Macron and Edi Rama: A Troubling Political Relationship, Echoing Sarkozy’s Ties with Gaddafi

By Ndriçim Kulla

French President Emmanuel Macron’s reception of Albanian Prime Minister Edi Rama at the Élysée Palace on 9 November 2026 raises serious political and ethical questions that go far beyond diplomatic protocol.

At a time when Albania is shaken by corruption allegations reaching the highest levels of government, including allegations directly involving Rama, and students and citizens are protesting and demanding political accountability and his resignation, Macron’s decision to receive him with full diplomatic honours sends a powerful political message.

Diplomacy is not merely about friendship between leaders. It is also about principles, democratic standards and responsibility. When a government faces a profound crisis of public trust, international recognition can easily be perceived as political legitimisation.

But the Macron-Rama relationship has another dimension: economic interests.

Even more significant is the reported chronology of political contacts. According to PLUG, Voltalia and French energy investments in Albania were discussed during Rama’s meeting with Macron in Paris on 22 March 2021. The subsequent changes to the energy agreements raise legitimate questions about transparency, the public interest and the potential financial burden on Albanian taxpayers.

This does not prove that Macron influenced the contractual changes or that a corrupt agreement existed between the two leaders. But it demands answers. Who benefited, who approved the changes, and who ultimately bears the cost?

The comparison is not an accusation against Macron. It is a reminder that personal relationships between powerful leaders, when intertwined with economic and financial interests, require exceptional transparency.

Albania is not a private property of its prime minister. Nor can diplomatic photographs at the Élysée erase corruption allegations, silence student protests or replace political accountability.

Europe cannot demand the rule of law from Albania while turning a blind eye to the political realities behind its leaders.

A Europe of democratic principles must not become a Europe of convenient political friendships, economic interests and ceremonial photographs.

The Albanian people deserve answers, not diplomatic appearances.

Macron dhe Edi Rama: Një marrëdhënie politike e dyshimtë, që të kujton lidhjet e Sarkozisë me Gadafin

Nga Ndriçim Kulla

Pritja që presidenti francez Emmanuel Macron i bëri kryeministrit shqiptar Edi Rama në Pallatin Élysée, më 9 nëntor 2026, ngre pikëpyetje serioze politike dhe etike, që shkojnë përtej protokollit diplomatik.

Në një kohë kur Shqipëria është tronditur nga akuzat për korrupsion që përfshijnë nivelet më të larta të qeverisjes, përfshirë akuza që drejtohen edhe ndaj vetë Ramës, ndërsa studentët dhe qytetarët protestojnë duke kërkuar përgjegjësi politike dhe dorëheqjen e tij, vendimi i Macronit për ta pritur me nderimet e plota diplomatike përcjell një mesazh të fortë politik.

Diplomacia nuk është thjesht miqësi mes liderëve. Ajo lidhet edhe me parimet, standardet demokratike dhe përgjegjësinë. Kur një qeveri përballet me një krizë të thellë besimi, njohja dhe pritja në nivelet më të larta ndërkombëtare mund të perceptohen lehtësisht si legjitimim politik.

Por marrëdhënia Macron-Rama ka edhe një dimension tjetër: interesat ekonomike.

Kompania franceze Voltalia dhe projekti i parkut fotovoltaik të Karavastasë janë bërë objekt i pikëpyetjeve serioze pas investigimit të emisionit shqiptar PLUG. Voltalia fitoi tenderin ndërkombëtar të vitit 2020 me ofertën 24,89 euro për megavat/orë. Sipas investigimit, ndryshimet e mëvonshme kontraktore mund t’i kenë sjellë kompanisë përfitime shtesë që tejkalojnë 111 milionë euro.

Edhe më domethënëse është kronologjia e kontakteve politike. Sipas PLUG, gjatë takimit të Ramës me Macronin në Paris, më 22 mars 2021, u diskutua edhe për Voltalian dhe investimet franceze në sektorin energjetik shqiptar. Ndryshimet e mëvonshme në marrëveshjet e energjisë ngrenë pyetje legjitime për transparencën, interesin publik dhe barrën financiare që mund të jetë transferuar te taksapaguesit shqiptarë.

Kjo nuk provon se Macron ka ndikuar në ndryshimin e kontratës apo se mes dy liderëve ka pasur një marrëveshje korruptive. Por kërkon përgjigje: Kush përfitoi? Kush i miratoi ndryshimet? Dhe kush e paguan faturën?

Franca duhet të kujtojë edhe historinë e saj politike. Ish-presidenti Nicolas Sarkozy u shpall fajtor në shtator 2025 për konspiracion kriminal në çështjen e financimit të dyshuar libian të fushatës së tij presidenciale të vitit 2007. Marrëdhënia e tij me Muammar Gadafin u bë pjesë e një prej skandaleve më të rënda politike dhe gjyqësore në historinë moderne franceze. Sarkozy e ka kundërshtuar vendimin dhe e ka apeluar atë.

Krahasimi nuk është një akuzë ndaj Macronit. Është një paralajmërim se marrëdhëniet personale mes liderëve të fuqishëm, kur ndërthuren me interesa ekonomike dhe financiare, kërkojnë transparencë të jashtëzakonshme.

Pyetja thelbësore është: A i shërben miqësia e Macronit me Ramën interesave të popujve francez dhe shqiptar, apo rrezikon t’i ofrojë mbrojtje politike dhe legjitimitet ndërkombëtar një kryeministri që përballet me akuza serioze në vendin e tij?

Shqipëria nuk është pronë private e kryeministrit të saj. As fotografitë diplomatike në Élysée nuk mund të fshijnë akuzat për korrupsion, të heshtin protestat studentore apo të zëvendësojnë përgjegjësinë politike.

Evropa nuk mund t’i kërkojë Shqipërisë respektimin e shtetit të së drejtës, ndërkohë që mbyll sytë për realitetin politik që qëndron pas liderëve të saj.

Evropa e parimeve demokratike nuk duhet të shndërrohet në Evropën e miqësive të leverdishme politike, interesave ekonomike dhe fotografive ceremoniale.

Populli shqiptar meriton përgjigje, jo fotografi diplomatike.