Kategori
Uncategorized

MOS LEJONI QË UJQËRIT TË VAZHDOJNË TË SHQYEJNË SHTËPINË TUAJ

MOS LEJONI QË UJKËRIT TË SHQYEJNË SHTËPINË TUAJ!

Demokratëve u thonë: «Që të fitojmë, largoni Berishën!» Ndërsa Berishës i drejtohen me «lutje»: «Doktor, mbani qëndrim ndaj qëndrestarëve, sepse janë të ashpër në përballjen me ne!»

Por çuditërisht, kur përballen me të keqen, këtyre pseudo të djathtëve dhe butakëve kameleonë u zbutet gjuha, u zhduken kritikat dhe u treten qëndrimet. Ndërkohë, ujqërve të uritur u hedhin copa mishi dreri, duke i ndërsyer drejt PD-së dhe demokratëve.

Një pjesë e konsiderueshme e politikanëve që sot mbajnë poste në pushtet vijnë nga familje të nomenklaturës komuniste.

Askush nuk mban përgjegjësi për prejardhjen e tij familjare apo politike.

Por secili duhet të mbajë përgjegjësi për veprimet e veta, për abuzimin me shtetin dhe për vjedhjen e pasurisë publike.

Dikur, për një kallëp misri të vjedhur, hapej dera e burgut dhe mund të mos dilje më prej saj.

Sot, disa nga ata që kanë në dorë pushtetin nuk ngopen as me miliona euro, as me vila bregdetare dhe as me qindra apartamente.

Lakmia nuk njeh kufi, ndërsa pasuria publike trajtohet si pronë private.

Këta janë politikanë që përdorin çdo mekanizëm për të ruajtur pushtetin dhe privilegjet e tyre.

Një pushtet që, në vend të interesit publik, duket se i shërben gjithnjë e më shumë interesave të ngushta dhe një rrjeti të tërë klientelist e korruptiv.

Ndërsa patronazhistëve u hidhet ndonjë kockë për t’i mbajtur të lidhur me pushtetin, qytetarët e zakonshëm, pa dallim bindjesh politike, paguajnë çmimin e kësaj gjendjeje:

Fëmijët dhe të rinjtë që largohen nga vendi, çmimet e papërballueshme, spitalet në vështirësi, pasiguria dhe frika përballë krimit të organizuar dhe lidhjeve të tij me pushtetin.

Prandaj, mos lejoni që beteja të devijohet!

Mos lejoni që qëndrestari të kthehet në shënjestër, ndërsa përgjegjësit e vërtetë të kësaj gjendjeje të dalin nga fokusi. Mos lejoni që përçarja të bëhet armë kundër demokratëve dhe që zhurma kundër njëri-tjetrit të mbulojë përgjegjësinë e atyre që duhet të japin llogari para drejtësisë.

Mos u merrni me ata që mbrojnë shtëpinë tuaj, ndërsa ata që duan ta grabisin presin t’ua hapni derën!

Kategori
Uncategorized

RAMA’S FORMER AMBASSADOR AND FRIEND DELIVERS TEN HARD TRUTHS: “POWER IS NOT YOUR PERSONAL PROPERTY!”

RAMA’S FORMER AMBASSADOR AND FRIEND DELIVERS TEN HARD TRUTHS: “POWER IS NOT YOUR PERSONAL PROPERTY!”

By Fatos Tarifa

  1. If your citizens throw eggs at you, don’t dismiss the message. An egg can become a symbol of public revolt, and a wise politician must understand the anger behind it.
  2. If your own people applaud you, it doesn’t mean they agree with you. Applause driven by fear is an act of submission, not approval or respect.
  3. If people obey you, it doesn’t mean they love you; it may mean they fear you. Obedience can be imposed through threats, but genuine authority and respect must be earned.
  4. If students refuse to sit down for dialogue with you, they don’t trust you. The fault is not theirs. Dialogue requires trust and a willingness to listen, not merely an attempt to impose your will.
  5. If you claim protesters are targeting the Socialist Party and not you, you are lying. They are protesting against you as its leader and against the people you promoted to positions of power. You cannot claim all the credit for successes while shifting responsibility for failures onto others.
  6. If you promise EU membership within this decade, many Albanians do not believe you. European integration requires genuine reforms, the rule of law and democratic institutions. Europe is not a personal gift from a prime minister to his people.
  7. If you claim that only you can take Albania into the EU, you are telling an even bigger, almost comical lie. No individual can identify himself with the historical destiny of an entire nation or tie its future to his own political survival.
  8. If tens of thousands of citizens tell you to leave, you must reflect and step down. A democratic leader must not despise public anger, but understand the reasons behind it.
  9. The 800,000 votes you once received are no excuse to cling to power. Those votes were cast for the Socialist Party, not personally for Rama. An electoral victory gives you a mandate to govern, not ownership of power or the right to rule without accountability.
  10. If you insist on staying despite public anger, it is not courage but fear of losing power. The more desperately you cling to power, the more reasons you give citizens not to trust you.

FATOS TARIFA’S FINAL MESSAGE:

A leader who does not know when to step aside risks destroying even what he may have built during his time in office.

POWER MAINTAINED THROUGH FEAR IS NOT STRENGTH, BUT WEAKNESS. When power becomes a shield against the citizens, it ceases to serve them.

https://gazetadita.al/dhjete-te-verteta-ne-sy-kryeministrit/?fbclid=IwZnRzaAVpcuRleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mAWZkaWQWUSatvnb2HauqhRWSPtfBgxsIZSoPvnNydGMGYXBwX2lkCjY2Mjg1NjgzNzkAAR9EFf1esbZmYBr6WUFdQpbpvZWnLLqKgyTDLxMaHqOcW283asug9vEELs0UYg_aem_uuAUzOFrV6T60yLpKCsLnQ

ISH-AMBASADORI DHE MIKU I RAMËS, FATOS TARIFA, IA THOTË NË SY: DHJETË TË VËRTETA KRYEMINISTRIT!

Nga Fatos Tarifa

  1. Nëse qytetarët të gjuajnë me vezë, mos e shpërfill mesazhin. Veza mund të jetë simbol i revoltës qytetare dhe një politikan i mençur duhet të kuptojë zemërimin që ajo përcjell.
  2. Nëse të duartrokasin njerëzit e tu, kjo nuk do të thotë se janë dakord me ty. Duartrokitjet nga frika janë ritual nënshtrimi, jo miratim apo respekt.
  3. Nëse të binden, nuk do të thotë se të duan, por se të kanë frikë. Bindja mund të imponohet përmes kërcënimit, por respekti dhe autoriteti i vërtetë fitohen.
  4. Nëse studentët refuzojnë dialogun me ty, nuk të besojnë. Faji nuk është i tyre. Dialogu kërkon besim dhe gatishmëri për të dëgjuar, jo vetëm për të imponuar vullnetin tënd.
  5. Nëse thua se protestuesit e kanë me Partinë Socialiste dhe jo me ty, gënjen. E kanë edhe me ty si kryetar i saj dhe me njerëzit që ti i ngrite në poste e institucione. Nuk mund të marrësh meritat për sukseset dhe t’ua kalosh të tjerëve përgjegjësinë për dështimet.
  6. Nëse premton anëtarësimin në BE brenda kësaj dekade, shumë shqiptarë nuk të besojnë. Integrimi europian kërkon reforma reale, sundim të ligjit dhe institucione demokratike. Europa nuk është dhuratë personale e një kryeministri.
  7. Nëse pretendon se vetëm ti mund ta çosh Shqipërinë në BE, thua një gënjeshtër komike. Askush nuk mund ta identifikojë veten me fatin historik të një kombi dhe të ardhmen e tij me mbijetesën politike personale.
  8. Nëse dhjetëra mijëra qytetarë të thonë ik, duhet të reflektosh dhe të largohesh. Një udhëheqës demokrat nuk duhet të përçmojë revoltën qytetare, por të kuptojë arsyet e saj.
  9. 800 mijë votat e dikurshme nuk janë alibi për të qëndruar përgjithmonë. Ato i janë dhënë Partisë Socialiste, jo personalisht Ramës. Vota të jep një mandat qeverisës, por jo pronësinë mbi pushtetin dhe as të drejtën për të qeverisur pa llogaridhënie.
  10. Nëse këmbëngul të qëndrosh pavarësisht zemërimit qytetar, nuk është burrëri, por frikë nga humbja e pushtetit. Sa më fort të kapesh pas tij, aq më shumë arsye u jep qytetarëve të mos të besojnë.

MESAZHI PËRFUNDIMTAR I FATOS TARIFËS:

Një udhëheqës që nuk di të largohet në kohën e duhur rrezikon të shkatërrojë edhe atë që mund të ketë ndërtuar gjatë qeverisjes.

Pushteti që mbahet nga frika nuk është shprehje force, por dobësie. Kur bëhet mburojë për t’u mbrojtur nga qytetarët, ai pushon së qeni në shërbim të tyre.

Kategori
Uncategorized

EUROPE’S SECURITY IS NOT THREATENED ONLY FROM OUTSIDE, BUT ALSO FROM WITHIN!

EUROPE’S SECURITY IS NOT THREATENED ONLY FROM OUTSIDE, BUT ALSO FROM WITHIN!

“True security in Europe means the European Union and NATO. That is it. There is no other security in Europe.”

Russia’s invasion of Ukraine, the ongoing threats and pressure against the Baltic states, as well as Serbia’s provocations and destabilizing actions against the security and sovereignty of Kosovo, demonstrate that peace, freedom and sovereignty in Europe can never be taken for granted.

Albania is a troubling example of this challenge. It is a small country, a NATO member and a candidate for European Union membership.

Yet allegations of electoral manipulation and vote theft, the growing influence of drug cartels and organized crime networks, and corruption at the highest levels of government raise serious questions about the rule of law and the functioning of democratic institutions.

And this is where Europe faces a serious problem: when it turns a blind eye to the emergence of narco-states and governments linked to organized crime and corruption within its own continent, it undermines the very foundations of its own security.

European security cannot be measured solely by the number of armies, weapons or protected borders.

It also requires democratic states, free and fair elections, an independent judiciary, institutions free from political capture, and a genuine fight against organized crime and corruption.

Albania’s future belongs in Europe, but European integration must mean genuine democratic standards, independent institutions, electoral integrity and an uncompromising fight against organized crime and corruption.

WITHOUT SOVEREIGNTY, THERE IS NO FREEDOM. WITHOUT DEMOCRACY, THERE IS NO STRONG STATE. WITHOUT THE RULE OF LAW, THERE CAN BE NO LASTING SECURITY!

SIGURIA E EVROPËS NUK KËRCËNOHET VETËM NGA JASHTË, POR EDHE NGA BRENDA!

“Siguria e vërtetë në Evropë do të thotë Bashkimi Evropian dhe NATO-ja. Kaq është. Nuk ka siguri tjetër në Evropë.”

Pushtimi rus i Ukrainës, kërcënimet dhe presionet e vazhdueshme ndaj shteteve baltike, si dhe provokimet dhe veprimet destabilizuese të Serbisë ndaj sigurisë dhe sovranitetit të Kosovës, dëshmojnë se paqja, liria dhe sovraniteti në Evropë nuk mund të merren kurrë si të mirëqena.

Por Evropa përballet edhe me një rrezik tjetër, më të heshtur dhe po aq shkatërrues: erozionin e demokracisë nga brenda.

Shqipëria është një shembull shqetësues i kësaj sfide. Është një vend i vogël, anëtar i NATO-s dhe kandidat për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Megjithatë, akuzat për manipulimin e zgjedhjeve dhe vjedhjen e votës, shtrirja e ndikimit të karteleve të drogës dhe rrjeteve të krimit të organizuar, si dhe korrupsioni në nivelet më të larta të pushtetit, ngrenë pikëpyetje serioze për funksionimin e shtetit ligjor dhe të institucioneve demokratike.

Kur krimi i organizuar fiton ndikim mbi ekonominë dhe politikën, kur korrupsioni gërryen institucionet dhe kur qytetarët humbasin besimin se vota e tyre përcakton se kush qeveris, demokracia rrezikon të mbetet vetëm një fasadë.

Dhe pikërisht këtu qëndron një problem serioz për Evropën: kur ajo mbyll sytë përballë shfaqjes së narkoshteteve dhe qeverive të lidhura me krimin e organizuar dhe korrupsionin brenda vetë kontinentit të saj, ajo minon themelet e sigurisë së vet.

Siguria evropiane nuk mund të matet vetëm me numrin e ushtrive, armatimeve apo kufijve të mbrojtur. Ajo kërkon edhe shtete demokratike, zgjedhje të lira dhe të ndershme, drejtësi të pavarur, institucione të pakapura politikisht dhe një luftë të vërtetë kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit.

Bashkimi Evropian dhe NATO-ja janë dy shtylla themelore të sigurisë evropiane. Por anëtarësimi dhe integrimi nuk duhet të shndërrohen kurrë në flamuj politikë pas të cilëve fshihen dështimet demokratike.

Evropa nuk mund të kërkojë demokraci, llogaridhënie dhe shtet ligjor nga vendet kandidate, ndërkohë që hesht kur këto parime cenohen brenda kufijve të saj.

E ardhmja e Shqipërisë është në Evropë, por integrimi evropian duhet të nënkuptojë standarde të vërteta demokratike, institucione të pavarura, integritet zgjedhor dhe luftë të pakompromis kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit.

Një Evropë e sigurt kërkon mbrojtje jo vetëm nga agresioni i jashtëm, por edhe nga kapja e shteteve dhe institucioneve nga brenda.

PA SOVRANITET NUK KA LIRI. PA DEMOKRACI NUK KA SHTET TË FORTË. PA SHTET LIGJOR NUK KA SIGURI TË QËNDRUESHME!

Kategori
Uncategorized

PA DEMOKRATËT NUK MBUSHET SHESHI! OPOZITARËT E STUDIOS, DILNI NË PROVË: KUNDËR RAMËS, JO KUNDËR PD-së!

Shkruan Albano Stolaj – djaloshi që u rrit dhe u burrërua me Partinë Demokratike.

KU JENI JU QË THONI SE NUK E DONI PD-NË DHE SALI BERISHËN? DILNI NË SHESH!

Ju që nuk e doni Partinë Demokratike, ju që nuk e doni Sali Berishën, ju që pretendoni se përfaqësoni një alternativë tjetër politike, një opozitë të re apo një shoqëri civile të pavarur, dilni pra në shesh!

Ja ku e keni sheshin. Është i hapur për të gjithë. Mbusheni!

Dilni, mblidhni njerëzit, mobilizoni mbështetësit tuaj dhe tregoni sa forcë politike e shoqërore keni.

Mos u mjaftoni me studio televizive, konferenca shtypi, statuse në rrjetet sociale dhe deklarata kundër PD-së. Politika nuk matet me zhurmën që bëni nëpër studio, por me mbështetjen që arrini të merrni në shoqëri dhe me njerëzit që ju ndjekin në shesh.

Por harrova një detaj thelbësor: pa PD-në dhe pa demokratët, nuk ka as protestë masive, as sheshe të mbushura dhe as qëndresë të vërtetë kundër pushtetit.


Kjo është prova reale e forcës suaj, Agron Shehaj dhe Arlind Qorri!

🔻Ju nuk jeni shumica alternative që pretendoni të përfaqësoni

🔻Jeni një pakicë brenda një pakice, brenda një pakice tjetër.

Një realitet që nuk ndryshohet me retorikë, me protagonizëm mediatik apo me sulme të përditshme ndaj opozitës së vetme që ka treguar aftësi për të mobilizuar mijëra qytetarë.


Sa për shoqërinë civile, sinqerisht, nuk kam shumë çfarë të shtoj. Në Shqipëri ajo ka vuajtur prej kohësh mungesën e pavarësisë dhe të një zëri të fuqishëm qytetar.

Shpesh, kur sheshet janë mbushur, kjo ka ndodhur falë mobilizimit të demokratëve, të cilët kanë qenë në vijën e parë të përballjes me pushtetin.

Të tjerët kanë qëndruar në hijen e tyre, por kanë kërkuar të marrin protagonizmin dhe meritat.

Dhe këtu lind pyetja: pse gjithë kjo energji për të sulmuar PD-në dhe Sali Berishën, ndërkohë që përballë një pushteti të akuzuar për korrupsion, lidhje me krimin dhe kapjen e institucioneve, nuk arrini të demonstroni të njëjtën vendosmëri në rrugë?

Në fund, qytetarët kanë të drejtë të pyesin se kujt i shërben kjo strategji politike. Sepse, kur gjithë energjia shpenzohet për të dobësuar PD-në, për të sulmuar demokratët dhe për të delegjitimuar opozitën, ndërsa Edi Rama mbetet përfituesi kryesor politik, atëherë rezultati është i qartë.

Mjaft me hipokrizinë e alternativave që ekzistojnë vetëm për të sulmuar opozitën!

Mjaft me moralin politik të atyre që kërkojnë të zënë vendin e demokratëve, pa qenë në gjendje të mbushin një shesh!

Përndryshe, mos u përpiqni t’i shisni shqiptarëve një opozitarizëm që, në praktikë, i bën fresk Edi Ramës.

👉🏽Dhe kjo vlen njësoj për Agron Shehajn dhe Arlind Qorrin.

Alban Stolaj në foto-portret me të jatin. Të ndjerin Gjovalin Stolaj, një nga kontributorët dhe qëndrestarët e Partisë Demokratike Shkodër .

Kush është Albano Stolaj, djali që u rrit dhe u formua bashkë me Partinë Demokratike?

Albano Stolaj është i biri i të ndjerit Gjovalin Stolaj, një prej themeluesve, kontribuesve dhe qëndrestarëve besnikë të Partisë Demokratike në Qarkun e Shkodrës.

Ai u rrit në një familje ku përkushtimi ndaj idealeve demokratike, bindjet politike dhe sakrificat për Partinë Demokratike ishin pjesë e jetës së përditshme. Rrugëtimi i tij është i lidhur ngushtë me historinë e një familjeje që i qëndroi besnike PD-së dhe vlerave të saj ndër vite.

Albano Stolaj nuk e njeh Partinë Demokratike vetëm nga historia e saj, por edhe nga përvoja familjare, nga shembulli dhe trashëgimia politike që i la i ati.

Kategori
Uncategorized

How Edi Rama Concealed His Visit to Moscow

International media put Edi Rama under pressure ahead of the European Political Community Summit in Dublin. Faced with their questions, Edi Rama attacked US President Donald Trump over his approach to Ukraine. Rama even argued that Europe should negotiate directly with Russia.

In making this statement, Rama lied when he claimed that Albania had had no relations with Russia since the 1960s and that not 

And, by the way, since the 1960s, we have had no visits from the Kremlin and have never visited the Kremlin. So I feel completely free to say that, as a European, I am genuinely deeply troubled that Europe has relied entirely on weapons and not on diplomacy,” Rama declared.

I am genuinely deeply troubled that Europe has relied entirely on weapons and not on diplomacy,” Rama declared.

However, Edi Rama himself visited Moscow in 2020. Although the visit took place in the context of Albania’s OSCE chairmanship, Rama once again chose to play the leading role, accompanied by his journalists, Sokol Balla and Baton Haxhiu.

The latter, after posing with Russian Foreign Minister Sergey Lavrov, stated that Edi Rama was not in Moscow as OSCE Chairman, but as Prime Minister of Albania.

During this visit, Rama also spoke about Kosovo. Nevertheless, together with Aleksandar Vučić, Rama did everything possible to undermine Kosovo.

Mediat ndërkombëtare kryqëzuan Edi Ramën përpara nisjes së samitit të Komunitetit Politik Europian në Dublin. I gjendur përpara pyetjeve të tyre, Edi Rama sulmoi presidentin amerikan, Donald Trump për qasjen e tij ndaj Ukrainës. Madje Rama tha se Europa duhet të negociojë direkt me Rusinë. Teksa bëri një koment të tillë, Rama mashtroi kur tha se Shqipëria nuk ka pasur asnjë marrëdhënie me Rusinë që nga vitet ’60, madje nuk është realizuar asnjë vizitë.

'Nuk i takon atij dhe nuk duhet t’i takojë atij dhe nuk duhet tu takojë amerikanëve, nuk duhet tu takojë kinezëve apo indianëve të kenë vend në tryezë për të zhvilluar një bisedë me rusët. I takon Europës të kuptojë se çfarë gabimi të jashtëzakonshëm ka bërë dhe e kam thënë edhe më parë, e për të qenë i qartë, unë përfaqësoj një vend që nuk ka asnjë marrëdhënie me Rusinë. Dhe meqë ra fjala që në vitet ’60 nuk kemi pasur asnjë vizitë nga Kremlini dhe nuk kemi vizituar asnjëherë Kremlinin, kështu që jam krejt i lirë të them qësi evropian ndihem vërtet shumë i trazuar që Europa e ka mbështetur gjithçka vetëm tek armatimet dhe jo tek diplomacia,' deklaroi Rama.

Por vetë Edi Rama e vizitoi Moskën në vitin 2020. Edhe pse kjo vizitë u bë në kuadrin e drejtimit të OSBE-së, sërish Rama zgjodhi vetë të bëjë rolin e protagonistit, i shoqëruar nga gazetarët e tij, Sokol Balla dhe Baton Haxhiu. Madje ky i fundit, pasi pozoi me kryediplomatin rus, Sergej Lavrov, tha se Edi Rama nuk ishte në Moskë si drejtues i OSBE, por si kryeministër i Shqipërisë. Rama foli në këtë vizitë edhe për Kosovën. Megjithatë, Rama bashkë me Aleksandër Vuçiçin bëri gjithçka për të minuar Kosovën.
...
#EdiRama, #Moskë
Kategori
Uncategorized

How the Israelis Helped Albanian Narco-Prime Minister Edi Rama Brutally Crack Down on Student Protesters

HOW THE ISRAELIS HELPED RAMA CRACK DOWN ON PROTESTERS

✍🏽 Ferdinand Dervishi /

On Saturday, November 7, 2026, the Albanian police showed the public a different side of themselves. They did not confront protesters with their usual arsenal of violence. On the contrary, despite stones, fireworks and some Molotov cocktails, they exercised restraint, used only high-pressure water (without chemicals) and, in several instances, withdrew in the face of resistance from peaceful demonstrators.

By the end, at around 10:00 p.m., the protesters dispersed, and the police cordons, heavily armed and surrounding the Prime Minister’s Office, were dismantled.

On Saturday, the police managed to get through the confrontation with a little patience and by applying the principle of proportionality – in other words, by enforcing the law.

But what changed? Why did the Albanian police retreat from their extreme violence?

Certainly not out of fear, because in Serbia, following the dictator’s downfall, police officers who abused protesters are now being arrested.

Nor because human rights organizations have begun putting pressure on the Albanian Prime Minister from every direction.

The police’s retreat from the brutal abuse of protesters is connected to the sense of security Prime Minister Rama has managed to establish. He has now exhausted every available option and played every card to hold on to power. Practically speaking, there is nothing left for him to add.

He is now convinced that he has everything necessary to bring protests under control: the personnel, the appropriate training, a police force equipped with every type of weapon and equipment and, most importantly, officers who feel well paid.

But how did he reach this point? How did Prime Minister Rama overcome the despair of those first days, when violent protests shook his government?

How did he recover from the image of a broken man that he presented to Albanians on the mornings of October 15–18, 2026?

Increasingly, the evidence suggests that during those days Rama was not waiting for the end, nor was he sitting idle.

His exhausted appearance had another explanation: he had been working day and night, moving every possible piece on the board, seeking help from friends he had cultivated during his long years in power, both at home and abroad. Most importantly, the assistance he requested had been secured.

For these reasons, on October 19, he appeared rejuvenated and even defiant before senior State Police officials, concluding his part of the assignment by announcing €2,500 bonuses for those serving on the front lines of the protests.

The results of his efforts would become evident from that very day, October 19, 2026, when a Turkish Air Force military transport aircraft unloaded two armoured water-cannon vehicles at Tirana International Airport in Rinas, bringing the Albanian police fleet of riot-control water cannons to seven.

Later that night, another military transport aircraft, a Boeing C-17A Globemaster III, arrived in Rinas from the United Arab Emirates. Four more aircraft followed, the last arriving on November 6, 2026.

Si e ndihmuan izraelitët Ramën të masakronte protestuesit

INTERNATIONAL FLIGHT-TRACKING DATA CONFIRM SIX FLIGHTS TO RINAS DURING THE PROTESTS

According to data recorded by international flight monitoring systems, most flights from the United Arab Emirates used military transit protocols, switching off civilian tracking systems as they approached Balkan airspace in order to maintain the confidentiality of their missions.

Regarding the three aircraft that flew from the UAE to Rinas on October 19, 20 and 22, flight-monitoring data indicate that they transported logistical and support materials.

The fourth aircraft, which arrived in Rinas toward the end of October, was described as a “closed tactical flight”, not visible on public civilian radar systems. The final aircraft, arriving on November 6, 2026, was described as a “ghost flight”, with its civilian transponder switched off.

Si e ndihmuan izraelitët Ramën të masakronte protestuesit

International flight-monitoring data describe the November 6, 2026, flight from the UAE to Rinas as a “ghost flight”.

At Rinas, neither the materials nor a group of unidentified individuals were subjected to standard legal procedures for leaving the airport area.

Si e ndihmuan izraelitët Ramën të masakronte protestuesit

The map accompanying the international flight-monitoring data.

The unidentified individuals departed in the direction of Tirana without checking in, using a gate that reminds Albanians of the spectacular 2019 airport robbery, when a group of thieves seized approximately €6 million from inside the airport.

Some of the unidentified individuals subsequently appeared, together with the shipment of materials, at Unit 100, also known as the Technical Materials Supply Centre and warehouses under the authority of the Ministry of Interior and the State Police, located in the Mullet area of Tirana.

Accompanied only by an interpreter and a driver, the unidentified individuals entered the facility without written authorization and without presenting identification documents.

The warehouse received special police equipment and uniforms, large quantities of tear-gas cartridges, a number of weapons designed to fire those cartridges, 100 shotguns capable of firing rubber bullets, corresponding ammunition and other equipment.

The unidentified individuals were seen assembling the weapons and providing instructions on how to use the shotguns designed to fire tear-gas cartridges and rubber bullets.

All the materials were accepted into the warehouses without inspection and acceptance reports, being justified as donations.

Several days later, a prosecutor from the Tirana Prosecutor’s Office visited Unit 100 and questioned the employees responsible. The prosecutor established that the weapons, or shotguns, were unmarked, without any indication of their type or serial numbers. The 40 mm tear-gas cartridges had no manufacturing or expiry dates.

No further investigative actions are known.

The cargo aircraft arriving from the United Arab Emirates also unloaded several trucks at Rinas, two of which were armoured water-cannon vehicles. These were the same vehicles that appeared in front of the Prime Minister’s Office a week or ten days later, on October 31, 2026.

ISRAEL’S MILITARY AND SECURITY EXPORT DATABASE CONFIRMS THAT RIOT-CONTROL VEHICLES MANUFACTURED BY BEIT ALFA TECHNOLOGIES, EQUIPPED WITH HIGH-PRESSURE WATER SYSTEMS, WERE PURCHASED BY ALBANIA

A simple internet search reveals that the armoured water-cannon vehicles are of Israeli manufacture, dating from 2015, specifically produced by the private company Beit Alfa Technologies, which converts vehicles from brands such as Mercedes-Benz and MAN for this purpose.

The model of armoured water-cannon vehicle purchased by Albania, according to Israel’s military and security export database.

Visually, the two armoured water-cannon vehicles do not display all the characteristics of those manufactured by the Israeli company Beit Alfa Technologies.

Apparently, both vehicles initially passed through the workshops of Timak Defense, co-owned by Israeli businessman Ron Yeffet, where their external appearance was modified with metal panels and paint. Given the circumstances, it would not be politically convenient for Albanians to discover that these vehicles were manufactured in Israel.

Nevertheless, the evidence concealed in Tirana has not been concealed in Israel.

The black RCA 900 Riot Control Vehicles, the armoured water cannons that Albanians have been seeing decorated with national flags along Dëshmorët e Kombit Boulevard, were purchased in Israel.

This is confirmed by The Database of Military and Israeli Security Exports, which states that riot-control vehicles manufactured by Beit Alfa Technologies, equipped with high-pressure water systems, were purchased by Albania.

No further specific details are provided.

The price of such a vehicle, if purchased new, can reach €1.5 million.

According to information coming from within the State Police, all the vehicles arriving by cargo aircraft at Rinas, as well as 40 new IVECO vans distributed to police stations in Tirana, were paid for by a powerful Albanian businessman (oligarch) close to Prime Minister Edi Rama.

This also explains the statement by State Police Chief Skënder Hitaj, who said that “not a single lek from the state budget was spent” on the new vehicles.

However, in the other part of his statement, when he claimed that “the vehicles were borrowed from partner police forces” and further insisted that “no foreign police officers participated in managing the protests or gave us any advice”, Chief Hitaj was lying.

After October 19, 2026, in the village of Prush, Tirana, in a meadow on the western side of the village reservoir (artificial lake), individuals who, according to several witnesses, wore the Star of David insignia on their uniforms, trained the Rapid Intervention Forces for several consecutive days.

Witnesses told the author of this article that the foreign personnel, whom they identified as Israelis, taught the Rapid Intervention Forces how to use rubber-bullet shotguns, how to throw tear-gas grenades and other exercises.

All the remnants – cartridge cases, pieces of rubber projectiles, plastic-bullet fragments, exploded tear-gas grenades and their components, packaging and other materials – were collected after the training ended. However, evidence remains scattered across the site.

According to several police sources, after October 20, 2026, another group of Israeli specialists was accommodated on the third floor of the Tirana Police Directorate building, where they installed unauthorized surveillance equipment, which they operated for several days and nights.

The most disturbing result of the surveillance operation, from Prime Minister Edi Rama’s perspective, was the interception of communications allegedly confirming the involvement of Tirana Mayor Erion Veliaj and Ergys Agasi, a former coordinator of organized crime gangs, in organizing the violent part of the protests.

The intercepted communications were never made public. They were not only illegal but also deeply ironic and incriminating, since the two individuals under surveillance were – one, the Prime Minister’s former right-hand man, and the other, once his closest friend.

For these reasons, after having both men transferred to more tightly controlled prisons far from Tirana, and in an attempt to present himself as the victim while discrediting the protests as much as possible, the Prime Minister devised and promoted the idea of a conspiracy orchestrated by organized crime.

When questioned about the presence of Israeli experts, the entire leadership chain of the State Police responded to media inquiries with the same formulation:

“Some colleagues from the United Arab Emirates have arrived for training, based on previous agreements.”

The entire scheme to conceal the presence of Israeli experts assisting the Albanian police completes the following picture:

Prime Minister Rama asks his Israeli friends for assistance in dealing with the protests. An Albanian businessman close to him agrees to cover the entire bill, which must amount to several million euros.

Then, to ensure that everything remains secret, the “Made in Israel” equipment and Israeli experts become visible only in the United Arab Emirates – a country known for its friendship and military cooperation with Israel.

As part of this covert operation, after arriving at Rinas, the equipment and, above all, the Israeli experts pass through the airport without leaving any trace in its computer systems. They are then distributed to their destinations under the identity of a group of “police colleagues” who have legally arrived from the United Arab Emirates.

The results of this assistance are known, documented and proven.

The new equipment, rubber-bullet shotguns, weapons and grenades firing tear gas, the increased power of the water cannons manufactured in Israel and, above all, the instructions provided by Israeli experts defeated the violent segment of the protests.

After October 20, 2026, security experts also noticed an immediate change in crowd-control methods.

Protesters were no longer attacked with tear gas only from the front, but also from the flanks and from behind, creating panic and chaos and consequently producing faster results.

From that point onward, after October 20, Albanians would be shocked by footage showing Albanian police formations brutally assaulting underage protesters and young people.

For the first time in almost the entire history of the Albanian police, the force appeared before its own people with the profile of an executioner or a foreign occupying force.

As never before, it charged at protesters as though they were confronting an enemy rather than their own citizens.

Children and young people, more than 1,000 in total, were beaten to the brink between life and death. Thousands of rubber bullets were fired at protesters, targeting their heads and eyes.

The scenes of police dragging away an unconscious young man, his broken leg dangling helplessly, and another young man lying stunned on the ground while a police officer kicked him in the head as if he were a football, would terrorize the Albanian people.

And when this completely transformed behaviour of the police leaves nothing recognizably Albanian about it, not even a trace of the Prime Minister’s advice – or self-advice – about showing empathy towards the people, a logical question arises:

Could it be that the Israeli experts taught our police the methods they themselves have used to suppress Palestinian protests?

Should we suspect that tactics used against protesters whom Israelis regard as terrorists or enemies were employed by the Albanian police against its own people?

What is truly shocking is that a simple internet search reveals that the violence used by Israeli police against Palestinian protesters bears an almost 100 per cent resemblance to the violence employed by Albanian police after October 20, 2026.

Only one element used by Israeli police is missing: shooting live ammunition directly into people’s flesh.

Here are the records:

1. Systematic beatings

Israeli police have used systematic beatings against Palestinian protesters. Detainees have frequently been subjected to severe blows with rubber batons, kicks and punches immediately after arrest, during transportation and while being interrogated.

The Albanian police carried out the same practices, without the slightest mercy.

2. Humiliation and degradation

Israeli police have attempted to break protesters’ dignity through violence accompanied by insults and humiliation, seeking to undermine their humanity and create a sense of total submission.

With the aim of ensuring that they would never dare to protest again, the Albanian police did the same, particularly inside police stations, away from the cameras.

3. Direct firing of tear-gas canisters

Israeli police have fired tear-gas canisters directly at protesters.

According to regulations, tear-gas canisters should be launched into the air to disperse crowds. However, reports indicate that Israeli police have frequently fired them horizontally, directly towards protesters’ bodies or heads, from short distances.

The Albanian police did exactly the same, live and in front of the cameras.

4. Rubber bullets targeting the upper body

Israeli police have repeatedly fired rubber bullets at protesters’ upper bodies.

When fired at the upper body and from close range, in violation of established procedures, rubber bullets frequently cause loss of eyesight, severe fractures or internal organ injuries.

The Albanian police did the same, without hesitation and on a massive scale.

5. The use of “Skunk Water”

Israeli police have also used the so-called “Skunk Water” method. This is a chemical liquid with an extremely foul smell, similar to rotting corpses or sewage, sprayed under high pressure from water-cannon trucks and capable of causing severe nausea and vomiting.

This method, too, has been confirmed as having been used by Albanian police in several instances during the protests.

All the above methods are strictly prohibited under Article 17 of the Albanian Constitution, which requires proportionality when restricting fundamental rights, as well as under the European Convention on Human Rights and other international instruments guaranteeing protection against torture and inhuman or degrading treatment of protesters.

The European Convention establishes that isolated acts of violence by some participants cannot automatically be attributed to the entire demonstration.

In other words, if one individual throws stones or commits an act of violence, this does not strip the entire gathering of its legal protection.

Furthermore, the 2020 United Nations Guidance on Less-Lethal Weapons states that rubber bullets should only be used against the legs of an individual engaged in violence, and only when there is an immediate threat of injury.

Targeting the head, face and neck is therefore strictly prohibited.

Regarding tear gas, the same guidance requires advance warning, sufficient time for people to leave and the provision of a safe escape route for protesters.

Today, the Albanian Prosecutor’s Office – whether SPAK or another competent institution – must conduct an in-depth investigation into this entire massacre, if it has retained even a shred of courage in the face of Prime Minister Edi Rama.

The entire scheme must be investigated, including the arrangements designed to prevent Albanians and other interested parties from discovering the Israeli assistance that arrived in Tirana in violation of numerous laws.

Depending on the evidence, the potential criminal offences could range from abuse of office to violations of customs procedures, smuggling, trafficking in weapons and ammunition, falsification of documents, violations of state controls over military goods, and much more.

But this is not the most serious aspect.

Nor is the most serious issue how much more of Albania and its people’s wealth will be extracted to reward the assistance provided to Edi Rama by the Israelis and his oligarch friend in order to keep him in power.

The most serious fact was demonstrated during Saturday’s protest, November 7, 2026.

Despite the stones, fireworks and Molotov cocktails thrown by protesters, the Albanian police achieved the desired result using only water cannons, without resorting to extreme violence in almost any instance.

Put more simply, on November 7, 2026, the police’s respect for the principle of proportionality demonstrated that the inhuman violence employed until then had been unnecessary.

It is precisely this fact, this truth, that exposes Prime Minister Edi Rama and the Albanian police in an extremely damaging light: they ordered, directed and carried out an unnecessary crackdown against protesters, against Albanian children and young people.

/ Lapsi.al

https://lapsi.al/si-e-ndihmuan-izraelitet-ramen-te-masakronte-protestuesit-i1097982

Kategori
Uncategorized

A JOURNALIST’S DUTY IS TO CHALLENGE POWER, NOT TO DEFEND IT!

Journalist Klodiana Lala appears to be trying to play the role of Ambrozia Meta, but with an entirely different purpose: not to hold those in power accountable, but to intimidate opposition leader Sali Berisha whenever he accuses the justice system of being captured by the Narco-State.

Ambrozia Meta confronts Prime Minister Edi Rama and other officials of a state held hostage by the mafia, questioning them about the theft of millions of euros through concession contracts, cooperation between criminal groups and those in power, and the infiltration of drug cartels into the structures of Rama’s narco-government.

Klodiana Lala, on the other hand, uses Berisha’s press conferences to shift the focus, relativize his accusations and put the opposition leader on the defensive precisely when he denounces a captured justice system, its officials accused or convicted in neighbouring countries, and the links between those in power and organized crime.

Asking questions is not the problem. The problem arises when journalism becomes an instrument of political pressure and questions are used to divert attention from the government’s responsibility.

The public accusation made by former SHISH director Vlora Hyseni against Klodiana Lala has not disappeared. Hyseni accused her of contacts and cooperation with covert Serbian circles, including meetings at the Rogner Hotel with individuals presented as Serbian journalists. These are serious allegations that demand public clarification, not silence.





Equally important is not to forget the Open Balkan initiative, promoted by Moscow and Belgrade, which critics argue creates space for Russian-Serbian influence and Serbia’s strategic ambitions to gain access to the Adriatic.

Journalism is neither a shield for those in power nor a weapon to attack the opposition. A journalist’s duty is to hold those who govern accountable, not to become a defender of a government accused of capturing the state

GAZETARI ËSHTË ZËRI KUNDËR PUSHTETIT, JO ZËDHËNËS I TIJ!

Gazetarja Klodiana Lala përpiqet të luajë rolin e Ambrozia Metës, por me një qëllim krejt tjetër: jo të kërkojë llogari nga pushteti, por të intimidojë kreun e opozitës, Sali Berisha, sa herë ky denoncon drejtësinë e kapur nga NarkoShteti.

Ambrozia Meta përballet me kryeministrin Rama dhe drejtuesit e tjerë të një shteti të kapur peng nga mafia, duke i pyetur për vjedhjen e miliona eurove përmes koncesioneve, bashkëpunimin e grupeve kriminale me pushtetin dhe depërtimin e karteleve të drogës në strukturat e narkoqeverisë Rama.

Ndërsa Klodiana Lala, në konferencat për shtyp të Berishës, përpiqet të zhvendosë vëmendjen, të relativizojë akuzat dhe të vërë në vështirësi kreun e opozitës pikërisht kur ai denoncon drejtësinë e kapur, drejtuesit e saj të akuzuar apo të dënuar në vendet fqinje dhe lidhjet e pushtetit me krimin e organizuar.

Pyetjet nuk janë problemi. Problemi është kur gazetaria shndërrohet në instrument presioni politik dhe kur pyetjet përdoren për të shmangur përgjegjësinë e pushtetit.

Dhe këtu lind një pyetje tjetër: kujt i shërben kjo mënyrë e të bërit gazetari?

Klodiana Lalës nuk i është zbehur ende akuza publike e ish-drejtoreshës së SHISH-it, Vlora Hyseni, e cila e akuzoi për kontakte dhe bashkëpunim me qarqe të fshehta serbe, përfshirë takimet në ambientet e hotel Rogner me persona të prezantuar si gazetarë serbë. Akuza të rënda që kërkojnë sqarim publik, jo heshtje.

Ndërkohë, dikujt i intereson që akuzat e Berishës ndaj NarkoShtetit, karteleve të drogës dhe lidhjeve të pushtetit me krimin të bllokohen, të devijohen dhe të humbasin në debate anësore.

Po aq e rëndësishme është të mos harrohet projekti i Ballkanit të Hapur, i promovuar nga Moska dhe Beogradi, që sipas kritikëve të tij krijon hapësirë për ndikimin ruso-serb dhe synimet strategjike të Serbisë për dalje në Adriatik.

Gazetaria nuk është mburojë për pushtetin dhe as shkop për të goditur opozitën. Gazetari duhet të kërkojë llogari nga ata që qeverisin, jo të bëhet avokat i një pushteti të akuzuar për kapjen e shtetit.

Ambrozia pyet pushtetin. Klodiana përpiqet të vërë në bankën e të akuzuarve opozitën. Ky është dallimi!

Kategori
Uncategorized

DONALD TRUMP – THE MAN WHO UNMASKED THE ESTABLISHMENT AND EXPOSED THE TRUE FACE OF THE SYSTEM

DONALD TRUMP – THE MAN WHO UNMASKED THE ESTABLISHMENT AND EXPOSED THE TRUE FACE OF THE SYSTEM

( ✍🏽 Borrowed from an Albanian-American.)

It matters little whether Donald Trump wins or loses.

Even if he wins, four years from now he will no longer be President.

The planet has been swept away by a flood — a global flood. Trump is merely a temporary dam attempting to hold back the final deluge.

What matters is not Donald Trump himself, but the Trump phenomenon.

The greatest achievement of Donald Trump as a socio-political phenomenon has been exposing and bringing before the eyes of world public opinion the evil concealed behind the ESTABLISHMENT.

The Trump phenomenon exposed the darker faces of American high politics. It brought to light serious allegations, scandals and disturbing conduct involving figures within American politics and the Establishment.

It also brought to light opportunism, hypocrisy and political inconsistency within the Republican Party itself.

It revealed the networks of influence and institutional entanglements surrounding the CIA, FBI and even the American justice system, raising serious questions about the independence and integrity of these institutions.

It challenged the ideological dominance of radical left-wing thinking in American colleges and universities.

It discredited major sections of the American media by popularizing the expression that became synonymous with their perceived lack of credibility: FAKE NEWS.

It demonstrated to the American public how deeply ordinary citizens had been exploited, humiliated and betrayed by political establishments on both the left and the right over many years.

But the Trump phenomenon did not expose contradictions only in American society.

It also brought to the surface the ignorance, hypocrisy and moral inconsistencies of many Albanians around us, in society, at work, in everyday life and in the virtual world.


It exposed people who, on the one hand, present themselves as defenders of the family and their children, while on the other support political and ideological movements that challenge the family as a fundamental social institution and advocate positions that raise serious concerns about the protection of children.


It exposed people who had suffered persecution, or whose parents had suffered under communism, yet who chose to side with political currents rooted in ideological traditions similar to those that had made their parents’ lives miserable under dictatorship.


It exposed hundreds of people holding academic degrees and titles who nevertheless demonstrated a disturbing lack of human sensitivity, integrity, sound judgment and common sense — people who seem to have lost touch with basic human values.

It exposed another profound contradiction: people who contemptuously insult their fellow Albanians with labels such as “malok,” “katundar,” “Lab,” “Cham,” “shepherd” and “Lal,” yet passionately championed the cause of George Floyd. An uncomfortable contradiction among those who describe themselves as anti-racists.

It exposed the political followers of Soros and the ideological agendas they support, which, in the author’s view, undermine the family, the homeland and faith.

It exposed those Albanian intellectual and social circles whose intense hostility toward Trump made them turn a blind eye to the violence and destruction unfolding in America — the very country that provides them with opportunities and a livelihood.

It exposed people trapped in spiritual and intellectual frustration, whose prejudices and contradictions the Trump phenomenon brought into public view.

It even exposed those who blamed Donald Trump for their personal problems, obesity, depression, troubled relationships with their partners and with themselves, their bitterness, and their narrow-mindedness.

And what we witnessed and heard during the pandemic and the Trump era!

We saw outstanding examples of honesty and courage, but also unforgettable examples of ignorance, intolerance, hypocrisy and moral failure — particularly among some Albanians who emigrated and became American citizens.

What matters is that the Donald Trump phenomenon gave us the opportunity to see and experience realities that we had failed to recognize, even though they had been right before our eyes.

Donald Trump himself matters little. If he does not leave today, he will leave four years from now.

Screenshot

DONALD TRUMP – NJERIU QË I HOQI MASKËN ESTABLISHMENTIT DHE ZBULOI FYTYRËN E VËRTETË TË SISTEMIT

Pak rëndësi ka nëse Donald Trump fiton apo humbet.

Edhe nëse fiton, pas katër vjetësh ai nuk do të jetë më President.

Planetin e ka marrë lumi – një përmbytje globale. Trump është thjesht një digë e përkohshme, që përpiqet të ndalojë përmbytjen përfundimtare.

Ajo që ka rëndësi nuk është vetë Donald Trump, por fenomeni Trump.

Arritja më e madhe e Donald Trump si fenomen social-politik ka qenë ekspozimi dhe nxjerrja para opinionit publik botëror e së keqes që fshihet pas fenomenit ESTABLISHMENT.

Fenomeni Trump nxori në pah fytyrat e errëta të politikës së lartë amerikane. Ai solli në vëmendje skandale, akuza serioze dhe sjellje shqetësuese që përfshijnë figura të politikës amerikane dhe të Establishmentit.

Ai vuri në pikëpyetje dinastitë politike Clinton dhe Obama, duke ekspozuar kontradiktat midis retorikës së tyre publike dhe veprimeve politike.

Nxori në pah figura si Pelosi dhe dobësitë e lidershipit politik të Bidenit.

Ekspozoi gjithashtu oportunizmin, hipokrizinë dhe mungesën e parimeve edhe brenda vetë Partisë Republikane.

Zbuloi rrjetet e ndikimit dhe ndërthurjet institucionale që rrethonin CIA-n, FBI-në dhe madje edhe sistemin e drejtësisë amerikane, duke ngritur pikëpyetje serioze mbi pavarësinë dhe integritetin e këtyre institucioneve.

Vuri në pikëpyetje dominimin ideologjik të mendimit radikal të majtë në kolegjet dhe universitetet amerikane.

Diskreditoi një pjesë të konsiderueshme të mediave amerikane, duke popullarizuar shprehjen që u bë sinonim i mungesës së besueshmërisë së tyre: FAKE NEWS.

I tregoi publikut amerikan se sa thellë ishte shfrytëzuar, poshtëruar dhe tradhtuar nga establishmentet politike të së majtës dhe të së djathtës për shumë vite me radhë.

Por fenomeni Trump nuk ekspozoi kontradiktat vetëm në shoqërinë amerikane. Ai nxori në sipërfaqe edhe injorancën, hipokrizinë dhe mospërputhjen morale të shumë shqiptarëve që kemi përreth, në shoqëri, në punë, në jetën e përditshme dhe në botën virtuale.

Ekspozoi prindër që, nga njëra anë, hiqen si mbrojtës të familjes dhe fëmijëve të tyre, ndërsa nga ana tjetër mbështesin lëvizje politike dhe ideologjike që sfidojnë familjen si institucion themelor të shoqërisë dhe mbajnë qëndrime që ngrenë shqetësime serioze për mbrojtjen e fëmijëve.

Ekspozoi njerëz të përndjekur dhe pasardhës të familjeve të përndjekura, të cilët u rreshtuan përkrah rrymave politike të rrënjosura në tradita ideologjike të ngjashme me ato që ua nxinë jetën prindërve të tyre gjatë diktaturës.

Nxori në pah qindra njerëz me diploma dhe tituj akademikë, të cilëve u mungon ndjeshmëria njerëzore, integriteti, gjykimi i shëndoshë dhe arsyeja e shëndoshë. Njerëz që duket se kanë humbur lidhjen me vlerat themelore njerëzore.

Ekspozoi ata që hiqen si mbrojtës të moralit dhe ndershmërisë, ndërsa justifikojnë djegiet, shkatërrimet, dhunën, rrahjet dhe sulmet kundër policisë dhe banorëve të pafajshëm.

Nxori në pah një tjetër kontradiktë të thellë: njerëz që fyejnë me përbuzje bashkëkombësit e tyre me etiketime si “malokë”, “katundarë”, “labë”, “çamë”, “barinj” dhe “lalë”, por që nga ana tjetër u përfshinë me pasion në mbështetjen e kauzës së George Floyd. Një kontradiktë e pakëndshme mes atyre që vetëquhen antiracistë.

Ekspozoi ndjekësit politikë të Sorosit dhe axhendat ideologjike që ata mbështesin, të cilat, sipas këndvështrimit të autorit, cenojnë familjen, atdheun dhe besimin.

Nxori në pah qarqe intelektuale dhe shoqërore shqiptare, armiqësia e të cilave ndaj Trumpit i bëri të mbyllnin sytë përballë dhunës dhe shkatërrimit që përfshiu Amerikën, pikërisht atë vend që u ofron mundësi dhe mjete jetese.

Ekspozoi njerëz të zhytur në zhgënjimin e tyre shpirtëror dhe intelektual, paragjykimet dhe kontradiktat e të cilëve fenomeni Trump i nxori në dritë.

Ekspozoi edhe ata që fajësuan Donald Trumpin për problemet e tyre personale, obezitetin, depresionin, marrëdhëniet e vështira me partnerët dhe me vetveten, hidhërimin dhe ngushtësinë e mendjes.

Dhe çfarë nuk panë sytë tanë e çfarë nuk dëgjuan veshët tanë gjatë pandemisë dhe epokës Trump!

Pamë shembuj të shkëlqyer ndershmërie dhe guximi, por edhe shembuj të paharrueshëm injorance, intolerance, hipokrizie dhe dështimi moral – veçanërisht mes disa shqiptarëve që emigruan dhe u bënë shtetas amerikanë.

Ajo që ka rëndësi është se fenomeni Donald Trump na dha mundësinë të shohim dhe të përjetojmë realitete që nuk kishim arritur t’i dallonim, ndonëse i kishim përpara syve.

Vetë Donald Trump ka pak rëndësi. Nëse nuk largohet sot, do të largohet pas katër vjetësh.

Fenomeni Trump, megjithatë, do të mbetet një objekt debati politik dhe shoqëror shumë kohë pas përfundimit të presidencës së tij.

( ✍🏽 E huazuar nga një shqiptar i amerikës ) 

Kategori
Uncategorized

NAFI ÇEGRANI – FRÅN DÖDENS FÄNGELSE TILL LITTERATURENS ODÖDLIGHET

Ett liv i kamp mot förtrycket – en penna som valde minnet, människovärdet och freden

Av: Urim Gjata

Det finns människor som historien ställer inför orättvisans brutalitet. Det finns också människor som, efter att själva ha upplevt orättvisan, förvandlar sitt lidande till vittnesmål för kommande generationer. Nafi Çegrani tillhör denna kategori.

Hans namn förknippas inte enbart med en smärtsam historia om fångenskap i det forna Jugoslavien, utan också med en lång kamp för att inte låta mänskligt lidande försvinna i historiens tystnad.

Nafi Çegrani, född i Çegran i Gostivar, är en av de albanska intellektuella vars liv brutalt kom i konflikt med ett system som inte accepterade fria tankar, nationell identitet och människans värdighet.

År 1981, när Kosovo och de albanska områdena genomlevde en period av hårt politiskt förtryck, greps han av den jugoslaviska säkerhetstjänsten och hamnade i det ökända fängelset i Zenica i Bosnien.

För honom var fängelset inte bara en byggnad med höga murar, förstärkta dörrar och kalla celler. Det var en konfrontation med rädsla, isolering, förnedring och försöket att underkuva människans själ.

Hav hårt politiskt förtryck, greps han av den jugoslaviska säkerhetstjänsten och hamnade i det ökända fängelset i Zenica i Bosnien.

För honom var fängelset inte bara en byggnad med höga murar, förstärkta dörrar och kalla celler. Det var en konfrontation med rädsla, isolering, förnedring och försöket att underkuva människans själ.

I sina berättelser skildrar Çegrani erfarenheterna från denna period, däribland rättsprocessen i Zenica och den dödsdom som han beskriver som resultatet av en allvarlig orättvisa.

När fängelset blir till minne och lidandet förvandlas till litteratur

Alla som har lidit förmår inte omvandla sin smärta till ord. Alla som har genomlevt fängelsernas helvete kan inte återvända till det förflutna och berätta om det utan att förlora sig själva i hat.

Nafi Çegrani har valt pennan som minnets redskap.

I hans böcker är fängelset inte enbart en personlig erfarenhet. Det blir en plats där rättvisa och orättvisa, frihet och fångenskap, rädsla och mod, minne och glömska möts.

I denna mening får hans litteratur en större dimension än den självbiografiska. Den blir ett vittnesmål om människans öde inför makten och om samvetets styrka att vägra ge upp.

I hans verk kan människan fängslas, men hennes värdighet kan aldrig sättas i bojor.

1. ORÄTTVISANS DOMSTOL (GJYKATA E PADREJTËSISË)

Ett litterärt vittnesmål om individens konfrontation med det forna jugoslaviska kommunistiska systemets rättsapparat.

I centrum står människan som söker rättvisa inför ett system där politiska beslut, enligt författarens erfarenhet, kunde väga tyngre än sanningen.

Det är ett verk om värdighet, samvete och människans rätt att inte dömas utan att sanningen får komma fram.

2. MOTSTÅNDETS ANATOMI – En liten sten på fosterlandets altare (ANATOMIA E QËNDRESËS)

En filosofisk, historisk, antropologisk och psykologisk resa genom tiden, från 1912 till 2000.

I detta verk betraktas historien inte enbart som en följd av politiska händelser, utan som ett levande folks erfarenhet. Imperier, gränser, ockupationer, fängelser och exil blir delar av en djupare reflektion över identitet och motståndskraft.

Det är ett försök att förstå hur ett folk kan genomleva århundraden av lidande och ändå bevara sitt minne och sin värdighet.

3. MINA FOTSPÅR (GJURMËT E MIA)

Ett reflekterande verk om känslornas, tankarnas och människans erfarenheters horisont.

Författaren blickar tillbaka på sin egen livsväg, men också bortom den. Fängelset, fosterlandet, familjen, exilen och historien vävs samman i en berättelse där de personliga livsspåren blir en del av det kollektiva minnet.

Det är en litterär resa mellan smärta, återkomst och hopp.

4. EN MODERS TÅRAR (LOTËT E NËNËS)

Kanske det mest gripande mänskliga uttrycket i hans författarskap.

Modern, sonen, fängelset, väntan och smärtan. Bakom den politiska historien finns en universell tragedi: en mors längtan efter sin son och en människas oro som, även bakom fängelsets murar, förblir oupplösligt förenad med sin familj och hembygd.

Här får litteraturen en andlig dimension. Tårarna är inte bara ett uttryck för lidande, utan också för den kärlek som inte besegras av tiden eller avståndet.

Från personligt vittnesmål till ett universellt budskap

Ett litterärt verks värde mäts inte enbart genom den historia det berättar. Det mäts också genom de frågor det lämnar efter sig hos läsaren.

Vad händer med människan när rättvisan stänger sina dörrar?

Kan värdigheten bevaras när någon varje dag försöker krossa den?

Kan fred växa fram ur en historia fylld av lidande?

Detta är frågor som går långt utöver författarens personliga erfarenheter och ger hans litteratur en universell dimension.

Nafi Çegrani skriver inte enbart om det som har hänt honom själv. Genom sina erfarenheter påminner han oss om ödet för många människor som mötte fängelse, förföljelse och orättvisor under en mörk period i Europas historia.

Därför bör hans verk läsas inte bara som dokument från en svunnen tid, utan också som litteratur som behandlar grundläggande och tidlösa frågor om människans existens.

Nafi Çegrani skriver inte enbart om det som har hänt honom själv. Genom sina erfarenheter påminner han oss om ödet för många människor som mötte fängelse, förföljelse och orättvisor under en mörk period i Europas historia.

Därför bör hans verk läsas inte bara som dokument från en svunnen tid, utan också som litteratur som behandlar grundläggande och tidlösa frågor om människans existens.

Motståndets litteratur är också fredens litteratur

Det finns en avgörande skillnad mellan att skriva för att inte glömma och att skriva för att ge näring åt hat.

Nafi Çegranis litteratur kan värderas just för sin förmåga att omvandla smärtsamma minnen till en uppmaning om värdighet, rättvisa och fred.

Fred kräver inte att offrens lidande glöms bort. Den kräver sanning, erkännande av det mänskliga lidandet och respekt för människans värdighet.

Ett folk som glömmer sina egna lidanden riskerar att förlora en del av sin identitet. Men ett folk som bevarar sina minnen och för dem vidare genom litteratur, historia och kultur bygger en bro till kommande generationer.

Här ligger också betydelsen av Çegranis verk: i försöket att förvandla lidande till minne och minnet till ett mänskligt budskap.

Ett litterärt erkännande som bör överskrida gränserna

Litterära verk som bygger på personliga erfarenheter, filosofisk reflektion och människans historiska öde har potential att nå läsare från olika kulturer och språkområden.

Litteratur bedöms nämligen inte enbart utifrån vad författaren har upplevt, utan också utifrån hur han har lyckats förvandla sina erfarenheter till konst.

Som epilog: Mannen som tystnaden aldrig lyckades fängsla

Nafi Çegrani har genomlevt en historia som många människor skulle ha svårt att uthärda.

Men i dag förknippas hans namn, bortom fängelseminnena, med böckerna, berättelserna och viljan att lämna efter sig ett skrivet arv.

I en tid då många historiska vittnesmål riskerar att gå förlorade har sådana författare ett särskilt uppdrag: att bevara det som aldrig får glömmas.

Fängelset kan beröva människan hennes frihet. Det kan begränsa hennes rörelsefrihet, skilja henne från familjen och förmörka hennes horisont. Men det kan inte nödvändigtvis utplåna hennes tankar, minnen och ord.

Librat e shkrimtarit Nafi Çegrani në Bibliotekën Mbretërore në Stockholm .

Fängelset kan beröva människan hennes frihet. Det kan begränsa hennes rörelsefrihet, skilja henne från familjen och förmörka hennes horisont. Men det kan inte nödvändigtvis utplåna hennes tankar, minnen och ord.

Och kanske är detta den djupaste innebörden av hans litteratur:

Människan får aldrig bli som dem som har orsakat henne smärta. Hon måste förbli människa.

✍🏽 Urim Gjata, Stockholm

NAFI ÇEGRANI – NGA BURGU I VDEKJES NË PAVDEKËSINË E LETËRSISË

Një jetë e përballur me dhunën, një penë që zgjodhi kujtesën, dinjitetin dhe paqen

Ka njerëz që historia i vendos përballë padrejtësisë. Ka të tjerë që, pasi e përjetojnë padrejtësinë, e kthejnë atë në dëshmi për brezat që vijnë. Nafi Çegrani i përket kësaj kategorie njerëzish.

Emri i tij nuk lidhet vetëm me një histori të dhimbshme burgimi në ish-Jugosllavi, por edhe me një përpjekje të gjatë për të mos lejuar që vuajtja njerëzore të zhduket në heshtjen e historisë.

I lindur në Çegran të Gostivarit, Nafi Çegrani është një nga ata intelektualë shqiptarë, jeta e të cilëve u përplas dhunshëm me mekanizmat e një sistemi që nuk pranonte mendimin e lirë, identitetin dhe dinjitetin njerëzor.

Në vitin 1981, në kohën kur Kosova dhe hapësira shqiptare përjetonin një periudhë të rëndë represioni, ai u arrestua nga strukturat e sigurimit jugosllav dhe përfundoi në burgun famëkeq të Zenicës, në Bosnjë.

Për të, burgu nuk ishte thjesht një ndërtesë me mure të larta, dyer të blinduara dhe qeli të ftohta. Ishte një përballje me frikën, izolimin, poshtërimin dhe përpjekjen për t’i nënshtruar shpirtin e njeriut.

Në rrëfimet e tij, Çegrani sjell përjetime nga ajo periudhë, përfshirë procesin gjyqësor në Zenicë dhe dënimin me vdekje, të cilin ai e konsideron rezultat të një padrejtësie të rëndë.

Por historia e Nafi Çegranit nuk përfundon te burgu. Përkundrazi, aty fillon një kapitull tjetër: ai i shkrimtarit që vendos të mos heshtë.

Kur burgu bëhet kujtesë dhe vuajtja shndërrohet në letërsi

Jo të gjithë ata që kanë vuajtur arrijnë ta përkthejnë dhimbjen në fjalë. Jo të gjithë ata që kanë kaluar nëpër ferrin e burgjeve mund të kthehen pas dhe ta rrëfejnë atë pa e humbur veten në urrejtje.

Nafi Çegrani e ka zgjedhur penën si mjet të kujtesës.

Në librat e tij, burgu nuk është vetëm një përvojë personale. Ai bëhet një hapësirë ku përplasen drejtësia dhe padrejtësia, liria dhe robëria, frika dhe guximi, kujtesa dhe harresa.

Te vepra e tij, njeriu mund të burgoset, por dinjiteti i tij nuk mund të prangoset.

1. GJYKATA E PADREJTËSISË

Një dëshmi letrare mbi përballjen e individit me mekanizmin gjyqësor të sistemit komunist jugosllav. Në qendër qëndron njeriu që kërkon drejtësi përballë një sistemi ku, sipas përvojës së autorit, vendimet politike mund të mbizotëronin mbi të vërtetën.

Është një vepër për dinjitetin, ndërgjegjen dhe të drejtën e njeriut për të mos u shpallur fajtor pa të vërtetën.

2. ANATOMIA E QËNDRESËS – Një gur i vogël në altarin e atdheut

Një udhëtim filozofik, historik, antropologjik dhe psikologjik nëpër kohë, nga viti 1912 deri në vitin 2000.

Në këtë vepër, historia nuk shihet vetëm si një varg ngjarjesh politike, por si përvojë e gjallë e një populli. Perandoritë, kufijtë, pushtimet, burgjet dhe mërgimi bëhen pjesë e një reflektimi mbi identitetin dhe qëndresën.

Është përpjekje për të kuptuar se si një popull mund të përjetojë shekuj vuajtjesh dhe megjithatë të ruajë kujtesën dhe dinjitetin.

3. GJURMËT E MIA

Një vepër reflektuese mbi horizontin e ndjenjave, mendimeve dhe përvojës njerëzore.

Autori shikon pas në rrugën e tij, por edhe përtej saj. Burgu, atdheu, familja, mërgimi dhe historia ndërthuren në një rrëfim ku gjurmët e jetës personale bëhen pjesë e kujtesës kolektive.

Është një udhëtim letrar mes dhimbjes, kthimit dhe shpresës.

.

4. LOTËT E NËNËS

Ndoshta dimensioni më prekës njerëzor i krijimtarisë së tij.

Nëna, biri, burgu, pritja dhe dhimbja. Përtej historisë politike qëndron një dramë universale: dhimbja e një nëne që pret të birin dhe ankthi i një njeriu që, edhe pas mureve të burgut, mbetet i lidhur me familjen dhe vendlindjen.

Këtu letërsia merr një dimension shpirtëror. Lotët nuk janë vetëm shenjë vuajtjeje, por edhe shprehje e dashurisë që nuk mposhtet nga koha dhe largësia.

Nga dëshmia personale te mesazhi universal

Vlera e një vepre letrare nuk matet vetëm me historinë që rrëfen. Ajo matet edhe me pyetjet që i lë lexuesit.

Çfarë ndodh me njeriun kur drejtësia i mbyll dyert?

A mund të ruhet dinjiteti kur çdo ditë përpiqen ta shkatërrojnë?

A mund të dalë paqja nga një histori e mbushur me vuajtje?

Këto janë pyetje që e tejkalojnë përvojën individuale të autorit dhe i japin krijimtarisë së tij një dimension universal.

Nafi Çegrani nuk shkruan vetëm për atë që i ka ndodhur atij. Përmes përvojës së tij, ai na kujton fatin e shumë njerëzve që u përballën me burgjet, përndjekjen dhe padrejtësinë në një periudhë të errët të historisë evropiane.

Kjo është arsyeja pse veprat e tij duhen lexuar jo vetëm si dokumente të një kohe, por edhe si letërsi që trajton çështje të përhershme të ekzistencës njerëzore.

Letërsia e qëndresës është edhe letërsi e paqes

Ka një dallim të madh ndërmjet të shkruarit për të mos harruar dhe të shkruarit për të ushqyer urrejtjen.

Letërsia e Nafi Çegranit mund të vlerësohet pikërisht për mundësinë që ofron për ta kthyer kujtesën e dhimbshme në një thirrje për dinjitet, drejtësi dhe paqe.

Paqja nuk kërkon harresën e viktimave. Ajo kërkon të vërtetën, njohjen e vuajtjes dhe respektimin e dinjitetit njerëzor.

Një popull që harron vuajtjet e veta rrezikon të humbasë një pjesë të identitetit. Por një popull që e ruan kujtesën dhe e përcjell atë përmes letërsisë, historisë dhe kulturës, ndërton një urë drejt brezave të ardhshëm.

Këtu qëndron edhe rëndësia e veprës së Çegranit: në përpjekjen për ta shndërruar vuajtjen në kujtesë dhe kujtesën në një mesazh njerëzor.

Një vlerësim që duhet të kapërcejë kufijtë

Krijimtaria e Nafi Çegranit meriton të njihet dhe të studiohet më gjerësisht në hapësirën shqiptare dhe përtej saj.

Vepra që mbështeten në përvojën personale, në reflektimin filozofik dhe në fatin historik të njeriut kanë potencialin të komunikojnë me lexues të kulturave dhe gjuhëve të ndryshme.

Për këtë arsye, përpjekja për ta paraqitur krijimtarinë e tij në një dosje të mirëfilltë letrare ndërkombëtare është një nismë që meriton vëmendje.

Vlerësimi duhet të mbështetet në tekstet origjinale, cilësinë artistike, përkthimet, studimet kritike dhe mendimin e studiuesve e profesorëve që i kanë lexuar veprat e tij.

Sepse letërsia nuk vlerësohet vetëm për atë që autori ka përjetuar, por edhe për mënyrën se si ka arritur ta shndërrojë përvojën në art.

Në vend të epilogut: Njeriu që nuk e burgosi dot heshtja

Nafi Çegrani ka kaluar nëpër një histori që shumë njerëz do ta kishin të vështirë ta përballonin. Por sot, përtej kujtimeve të burgut, emri i tij lidhet me librat, rrëfimet dhe dëshirën për të lënë pas një trashëgimi të shkruar.

Në një kohë kur shumë dëshmi të historisë rrezikojnë të humbasin, shkrimtarë të tillë kanë një mision të veçantë: të ruajnë atë që nuk duhet harruar.

Burgu mund t’ia marrë njeriut lirinë. Mund t’ia kufizojë lëvizjen, t’ia largojë familjen dhe t’ia errësojë horizontin. Por nuk mund ta fshijë domosdoshmërisht mendimin, kujtesën dhe fjalën e tij.

Nafi Çegrani nuk është vetëm njeriu që doli nga burgu i Zenicës. Ai është njeriu që e shndërroi burgun në një dëshmi, dhimbjen në letërsi dhe rezistencën në një mesazh për brezat e ardhshëm.

Dhe ndoshta ky është kuptimi më i thellë i letërsisë së tij:

Njeriu nuk duhet të bëhet si ata që i shkaktuan dhimbje. Ai duhet të mbetet njeri.

✍🏽 Urim Gjata

Kategori
Uncategorized

Macron and Edi Rama: A Troubling Political Relationship, Echoing Sarkozy’s Ties with Gaddafi

Macron and Edi Rama: A Troubling Political Relationship, Echoing Sarkozy’s Ties with Gaddafi

By Ndriçim Kulla

French President Emmanuel Macron’s reception of Albanian Prime Minister Edi Rama at the Élysée Palace on 9 November 2026 raises serious political and ethical questions that go far beyond diplomatic protocol.

At a time when Albania is shaken by corruption allegations reaching the highest levels of government, including allegations directly involving Rama, and students and citizens are protesting and demanding political accountability and his resignation, Macron’s decision to receive him with full diplomatic honours sends a powerful political message.

Diplomacy is not merely about friendship between leaders. It is also about principles, democratic standards and responsibility. When a government faces a profound crisis of public trust, international recognition can easily be perceived as political legitimisation.

But the Macron-Rama relationship has another dimension: economic interests.

Even more significant is the reported chronology of political contacts. According to PLUG, Voltalia and French energy investments in Albania were discussed during Rama’s meeting with Macron in Paris on 22 March 2021. The subsequent changes to the energy agreements raise legitimate questions about transparency, the public interest and the potential financial burden on Albanian taxpayers.

This does not prove that Macron influenced the contractual changes or that a corrupt agreement existed between the two leaders. But it demands answers. Who benefited, who approved the changes, and who ultimately bears the cost?

The comparison is not an accusation against Macron. It is a reminder that personal relationships between powerful leaders, when intertwined with economic and financial interests, require exceptional transparency.

Albania is not a private property of its prime minister. Nor can diplomatic photographs at the Élysée erase corruption allegations, silence student protests or replace political accountability.

Europe cannot demand the rule of law from Albania while turning a blind eye to the political realities behind its leaders.

A Europe of democratic principles must not become a Europe of convenient political friendships, economic interests and ceremonial photographs.

The Albanian people deserve answers, not diplomatic appearances.

Screenshot

Macron dhe Edi Rama: Një marrëdhënie politike e dyshimtë, që të kujton lidhjet e Sarkozisë me Gadafin

Nga Ndriçim Kulla

Pritja që presidenti francez Emmanuel Macron i bëri kryeministrit shqiptar Edi Rama në Pallatin Élysée, më 9 nëntor 2026, ngre pikëpyetje serioze politike dhe etike, që shkojnë përtej protokollit diplomatik.

Në një kohë kur Shqipëria është tronditur nga akuzat për korrupsion që përfshijnë nivelet më të larta të qeverisjes, përfshirë akuza që drejtohen edhe ndaj vetë Ramës, ndërsa studentët dhe qytetarët protestojnë duke kërkuar përgjegjësi politike dhe dorëheqjen e tij, vendimi i Macronit për ta pritur me nderimet e plota diplomatike përcjell një mesazh të fortë politik.

Diplomacia nuk është thjesht miqësi mes liderëve. Ajo lidhet edhe me parimet, standardet demokratike dhe përgjegjësinë. Kur një qeveri përballet me një krizë të thellë besimi, njohja dhe pritja në nivelet më të larta ndërkombëtare mund të perceptohen lehtësisht si legjitimim politik.

Por marrëdhënia Macron-Rama ka edhe një dimension tjetër: interesat ekonomike.

Kompania franceze Voltalia dhe projekti i parkut fotovoltaik të Karavastasë janë bërë objekt i pikëpyetjeve serioze pas investigimit të emisionit shqiptar PLUG. Voltalia fitoi tenderin ndërkombëtar të vitit 2020 me ofertën 24,89 euro për megavat/orë. Sipas investigimit, ndryshimet e mëvonshme kontraktore mund t’i kenë sjellë kompanisë përfitime shtesë që tejkalojnë 111 milionë euro.

Edhe më domethënëse është kronologjia e kontakteve politike. Sipas PLUG, gjatë takimit të Ramës me Macronin në Paris, më 22 mars 2021, u diskutua edhe për Voltalian dhe investimet franceze në sektorin energjetik shqiptar. Ndryshimet e mëvonshme në marrëveshjet e energjisë ngrenë pyetje legjitime për transparencën, interesin publik dhe barrën financiare që mund të jetë transferuar te taksapaguesit shqiptarë.

Kjo nuk provon se Macron ka ndikuar në ndryshimin e kontratës apo se mes dy liderëve ka pasur një marrëveshje korruptive. Por kërkon përgjigje: Kush përfitoi? Kush i miratoi ndryshimet? Dhe kush e paguan faturën?

Franca duhet të kujtojë edhe historinë e saj politike. Ish-presidenti Nicolas Sarkozy u shpall fajtor në shtator 2025 për konspiracion kriminal në çështjen e financimit të dyshuar libian të fushatës së tij presidenciale të vitit 2007. Marrëdhënia e tij me Muammar Gadafin u bë pjesë e një prej skandaleve më të rënda politike dhe gjyqësore në historinë moderne franceze. Sarkozy e ka kundërshtuar vendimin dhe e ka apeluar atë.

Krahasimi nuk është një akuzë ndaj Macronit. Është një paralajmërim se marrëdhëniet personale mes liderëve të fuqishëm, kur ndërthuren me interesa ekonomike dhe financiare, kërkojnë transparencë të jashtëzakonshme.

Pyetja thelbësore është: A i shërben miqësia e Macronit me Ramën interesave të popujve francez dhe shqiptar, apo rrezikon t’i ofrojë mbrojtje politike dhe legjitimitet ndërkombëtar një kryeministri që përballet me akuza serioze në vendin e tij?

Shqipëria nuk është pronë private e kryeministrit të saj. As fotografitë diplomatike në Élysée nuk mund të fshijnë akuzat për korrupsion, të heshtin protestat studentore apo të zëvendësojnë përgjegjësinë politike.

Evropa nuk mund t’i kërkojë Shqipërisë respektimin e shtetit të së drejtës, ndërkohë që mbyll sytë për realitetin politik që qëndron pas liderëve të saj.

Evropa e parimeve demokratike nuk duhet të shndërrohet në Evropën e miqësive të leverdishme politike, interesave ekonomike dhe fotografive ceremoniale.

Populli shqiptar meriton përgjigje, jo fotografi diplomatike.

Kategori
Uncategorized

THE FEAR OF THE THIEVES IN POWER – THEIR LAST NARRATIVE TO PROTECT RAMA!

ANYONE ELSE WILL BE BETTER THAN THIS CARCASS !

Political vultures, disgusting worms, creatures crawling in the darkness, and cockroaches from the sewers, all united in a repulsive chorus, repeating the same narrative: “If Rama leaves, who will replace him?”

As if Albania were Edi Rama’s private property! As if three million Albanians had no right to choose a different government! As if his departure would mean the end of the state, rather than the end of a government that must finally be held accountable!

Even the devil himself, if he rose from the grave, would be preferable to a government that, through its inner circle and people planted throughout every level of the administration, has plunged Albania into corruption, plunder, cronyism and institutional destruction.

Why have these mouthpieces of fear suddenly appeared across television screens and newspaper pages, spreading panic among ordinary citizens?


We are not interested in their propaganda about the departure of a political structure that has suffocated the country.

Change does not frighten us.

We do not need anyone’s permission to demand the end of a government that has turned Albania into scorched earth for thousands of its citizens.

“Rama may leave, but first we must find out who will replace him!”

What an absurdity! As if Albania were running out of people, ideas and alternatives! As if an entire nation were condemned to remain hostage to one individual and his political entourage!

The truth is that they are not afraid for Albania. 

They are afraid for their privileges, interests, connections and the political protection that power guarantees them.

Albania is not the one that cannot survive without Rama.

It is the interests of the concession mafia, the drug trade, and organized crime that cannot survive without Rama’s grip on power!

FRIKA E HAJDUTËVE NË PUSHTET – NARRATIVA E TYRE E FUNDIT PËR TË MBROJTUR RAMËN!

Kërma politike, krimba të pështirë, urithë të errësirës dhe brumbuj të ujërave të zeza, të bashkuar në një kor të neveritshëm me të njëjtën narrativë: «Po iku Rama, kush do të vijë pas tij?»

Sikur Shqipëria të ishte pronë private e Edi Ramës! Sikur 3 milionë shqiptarë të mos kishin të drejtë të zgjedhin një qeverisje tjetër! Sikur largimi i tij të ishte fundi i shtetit dhe jo fundi i një pushteti që duhet të japë llogari!

Edhe djalli po të ngjallej nga varri, do të ishte më mirë se një pushtet që, përmes kupolës së tij dhe njerëzve të vendosur në çdo hallkë të administratës, e ka zhytur Shqipërinë në korrupsion, grabitje, klientelizëm dhe shkatërrim institucional.

Pse këta zëdhënës të frikës kanë dalë tani nëpër ekranet televizive dhe faqet e mediave të shkruara, duke përhapur panik te qytetarët?

Kush u dha të drejtën të na trembin me të ardhmen, kur pikërisht ata duhet të japin llogari për të shkuarën dhe të tashmen? Ata që flasin për rrezikun e ndryshimit, ndërkohë që qytetarët përballen çdo ditë me pasojat e keqqeverisjes, korrupsionit dhe largimit masiv të shqiptarëve.

Nuk na intereson propaganda e tyre për largimin e një ngrehine politike që ka zënë frymën e vendit. Nuk na tremb ndryshimi. Nuk kemi pse të kërkojmë leje nga askush për të kërkuar fundin e një qeverisjeje që e ka kthyer Shqipërinë në një tokë të djegur për mijëra qytetarë.

Por tani duhet të dëgjojmë edhe pordhët e këtyre gjarpërinjve helmues, të cilët, përmes mediave të blera, të paguara dhe të kapura nga interesat e pushtetit, po na servirin një tjetër helm propagandistik:

«Rama mund të largohet, por duhet të gjejmë më parë se kush do ta zëvendësojë!»

Çfarë absurditeti! Sikur Shqipëria të kishte mungesë njerëzish, idesh dhe alternativash! Sikur një vend i tërë të ishte i dënuar të mbahej peng nga një individ dhe oborri i tij politik!

E vërteta është se nuk kanë frikë për Shqipërinë. Kanë frikë për privilegjet, interesat, lidhjet dhe imunitetin politik që u garanton pushteti.

Nuk është Shqipëria ajo që nuk mund të jetojë pa Ramën.

Janë interesat e Mafies së konçensioneve, drogës dhe krimit të organizuar që nuk mund të mbijetojnë dot pa pushtetin e Ramës!

Kategori
Uncategorized

“Students Protest Against Rama, While Left-Wing Dolphins Inside the Protest Shout: Berisha, Go Away! 😂”

Students are demanding a future.

Citizens are demanding a fight against corruption, depopulation and poverty. Meanwhile, the neo-Marxists and patronage-network activists have found the culprit: Berisha!

After 13 years of Socialist rule, around one million Albanians have left the country. Government corruption is eating away at the foundations of the state, while ministers, mayors and government officials have faced prison and investigations over major corruption scandals and links to drug trafficking.

Berisha is not simply the chairman of the Democratic Party and the leader of the opposition. He is the democratic leader whom the Socialist regime, by every possible underhanded means, seeks to remove from the political scene, because it knows that a united opposition under his leadership represents its greatest threat.

And this is where the political circus begins! 😂

Just imagine: a country being emptied of its people, where young people are looking for a one-way ticket to emigration, where corruption has entered government offices wearing a suit and tie, while some political dolphins have arrived at the protest with a much more important mission: to save Rama from Berisha! 😂
The irony is remarkable: after 13 years in power, the Socialist government has been facing student and citizen protests for 130 days, yet some leftists inside those protests are demanding the removal of the government’s political opponent!

And finally, a suggestion to the organisers of this chorus: why not launch a national competition for the most original protest slogan? Because after 13 years in power, opposing the opposition has become a profession in its own right!

Rama governs, Berisha is supposedly to blame, while the people pay the bill! 😂😂

“Studentët protestojnë kundër Ramës, ndërsa delfinët majtistë brenda protestës thërrasin: Berisha ik! 😂”

TIP HUMORISTIK 😂

Studentët dhe qytetarët në protestë, jo për luks, jo për kushte më të mira, por për mbijetesë. Ata po përplasen me Narko-Policinë, duke kërkuar dorëheqjen e Narko-Kryeministrit socialist Rama.

Ndërkohë, majtistët, neo-marksistët dhe delfinët patronazhistë të mirëpaguar, të futur nga qeveria brenda protestës, thërrasin me të madhe: “Berisha ik!” 😂😂

Studentët kërkojnë të ardhme, qytetarët kërkojnë luftë kundër korrupsionit, shpopullimit dhe varfërisë, ndërsa neo-marksistët dhe patronazhistët kanë gjetur fajtorin: Berishën!

Pas 13 vitesh qeverisje socialiste, rreth një milion shqiptarë janë larguar nga vendi. Korrupsioni qeveritar po gërryen themelet e shtetit, ndërsa ministra, kryetarë bashkish dhe drejtorë të kësaj qeverie janë përballur me burgun dhe hetimet për afera të rënda korrupsioni dhe lidhje me trafikun e drogës.

Por, sipas logjikës së këtyre protestuesve të veçantë, për të gjitha këto probleme fajtori nuk është Rama, por na qenka Berisha! 😂

Berisha nuk është thjesht kryetari i Partisë Demokratike dhe lideri i opozitës, por lideri demokrat që regjimi socialist, me të gjitha mënyrat e tij, kërkon ta largojë nga skena politike, sepse e di se opozita e bashkuar nën drejtimin e tij është kërcënimi i saj më i madh.

Në këtë teatër politik, Rama qeveris, qytetarët protestojnë, ndërsa disa delfinë majtistë bëjnë korin e propagandës.

Dhe këtu fillon cirku politik! 😂

Imagjinoni pak: një vend që po zbrazet nga banorët, ku të rinjtë kërkojnë një biletë vetëm vajtje për në emigracion, ku korrupsioni ka hyrë në zyrat e shtetit me kollare, ndërsa disa delfinë politikë kanë ardhur në protestë me një detyrë shumë më të rëndësishme: të shpëtojnë Ramën nga Berisha! 😂

Nuk kanë faj as varfëria, as korrupsioni, as droga, as shpopullimi. Fajin e paska Berisha!

Me këtë logjikë, nesër, nëse u bie tavani mbi kokë, do të dalin në protestë duke thirrur: “Berisha, pse nuk e mbajte tavanin?!” 😂

Ironia është madhështore: pas 13 vitesh në pushtet, qeveria socialiste ka 130 ditë që po përballet me protestën e studentëve dhe qytetarëve, por brenda saj disa majtistë kërkojnë largimin e kundërshtarit të qeverisë!

Ndoshta në episodin e ardhshëm këta majtistë shërbëtorë dhe puthadorë të regjimit do të kërkojnë edhe dorëheqjen e gjithë opozitës, si e vetmja mënyrë që Rama të qeverisë i qetë! 😂😂

Dhe në fund, një propozim për organizatorët e këtij kori: të hapin një konkurs kombëtar për refrenin më origjinal. Sepse pas 13 vitesh pushtet, të bësh opozitë kundër opozitës është vërtet një profesion më vete!

Rama qeveris, Berisha qenka fajtor, ndërsa populli paguan faturën! 😂😂