Disa prej atyre që u rritën politikisht, u bënë deputetë, ministra, drejtues dhe figura publike nën siglën e Partisë Demokratike, harruan shpejt se nga kishin ardhur. Sapo menduan se Berisha ishte politikisht i “mbaruar,” nuk u mjaftuan me largimin prej tij. Ata deshën edhe rrënimin e tij politik dhe, kur menduan se ai kishte rënë, nisën të kërkonin edhe eshtrat.
Këta njerëz, të cilët për vite me radhë u majmën me pushtetin, strukturat dhe votën e demokratëve, u përpoqën të ndërtonin një alternativë mbi rrëzimin e atij që dikur i kishte ngritur. Në vend që të ndërtonin të ardhmen e tyre me ide, punë dhe besimin e demokratëve, pritën rënien e Berishës për të pretenduar trashëgiminë e tij.
Dhe pikërisht këtu qëndron një nga paradokset më të mëdha të politikës shqiptare.
Ata që duhej të përballeshin me pushtetin e Edi Ramës, shpesh u shfaqën më të zellshëm në sulmet kundër Berishës dhe Partisë Demokratike. Për shumë demokratë, kjo nuk ishte më thjesht një përplasje politike, por një përpjekje për ta dobësuar opozitën nga brenda, ndërkohë që pushteti përfitonte nga përçarja.
Për vite me radhë u ushqye një narrativë e njëjtë: Berisha ishte i izoluar, politikisht i përfunduar dhe pa të ardhme. Por sot, ata që e shpallën të vdekur politikisht duhet të përballen me një fakt që nuk mund ta ndryshojnë me deklarata televizive.
Berisha qëndroi.
Ai nuk u tërhoq, nuk u dorëzua dhe, mbi të gjitha, nuk e humbi lidhjen me bazën demokrate. Përkundrazi, me një thirrje të tij, demokratë që shumëkush i kishte shpallur të përçarë dhe të dorëzuar u mblodhën përsëri rreth tij dhe rreth Partisë Demokratike.
Këtë, malavitat politike nuk e besuan.
Nuk e besuan se pas gjithë këtyre viteve sulmesh, përçarjesh dhe përpjekjesh për ta nxjerrë nga skena, një thirrje e Berishës do të mjaftonte për të bashkuar përsëri pjesën më të madhe të demokratëve.
Dhe tani, kur Berisha po përgatitet të rikthehet në Shtetet e Bashkuara, të njëjtët njerëz janë hedhur përsëri në sulm. Sikur të mos kishin mësuar asgjë nga pesë vitet e fundit.
Por historia ka një të keqe për ata që përpiqen ta manipulojnë: ajo nuk fshihet.
Mund ta kritikosh Berishën. Mund të mos pajtohesh me të. Mund ta kundërshtosh politikisht. Por nuk mund ta zhdukësh historinë e tij, as historinë e Partisë Demokratike dhe të pluralizmit shqiptar.
Sali Berisha nuk është thjesht një individ në PD. Ai është pjesë e historisë së krijimit të saj, e betejës për pluralizëm dhe e një brezi politik që ndryshoi Shqipërinë pas rënies së komunizmit.
Prandaj, ata që menduan se do të ushqeheshin me rënien e tij dhe se, pasi të binte, do të hanin edhe eshtrat e Berishës, sot duhet të përballen me një realitet krejt tjetër.
Sali Berisha is not simply an individual within the Democratic Party !
FOR THOSE WHO WANTED TO EAT EVEN SALI BERISHA’S BONES!
There are battles fought against a politician by his opponents, but there are also far more bitter battles: those waged by people who were once politically nourished by the same political family and, the moment they thought it had weakened, turned against it to take even what was left.
For Sali Berisha, these past five years have not been merely a confrontation with Edi Rama and his government. They have also been a battle against an entire system of interests, influence and narratives stretching from Tirana to Brussels and Washington. But perhaps the most painful battle was the one fought within the Democratic family itself.
Some of those who rose politically, became MPs, ministers, party officials and public figures under the banner of the Democratic Party quickly forgot where they had come from. The moment they thought Berisha was politically “finished,” they were not satisfied with distancing themselves from him. They wanted his political downfall as well—and when they believed he had fallen, they began looking for even his bones.
These people, who for years had been politically nourished by the power, structures and votes of Democratic supporters, tried to build an alternative on the downfall of the very man who had once helped elevate them. Instead of building their own future through ideas, work and the trust of Democratic voters, they waited for Berisha to fall so they could claim his political legacy.
And this is precisely where one of the greatest paradoxes of Albanian politics lies.
Those who should have been confronting Edi Rama’s government often appeared more eager to attack Berisha and the Democratic Party. For many Democrats, this was no longer simply a political disagreement, but an attempt to weaken the opposition from within, while those in power benefited from the division.
For years, the same narrative was repeated: Berisha was isolated, politically finished and had no future. But today, those who declared him politically dead must face a fact they cannot erase with television statements.
Berisha stood.
He did not withdraw. He did not surrender. And, above all, he did not lose his connection with the Democratic grassroots. On the contrary, with one call, Democrats whom many had declared divided and defeated gathered once again around him and around the Democratic Party.
The political malavita did not believe it.
They did not believe that, after all these years of attacks, divisions and attempts to push him off the political stage, one call from Berisha would be enough to bring most Democrats together again.
And now, as Berisha prepares to return to the United States, the same people have once again launched their attacks—as if they had learned nothing from the past five years.
But history has one inconvenient quality for those who try to manipulate it:
It cannot be erased.
You can criticize Berisha. You can disagree with him. You can oppose him politically. But you cannot erase his history, nor the history of the Democratic Party and political pluralism in Albania.
Sali Berisha is not simply an individual within the Democratic Party. He is part of the history of its creation, the struggle for political pluralism, and the generation of politicians who transformed Albania after the fall of communism.
Therefore, those who thought they would feed on his political downfall—and that once he fell, they would eat even Berisha’s bones—must now face a completely different reality.
The “politically dead” man did not die.
He stood his ground. He came back. He brought Democrats together again and is rebuilding the political force that many had hoped to see destroyed.
And for those who were waiting to eat even his bones, history’s answer is simple:
Sali Berisha was not finished yet.
Read the full article – AL in Sweden
AL in Sweden. 