Nga redaksia e AL IN SWEDEN
Ka njerëz që, edhe pas ndarjes nga jeta, mbeten të gjallë në kujtesën e komunitetit përmes veprave, përkushtimit dhe gjurmëve që kanë lënë pas. Një prej tyre është Eduart (Edi) Tafaj, një nga pionierët e hershëm të organizimit të emigracionit shqiptar në Greqi, i cili punoi për krijimin e shoqatave shqiptare dhe për hapjen e dyerve të shkollës shqipe për fëmijët e emigrantëve.
Edi Tafaj i përkiste asaj gjenerate shqiptarësh që, në vitet e para të emigracionit masiv, kuptuan se jeta larg atdheut nuk duhej të nënkuptonte shkëputje nga gjuha, kultura dhe identiteti kombëtar. Në një kohë kur shqiptarët përballeshin me vështirësi të shumta për të ndërtuar jetën e tyre në Greqi, ai u angazhua që bashkëkombësit të organizoheshin, të bashkoheshin dhe të krijonin struktura komunitare.
Një nga kontributet më të rëndësishme të Edi Tafajt ishte përpjekja për t’u dhënë fëmijëve shqiptarë mundësinë të mësonin gjuhën e prindërve të tyre.
Për të, shkolla shqipe nuk ishte thjesht një vend ku mësoheshin fjalët dhe gramatika. Ajo ishte një urë që lidhte brezat me familjen, historinë dhe prejardhjen e tyre.
Këtë angazhim e dokumenton edhe një ngjarje konkrete e vitit 2012. Sipas artikullit të publikuar nga AL IN SWEDEN më 7 janar 2024, shoqata shqiptare në Volos iu drejtua në qershor të vitit 2012 Bashkisë së Volosit për të kërkuar një hapësirë ku fëmijët e emigrantëve shqiptarë të mund të mësonin gjuhën shqipe.
Ky fakt dëshmon se përpjekja për shkollën shqipe nuk ishte vetëm një dëshirë, por një angazhim konkret për të krijuar mundësi arsimimi dhe për të ruajtur identitetin shqiptar te brezat e rinj.
Por vlerësimi për Edi Tafajn nuk kufizohet vetëm brenda komunitetit shqiptar.
Në të njëjtin artikull përkujtimor, ish-kryebashkiaku i Volosit, Panos Skotiniotis, e kujton Tafajn me dhimbje dhe respekt. Kjo dëshmi nga një përfaqësues i pushtetit vendor grek i jep një dimension të veçantë kujtimit të tij dhe tregon rëndësinë e marrëdhënieve që krijohen kur njerëzit punojnë me përkushtim për komunitetin ku jetojnë.
Është domethënëse që puna e një emigranti shqiptar të kujtohet me respekt edhe nga përfaqësues të shoqërisë greke. Kjo na kujton se integrimi i vërtetë nuk kërkon të heqësh dorë nga identiteti yt, por të kontribuosh me dinjitet në shoqërinë ku jeton, duke respektuar njëkohësisht gjuhën, kulturën dhe traditat e tua.
Pikërisht për këtë arsye, pionierët e diasporës meritojnë të kujtohen.
Ata ndihmuan në krijimin e themeleve mbi të cilat u zhvillua jeta shoqërore, kulturore dhe arsimore e shumë komuniteteve shqiptare jashtë atdheut.
Sot, kur flasim për diasporën shqiptare, për shoqatat, shkollat shqipe dhe përpjekjet për ruajtjen e identitetit kombëtar, nuk duhet të harrojmë ata që nisën këtë rrugë kur gjithçka ishte më e vështirë.
Edi Tafaj ishte një prej atyre njerëzve që punuan që shqiptarët në Greqi të mos ishin vetëm emigrantë të shpërndarë, por një komunitet i organizuar, me gjuhë, kulturë dhe identitet të vetin.
Ndarja e tij e parakohëshme nga jeta la dhimbje te familjarët, miqtë dhe bashkëpunëtorët.
Por kujtimi i tij mbetet i lidhur me një mision që vazhdon edhe sot: t’u përcjellim fëmijëve gjuhën shqipe, të ruajmë rrënjët tona dhe të mos lejojmë që largësia nga atdheu të kthehet në largësi nga identiteti ynë.
Redaksia e AL IN SWEDEN e sjell këtë shkrim në nderim të Eduart (Edi) Tafajt, si shenjë respekti për kontributin e tij në organizimin e shoqatave shqiptare, në mësimin e gjuhës shqipe dhe në përpjekjet për ruajtjen e identitetit kombëtar në Greqi.
U prehtë në paqe Eduart (Edi) Tafaj!
Emri i tij meriton të kujtohet me respekt, sepse njerëzit që punojnë për gjuhën, arsimin dhe bashkimin e kombit lënë pas një trashëgimi që nuk shuhet me jetën e tyre.
Me respekt dhe mirënjohje,
Redaksia e AL IN SWEDEN
Referencë dokumentuese: Kryebashkiaku i Volosit, Panos Skotiniotis: “Lamtumirë me dhimbje, Eduart (Edi) Tafaj” – AL IN SWEDEN, 7 janar 2024
