Në 75-vjetorin e lindjes së Haxhiartit – kujtimi i një njeriu që la gjurmë

✍🏽 Ylli Asllani –

Ka njerëz që kalojnë nëpër jetë duke lënë pas kujtime të bukura. Ka të tjerë që lënë gjurmë të pashlyeshme në zemrat e familjarëve, miqve dhe të gjithë atyre që patën fatin t’i njohin. Haxhiarti ishte një prej tyre.

Sot, në 75-vjetorin e lindjes së tij, kujtimi i Haxhiartit nuk vjen thjesht si një rikthim në të shkuarën, por si një prani e gjallë në mendimet dhe ndjenjat e atyre që e deshën. Edhe pse vitet kanë kaluar që nga largimi i tij, mungesa e tij vazhdon të ndihet, ndërsa vlerat që mishëroi mbeten po aq të forta sa dikur.

I lindur në një familje intelektuale gjirokastrite, djali i Muzafer dhe Nejme Asllanit, Haxhiarti u rrit me dashurinë për dijen, punën dhe njeriun. Prindërit e tij, të përkushtuar ndaj arsimit dhe edukimit, u përpoqën të formonin jo vetëm fëmijë të suksesshëm, por mbi të gjitha qytetarë të ndershëm dhe të dobishëm për shoqërinë. Në këtë frymë u rrit edhe ai, duke u bërë një njeri i respektuar, i dashur dhe i besueshëm.

Për familjen ai ishte Arti; për miqtë, Xhikja.

Dy emra që mbartnin të njëjtin karakter fisnik, të njëjtën zemërgjerësi dhe të njëjtën aftësi për të qenë gjithmonë pranë njerëzve. Që në fëmijëri ai mori përsipër rolin e vëllait të madh mbrojtës, duke u kujdesur për më të vegjlit me dashuri e përkushtim. Për autorin e këtyre kujtimeve, Haxhiarti nuk ishte vetëm vëlla, por edhe shok, mësues dhe mbështetje e pandërprerë në çdo etapë të jetës.

Kujtimet e fëmijërisë e sjellin atë pranë si në një film të bukur: dorën e tij të sigurt që të shoqëronte në ditën e parë të shkollës, fjalët inkurajuese para një sfide të re, apo mësimet e para të notit në lumin Drino, ku guximi dhe besimi mësoheshin po aq sa lëvizjet në ujë. Ishin gjeste të thjeshta, por që mbartnin dashurinë e madhe të një vëllai që kujdesej pa kushte.

Një nga tiparet më të spikatura të Haxhiartit ishte miqësia. Ai e konsideronte atë të shenjtë dhe e ruajti me besnikëri gjatë gjithë jetës. Miqtë e tij mbetën miqtë e tij deri në fund, sepse ai dinte të ishte i sinqertë, i drejtë dhe i gatshëm për të ndihmuar. Zemërgjerësia dhe gatishmëria për të sakrifikuar për të tjerët e bënë një njeri të dashur për të gjithë ata që e rrethonin.

Po aq i admirueshëm ishte edhe në jetën profesionale. Ai zgjodhi rrugën e vështirë të inxhinierisë, jo për prestigj, por sepse sfidat e motivonin. Puna për të nuk ishte detyrim, por pasion. Si inxhinier mekanik ai u dallua për profesionalizëm, përkushtim dhe aftësi të jashtëzakonshme krijuese. Projektet e tij në industrinë mekanike dhe në institucionet e mbrojtjes mbeten dëshmi e një mendjeje të mprehtë dhe një etike pune të rrallë.

Megjithatë, ajo që e bënte vërtet të madh nuk ishin vetëm arritjet profesionale. Ishte modestia. Edhe kur realizonte projekte të rëndësishme, ai qëndronte larg protagonizmit. Për të, puna fliste vetë. Pikërisht kjo thjeshtësi e bënte më të respektuar. Njerëzit nuk e admironin vetëm për atë që bënte, por për atë që ishte.

Jeta e Haxhiartit pati gëzime, sfida, suksese dhe sprova, ashtu si çdo jetë njerëzore. Por në çdo rrethanë ai mbeti i njëjti: i ndershëm, i qetë, i mençur dhe i përkushtuar ndaj familjes, miqve dhe profesionit. Kur u largua nga kjo botë në moshën 66-vjeçare, la pas një boshllëk të madh tek bashkëshortja Zamira, tek djemtë e tij Erisi dhe Lediani, tek vëllezërit, të afërmit dhe miqtë e shumtë.

Sot, në përvjetorin e 75-të të lindjes së tij, nuk kujtojmë vetëm një njeri që jetoi mes nesh. Kujtojmë një karakter, një model njerëzor dhe një shembull fisnikërie. Kujtojmë një vëlla që dinte të donte pa zhurmë, një mik që nuk të braktiste kurrë dhe një profesionist që e ngriti punën në nivelin e pasionit.

Sepse, në fund të fundit, vlera e një njeriu nuk matet vetëm me vitet që jeton, por me gjurmët që lë pas. Dhe Haxhiarti la gjurmë të thella në zemrat e të gjithë atyre që patën fatin ta njohin.

Sot, vendi i tij mbetet bosh, por kujtimi i tij vazhdon të jetojë. Me respekt, mall dhe krenari, ai mbetet përherë pjesë e familjes, e miqve dhe e historisë së atyre që e deshën.

I paharruar qoftë kujtimi i Haxhiart Asllanit.

Dy vëllezër… njëri në tokë, tjetri në qiell

Njëri në tokë, tjetri në qiell,
por zemrat rrahin në të njëjtin diell.
Ti je engjëlli që më prin në udhëtim,
unë të mbaj përjetë në shpirtin tim.

Malli na ndan veç për pak kohë,
dashuria s’njeh fund e s’njeh harresë.
Një jetë na lidhi, përjetësia na bashkon,
vëllai im i dashur… kujtimi yt jeton. 🤍🙏