe tri herë-bekuar. Ai kurrë nuk do të turpërohet. Kjo është arsyeja pse ju duhet te themeloni shkolla Greke, në mënyrë që njerëzit do të lartësohen shpirtërisht, sepse duke lexuar Greqisht gjeta se ajo ndriçon dhe ndriçon mendjen e studentit si dielli ndriçon tokën. Atëherë është e qartë dhe ne mund të shohim tani. Në këtë mënyrë të njëjtën mendje mund të shihni ne të ardhmen, të gjitha çfare është e mirë dhe e keqe dhe kjo është

mbrojtja nga çdo lloj e keqe dhe mëkatit. Shkollat hapin rrugën për në kishë. Ne mësojmë çfarë është Perëndia, çfarë është Trinita e Shenjtë, çfare është një engjëll, çfare janë virtytet, demonët, dhe ferri . Ne mësojmë çdo gjë në shkollë. Shkolla ndriçon njerëzit dhe ata janë në gjendje për të hapur mendjet e tyre dhe të mësojnë të fshehtat e besimit tonë.

Vëllezërit janë në gjendje të lexojnë Biblën e shenjtë, Ungjillin, dhe ne gjejmë se profeti Elia është i gjallë dhe se ai ka qenë me Perëndinë për mijëra vjet. Dhe Perëndi do të thotë, dërgim i profetit Elia për të mësuar gjithë bota dhe pastaj Antikrishti do të vijë dhe të vrasi profetin. Pastaj e gjithë bota do të jetë shkatërruar. Dhe duke e shqyrtuar, vëllezërit e mi, dhe të kërkoni Shkrimet dhe Ungjillin e shenjtë, ne gjejmë se profeti Elia ka ardhur dhe se Antikrishti ka ardhur dhe e ka vënë profeti Elia me vdekje, dhe tani ne as presim për profetin Elian dhe as Antikrishtin.”-  një letër kjo, e marrë prej mësimeve të Shën Kozma Etoliani (1714-1779), Kryemurg ne Malin e Shenjte Atos.

 

 Biografi

Shën Kozmai lindi më 1714 pas Krishtit, në Mega Dhendro të Etolisë, ku punonte si endës pëlhurash, anifandis, që ishte edhe mbiemri i tij. Emri i tij i pagëzimit ishte Konsta. Që në moshë të vogël i lutej Perëndisë, që ta ndihmojë të lexojë “Shkronjat e Shenjta”. Më vonë au shkoi pran pranë murgut Jakov, më vonë, dëshmorit të ri, në manastirin e Pararendësit të shenjtë, afër fshatit të tij. Pranë Jakovit, Konsta u tregua nxënës i nxehtë i tij. Mësuesi i hapi rrugën, me këshillat e tij, për ndjekjen sistematike të mësimeve të tij shkollore.

Duke mbaruar atë shkollë, vendosi, në moshën 20 vjeçare, të marrë mësime pranë hierodhiakonit të famshëm Gjerasim Liçika, dhe në vazhdim pranë hierodhiakonit Hanania Derviçani. I përlqente të merrte zakonisht si shkas një fjalë të frymëzuar të Shkrimit të Shenjtë dhe ta predikonte, herë ndaj nxënësve të shkollës dhe herë të tjera ndaj të krishterëve të fshatit, për ndërtim shpirtëror.

Të gjitha këto do të përbëjnë fillimin e bërthamën e frymës së tij misionare të mëvonshme.

Pak më vonë një pasues i tij do të shkruajë: “Kishte shumë mall, i lumuri, në zemrën e tij, që në fillim kur ishte laik, për t’u ofruar dobi vëllezërve të krishterë nga ato që mësoi, që të fitojë kështu pagë qiellore dhe lavdi të pafishkur”. Për t’u arsimuar më tej ai vendosi të lërë atdheun, familjen dhe punën e tij dhe shkoi në Malin e Shenjtë për të ndejkur mësimet në shkollën e re të sapohapur. Konsta dëgjoi me interes të madh Panajot Palamanë, mësoi logjikën nga meçoviti Nikolla Xarxuli, u fut në të fshehtat e teologjisë nga Neofit Kafsokaliviti i Malit të Shenjtë. I zgjeroi më tej njohuritë e tij në urtësinë kishtare dhe botërore, duke ndjekur mësimdhënien e të urtit Eugen Vúlgari.

Në vitin 1759 u thirr murg në manastirin e hirshëm të Filotheut në Malin e Shenjtë, mori emrin Kozma, sipas rregullit, dhe jetonte sipas kanuneve të jetës murgjërore, duke kreshmuar, duke u lutur dhe duke studiuar.

I veshur me rason e thjeshtë, hante aq sa ishte e nevojshme për të jetuar. Pak muaj më vonë u hirotonis dhiak dhe pastaj prift. Ishte tashmë 45 vjeç, i arsimuar, i pjekur, i mbushur me dashuri për Perëndinë dhe i gatshëm të ofrojë sistematikisht dhe tërësisht veten e tij në shërbim të vëllezërve të tij të robëruar. Thuhet se e frymëzonte shumë, thënia e apostulit Pal: “Askush le të mos kërkojë të mirën e tij, por secili të tjetrit” I Kor. 10:24.

Kështu, pasi mori uratën e etërve të Malit të Shenjtë, shkoi në Kostandinopojë për të marrë bekimin e Patriarkut Ekumenik, në mënyrë që të fillojë udhëtimet e tij misionare për riungjillizimin e popullit.

 

 Letër drejtuar Himariotëve

Prej letrave (doreshkrimeve) te Shen Kozma Etolianit (1714-1779) i cili ishte Kryemurg ne Malin e Shenjte Atos. Shkeputur prej vepres se Metropolitit Augustine Kantiotis, me titull “Saint Kosmas Aetolos.” :

Ja letra (doreshkrim) i Shen Kozmait per Himariotet dhe Himaren: 

 “12. Për banorët e fshatit të Himares.

Vëllezërit e mi më fisnike e të dashur, banorë të fshatit Himare, unë ju përshëndes dhe i lutem Perëndise se shenjtë për shëndetin tuaj shpirtëror dhe fizik. Unë, vëllezërit e mi, si një shërbëtor i padenjë i Krishtit, Perëndisë tonë,

udhëtojë përte mësuar të krishterët sipas mundësive të mia me lejen e peshkopëve vendas. Un kam ardhur këtu në fshatin tuaj, dhe duke parë se ju nuk keni një shkollë për fëmijët tuaj për të mësuar pa paguar, unë u kërkova të krishterëve dhe ata i dhanë në bazë të aftësisë dhe vullnetit të tyre për shkollën [dhe ju gjithashtu duhet të ndihmoni per shkollën] nga burimet [tuaja] te veta apo nga ato të fshatit ose nga ato të dhurimeve fetare, në mënyrë që ju mund të paguheni nga Perëndia dhe lavdia prej njerëzve.

I jam i detyruar dhe i lutem Perëndisë se Shenjtë që bekon të gjitha gjërat, për të bekuar fshatin tuaj dhe shkollat tuaja, fëmijët tuaj, dhe të bëhen të denjë për të jetuar mirë dhe te kënaqshëm për Perëndinë këtu (në tokë), dhe për tu vënë

ju në parajsë, të gëzohemi dhe të ngazëllojmë dhe të lavdërohemi me Trininë e Shenjtë.

I emëruar, me pëlqimin e të gjithë, prifterinjve, z Mihal, administrues i besuar, dhe të gjithë fshatit si ibesuar dhe ndihmësit e tij, dhe veçanërisht z Zaho, priftit Spiro, dhe Z. ILia Dhimitri për të qeverisur Shkollat dhe si Zoti ti ndriçoj ato.

Kryemurgu Kosma

i cili lutet për ju

gusht 1779 “

Këtë letër na e mundësoi studiuesi Etnor Canaj, i cili e ka parë të arsyeshme ta argumentojë historikisht, duke vënë theksin në praninë e një dokumenti tashme dhe jo manipulim dhe se nuk ekziston asnjë dokument tjetër që të vërtetojë të kundërtën e kësaj.

Ky proçes po kryhet nga një “qeveri” nën drejtimin e Ramës, e cila për 13 vite është ndjerë e legjitimuar nga zgjedhje të manipuluara, e ka shndërruar shtetin në një kazino dhe përshkruhet nga shtypi ndërkombëtar si një shtet mafioz, duke synuar eliminimin e opozitës pro-
perëndimore.

Në këtë kuptim, i dashur Genci, (Genc Pollo) ne nuk mund t’i kuptojmë plotësisht komentet tuaja pothuajse eufemistike.

Po ashtu nuk mund ta kuptojmë referencën ndaj disa reagimeve emocionale midis demonstruesve, veçanërisht duke pasur parasysh sfondin e situatës politike të përshkruar më sipër.

Populli shqiptar natyrisht ka të drejtën kushtetuese të vetëmbrojtjes-

-për të ndalur qeverinë Rama, “grushtin kushtetues” dhe shfrytëzimin, pasi kjo nuk është më e mundur përmes zgjedhjeve, të cilat sipas këtij qëndrimi janë të manipuluara.

Well, the entire process runs counter to the international obligations Albania has undertaken. It is a discriminatory, domestic procedure that is, legally speaking, unconstitutional. It is being carried out by a ‘government’ under Rama, which for 13 years has felt legitimised by rigged elections, has turned the state into a casino, is described by the international press as a mafia state, and is seeking to eliminate the pro-Western opposition.

In this respect, dear Genci, we cannot quite understand your almost euphemistic remarks. Nor can we understand the reference to some emotional reactions among the demonstrators, particularly against the backdrop of the political situation outlined above. The Albanian people naturally have a constitutional right to self- defence to stop the Rama government, the constitutional coup and the exploitation, as this is no longer feasible through elections, which are rigged anyway.

Antworten

„Relevanteste zuerst” wurde ausgewählt. Einige Kommentare wurden daher möglicherweise herausgefiltert.