DEAR AMBASSADOR,

✍🏽 Myslim Murrizi, … former MP .

Are you in good health, General? You have made us worried!

Please, say a word, man! The world is not coming to an end.

Say whatever you want, but please speak, because Albanians deeply love America. During 45 years of communism, approximately 6,000 Albanian citizens were executed as alleged “collaborators of American imperialism” and enemies of the Party that remains in power today under a different name.

Speak as a human being, as a military man, as a parent, and as a citizen of a free country that recognizes and upholds citizens’ rights. At the very least, speak about democratic values and against corruption.

Perhaps, as Ambassador, Kushner does not allow you to speak freely. But say something about the PROTESTS! After all, you are a retired general. Nobody will reduce or take away your general’s pension, even though you are the same age as Rama.

Speak, Ambassador! During 45 years of communism, approximately 1,200 Albanians were killed at the border, including on barbed-wire fences, as they attempted to escape to the country you represent today as Ambassador.

Speak, General! Do not be intimidated by the ranks and decorations on your chest. Speaking from the heart, with clean hands, adds value to your medals and honors. Silence dictated by orders or purchased with money turns those decorations into nothing more than tin and sheet metal, just like the worthless awards handed out by the Party of Labour during work campaigns or agricultural cooperatives for meeting production quotas.

AMBASSADOR!
Do you agree with police violence against minors, students, and ordinary citizens?

Do you agree with this government’s proposed €2,500 incentive payments to police officers who beat citizens?

AMBASSADOR!

A person’s name lives longer than their corpse.

In this world, we are all temporary visitors, first as human beings and even more so in political, state, and diplomatic positions. No matter how many ranks, medals, and decorations we possess, our final destination is inevitable: the earth, where we surrender to the very creatures we despise while alive — THE WORMS.

Speak, Ambassador! Do not remain silent, and do not wait until tomorrow, when Bibi, Kushner’s ally in Israel, might lose an election, or until next Tuesday, when President Trump might lose his majority in Congress. Whatever happens, you are expected to remain the US Ambassador in Tirana for three years. By then, you will also reach the retirement age under Albanian law. Perhaps you will want to enjoy a democratic, peaceful, and beautiful Albania.

I have seen you visit SPAK twice, Ambassador, and meet with its prosecutors.

AMBASSADOR!

Speak for Albania and the Albanian people, not for thieves and their lackeys!

Those who arrive at the Embassy like sewer rats, informing on one another like neutered dogs, represent only a small, filthy fraction of an Albania held hostage by a handful of political parasites. This situation has been enabled, in part, by the silence — or the words — of the institution you now lead over the past 30 years.

You have an opportunity, General, to be remembered as the US Ambassador who finally stripped away the false prestige of the ranks and decorations worn by Albania’s corrupt, spineless politicians.

I wish you good health, Ambassador. And please, do not worry too much about American citizens living in Tirana. Even if they pass the PROTESTS every day, the protesters will not harm a single hair on their heads. Albanians know very well that American citizens are not the ones making political deals with this rotten government. Such dealings, when they occur, involve officials, politicians, and diplomats, including figures such as Blinken, McGonigal, Yuri Kim, Donald Lu, Kimberly Guilfoyle, Kushner, and others.

Perhaps this “silence” also has something to do with the celebrations you may have held for your birthday on October 7, 1964. Coincidentally, you are the same age as Rama, although that crafty man changed his birthday date to July 4, America’s Independence Day.

SLEEP WELL TONIGHT, AMBASSADOR ERIC WENDT!

Pershendetje Z Ambasador

A je mir me shendet mor Burre se na ke ber merak???

Po fol nje fjal mor Burr i dheut se nuk u be qameti

Fol çfar te duash por vetem fol se Shqiptaret e duan shum Ameriken dhe per 45 vjet komunizem jane pushkatuar rreth 6000 Qytetar Shqiptar si “bashkpuntor “te  imperializmit Amerikan e armiq te partis qe sot eshte ne pushtet por me emer tjeter

Fol si njeri, si ushtarak si prind, si qytetar i nje vendi te lir qe njeh dhe zbaton te drejtat e qytetareve dhe te pakten flet per vlerat e demokracis dhe kundra korrupsionit

Ndoshta si Ambasador nuk te le Kushneri te flasesh por fol nje fjal per PROTESTEN se ne fund te fundit ne pension je dhe nuk ta ul e nuk ta heq kush pensionin e Gjeneralit edhe pse je moshatar me Ramen

Fol Z Ambasador se ne 45 vite komunizem vetem ne kufi mbi telat me gjemba jane vrar 1200 Shqiptar qe tentonin te kalonin kufirin per te ardhur ne vendin qe ju perfaqesoni sot si Ambasador

Fol Z Gjeneral e mos u tut e frikeso nga gradat e dekoratat qe ke ne kraharor se e folura me shpirt e duar te pastra jua shton vleren dekoratave e medaljeve qe mban ne gjoks ndersa heshtja me porosi ose pages i ben ato dekorata e medalje thjesht teneqe e llamarina njelloj si ato S qe jepte partia e punes ne aksion ose koprativ kur realizoje normen

Z Ambasador!

A je dakort me dhunen policiore ndaj te miturve dhe ndaj studenteve apo qytetareve??

A je dakort me pagesen stimuluese 2500 euro per loke qe kjo qeveri ju jep policeve kok-çorape qe rrahin Qytetaret??

A je dakort me masat qe propozon kjo qeveri bastarde per kthimin e Shqiperis ne nje vend diktatorial ku ndalohet çdo proteste kundra hajduteve meqenese Shqiperia eshte edhe mender antar i NATOS????

Ne qofte se je dakort fol mor Burre se Shqiptaret te kuptojne mire edhe kur flet edhe kur hesht siç kan kuptuar çdo te huaj qe ka ardhur me pune ne Shqiperi pa opinga e ka ikur milioner

Z Ambasador!

Emri rron me gjate se kufoma

Ne kete bote jemi kalimtar si NJEREZ e jo me si funksione politike shteterore apo diplomatike sado grada medalje e dekorata qe te kemi ne fund destinacioni eshte i pashmangeshem drejt tokes e i dorezohemi atij qe sa jemi gjalle e perçmojme pra KRIMBAVE

Fol Z Ambasador mos hesht dhe mos prit as te nesermen qe mund te humbi zgjedhjet BIBI i Kushnerit ne Izrael e as te marten tjeter ku mund te humb shumicen e kongresit Presidenti Trump se çfardo qe te ndodh Ju jeni i “ denuar” te rrini 3 vjet Ambasador i SHBA ne Tiran dhe pastaj mbushni fiks edhe moshen e pensionit sipas ligjit Shqiptar e ndoshta do ju duhet nje Shqiperi demokratike e mire dhe e bukur per ta shijuar

Te kam pare qe ke shkuar dy her ne SPAK Z Ambasador dhe ke takuar Hajdar-Prokuroret e SPAKUT

Nuk e di per çfar keni folur Z Ambasador por te siguroj qe sapo jeni larguar Ju, ata kane qeshur dhe jan tallur duke thene mes njeri tjetrit ohuuuu sa larg qenka Ky nga “ halli” yne

Ne keni hallin te mbyllim rehat edhe kto 2 vjet qe na kane ngelur e te rruajm çfar te mundemi pastaj te shikojme te zeme nje vend ne apel ,prokurori te pergjitheshme ose nje karrike te dhjer ne politik e parlament ndersa Ky ka hallin e boseve te trafikut qe i prishin “ pazarin” Amerikes

Z Ambasador!

Fol per Shqiperin dhe Shqiptaret jo per hajdutet dhe zagaret

Ata qe vijne si minj halesh e te takojne ne Ambasade per te spiunuar si qen te tredhur njeri tjetrin jane nje pjat e vogel muti i kesaj Shqiperie e kapur prej fyti nga nje grusht halesh te politikes qelbesir fal edhe heshtjes apo foljes qe ka bere prej 30 vitesh institucioni qe Ju sot drejtoni

Ndaj e ke mundesine Z Ambasador qe ke ardhur si Gjeneral ne pension ne Shqiperi te mbahesh mend si Ambasadori Gjeneral i SHBA qe jua dhjet “ gradat” fallco qe mbajne spurdhjak politikanet hajdut Shqiptare

Te uroj shendet Z Ambasador dhe rri i qete fare e pa merak per Qytetaret Amerikan qe jetojne ne Tirane se edhe po te kalojne çdo dite nga PROTESTA nuk do ju prekin asnje qime floku PROTESTUESIT se e dine fare mire qe pazaret me qeverine funderrine te Shqiperis nuk i bejne Qytetaret Amerikan por zyrtaret, shtetaret dhe diplomatet Amerikan si Blinkeni, MCGonigali, Yri Kim, Don Lu , Kimberly Guilfoile, Kushner e te tjer

Te pershendes Z Ambasador i SHBA ERIC  WENDT dhe te uroj ta shijosh sa me shum pensionin si Gjeneral dhe pozicionin si Ambasador edhe pse nuk do te doja kurre te ishit nje “ pensionist” Ambasador siç keni qene gjate kesaj periudhe nje mujore nga 26 shtatori qe mberritet ne Rinas

Ndoshta kjo “ heshtje” ka te bej edhe me “ festimet” qe mund te keni patur per ditelindjen Tuaj te 7 tetorit 1964 se per koiçidence jeni e njenta moshe me Ramen por ky shejtan e ndryshoi daten dhe e beri 4 korrik pra qe ta kete ne diten e pavarsis se Amerikes 

Kur te kesh koh Z Ambasador pyet ndonje aty ne Ambasad se çfar thone Shqiptaret per Ty por jo Nancin se ajo eshte me Blinkenin dhe Qamilen e te genjen

GJUM TE EMBEL PER SONTE AMBASADOR ERIC WENDT 

FROM BELGRADE TO TIRANA: WHEN STUDENTS SHAKE THE THRONE OF POWER!

Edith Harxhi, Diplomat and Former Deputy Minister of Foreign Affairs of Albania

Dear friends,

Is the victory of the Serbian Student List a good omen for Albania and Albanians in the Balkans?

Vučić suffered a convincing defeat, but he was aware that his position was weakening. Perhaps, from the day he agreed to step down as President of Serbia, he had already struck a “deal” for his departure. Serbia’s geopolitical situation, with sanctions on one side and its continued maneuvering between Russia and China on the other, together with revelations by Trump’s team concerning alleged manipulation of the 2024 elections in America, weakened Vučić sufficiently to make him no longer appear to be a major player in the Balkans.

The Student List gained ground not only because of Vučić’s mistakes and his capture of the state, but also, according to some interpretations, because of the support of hidden forces behind the protests of the past two years.

The opposition in Serbia has been dying ever since the mafia-style assassination of former Prime Minister Zoran Đinđić, whom Europeans had nurtured as a pro-European leader.

Following his assassination, the fragmentation and dismantling of the Serbian opposition became possible, followed by the political decline of what could have been a genuine opposition to Vučić’s absolute power.

Naturally, for those of us who have strongly opposed every decision made by the Vučić–Rama duo over the years, their apparent agreement on matters affecting Kosovo—from the proposed exchange of borders to the Open Balkan initiative, the deregistration of Albanians’ addresses in the Preševo Valley, the Association of Serb-majority Municipalities, and the events in Banjska, Kosovo—the weakening of Vučić is very good news.

However, if we examine the Student List’s foreign policy program closely, it does not differ in any substantial way from that of Vučić’s Serbian Progressive Party (SNS) or that of Ivica Dačić, the Socialist leader and one of the major losers in the elections.

Naturally, within a heterogeneous and non-ideological movement such as Serbia’s Student List, positions may change once its representatives assume responsibility for governing the country. Closer ties with the European Union may also lead them to understand that a Western-oriented Serbia is better than a resentful Serbia that continues mourning the loss of something that never historically belonged to it: Kosovo.

We must wait and see how events unfold. For the moment, however, this movement bears a strong resemblance, in both its model and its program, to Italy’s Five Star Movement.

Nevertheless, the Serbian people have made their move against the autocrat. This demonstrates civic awareness and, potentially, cooperation among international actors seeking political change.

Meanwhile, the “Head of the Organization” here at home continues to act and think differently.

He still fails to understand that the student and civic movement in Albania has reached a point of no return.

His days and hours in power are numbered, and international support—regardless of his lobbying efforts, the alleged deals involving the country’s resources, or the laundering of proceeds from the international drug trade attributed to the networks he is accused of directing—may no longer be enough to save him.

His time is up!

Although the two student movements have no genuine historical or structural equivalence, they share a common objective: to remove authoritarian leaders from power and put an end to the capture of the state.

I believe that yesterday, our “global leader” lost one limb. But we must wait until tomorrow evening to see whether he loses the other as well. 

Increasingly, no one may be willing to invest in him, despite appearances that Ursula von der Leyen, Emmanuel Macron, Giorgia Meloni, or powerful lobbyists in America still have their attention fixed on our “global leader.”

The geopolitical situation today is so complicated that individuals who have become liabilities to their own countries, such as Rama and Vučić, may prove far less influential than they imagine—and may leave power more easily than we think.

This is not the time to compare student movements or turn their struggles into a competition. It is the time to stand up for democracy, end the capture of the state, and remove authoritarianism through civic action and democratic means.

From Belgrade to Tirana, the message is clear: no ruler is invincible when citizens unite and demand change.

@ramaiknjëorëemëparë

NGA BEOGRADI NË TIRANË: KUR STUDENTËT I DRIDHIN FRONIN PUSHTETIT!

Edith Harxhi, diplomate dhe ish-zëvendësministre e Punëve të Jashtme të Shqipërisë

Miq të nderuar,

A është fitorja e Listës Studentore Serbe ogur i mirë për Shqipërinë dhe shqiptarët në Ballkan?

Vuçiçi humbi bindshëm, por ishte i ndërgjegjshëm për humbjen. Ndoshta që prej ditës kur pranoi të largohej nga posti i Presidentit të Serbisë, e kishte bërë “pazarin” për largimin e tij. Situata gjeopolitike e Serbisë, ku nga njëra anë kishte sanksione dhe nga ana tjetër vazhdonte të luante me Rusinë dhe Kinën, por edhe zbulimi nga ekipi i Trumpit i manipulimit të zgjedhjeve në vitin 2024 në Amerikë, bënë që Vuçiçi të dobësohej mjaftueshëm dhe të mos shihej më si lojtar i rëndësishëm në Ballkan.

Për shumë vite luajti me mafien serbe dhe krimin e organizuar, luajti me të fortët e politikës në botë, luajti për Serbinë e Madhe, por, kur mendoi se mund të humbiste gjithçka që kishte fituar, u largua nga skena.

Lista Studentore fitoi terren jo vetëm nga gabimet e Vuçiçit dhe kapja e shtetit nga ky i fundit, por edhe nga mbështetja e duarve të fshehta në protestat e dy viteve të fundit.

Opozita në Serbi ka vdekur që pas vrasjes mafioze të ish-kryeministrit Zoran Gjingjiç, të cilin europianët e kishin mëkuar si lider proeuropian.

Që pas vrasjes së tij, u bë i mundur shpartallimi i opozitës në Serbi, fraksionimi dhe më pas rënia politike e asaj që mund të ishte opozitë politike kundër pushtetit absolut të Vuçiçit.

Natyrisht, për ne që kemi kundërshtuar fuqishëm çdo vendim të dyshes Vuçiç–Rama gjatë këtyre viteve, me dakordësinë e tyre për gjithçka në kurriz të Kosovës, nga këmbimi i kufijve te Ballkani i Hapur, pasivizimi i adresave të shqiptarëve në Luginë, Asociacioni e deri te ngjarjet në Banjskë të Kosovës, humbja e Vuçiçit është lajm shumë i mirë.

Lajmi më i mirë për ne shqiptarët është fitorja e dy ulëseve nga dy deputetët shqiptarë në Luginë dhe bashkimi i shqiptarëve në një front, ashtu si edhe numri më i lartë i votave proshqiptare në Sanxhak.

Por, nëse do të shohim me kujdes programin e politikës së jashtme të Listës Studentore, ai nuk ndryshon në asnjë fjalë nga programi i Partisë Nacionaliste të Vuçiçit, SNS-së, apo i humbësit të madh të zgjedhjeve, socialistit Ivica Daçiç.

Natyrisht, në një lëvizje heterogjene dhe joideologjike si Lista Studentore në Serbi, qëndrimet mund të ndryshojnë pasi të marrin drejtimin e vendit, ashtu si edhe afrimi me Bashkimin Europian mund t’i bëjë ata të kuptojnë se një Serbi perëndimore është më mirë se një Serbi qaramanе që vajton vetëm humbjen e asaj që historikisht nuk i ka takuar kurrë: Kosovës. Duhet të presim e të shohim zhvillimet, por, për momentin, kjo lëvizje i ngjan shumë Lëvizjes “Pesë Yjet” në Itali, si në model, ashtu edhe në program.

Megjithatë, populli serb e bëri lëvizjen e tij kundër autokratit, gjë që tregon, natyrisht, ndërgjegje qytetare, por edhe bashkëpunim politik të faktorit ndërkombëtar për ta shkulur atë.

Në të kundërt vepron dhe mendon “Kreu i Organizatës” këtu tek ne. Nuk kupton ende se lëvizja studentore dhe qytetare në Shqipëri nuk ka kthim pas, se ditët dhe orët e tij janë të numëruara dhe se tashmë as faktori ndërkombëtar, pavarësisht lobimeve të tij me shitjen e vendit dhe të burimeve natyrore, apo edhe larjes së parave të përfituara nga narkotrafiku ndërkombëtar që drejton, nuk e shpëton dot më. Ai e ka kryer punën e tij!

Megjithëse dy lëvizjet studentore nuk kanë ngjashmëri reale dhe historike, ato kanë të përbashkët synimin për të shkulur diktatorët e tyre nga pushteti dhe për t’i dhënë fund kapjes së shtetit.

Mendoj se dje “liderit tonë global” iu pre një gjymtyrë, por duhet të presim deri nesër në mbrëmje për të parë nëse do t’i pritet edhe gjymtyra tjetër. Mendoj se ai do të nisë t’i bëjë llogaritë që Vuçiçi bëri para disa muajsh, pas 48 orësh nga sot. Nuk merret më askush me të, pavarësisht se, në dukje, na ngjan sikur Von der Leyen, Macroni, Meloni apo ndonjë lobist i fuqishëm në Amerikë i ka mendtë te “lideri ynë global”.

Situata gjeopolitike është sot aq e ndërlikuar, sa individë të pavlerë, por të dëmshëm për popujt e tyre, si Rama dhe Vuçiçi, janë fare të papërfillshëm dhe largohen më lehtë nga sa mendojmë ne.

Radha tashmë është në oborrin tonë: të pastrojmë diktatorin tonë këto ditë, duke mbajtur sytë hapur edhe për atë që ndodh në Serbi pas kësaj rrokade politike.

Nuk është koha të bëjmë krahasime dhe gara mes lëvizjeve studentore. Është momenti i duhur për t’u çliruar nga diktatorët.

@ramaiknjëorëemëparë

A cow drinks water and turns it into milk.
A snake drinks the same water and produces venom.

Governments are no different: some turn power into prosperity for their people, while others turn it into poverty, corruption, and oppression.

In Albania, a snake has been in power for 13 years. It takes the people’s tax money and gives them back poverty, injustice, and corruption.

It is not the source that makes the difference, but what lies within. Power does not always change a person; often, it reveals who they truly are.

The time for change has come! Albania deserves a future built on justice, dignity, equality before the law, and prosperity for every citizen.

Change begins when people rise up—not only by raising their voices, but also through unrelenting civic mobilization. It is time for citizens to use all democratic means, sustained civic pressure, and constitutional mechanisms to demand political accountability and a government that serves the Albanian people.

Those in power must answer to the people, not ignore them!

Enough venom! It’s time for hope, accountability, and change!

Edhe pushtetet janë kështu: disa e kthejnë pushtetin në mirëqenie për popullin, të tjerat në varfëri, korrupsion dhe shtypje.

Në Shqipëri, prej 13 vitesh, një gjarpër është në pushtet. Pi nga taksat e qytetarëve dhe ua kthen në varfëri, padrejtësi dhe korrupsion.

Nuk është burimi ai që bën dallimin, por ajo që mbart brenda vetes. Pushteti nuk e ndryshon gjithmonë njeriun; shpesh zbulon atë që ai ka qenë në të vërtetë.

Ka ardhur koha për ndryshim! Shqipëria meriton një të ardhme me drejtësi, dinjitet, barazi para ligjit dhe mirëqenie për çdo qytetar. Ndryshimi fillon kur njerëzit ngrihen me zërin e tyre, me bashkim, vendosmëri dhe mobilizim qytetar të pandalshëm. Është koha që qytetarët të përdorin të gjitha mjetet demokratike, presionin qytetar dhe mekanizmat kushtetues për të kërkuar përgjegjësi politike dhe një qeverisje që u shërben shqiptarëve.

Pushteti duhet të përgjigjet para popullit, jo ta shpërfillë atë!

Nga redaksia e AL IN SWEDEN

Ka njerëz që, edhe pas ndarjes nga jeta, mbeten të gjallë në kujtesën e komunitetit përmes veprave, përkushtimit dhe gjurmëve që kanë lënë pas. Një prej tyre është Eduart (Edi) Tafaj, një nga pionierët e hershëm të organizimit të emigracionit shqiptar në Greqi, i cili punoi për krijimin e shoqatave shqiptare dhe për hapjen e dyerve të shkollës shqipe për fëmijët e emigrantëve.

Edi Tafaj i përkiste asaj gjenerate shqiptarësh që, në vitet e para të emigracionit masiv, kuptuan se jeta larg atdheut nuk duhej të nënkuptonte shkëputje nga gjuha, kultura dhe identiteti kombëtar. Në një kohë kur shqiptarët përballeshin me vështirësi të shumta për të ndërtuar jetën e tyre në Greqi, ai u angazhua që bashkëkombësit të organizoheshin, të bashkoheshin dhe të krijonin struktura komunitare.

Si kryetar i Shoqatës Shqiptare në Volos dhe si mësues i gjuhës shqipe, ai dha kontribut në dy fusha me rëndësi të veçantë: organizimin e komunitetit shqiptar dhe edukimin e brezit të ri.

Një nga kontributet më të rëndësishme të Edi Tafajt ishte përpjekja për t’u dhënë fëmijëve shqiptarë mundësinë të mësonin gjuhën e prindërve të tyre. 

Për të, shkolla shqipe nuk ishte thjesht një vend ku mësoheshin fjalët dhe gramatika. Ajo ishte një urë që lidhte brezat me familjen, historinë dhe prejardhjen e tyre.

Këtë angazhim e dokumenton edhe një ngjarje konkrete e vitit 2012. Sipas artikullit të publikuar nga AL IN SWEDEN më 7 janar 2024, shoqata shqiptare në Volos iu drejtua në qershor të vitit 2012 Bashkisë së Volosit për të kërkuar një hapësirë ku fëmijët e emigrantëve shqiptarë të mund të mësonin gjuhën shqipe.

Ky fakt dëshmon se përpjekja për shkollën shqipe nuk ishte vetëm një dëshirë, por një angazhim konkret për të krijuar mundësi arsimimi dhe për të ruajtur identitetin shqiptar te brezat e rinj.

Por vlerësimi për Edi Tafajn nuk kufizohet vetëm brenda komunitetit shqiptar.

Në të njëjtin artikull përkujtimor, ish-kryebashkiaku i Volosit, Panos Skotiniotis, e kujton Tafajn me dhimbje dhe respekt. Kjo dëshmi nga një përfaqësues i pushtetit vendor grek i jep një dimension të veçantë kujtimit të tij dhe tregon rëndësinë e marrëdhënieve që krijohen kur njerëzit punojnë me përkushtim për komunitetin ku jetojnë.

Është domethënëse që puna e një emigranti shqiptar të kujtohet me respekt edhe nga përfaqësues të shoqërisë greke. Kjo na kujton se integrimi i vërtetë nuk kërkon të heqësh dorë nga identiteti yt, por të kontribuosh me dinjitet në shoqërinë ku jeton, duke respektuar njëkohësisht gjuhën, kulturën dhe traditat e tua.

Pikërisht për këtë arsye, pionierët e diasporës meritojnë të kujtohen.

Ata ndihmuan në krijimin e themeleve mbi të cilat u zhvillua jeta shoqërore, kulturore dhe arsimore e shumë komuniteteve shqiptare jashtë atdheut.

Sot, kur flasim për diasporën shqiptare, për shoqatat, shkollat shqipe dhe përpjekjet për ruajtjen e identitetit kombëtar, nuk duhet të harrojmë ata që nisën këtë rrugë kur gjithçka ishte më e vështirë.

Edi Tafaj ishte një prej atyre njerëzve që punuan që shqiptarët në Greqi të mos ishin vetëm emigrantë të shpërndarë, por një komunitet i organizuar, me gjuhë, kulturë dhe identitet të vetin.

Ndarja e tij e parakohëshme nga jeta la dhimbje te familjarët, miqtë dhe bashkëpunëtorët.

Por kujtimi i tij mbetet i lidhur me një mision që vazhdon edhe sot: t’u përcjellim fëmijëve gjuhën shqipe, të ruajmë rrënjët tona dhe të mos lejojmë që largësia nga atdheu të kthehet në largësi nga identiteti ynë.

Redaksia e AL IN SWEDEN e sjell këtë shkrim në nderim të Eduart (Edi) Tafajt, si shenjë respekti për kontributin e tij në organizimin e shoqatave shqiptare, në mësimin e gjuhës shqipe dhe në përpjekjet për ruajtjen e identitetit kombëtar në Greqi.

U prehtë në paqe Eduart (Edi) Tafaj!

Emri i tij meriton të kujtohet me respekt, sepse njerëzit që punojnë për gjuhën, arsimin dhe bashkimin e kombit lënë pas një trashëgimi që nuk shuhet me jetën e tyre.

Me respekt dhe mirënjohje,

Redaksia e AL IN SWEDEN

Referencë dokumentuese: Kryebashkiaku i Volosit, Panos Skotiniotis: “Lamtumirë me dhimbje, Eduart (Edi) Tafaj” – AL IN SWEDEN, 7 janar 2024

Reagimi i major Nazir Ramabajës ndaj Xhavit Halitit, i njohur si “Zeka”, rikthen në vëmendje një nga çështjet më të ndjeshme të historisë së luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës: respektimin e së vërtetës historike dhe nderimin e atyre që drejtuan e luftuan për lirinë e Kosovës.

Beteja e Loxhës nuk është një faqe që mund të rishkruhet sipas interesave të ditës dhe as një histori ku emrat e protagonistëve mund të përmenden ose të harrohen sipas dëshirës.

Ajo është pjesë e historisë së lavdishme, por edhe të dhimbshme, të luftës çlirimtare të popullit shqiptar.

Reagimi i tij është një kundërshtim ndaj asaj që ai e konsideron si anashkalim të figurës së kolonel Tahir Zemajt në përkujtimin e Betejës së Loxhës.

Prandaj, çdo përpjekje për ta ndarë Betejën e Loxhës nga emrat dhe kontributi i njerëzve që e bënë atë pjesë të historisë së luftës duhet të përballet me pyetje të drejtpërdrejta.

Kujtesa kombëtare nuk është pronë private e askujt dhe as mjet për të ndërtuar merita politike në kurriz të të tjerëve.

Xhavit Haliti mund të ketë pikëpamjen e tij, por historia e luftës së Kosovës kërkon respekt për faktet, për dëshmitarët dhe për të gjithë ata që mbajtën mbi supe barrën e luftës. Askush nuk ka të drejtë ta kthejë kujtesën historike në një përzgjedhje emrash, ku disa nderohen dhe të tjerët lihen në heshtje.

Kolonel Tahir Zemaj mbetet një emër që duhet trajtuar me seriozitet historik dhe me respektin që meriton kontributi i tij.

Debati për rolin e tij nuk duhet të shërbejë për të ndezur përçarje, por për të kërkuar të vërtetën dhe për t’u dhënë brezave të rinj një pasqyrë sa më të drejtë të historisë.

Lavdi dëshmorëve të UÇK-së dhe të gjithë atyre që sakrifikuan për lirinë e Kosovës!

Respekt për të vërtetën historike. Nderim për kolonel Tahir Zemajn!

Doris Pack, former Member of the European Parliament and former Chair of its Delegation for Relations with Southeast Europe, has reacted to my statement concerning Ursula von der Leyen’s warm address to Edi Rama as “Dear Edi.”

“This is the truth that von der Leyen never wanted to accept. When I mentioned it, the answer was: ‘Doris, you are exaggerating!’” Pack wrote.

These words are more than a disagreement between politicians. They raise a serious question about the responsibility of European institutions in the face of Albania’s crisis: Are they confronting reality, or choosing not to see it?

Meanwhile, students are taking to the streets to protest and demand accountability. They are not asking the government for favors. They are demanding the right to live in a country where their future is not determined by corruption, privilege, or questionable connections to those in power. Any allegations of violence against protesters must be independently investigated, and any violations must be dealt with according to the law.

Albania faces serious concerns that organized crime and illicit interests may be exerting influence over politics and state institutions. When such suspicions hang over a country, the question is no longer simply who governs, but whether the state serves its citizens or risks being captured by interests that undermine democracy.

And what are senior representatives of the European Union doing?

Instead of ensuring that diplomatic courtesies are accompanied by clear demands for accountability, the public sees friendly gestures that risk creating the impression that Albania’s grave problems do not receive the attention they deserve.

The phrase “Dear Edi” proves nothing in itself. But at a time when citizens are demanding justice and students are protesting, it has become a symbol of a much larger question: Is diplomacy enough when democracy faces such serious challenges?

Doris Pack’s reaction brings this debate back into focus.

When a voice raising concerns about Albania’s problems is met with the response “You are exaggerating,” the danger is that warnings will be dismissed until the consequences become even more severe.

Albania does not need a Europe that turns a blind eye for the sake of political relationships.

It needs a Europe that listens to its citizens, demands accountability, and refuses to compromise on democratic standards.

DORIS PACK: “PO E TEPRONI!” — KUR EUROPA MBYLL SYTË, PLAGA E QELBIT NË SHQIPËRI SHPËRTHEN!

Doris Pack, ish-deputete e Parlamentit Europian dhe ish-kryetare e Komisionit për Marrëdhëniet me Europën Juglindore, ka reaguar ndaj deklaratës sime për Ursula von der Leyen, duke iu drejtuar Edi Ramës me fjalët “Dear Edi”.

“Kjo është e vërteta që von der Leyen nuk ka dashur kurrë ta pranojë. Kur e përmenda, përgjigjja ishte: ‘Doris, po e tepron!’”, shkruan Doris Pack.

Këto fjalë nuk janë thjesht një debat mes politikanësh. Ato ngrenë një pyetje të rëndë për përgjegjësinë e institucioneve europiane përballë krizës shqiptare: a po përballen me realitetin, apo po zgjedhin të mos e shohin atë?

Ndërkohë, studentët dalin në rrugë për të protestuar dhe për të kërkuar përgjegjësi. Ata nuk po kërkojnë favore nga pushteti, por të drejtën për të ardhur në një vend ku e ardhmja nuk përcaktohet nga korrupsioni, privilegjet dhe lidhjet e dyshimta me pushtetin. Çdo pretendim për dhunë ndaj protestuesve duhet të hetohet në mënyrë të pavarur dhe çdo shkelje të marrë përgjigjen që parashikon ligji.

Shqipëria po përballet me shqetësime serioze se krimi i organizuar dhe interesat e paligjshme mund të ushtrojnë ndikim mbi politikën dhe institucionet shtetërore. Kur këto dyshime rëndojnë mbi një vend, çështja nuk është më vetëm se kush qeveris, por nëse shteti funksionon në shërbim të qytetarëve apo rrezikon të kapet nga interesa që cenojnë demokracinë.

Dhe çfarë bëjnë përfaqësuesit e lartë të Bashkimit Europian?

Në vend që çdo përshëndetje diplomatike të shoqërohet me një kërkesë të qartë për llogaridhënie, publiku sheh gjeste miqësore që rrezikojnë të krijojnë përshtypjen se shqetësimet e rënda të Shqipërisë nuk kanë peshën që meritojnë.

Shprehja “Dear Edi”, në vetvete, nuk provon asgjë. Por, në një moment kur qytetarët kërkojnë drejtësi dhe studentët protestojnë, ajo bëhet simbol i një pyetjeje më të madhe: a mjafton diplomacia kur demokracia përballet me sfida kaq serioze?

Bashkimi Europian nuk mund të kërkojë reforma nga Shqipëria vetëm në dokumente, ndërsa zbatimi i tyre mbetet objekt kritikash. Standardet europiane duhet të maten me drejtësinë e pavarur, luftën kundër korrupsionit, lirinë e medias dhe mbrojtjen e të drejtave të qytetarëve.

Reagimi i Doris Pack e rikthen këtë debat në qendër të vëmendjes. Kur një zë që ngre shqetësime për problemet e Shqipërisë përballet me përgjigjen “po e tepron”, rreziku është që paralajmërimet të shpërfillen derisa pasojat të bëhen edhe më të rënda.

Shqipëria nuk ka nevojë për një Europë që mbyll sytë për hir të marrëdhënieve politike. Ka nevojë për një Europë që dëgjon qytetarët, kërkon llogari dhe nuk bën kompromis me standardet demokratike.

Sepse kur plaga e qelbit shpërthen, nuk mjafton të përshëndesësh drejtuesit e vendit. Duhet të kesh guximin të përballesh me realitetin që jetojnë qytetarët e tij.

1. Kur ndihesh i mbingarkuar, merru me diçka konkrete.

Laj enët, rregullo dhomën ose pastro dyshemenë. Përqendrohu te lëvizjet, te uji, te prekja dhe te ajo që po bën në atë çast. Një punë e thjeshtë mund ta largojë përkohësisht vëmendjen nga mendimet e përsëritura dhe të të ndihmojë të ndihesh më i pranishëm.

2. Para një vendimi të rëndësishëm, mos u nxito.

Nëse nuk është urgjente, jepi vetes kohë. Fli, mendo dhe shikoje çështjen përsëri kur emocionet të jenë qetësuar. Nuk është e thënë të presësh patjetër tri net, por është e mençur të mos lejosh që zemërimi, frika apo entuziazmi i çastit të vendosin në vendin tënd.

3. Kur ndihesh i përgjumur ose i shkëputur nga momenti, freskohu.

Laj fytyrën, duart ose këmbët me ujë të freskët. Pastaj ulu për pak çaste dhe përqendrohu te frymëmarrja dhe mjedisi përreth. Ky veprim mund të të ndihmojë të ndihesh më i pranishëm, megjithëse nuk është një kurë për ankthin.

4. Kur gjithçka të duket e rëndë, bëj diçka të vogël për veten.

Përgatit një çaj, gatuaj diçka të thjeshtë ose rregullo tryezën. Veprimet e zakonshme mund të krijojnë ndjenjën e rutinës, ngrohtësisë dhe vazhdimësisë. Nuk është gatimi ai që shëron gjithçka, por ndonjëherë kujdesi për veten na ndihmon të rifitojmë pak qetësi.

5. Kur je i irrituar, dil për një shëtitje.

Lëre telefonin në xhep dhe ec me një ritëm të rehatshëm. Shiko pemët, njerëzit, qiellin. Mos e detyro veten t’i zgjidhësh të gjitha problemet gjatë ecjes. Jepi mendjes pak hapësirë.

Lëvizja fizike mund të ndihmojë në uljen e tensionit dhe përmirësimin e humorit. Nuk ke pse të ecësh deri në rraskapitje; ndonjëherë mjaftojnë edhe dhjetë minuta.

Në fund, çfarë duhet të kujtojmë?
Këto zakone nuk janë magji dhe nuk zëvendësojnë ndihmën profesionale kur ankthi bëhet i vazhdueshëm ose pengon jetën e përditshme.

Por mund të jenë hapa të vegjël drejt qetësisë.

Psikika është bota jonë e brendshme: mendimet, emocionet, kujtimet, imagjinata dhe mënyra se si e përjetojmë botën.

Ndonjëherë, qetësia nuk fillon me një përgjigje të madhe, por me një veprim të vogël.

Do not trust a narco-prime minister and a government that, in my view, is trying to survive politically by driving the country towards confrontation among Albanians. When those in power feel their control slipping away, there is a danger that citizens will pay the price for their political desperation. But no one has the right to use the blood of this nation as the price of their own political survival!

Take off the uniform of blind obedience and put on the uniform of conscience! 

Do not see student protesters as enemies. They are your sisters and brothers, the children of this country, and Albania’s future. Those protesting for their rights today are not your adversaries. Our common adversaries are injustice, corruption, and every attempt to place the state at the service of private interest

You do not belong to any political party.

Your uniform does not belong to the prime minister, nor is it a shield for his interests. It is a symbol of your responsibility to the law and to the citizens. When you are ordered to carry out illegal orders, you cannot hide behind the excuse, “I was only following orders.” Moral and legal responsibility does not disappear because an order comes from above.

BUT WHO HAS BEEN HELD ACCOUNTABLE AT THE HIGHEST LEVELS OF POWER?

For years, you have been asked to serve, sacrifice, and confront citizens, while political responsibility remains a question for those at the top. Yet the history of leadership at the Ministry of the Interior raises serious questions about the standards of accountability within the highest levels of government.

Saimir Tahiri, a former Minister of the Interior, was convicted of abuse of office in a case connected to the Habilaj group, which was involved in drug trafficking. Fatmir Xhafaj, also a former Minister of the Interior, faced intense public controversy over his brother, Agron (Geron) Xhafaj, who was convicted in Italy of drug trafficking.

And the political questions do not end there.

In light of these cases, one question is unavoidable: why should police officers be sent to confront citizens and risk their futures while political leaders bear the responsibility to answer for their decisions, connections, and standards of governance?

If the law is to apply equally to everyone, no one should be untouchable because of political power, a surname, or family connections. Justice must be independent, investigations must be transparent, and every allegation must be examined on the basis of evidence, not covered up for political reasons.

NO SALARY IS WORTH MORE THAN YOUR CONSCIENCE!

Promises of higher salaries, including the claim that you will receive €2,500 after January if you confront protesters, must not blind you. Do not allow a financial promise to become a trap for your future.

No amount of money can justify a student’s blood, a mother’s tears, or the injuries of an innocent citizen. No career is worth more than dignity. And no political order stands above the law.

When faced with an illegal order, refuse violence. Do not use force against citizens who are protesting peacefully. Protect life, respect human rights, and stand on the side of the law. If you cannot perform your duty without violating your conscience and the law, leave the service with dignity.

COLLEAGUES, TODAY IS THE MOMENT OF CHOICE!

There comes a moment in every person’s life when they must decide which side of history they want to stand on. That moment may be today for you.

Take off your caps with dignity, not out of fear, but because you believe that Albania is greater than any government. Do not raise your hands against your sisters and brothers. Do not become instruments of political confrontation. Reject violence and protect the citizens.

Albania does not need more hatred. It needs courage, justice, and people who cannot be bought, intimidated, or turned against their own people for the sake of temporary political power.

No government lasts forever. A uniform can be taken off, a duty can come to an end, and orders can be forgotten, but the choices you make today will remain part of your history.

Tomorrow, when you look back, you should be able to tell your children that when Albania needed you, you did not become part of the violence against your own people.

Colleagues, do not sacrifice your future for anyone’s political survival! Do not sell your dignity for a promise! Do not let your uniform divide you from your own people!

LEAVE TODAY! TOMORROW MAY BE TOO LATE!

A call from a former colleague who chose freedom over obedience to dictatorship.

KOLEGË, HIQENI UNIFORMËN PARA SE TË JETË SHUMË VONË!

Unë jam ish-kolegu juaj. Zgjodha dezertimin dhe plumbat në kufi, në vend që t’i shërbeja një diktature. Zgjodha ndërgjegjen përpara bindjes së verbër, dinjitetin përpara frikës dhe lirinë përpara nënshtrimit ndaj një pushteti që kërkonte të më bënte shërbëtor të padrejtësisë.

Sot po ju drejtohem juve, punonjësve të Policisë së Shtetit shqiptar: mos e ngatërroni betimin ndaj ligjit me bindjen ndaj një kryeministri! Mos e ngatërroni detyrën ndaj atdheut me mbrojtjen e interesave të një pushteti politik!

Mos i besoni një narkokryeministri dhe një pushteti që, sipas bindjes sime, po përpiqet të mbijetojë politikisht duke e çuar vendin drejt përplasjes mes shqiptarëve. Kur një pushtet ndien se po i humbet kontrolli, rreziku është që qytetarët të paguajnë çmimin e dëshpërimit të tij politik. Por gjakun e këtij populli nuk ka të drejtë ta përdorë askush si çmim për mbijetesën e vet!

Hiqeni uniformën e bindjes së verbër dhe vishni uniformën e ndërgjegjes! Mos i shihni studentët protestues si armiq. Ata janë motrat dhe vëllezërit tuaj, fëmijët e këtij vendi dhe e ardhmja e Shqipërisë. Ata që sot protestojnë për të drejtat e tyre nuk janë kundërshtarët tuaj. Kundërshtari i përbashkët është padrejtësia, korrupsioni dhe çdo përpjekje për ta vënë shtetin në shërbim të interesave private.

Ju nuk jeni pronë e asnjë partie. Uniforma juaj nuk është pronë e kryeministrit dhe as mburojë për interesat e tij. Ajo është simbol i përgjegjësisë ndaj ligjit dhe qytetarëve. Kur ju kërkohet të zbatoni urdhra të paligjshëm, nuk mund të fshiheni pas justifikimit se “unë vetëm zbatova urdhrat”. Përgjegjësia morale dhe ligjore nuk zhduket me një urdhër nga lart.

PO KUSH MBAJTI PËRGJEGJËSI NË MAJAT E PUSHTETIT?

Për vite me radhë, ju kanë kërkuar të shërbeni, të sakrifikoni dhe të përballeni me qytetarët, ndërsa përgjegjësitë politike mbeten mbi shpatullat tuaja. Por historia e drejtimit të Ministrisë së Brendshme ngre pikëpyetje të rënda mbi standardet e përgjegjësisë në kupolën e pushtetit.

Saimir Tahiri, ish-ministër i Brendshëm, u dënua për shpërdorim detyre në çështjen e lidhur me grupin e Habilajve, të përfshirë në trafikun e drogës. Fatmir Xhafaj, gjithashtu ish-ministër i Brendshëm, u përball me polemika të forta publike për shkak të vëllait të tij, Agron (Geron) Xhafaj, i dënuar në Itali për trafik droge.

Dhe pikëpyetjet politike nuk përfundojnë këtu.

Olsi Rama, vëllai i kryeministrit Edi Rama, u akuzua publikisht nga opozita për lidhje të mundshme me laboratorin e drogës në Xibrakë. Në janar 2025, SPAK i partisë  e mbylli çështien dhe njoftoi se nuk kishte gjetur prova që e lidhnin Olsi Ramën me aktivitetin kriminal dhe se hetimet ishin pezulluar, pasi nuk ishin identifikuar autorë të tjerë të mundshëm. Ky

Edhe Taulant Balla është  në akuzat publike  lidhur me dosjen “Toyota Yaris” dhe me biseda me klanet kriminale në Elbasan në përgjime të publikuara nga lideri i opozitës Sali Berisha. Këto akuza  kanë nxitur debate politike mbi përmbajtjen e përgjimeve dhe mënyrën e trajtimit të çështjes nga institucionet e drejtësisë.

Përballë këtyre çështjeve, pyetja është e pashmangshme: pse punonjësit e policisë duhet të përballen me qytetarët dhe të rrezikojnë të ardhmen e tyre, ndërsa drejtuesit politikë kanë përgjegjësinë të japin llogari për vendimet, lidhjet dhe standardet e qeverisjes së tyre?

Nëse ligji duhet të zbatohet njësoj për të gjithë, atëherë askush nuk duhet të jetë i paprekshëm për shkak të pushtetit, mbiemrit apo lidhjeve familjare. Drejtësia duhet të jetë e pavarur, hetimet transparente dhe çdo akuzë duhet të shqyrtohet mbi bazën e provave, jo të mbulohet për arsye politike.

Kolegë, mos lejoni që besimi dhe sakrifica juaj të shndërrohen në instrumente për të mbrojtur ata që nesër mund t’ju braktisin. Uniforma juaj duhet të mbrojë ligjin dhe qytetarët, jo interesat e pushtetarëve!

ASNJË PAGË NUK VLEN MË SHUMË SE NDËRGJEGJJA!

Premtimet për paga të larta, përfshirë pretendimin se do të merrni 2.500 euro pas janarit nëse përballeni me protestuesit, nuk duhet t’ju verbojnë. Mos lejoni që një premtim financiar të kthehet në kurth për të ardhmen tuaj.

Asnjë shumë parash nuk mund të justifikojë gjakun e një studenti, lotët e një nëne apo plagët e një qytetari të pafajshëm. Asnjë karrierë nuk vlen më shumë se dinjiteti. Dhe asnjë urdhër politik nuk qëndron mbi ligjin.

Përballë çdo urdhri të paligjshëm, refuzoni dhunën. Mos përdorni forcën kundër qytetarëve që protestojnë paqësisht. Mbroni jetën, respektoni të drejtat e njeriut dhe qëndroni në anën e ligjit. Nëse nuk mund ta ushtroni detyrën pa shkelur ndërgjegjen dhe ligjin, largohuni prej saj me dinjitet.

Bëjeni këtë jo për një parti, jo për një lider dhe jo për opozitën, por për Shqipërinë dhe për të ardhmen e fëmijëve tuaj.

KOLEGË, SOT ËSHTË MOMENTI I ZGJEDHJES!

Ekziston një çast në jetën e çdo njeriu kur duhet të vendosë se në cilën anë të historisë dëshiron të qëndrojë. Ky çast mund të jetë sot për ju.

Hiqeni kapelën me dinjitet, jo nga frika, por nga bindja se Shqipëria është më e madhe se çdo qeveri. Mos ngrini dorën kundër motrave dhe vëllezërve tuaj. Mos u bëni vegla të përplasjeve politike. Qëndroni larg dhunës dhe mbroni qytetarët.

Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë urrejtje. Ka nevojë për guxim, drejtësi dhe njerëz që nuk shiten, nuk frikësohen dhe nuk kthehen kundër popullit të tyre për hir të një pushteti të përkohshëm.

Asnjë pushtet nuk është i përjetshëm. Uniforma mund të hiqet, detyra mund të përfundojë dhe urdhrat mund të harrohen, por zgjedhjet që bëni sot do të mbeten pjesë e historisë suaj.

Nesër, kur të shihni pas, duhet të jeni në gjendje t’u thoni fëmijëve tuaj se, në çastin kur Shqipëria kishte nevojë për ju, nuk u bëtë pjesë e dhunës kundër popullit tuaj.

Kolegë, mos sakrifikoni të ardhmen tuaj për mbijetesën politike të askujt! Mos e shisni dinjitetin për një premtim! Mos lejoni që uniforma t’ju ndajë nga populli juaj!

LARGOHUNI NGA RRUGA E PADREJTËSISË. REFUZONI URDHRAT E PALIGJSHËM. QËNDRONI NË ANËN E QYTETARËVE!

LARGOHUNI SOT! NESËR MUND TË JETË SHUMË VONË!

Një thirrje nga një ish-koleg që zgjodhi lirinë përpara bindjes ndaj diktaturës.

Thirteen years of Edi Rama’s rule have plunged Albania into a deep crisis of public trust. 

Allegations of corruption, senior officials facing justice, mass emigration and growing public anger have raised serious questions about democracy, institutions and the rule of law.

While luxury towers scrape the sky and major projects transform the coastline, thousands of Albanians are leaving their homeland in search of security, dignity and a better future.

The question is no longer simply whether citizens are dissatisfied. It is whether they can reclaim a state that many believe has been captured by powerful political and economic interests.

For months, protests have expressed this anger. Students and citizens are demanding accountability, justice and the opportunity to build their future in their own country. Images and reports of tear gas and other forms of force being used against protesters raise serious concerns and call for independent, transparent investigations.

Where Is Europe?

European integration cannot be reduced to diplomatic meetings, political declarations and promises. It must mean the rule of law, an independent judiciary, democratic institutions and the application of the same standards to everyone, especially those in power.

If Brussels remains silent in the face of serious concerns and fails to demand concrete accountability, it risks undermining the credibility of the European values it claims to defend. 

Europe cannot demand democratic standards from Albania while, at the same time, appearing to prop up a government whose critics accuse it of links to criminal interests.

Albania is not the property of any government, political party or network of powerful interests. It belongs to its people.

Their protests must be heard, allegations must be investigated, and anyone who has broken the law must face justice.

Albania’s challenge is to free itself from a corrupt system captured by criminal interests. Europe’s challenge is to show whether it will stand by democratic principles or allow political interests to take precedence over them.

The Albanian people deserve more than promises. They deserve freedom, justice and a state that serves its citizens—not the interests of those in power.

🇦🇱SHQIPËRIA: NJË POPULL QË PO LUFTON PËR TË SHPËTUAR NGA NARKO-FERRI

Trembëdhjetë vjet të Edi Ramës në pushtet e kanë çuar Shqipërinë në një krizë të thellë besimi. Akuzat për korrupsion, përballja e zyrtarëve të lartë me drejtësinë, emigrimi masiv dhe zemërimi në rritje i qytetarëve ngrenë pyetje serioze për demokracinë, institucionet dhe sundimin e ligjit.

Ndërsa kullat luksoze gërvishtin qiellin dhe projekte të mëdha transformojnë vijën bregdetare, mijëra shqiptarë largohen nga atdheu në kërkim të sigurisë, dinjitetit dhe një të ardhmeje më të mirë. Pyetja nuk është më vetëm nëse qytetarët janë të pakënaqur. Pyetja është nëse ata mund ta rimarrin shtetin që shumë prej tyre besojnë se është kapur nga interesa të fuqishme politike dhe ekonomike.

Prej muajsh, protestat shprehin këtë zemërim. Studentët dhe qytetarët kërkojnë përgjegjësi, drejtësi dhe mundësinë për të ndërtuar të ardhmen në vendin e tyre. Pamjet dhe raportimet për përdorimin e gazit lotsjellës dhe mjeteve të tjera të forcës kundër protestuesve ngrenë shqetësime serioze dhe kërkojnë hetime të pavarura e transparente.

Po Europa, ku është?

Presidentja e Komisionit Europian, Ursula von der Leyen, dhe komisionerja për Zgjerimin, Marta Kos, kanë një rol të rëndësishëm në përcaktimin e qëndrimit të BE-së ndaj Shqipërisë. Kritikët shtrojnë një pyetje thelbësore: A po ushtron Brukseli presionin e nevojshëm ndaj qeverisë Rama për të luftuar korrupsionin, për të garantuar drejtësinë dhe për të mbrojtur të drejtat e qytetarëve, apo mbështetja politike po e ndihmon atë të qëndrojë në pushtet pa llogaridhënien e duhur?

Integrimi europian nuk mund të kufizohet te takimet diplomatike, deklaratat politike dhe premtimet. Ai duhet të nënkuptojë sundimin e ligjit, drejtësinë e pavarur, institucionet demokratike dhe zbatimin e të njëjtave standarde për të gjithë, veçanërisht për ata që qeverisin.

Nëse Brukseli hesht përballë shqetësimeve serioze dhe nuk kërkon përgjegjësi konkrete, rrezikon të dëmtojë besueshmërinë e vlerave europiane që vetë pretendon të mbrojë. Europa nuk mund të kërkojë standarde demokratike nga Shqipëria dhe, njëkohësisht, të duket sikur mban në këmbë një pushtet të akuzuar nga kritikët për lidhje me interesa kriminale.

Shqipëria nuk është pronë e një qeverie, e një partie apo e rrjeteve të interesave të fuqishme. Ajo u përket qytetarëve të saj. Protestat e tyre duhet të dëgjohen, akuzat të hetohen dhe kushdo që ka shkelur ligjin të përballet me drejtësinë.

Sfida e Shqipërisë është të çlirohet nga një sistem që shumë qytetarë e perceptojnë si të korruptuar dhe të kapur nga interesa kriminale. Sfida e Europës është të tregojë nëse do të qëndrojë në anën e parimeve demokratike apo do të lejojë që interesat politike të mbizotërojnë mbi to.

Populli shqiptar meriton më shumë se premtime. Merit on liri, drejtësi dhe një shtet që u shërben qytetarëve, jo interesave të pushtetit.

What is burning is the patience of the Albanian people!

Edi Rama and his government can no longer conceal reality behind propaganda. Corruption scandals, investigations by SPAK, abuses of power and allegations of links between politics and criminal interests have placed the accountability of those in power under intense scrutiny. Albanians are demanding answers, justice and an end to impunity.

While gigantic towers rise across Tirana, students and high school pupils are asking themselves where they will live, where they will work and what kind of future awaits them. They see magnificent buildings but few opportunities to build their own lives. They see wealth accumulating while their families struggle to make ends meet.

This is the eruption of anger accumulated over many years, combined with the pain of citizens confronting the country’s deep political, economic and social crisis.

Students Are Not the Arsonists of Albania!

For four months, citizens have been protesting daily in Tirana. Now, students and high school pupils have joined the broader civic movement. This anger did not emerge overnight, and it cannot be explained away by a few broken windows.

When police forces are misused to exercise violence, provoke confrontations or escalate tensions, responsibility for every action must be investigated and established on the basis of evidence. The police must serve the law and the citizens, not the political interests of those in power.

All students cannot be blamed for the actions of particular individuals, nor should images of isolated incidents be used to conceal the reasons behind a wider civic revolt.

Destruction is when young people are forced to leave their country, when families are separated, when corruption erodes trust in the state, and when citizens can no longer see hope in their own homeland.

A Country Losing Its People and Its Future

Albania’s tragedy extends beyond poverty and emigration. It also concerns property, ancestral lands, public assets and national identity. Albanians have every right to demand accountability for agreements affecting their land, concessions that undermine the public interest, and decisions that put the nation’s wealth at risk.

Albanian lands have been defended with blood throughout the centuries. They must not be treated as bargaining chips in political and economic deals. A government has a duty to create conditions in which Albanians can live and work in their homeland, not drive them towards emigration and normalize the emptying of the country.

When young people leave in large numbers and citizens feel like strangers in their own homeland, the country is facing a crisis that propaganda cannot resolve.

Do Not Divide the Protests to Save Those in Power!

Whenever citizens unite against the government, accusations, confrontations and attempts to divert attention from the heart of the revolt emerge. On social media, claims about conspiracies and foreign agents circulate, while protesters are turned against one another.

But students have not taken to the streets to settle internal political disputes. They are demanding a future, justice and dignity. Any allegation of manipulation or foreign interference must be supported by evidence, not used to intimidate citizens and divide the protest movement.

Resignation Is the Protesters’ Demand

The message coming from the protesters is clear: 

Edi Rama’s resignation is non-negotiable!

They are demanding an end to a model of governance they hold responsible for corruption, impoverishment, emigration and the loss of public trust in institutions. They are demanding justice, political accountability and a state that serves its citizens rather than narrow interests.

Albania is not the property of a prime minister, a political party or a privileged group. It belongs to its citizens. No one has the right to hold an entire nation hostage indefinitely when its people are demanding the freedom to live with dignity and hope.

Albania is not being burned by students. Albania is boiling with the anger of a people who refuse to continue living under the weight of injustice!

Citizens exhausted by corruption are rising. Students who do not want to emigrate to secure a future are rising. High school pupils who refuse to inherit the despair of previous generations are rising.

No one can silence this revolt through propaganda, intimidation or division. A people determined to break the chains of modern-day slavery cannot be held hostage forever.

ALBANIA BELONGS TO THE ALBANIANS! THE FUTURE MUST NOT BE HELD HOSTAGE BY THOSE IN POWER!

SHQIPËRIA NË REVOLTË: NJË KOMB I VJEDHUR, I VARFËRUAR DHE I MARRË PENG KËRKON LIRINË!

Shqipëria është në revoltë, sepse populli ka arritur në pikën e fundit të durimit! Vendi nuk po vihet flakën nga studentët, pavarësisht asaj që mund të përpiqet të sugjerojë propaganda.

Ajo që po shpërthen është zemërimi i një populli të vjedhur, të varfëruar dhe të detyruar të largohet nga atdheu, pas vitesh të tëra padrejtësie, korrupsioni dhe keqqeverisjeje.

Thyerja e disa xhamave nuk do të thotë se Shqipëria po digjet. Shqipëria nuk është fasada e një ndërtese, xhamat e një institucioni qeveritar apo kullat që ngrihen në kryeqytet.

Shqipëria është populli i saj: familjet e ndara nga emigracioni, të rinjtë e detyruar të largohen dhe prindërit që shohin fëmijët e tyre të ikin drejt një të ardhmeje larg atdheut.

Ajo që po digjet është durimi i popullit shqiptar!

Edi Rama dhe qeveria e tij nuk mund ta fshehin më realitetin pas propagandës. Skandalet e korrupsionit, hetimet e SPAK-ut, shpërdorimi i pushtetit dhe dyshimet për lidhje mes politikës dhe interesave kriminale kanë vënë nën një vëzhgim të fortë përgjegjësinë e atyre që qeverisin. Shqiptarët kërkojnë përgjigje, drejtësi dhe fundin e pandëshkueshmërisë.

Ndërsa në Tiranë ngrihen kulla gjigante, studentët dhe nxënësit e shkollave të mesme pyesin veten se ku do të banojnë, ku do të punojnë dhe çfarë të ardhmeje i pret. Ata shohin ndërtesa madhështore, por pak mundësi për të ndërtuar jetën e tyre. Shohin pasuri që grumbullohet, ndërsa familjet e tyre luftojnë për të përballuar shpenzimet e jetesës.

Ky është shpërthimi i zemërimit të grumbulluar ndër vite, i ndërthurur me dhimbjen e qytetarëve që përballen me krizën e thellë politike, ekonomike dhe shoqërore të vendit.

Studentët nuk janë zjarrvënësit e Shqipërisë!

Prej katër muajsh, qytetarët protestojnë çdo ditë në Tiranë. Tani, studentët dhe nxënësit e shkollave të mesme i janë bashkuar kësaj lëvizjeje më të gjerë qytetare. Ky zemërim nuk lindi brenda një nate dhe nuk mund të shpjegohet apo të mohohet përmes disa xhamave të thyer.

Studentët nuk po i vënë flakën Shqipërisë. Zjarri i vërtetë është ndezur nga kriza e thellë politike dhe ekonomike, ndërsa reagimi i qeverisë ndaj protestave ngre pikëpyetje serioze.

Kur forcat e policisë keqpërdoren për të ushtruar dhunë, për të provokuar përplasje apo për të përshkallëzuar tensionet, përgjegjësia për çdo veprim duhet të hetohet dhe të përcaktohet mbi bazën e provave. Policia duhet t’i shërbejë ligjit dhe qytetarëve, jo interesave politike të atyre që janë në pushtet.

Të gjithë studentët nuk mund të fajësohen për veprimet e individëve të veçantë. Po ashtu, pamjet e incidenteve të izoluara nuk duhet të përdoren për të fshehur arsyet e një revolte të gjerë qytetare.

Shkatërrimi i vërtetë nuk është thyerja e disa xhamave. Shkatërrimi i vërtetë është shkatërrimi i së ardhmes së një brezi të tërë!

Shkatërrim është kur të rinjtë detyrohen të largohen nga vendi i tyre, kur familjet ndahen, kur korrupsioni shkatërron besimin te shteti dhe kur qytetarët nuk shohin më shpresë në atdheun e tyre.

Një vend që po humbet njerëzit dhe të ardhmen e tij

Tragjedia e Shqipërisë shkon përtej varfërisë dhe emigracionit. Ajo lidhet edhe me pronat, trojet e trashëguara, pasuritë publike dhe identitetin kombëtar. Shqiptarët kanë të drejtë të kërkojnë llogaridhënie për marrëveshjet që prekin tokën e tyre, koncesionet që cenojnë interesin publik dhe vendimet që vënë në rrezik pasurinë kombëtare.

Trojet shqiptare janë mbrojtur me gjak gjatë shekujve. Ato nuk duhet të trajtohen si monedha pazari në marrëveshje politike dhe ekonomike. Detyra e një qeverie është të krijojë kushtet që shqiptarët të jetojnë dhe të punojnë në atdheun e tyre, jo t’i shtyjë drejt emigracionit dhe ta paraqesë zbrazjen e vendit si diçka normale.

Kur të rinjtë largohen në numër të madh dhe qytetarët ndihen të huaj në vendin e tyre, vendi po përballet me një krizë që propaganda nuk mund ta zgjidhë.

Mos i përçani protestat për të shpëtuar ata që janë në pushtet!

Sa herë që qytetarët bashkohen kundër qeverisë, shfaqen akuza, përplasje dhe përpjekje për ta larguar vëmendjen nga thelbi i revoltës. Në rrjetet sociale qarkullojnë pretendime për komplote dhe agjentë të huaj, ndërsa protestuesit vihen kundër njëri-tjetrit.

Por studentët nuk kanë dalë në rrugë për të zgjidhur mosmarrëveshjet e brendshme politike. Ata kërkojnë të ardhme, drejtësi dhe dinjitet. Çdo pretendim për manipulim apo ndërhyrje të huaj duhet të mbështetet në prova dhe jo të përdoret për të frikësuar qytetarët e për të përçarë lëvizjen protestuese.

Mos e ngatërroni revoltën popullore me kaosin që mund ta shoqërojë atë. Mos i fajësoni studentët për një krizë që ata nuk e kanë krijuar!

Dorëheqja është kërkesa e protestuesve

Mesazhi që vjen nga protestuesit është i qartë:

DORËHEQJA E EDI RAMËS ËSHTË E PANEGOCIUESHME!

Ata kërkojnë t’i jepet fund një modeli qeverisjeje që e konsiderojnë përgjegjës për korrupsionin, varfërimin, emigracionin dhe humbjen e besimit te institucionet publike. Ata kërkojnë drejtësi, përgjegjësi politike dhe një shtet që u shërben qytetarëve, në vend të interesave të ngushta.

Shqipëria nuk është pronë e një kryeministri, e një partie politike apo e një grupi të privilegjuarish. Ajo u përket qytetarëve të saj. Askush nuk ka të drejtë ta mbajë peng një komb të tërë pa afat, kur populli i tij kërkon lirinë për të jetuar me dinjitet dhe shpresë.

Shqipëria nuk po digjet nga studentët. Shqipëria po zien nga zemërimi i një populli që refuzon të vazhdojë të jetojë nën peshën e padrejtësisë!

Qytetarët e lodhur nga korrupsioni po ngrihen. Studentët që nuk duan të emigrojnë për të siguruar një të ardhme po ngrihen. Nxënësit e shkollave të mesme, të cilët refuzojnë të trashëgojnë dëshpërimin e brezave të mëparshëm, po ngrihen.

Askush nuk mund ta heshtë këtë revoltë përmes propagandës, frikësimit apo përçarjes. Një popull i vendosur për të këputur zinxhirët e skllavërisë moderne nuk mund të mbahet peng përgjithmonë.

SHQIPËRIA U PËRKET SHQIPTARËVE! E ARDHMJA NUK DUHET TË MBAHET PENG NGA ATA QË JANË NË PUSHTET!

Dhjetori i vitit 1990 shënoi një kthesë historike për Shqipërinë. Në atë periudhë vendimtare, Sali Berisha mori një rol drejtues në lëvizjen studentore që sfidoi regjimin komunist dhe u bë një nga figurat kryesore të procesit që çoi drejt pluralizmit politik dhe vendosjes së demokracisë.

Si themelues dhe kryetar i Partisë Demokratike, Berisha u bë një nga protagonistët e ndryshimit politik të vendit. Më pas, si Presidenti i parë i Shqipërisë pluraliste, ai mori pjesë në një nga etapat më të rëndësishme të tranzicionit shqiptar dhe të orientimit të vendit drejt Perëndimit.

Rruga e tij politike edhe si Kryeministër i vëndit, është shoqëruar me përballje, debate dhe sfida, por emri i tij mbetet i lidhur ngushtë me historinë e pluralizmit shqiptar dhe me zhvillimet politike të tri dekadave të fundit.

Gëzuar ditëlindjen, Sali Berisha!

AL in Sweden – Diaspora Shqiptare në Suedi 🇦🇱🇸🇪

Të nderuara motra dhe vëllezër demokratë,

Dje u thirr një protestë kombëtare, por pjesëmarrja ishte jashtëzakonisht e dobët. Ishte një pamje e dhimbshme, ndoshta më e dobëta në gjithë historinë e Partisë Demokratike që nga themelimi i saj.

Pse kemi arritur në këtë gjendje? A nuk duhet të ndalemi e të reflektojmë seriozisht për arsyet?

Më thoni, ju lutem: cili deputet ka pasur pranë vetes në këtë protestë një anëtar të familjes së tij?

Pse nuk janë mobilizuar as njerëzit e tyre më të afërt?

Nëse nuk arrijnë të bindin as familjarët, si mund të bindin qytetarët?

Po ne, demokratët e thjeshtë, çfarë jemi?

A nuk ju vjen turp që rrini nën hijen e Sali Berishës, ndërkohë që ai është njeriu që e ka mbajtur gjallë këtë parti në ditët e saj më të vështira?

Pa kontributin e tij, shumë prej atyre që sot mbajnë poste nuk do të kishin arritur aty ku janë.

Ku është Forumi i Gruas?

Ku është zëri i tij? Ku është kryesia? A nuk ka ardhur koha të flitet hapur, pa frikë dhe pa llogari personale?

Boll më me këtë gjendje! 

Nëse vazhdohet kështu dhe hyjmë në zgjedhjet e ardhshme vendore pa reflektim, rrezikojmë të përjetojmë katastrofën më të madhe elektorale në historinë e Partisë Demokratike.

Ju garantoj që, në këto kushte, rreziku është real që të fitojmë vetëm Tropojën dhe Kavajën.

Unë dhe pak miq që kemi mbetur besnikë ndaj idealeve tona, kemi dhënë gjithçka për këtë parti. 

Kemi vuajtur burgime me vite, jemi plagosur me plumba dhe kemi humbur njerëzit tanë. 

Nuk e kemi bërë këtë për poste, privilegje apo përfitime personale, por për demokracinë dhe Shqipërinë.

Prandaj, atyre që kanë më shumë se dy mandate u them: bëni një hap pas dhe hapni rrugën për të rinjtë! 

Një parti që nuk rinovohet, që nuk dëgjon anëtarët e saj dhe që nuk vlerëson sakrificat e qëndrestarëve, rrezikon të humbasë jo vetëm zgjedhjet, por edhe besimin e njerëzve.

Respekt dhe mirënjohje për të gjithë qëndrestarët e vërtetë demokratë!

DEMOCRATS, HOW LONG WILL WE CONTINUE LIKE THIS?

✍🏽 Sali Lushaj 

Dear Democratic sisters and brothers,

Yesterday, a nationwide protest was called, but participation was extremely low. It was a painful sight, perhaps the weakest turnout in the entire history of the Democratic Party since its founding.

Why have we reached this point? Shouldn’t we stop and seriously reflect on the reasons?

First, closed electoral lists have created a reality that distances Democrats from decision-making and deprives them of hope for representation.

Second, the repeated candidacy of the same people for more than two terms has caused fatigue, dissatisfaction, and a lack of trust.

Third, many members of parliament have not remained close to their constituencies and have failed to maintain consistent ties with the Democrats who supported them.

Fourth, we have created a political culture in which some leave their municipalities to become members of parliament, while others take the opposite path. Meanwhile, young people are denied the opportunity to assume responsibility and bring new energy to the party.

Please tell me: which member of parliament had a family member standing beside them at this protest? Why were even their closest relatives not mobilized? If they cannot convince their own family members, how can they convince the citizens?

And what about us, the ordinary Democrats?

Aren’t you ashamed to remain under Sali Berisha’s shadow, when he is the person who kept this party alive during its most difficult days? Without his contribution, many of those who hold positions today would never have reached where they are.

Where is the Women’s Forum? Where is its voice? Where is the party leadership? Hasn’t the time come to speak openly, without fear and without personal calculations?

Enough of this situation! If we continue like this and enter the next local elections without serious reflection, we risk experiencing the greatest electoral catastrophe in the history of the Democratic Party. I assure you that, under these conditions, there is a real risk that we will win only Tropojë and Kavajë.

A few friends and I, who have remained faithful to our ideals, have given everything for this party. We have endured years in prison, been wounded by bullets, and lost our loved ones. We did not do this for positions, privileges, or personal gain, but for democracy and Albania.

Therefore, to those who have served more than two terms, I say: take a step back and make way for the younger generation! A party that does not renew itself, does not listen to its members, and does not value the sacrifices of its steadfast supporters risks losing not only elections, but also the people’s trust.

The Democratic Party belongs to no one. It belongs to the Democrats who have sacrificed for it and who still believe that Albania deserves a better future.

Respect and gratitude to all true, steadfast Democrats!

Duke parë këtë dokument, në fakt një leje qarkullimi për të internuarit e kampit të Savrës, u ktheva menjëherë në kujtime. Është një letër e zverdhur nga koha, e mbajtur për 67 vjet në arkivin e familjes. Një copë letër që, edhe pas kaq shumë vitesh, vazhdon të flasë. Dhe ka shumë për të treguar.

Nuk isha më shumë se shtatë vjeç kur na erdhi lajmi se kishin internuar gjyshen time, Uraninë, 68 vjeçe, dhe tezen Antoninë, vetëm 19 vjeçe.

Ishte dhjetor, një ditë shiu.

Dega e Brendshme ndodhej te shtëpia e Aleko Babës, fare pranë shtëpisë sonë. Sapo morëm vesh lajmin, vrapova bashkë me nënën time. Jashtë gardheve i pamë të dyja, duke qëndruar në shi, të lagura nga ai shi i imët që nuk pushonte. I shikonim, por nuk kishim ç’të bënim.

Me vete kishin vetëm një “kokosh plaçka” dhe dy pula. 

Edhe ato pula më janë ngulitur në kujtesë; dukej sikur “qanin” bashkë me to. 

Një polic shpirtmirë arriti të na i sillte në shtëpi, por gëzimi ynë zgjati vetëm pak. 
Pas dy ditësh, pulat e gjora ngordhën.

Pak më vonë sollën aty, të lidhur, edhe Petro Gjonin. Atij i kishte ikur vëllai, njësoj si dajua im.

Petrua kishte edhe një vëlla dëshmor, por në atë kohë kush pyeste për këto? 

Mjaftonte të ishe i lidhur me një familje të konsideruar “armike”. Atë natë fjetën mbi plaçkat e tyre dhe të nesërmen i nisën për në Saver.

Nuk kaloi shumë kohë dhe djali i tezes sime, Spiro Kutulla, që ishte shofer i një Skode të madhe me turi, më mori me vete. Kështu, një ditë, u gjenda edhe unë në Saver.

Rruga ishte baltë e llucë. Një tmerr i vërtetë. Në mes kalonte një rrugicë dhe, në të dy anët, shtriheshin barakat e famshme ku jetonin familje të tëra shqiptare.

Familje të mira, të kulturuara, të fisme, të mbledhura aty jo për atë që kishin bërë vetë, por për atë që regjimi mendonte se përfaqësonin.

Pranë tezes dhe gjyshes sime banonte familja e z. Vehap Hoxhës, një burrë zotni dhe shumë i kulturuar.

I ishte arratisur djali i vetëm, kushëri i Enver Hoxhës, bashkë me të bijat. Nerimanin, Suzanën dhe të tjerat nuk i kujtoj më.

Më kujtohet, megjithatë, se ishte një familje intelektuale; njëra prej vajzave ishte teniste, ndërsa tjetra mësuese pianoje.

Përballë tyre ishte familja e Abaz Kupit, atij patrioti që nuk reshti së vepruari për çështjen shqiptare.

Ishin Hyrija, Bardhi e të tjerë. Dhe Saveri, pak nga pak, më shfaqej si një botë e tërë njerëzish, secili me historinë e vet: Tefta Bajraktari, vajza e gjatë dhe e bukur; Zef e Ketrin Miraka; Koço Plashoti; Musta Sina; Simon Miraka; familja e eruditit Lazër Radi; familja Kokali; familjet Merlika e Dema.

Aty pashë edhe për herë të parë Shitin dhe Duffën, djalin dhe gruan e Qazim Mulletit, një prej figurave më të njohura e më të kulturuara të Tiranës.

Ishte e dhimbshme të shihje se si familjeve të tilla u ishte nxirë jeta nga shpifjet, nga frika dhe nga një sistem që nuk kishte nevojë për shumë prova për të dënuar njerëzit.

Por për mua, si fëmijë, Saveri ishte edhe vendi ku krijova shoqërinë time. Rrija gjatë aty dhe shoqërohesha me Lolo e Jot Gjonin, edhe pse ishin më të vegjël. 
Njihja edhe Taqo e Thoma Gjonin, djemtë e Spiro Gjonit, njëri më i mirë se tjetri. Ne fëmijët gjenim mënyrat tona për të luajtur e për t’u gëzuar, edhe pse rreth nesh ishte një realitet që sot, si i rritur, e kuptoj shumë më thellë.

Një nga gëzimet më të mëdha, jo vetëm për mua, por për të gjithë të internuarit, ishte kur merrnin leje për të dalë në qytetin e Lushnjës. 

Atëherë i shihje të veshur bukur, me biçikletat në duar, duke ecur qetë e krenarë nëpër rrugët e qytetit. 

Kishte diçka të veçantë në atë pamje. Edhe pse ishin të internuar, nuk e kishin humbur dinjitetin.

Zakonisht më merrte në biçikletë i ndjeri Zef Miraka. 
Ai më vonë arriti të arratisej në Korfuz dhe prej andej të mbërrinte në Shtetet e Bashkuara.

Në Lushnjë kisha edhe kushëririn tim, Nasi Bano, të atin e Maksit, Isidorit, Artanit e të tjerëve.

Nasi ishte nga ata njerëz që sfidonin frikën dhe na ndihmonin. Nuk mund të harroj as kushërirën e parë të nënës sime, Eleni (Milo) Doko, nënën e dirigjentit të Operës, Edmond Doko, dhe të inxhinierit Vasil Doko.

Edhe shoferët që vinin nga Vlora shpesh ndalonin e na merrnin me vete, duke sfiduar frikën e kohës. Kujtoj të atin e aktorit tonë të shquar Bujar Asqeriut, Andrea e Jani Konomin, Hanon Zenelin e shumë të tjerë.

Ishin njerëz që, në një kohë kur frika ishte bërë pjesë e përditshmërisë, përsëri gjenin një mënyrë për të ndihmuar.

Të paharruar.

Sepse Saveri nuk më ka mbetur në kujtesë vetëm për barakat, baltën, internimin dhe frikën. Më ka mbetur edhe për njerëzit. Për ata që vuajtën, por ruajtën dinjitetin. Për ata që ndihmuan, edhe kur ndihma mund t’u kushtonte. Dhe për ata që, në kohë të vështira, zgjodhën të mbeteshin njerëz.

Pastaj vinte ora 18:00.

Bin­te çanga.

Bëhej apeli.

Dhe të gjithë duhej të ishin aty.

Sot, pas 67 vitesh, një leje qarkullimi e zverdhur nga koha më ktheu te ato ditë.

Ndoshta dokumentet e tilla duken të vogla përballë historisë së madhe. Por, kur i mban në dorë, kupton se historia nuk është vetëm ajo që shkruhet në libra.

Historia është edhe një copë letër e ruajtur në heshtje për 67 vjet.

Është një fytyrë që të është ngulitur në kujtesë.

Një rrugë me baltë.

Një biçikletë.

Dy pula që ngordhën pas dy ditësh.

Një fëmijë që shikonte nga pas gardhit.

Dhe, në fund të ditës, tingulli i çangës në orën 18:00.

Apeli.

Dhe Saveri vazhdon të jetojë në kujtesë.