Rilindje ap diktature,vendosje e ligjit,apo ligjin e bejne te fortet,kriminelet dhe mafia e lidhur ngushte me qeverine Rama.
Kjo eshte e verteta e kohes qe jetojme.
Rilindje apo diktature!?
Prisni 3 minuta dhe para jush do te hapet video
Nga : Besnik KASTRATI
Trafikant droge, e pat quajtur kolonel Tahir Zemajn, Adem Demaçi, para afërisht dy viteve, duke synuar kështu ta inkriminojë atë dhe nëpërmjet tij edhe luftën që kishte zhvilluar ai dhe përgjithësisht FARK-u. Dhe kjo ishte një përpjekje e dëshpëruar për të njollosur lavdinë e Betejës së Loxhës, në të cilën ushtarët e kolonel Tahir Zemajt ia kishin futur tmerrin forcave serbe, të cilat përveç shumë viktimave, pësuan edhe një humbje të plotë. Kompleksi që ka Adem Demaçi dhe linja e Tiranës/Kretës me Betejën e Loxhës, është kompleksi që kanë për drejtimin profesional, në raport me drejtimin joprofesional dhe diletant të bërë nga pjesëtarë të asaj linje. Beteja e Loxhës, përkatësisht planifikimi, organizimi dhe realizimi i saj në mënyrë profesionale, dëshmoi përparësitë që ka pasur organizimi institucional i luftës, përkatësisht rezultatet që ka pasur ajo: humbja e forcave serbe në fushëbetejë. Edhe jehona që pati suksesi i luftëtarëve shqiptarë në krye me kolonel Tahir Zemajn ishte shumë e madhe, sa që lëkundi seriozisht imazhin e pjesëtarëve të linjës së Tiranës/Kretës, të cilët kaherë ishin vënë kundër angazhimeve të linjës institucionaliste të luftës, përkatësisht për monopolizimin e luftës në Kosovë. Prandaj, edhe u angazhuan me të gjitha mënyrat, duke kërcënuar edhe me luftë vëllavrasëse, nëse ai nuk tërhiqej nga terreni bashkë me ushtarët e tij.
Natyrisht se për të gjithë njerëzit edhe me inteligjencë mesatare, kërcënimi i bërë nga njerëzit e linjës së Tiranës/Kretës do të konsiderohej akt kundërkombëtar, përçarës dhe të turpshëm, por atyre nuk u paraqiste ndonjë problem ky fakt: për ta kishte rëndësi që kolonel Tahir Zemaj dhe ushtarët e tij të largoheshin nga terreni, sepse nuk mund ta duronin përparësinë, profesionalizmin dhe suksesin e tij që mund të bënte të tërhiqte shumicën e njësiteve të tyre, dhe dështimin e asaj linje. Dhe, sigurisht, ashtu edhe siç e do edhe logjika e shëndoshë, ndërmjet luftës vëllavrasëse dhe tërheqjes, kolonel Tahir Zemaj, do të zgjidhte tërheqjen. Nuk ishte aspak e logjikshme që në kushtet e një lufte gjenocidale serbe, shqiptarët të vriteshin ndërmjet vete. Dhe kjo tërheqje, edhe pse e imponuar nga vetë pjesëtarë të linjës së Tiranës/Kretës, nga të njëjtit u quajt dezertim dhe akt tradhtie. Është e qartë se dëshira për ta paraqitur kolonel Tahir Zemajn dhe në përgjithësi FARK-un si dezertore, tradhtare dhe me epitet të tjera pezhorative, ka qenë dhe ka mbetur dëshirë për ta njollosur mbi baza të përkushtimit kombëtar, e që ka qenë dëshirë për ta paraqitur të tillë tërë lëvizjen institucionaliste të presidentit Rugova. Pra, hesapi i parë me kolonel Tahir Zemajn ka qenë dhe ka mbetur Beteja e Loxhës, përkatësisht jehona që pati ajo për shkak të humbjes së forcave serbe në fushëbetejë. Kjo betejë, përkatësisht suksesi i luftëtarëve shqiptarë në të, prandaj, që në fillim ishte shndërruar në makth për pjesëtarët e linjës së Tiranës/Kretës, makth që nuk i lë të qetë asnjë çast, sepse me gjithë propagandën e shfrenuar dhe përbaltëse, nuk u arrit që të zbehet madhështia dhe lavdia e saj.
Duke mos mundur që ta njollosin as kolonel Tahir Zemajn, as luftëtarët e tij dhe as Betejën e Loxhës, pjesëtarët e linjës së Tiranës/Kretës, kërkuan edhe më tej si e si ta njollosin atë, e nëpërmjet tij, edhe betejën e Loxhës, dhe më tej edhe vetë FARK-un. Dhe natyrisht qetimi në biografinë e kolonelit ishte puna e parë që bënë: të gjithë kundërshtarëve mundoheshin t’u gjenin ndonjë cen në biografi për ta përdorur, nëse nuk gjenin, trillonin. Duhet të jenë gëzuar shumë kur nga arkivat e SDB-së, apo të gjykatave të ish-regjimit, u gjet një dosje, në bazë të të cilës kolonel Tahir Zemaj ishte dënuar 6 vjet burg për trafikim droge. Dhe nuk ia ndanë: Tahir Zemaj ishte trafikant droge, sepse ishte dënuar për 1.5 kilogramë drogë. Dhe kështu menduan se e varrosën ende pa e vrarë fizikisht kolonel Tahir Zemaj. Me që nuk u përbalt për aspekte të natyrës atdhetare, kujtuan se do ta përbaltin me aspekte të natyrës ordinere. Por ata që me aq zjarr filluan ta quajnë kolonel Tahir Zemajn trafikant droge, nuk kishin parasysh se dosja për të cilën bëhej fjalë ishte një hartim i bërë nga punonjësit e SDB-së (ish-UDB-së), kundër një kuadri shqiptar në ushtrinë jugosllave, e që ishte bërë në kuadër të spastrimeve të kuadrove shqiptare nga institucionet e shtetit të kohës. Domethënia e kësaj që po them është se kolonel Tahir Zemajn filluan ta quanin trafikant droge në bazë të një dosje të bërë nga SDB-ja, dhe e quanin kështu, ata që e konsideronin veten atdhetarë pikërisht për faktin se për ta kishte bërë dosje UDB-ja, më vonë SDB-ja. Pra, ata që e konsideronin veten atdhetarë për shkak të dosjes që ua kishte bërë UDB-ja, përkatësisht SDB-ja, quanin trafikant droge kolonelin, në bazë të dosjes së bërë po nga UDB-ja, përkatësisht SDB-ja. Dhe të njëjtit, i quanin të montuara dosjet dhe gjyqet e bëra ndaj tyre, kurse i quanin në rregull, të besueshme dhe të vërteta dosjet dhe dëshmitë që gjenden aty, në rastin e kolonel Tahir Zemajt.
Dhe kur një dosjeje të tillë i referohet edhe Adem Demaçi, i cili, po ashtu, sikurse kolonel Tahir Zemaj, ishte dënuar në bazë të dosjes së bërë nga UDB-ja, përkatësisht SDB-ja, atëherë mund të kuptohet absurditeti dhe vetëkomprometimi i tij dhe i të tjerëve si ai. Sipas logjikës së Adem Demaçit, UDB-ja, përkatësisht SDB-ja ka qenë e keqe, e pabesueshme dhe gënjeshtare në akuzat dhe dënimin e tij, por ka qenë e mirë, e besueshme dhe e vërtetë në akuzat ndaj kolonel Tahir Zemajt. Ky është argumenti i parë që nxjerr zbuluar, të mjerë dhe të pashpresë Adem Demaçin dhe të tjerët si ai në përpjekje për ta përbaltur edhe në këtë aspekt kolonel Tahir Zemajn. Argumenti tjetër që dëshmon për paqëndrueshmërinë dhe absurditetin e përpjekjeve të Adem Demaçit dhe të tjerëve si ai për ta përbaltur kolonel Tahir Zemajn si trafikant droge, ka të bëjë me karakterin arbitrar dhe montues të vetë dosjes në bazë të të cilës është dënuar ai. Kur them këtë, kam parasysh fakti se edhe në bazë të kësaj dosjeje del se ka qenë një skenar i UDB-së, përkatësisht SDB-së për ta përfshirë kolonelin në një rrjet trafiku droge, me qëllim eliminimin e tij nga ushtria. Sipas kësaj dosjeje, një aksion i tillë, kolonelit duhej t’i paraqitej si një mision shtetëror për zbulimin dhe arrestimin e një rrjeti droge. A u përfshi kolonel Tahir Zemaj në këtë operacion, ashtu siç thuhet në dosje, apo e tëra ka qenë një sajesë, është vështirë për t’u vërtetuar, por fakti se gjatë hetimeve, kolonel TahirZemajt nuk i është përfillur e drejta që ia njihte edhe ligji i atëhershëm që të kishte afër avokatin e tij, më shumë bën të besosh se atij, pra Tahir Zemajt i ishte imponuar që të pranonte dëshminë e rrejshme të një udbashi. Dhe pikërisht këtu del se kolonel TahirZemaj mund të jetë dënuar për trafikim droge në bazë të dëshmive të rrejshme të sajuara nga vetë UDB-ja, përkatësisht SDB-ja.
Në këto kushte, çdo përpjekje për ta njollosur kolonel TahirZemajn si trafikant droge, për shkak se është dënuar në bazë të një dosje të shkruar nga UDB-ja, përkatësisht SDB-ja, do të duhej të binin poshtë dhe të shpallen të dështuara. Por jo: dosja e UDB-së, përkatësisht SDB-së e shkruar në zyrat e saj, u përdor e u stërpërdor për të nxjerrë një kilogramë e gjysëm drogë, duke shpresuar se e këtë sasi droge që mund të mos ketë rënë kurrë në duart e kolonelit, e as të ketë ekzistuar me të vërtetë në këtë kontekst, do ta përbaltte kolonelin dhe gjithë lavdinë e tij. Po sikur ajo drogë të jetë marrë nga dhomat e provave vetëm për ta përdorë si dëshmi kundër kolonelit? Kur humbin sasi më të mëdha droge në shekullin XXI dhe në kushtet e një sistemi që duhej të ishte shumëfish i sigurt, dhe atë pikërisht nga dhoma e dëshmive, pse të mos besohet se droga e përmendur në procesin e montuar kundër kolonelit, është marrë nga dhomat e tilla në kohën kur UDB, përkatësisht SDB mund të bënte gjithçka?
Atëherë pse është përdorur dhe përdoret kjo dosje për ta quajtur kolonel Tahir Zemajn trafikant droge? Natyrisht se një pjesë të përgjigjes e dhashë edhe më lartë, por nuk është e tëra aty, pasi që përveç arsyes për ta njollosur kolonel Tahir Zemajn, Betejën e Loxhës, si dhe vetë FARK-un, dhe për ta nxjerrë në anën e kundërt të angazhimeve kombëtare, një arsye tjetër madhore, ka të bëjë me faktin se në këtë mënyrë është provuar të fshihet fakti se pjesëtarë të linjës së Tiranës/Kretës dhe jo vetëm të saj, janë të përfshirë në trafiqe droge me sasi shumëfish më të mëdha sesa ato që përmenden në dosjen e kolonelit. Dhe kur jemi këtu, bëhet fjalë për njerëz që kanë kontrolluar dhe kontrollojnë jo vetëm këtë linjë, por edhe rrjetet kryesore të trafikut në rajon dhe më gjerë. Dhe për këtë po flasin edhe agjenci dhe medie të njohura botërore, duke e akuzuar pjesëtarët kryesore të kësaj linje.
Dhe edhe në këto angazhime këta që janë përpjekur dhe përpiqen ta njollosin kolonel Tahir Zemajn si trafikant droge, për një kilogram e gjysëm drogë, jo vetëm që dalin qesharakë, por edhe vetëkomprometues: nëse paska mundësi të njolloset dikush për një kilogramë e gjysëm drogë që nuk ka të dhëna të sakta se vërtetë kanë të bëjnë me të, atëherë çfarë duhet të ndodhë me ata që janë të përfshirë, apo kontrollojnë trafiqet kryesore të drogës në rajon dhe më gjerë? Dhe aq thellë janë të zhytur në trafiqe droge, sa që kanë kapur shtetin, sepse vetëm një shtet i kapur mund të lejojë që të zhduken sasi të mëdha droge nga dhoma e dëshmive që duhet të jetë vendi më i sigurt, më i ruajtur dhe më i vëzhguar në një shtet.
L.SH.
Edi Rama e ka shndërruar Partinë Socialiste në strofullën e seria-killerave më të rrezikshëm të kontinentit europian. Dhe problemi që duhet menduar është se, kur Rama dhe njerëzit e tij në pushtet synojnë të dhunojnë personalisht dhe fizikisht deri edhe familjen e kreut të opozitës, atëherë nuk ka asnjë shpresë për ne të tjerët.
Ky dhunim është i karakterit banditesk po aq sa edhe i karakterit terrorist, antiligjor sigurisht, por edhe simbolik për të futur frikën tek e gjithë shoqëria. Për të futur frikën tek mbështetësit dhe baza e opozitës, për të larguar njerëzit që të mos vetëmbrohen as politikisht dhe as fizikisht. Ndaj sot të gjithëve u duhet të mendohen se deri ku duhet të shkojnë për vetëmbrojtje nga kjo qeveri?
Opozita duhet të jetë e vëmendshme ndaj degradimit të demokracisë që po nxitet çdo ditë nga Rama dhe nuk duhet të neglizhojë pasojat që mund të sjellë për sistemin e lirive dhe të drejtave të njeriut qëndrimi i Edvinit. Në këto moment duhet vendimmarrje e guximshme dhe e menjëhershme për përgjigje të fortë dhe të menduar mirë kundër dëshirës së të majtës për të eliminuar fizikisht dhe moralisht demokracinë perëndimore.
Opozita duhet të jetë e përgatitur që Rama mund të anulojë sistemin parlamentar në emër të shtetit policor dhe të forcojë strukturat paralele të saj. Me këtë ide duhet të familjarizohet që këtej e tutje çdo demokrat.
Shenjat janë plotësisht në favor të këtij konstatimi.
Fatkeqësisht përpjekjet e Ramës që krahas rrëzimit të Kuvendit të rehabilitojë edhe krimin duke e vënë në një kandar me korrupsionin, madje duke thënë se korrupsioni është më i rëndë se krimi i organizuar është një tjetër shenjë ogurzezë që të çon tek deklarata e Gjermanisë se krimi në Shqipëri është i lidhur me zyrat e shtetit. Aleanca e Ramës e shpallur publikisht me eksponentë të krimit të organizuar, vrasësve me pagesë, shpërndarësve të drogës dhe prodhuesve të tyre për të mundësuar marrjen e pushtetit në 2013, ia ka dhënë tashmë rezultatet e veta.
Partia Socialiste dhe Edi Rama kanë arsye që nxitën vetë dhe padyshim toleruan aktet e atentateve makabre me tritol anembanë Shqipërisë, vrasjet mafioze të bankierëve në mes të Tiranës dhe tani kërcënimin e drejtpërdrejtë të Shullazit kundër Lulzim Bashës për likuidim fizik. Ky inkurajim i fushatës spastruese ndaj politikanëve, biznesmenëve apo deputetëve opozitarë do të pasohet padyshim shpejt me fushatën e ekzekutimeve ndaj kundërshtarëve të tij në politikë, financë e kudo tjetër.
Mos harrojmë se si u porositën atentatet e para politike nga Vlora ku në shënjestër u vu Ardian Kollozi si kandidatura e PD-së në këtë qytet në zgjedhjet e vitit 2013. Porositësit e atentatit siç po del tani janë njerëz të PS-së lokale të Vlorës që mbaheshin dhe ushqeheshin nga drejtuesit kryesorë politikë të socialistëve në bashkëpunim sigurisht me kupolën e PS-së qendrore.
Gjetja dhe kontraktimi i Julian Sinanajt për të bërë punët e pista politike dhe ekonomike në të gjithë republikën është në vetvete akuza e provuar e filozofisë së dhunës që ka pushtuar qelizat e Partisë Socialiste.
Po kështu, rekrutimi i Shullazit tani për ta përdorur kundër opozitës, tregon dobësinë morale dhe ideologjike të Ramës për t’u përballur me demokratët dhe në përgjithësi me ata që mendojnë ndryshe nga ai. Synimi i PS-së është të gjenerojë konfuzionin dhe më pas represionin deri në dhunën fizike dhe eliminimin me anë të vrasjes së kundërshtarëve.
Qeveria aktuale përveçse ka mbjellë vetëm vdekje dhe zhgënjim ndër moshat e reja dhe shtresat e ndryshme të shoqërisë, në vend të punësimit dhe prosperiteti, është kujdesur që të garantojë paprekshmërinë e personave të krimit të lidhur politikisht dhe ekonomikisht me kupolën e Partisë Socialiste.
Vrasja makabre e Artan Santos dhe mosveprimi i shtetit për gjetjen e vrasësve nuk është rrjedhojë vetëm e paaftësisë dhe aprofesionalizmit të policisë elektorale e partiake të Ramës, por ka edhe një shpjegim më afër realitetit që lidhet me ndihmën që strukturat e shtetit i kanë dhënë krimit përmes mosveprimit me dashje ndaj tij.
Në vend të ndjekjes së pistave kriminale dhe autorëve të krimeve të rënda si edhe në rastin e Shullazit, policia gjerësisht është munduar të devijojë interesin publik për rend dhe siguri, duke zhvendosur vëmendjen tek kontrollet policore për ndërtimet e paligjshme, për lidhjet e paligjshme të energjisë elektrike e deri tek kontrolli masiv për kutitë e ndihmës së shpejtë dhe fikëset e zjarrit tek automjetet e qytetarëve.
Imagjinoni se çfarë mesazhi jep policia e shtetit për kriminelët kur deklarohet se krim më i madh është mosmbajtja në automjet e kutisë së ndihmës së shpejtë sesa mbajtja e armëve luftarake në kroskotin e makinës. E pra edhe me pistën e vrasjeve, policia e Ramës qartazi ka dhënë mesazhin se gjoja korrupsioni është prioritet dhe i barasvlefshëm apo edhe më i rëndë se vrasja e njerëzve në rrugë, ndaj lufta kundër krimit është e treta apo e katërta në listën e policisë dhe jo e para sic do ishte në cdo vend të botës.
Këto sjellje të qëllimshme të policisë për të ngatërruar shoqërinë në rrjetën e interesave të rrezikshme, siç po provohet çdo ditë të shtetit me krimin, prodhojnë vepra si ato të vrasjes së katërfishtë në Tiranë.
Ngjarja e killerit, djalit të Luiza Xhuvanit, u përpoq që të minimizohej nga makina propagandistike e Ramës ku filluan të shfaqen në studio televizive lloj lloj analistësh, psikologësh, kameleonë të interesave qeveritare e gjithfarë njerëzish që fajin e përhapnin që nga shkollimi, që nga të metat e sistemit demokratik, që nga përgjegjësitë e qeverive të kaluara, nga përhapja e armëve apo shoqëria e keqe dhe deri tek pamjaftueshmëria e edukimit familjar. Kjo u bë me qëllim që të mos komentohej ngjarja si pasojë e një parimi
Brenda kupolës së PS-së që lidhet me mbrojtjen e botës së të fortëve dhe krimit, si mekanizmi që i solli në pushtet.
Që atje burojnë të gjitha ato ngjarje tragjike që shohim sot, ku fëmijët e deputetëve me peshë në grupin parlamentar të PS-së apo fëmijë ministrash, deputetësh e politikanësh afër Ramës janë kopje të killerit serial Xhuvani.
Fakti që sot qytetarëve shqiptarë u janë fshehur me dhjetëra raste të fëmijëve të politikanëve të PS-së që kanë shtypur njerëzit me makinë, që janë plagosur dhe kanë plagosur të tjerë me armë zjarri, apo që kanë zhdukur pa lënë prova viktima që kanë patur marrje dhe dhënie në afera të ndryshme me ta, dëshmon për mashtrimin iluziv që kërkon të bëjë sërish propaganda qeveritare mbi përgjegjësinë e vrasjes së katërfishtë në Tiranës dhe gjithë të tjerat të ndodhura në këtë vit e ca të qeverisjes së majtë.
Përgjegjësia e parë është e Kryeministrit që refuzon të distancohet nga elementët kriminale brenda kupolës së PS-së dhe grupit të tij parlamentar. Marrëdhënia e pengmarrjes që ka krijuar Rama me krimin është rrezik serioz për të gjithë vendin dhe jetët e gjithsecilit prej qytetarëve që nuk e përkrah Ramën.
Imazhi qeveritar sot është në pikiatë dhe po kështu edhe siguria e jetës së njerëzve. Dhuratat që Rama u bën me poste shtetërore organizatave dhe individëve të ndryshëm të akuzuar dhe dënuar për aktivitet të rëndë penal nuk është rastësi dhe nuk mund të jetë.
Partia Socialiste është e sëmurë në thelbin e vet dhe e ka parimore ideologjinë e dhunës që përfaqëson pas rinovimit të kontratës që ka me aleancën kriminale në shkallë kombëtare dhe ndërkombëtare, sepse kështu garanton klimën e frikës dhe represionit ndaj qytetarëve brenda vendit.
Kush kërkon të gjejë zgjidhjet jashtë marrëveshjes që Rama ka bërë me eksponentë të krimit për të ardhur në pushtet, vetëm sa kërkon të hedhë hi syve dhe të bëjë tym për shkaqet e vërteta dhe përgjegjësitë për vrasjet në seri që po ndodhin në Shqipëri si asnjëherë më parë. Sa më shpejt njerëzit të kërkojnë pastrimin dhe distancimin e Ramës nga lidhjet me aleancën e qelbësirave, ose rrëzimin e tij, aq më shpejt do të shpëtojnë veten e tyre dhe fëmijët nga trokitja e vdekjes një ditë në shtëpitë e tyre.
Padyshim që në 1 vit e gjysmë të qeverisjes së majtë të Edi Ramës problemi i sjelljes së tij me ligjin po kthehet në një shqetësim mbarëshoqëror. Që në momentin e betimit të tij në Parlament se shqiptarët nuk kishin parë asgjë akoma, Rama po thyen me koshiencë të plotë të gjitha normat morale dhe ligjore që mbajnë demokracinë në shinat e sistemit që njohim.
Vendimi i tij për të shkatërruar shtëpitë dhe ndërtesat me leje në të gjithë vendin, vënien e policisë së shtetit në shërbim të tij dhe PS-së, ndjekja dhe përndjekja mbi baza politike e shumë qytetarëve në rrethana e në gjendje të ndryshme, këmbëngulja e tij për të anuluar dhe zhbërë gjithë koncesionet dhe kontratat me firmat kombëtare dhe ndërkombëtare, gjuetinë e tij të marrëzisë mbi fenomene të ndërlikuara ekonomike dhe shoqërore, dënimet kolektive në radhët e forcave të rendit dhe gardës, presionin mbi prokurorinë dhe gjykatat të cilat për pak ndoshta nuk do mund të marrin frymë pa urdhrin e tij e shumë gjëra të tilla, janë gjurmët e rrezikut për të gjithë.
Duke shtuar këtu shpërfilljen qytetare, mashtrimin me fondet publike se gjoja i mori për të varfërit dhe po i harxhon për ministrat etj, atëherë çështja bëhet edhe më serioze. Pyetja gjithmonë në situata të tilla të një regjimi thuajse policor është se çfarë mund të bëjë gjithsecili prej nesh për të qëndruar qytetarë të lirë?
Si mund të mbrohemi në një vend e në një shtet ku mungon mekanizmi i ankimit pasi policia nuk të dëgjon më?
Njëra zgjidhje normale është që të konsiderojmë afrimin me opozitën si një mekanizëm që mund të kundërpërgjigjet politikisht dhe të mbrojë interesat e njerëzve kur pushteti bëhet abuziv. Sigurisht që edhe vetë opozita gjendet në një pozitë shumë të vështirë pas shpërfilljes që mbizotëron në mentalitetin e qeverisë aktuale. E megjithatë qytetarët e thjeshtë sërish ndjehen të pasigurtë për nivelin e mbrojtjes që duhet të kërkojnë.
A shkon garancia deri në ekzistencën fizike personale të secilit prej qytetarëve të prekur nga arbitrariteti i qeverisë? Më keq akoma, a duhet të shqetësohet opozita deri në ruajtjen fizike të saj? Me atë që ndodhi me kreun e opozitës dhe kërcënimin e tij prej Shullazit, sigurisht që po. Ndërkohë me shpejtësi opinioni publik po zhvillon idenë e një vetmbrojtjeje deri në kufijtë fizikë.
Po pse Rama filloi sulmin e tij që me Parlamentin duke futur aty kriminelë të vërtetë e vrasës? Zhbërja faktike e Parlamentit padyshim që është goditje për sistemin demokratik dhe në këtë mënyrë po tentohet që t’i hapet rrugë një qeverisjeje oligarkike të tipit Putin e ngjashme me modelin e Rusisë. Ndaj edhe mbushja e komisioneve parlamentare nga ana e PS-së me njerëz të skeduar penalisht, të dënuar për krime në rrethana rënduese dhe ende në kërkim në vendet e BE-së për veprat e tyre, ka vetëm një domethënie.
Sa më shumë të denigrohen komisionet parlamentare, sa më të parëndësishme të bëhen vendimet që merren në to, sa më qesharake situatat kur të dënuarit i kërkojnë llogari gjyqtarëve, Presidentit, Këshillit të Lartë të Drejtësisë, aq më mirë për Ramën. Në fund të ditës denigrimi i kuptimit të demokracisë përmes mekanizmave të tij konkretë dhe tallja me Kuvendin shkon në favor të një pushteti autokratik.
Shikoni se ku kanë katandisur seancat e komisioneve parlamentare ku shumicën e kohës vetëm shahet e mallkohet opozita, ku drejtuesit e disa prej këtyre komisioneve janë të akuzuar direkt për vjedhje të deklaratave financiare të qytetarëve dhe bizneseve shqiptare apo për gjithëfarësoj aferash nga më të pistat. Në shumë raste nuk merren dot vendime e kështu komedia vazhdon.
Në përbërjen e trupës së të majtëve do të gjesh me shumicë nga ata parlamentarë që nga njëra parti kanë kaluar tek tjetra e më pas tek disa të tilla për të mbajtur të paprekura privilegjet. Me vetëdije të plotë Rama ekspozon në sallën e Kuvendit imoralitetin politik për t’u thënë shqiptarëve se ai përfaqëson një zgjidhje më të mirë se të paaftët që shfaqen në ato seanca të turpit pas largimit të opozitës. E pra, duke parë këtë mish-mash dhe katandisje të ulët të Kuvendit, Edi Rama e ka shumë të thjeshtë që të injektojë frymën e talljes dhe papërgjegjshmërisë që ka mbjellë vetë ndaj sistemit demokratik që në thelb nuk e ka dashur kurrë për shkak të tendencave të kaosit dhe rrëmujës që e karakterizojnë Kryeministrin në detyrë. Rama akuzon të tjerët për veprat që i bën vetë e më të cilat është i lidhur kokë e këmbë. Imagjinoni se cfarë ka bërë për Ilir Metën dhe videon e famshme që e shfaqi dhe e dërgoi në cdo kancelari europiane e ambasadë të huaj. Organizoi 21 janarin e vitit 2011 ku iu vranë edhe katër njerëz dhe sot bashkëqeveris me kreun e LSI-së.
Ky është morali i Ramës dhe nuk është aspak për t’u cuditur se si po kërkon që përmes gjuetisë së shtrigave ndaj demokratëve të mbulojë gjurmët e veta që e lidhin me krimin e organizuar, me tonelatat e drogës që zbarkoi në Itali, Gjermani e deri në Kolumbi në këtë 1 vit e gjysëm të qeverisjes së tij. Rama me akuzat për korrupsion po mbulon lidhjet me krimin që mbajnë në krye të bashkive dhe komunave të rëndësishme të vendit njerëz që kanë paguar Kryeministrin të jenë aty ku janë deri në Parlamentin shqiptar.
Kjo është e vërteta e një race të re “rilindasish” e që në realitet nuk është gjë tjetër vecse raca e krimit që ka mbërthyer cdo qelizë të shtetit shqiptar. Përse i duhet në fund të fundit aleanca me krimin e organizuar Kryeministrit të vendit dhe cfarë pret ai të përfitojë nga ky bashkëpunim? E kuptueshme se kur ishte në krye të Bashkisë së Tiranës këta eksponentë të krimit i garantonin fitimet monetare dhe aksesin në botën e errët të asaj që Rama nuk e arrinte dot.
Por tashmë si Kryeministër çfarë shpreson të marrë prej tyre? Mos vallë kalljen e frikës tek opozita që nuk e le të qetë të qeverisë në aleancë me krimin? Të gjitha këto pyetje ngrenë edhe një më të madhe akoma. Kush e qeveris në të vërtetë Shqipërinë, Rama apo krimi i organizuar përreth tij?
Nga : Besnik TERZIU,-Lajmi Shqip.
Komunizmi ka funksionuar në Shqipëri deri në vitet ‘90, ku shërbimi sekret i drejtuar prej tij ka eliminuar afro 100 të rinj në pika të ndryshme kufitare të vendit, teksa tentonin të kalonin kufirin. Ndryshimi i ligjit për kalimin e paligjshëm të kufirit më 8 maj 1990 nga ish-presidenti Ramiz Alia, duket se ka qenë një farsë, pasi urdhri i vërtetë përtej këtij ndryshimi ka qenë eliminimi, për çdo person që do të shkelte kufirin.
Foto të vrasjeve makabre, që janë marrë nga arkivat sekrete, shihen në albumin e prezantuar dje nga Muzeu Historik Kombëtar “Terrori komunist në Shqipëri”, përgatitur nga Enver Kushi dhe Fatmir Boshnjaku. Çdo vrasje është e dokumentuar me kronologjinë e ngjarjes dhe fotot e personit të vrarë. “Fotot e vrasjeve në kufi në vitin 1990 botohen për herë të parë. Në maj të vitit 1990, doli një dekret i firmosur nga Ramiz Alia ku thuhej se arratisja dhe kalimi i kufirit nuk quheshin më tradhti e nuk mund të vriteshin ata që kalonin kufirin. Rinia shqiptare e gënjyer nga ky dekret filloi në masë të kalonte kufirin”, thotë Enver Kushi. Sipas tij, mosha e të rinjve të vrarë është nga 18-32 vjeç. “Sigurimi i shtetit dokumentonte çdo gjë. Përkrah informacioneve janë dhe fotot. Janë fotot më tronditëse që unë kam parë në arkiv. Këto foto flasin sa për dhjetëra libra, sa për dhjetëra tragjedi. Janë mbi 100 të vrarë. Janë arratisur nga Jugu e sidomos nga Mali i Zi”, thotë Kushi. Përveç vrasjeve në kufi, ky album kërkon të tregojë dramën shqiptare nga viti 1948-1990. Sipas Kushit, një tjetër dokument që botohet për herë të parë është edhe një letër e Edip Tërshanit dërguar Enver Hoxhës, një njeri i cili merr guximin dhe i shkruan udhëheqësit komunist se ka shkelur idealet dhe parimet e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare. Në album janë dhe letra nga të burgosur politikë të viteve ‘50 ku shprehin revoltën. Historia e Shërbimit Sekret Shqiptar paraqet një pamje mjaft të rëndë për periudhën e sundimit komunist në Shqipëri. Nga të dhënat jo të plota të arkivit të Ministrisë së Brendshme rezulton se gjatë këtij regjimi u vranë 5157 njerëz dhe vdiqën në burgje 9052 vetë, u burgosën si të dënuar politikë 17.900 njerëz, u internuan me motive politike 30.383 të tjerë. Nga viti 1945-1988 nga Shqipëria janë arratisur 11,800 vetë. Për motive politike u dënuan me burgime, punë të detyruar dhe me konfiskim të pasurisë 19.250 persona. Në burgjet shqiptare, në kampet me punë të detyruar dhe internimi kanë vuajtur për motive politike edhe shtetas italianë, grekë, jugosllavë, gjermanë, austriakë, polakë, rusë, etj. Shqipëria kishte rreth 40 burgje të mbyllura dhe mbi 50 kampe me punë të detyruar me të dënuar për motive politike. Në këto burgje dhe kampe me punë të detyruar kanë gjetur vdekjen 980 të dënuar politikë dhe 380 persona kanë pësuar trauma psikike. Nga nëntori i vitit 1944 deri në mars të vitit 1991 u ekzekutuan 450 gra.
Simon Stefani
(Diskutim në takimin me shokët zv/ministra dhe të komandës së kufirit më 19 mars 1990)
Thamë se janë rritur tendencat për arratisje e në disa zona për këto flitet hapët. Këtë situatë nuk duhet ta lejojmë, prandaj ligjet që kemi duhet t’i zbatojmë. Nëse në ndonjë rast është bërë politikë në interes të atdheut e të personit të gënjyer e të çoroditur nga ideologjia borgjeze, kjo nuk do të thotë se do të bëhet vijë. Ata që do të kalojnë në rrugë të fshehtë, të kalojnë kufirin, do të dënohen në bazë të ligjit dhe nëse nuk do t’u binden kërkesave të kufitarëve, dënimi do të jetë dhe kapital. Këtu nuk duhet të ketë asnjë lëshim e iluzion.
Disa çështje të tjera që edhe mund të lidhen me problemin e mësipërm.
Është e vërtetë që tendenca e arratisjes ka qenë dhe është e mprehtë. Organet tona për këtë tendencë kryejnë një volum të madh pune, në ndjekjen e tyre harxhojnë mjaft kohë, forca, mjete dhe para. Për këtë tendencë nga viti 1984 e deri tani, janë ndjekur afro 2 mijë vetë, janë arrestuar 398 persona, janë këshilluar e demaskuar 11000 persona të tjerë nga organet e Partisë, të pushtetit dhe degët e punëve të brendshme. Me gjithë këto masa nga viti 1984 deri në 6-mujorin e parë të vitit 1988 mundën të realizojnë arratisjen jashtë shtetit 354 persona. Veç këtyre u kapën me tentativë për t’u arratisur në zonat kufitare 495 vetë. Që nga çlirimi e deri në vitin e fundit janë arratisur në moshë madhore nga Shqipëria 11.800 vetë.
Ministri i Punëve të Brendshme
Hekuran Isai
ERSEKA
-Më darë 2.2.1990, rreth orës 24:00, njësiti i shërbimit i postës kufitare Rehovë, në rajonin e piramidës 6, kuadrati 6776, ra në përpjekje të tre shkelësve kufiri nga brenda jashtë. Si rezultat i zjarrit të njësitit mbeti i vrarë Ilirjan Ismail Zari, vjeç 30, banues në Tiranë, roje në depon e armatimit të çetës vullnetare Kinostudio. Dy shkelësit e tjerë u kthyen në thellësi të tokës sonë. Si rezultat i masave në orën 05:00, të datës 3.2.90 u kap Agim Ismail Zari, vëllai i të vrarit. Vazhdon kërkimi për kapjen e të tretit, i cili është Ylli Qemal Keti, me origjinë nga Kolonja dhe banues në Tiranë, martuar me motrën e dy shkelësve të mësipërm.
SHKODRA
Më datën 14.6.1990, në postën kufitare të Hanit të Hotit, nga kontrolli i kryer në pengesën klon, u konstatua një gropë dhe një granatë dore luftarake. U njoftua posta kufitare e cila nisi njësitin e kontrollit së bashku me qenin kërkues, të cilët ranë në përpjekje me shkelësit e kufirit me drejtim nga brenda jashtë. Njësiti bëri paralajmërim duke qëlluar me armë në ajër, për shkak se nuk u ndalën, qëlloi në drejtim të tyre duke vrarë Pëllumb Pëllumbin nga Shkodra, i pa zënë në punë, ndërsa në orën 01:50, të datës 15.6.90 u kap shkelësi tjetër Marjan Zef Ndoja, nga Shkodra. Vazhdon bllokimi i kësaj zone.
ERSEKA
Më datën 10.6.1990 u ndalua Irfan Sali Liçi, vjeç 27, banues në Pojan të Korçës, kooperativist, për arsye se karakteristikat e tij të jashtme janë të njëshme me shkelësin e kufirit që u largua në drejtim të paditur në përpjekje me njësitin kufitar të postës Shelegur. Në përpjekjen e orës 8:00, më 10.6.90 u vra në tentativë për kalim të paligjshëm të kufirit Fatmir Ismail Duro, vjeç 25, banues në Orman, Pojan i Korçës.
SHKODRA
Më datën 12.6.1990, në postën kufitare Zogaj u asgjësua në tentativë për kalim të paligjshëm të kufirit Nin Rok Hoti, vjeç 25, rrobaqepës, banues në Shkodër.
POGRADECI
Më datën 17.7.1990, në sektorin e postës kufitare Peshkëpi, nga njësiti i kontrollit u kap në tentativë për kalim të paligjshëm të kufirit Artan Ahmet Kushi, vjeç 16, banues në Elbasan, nxënës, i cili u ndalua.
GJIROKASTRA
Në datën 17.7.1990, ora 11:45, në sektorin e postës kufitare Radat në tentativë për të kaluar në mënyrë të paligjshme kufirin, u kapën dy persona dhe u vra një tjetër: Arjanit Ali Vashaj, vjeç 27, shofer, Shkëlqim Avni Deçaj, vjeç 27, banues në Vlorë, punëtor, të cilët u ndaluan, Muharem Fejzo Velaj, vjeç 25, banues në Klos Mallakastër Fier, kooperativist, i cili u vra nga njësiti pas zbatimit të kërkesave të rregullores për kapjen e tij të gjallë.
SHKODRA
Më datën 18.7 1990, realizuan kalimin e paligjshëm të kufirit në sektorin e postës kufitare Reç Frederik Kol Petraqi, vjeç 25, punëtor dhe Mark Noc Çuçia, vjeç 25, punëtor në peshkim.
Më datën 18.7.1990, u kapën në tentativë për kalim të paligjshëm të kufirit në sektorin e postës kufitare Reç Rakip Myftar.
KORÇA
Më datën 18.7.1990, në sektorin e postës kufitare Ponçarë, njësiti i shërbimit në orën 03:05 ra në përpjekje me shkelësit e kufirit Nardi Kujtim Ravolli e Osman Xhakolli, të cilët tentuan t’i merrnin armët njësitit të shërbimit dhe pastaj të realizonin kalimin e kufirit. Njësiti i shërbimit asgjësoi Osmanin dhe plagosi rëndë Nardin.
Box
Letër e Edip Tërshanës dërguar Enver Hoxhës
(Botohet për herë të parë)
Enver! Ideali kombëtar më ka ba që jam kundër Lëvizjes Nacional Çlirimtare. Unë isha në Dibër krijuesi i saj. Lëvizja Nacional Çlirimtare është në tradhti të Atdheut, se jo vetëm që hoqi dorë nga Kosova e Dibra, por sot me Pushtetin Popullor, Shqipëria është në robëri të Beligradit politikisht dhe ekonomikisht. Sot, organizatorët sllavë janë ata që drejtojnë punët shtetërore dhe parashtetënore. Kjo është tradhti. Sot politika e jashtme e juaj sllave ka shkaktuar që U.N. të jetë kundër nesh, humbi shumë miq. Kjo është tradhti.
Jam kundër për vrasjet me gjyq dhe pa gjyq që i bëhen këtij populli, pse kështu don sllavi. Për 20000-30000 shqiptarë që dergjen në burg se s’janë “komunistë sllavë”. Kjo është tradhti. Jam kundër se e plaçkiti. Ky është Pushteti që varfëroi tregun shqiptar për të vesh këlyshët e Rusisë dhe e la popullin bythëlakuriq, ndërkohë që ne kishim për 20 vjet veshmbathje, kjo është pra tradhtia. Jam kundër këtij Pushteti se është spekulator tue e grabit popullin me ligj dhe mallin e sekuestruar nga tregtarët po ia shet ma shtrenjt se ç’e kishin ata, duke lanë në rrugë një numër familjesh të tregtarëve, kinse janë spekulatorë. Kurse Pushteti është më spekulator se ia mori misrin 10 lekë e ia shiti 11.50. Ia mori grurin 10 lekë ia shiti 15, mori duhanin 15-20, ia shiti 100-120.
Mallin e U.N.R.A.S. nuk e pa populli, se një pjesë e madhe e tij shkoi në Rusi te Titua. Kjo është tradhti. Jam kundër se për dy vjet kemi shpenzuar dy miliardë e disa milionë Fr.Shq. për të ushqyer Pecot e hamshorët e Frontit. Sot thuhet gjithçka për Pushtetin, ndërsa dje Nacionalistët thoshin gjithçka për Atdheun. A nuk janë tradhti këto?
Jam kundër thirrjeve “Jemi bijtë e Stalinit”, sepse e ulin poshtë rininë, aq poshtë sa kur përmend Stalinin të gjithë ngrihen në këmbë. Jam kundër se injoranca s’don kulturën, kështu duan sllavët. Kjo besoj është tradhti. Jam kundër sepse s’ka liri fjale, e shtyp të lirë. Ka vetëm terror. Ky është shqiptarizëm: të rrojnë të Frontit, të tjerët të vdesin? Jam kundër se në historinë për shkollat unike thuhet: Ballkani në kohët e lashta banohej prej grekëve e maqedonasve e se ilirët e lavdishëm u zhdukën. Kështu i shërbejmë imperalizmit sllav. Pjetri tha: Rusia duhet të ketë tre sy: Vlladivostok, Petrograd e Durrës dhe dishepulli i tij Stalini me pushtetin tradhtar të sotëm në Shqipëri, ia mbërriti dhe te ne kësaj ëndrre. Jam kundër se grabitni teshat e “reaksionarëve”, si i quani ju pra, grabit dhe ha. Kësaj i thonë me vjedh lirisht. Jam kundër se oficerë të Mbrojtjes këtu në Dibër arrijnë me grabit gratë e botës me grabit karriollat e teshat shtëpiake e askush nuk tha ndal. Kjo është poshtërsi. Jam kundër se tregtia, toka dhe nëntoka, ekonomia kombëtare janë në dorë të sllavëve. Njëzet shoqni jugosllave në ekonominë shqiptare, a s’është kjo tradhti e naltë?
Enver!
Tue i çfaq këto, tue qenë i vendosur me idealin kombëtar unë kam qenë, jam kundër Pushtetit e këtë ia kam vu në dritë popullit, i cili e ka pa dhe pranue se 95% është kundra Pushtetit. Revoltën veç terrori i madh e mban. Pret nënë e mjerë pasi i ati do të vrasë të birin e të bijën e vet. Edhe kjo është tradhti e Pushtetit popullor. Ky Pushtet futi përçarjen toskë e gegë, katolikë e ortodoksë, myslimanë e ortodoksë, pra tradhti e naltë. More të mjerë, ju ka verbu fanatizma e ideologjisë dhe nuk shifni faktin që po i bëni popullit varrin. Këtë varr jeni tue ba Atdheut edhe me politikën tuaj të jashtme. A s’është tradhti?
Rroftë Ideali Kombëtar
Rroftë Shqipëria me Kosovën që ju ia falët Jugosllavisë!
Rroftë Populli Shqiptar!
Rroftë Himni i Flamurit Kombëtar i panjollosur!
Edip Tërshana, 22.11.1947
TORTURAT
Deklaratë
Unë i nënshkruari Naum Bezhani, deklaroj sa më poshtë:
Po rreshtoj më poshtë tortura të ndryshme që u janë bërë të burgosurve, sidomos gjatë viteve 1947-1948. Për të gjitha këto, Koçi Xoxe, Vaskë Koleci dhe të tjerë kanë pasur dijeni dhe s’kanë marrë asnjëherë ndonjë masë kundër tyre që i bënin, madje këta vetë na inspironin dhe na mësonin kështu, megjithëse në dukje tregoheshin disa herë kundër.
Janë përdorur këto forma torturash:
1. Jeleku (tortura më e tmerrshme).
2. Kamxhiku dhe druri.
3. Të lënët pa bukë, pa ujë, pa gjumë dhe në këmbë me ditë të tëra.
4. Korrenti elektrik sa i binte tjetrit të fiktë.
5. Hedhja në qafë e zinxhirëve me peshë të rëndë.
6. Lidhja me duar nga pas në dritare ose në ndonjë dru, varur gjersa t’i preknin majat e gishtërinjve.
7. Thyerje e kockave dhe ndukja e mishit me darë (kjo u përdor pas dënimit me vdekje të Shefqet Bejës dhe kundër tyre).
8. Kripë në gojë
9. Shpiheshin gjoja sikur do të ekzekutoheshin ose do të vareshin dhe shtihesh në ajër ose shpiheshin afër litarit.
10. Tortura morale në lidhje me familjen. Do të ta burgosim, do të t’i vrasim bile në Shkodër. Për të thyer rezistencën e Dulo Kalit e shpunë në një dhomë ngjitur me dy të burgosura vajza dhe dy të burgosur burra. Ata bënë gjoja sikur ato ishin vajzat e tij dhe i kishin prurë aty t’i çnderonin.
11. Futja kokëposhtë në vozë plot me ujë.
12. Një herë Myftar Tarja i futi një Toptanit nevojë në gojë dhe çorape të palara.
13. Djegie e mishit me cigare.
Dëshmitari Shaban Zereci, vjeç 45, nëpunës, banues në Tiranë, u betua rregullisht, u pyet e tha: Kam qenë partizan qysh prej vitit 1942, kryetar çete, komandant batalioni dhe kam pasur gradën kapiten. U arrestova më 14.VI.1947. Më kanë mbajtur 16 ditë varur prej këmbe. Pastaj më kanë torturuar me sistemin e jelekut, më kanë vënë kripë në gojë, më kanë vënë me nder mut në gojë dhe mbasi unë nuk hapja gojën më kanë thyer këmbët me dru, deri sa u detyrova ta hap. Nuk e mora vesh asnjëherë pse u arrestova.
I pandehuri Vango tha: Në hetuesi qe metodë pune tortura. Janë praktikuar lloje të ndryshme torturash, si p.sh. qëllesa me pëllëmbë, lënia pa bukë për ditë të tëra, lidhur duar e këmbë me hekura të rënda, jeleku, ujë të ftohtë me litar të lagur, kokën në kovë. Këto metoda bisedoheshin dhe janë ngritur edhe në mbledhje dhe torturat kanë ardhur duke u perfeksionuar.
(Marrë nga dosja e gjyqit të Koçi Xoxes. Arkivi i MB)
Nje leter e dhimeshme disa dite para vdekjes se mjeshtrit te humorit Shqiptar Veli Rada. I nderuar nga Presidenti i Republikes me titullin “Mjeshter i madh”.
Ferdinand VELIU
E dashur bija ime mos u trishto që këtë Krishtlindje s’të bleva dot dhuratë. Të më besosh nuk munda, sepse për herë të parë në jetën time nuk kam asnjë lek në portofol, madje nuk kam kujt t’i kërkoj borxh, sepse edhe të tjerët nuk kanë. Të shikoja për çdo ditë, kur tek kalendari i varur në kuzhinë me duart e vogla shënoje ditët, duke pritur plot gëzim që të vinin festat, eh kjo festë.
Tashmë jam i papunë, sepse kështu menduan disa, dhe pse gjithmonë jam përpjekur që në profesionin tim të isha më i mirë, dhe pse mundohesha që në punën time të mos kishte asnjë mangësi.., një ditë të bukur me diell më sollën përpara një fletë ku shkruhej se isha i pushuar. Ishte kaq qesharake “Mungesë performance”, kur korridoreve të institucionit kolegët pëshpërisnin gjithmonë nën zë, se isha më i miri, megjithatë askush nuk pyeti për mua, as për familjen time, më flakën si të isha një copë leckë e vjetër e pa vlerë. Atë ditë i mblodha gjërat e mia në një kuti të vjetër kartoni, i trazuar, i trishtuar, i revoltuar, kur dola jashtë institucionit ku punoja në kazanin e parë i hodha të gjitha përveç një korrnize që kishte foton tënde, duke buzëqeshur. Gjatë gjithë rrugës e shikoja buzëqeshjen tënde dhe për herë të parë atë ditë, ajo ëmbëlsi më vriste në shpirt dhe këmbët nuk më bënin që të nxitoja për tek ty.
Çfarë të thosha?? Sa e sa herë vetëm vrapoja të lumturohesha kur të përqafoja, e lodhja e ditës së punës më ikte si me magji. Padrejtësisht ke hyrë edhe t’i tashmë tek problemet e mia, sepse t’i dëgjon, kupton, shikon. Këtë herë nuk ndodhi si në vitet e kaluara, kur t’i më porositje për dhuratën që të pëlqente të kishe dhe padyshim unë atë të zgjidhja. Dje erdhe tek poltrona, lehtë, më hodhe krahun e brishtë rreth qafës edhe më the; Baba këtë vit mos më bli asnjë dhuratë se nuk kam më vend te dhoma ngaqë janë shumë…!
Buzëqesha me fytyrë të qarë. Mallkova veten, mallkova qeverinë, iu luta Zotit, u përlota. Gjithmonë në një shtëpi ka vend për dhurata, sepse ato janë pjesë e lumturisë së fëmijëve. Unë e di, në kalendarin e varur në mur sot do të mungojë diçka, prandaj e shikoj se për herë të parë nuk të pëlqen ta heqësh dhe të më tregosh ditët. Bashkë kemi filluar ta urrejmë, unë më shumë.
E dashur bija ime. Kurrë se kisha menduar se një ditë do të endesha i papunë, sepse jam kujdesur shumë që kjo të mos më ndodhte, prandaj isha korrekt, punoja shumë, edhe jashtë orarit dhe pse askush s’më pagoi asnjëherë, megjithëse ma pasuronin civinë vetëm me kualifikime, që fatkeqësisht kurrë s’mu nevojitën. Sistemi që u ndërtua tani nuk i do të zotët, dhe drejtësinë ka muaj që kanë vjedhur, hipokritët, militantët, servilët, të paaftët, mediokrët. Kështu ndodh këtu, nuk fiton më merita, por politika. Nejse këto ja them vetes.
Shumë herë del në televizion Kryeministri, ministrat, të cilët thonë kemi punësuar kaq dhe aq, kemi shpërndarë kaq e aq dhurata, kemi ndihmuar kaq dhe aq fëmijë, të pastrehë, invalidë, pensionistë. Ti i shikon lumturohesh, sepse kurrë nuk mendon që këta lloj monstrash të veshur shik dhe që flasin bukur të gënjejnë. Çfarë drame po ta them bija ime, ja këta bukuria e rreme më lanë sot të papunë dhe ty pa dhuratë për festë. Në bllokun tim të vogël, s’ka më shifra, plane pune, udhëtimesh, projekte, edhe ai është lodhur, sepse këto tre muaj ka qenë çdo ditë i strukur në xhepin e brendshëm, i harruar. Nuk po të shfajësohem, sepse e kam fajin vet, në atë ditë të keqe kaq shumë u gënjyem, besuam, ëndërruam dhe ngritëm padashje dhe veshëm me moral të keqen, ku ditë pas dite i doli boja, duke na u shfaqur ashtu siç ishte, e hidhur, pa ndjenja, e dhunshme.
Do të mungojnë dhuratat këtë fund viti. Sepse kështu urdhëruan, sepse kështu vendosën, për mua për ty dhe për mijëra të tjerë. Të më falësh bija ime, nëqoftëse sheh se nesër do të mungojë kalendari, ta dish, unë do ta kem hequr, ka ndalur koha, ndali atë ditë, kur u adhurua djalli, ai që si do fëmijët, nënën, babanë, gruan, atdheun, Zotin. Ai që kurrë s’mendon, ai që na vret çdo ditë dhe nuk ndjen kurrë pendim. Do të mungojnë dhuratat këtë vit me kupto, por të paktën do të kemi shpresën!!!!
Teuta kamberi Llalla nje heroine e gjalle e UCK_se.
FAMILJE DHE FEMIJE NE MES TE RRUGES.
Aksioni i bandes së INUK….Pluhur, hi e shkaterrim ngado.
O Zot na mbro:
Nje thirrje e dhimeshme e femijeve ne acarin dhe akullin buze liqenit.
Fëmije te tmerruar me sy te përlotur qe nuk shkojne me ne shkolle, femije qe kane frike te dalin nga shtepite sepse e dine se nuk do te rikethehen me, femije qe me syte e tyre po perjetojne tmerrin dhe dhunen shteterore.
Prindër dhe familjare te braktisur dhe dhunuar nga shteti, qytetare te mbetur pa mbrojtje me syte dhe duart nga qielli, a thua vetem zoti mund ti shikoje dhe degjoje hallet e tyre.
Dikur Bregu i bukur liqenor nga Pogradeci, Prroi i Caprazit, Memelisht, Udenisht, Pojske, Piskupat, Lin deri ne Qafe Thane, me plazhet,vend pushimet dhe pastertine e tij, sot eshte i mbuluar me Pluhur, hi, shkaterrime dhe dhimbje njerezore.
Bukurine e pak muajve me pare keto dite e kane zene dhuna dhe shkaterrimet e bandes qeveritare me emrin INUK.
Shkaterrime te prones se ligjeshme private, shkaterrim te mundit djerses dhe gjakut te ketyre familjeve qe mezi kane arritur te ngrene ne pronat e tyre te ligjeshme, shtepite dhe nje biznes te vogel per te mbijetuar po shkaterrohen pa meshire nga Barbaret e veshur me pushtet.
Dy dite më pare Policia e Shtetit, e cila shoqeron aksionin kunder prones private te INUK, ka perdorur dhune barbare ndaj pjesetareve të nje familjeje të moshave te ndryshme, të cilet ishin ngujuar në ndertese duke mos lejuar shembjen e prones se tyre. Rezistenca e tyre ndeshi në një dhune brutale të Policise së Shtetit, e cila nuk kurseu shkelma, grushta, shkopinj gome e tërheqje zvarre.
Veprimet e Inspektoratit Ndërtimor ndaj pronarëve të objekteve janë në kundërshtim me të drejtën e pronës private, pasi disponojnë dokumentacion pronësie, si dhe disa janë në proces legalizimi. INUK është në kundërshtim me ligjin pikë së pari sepse bazuar në nenin 14, të Ligjit nr. 9780, datë 16.07.2007.
Apel i Avokatit te Popullit.
Avokati i Popullit, Igli Totozani. Ai ka kërkuar nga Inspektorati Ndërtimor ndërprerjen e aksionit në Hudënisht të Pogradecit, pasi po veprohet në kundërshtim me ligjin dhe po cenohet prona private. Avokati i Popullit është vënë në dijeni të ngjarjes jo vetëm nga media, por edhe nga vetë ankesat e paraqitura nga banorët që preken nga projekti i rehabilitimit të segmentit rrugor Lin-Pogradec. Nga shqyrtimi i ankesave dhe dokumentacionit përkatës na rezulton se këto banorë janë të pajisur me dokumentacione të rregulta pronësie ose kanë filluar procesin e legalizimit dhe janë në faza të ndryshme të zhvillimit të tij.
Apel i Avokatit te Popullit.
Igli Totozani kërkon nga INUK të respektojë procedurat për vënien në dispozicion të akteve apo vendimeve për prishje të objekteve, të prekura nga rehabilitimi i segmentit rrugor Lin-Pogradec dhe që do t’i nënshtrohen prishjes, në zbatim të projektit publik. Siç ka rezultuar nga ankesat dhe shqetësimet e banorëve të Hudënishtit, ndërhyrjet ndaj objekteve të tyre do të ndërmerren vetëm mbi bazën e njoftimeve verbale të kryera nga inspektorët e degës së INUK Korçë.
Apel i Avokatit te Popullit.
Sipas Totozanit situata paraqitet edhe më e rëndë dhe me pasoja të pariparueshme për ato familje, të cilave u cenohet banesa e tyre gjatë zbatimit të projekte të tilla madhore, por që nuk kanë asnjë dijeni për ecurinë e procedurave administrative brenda një afati të arsyeshëm.
· Myfit Nexhipi u torturua nga sigurimi i shtetit për 12 orë me radhë në zyrat e policisë së Vorës derisa vdiq.
· Tirrja në polici me pretekstin e “sqarimeve” rezultoi fatale për 48 vjeçarin, babain e katër fëmijëve.
· Vëllai i tij, Neziri, kujton pas vitesh se si autoritetet nuk guxonin të jepnin trupin, duke u justifikuar me bërjen e autopsisë në spital.
Myfit Nexhipi ishte pjesë e një familje çame, që pas ikjes nga Vlora, u vendos në Fermë Sukth, në Durrës. Duke njohur situatën dhe ndryshimin e madh që kishte jeta në Shqipëri me atë jashtë, Myfiti ishte një eksponent që nuk e duronte sistemin komunist, i cili në fillimin e vitit 1990 po jepte shenjat se nuk do ta kishte të gjatë. Thirrja e tij për “sqarime” në policinë e Vorës rezultoi fatale për të, pasi xhelatët e sigurimit të shtetit e torturuan për 12 orë derisa ai vdiq. Si u shndërrua funerali për varrimin e tij katër ditë pas vdekjes, në atë që njihet si revolta e Sukthit në maj të vitit 1990.
Familja
Një nga 5 fëmijët e familjes së Beqir Nexhipit, Neziri tregon pas shumë vitesh se familja e tij nga Çamëria ishte vendosur fillimisht në qytetin e Vlorës, në lagjen Karabash. Babai i tij, Beqiri u vendos në këtë qytet fill pas shpërnguljes nga vendi ku kishin lindur, në Çamëri. Ai kishte kryer shkollën e mesme që në Greqi dhe për këtë arsye si nënpunës i mesëm caktohet nëndrejtor i ullishtës së Vlorës. Në vitin 1953 shteti i asaj kohe urdhëroi ndryshimin e shtetësisë për të gjithë shqiptarët e Çamërisë që ata ta linin nënshtetësinë greke dhe të merrnin atë shqiptare. Kjo gjë u kundërshtua nga Beqir Nexhipi, i cili kundërshtimin e tij e argumentoi me fjalët: “me këtë gjë ne do humbasim gjithçka në trojet tona”. Kjo gjë sigurisht që nuk u pëlqye nga autoritetet e shtetit komunist dhe kështu nisën reprezaljet. Më pas Beqiri shkarkohet nga detyra në Vlorë dhe mbetet pa punë, derisa me pak shoqëri e njohje ai detyrohet të lërë Vlorën për t’u vendosur në Fermë Sukth të Durrësit, bashkë me gruan e tij dhe pesë fëmijët.
Ardhja në Durrës
Në Fermë Sukth Beqir Nexhipi punoi për afro 30 vjet si magazinier perimesh. Dy djemtë, Neziri dhe Myfiti, vazhduan shkollën mekanike dhe pas mbarimit të saj, Myfiti fillon punë në parkun e eksportit. Njohja me shoferët që dilnin jashtë dhe informacioni për jetën që bëhej në këto vende ngjallën një urrejtje tek ai për sistemin komunist, i cili kishte shkelur dhe ndrydhur çdo liri të individit. Duke qenë se në fund të viteve ’80 dhe fillimin e viteve ’90 ai nisi të fliste hapur kundër regjimit, sigurimi i shtetit e vuri në shënjestër. Neziri kujton se: “nuk pati ndonjë veprim konkret nga vëllai që të justifikohej ajo që ndodhi, por u gjet si sebep që ai të merrej në pyetje nga policia”. Kështu, në 17 maj, Myfit Nexhipi thirret në postën e policisë së Vorës dhe aty torturohet 12 orë pa ndërprerje, derisa vdiq. Vdekja sigurisht që hapi telashe për autoritetet, të cilat e dërguan kufomën në Tiranë duke e mbajtur në morg. Neziri kujton se “një ditë më pas kanë ardhur nga policia e Durrësit dhe na kanë thënë se vëllai juaj vdiq nga infarkti, por më vonë dy banorë të Vorës na thanë se vëllai ynë ishte torturuar pa ndërprerje derisa nuk kishte duruar më dhe kishte vdekur”. Megjithatë të nesërmen të afërmit e Myfitit shkojnë në Tiranë për të tërhequr trupin, por ai u mbajt katër ditë me radhë në morg, me justifikimin se po bëhej autopsia. Duke qenë se mjaft studentë ishin në Tiranë të familjes Nexhipi, pati tentativa nga studentët që ta merrnin trupin dhe ta shëtisnin në shenjë proteste kundër regjimit rrugëve të kryeqytetit.
Shpërthimi i revoltës
Sigurimi i shtetit po merrte masa që ceremonia e varrimit të mos dilte jashtë kontrollit dhe për këtë arsye agjentë të ndryshëm kishin takuar gjatë këtyre ditëve disa herë me radhë Nezirin, vëllain e Myfitit, për të mos ndodhur ndonjë gjë e papëlqyeshme. Trupi i vëllait të vdekur u soll befas në mesnatë, pas katër ditësh në shtëpinë e tyre në Sukth. Neziri kujton edhe fjalët e nënës së tij, natën që policia solli trupin e Myfitit në shtëpi, e cila iu tha policëve: Djali im e di që vdiq si trim, por do të varroset si hero! Megjithëse agjentët e sigurimit silleshin vërdallë duke mbajtur në mbikëqyrje të gjithë të afërmit e viktimës, familjarët vendosën që të nesërmen në varrim të hidheshin parulla kundër regjimit. Kur erdhi koha për kryerjen e ceremonisë mortore, arkivoli me trupin e Myfit Nexhipit u mor në majë të gishtave nga shumë shokë e miq të tij dhe nga vendi ku gjendej pallati i kulturës turma e njerëzve të pranishëm në kortezh po thërriste: “Poshtë komunizmi”, “Poshtë kriminelët” etj. Neziri kujton se gjatë këtyre momenteve kisha dy agjentë të sigurimit që më rrinin anash. Në varrim pati shumë njerëz, shumica kishin ardhur nga Tirana, Durrësi, Lushnja etj, si shokë dhe të njohur të Myfitti, por shumë të tjerë kishin ardhur thjesht për të shfryrë dufin ndaj regjimit. Ishte data 21 maj 1990 dhe në atë kohë në Shqipëri kishin ndodhur protestat e Shkodrës dhe Kavajës, kjo e Sukthit ishte e treta në shkallë vendi. Ndonëse thirrjet kundër regjimit ishin të qarta dhe sigurimi vazhdonte të ishte i fortë, policia nuk bëri ndalime, pasi situata mund të keqësohej më shumë. Në varrim ka folur një nga shokët e Myfitit, Xhevit Goshnishti, i cili ka akuzuar në mënyrë të qartë pushtetin e kohës se ata ishin shkaktarë të vdekjes së Myfitit duke e vrarë atë me dashje nga torturat e panumërta.
Ndërrimi i sistemit
Duke qenë një familje e goditur nga diktatura, Neziri që në fillimet e proceseve demokratike angazhohet me Partinë Demokratike duke qenë pjesë e forumeve drejtuese të saj në Sukth dhe më pas degën e Durrësit kur ata vendosën të shpërngulen nga Sukthi për të jetuar në këtë qytet. Në vitin 1995, dega e PD në Durrës dhe shoqata “Çamëria” propozuan që Myfit Nexhipi të marrë titullin “Martir i Demokracisë”, pas vdekjes, me dekret të Presidentit të Republikës, z. Sali Berisha, datë 30.05.1995. Dekorata për merita në rrëzimin e komunizmit dhe idealet demokratike është dorëzuar në këtë kohë nga ish deputeti Uran Butka, i cili ka qenë edhe kryetar i komisionit për rehabilitimin e figurave antikomuniste. Martiri i Demokracisë, Myfit Nexhipi, vdiq nga torturat e sistemit komunist duke lënë jetimë katër fëmijë, më i madhi në atë kohë ishte 12 vjeç, ndërsa i vogli 4 vjeç. Fëmijët e tij tashmë janë rritur nën kujdesin e xhaxhait të tyre Nezirit, por pa pasur babain e tyre në vitet më të vështira.
/A. l “Dyrrah”
Masakrat dhe genocidi i egër që bandat militare greke të gjeneralit famëkeq Napolon Zerva ndërmorën mbi popullsinë myslimane shqiptare të Çamërisë, që jetonte prej shekujsh në trojet etnike të saj, të cilat shënuan edhe kulmin në vitin 1944-1945 me vrasje, plaçkitje, çnderime, përdhunime, djegie fshatrash dhe dëbime masive, nuk janë të vetmet që kanë ndodhur mbi kurrizin e shqiptarëve nga fqinjët e tyre gjatë rrjedhave të historisë.
Përveç popullsisë myslimane shqiptare çame të Greqisë, e cila, sic dihet tashmë nga historia, që prej tre-katër shekujsh i është nënshtruar rregullisht një kalvari të gjatë vuajtjesh prej masakrave të grekëve, fqinjët tanë të jugut jo pak herë i kanë kapërcyer kufijtë e tyre duke i shtrirë ato masakra edhe në thellësi të territorit të Shqipërisë së Jugut, siç bënë në vitin 1914. Lidhur me ato masakra të papara dhe të padëgjuara deri në atë kohë, të cilat tronditën jo vetëm shqiptarët kudo ku ata ishin, por edhe mbarë opinionin botëror, pati reagime dhe protesta të shumta. Por reagime më të mëdha erdhën nga kolonitë shqiptare të disa vendeve të ndryshme të botës si: SHBA, Egjipt, Rumani, Bullgari etj., të cilat ndërmorën një fushatë sensibilizuese në shtypin e kohës, me qëllim që ta detyronin qeverinë greke të parandalonte atë valë masive terrori ndaj popullsisë shqiptare në jugun e vendit.
Një nga ato koloni shqiptarësh që u dalluan në këtë drejtim ishte dhe ajo e Sofjes në Bullgari, e cila nëpërmjet gazetës së saj, “Liri e Shqipnis”, hapi një rubrikë të veçantë, duke botuar herë pas here shkrime të ndryshme ku pasqyroheshin krimet cnjerëzore të grekëve ndaj shqiptarëve. Nga ajo gazetë e vitit 1914, ne kemi përzgjedhur për botim dy shkrime, të cilat po i publikojmë më poshtë, duke mos iu bërë asnjë ndryshim nga origjinali i tyre. “Liri e Shqipnis”: Do vijë dita që t‘i nxjerrim në shesh këto ngjarje Për barbarizmat greke, për ato sjelljet e tyre çnjerëzore dhe të egra, të turpshme e të pandershme, mund të mbushet një libër i madh, në njëqind gazeta sa kjo e jona. Edhe padyshim do të vijë dita që të nxjerrim në dritë të gjitha ngjarjet që të mbesin si kujtim i paharruar në zemrat e djemve dhe të nipërve t‘anë. Na këtu po japim ca shemblla, përmi sa kanë punuar grekërit dhe sa kemi vuajtur prej tyre. Në këtë numër po shtypim dy letra që muarëm nga dy qytete (nuk i themi dot qytetet se kemi frikë nga barbarët e Athinës) dhe po nxjerrim këto rradhë më poshtë, duke i lënë ashtu si ishin, pa i ndryshuar asnjë fjalë: Letër për gazetën “Liri e Shqipnis” në Sofje Kur ishin andartët në Kolonjë, ç‘bënë nëpër fshatra nuk rrëfehet: Në maj 1914, Borovën, si e plaçkitën tërë fshatin, vanë cnderuan me të pahir 13 gra. Një nga ato kur shkonte për te Mesi i Urave, plasi mbi udhë nga turpi dhe nuk ngriti fare kryet për të shikuar shoqet e saja. Rrahën pa mëshirë pothuaj më të shumtit fshatarë, veçanërisht, Josif Maxirë, të cilit i vranë dhe të birë.
Në Gostivisht turpëruan më tepër se 18 gra, një prej syresh kishte dhe të shoqnë që priste shpëtimin e tij duke ju çnderuar e shoqja. Kapedan Stratin nga Kalavrija, pleqt e Gostivishtit, e adhuronin si shpëtimtar, se ai i rrihte ata pa mëshirë. Në Rehovë, andartët pasi plackitën tërë fshatnë, rrahën pa mëshirë shumë njerëz, në mes të të cilëve dhe grekomanin Qirijako Stefan Qirjaqis, të cilit ia bënë kurrizin më të butë se barkun, se nuk deshte të vinte bashkë me andartët. Ky tradhëtor i Kombit, kur vate Komisjoni i Fuqive të Mëdha për të ndarë kufirin e Jugës së Shqipërisë në Ersekë deriste si ay në maj: “Kato i Alvania, zito i mitri mas Ellas”. Ky i ndyrë i gjeti drutë që kërkoj, ja bënë mirë. Po nuk arrinë nderimet nëpër gratë që punuan andartët e Moresë, zunë dhe një djalë 19 vjec dhe e çnderuan me të përdhunë, pastaj donin ta vrisnin, sepse mos kallëzonte cnderimin. Në Blush çnderuan 5 gra dhe rrahën pa mshirë dhe plakat e pleqtë e fshatit. Në Luaras, therrnë 20 fëmijë myslymanë, 4 i pagëzuan: këta paskëshin mbetur kur shkuan të tjerët në ullishtet e Vlorës. Në këtë fshat muarë grekërit 209 mushka të zgjedhura, 6 kuaj, 39 pendë qe, dhe 20 krerë lopë.
Shtëpitë e myslymanëve i dogjnë dhe i bënë hi që nga Cqeria, Dangëllia, Kolonja, e gjer në fushë të Korcës, si i plackitën më parë. Në Panarit therrnë si berrat 300 shpirt, të cilët i gënjyen duke thënë: “Kthehuni në shtëpitë tuaja se nuk iu ngasim”, po kur u kthyen, i vranë më të shumtit me sëpata për tmerr. (A…3 janar 1915). Letra e dytë për gazetën “Liri e Shqipnis” Më 20 Prill 1914 vanë në Luaras andartët e Grekut natën, dhe në mëngjes thirrnë tërë pleqësinë e fshatit duke u thënë sa më parë “djemtë”, ose u vumë zjarr. Pastaj zgjodhën 20 djem të moshës së tyre, jo më shumë se 30 vjet e poshtë, të cilët edhe sot gjenden në këtë shërbim, ku jeta e tyre është në dyshim. Që nga ky fshat u drejtuan në Vakëfet: Katundt, Panarit, ku më 22 të Prillit kishin dërguar Leko Mihalë në Vodicë për të shikuar a ka shqiptarë apo jo, dhe ky vajti afër Vodicës, u kthye, erdh në katund pa lajme. Aherë e vranë andartët para kishës së katundit që u tmerruan tërë njerëzia e fshatit, pas varrimit të tij na mblodhnë të gjithë sa ishim me ta përpara kafenesë së bamit Prift Eimes e na thanë: “Kush nuk do të vijë me ne, le të ngrerë dorën përpjetë, d.m.th. ta bëjmë si atë tjatrin, ta vrasim, as një nuk tha se jo, se shpirti është i dhembur. Në mes të natës duke gdhirë Cen Gerg u nisëm për në Panarit, ku arritmë me të zbardhëllyer; atje thirrnë pleqt e fshatit dhe na bënë konak; në drekë herët na vjen një lajm se në Katund, sipër na e ka zënë xhandarmëria shqiptare dhe shokët e tyre, vetëdashësit ikin me rrëmbim, e lëmë prapa Panaritin se është vënd i lik, dhe strategjik për shqiptarët, vemi në Katund ditën e Shën Gjergjit: mbi Katund na e japin (na qëlluan) shqiptarët me pushkë dhe kështu u ndez lufta midis nesh, të cilët kishim zënë vent mbi Stratoberdhë në mal të Selenicës së Pishës; këtë vent e ruante Makerza; lufta mbajti katër orë, po ku i mbaheshim dot ne Shqiptarëve, na i hidhnin plumbat si breshër mbi krye e lëndinave që kishim zënë, panë c‘panë kapedanët e Kritit e pushun 40 minuta më parë luftën; ne na lanë në viset e rrezikshme dhe kryehajdutët vanë në fshat.
Në mes të natës na vjen lajm që të mblidhemi të gjithë se do të ikim, e ku të vemi? Kur lebetitej fëmija të këputej shpirti, se Grekërit i kishin frikësuar fshatarët, duke thënë: “Po të rrini këtu, u kanë për t‘u vrarë Shqipëtarët”. Këta si mua që s‘e nxë dera me një kungull pas, më një anë ne nuk mund të shpëtonim, më anën tjatër ata ngritnë dhe fshatin, erdhë të gjithaq gjer te Ura e Laskës, pastaj ca pleq shpirt mirë bënë si bënë dhe u kthyen si u larguan pak nga andartët. Ne po shkonim nga udha e Kaltanjit, zbritmë te Ura e Orgockës, kur arritmë afër këtij fshati shohim qetë e lopët e Luarasit, të cilat i morrëm atij pylli të dendur; mezi i shpumë gjer te Vidi i Gostivishtit Poshtëm; aty bashkuam bariun e fshatit me berrat dhe ja dorzuam, po ky kish dhe fëmijën pas. Një nga shokët e mi i lutet kapedanit duke i thënë se: “Kam time shoqe me barrë dhe kam frikë se mos i ka mbetur gjekunt, e cila është në të nëntin muaj”. Pa se ke ti gomaricën me barrë më prishet puna mua”, ju përgjegj kapedani. Pastaj pas një shiu të madh arritmë në fshatin Peshtan; këtu gjetëm disa pleq nga fshati të cilët ishin me kafshët që i muarrnë andartët dhe mbanin drithin e tyre fshatrave që shkelnin. Këta posa mësuan për fëmijën dhe për mallë që ishte udhës nuk vonuan, vanë dhe i gjetën loptë e qetë, dhe te po i sillnin si për sigurim aty në Peshtan, ku kishin mbetur ca andartë, u duallnë dhe ua muarrnë. Ne si ndejtëm një gjysëm ore aty, u ngritmë për të shkuar në mes të urave dhe megjithë fëmijën e Peshtanit, në këtë cast mësuam se Shqiptarët po na arrijnë, i lamë dhe fëmijën dhe me nxitim shkuam natën, megjithë gunat mbi supe, ndonëse kishim përpara më tepër se tetë kafshë; nuk di si ta shkruaj këtë mundim që dremitnim udhës, por kur mbetmë mbi një vënt, harruam dhe udhën që do të vinin në Lashovë, ku pas dy ore mundëm dhe gjetëm shokët dhe në mëngjez arritmë në Lashovë, që aty në drekë herët në mes të Urave u gjendëm, me të arrirë aty prapë na gatitnë për në kufit ku qemë, pas mesditës u nisëm për në Leskovik, udhës shihnim njerzinë që shkonin ngarkur me fëmjët e gjorë, mos më keq u ndamë: “Pse ikni? Se u prishnë (u plagosën, u qëlluan, shënimi ynë),
Po kush u prishim, Shqiptarët? Jo mor vela, Shqiptarët nuk erdh fare në fshat tënë.-Po kush? Ja këtra që kini shokë ju, an…andartët, e mor vela se s‘e them dot, se kam frikë”. Kur shohim që nga Konica vinë shumë kafshë të ngarkuara me municione, kanona mali e mitrolozë, ushtarë të rregullt nga rrobat, po kësulën të ndryshme, me shkabë dy krenore dhe me oficera pas, reshter, kapterr tizgat, mengore Greke dhe po drejtohen për në Leskovik. Leskoviku i djegur nga andartët grekë Dy orë këtij qyteti i mban era shkrumb. Arrimë në qytet, ku na drejtuan në një bregore, që kishte mbetur një shtëpi e kishës pa djegur, përvec kishës dhe asaj shtëpie. C‘të shohë i ziu njeri? Një qytet aq i mirë i djegur i tëri, të ngjethen mishrat për këtë dëm të madh, po c‘bëhet? Ndenjëm një natë dhe në mëngjes na dhanë nga 250 fishekë dhe nga tri peksimadhe, pastaj vuri një fjalë ish-trumeri në Korcë, Cipuros, i cila na tha: “Trimërija juaj e pakët, e nguti qeverinë Shqiptare ta bëjë anakohi se venomet (tokat, territoret), i fituam, jemi afër një marrëveshje. Tani duhet të vini një orë e më parë në kufit Epiriote Shqiptare”.Shkuam nga Leskoviku i zhuritur rrëzë Melesinit dhe në Lashovë, atje kapedanët thoshin midias tyre:
“Kush është nga këta “allvanisits”, t‘ja bëjmë gropën.
Kjo na helmoj tepër por prapë i jepnim kurajë vetes duke thënë: “Ata na vrasin, po ne pse jo, dhe nuk i largoheshim njeri tjatrit as fare. Arritmë në Peshtan këty kanë mbetur dy pleq, i tërë fshati është i ikur që dy ditë afër nesh, ndejtëm atë mbrëma aty, bëmë bukë vetë dhe të nesërmen nga Radimishti e në Selenicë të Radomit për të marrë frymë, ndenjëm katër orë se kishim 5 ditë e 5 netë që iknim. Që andej në Kuries, kur hynë brenda në fshat, shohim që del tym nga një kasolle evgjiti, me vrap pyesim dhe gjejmë dy palë fëmijë evgjitrish, ditën më të parë kish vdekur njëri syresh urije. Këtu i dhamë pak buka dhe me një shokun tonë nga Treska, i dërguam në Ersekë, për bukë dhe për dije ndenjëm një natë në Kurtes. Të nesërmen na thanë: “Kush nga ju do të vejë në Orgockë për t‘u dhënë evgjitëve ca misër, vete unë them. Ahere 4 gra dhe evgjiti 5 u nisëm për në Orgockë, ku unë dinjë se cila shtëpi nuk kish drithë, kur hynë gjetëm 10 kile misër, 2 kile grurë, 1 kile fasule, muarë të gjorët 100 okë misër dhe pakë fasule. Duke më uruar mua dita një mijë, që do të shpëtonim fëmijën nga urija, që aty shoh se andartët u hodhnë në mal të Orgockës në shtypit e bejlerëve, ndenjëm athje një natë, kur unë kisha vëndin të ruaj te ura se mos vinë Shqiptarët, kur i afrohemi urës, na e jep një që nga Leuska me pushkët, atë cast zumë lëndinat. Po jemi në paqe të zbrazim pushkët në atë kohë, na zë një shi i rreptë sa u gdhimë në këmbë tërë natën, në mëngjez vemi në qëndër ku u lejmë një prej nesh, të cilit u muarrë një orë të mirë me kushtim (kushtonte), 4 lira Engleze, pasdreke e dërguam në Kurtes dhe muarrmë evgjitkat dhe i cnderuan. Pastaj u hodhmë për në Kolonjë, shkuam, nga Meshicka, c‘të shoh njeriu i mjerë! Zjarre vënë tërë këtyre fshatrave, misrin udhëve të derdhur. Që këtej në Kaginasm në mes të natës, tërë ky fshat iu bukur i djegur dhe rrobat e enët përjashta dhe përndarë njerëzia kur ikën me panik. Që nga Kaginasi në Berovë dhe me të arrirë aty, na ndanë në ca lëndina dhe na thanë: kur t‘u themi tani “zjarr”, ju duhet të ini gati, pastaj na ngjitnë nëpër hendekët që kish bërë Xavidi, e na thanë po të jetë për të zbrazur, t‘u hedhim ca pushkë dhe pastaj të kapërcejmë “pros ta Elinika sinora”. Të nesërmen na vjen Kozo Bima nga Gostivishti, të cilit ia kishin bërë benë për ta hedhur më ndonjë lëndinë, dhe e ngjitnë sipër në mal të Borovës, bashkë me të birë e Josif Maxirit nga Borova, të cilin më pas e vranë, si mësova për Kozon, nuk më rrihej. I lutem kapedanit që ta bashkonj, mezi ma dha lejen, vajta e bashkova dhe e pyeta për prindërit e mij, ishin në fshat apo jo, po ai ish shumë i trembur, atëhere një oficer që ish atje më tha: c‘e ke ti këtë? I thashë: ungj. Si është sjellë me grekët, shumë mirë. Pas shum lutjeve t‘miat e lejoi të nesërmen bashkë me Kozon, ikëm për në Luaras. Prindërit kishin shkuar dy ditë më parë, ndenja një javë në fshat, dhe pastaj pata fatin të vinë disa ushtarë nga Korca dhe u hodha në Korcë, ku ndeja dy muaj, prisnim dita ditës t‘i lëshonte vendet greku, po ahere filloi pushka në Nikolicë, ku ushtria Shqipëtare i dërmoj armiqtë mirë. (S…15 Cen 1914). L.O. Barbarizmat greke në Shqipëri Për barbarizmat greke, për ato sjelljet e tyre Çnjerëzore dhe të egra, të turpshme, të pandershme, mund të mbushet një libër i madh, njëqind gazeta sa kjo jona. Dhe padyshim do të vijë dita që ta nxjerrim në dritë këtë ngjarje, që të mbesë si kujtim i paharruar në zemrat e djemve dhe nipërve tanë.
Nga një letër që na shkruan një mik prej Shqipërisë (Nuk e themi dot qytetin se është frikë nga barbarët e Athinës), nxjerrim këto radhë si më poshtë, duke i lënë ashtu si ishin, pa iu ndërruar asnjë fjalë. Letra nga fshatrat e Shqipërisë së Jugut Këtu erdh një djalë nga Gostivishti, Petro V. Kita, të cilit i vranë grekërit t‘ëmën dhe gjyshen me shumë barbarizma që nuk ta rrëfenj dot, sepse ishte me Shqiptarët që luftonte, aq i mundun sa s‘bënet më. Si i mbajtën katër ditë pa bukë mbyllur në qilar, pastaj u thanë që të vini të dërgoni njeri të vij i biri juaj këtu, ata u përgjigjën që neve nuk e sjellim dot djalin, zireni dhe bëni c‘të doni me të. Pastaj u kërkuan 10 lira, edhe para s‘kemi u thanë, bëni si të donim, atëhere bëni male përsipër mbi Shën Thanas u thanë, si nënshkruan të shkruarën i muarrnë zvarrë dhe i kunguan në kishë dhe pastaj i therrën me thikë, sido që iu lut plaku dermani, mua më parë, pastaj cupën time, ata therrën cupën para syve të plakut dhe pastaj i lanë katër ditë pa mbuluar gjer sa vanë ca nga fshati i tyre fshehurazi dhe i mbuluan. Këto barbarizma i bëri njëri i quajtur Strati nga Kalavrija. Ky njeri kish marrë dy cupka myslymanka pas edhe i përdorte si deshte për turpe në Gostivisht. Nga fshati Luaras ende s‘dimë gjësendi, përvecse Myslym Sejatnë që s‘iku dot, plak i verbër që ishte, van e vranë tek rrinte pas zjarrit në shtëpi, dhe nja dhjetë mushka nga Luarasi i murënë grekërit dhe më s‘jua suallë prapë. Në Kodras vranë katër shpirt se nuk ikni dot po ngroheshin në diell, këto janë trimëritë e grekërvet të pashpirtshëm. Kur u bë lufta në Berat (në Gusht 1914), mblodhë të krishterë nga katundet që 18 vjec e lart më tepër se 500 shpirt dhe i vunë përpara, të cilët s‘u kthyen as gjysmat, se më të shumtit s‘dinin as nga zirej pushka. Lufta në Qesarakë Më 15 të Janarit 1914 kur Shqiptarët qenë në Panarit, qeveria shqiptare dha urdhër z. Themistokli Gërmenjit, i cili qe kajmekam (nënprefekt), në Skrapar të vejë në Kolonjë ta marrë, se grekërit do të hiqen, ahere Themistokli Gërmenji qe në Panarit në shtëpi të Dajlanit bashkë me Sali Butkën e me të tjerë trima. Në atë kohë ngrihen fshehurazi Tike Prifti Spirua dhe Xeka i vëllaj i Nucit nga Trebicka dhe venë e piqen me shqiptarët në Panarit, u rrëfejnë fuqinë e grekërvet, atëhere shqiptarët përmbledhin fuqinë e tyre dhe filloj lufta e madhe në Qesarakë dhe në Selenicë të Pishës, ku vriten 30 grekër, 4 plagosen dhe 2 grekë bien rob në duart e shqiptarëve. Grekërit u thyen dhe u hoqën nga vakëfet. Grekërit u zëmëruan tepër, dërgonjë ushtri të fortë me mitraloza dhe me topa dhe hyjnë prapë në vakëfet ahere venë në Trebickë, gjejnë një coban të cilit i zunë një letër të Kozmait të cilën ia dërgonte Sali Butkës, cobani thotë se letrën ma dha Tike Prift Spirua, të cilin e zënë grekërit dhe e mundojnë (torturojnë), Tika u dha 20 lira që të mos e prishin (mos e masakrojnë), po disa nga grekomanët e tradhëtojnë se i vëllaj i tij kur erdhi këtu shkeli flamurin e Greqisë dhe nfriti të Shqipërisë, ky vate në Panarit dhe u bashkua me shqiptarët, etj. Më së fundi kapedani grek e merr me vehte bashkë me Peci Harrin nga Treska, i cili edhe ay u tradhtua se është shqiptar i flaktë, i shpe në Selenicë të Pishës, dhe i mbyll në një shtëpi së cilës i vuri zjarrin. Tika la gruan, dy djem dhe tre cupa jetime. Përse e vranë Nucin e Kol Trebickës? Nuci qe një shqiptar i shquar, kur vajti Sali Butka me shqiptarët në Trebickë, Nuci u doli përpara, rrëmben flamurin e Shqipërisë, qëndroi përpara kishës mbi varret e katundit, afër varrit të t‘ et, dhe mbajti një fjalë të flaktë duke thënë: “Merrni dhe ju o të vdekur pal nga ky gëzim që ndjejmë ne të gjallët, gëzohi o shpirtra që vajtët zhur, Sot mi rast tuaja kanë ardhur luanët e Shqipërisë, edhe po valon flamuri i Skënderbeut që qe varruar me vdekjen e tij”. Të gjithë sa u ndodhnë atje qanë me lotë të mallëngjyer. Po mjerisht për pakë ditë u kthyen prapë barbarët grekër dhe Nuci u tradhtua prej Papa Gerogit dhe prek Goni Petos, ahere grekërit e kapin Nucin bashkë me Tolin e Vaskë Treskës, i shpien në Vilë të Panaritit. Atje kryeja e ushtrisë greke i pyet edhe njëhera Nucin: “A do ta mbash atë fjalë edhe njëherë”?Sa të jem gjallë do të flas dhe do të predikonj për gjuhën t‘ime edhe për të drejtën, u përgjigj Nuci. Ahere grekët barbarë e futin në një shtëpi Nucin, Toli Treskën dhe një myslyman dhe i djegin. Nuci qe afro 40 vjec, kish qenë dhe mësonjës disa vjet, ka dy vëllezër, Xeke dhe Harri, të cilët kanë qenë dhe janë patriotë të vërtetë. Nuci la gruan me foshnjë të vogël jetime. Grekërit edhe kur vanë herën e tretë në këto katunde, dogjën gjithë shtëpitë e atyre që vranë dhe të atyre që s‘e fshinin se c‘ishin, munduar dhe fëmijët e tyre. Shqiptarët e mjerë, sido që hoqën të zit‘ e ullirit nga grekët dhe nga grekomanët (shqiptarë pro-grekë), kur muarrë frenat e sundimit, u suallën tolerantë dhe s‘deshmë të marrin cpagim (hakmarrje) duke thënë; aq ua pret, po grekomanët që kanë marrë zakonet e barbarëvet grekër, kurdoherë që u binte në dorë, s‘linin të liga pa bërë e pa cpifur, se shqiptarët vrasin, u presin grave sisët, etj të paqena. Papa Georgi i Trebickës me Vimën e Papa Lambro Stratoberdhës, kur shqiptarët në vakëfet venë në Korcë fshehurazi dhe u cpifin grekëvet gjith ato që thamë më sipër. Kur hynë grekërit për herën e tretë në vakëfet nga myslymanët s‘lanë shtëpi pa shkretuar. Ca njerëz që erdhnë tani shpejt nga ata katunde, na kallëzuan gjëra që s‘kanë ngjarë gjer më sot: Muar me pahir djem të krishterë nga 20 vjec, u dhanë sëpata dhe i vunë me pahur të verasin vëllezërit e tyre myslymanë në Panarit, pleq, plaka, gra e foshnja, kur dëgjuam një tragjedi të tillë, u copëtua shpirti; një djalë i preu kokën me sëpatë një gruaje që mbane në gjinjët e saj një foshnje, trupi pa kokë po kërkonte foshnjen sa qe ende i ngrohtë. U lutemi shqipatërve kudo që janë, të mbledhin të tilla barbarizma dhe të na i dërgojnë se në cdo numër duam të lëmë nga dy shtylla. Të tilla duhen mbledhur dhe sa dëme që është bërë gjith-kujt, se do të vinjë dita që mbahet konferencë n‘Evropë, si të mbarohet lufta e përgjakëshme, dhe atje të paraqiten të gjitha, ahere jemi sigur që Grekërit do t‘i cpërblejnë shumë shtrenjt, bashkë me ata që i shtynë barbarizmat e tyre përdore kundra të paarmëve dhe të pafajmëve. Përkrahja Komisioni i ndihmave përbëhej nga V. Ikonomi, K. Luarasi dhe J. Stefani Shqiptarët e Sofjes, ndihma për muhaxhirët e mbërritur në Bullgari Në vitin 1914, pas masakrave çnjerëzore të andartëve grekë në krahinat e Shqipërisë jugore, popullsia e atyre zonave u detyrua të shpërngulej që andej, duke ardhur në krahina të tjera më në thellësi të vendit. Përvec atyre që shkuan dhe u strehuan në qytetin e Vlorës dhe rrethinat e saj, pati edhe shumë syresh që morën rrugën e gjatë, duke shkuar deri në Bullgari. Por edhe pse në një vend të largët, ata gjetën ndihmën dhe përkrahjen e bashkatdhetarëve të tyre që kishin emigruar atje prej kohësh. Kjo gjë bëhet e ditur edhe nga gazeta “Liri e Shqipërisë”, ku midis të tjerash thuhet: “Nga shkaku i Grekërve që hynë në Korcë dhe në tërë Toskërinë, ashtu dhe prej frytit të rebelëve që shkelën pothuaj tërë Shqipërinë e Mesme, si plasi dhe lufta evropiane, shkloj dhe Mbreti ynë bashkë me ministrat dhe Shqipëria ra me një anarki, mëmdhetarët e vërtetë u përndanë kudo. Shumë syresh erdhnë këtu në Bullgari. Ahere Shqipëtarët e Sofjes, zgjodhnë një komision prej tre vetash që të mbledhë ndihma. Në komision qenë këta: Z.z. V.I. Ikonomi, Kr, Luarasi dhe J. Stefan. Komisjoni bëri një rradhë dhe i ndau gjithkujt sa duhej të ndihmonte. Me këtë mënyrë munden të mblidhen afro 900 fr. Disa shqiptarë nuk deshën të ndihmojnë, po do të vijë dita t‘u mirren. Këto të holla u shpërndanë sipas nevojës. U dhanë dhe ca bullgarëve që qenë me kapedan Gilardin, kur shpëtuan topat nga Korca, edhe me të shumat u dhanë ndër shokët e Themistokli Gërmenjit që rëfeu trimëri të madhe në kryengritjen që deshnë të bënin grekërit dhe grekomanët më 20 Mars në Korcë. Shokët e z. Themistokli para dy muajsh qenë në Bukuresht, janë 10-12 shpirt. Për motin e ri u mblodhë një ndihë fare e vogël, duhet të mblidhen më tepër. Për shpejti shqiptarët e Sofjes do japin dhe një darkë-dëfrimi (si teatro) për fitim të këtyre muhaxhirëve të cilët duhen ndihmuar gjer të marrin punët një ndryshim në Shqipëri. Kemi shpresë të madhe që të ndihmojmë edhe shqiptarët jashtë Sofjes e jashtë Bukureshtit, të cilët mund të dërgojnë ndihmat e tyre në zyrë të gazetës s‘onë, ku do të botohen dhe emrat e tyre bashkë me ndihmën”.
Nga Dashnor Kaloci
Me rastin e 70-vjetorit të lindjes (1943-2013) të Neim Rustemit, djali i Qazim Rustemit, i cili është nipi i heroit Avni Rustemi, studiuesi Osman Buzo bashkëbisedoi me të dhe në shkrimin e mëposhtëm na tregon kalvarin e vuajtjeve që përjetoi dhe vazhdon ende të përjetojë familja e heroit të popullit, Avni Rustemi.
Nga Osman Buzo
Halimi, vëllai i Avni Rustemit të famshëm, kishte djalë Qazim Rustemin i cili ishte martuar me Refie Lekon. Qazimi kishte mbaruar Zosimenë e Janinës dhe Normalen e Elbasanit. Punonte në administratën e Nën Prefekturës së Qytetit Libohovë dhe me që ishte në konflikt me mbretin Ahmet Zogu, si nip i Avni Rustemit, që mos e largonin nga puna, ndërroi dhe mbiemrin në Ristani. Qazimi pas pushtimit te vendit nga Italia Fashiste u zgjodh Kryetar i Ballit Kombëtar për Libohovën. Ai përveç urtësisë, ishte moderator i ekuilibruar, figurë intelektuale, pa asnjë njollë krimi. Ai kërkonte bashkëpunim me partizanët dhe u mundua të evitonte vëllavrasjen.
Por kjo nuk e frenoi aspak komandën partizane me orientim sllavo -grek, drejtuar nga Bedri Spahiu, për ta pushkatuar atë, pa gjyq, para portës së tij, më 30 Gusht 1943 bashkë me Kaso Rustemin, Nexhmije Rustemin e të birin Pullumb Rustemi. Nusja e Qazimit, Refua atë natë lindi fëmijën e tretë Qerimenë . Shtëpia e lyer me të zezë, nga nëna e Avni Rustemit në 1924 , në shënjë zije për vdekjen e tij, tani ishte shtrirë përdhe. Motra e Refies, Rakibeja, nuse në bejlerë, arriti në Gjirokastër me makinë ndërsa vazhdonte lufta kundër okupatorëve Italo -Gjermanë . Makina u nisë për Durrës nga bregdeti i Himarës dhe kur arritën në Qytetin e Vlorës në një postbllok të Ballit Kombëtar, u del përpara Hysni Lepenica kreu ballit. Hysniu ishte informuar për atë ngjarje, që kishin kurdisur partizanët në Libohovë, bisedon me të “venë”, u dha dy rrota me djathë kaçkavall e i përcolli.
Arritën në Tiranë në një shtëpi afër kinemasë 17 nëntori. Pas ca kohësh, u çuan tek shtëpia e Refik Resmes, ku u pritën njerëzisht. Jetuan edhe të rruga e Kavajës te parku i xha Tomës në katin e dytë. Në 1946 Refua, u martua sërish, me Medi Bilushin nga Filati .Tre të vegjlit e saj iu ngjitën nënës Safo, martuar me Halimin, vëllanë e Avni Rustemit. Neimi (djali i Qazimit, nip i Avni Rustemit), sot pensionist 73-vjeçar tregon, se kur u bë 12 vjeç hyri në një punë në “Shnum”, si korrier, që shpërndante postën por e larguan nga puna se ishte djali i Qazim Rustemit. Në atë familje patriotësh, Avni Rustemi, por edhe vëllai Fejzo Rustemi, ishin antarë të çetës së Çerçiz Topullit, luftëtarë që ndihmuan në pavarësinë Shqipërisë. Neimi mbaroi gjimnazin herë ditën e herë natën dhe gjeti punë si axhustator e llamarinist në 1958.
Ai kishte talent si valltar, prandaj e emëruan në teatrin e Operas dhe të Baletit deri në vitin 1960. Por nuk kaloi as një vit dhe i kërkuan përsëri biografinë. Partnerët si Zoica Haxho Artiste e Popullit, Veronika Mano, Eli Lefteri, Ëngjëll Tërshana, Enver Birko, pësuan zhgënjim. Dy vjet ushtar në repartin e Xhenjos e përsëri në uzinën Partizani, llamarinist, deri në daljen në pension. U martua me Shadijen dhe lindën Safon, Fatjonin, Vilmën dhe Vetjolën. Laleja , motra e madhe, punoi në Kombinbatin e tekstileve. Qerimeja, me shkollë pedagogjike të Tiranës punoi arsimtare në rrethinat e kryeqytetit. Pas vitit 1992 emigroi në Itali , u martua me një Italian, por s’ka fëmijë. Naimi, i biri i Qazimit, është sot, me një jetë, që ja imponoi, sistemi totalitar. Ata jetuan në një kasolle këtu në tiranë dhe tashmë pronarët e truallit, po i nxjerin në rugë mbasi nuk marrin dot as kredinë me interes 0, për të patur një shtëpi si gjithë të tjerët, se janë pensionistë dhe u larguan në Itali.
Nga Kujtim Cekani.
Kohët e fundit më ra në dorë libri “Odiseja e një detektivi” i shkrimtarit Agim Hamiti. Si nëntitull ai shënon “ngjarje të jetuara”.
Libri fillon me kapitullin e parë që titullohet : Spaçi. Është një përshkrim i bukur i mjedisit natyror e njerëzor të një kampi pune të detyruar në Mirditën e gjysmës së dytë të viteve 70. Është kampi ku më 1973 u zhvillua e para kryengritje në një burg komunist shqiptar, edhe se në formën e saj parake. Emri Spaç është binjakëzuar me kryengritjen e majit 1973 dhe me ekzekutimin barbar të tre të dënuarve (Xhelal Koprencka, Fadil Kokomani e Vangjel Lezho) “Për dy letra adresuar pushtetit qëndror në Tiranë, ku denoncohej veprimtaria antikombëtare e diktatorit Hoxha”. Për revoltën, siç e quan autori, “Çmimi me të cilin u pagua ajo qe tepër i shtrenjtë. Katër të pushkatuar dhe 86 të ridënuar me një shumë të përgjithshme prej 1400 vjet burg (14 shekuj jetë njeriu!)”. E gjithë kjo mynxyrë për tri ditë mosbindje policëve e ngritjen e një flamuri pa yll nga disa pjesëtarë të një bashkësie njerëzish të dënuar në kundërshtim me të gjitha normat juridike të një ligjshmërie normale. Madje këtyre u duhet shtuar, për detyrë kronike edhe varja e një qeni, besoj një dukuri e panjohur në gjithë historinë botërore të shtypjes së kryengritjeve….
Në këtë kamp famëkeq dërgohet për të kryer dënimin prej dhjetë vjetësh për “agjitacion e propagandë” një djalë 31 vjeçar nga Dukati i Vlorës, Sazan Diksi. Jeta e tij, e përshkruar shkurt, na paraqet një stereotip, atë të shumicës dërmuese të bijve të familjeve “të prekura”, të ashtuquajturit armiq të klasës. Ata ishin gjithmonë nën vërejtjen e pandërprerë të “engjëjve mbrojtës”, “heronjve të heshtur”, kriminelëve të Sigurimit të shtetit, pjesa më parazite e një shoqërie që kishte në themel të saj dhunën dhe varfërinë. Strategjia e tyre e zakonshme synonte një trysni të pashembullt, të gërshetuar me premtime joshëse, për t’u vënë në shërbim të tyre. Kur kjo nuk funksiononte “pinjojtë e klasave të përmbysura” viheshin në listën e arrestimeve, për t’u dënuar e dërguar në kampet e punës së detyruar pa shpërblim, ku ridënoheshin, vriteshin, torturoheshin e, në rastin më të mirë, dilnin të gjymtuar e bëheshin klientë të përhershëm të spitaleve.
Kështu fillon edhe kalvari i Sazan Diksit. Mbas pesë vitesh qëndrimi në Spaç, ai shpërngulet në Qafë Bari, një tjetër emër kampi, i lidhur me një të ashtuquajtur kryengritje, shtypja e së cilës, për sa i përket mizorisë së dhunës, shënoi rekorde planetare. Këtu dukatasi fjalëpakët u njoh me një gjirokastrit, në frontin e punës së zbrazjes së vagonëve të mineralit. Kolegu i burgosur quhet Hamit Meli dhe vjen nga një përvojë krejt tjetër nga ajo e Sazan Diksit. Hamiti është bir i një ish partizani të brigadës së parë, një invalid lufte që mban ende në kokë ciflat e predhës, të cilat bëhen shkak i vdekjes së tij të parakohshme në operacionin për t’i nxjerrë. Sipas nënës së Hamitit i shoqi “më shumë duhet të ketë vdekur për shkak të brengave, se nga operacioni”. Ai porosiste djemtë që asnjë të mos frekuetonte shkolla ushtarake e shpesh u thoshte :”derdhëm gjak për t’i sjellë një mynxyrë këtij populli…”. Ishte njëri nga të shumtit e zhgënjyer nga socializmi i Enver Hoxhës e që dëshmonte jo vetëm objektivitet gjykimi, por edhe ndershmëri karakteri.
Këto dy veti të çmuara i trashëgonte dhe i biri, Hamiti, që e kishte filluar veprimtarinë në radhët e DSJ (drejtoria e sigurimit të jashtëm), organi më besnik e më i zgjedhur i diktaturës, që në moshën 19 – vjeçare, si student i vitit të tretë në shkollën e posaçme të kuadrove të saj. Ja si e përshkruan, me pak fjalë, autori i librit parabolën e rrufeshme të karrierës së personazhit të tij :
“ Kishin mjaftuar vetëm tre vjet veprimtarie në DSJ që Meli të shpallej unanimisht si detektivi më i mirë i shërbimit sekret shqiptar. Pas pesë vjetësh emri i tij do të regjistrohej në librin e artë të rekordeve botërore të detektivëve që e kalonin shifrën 100 të misioneve të realizuar me sukses….. . Barra e misioneve të kryer për interesat e diktaturës i rëndonte tashmë në ndërgjegje. Rekordet në shërbim të së keqes përbënin një famë lënduese për të….. Pa i plotësuar të 28 vjetët – moshë në të cilën shumica e detektivëve të botës fillojnë karrierën e tyre – Meli hoqi dorë përfundimisht nga veprimtaria e detektivit…… Gjithçka kishte qenë anormale në karrierën e Melit : fillimi i hershëm, ritmi i lartë i zhvillimit si detektiv cilësor, martesa e ndaluar nga ligji, përfituesit e fryteve të veprimtarisë së tij si detektiv [Inteligjencë Servisi britanik], pendesa e thellë e Melit, burgu dhe, sidomos, ofertat e refuzuara në kampin e Qafë-Barit për rifillimin e karrierës së ndërprerë befasisht….”
Do t’i mjaftonin këto pak fraza lexuesit për të hyrë në botën e brendshme të personazhit e për të kuptuar dramën e tij. Mes Hamitit dhe Sazanit lind një miqësi e fortë, që buron jo vetëm nga prania në të njëjtin ambient të vuajtjes, por edhe nga një këndvështrim i përbashkët i të vërejturit të botës, nga një perceptim pothuaj i njëjtë i problemeve të Vendit të tyre. Në bazën e lidhjes së tyre është respekti e besimi i ndërsjellët. Sazani befasohet nga rrëfimi i Melit. Natyrshëm në fillim shtanget, por shpejt kupton se tek tregimi i Melit nuk ka hije provokacioni apo prapamendimi të keq e i beson. Shoqëria e tyre forcohet çdo ditë e përballon prova skajore, paralel me ngjarjet e pazakonta në të cilat bëhet pjesëmarrës Meli. Këto ngjarje e futin lexuesin në botën e mistereve, të hafijeve, të të fshehtave, të prapaskenave të paimagjinueshme, që përbëjnë sekretet e pazbulueshme të një regjimi, të një shteti, të pushtetit të një kaste.
Jemi të pranishëm në një botë sureale ku në një kamp pune të detyruar, në një nga burgjet më mizore të diktaturës enden ndërmjet të burgosurve, të veshur me uniformën e tyre, kuadro të larta të DSJ që i njeh vetëm një oficer i komandës, kartelisti. Vijnë për të takuar ish detektivin Meli drejtori i DSJ, Dofeni, alias Ilir Enver Hoxha, në shoqëri të funksionarëve shumë të lartë të Sigurimit të KQ, të Inteligjencë Servisit britanik, të CIA-s amerikane. Galeria e personave të fuqishëm, që kërkojnë të bindin Melin për rifillimin e veprimtarisë së detektivit, secili në radhët e tij, është marramendëse, pothuaj e pabesueshme. Ato takime janë përshkruar me imtësi, me data e me orë.
Pa hyrë në përshkrimin e hollësishëm të tyre, edhe se zënë pjesën kryesore të lëndës së rrëfimit, ajo që del nga këta takime ka diçka sa të pabesueshme, aq edhe të frikshme. Fatet e njerëzve ndërthuren me fatet e popujve në një lojë të fshehtë, të shumëfishtë, që mbetet e panjohur për shumicën dërrmuese të njerëzimit, në rastin tonë për shqiptarët. Është loja e shërbimeve të fshehta që përcaktojnë dhe politikat e qeverive, ajo e interesave që shkelmojnë parimet e ideologjitë, ajo e aleancave të padukshme, të panjohura, të pabesueshme, që mbeten mundësi vendimmarrjeje e pak njerëzve “të zgjedhur”, shpesh herë e një njeriu të vetëm që i jep vetes atributet e një perëndie, që vendos gjithçka mbi vartësit e tij, mbi një popull të tërë. Në këtë xhungël të dëndur interesash, në të cilën papritur Hamit Meli zë një vend qendror, atij i zbulohen fakte që përmbysin krejtësisht botën e tij të deriatëhershme. Kështu ai merr vesh se në më shumë se njëqind misione vrastare në të cilat ka marrë pjesë, me përjashtim të dy të parave, gjithë të tjerët i kanë shërbyer Inteligjencë Servisit britanik, zyrtarisht armik i tij dhe i Vendit të tij, e në sajë të tyre sot ka një llogari rrjedhëse në një bankë angleze e rezulton i ngritur edhe në gradë.
“ Midis qeverisë sonë dhe partisë suaj ka ekzistuar gjithmonë një aleancë e fuqishme, e cila, për të qenë efikase, është lypsur të mbahej sekrete. Kjo aleancë ka lindur qysh në vitet e Luftës së Dytë Botërore, kur, si aleatë me njeri-tjetrin, ne luftonim nazi-fashizmin.”
Ky është pohimi i funksionarit të lartë të shërbimit sekret britanik. Zinxhiri i zbulimeve të të fshehtave që gëlonin në marrëdhëniet e Enver Hoxhës e të komunizmit shqiptar me anglezët dhe amerikanët është një varg i gjatë episodesh, ndodhish e pohimesh marramendëse që e futin lexuesin në një botë të cilën mund ta konsiderojë fantapolitike, pjellë e një fantazie të ndezur e të prirë për romanet policorë. Kështu lexuesi mëson për luftën mes CIA-s dhe Inteligjencë Servisit për të pasur në zotërim fatet e Shqipërisë, me miratimin e “udhëheqësit legjendar” të saj, për oficerët e DSJ të vrarë nga anglezët sepse donin të mbështeteshin tek CIA, për të ndryshuar jo vetëm vartësinë por edhe sistemin me dënimin e tradhtisë së Enver Hoxhës, për vizitën tepër sekrete të këtij të fundit në Londër në tetor 1983, në një nga misionet e fundit të veprimtarisë 40 – vjeçare në shërbim të zbulimit anglez.
Lexuesi njihet edhe me të tjera dukuri të mistershme, të pashpjegueshme, që zënë fill nga pas luftës dhe kanë të bëjnë me veprimtarinë antikomuniste të të mërguarve shqiptarë. Është fjala për dhjetëra misione desantësh që binin në dorën e Sigurimit, sapo zbrisnin në tokën shqiptare, e që janë motivuar me tradhtinë e Kim Filbit, për të cilin përgjegjësi i CIA-s për Evropën, në një pasazh të veprës shprehet kështu : “ Un jam gati të vë bast, se dekorata që i ka akorduar në heshtje Kim Filbit Inteligjencë Servisi me këtë rast, është dy herë më e madhe nga kjo që i ka dhënë KGB-ja. Në ambientet e CIA-s në Amerikë tashmë thuhet nën zë, se Kim Filbi është një nga agjentët e dyfishtë më të suksesshëm të historisë së shërbimeve sekrete.”
Në një tjetër fragment të veprës zbulohet një tjetër dukuri e pashpjeguar për shumë prej të mërguarve politikë shqiptarë. Bëhet fjalë për 100 vetë që punonin për CIA-n e që “kishin shprehur në formë të hapur protestën ndaj qeverisë amerikane, për qëndrimin dashamirës që mbahej ndaj regjimit komunist të Tiranës.” Të gjithë këta, në pak kohë, vdiqën në rrethana aksidentale e jo bindëse. Ndërmjet tyre ishte dhe i ati i Sazanit, për të cilin detektivi i kërkon shpjegime shefit të seksionit evropian të CIA-s, prej të cilit merr këtë përgjigje : “ Babai i shokut tuaj ka tradhtuar interesat e shtetit amerikan, të cilit i shërbente.” Një fund tragjik kanë edhe të gjithë ata të arratisur, të lidhur me operacionin e Maltës, për të cilët dëshmon edhe plaku kolonjar i mërguar që erdhi nga Nju Jorku në Athinë, për të tërhequr dy bijtë e tij që ishin arratisur nga Shqipëria. Ai ruante si një relike të shenjtë librin “ Të tradhtuarit” dhe fjalët që i kishte thënë një djalosh, më i riu i Operacionit të Maltës : “ Ruaje si kujtim të hidhur këtë libër vrastar, në emër të të cilit u zhdukën të gjithë ata që ëndërronin të luftonin e të vriteshin për çlirimin e Shqipërisë nga komunizmi.”
Rreshtova këtu disa prej fakteve dhe pohimeve të librit, të gjitha rrëfime të detektivit Meli autorit, që ka përmbushur amanetin e shokut të tij për t’i shkruar këto “ngjarje të jetuara”. Ai na ka dhënë një vepër në të cilën spikasin dy linja : burgjet e diktaturës komuniste, si shprehja më e përsosur e “luftës së klasave”, në tërë mizorinë e tyre, dhe prapaskenat e politikës së asaj diktature në marrëdhëniet me ‟armiqtë – miq” anglo-amerikanë në më shumë se një gjysmë shekulli.
Linja e parë është shtjelluar shkëlqyeshëm. Stili i të rrëfyerit është shumë tërheqës e i kursyer, autorit nuk i pëlqen uji i tepërt dhe ai e shmang atë. Personazhet portretizohen më së miri, përshkrimi i mjediseve dhe ngjarjeve është një riprodhim i saktë e cilësor i realitetit. Përsiatjet e autorit dëshmojnë thellësi mendimi e citatet në krye të kapitujve erudicionin e tij. Në këtë drejtim është një nga veprat më të realizuara në gjininë e saj, duke zënë një vend të nderuar në letërsinë e pas diktaturës. Linja e dytë rrok një problematikë tepër të ndërlikuar, pasqyron një botë të padukshme, që nuk sheh dritën e diellit, që ka për model urithin, që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzve. Por aq sa është larg përfytyrimit të përgjithshëm, po aq është pranë fateve të atyre që pësojnë historinë.
Në rastin tonë, ajo që del në dritë, sipas autorit, është një aleancë e fortë mes regjimit komunist shqiptar të Enver Hoxhës dhe demokracive të mëdha të Perëndimit, konkretisht të Anglisë dhe të SHBA, një dukuri që cek absurden, po të mbahet parasysh historia zyrtare e marrëdhënieve mes tyre, e shënuar nga një armiqësi proverbiale. Libri nuk paraqet dokumente edhe se pohon më shumë se një herë ekzistencën e tyre. Lexuesit ndahen në dy pjesë : disa, që u besojnë më shumë dogmave të antikomunizmit të sinqertë të Perëndimit, apo të tjerë besnikërisë ndaj komunizmit të Enver Hoxhës e idhtarëve të tij, më të paktë këta të fundit, e hedhin poshtë librin si një shpikje apo delir të autorit. Të tjerë, mendoj shumica, duan të gjejnë të vërtetën. Ajo mund të jetë shumë e hidhur, por duhet pranuar si e tillë, cilado qoftë pamja e saj.
Që këtu lind kërkesa, sa e drejtë aq edhe ligjshme, që ata që drejtojnë shtetin shqiptar të kenë kurajën e burrërinë të hapin arkivat e të nxjerrin prej tyre të vërtetën. Nuk është më e pranueshme që të gjitha sekretet e diktaturës të vazhdojnë të ruhen si të tilla, duke e mbajtur ende shoqërinë tonë skllave të së shkuarës, sepse pa u zbardhur mirë e shkuara nuk mund të hidhet shikimi tërësisht mbi të ardhmen. Në një demokraci të vërtetë, dyshime të tilla kaq të rënda nuk mund të mbahen pezull në ndërgjegjen e një kombi, apo të trajtohen me logjikën e diktaturës si “trillime” të një shkrimtari apo të mikut të tij detektiv. Nëse janë të tilla Agim Hamiti apo Hamit Meli duhet të japin llogari para opinionit publik apo ligjeve të shtetit, në të kundërt dikush duhet të japë shpjegime.
Mendoj se këto shpjegime i takojnë më shumë shtresës së luftuar egërsisht nga diktatura. Kemi jetuar gati gjysmë shekulli nëpër kampet e internimit e burgjet e komunizmit shqiptar të Enver Hoxhës, kriminelit më të madh të racës shqiptare. Kemi shpresuar tek “forcat e së mirës”, të personifikuara në përfytyrimin tonë nga “bota e lirë”, nga demokracitë e Perëndimit, e kryesisht nga SHBA. Kemi besuar në to, jemi përndjekur, jemi vrarë, jemi gjymtuar me ato bindje në mendje, në një Vend në të cilin Perëndimi dhe sistemi i tij i demokracisë ishin “të këqijat absolute”, “varrmihësit e lirisë së popujve”, “imperializmi agresiv”, “neofashizmi”, “xhandari ndërkombëtar” e sa e sa epitete të tjera, njëri më i keq se tjetri. Mbijetuam, kufoma të gjalla, në një botë që, lavdi Zotit, u ndryshua me shpejtësi, por që për ne solli pak ndryshime. Na hoqi telat me gjemba e na dha mundësi të marrim rrugët e globit në kërkim të një jete të re, duke filluar nga zeroja. Besuam se Perëndimi i “ëndërruar” do të kishte një qëndrim më dashamirës, humanizmi i shoqërive të tij do të ishte më bujar me plagët tona e më mikpritës ndaj shpresave tona. Qe një tjetër zhgënjim. Në pjesën më të madhe të tij, Perëndimi qe indiferent karshi nesh, i shurdhët ndaj dëshmive tona, madje shumë më mikpritës ndaj xhelatëve tanë.
Tani ky libër merr përsipër të zbulojë një realitet që, po të vërtetohet nga dokumentet, shpjegon domethënien e shumë dukurive të habitshme. Uroj me gjithë shpirt që dokumentet ta përgënjeshtrojnë, sepse nuk dua që ajo godinë, thellë në veten time, që ka strehuar një jetë të tërë ëndrrat, shpresat, iluzionet në të mirën njerëzore, në botën e lirë, të kthehet në një gërmadhë që do të zinte poshtë dhe vetë qenien time. Ka 11 vjet që është botuar ky libër, por asnjë nga pyetjet që shtron nuk ka gjetur përgjigje. A ka qenë Enver Hoxha spiun i Inteligjencë Servisit deri në fund të jetës së tij ? Nëse ka qenë, si është e mundur që Anglia, demokracia më e hershme e historisë njerëzore, s’ka bërë asgjë për të zbutur instiktet e tij kriminale e për të ndihmuar sadopak shqiptarët të ndërtonin një shtet të së drejtës, pa dhunën e terrorin karakteristik të tij? A ka përgjegjësi shteti amerikan, apo ndonjë segment i rëndësishëm i tij, për qindra antikomunistë shqiptarë të vrarë nga Sigurimi i shtetit shqiptar këtu, apo nga “rastësitë” në vende të ndryshme të botës? A ekziston një prirje e admininistratës amerikane për të favorizuar ish-komunistët gjatë këtyre viteve të tranzicionit e si motivohet ajo? Cili është fati i ish-oficerëve shqiptarë të DSJsë (protagonistë të ngjarjeve të librit) që punojnë në CIA dhe pse nuk kthehen në Shqipëri për ta vënë në shërbim të Vendit të tyre përvojën e vyer?
Këto janë disa nga pyetjet që dalin nga leximi i librit të Agim Hamitit. Nuk më duket me vend heshtja dhe bojkotimi që i bëhet këtij libri, nuk më duket një shenjë e mirë. Librat nuk bojkotohen, nuk digjen, nuk ndalohen, përvojat e tilla na kthejnë në faqet më të errëta të historisë së njerëzimit. Librat diskutohen, idetë e tyre rrihen në kuvende, në faqe gazetash, në libra të tjerë. Ato mund të miratohen ose të kundërshtohen, por nuk mund të vihen para plotoneve të ekzekutimit. Ky është mësimi i madh që na jep leksioni i demokracisë së mirëfilltë, së bashku me transparencën, thyerjen e tabuve, dënimin e së keqes, zbulimin e së vërtetës, asaj historike të së shkuarës, asaj të këtyre njëzet vjetëve të mjegullta të demokracisë. Është një mësim që duhet ta përvetësojmë, nëse duam të shkojmë përpara, duke pastruar rrugën tonë nga “shpendrat, hithrat, ferrat” e së shkuarës, siç thoshte më shumë se njëqind vjet të shkuara poeti ynë kombëtar Naim Frashëri.
Prokuroria rrëzon pretendimin e drejtores së QSUT: Videoskandali në Shtator 2014. Detajet e fundit
nga NOA Mobile
Përditësuar më: 4 Janar 2015 – 19:06
Ngjarja ndodhi më 26 shtator 2014, ja detajet ekskluzive
Ngjarja që ka përqendruar vëmendjen e mediave, ka ndodhur më 26 shtator 2014 në urgjencën e QSUT – Qendra Spitalore Universitare “Nënë Tereza” në Tiranë.
Lajmi konfirmohet për NOA.al nga grupi hetimor.
NOA ka zbardhur me detaje edhe se çfarë ndodhi atë natë.
Mbrëmjen e 26 shtatorit, një grup djem e vajza nga shkolla “Petro Nini Luarasi” në Tiranë, kanë shkuar në një pub në kryeqytet.
Mes tyre ishte dhe vajza rreth 17 vjeçare, nxënëse e kësaj shkolle (NOA.al posedon por nuk do të publikojë identitetin e saj).
Bashkë me adoleshenten gjendeshin edhe dy djem të cilët shfaqen në video.
Pasi kanë qëndruar deri dy orë pas mesnate, vajzat kanë dalë nga pub për t’u shpërndarë nëpër shtëpi. Shoqet ia lanë çunave që ta çojnë në shtëpi. 17-vjeçarja ka qëndruar me dy nga djemtë që ta dërgonin ato me makinë.
Në një moment, vajza ka pasur të vjella dhe gjendje të fikëti. Dy djemtë e kanë dërguar në spital, tek Urgjenca e QSUT.
Atje, personeli e ka futur në një nga dhomat e urgjencës dhe i ka dhënë serum për ta hidratuar pasi kishte konsumuar sasi të madhe pijesh alkoolike.
Dy djemtë që e shoqëruan, pasi vajza mori serum, qëndruan me të në dhomë.
Për disa minuta, në dhomë nuk kishte njerëz të tjerë veç vajzës, dy djemve dhe një personi agjencie funerale që në video shfaqej i veshur me xhup pasi punonte në turn nate.
Pikërisht në ato minuta, njëri prej dy djemve, ka nxjerrë celularin dhe bashkë me shokun e tij, kanë nisur lojën e tepruar. D.L., 18 vjeç, maturant në Tiranë, ka prekur vajzën në zonat intime, kurse shoku i tij e ka filmuar.
Burime nga shkolla “Petro Nini Luarasi”, i thanë agjencisë noa.al se në të vërtetë kjo video ka qarkulluar në YouTube dhe rrjete sociale që ditën pasi kishte ndodhur.
Kjo kishte shkaktuar situatë të sikletshme në shkollë, sidomos për vajzën e përfshirë.
Vajza merret në pyetje
Ndërkohë vetë vajza është marrë në pyetje nga policia e Tiranës. Ajo ka thënë se të arrestuarin Evarist Pasha nuk e njihte.
Kurse ka pohuar se ka qenë në një pub me djem e vajza dhe më tej kur ka dalë nga pub-i, plani ishte që dy djemtë ta çonin në shtëpi me makinën e tyre.
Por për shkak se kishte konsumuar shumë alkool, vajza ende nën moshën 18 vjeç, kur edhe lokalet lejohen të servirin alkool, është dehur dhe ka humbur vetëdijen duke përfunduar në spital.
Evarist Pasha: Nuk i njihja
I arrestuari Evarist Pasha, ka treguar për policinë se ishte pajtuar nga agjenci e shërbimeve funerale në Tiranë, që të qëndronte me turne pranë Urgjencës së QSUT për të siguruar njerëz që kishin nevojë për shërbime funerale.
“Vajza ishte pa ndjenja dhe mendova se mos vdiq dhe shkova të interesohem, për shkak të punës që bëj. Vajza nuk fliste dhe as reagonte”, – ka thënë i prangosuri.
Evaristi ka thënë se “dy çunat nuk i bënë asgjë tjetër pas filmimit”, duke siguruar policinë se ndaj të miturës nuk ishte kryer abuzim i mëtejshëm seksual.
Përditësuar më: 4 Janar 2015 – 16:36
Detaje të reja mbi videoskandalin
Burime nga grupi hetimor që është ngritur mbi skandalin e dyshuar në QSUT, i thanë agjencisë së lajmeve NOA se tre djemtë e përfshirë në filmim nuk kishin njohje të mëparshme me vajzën që paraqitet teksa ngacmohet seksualisht.
Hetimi ka nxjerrë se i arrestuari i ditës së sotme, është punonjës i pajtuar nga një agjenci funeralesh në Tiranë.
Nga hetimi ka dalë se këta punonjës, qëndrojnë vazhdimisht në mjediset e jashtme dhe të brendshme të spitaleve publike, në përpjekje për të kapur punë, duke u kërkuar familjarëve të të ndjerëve që t’u marrin përsipër përgatitjen e funeralit.
Lidhur me vajzën që paraqitet në video, mësohet se filmimi është bërë në muajin shkurt të vitit të kaluar.
Burime nga grupi hetimor i thanë NOA-s se janë dy vajza në moshë të ngjashme dhe me karakteristika të ngjashme me atë që gjendet në video, të cilat figurojnë të regjistruara në orët e mbrëmjes për ndihmë mjekësore në urgjencën spitalore të QSUT.
Hetuesit thonë se vajza me të cilën dyshohet se është kryer ngacmim seksual, ka qenë në gjendje të pavetëdijshme ose gjumë të thellë, ardhur ndoshta nga gjendje e rënduar konsumi alkooli.
Nga hetimi del se kemi të bëjmë me një abuzim i kryer në kushtet kur pranë vajzës nuk kishte asnjë familjar, i afërm ose miq.
Po ashtu nuk ka pasur në ato momente asnjë pjesëtar të stafit spitalore të Urgjencës.
Ndërkohë që në dhomën e urgjencës shfaqet edhe roja që qëndron bashkë me punonjësit e funeralit.
Është e qartë, thonë nga grupi hetimor, se kemi të bëjmë me një shaka të tepruar që ka degraduar në ngacmim seksual dhe tallje me një paciente.
Një nga djemtë, në sekondat e para të videos që ishte i qartë se po filmohej, ka thënë se gjenden të QSUT dhe më tej ka kryer veprat e turpshme në bashkëpunim.
Ende nuk ka konfirmime nga grupi hetimor për personat e tjerë të përfshirë në ngjarje.
Nga ministria e Shëndetësisë nuk ka ende një deklarim mbi nxjerrje përgjegjësish. Edhe nga drejtoria e QSUT gjithashtu nuk ka deklarata të tilla.
Një ditë më parë, drejtorja e QSUT, pranoi se ngjarja kishte ndodhur te spitali që ajo drejton, por tha se ka ndodhur para se ajo të vinte në atë detyrë.
Drejtorja e QSUT erdhi në detyrë më 20 shtator 2013. Hetimi nxori se video është bërë në shtator 2014.
Përditësuar më: 4 Janar 2015 – 14:09
Rrëzohet drejtorja e QSUT, videoskandali i dyshuar seksual u bë në shkurt 2014
Prokuroria e Tiranës rrëzon pretendimin e mbrëmshëm të drejtores së QSUT, Ogerta Manastirliu, se video-skandali i dyshuar ishte realizuar para se të vinin drejtuesit e rinj të institucioneve shtetërore dhe tha se filmimi i përket muajit Shtator 2014. Policia e Tiranës ka ndaluar 24 vjeçarin Evarist Pasha, banues në kryeqytet, duke e akuzuar atë si të përfshirë në videoskandalin e dyshuar seksual në spitalin shtetëror.
Natën e mbrëmshme, drejtorja e QSUT deklaroi se video është filmuar shumë kohë më parë dhe tha se “është e qartë që pamjet nuk i përkasin periudhës sonë”, duke nënkuptuar se video ishte filmuar gjatë periudhës kur shteti ishte në dorën e opozitës aktuale. Tek prononcimi i saj dje, pranë ministrit Beqaj, që e gjeni duke klikuar këtu, drejtorja e QSUT pretendoi se ngjarja kishte ndodhur shumë kohë më herët, duke dashur të largojë përgjegjësinë e saj dhe të drejtuesve të tjerë të sistemit shëndetësor aktualë.
Policia e Tiranës bëri të ditur se Evarist Pasha u arrestua nën akuzën e ngacmimit seksual kryer në bashkëpunim me një paciente në spitalin publik, në muajin shtator 2014. Arrestimi i të riut erdhi me urdhër të Prokurorisë së Tiranës, pasi ai shfaqet tek videoskandali i dyshuar.
Policia nuk është shprehur ende mbi dy personat e tjerë që përfshiheshin në video.
Për të riun Evarist Pasha, nga gjykata e Lartë, në vitin 2011 ishte lënën në fuqi vendimi i gjykatës së Apelit për Krime të Rënda duke e dënuar në mungesë me gjashtë vjet e tetë muaj burgim, për trafik narkotikësh në tentativë e kryer në bashkëpunim dhe armëmbajtje pa leje.
Reagon opozita
Kreu i Departamentit të Shëndetësisë në PD, Tritan Shehu i quajti “të turpshme dhe të dënueshme” pamjet e videos. Z.Shehu, bëri thirrje për hetime të shpejta, që të nxirren përgjegjësit.
Transmetuar më: 3 Janar 2015 – 21:41
Një video ku tre djem abuzojnë me një paciente sugjeron skandal në QSUT
Një video e publikuar në rrjetet sociale orët e fundit, sugjeron skandal në Qendrën Spitalore Universitare “Nënë Tereza” në Tiranë.
Në video tregohen tre djem, të cilët gjenden në një dhomë spitalor ku në shtrat ndodhet si paciente një vajzë e re, e cila duket të jetë në gjendje të pavetëdijshme apo gjumi të thellë.
Gjatë minutave të filmimit rreth dy minutësh, këta djem abuzojnë me pacienten duke i zbuluar pjesët intime dhe duke ia prekur ato.
Në video dëgjohen tre djemtë teksa flasin mes tyre për këtë që e quajnë shaka të guximshme dhe herë pas here përpiqen që të ruhen mos i shohë kush. Gjatë minutazhit të videos vec djalit që duke qeshur me shakanë e tepruar, shfaqet edhe një tjetër mashkull, me uniformë, që mendohet të jetë roje spitali.
Në fund, ata i rregullojnë veshjen pacientes që të mos kuptohet se ishte ngacmuar. Në video dallohet sesi ata i rregullojnë sutjenat dhe fustanin vajzës e cila vazhdon të jetë e pavetëdijshme ose në gjumë të thellë.
Por këto pamje të regjistruara nga njëri prej tyre me celular, kanë përfunduar në YouTube dhe më tej janë publikuar në Facebook.
Postuesi ka shkruar se videoja është xhiruar në ambientet e Qendrës Spitalore Universitare “Nenë Tereza”, por kjo mbetet për t’u verifikuar nga autoritetet përkatëse.
Gjithashtu duhet të verifikohet edhe koha kur është bërë ky filmim i publikuar sot, pasi mendohet që të jetë bërë në periudhë moti të butë, ndoshta gjatë këtij viti apo vitet e kaluara.
Fillimisht video u publikua në Facebook. Ajo u hoq mbrëmjen e së shtunës 3 janar 2015 nga një kanal në YouTube.
Reagon zyrtarisht policia e Tiranës
Drejtoria rajonale e Policisë së Tiranës, reagoi sot në mbrëmje lidhur me pamjet filmike që noa.al publikoi më herët, të tre personave të cilët ngacmonin një vajzë në spital duke e prekur në pjesët intime dhe duke ia zbuluar ato.
“Në vijim të publikimeve në mediat sociale të një video e cila prezantonte se disa persona manifestojnë sjellje me natyrë seksuale, ndaj një shtetaseje të paidentifikuar, veprime aktive të cilat dyshohet se mund të kenë ndodhur në ambientet e Qendrës Spitalore “Nënë Tereza”, në Tiranë, Policia e Tiranës ka nisur hetimet për identifikimin e autorëve dhe të të dëmtuarës nga kjo vepër penale”, tha zyrtarisht policia.
Ajo konfirmoi se “hetimet kanë nisur për veprën penale “Ngacmim seksual i kryer në bashkëpunim”, parashikuar nga neni 108/a paragrafi II-te i Kodit Penal dhe shtoi se materialet do t`i referohen Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Tiranë.
Ministria e Shëndetësisë nis kontroll urgjent mbi videoskandalin
Ministria e Shëndetësisë ngre Grup të Posaçëm Pune për Verifikimin e Vërtetësisë së Videos së Publikuar në Rrjete Sociale, duke reaguar kështu ndaj videos së publikuar sot në rrjete sociale dhe media.
Në një komunikatë zyrtare sonte vonë në mbrëmje, Ministria e Shëndetësisë tha se “menjëherë pas njohjes me videon e publikuar sot pasdite ku aludohet për abuzim seksual nga disa të rinj me një paciente, – një akt i cili supozohet të ketë ndodhur në mjediset e Qendrës Spitalore Universitare “Nënë Tereza” në Tiranë, – me urdhër të Ministrit të Shëndetësisë, z. Ilir Beqaj, është ngritur një grup i posaçëm pune për verifikimin e vërtetësisë së kësaj videoje dhe marrjen e masave ndaj autorëve dhe përgjegjësve të kësaj ngjarje të dënueshme, nëse vërtetohet diçka e tillë”.
Ky grup pune kryesohet nga Zëvendësministrja znj. Milva Ekonomi, ndërkohë që Ministri Beqaj ka kërkuar menjëherë ekspertizën e Institucionit të Prokurorisë për zbardhjen e ngjarjes dhe kryerjen e ekspertizës së nevojshme hetimore.
Ministria e Shëndetësisë premton se do të informojë në vijimësi për ecurinë e punës për verifikimin e vërtetësisë së kësaj videoje dhe masat e mëtejshme në këtë drejtim.
nga NOA Mobile
– See more at: http://www.noa.al/mob/index.php?type=artikull&id=461429#sthash.fEAgYBtk.dpuf
Kryeministri aktual Edi Rama ka vuajtur nga sëmundje të rënda psiqike dhe është kuruar sistematikisht në pavionim e neurologjisë pranë spitalit pesë gjatë viteve 1991-1997. Më pas me rekomandim të komisionit mjekësor është dërguar në Paris për një trajtim më profesional dhe një terapie intensive.
Sipas mjekve të neurologjisë pacienti i tyre në atë periudhë i cili nuk kishte status politik por ishte mik i familjes së drejtorit të spitalit dhe shefit të pavionit të neurologjisë u trajtua me konsideratë dhe përkushtim edhe për shkak të ndërhyrjeve të së jëmës Aneta e cila vlersohej si zonjë dhe grua fisnike nga personeli mjeksor. Përdorimi i dhunues ndaj nënës së tij dhe dy ish grave të asaj periudhe kishin detyruar autoritetet për t’ia nënshtruar pacientin Edi Rama edhe një kurë të vecantë mjeksore e cila më pas u vazhdua në Paris. Diagnoza e egzaminuar edhe nga personeli mjeksor është konsideeruar sic shihet edhe nga kartela klinike e pacientit si “skizofreni e thellë” me simtoma përdorimi dhune të shfaqur tek familjarët dhe të afërmit e tij. Skizofrenia pat shkaktuar depresion agresiv dhe luhatje në kujtesë që shfaqeshin me pagjumësi nga ana e pacientit Edi Rama.
Edhe më parë nga shtypi i lirë dhe të përditshmet opozitare ka pasur copëza dhe botime të pjesëshme të këtij informacioni.
Të dy janë shumë popullor dhe u kan fituar zemrat mijra demokratëve. Shumë pak e dinë që ata janë binjak sepse nuk ngjajnë në fizionomi por as në sjellje. Pas një viti plot dhimbje dhe tragjedi gazetari i njohur Çim Peka i shkruan mesazh vëllait të tij binjak në natën e ndrimit të viteve: “Ave! Per pak ore po iken viti me i dhimbshem per familjen tone. Dhe me i tmerrshmi e i veshtiri per ty. Kur te gjithe ne vellezerit, kuptuam ne Shtator se babin e kishim vetem edhe per dy muaj, mami ne menyre te bute te “emeroi” kryefamiljarin e kater hiseve tona. Per cdo gje qe diskutonim, na thoshte a e pyetet Aven. Ti ne menyre te heshtur e pranove si sakrifice, edhe pse nuk ishe me i madhi vella. Por, zoti vendosi te te vere ne prove per kete “titull”. Ne proven me te veshtire qe mund te vihet nje pretendent per Kryefamiljar. Vetem nje muaj e pak dite pas vdekjes se babit, zoti te mori Rubin. Kjo eshte dita, me e veshtire, me e dhimbshme, me e tmerrshme, por dhe e proves me te madhe qe jeta te ka dhene deri ne kete moment. Eshte momenti yt. Dhe pse kur e pranove me heshtje “titullin” e kryefamiljarit, nuk e dije proven qe duhet te kaloje. Por, duke qene ne nje bark per nente muaj bashke, duke ndare te njejten tavoline, banke shkolle, te njejtat rroba bashke per gati dyzet vjet, une te njoh me mire se kushdo. Ave, edhe po ta dije proven qe duhet te kalonte njeri nga ne, per tu bere titullari i deres tone, ti prape do pranoje. Por, dhe zoti eshte treguar bujar me ty. Te ka dhene tre vellezer qe jane gati te bejne gjithcka per ty. Por, me kryesorja ta ruajti motivin per te vazhduar perpara. Te mori per vete Rubin, por te la Idin e Ledin. Nje djale qe dhe pse vetem 9 vjec, eshte me i forte e i pjekur se nje burre. Ledin, nje grua qe nuk eshte tipikja e grave shqiptare. Qe ne te tilla rrethana te tmerrshme dine vetem te vishen me te zeza, te vajtojne, mallkojne e te shuhen dita dites. Ledi qe njoh une e qe ti krijove familjen me te, nuk eshte ajo e mesipermja. Eshte shume me e forte e me fisnike. Shume me e gjalle. Ka shume me shume se ato. Jeni dhe te rinje. Jeni ne kohe per te vazhduar perseri. Dhe ti do ta besh. Zoti donte qe Rubi te ishte vetem nje femij model e i lumtur. E donte vetem femij. Dhe ti te tille e bere. Po vazhdove ti, nuk do fikemi as ne. Prandaj ti ke per te vazhduar, e ke per ta shijuar jeten si familjar, si prind, e si kryefamiljar. Zoti na ndihmofte ne proven me te veshtire qe na vuri.
Opozita.Com
Nje vajze e vdekur ne nje spital shteteror ne Tirane,gacmohet seksualisht nga kanibale me fytyre njeriu.
SKANDAL | Abuzim seksual me një paciente në Tiranë (Video +18).
Një video e paverifikuar, tregon rastin e një skandali në një spital në Shqipëri. Nga kjo video e regjistruar me telefon, shihen tre djem të cilët abuzojnë me një vajzë, e cila është e shtrirë pa ndjenja në krevat.
Dyshohet se videoja është xhiruar në ambientet e Qendrës Spitalore Universitare “Nenë Tereza”.
Videoja është publikuar në rrjetet sociale, ku në disa fragmente shfaqen fytyra e vajzës si dhe të dy nga tre djemve që abuzojnë me pacienten
Tmerr.
Ju lutem mbaheni kete faqe hapur 2 minuta sa te hapet video.
Ky është momenti kur një shofere e tërbuar ruse shtyp me makinën e saj një të moshuar, pasi i kishte gërvishtur pak makinën e re.
37- vjeçarja Marina Skhurina nuk ndalet në tërbimin e saj.
Shqiptari është europian: për më shumë se dy mijë vjet ka jetuar atje ku jeton tani – në fortesat e Epirit dhe Ilirisë, përtej Adriatikut paralel me thembrën e Italisë. Në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shqiptarët u përzienë me fqinjët e tyre jugorë, grekët dhe ishin shtylla kurrizore e luftës për pavarësinë e Greqisë. Bashkatdhetarët e Marko Boçarit emigruan të gjithë në Cefaloni, në brigjet e Greqisë, por afro 2 milionë shqiptarë më të pafatë jetojnë tashmë nën sundimin turk
Sot shqiptarët, arabët, armenët, bullgarët, grekët, serbët dhe vetë turqit po vuajnë, siç ka ndodhur prej dekadash, nga plaga e sundimit turk. Nga këta popuj të pafat, shqiptarët janë të parët që duhet të tërheqin vëmendjen e një bote joegoiste
As rrahjet me thupra, as arma, as topi, as mërgimi, as burgimi, as edhe vetë vdekja nuk i tund nga vendi”.
Folësi ishte një shqiptar i ri në moshë që një pjesë të shkollës e kishte bërë në SHBA. Ai është rikthyer tani në vendin e tij, ku po punon me zell të madh për popullin e tij. Eshtë një prej të paktëve njerëz të arsimuar në Shqipëri, por synon që brezi i ardhshëm të mos i numërojë me gishta burrat dhe gratë e arsimuara të Shqipërisë.
Fjalët e përmendura më sipër u paraprinë prej këtyre: “Për momentin, nga veriu në jug dhe nga lindja në perëndim të Shqipërisë, të gjithë klasat e njerëzve – muslimanë dhe të krishterë qofshin – kanë një dëshirë, pothuajse një pasion për arsimin kombëtar. Të gjithë ata e kuptojnë që, ashtu sikurse në të kaluarën shpata ishte simbol i fuqisë, sot arsimi është perëndesha e fuqisë, dhe ata do të arsimohen, pavarësisht persekutimit”.
Shqiptarët janë vetëdijësuar për nevojën që kanë për qytetërimin dhe progresin perëndimor. Por, që nga dita e parë e miratimit të Kushtetutës së re otomane, turqit e rinj ishin të vendosur që qytetërimi duhej të vinte tek shqiptarët, vetëm pasi të kishte kaluar në një sitë turke dhe mohamedane. Ky program nuk mund të pranohej nga shqiptarët, edhe sikur turqit e rinj të kishin qenë në gjendje ta vinin në zbatim.
Shqiptari është europian: për më shumë se dy mijë vjet ka jetuar atje ku jeton tani – në fortesat e Epirit dhe Ilirisë, përtej Adriatikut paralel me thembrën e Italisë. Në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shqiptarët u përzienë me fqinjët e tyre jugorë, grekët dhe ishin shtylla kurrizore e luftës për pavarësinë e Greqisë. Bashkatdhetarët e Marko Boçarit emigruan të gjithë në Cefaloni, në brigjet e Greqisë, por afro 2 milionë shqiptarë më të pafatë jetojnë tashmë nën sundimin turk.
Gjatë 125 viteve para zbulimit të Amerikës, republika krenare e Venecias kishte një supremaci dashamirëse mbi qytetet shqiptarë të bregdetit, dhe kështu që e vonoi me një shekull dominimin turk. Me rënien e Skutarit në Shqipëri dhe dëbimin e venecianëve nga turqit në vitin 1748, këta të fundit filluan sundimin e tyre – shekuj të tërë mashtrimi, bese të thyer dhe mizorie. Rezultati i sundimit turk mund të përmblidhet me zhytjen më thellë të shqiptarëve në varfëri, supersticion, dhe etje për gjak, për shkak të terrenit pjellor që garantonin historia malore dhe tiparet primitivë. Përgjatë dy mijëvjeçarëve, valët dhe impulset e progresit nuk e kanë arritur shqiptarin, ose e kanë anashkaluar, duke e lënë të paprekur.
Hakmarrja praktikohet ende
Sot, ashtu si në të kaluarën, është e vërtetë që një në pesë malësorë flijohen prej hakmarrjes së tmerrshme, që vetëm qytetërimi mund ta çrrënjosë nga jeta e shqiptarit. Të qëllosh një person, edhe tinëz, është çështje e marrjes së gjakut. Asgjë tjetër nuk mund ta kthejë nderin e plagosur. Nëse nuk vritet vetë vrasësi, atëherë një prej të afërmve duhet të jetë viktima, e kështu nis zinxhiri i pafund. Kur hakmarrja ka shkuar shumë larg, mund të blihet nëse ke para të mjaftueshme, ose mund të ndalet përmes disa prej kompleksiteteve të kodit të shqiptarit.
Askush nuk duhet të flasë për shqiptarin si njeri pa ligje. Ai zbaton në mënyrë skrupuloze atë që njeh dhe praalb 3non: por, këta janë ligjet që i kanë dhënë natyra dhe zakonet, si dhe natyra e paraardhësve të tij shekuj më parë, të “kodifikuar” disi në shekullin 15, ndonëse edhe sot e kësaj dite nuk janë hedhur asnjëherë në letër. Disa prej rregullave të çuditshëm që udhëheqin jetën e tij janë: Persona që e kanë prejardhjen nga një stërgjysh i përbashkët mashkull, përmes linjës mashkullore, e konsiderojnë njëri-tjetrin vëllezër, ose vëlla e motër, e si pasoja martesa brenda fisit përjashtohet. Të rinjtë mund të betohen për vëllazëri, dhe kjo krijon një marrëdhënie që i nënshtron të dy, bashkë me pasardhësit e tyre të disa brezave, para të njëjtëve ligjeve martesorë që rregullojnë edhe lidhjet e gjakut.
Personat që kanë të njëjtin kumbar nuk mund të martohen, dhe ka dy lloj kumbarësh: ai i pagëzimit dhe ai i flokut. Kur një fëmijë, vajzë apo djalë, mbush 2 vjeç, flokët e tij që deri atë çast nuk janë prekur prej gërshërëve, priten me ceremoni. Prerjen e kryen kumbari, që më pas, nëse fëmija është i krishterë lë nga një tufë flokësh për secilën majë të busullës duke krijuar një kryq. Nëse është mysliman, tri tufa për të formuar një trekëndësh. Në rastin e hakmarrjes, burri nuk duhet prekur nëse shoqërohet nga një fëmijë apo një grua.
Personalitet i pathyeshëm
Sot, shqiptari është personaliteti më piktoresk në Europë. Megjithatë, po aq interesante sa tiparet e tij, është edhe e ardhmja e tij politike. Kohët e fundit është shfaqur vetëdija kombëtare shqiptare që refuzon të shtypet. Nën qeverisjen jonormale të turqve, racat e ndryshme të krishtera të Perandorisë, si armenët otomanë, bullgarët otomanë dhe grekët otomanë, kanë secila ekzistencën e tyre kombëtare, një shtet brenda shtetit, ndonëse gjithmonë të nënshtruar vullnetit të turqve. Shqiptarët, ndonëse në përgjithësi kanë zhvilluar një lloj besnikërie myalb 2slimane që u jep një pothuajse solidaritet me turqit, janë të vendosur që të kenë edhe ata një entitet kombëtar.
Ndonëse janë të mallkuar me prapambetjen që ka shoqëruar pak a shumë kudo besimin mohamedian, liderët e tyre e kuptojnë se nuk janë një racë orientale, por perëndimore. Se tiparet e tyre turko-mohamedianë janë një lustër, dhe se do të mjaftojë një brez me arsimin e duhur për të bërë kërcimin e madh përpara dhe për të zënë vendin e tyre mes racave të qytetëruara të gadishullit të Ballkanit.
Jo i papajtueshëm me nacionalizmin e ri shqiptar – madje mund të jetë arsyeja e tij – është fakti që shqiptari është një prej anëtarëve më individualistë të racës njerëzore. Po të mos kish qenë i tillë, ai do e kishte humbur shumë kohë më parë identitetin e tij, duke u shkrirë me popujt e ndryshëm që përgjatë kohërave u kanë ardhur rrotull maleve shqiptare. Pavarësisht sulmeve të vazhdueshëm të romakëve, gotëve, serbëve dhe bullgarëve dhe 350 viteve dominim të Turqisë, shqiptari e ka ruajtur individualitetin e tij të pathyeshëm. Crispi, burri i shtetit italian ka qenë me prejardhje shqiptare. Ai ishte pjesëtar i kolonisë së madhe të shqiptarëve në Sicili dhe Italinë e jugut, paraardhësit e të cilit, afro njëqind mijë, emigruan kur Turqia pushtoi Shqipërinë. Edhe sot e kësaj dite, shqiptarët e Italisë e ruajnë prejardhjen e tyre. Mosgatishmëria ose paaftësia e shqiptarëve për të ndryshuar individualitetin e tyre reflektohet tragjikisht në ekzistencën e vazhdueshme të sistemit fisnor shqiptar dhe grindjet e përhershme mes fiseve. Si rezultat, Shqipëria nuk ka mundur të paraqesë një front të bashkuar kundër një armiku të përbashkët.
Vetëm një hero i madh bashkues kombëtar ka dalë për shqiptarët – Skënderbeu. Ai vdiq në vitin 1467, pasi fitoi 21 beteja kundër turqve. Vdekja e tij e la Shqipërinë pa udhëheqës, dhe shqiptarët trima që nuk njihnin besnikëri apo ligj tjetër përtej atij të familjes dhe klanit, ranë në sundimin e Mehmetit II, pushtues i Kostandinopojës. Mehmeti mundi t’i shtypte, por jo t’i nënshtronte shqiptarët. As edhe sulltanët e mëvonshëm nuk kanë arritur ta plotësojnë këtë dëshirë të madhe. Më e mira që mund të bënin ishte t’i bënin për vete, dhe deri në ditën e fundit të tiranisë së Abdyl Hamitit, shqiptarët trajtoheshin si popull i veçantë. Hamiti ua bleu besnikërinë duke mos u vënë taksa, duke frenuar rekrutimin ushtarak dhe duke përzgjedhur më të mirët e këtyre malësorëve të ashpër si truprojat e tij personale.
Turqit e rinj ishin të pamëshirshëm
Kur pas vitit 1908, turqit e rinj kishin miratuar Kushtetutën e tyre dhe po përpiqeshin me shumë mundime të vinin rregull në Perandorinë otomane, trajtimi i Shqipërisë ishte një prej problemeve më delikatë. Duhej të ishte bërë më me kujdes. Përmes një trajtimi delikat, përmbushjes së premtimeve dhe shfaqjes se një simpatie të drejtë për aspiratat e një race injorante por shumë të zotë, turqit e rinj do të kishin qenë në gjendje të ngrinin dhe forconin në provincën e Shqipërisë një barrierë të padepërtueshme ndaj agresionit europian. Në vend të kësaj, ata kanë ndjekur një rrugë që është përshkruar siç duhet nga korrespondenti në Kostandinopojë i “Times”-it të Londrës, si politika e rulit me avull. Duke injoruar këshillat e çdo politikani me përvojë, turqit e rinj nxituan t’i “trajtonin” shqiptarët njësoj si fshatarët injorantë turq në Azinë e Vogël. Asnjë strategji tjetër nuk do të kish qenë më e pavend dhe më e destinuar të dështonte.
Shenjat e para te nje kundershtimi u dhane që ne vjeshtën e vitit 1909, por duhej të vinte pranvera e vitit 1910 që një revoltë të merrte përmasa serioze. Në 5 prill të atij viti, shqiptarët myslimanë të skajit verilindor të Shqipërisë rrëmbyen armët kundër qeverisë. Për pak ditë rebelët mbajtën Kaçanikun, por 50 mijë trupa turke u dërguan menjëherë në rajon dhe lëvizja u shtyp. Ajo pati një karakter lokal dhe nuk kishte organizim. Shqipëria si e tërë nuk ishte qëllimi i saj.
Megjithatë, turqit e rinj menduan se kishte ardhur koha t’u jepnin një mësim shqiptarëve të pabindur. Trupat që ishin mbledhur për të shtypur kryengritjen marshuan nëpër Shqipëri. Një divizion shkoi në perëndim, në Shkodër. Ata përshkuan rrugë malore që për breza të tërë ishin mbyllur për këdo që udhëtonte i shoqëruar nga një ushtar turk, sepse shqiptarëve nuk u pëlqente uniforma e autoritetit turk. Por tani malësorët, të zënë në befasi, do të çarmatoseshin. Pas shtypjes që kishin pësuar sivëllezërit e tyre, më të paktë në numër dhe të gjendur përballë automatikëve – një tmerr i pazakontë për shqiptarët e thjeshtë – nuk kishte shpresë për rezistencë. Armët e tyre – krenaria dhe zotërimet – iu morën, dhe shqiptarëve iu “dha një mësim” mizor. Një tjetër divizion i forcave turke marshoi në jug dhe penetroi në luginat paqësore të Shqipërisë.
alb 1Në Elbasan, udhëheqësit intelektualë të Shqipërisë së Re kishin hapur një shkollë normale. Ata po përpiqeshin të përgatisnin shqiptarët që të bëheshin mësues të bashkatdhetarëve të tyre injorantë në të gjithë vendin. Përdornin gjuhën shqipe dhe, sipas votimit të një kongresi shqiptar të një viti më herët, e shkruanin këtë gjuhë – një gjuhë europiane – me shkronja latine. Nën Abdul Hamitin, çdo përpjekje për të shkruajtur apo dhënë mësim në gjuhën shqipe ishte shtypur. Vetëm në shkollat e misioneve austriakë dhe italianë në veri të Shqipërisë, ku ofrohej propaganda austriake dhe italiane, dhe jashtë survejimit të Sulltanit, kishte qenë e mundur që shqiptarët të studionin në gjuhën e tyre.
Sa për një alfabet, politikanët austriakë që mbështesin punën misionare të priftërinjve austriakë dhe nuk pushojnë asnjëherë së çuari përpara skemat austriake, shihnin me dyshim nga një e ardhme për Shqipërinë, liderët e të cilës të mësuar në Itali apo Austri do të bashkoheshin nga një gjuhë dhe alfabet i përbashkët. Kështu u krijua një alfabet i gjatë dhe iu ofrua fëmijëve në shkollat e misioneve austriakë. Kjo do të ndihmonte për të krijuar të çara për të ardhmen, kur Austria shpresonte që do të trashëgonte këtë tokë dhe do të kishte të nevojshme të përdorte tiraninë e saj dinake për të austrianizuar shqiptarin.
Shkolla normale e Elbasanit, me alfabetin e saj latin dhe e çliruar prej propagandës së huaj ishte një rreze drite në errësirën e Shqipërisë. Ajo nuk kishte ndarje fetare – myslimanët dhe të krishterët ishin vëllezër pa dallim. Themeluesit kishin vetëm një qëllim, lartësimin e racës shqiptare. Ata nuk ishin revolucionarë në kuptimin politik të fjalës. Ata donin të bashkëpunonin me qeverinë e turqve të rinj, dhe vetëm kërkonin që zbatimi i kushtetutës së re të kishte diçka të përbashkët me premtimet e saj themelorë.
Por kur ushtarët turq erdhën në Elbasan në verën e vitit 1910, u shpall gjendja e jashtëzakonshme. Të gjithë ata që shiheshin se kishin lidhje me shkollën normale apo simpatizonin përparimin e saj u ndoqën, u sollën para autoriteteve ushtarakë dhe u rrahën në një mënyrë shumë mizore për t’u rrëfyer. Rrahja me thupra dhe kamzhik u zbatuan për shumicën e njerëzve të iluminuar në Elbasan. Financieri i shkollës normale u fshikullua përtej çdo imagjinate. Drejtori dhe shumë prej mësuesve u arratisën. Autoritetet ushtarakë kërkuan dhe rrahën personat përgjegjës për një telegram që ishte dërguar në drejtim të Kostandinopojës, ku kërkohej që mësimi në shkollat shqiptare duhej bërë në gjuhën shqipe dhe me gërma latine. Më tej ushtarët marshuan për të bërë punë të tjera “pasi kishin mbyllur atë shkollë dhe u kishin dhënë shqiptarëve një mësim për t’u mbajtur mend”.
Kryengritjet e shqiptarëve
Me kalimin e 1910, telashet nisën të shtohen për turqit në kancelaritë e Europës, sidomos për skandalin e orgjive të ushtrisë në Shqipëri dhe mbylljen e shkollës normale, ashtu sikurse dhe për çarmatimin brutal të të krishterëve në Maqedoni. Në Europë ekzistojnë gjithmonë disa palë, interesat politikë të të cilave mund të çohen përpara duke përkrahur të shtypurit. Dhe ndonëse ishin motive hipokritë ata që vunë në lëvizje shumë burra shteti europianë që ndihmuan për shfaqjen hapur të këtyre ngjarjeve, e vërteta e bëmave të turqve të rinj në Shqipëri dhe Maqedoni gradualisht u bë e njohur për të gjithë.
Turku i ri ishte shfaqur tamam si biri i babait. Udhëheqësit panë që kishin bërë një gabim, por ata nuk do ta pranonin dhe ngjarjet e mëvonshme kanë treguar se nuk ndërruan mendje. Në prill 1911 ndodhi një kryengritje e malësorëve në provincën e Shkodrës, në veriperëndim të Shqipërisë përgjatë kufirit me Malin e Zi. Revolta ishte një prej përpjekjeve të parakohshme dhe të pafata të një populli të dëshpëruar dhe trim, por të përçarë, për t’u hedhur kundër zgjedhës së patolerueshme. Në vend të shndërrohej në një revoltë të përgjithshme, kryengritja mbeti e kufizuar në skajin më verior të Shqipërisë.
Patriotët e vërtetë të të gjithë Shqipërisë i hedhin tutje dallimet fetarë dhe fisnorë kur gjenden përballë fakteve të mëdhenj të një trashëgimie të përbashkët dhe kundër një zgjedhe të përbashkët. Ata, pjesëtarët e arsimuar të racës së tyre, po luftonin fort vitin që kaloi për një përpjekje të përbashkët në kërkim të drejtësisë për të gjithë Shqipërinë. Fatkeqësisht, këta udhëheqës ishin të keqorganizuar, pa financime dhe pa përvojë. Ata nuk morën mbështetje prej pjesës më të madhe të fiseve myslimanë, shumë prej të cilëve, megjithatë kishin qenë kaq të çarmatosur saqë nuk mund të mendonin të bashkoheshin në një rebelim. Mirditorët katolikë, një fis i fortë në jug të Shkodrës kishin pak pushkë, të gjitha të vjetra dhe hezituan të vijnë në ndihmë të revoltës së malësorëve, deri kur ishte shumë vonë.
Mali i Zi ishte shtylla mbështetëse e kryengritjes, përmes mbështetjes që ai dhe qytetarët e tij i dhanë refugjatëve shqiptarë të cilët dimrin e mëparshëm kishin kaluar kufirin dhe që në pranverë u rikthyen në Shqipëri, gati për luftë. Në këtë mënyrë u “gropos” thika që për breza të tërë ishte hequr nga këllëfi mes sllavëve të Malit të Zi dhe shqiptarëve autoktonë.
Por, Mali i Zi u gjend rrezikshëm i përfshirë në çështjet shqiptare, në mospërputhje me diplomacinë europiane dhe sidomos mikun e vet, Rusinë. Kështu që, në fund Mali i Zi e la Shqipërinë në baltë. Pavarësisht këtij fakti, turqit u detyruan të bënin paqe me malësorët rebelë, duke u bërë atyre kaq shumë lëshime, saqë nisën të shfaqen ankesa nga popullsia myslimane e Shkodrës, që nuk ishte rebeluar.
“Cfarë! Ju i ofroni favore rebelëve”, thanë ata. “Po kush ju ka qëndruar besnikë, pavarësisht plagëve të vjetra”. Ishte njësoj si ankesa e djalit joplangprishës. Fatkeqësisht, turku nuk mundej të zbuste fëmijët e tij besnikë, ashtu siç bëri dikur babai çifut. Sa për marrëveshjen me malësorët, nuk dihej se sa do të zgjaste.
Shkollat vetëm do i lehtësojnë
E ardhmja e Shqipërisë varet jo vetëm nga vullneti i Austrisë, Italisë, Malit të Zi që mbështetet nga Rusia, i Greqisë dhe i vetë Turqisë, ku secili prej këtyre është i vendosur që të ketë pjesën e vet shqiptare të tortës. E ardhmja e Shqipërisë varet shumë nga sasia e arsimit që mund të vihet në zbatim përpara se të përcaktohet përfundimisht fati i 2 milionë banorëve. Me përjashtim të Znj Edith Durham, gruaja angleze që i ka shkelur vetë zonat më të egra dhe të rrezikshme të Shqipërisë, askush nuk e njeh më mirë këtë vend se sa Z. James D. Bourchier, që për një brez të tërë ka qenë korrespondent special i “London Times” në Ballkan. Artikulli i tij i jashtëzakonshëm për Shqipërinë në edicionin e ri të Encyclopedia Britannica, pasi flet për betejat e grupeve të izoluar të shqiptarëve konkludon: “Rritja e një ndjenje më të fortë patriotike duhet të varet nga përhapja e arsimit në popull”.
Nëse arsimi përhapet pa pengesa në Shqipëri, edhe shqiptarët do të fillojnë të kujdesen për vetveten. Shumë prej shqiptarëve të krishterë në qytetin e Shkodër janë arsimuar dhe kanë siguruar begati, falë italianëve dhe austriakëve. Ata i druhen sidomos fanatizmit të vëllezërve të tyre myslimanë, ndonëse në malet disa kilometra larg, mes familjeve të malësorëve injorantë, si feja e krishterë ashtu edhe ajo myslimane mund të zënë vend nën të njëjtën cati, dhe ritet e krishterë e myslimanë mund të kryhen edhe në një ndërtesë të vetme.
Disa herë autori i këtij artikulli ka pyetur shqiptarë myslimanë të arsimuar, të interesuar për kauzën e racës së tyre, përse nuk u kanë predikuar myslimanëve të Shkodrës dhe gjetkë vëllazërinë mes të krishterëve dhe myslimanëve. Pa hezitim, por me turp dhe me buzët shtrënguar, përgjigja ka qenë çdo herë e njëjta: “Eshtë e pamundur. Myslimanët janë injorantë. Në fillim duhet të arsimohen, pastaj do të kuptojnë”.
Pak përpara shpërndarjes së parlamentit, në janar 1912, një deputet shqiptar, njëri prej kryezëdhënësve të racës së tij dhe për momentin lider i rebelëve, deklaroi: “Nëse turqit vazhdojnë të të përbuzin joturqit, ata do e rrënojnë vendin e tyre. E them këtë sepse i dua turqit, ekzistenca e të cilëve është e nevojshme për ne”. Deputeti shqiptar fliste për popullin e tij.
Shqiptari ka frikë nga e ardhmja
Shqiptari ka frikë se mos, në vend që të sigurojë lirinë për të cilën është lutur dhe ka luftuar, malet e tij të shtrenjtë dhe luginat pjellore do të ndahen mes shteteve ndërluftues, dhe se mos ai absorbohet nga një racë e huaj. Austria kërcënon të vijë nga veriu. Italia kanos nga përtej brigjeve të Adriatikut. Këta janë dy armiq që shqiptarët i urrejnë më keq se sa turqit, pavarësisht shkollave, spitaleve dhe kishave që përfaqësuesit e tyre kanë ndërtuar në veriperëndim të Shqipërisë. Shqiptarët i tremben Austrisë dhe Italisë tamam si një polak profetik mund t’i jetë trembur tre grabitësve të tokës mëmë. Shqiptarët i druhen po kështu një konference europiane për këtë qëllim, se mos Mali i Zi dhe Greqia lejohen që të zgjerohen në kurriz të shqiptarëve. Alternativa ideale që ai do të dëshironte është një Turqi e mirëqeverisur, për të cilën ai do të jetë një prej “ledheve mbrojtes”.
Megjithatë, breza të tërë sundimi turk i kanë mësuar se nuk duhet të presë drejtësi nga turqit. Revolucioni i korrikut 1908 ofroi një rreze të përkohshme shprese, por errësira e dëshpërimit u rikthye menjëherë, më e zezë se më parë. Ndëshkimi me thupra, plumbi dhe qelia e burgut kanë qenë shpërblimi i vetëm pas kërkimit për “diçka më të mirë”. Eshtë e vërtetë që, shqiptarët që kishin qenë neglizhuar për shekuj të tërë nuk ishin të gatshëm që të pranonin me mirësi disa prej kushteve të “Konstitucionalizmit”. Fshatari injorant, që nuk ka paguar asnjëherë taksa dhe nuk është rregjistruar asnjëherë për shërbimin ushtarak, nuk e vlerësonte “barazinë” e re, që iu manifestua atij përmes pagesës së taksave ashtu sikurse të gjithë banorët e tjerë të Turqisë, si dhe për kontributin e kuotave të tij për martirët në tokat e largëta të Jemenit.
Shqiptarët kanë shumë gjëra për të mësuar. Arsimi mund të kishte ardhur tashmë përmes udhëheqësve të tyre të iluminuar.
Por turku budalla bëri të vetmen gjë që dinte të bënte – ai marshoi me ushtri drejt Shqipërisë. Si pasojë, në vend që të shfrytëzonte shanset e një besnikërie entuziaste, ai rrënjosi edhe më tej ndjenjat e kahershme të mosbesimit dhe urrejtjes.
Spekulimet për të ardhmen e Shqipërisë të çojnë vetëm në labirinte të papenetrueshëm, pasi problemi i Shqipërisë është i lidhur ngushtë me Cështjen e Lindjes, ajo që ka munduar Europën për breza të tërë. Lufta e Krimesë u luftua për ta zgjidhur atë, por në një formë më të komplikuar ajo u rikthye në luftën ruso-turke 1877-1878. Të dërguarit e Europës në Berlin në vitin 1878 djallosën Traktatin e Berlinit. A mos është shumë të shpresojmë që ka ardhur koha për daljen e një brezi më dashamirës diplomatësh? Megjithatë, Lindja e Afërt shpreson gjithmonë për një zgjidhje dhe për t’u dhënë fund kushteve që, me turqit e vjetër dhe tanime të rinjtë, po e bëjnë Perandorinë Otomane thjeshtë një legjendë.
Sot shqiptarët, arabët, armenët, bullgarët, grekët, serbët dhe vetë turqit po vuajnë, siç ka ndodhur prej dekadash, nga plaga e sundimit turk. Nga këta popuj të pafat, shqiptarët janë të parët që duhet të tërheqin vëmendjen e një bote joegoiste./BOTA.AL/
GAZETAEXPRESS.
Në ndërrim të viteve kryeministri Edi Rama ju dërgoi një letër të personalizuar gjithë personelit mjekësor të Shqipërisë. S’do mend, që një e tillë më erdhi dhe mua.S’pata fat ta marrë në dorë pasi më qëlloi të jem turni i tretë, por ma kishin lënë tek zyra e kuadrit të spitalit.
Mënyra si u njoftova për letrën në emrin tim s’qe dhe aq dinjitoze po nejse. Ndërsa ngjisja shkallët për në pavion, u këmbeva me shefin e kuadrit, që më hungëroi diçka si të tille si..”na moj shushkë, ke një letër tek zyra ime nga ai i gjati”
E mora letrën dhe mu bë zemra mal.Kam 30 vjet infermiere dhe s’i ka rënë njeriu në mend për ëua të më dërgojë kartolinë, që nga koha kur kisha burrin ushtar s’kam marrë të tilla. …Me fal se s’tu prezantova…Jam Elisabeta , shkurt e gjatë Beti më flasin, infermiere ne spitalin N siç thoshe ti me të tallur në fillimet e tua.
Kartolinë goxha luksoze dhe e punuar me shije.Jashtë e brenda kishte vetëm ty, stemën tënde të re, ambjentet e reja të kryeministrisë. Po unë i vlerësojë punët me dorë.Më duken shumë të personalizuara dhe se vë re edhe kanë nga pak kult individi me tepri brenda.
E lexoja shkallëve letrën tënde dhe zemra mal më bëhej. Më falënderoje për bashkëpunimin dhe përkushtimin.Në fakt ne s’para kemi bashkëpunuar, se ku ti e ku unë. Ndërsa sa për përkushtimin, unë kam 30 vjet që bëjë këtë punë se më duhet rroga dhe njëlloj e kam bërë edhe për Nard Nokën punën, me të njëjtin përkushtim ndaj s’ke pse më falenderon.
Por, gjithë ajo përshtypje pozitive për kartolinën e personalizuar erdhi e mu zbeh krejt, kur mora vesh si i kishin marrë në apel, gati në rresht personelin për tu shpërndarë letrën tënde sikur të qemë në Korenë e Veriut.
Dhe fillova të mendoj pak si menaxhere.Po sikur me lekët e kartolinave të na kishte bërë një banjë të re për pavionin, se ne e dimë ç’heqim. Për një të urinuar, shkojmë 3 pavione me tutje se ne s’kemi banjë, na u bllokua dhe e bënë depo më në fund.
Le pastaj sikur të na kish bërë ca dollape ku vishemi e zhvishemi, se jo vetëm që s’kemi një garderobë, po zhvishemi në infermieri pas ca dollapeve. Dhe dollapet janë ndihma, që nga koha e krizës së kosovareëve dhe të mbushur me furrttare. Edhe tavolina e tillë është. Karriget i kemi të gjitha me 3 këmbë, se nuk mbahet mend sa jam unë të jemi furnizuar ndonjëherë me mobilje.
Eh mor Ed , shpirt i motrës, ç’të të them më parë. Këtu nuk ka asgjë. S’ka sapunë, s’ka doreza, s’ka çarçafë, krevatet janë të kohës së Nuhut.
Atë natë s’mu duk fare koha. Fluturoi nata si me magji, vetëm prej kënaqësisë që më kishe dërguar një letër…
Kam hequr të zitë e ullirit me një të sëmurë që nuk urinonte dot dhe më duhej t’i fusja një kateteter se po plaste.Po kateter s’kishte gjëkundi. Dërgova njërin, ia bleu tek farmacia e natës. 2 mijë lekë bën i shkreti, po ja që s’e gjen kur të duhet. Kërkova e ku s’kërkova për një palë doreza, që të mos ia prekja hallatet me dorë burrit të botës, po në fund i dhashë karar me duar se po plaste. U qetësua i shkreti njeri. Ka mbushur një legen me urinë, ku e pati mbajtur ditëziu dhe sa më ka falenderuar thua ti…më shumë se Ti në letër, sigurisht.
Dalë jashtë dhe fut dorën në xhep, kur ç’të shof. Më kishte futur një 2000 leksh të vjetër fshehurazi në kohën që unë po punoja.U ktheva dhe e bëra rezil.
‘” S’të vjen turp që më jepë lekë, i thashë. Po ke dëgjuar ti që mjekësia është falas, po për mbulimin universal që flet Ed Rama ke dëgjuar…Le që janë dhe spiunët e tij nëpër këmbë, na ruajnë si qentë. Do të më marrësh në qafë ti. Bëj nder, e gjej qeder, i thonë kësaj pune”’
Natën hëngra dynjanë se kish 30 të sëmurë dhe sa i mbarohet serumi njërit, akoma s’ia ke filluar tjetrit, po drejtoria thotë që mjafton një infermiere, pse çdo bëni ju…
E di ti Ed, që tek spitali ku unë punoj nuk ka sistem sinjalizimi me zile dhe me dritë alarmi, po të thërrasin me majëkrahi ‘, ‘’Oj cuce, ku je se mbaroi surumi…”’
Në korridor temperatura ishte minus 8 gradë celsius, se ne s’kemi sistem ngrohje. Kaloriferë në mure kemi, po nafta e kaldajës ka vite që s’dihet ku përfundon dhe nuk janë ndezur kurrë, ndaj punojmë me golf e me pardesy mbi përparësen e bardhë.
Vras mendjen s’u del më keq ju kështu, që ngrohet çdo pacient me kalorifer, sesa t’i kishit me ngrohje të përqëndruar…? Se tani ca i burgosin dhe për 30 mijë lekë të vjetra me ç’kam dëgjuar dhe s’u mbyllet çështja derisa e mbyllin vetë…Më duket se ju jeni siç themi ne tironsit, gjimoni kokrrën e ullinit dhe ju hik oka e vojit…
Mirëpo ti Ed, në letër po me thoshje se jemi në rrugën e modernizimit dhe unë në atë pak kohë që pata të lirë, nisa të ëndërrojë sikur spitali im do bëhej një ditë normal, ku të hyje me kartë, ku t’i kishe të dhënat në një kompjuter të lidhura për çdo dhomë dhe jo në atë regjistrin e madh me kapakë ngjyrë m… si defter turk, ku çarçafët do ndërroheshin 2 herë në ditë, ku çezma do të kishte ujë të ngrohtë e të ftohtë, ku taualeti do të kishte edhe dush, ku ajri i kondicionuar do të bënte të punoje shpenguar, ku ambulancën do ta kishe tek dera dhe s’do t’ia vidhte benzinën drejtori, ku dollapi do të kishte të gjitha barnat që duhen dhe të mos isha e detyruar të bëjë këtë në vend të atij që s’e kam.. ku aget e përdorura do t’i futja në 3 kosha me ngjyra të ndryshme sipas rrezikshmërisë dhe jo në një shishe koka-kole, ku matërialet e rrezikshme do të digjeshin çdo ditë në një akseleertaor dhe nuk do të hidheshin tek kazani i plehërave….Po ç’them dhe unë. Këto s’kanë për tu bërë kurrë, se ti e ke filluar mbrapsht.
Ti flet vazhdimisht për reformë, por kjo mënyra jote shto ujë e shto oriz s’më duket se të nxjerrë gjëkundi. Pilaf do bëhet prapë në fund.
Unë jam mrekulluar kur të kam dëgjuar, që the se fajin e ka sistemi dhe jo individi, sepse është sistemi që i korrupton njerëzit. Ja një burrë i mençur që po e kap demin prej brirësh mendova.
Mbase të gënjejnë mor shpirt i motrës dhe s’i di të gjitha. Po ta thotë motra, që sistemi vetëm kështu siç po e bën ti, nuk bëhet. Mbase unë s’e kam kapacitetin të të japë mend, po dy gjëra i di dhe unë.
Sistemi aktual shëndetësor është konceptuar gabim që në fillim, sepse është krijuar nën ndikimin e tregtarëve të ilaçeve dhe në dobi të tyre. E ke vrarë ndonjëherë mendjen, pse kemi kaq shumë farmaci dhe dhe kaq pak studio mjekësore private? Sepse, të mirat e sistemit shkojnë për ta. Ata zgjedhin ministrat dhe drejtorët, dhe ty të duket sikur i zgjedh ti, po ti s’ke në duar as leshtë e Currit siç i thonë në lagjen time, se të gjitha drejtoritë i ka LSI. Dhe atje ku s’i ka ajo i ka Koqo Kokëdhima.
Pra, në qendër të këtij sistemi është pacienti pjesërisht si kavje dhe farmacisti ndërkohë, që duhet të jetë pacienti dhe doktorri, se këta janë shtylla kurrizore e sistemit shëndetësor. Farmacisti është ndihmës i tyre, ashtu siç jam edhe unë. Ti po bën një vrimë në ujë, se po i dënd me ilaçe. Nuk po i shëron, as nuk i parandalon. Sa për atë check-up in që po e paraqet si reformim, mos ta dëgjojë njeri se e bënte shoku Enver para teje. Dërgonte një ekip mjekësor nga Tirana dhe i chekonte të gjithë qytetarët e një qyteti. Ky mbulimi universal i yti, megjithëse s’më plas fare për të, se ai u realizoka në 2030 sipas ministrit, kështu që unë kam shkuar tek ara e Tares deri atëherë, por dhe ty s’të lë njeri kaq gjatë në pushtet, kot përpiqesh, do t’ju vërë më shumë ilaçe në dispozicion të varfërve apo çfarë?
Po ti pse i bie kaq gjatë mor shpirt i motrës? Për të ndihmuar ata që s’kane fuqi paguese, listën e të varfërve e ke gati, që nga kjo puna e dritave. Paguaju faturën e spitalit atyre sipas kushteve që do vendosësh ti dhe s’ke pse mendon as për çarçafë, as për ushqim, as për ilaçe, as për rrogat tona, se spitali e di vetë pastaj si e rregullon punën; kë do mbajë e kë do heqë nga puna prej nesh.
Meqe ra fjala tek çarçafët Edo, ma ke nxirë mbrëmë fare. Kisha një të sëmurë, që villte dhe lëre që mbeta duke i larë të vjellat, po s’kisha çarçafë t’ia ndërroja. Se e ka marrë një firmë pastrimin e spitalit dhe ajo kalon dy herë në ditë siç e ka në kontratë, për të futur një leckë, po s’vjen sa herë kemi nevojë ne. Se këto punet me bereqet, i kanë marrë privatët. Vetëm këto punët e ndyra që bëjmë ne, s’i marrin përsipër
Eh mor Ed, të na i kishe dhënë lekë për Vit të Ri ato shpenzimet e kartolinave, do na kishe bërë punë se jemi hollë vërtetë. Ti s’e di po unë tentova një muaj të jem e ndershme dhe të mos pranojë asnjë bakshish, po të lutem mos ia thuaj njeriu këtë. Mora rrogën, 25 mijë lekë të reja. Pagova dritat, që të mos më fusje në burg zotrote,14 mijë lekë, pagova dhe ujin 20 mijë lekë, bëmë dhe dy oferta telefoni 20 mijë lekë, bleva dhe një ilaç për lavatriçen 10 mijë lekë, bleva dhe ca ilaçe për prindërit, (se ato që jepni ju tek lista janë niseshte s’bëjnë efekt) 60 mijë lekë dhe pashë se s’kisha më lekë as për autobuz. U ktheva në këmbë në shtëpi. Për të ngrënë se di si ia dola…Të bësh atë punë, që s’e bën njeri dhe të mendosh për bukën, s’më duket dhe aq e drejtë, po hajt se mbase Rilindim. Kjo shpresë na mban gjallë.
Nejse, unë po pres gjithsesi që ti ta modernizosh shëndetësinë siç thua, por duhet filluar nga gjërat e vogla, për të arritur tek të mëdhatë. Po ti, ngaqë je i gjatë shikon larg dhe nuk shef ç’ke tek këmbët…
Por, një gjë po ta them: Ti po përpiqesh të arnosh sistemin që ka endur Tritan Shehu, i shtyrë nga grosistët e barnave. Po a ka gjë që ta bëjë Tritani dhe të jetë e hajrit? Më thuaj! Sistemin po do ta bësh vërtetë, bëje nga e para, ndryshe bëji çiçin bahçes…
Me këto mendime më zuri mëngjesi dhe me letrën tënde në duar. Rrofsh që ma dërgove. Më ke bërë një nder të paparë. Isha gati që në autobus, ndërsa kthehesha në shtëpi me fytyrë të palarë se s’kishte ujë çezma, pa le pasqyrë që konsiderohet luks, të thërrisja ta merrnin vesh të gjithë.
Hej… Edi Rama më ka shkruar një letër…
Nga infermieria Beti
Spitali N
Postuar ne gazeta Tema.
Me këtë shtet Serbia ka marrëdhënie të mira, porse dy çështje të pazgjidhura mund të ndikojnë në ndryshimin e qëndrimit të Adis Abebë për Kosovën. Burime të gazetës serbe Novosti” thonë se borxhin e moçëm për armë Etiopia ia ka ish – Jugosllavisë trashëgimtare e të cilës është Serbia.
Po ashtu edhe çështja e pazgjidhur e statusit të ndërtesës në të cilën është e vendosur ambasada e Serbisë në Adis Abebë e të cilën perandori Haile Selas ia kishte falur Josip Broz Titos kushtëzohet me (mos) njohjen e Kosovës.
Zyrtarë etiopianë tashmë i kanë dërguar sinjale kreut shtetëror serb që këto probleme të zgjidhen – që diplomatët serbë të largohen nga ambasada dhe që Beogradi ta shlyejë borxhin – të gjitha këto me këmbim të përkrahjes së Etiopisë Serbisë për Kosovën.
Etiopia është selia e Unionit afrikan që e bënë 54 shtete nga të cilat 22 e kanë njohur Kosovën.
Ambasada dhe rezidenca serbe është në ndërtesën me 2.600 metra katrorë, me truall prej 11 mijë metra katrorë dhe ajo vlerësohet 3,6 milionë dollarë. Etiopia në Beograd e ka mbyll ambasadën që nga viti1992, ndërsa Serbinë e mbulon nga Roma.
Gazeta e Beogradi t shfaq frikën se ndryshmi qëndrimit të Etiopisë për Kosovën do të mund të kishte efekt domino në njohjet e reja.
Shefi i diplomacisë serbe Ivica Daçiq ka paralajmëruar se gjatë janarit, nga 26 deri më 31 janar do të qëndrojë në Adis Abisë dhe do të marrë pjesë në samitin e Unionit afrikan dhe shpreson se me këtë rast do të zgjidhen këto probleme.
Raporti i CIA-s shqetëson qeverinë greke
Sipas Raportit të CIA-s, në Greqi aktualisht jetojnë tre minoritete të huaja, ose e thënë ndryshe, rreth 7 për qind e popullsisë
Pothuajse në të gjithë shtypin e shkruar dje në Greqi, një vend shumë të rëndësishëm zinte një informacion i botuar në faqen zyrtare të CIA-s, sipas të cilit, në shtetin helen ekzistojnë minoritete të huaja, fakt të cilin vendi fqinj e ka mohuar historikisht. Informacioni i publikuar nga Agjencia e Shërbimit Inteligjent Amerikan është dhënë për arsye të vizitës së Presidentit Bush në Shqipëri, që siç dihet, do të zhvillohet më 10 qershor.
Raporti në fjalë (që sipas mediave greke përbën një shkelje të rëndë të Marrëveshjes së Lozanës), është botuar më 10 maj dhe mbështet teorinë sipas së cilës, në bazë të regjistrimit më të fundit të popullsisë në Greqi më 2001-shin, popullsia greke përbëhet nga 93 për qind grekë dhe 7 për qind “të tjerë” (shqiptarë, minoritete sllave dhe turq). Dalja, ndonëse jozyrtare, e raportit në internet në prillin e këtij viti, ka sjellë reagime të menjëhershme nga qeveria greke për faktin se në ndryshim nga ai i vitit të kaluar (prill 2006). Në raportin e vjetshëm 2 për qind e popullsisë ishte përcaktuar thjesht “të tjerë”, pa përcaktuar kombësi, këtë radhë ata cilësoheshin si “turq etj.”, ndërkohë që tanimë shifra ka shkuar 7 për qind, e turqve u janë shtuar pakicat shqiptare e sllave.
Ndonëse atëherë Ministria e Jashtme Greke shprehu hapur pakënaqësinë e saj për raportin nëpërmjet zëdhënësit Jorgos Kumucaku, i cili ishte shprehur se “burokracia dhe shërbimet sekrete nuk mund të ndryshojnë përmbajtjen e marrëveshjeve ndërkombëtare”, jo vetëm që nuk u ndryshua përmbajtja, por në të kundërt, u rrit numri i minoriteteve që CIA mendon se ekzistojnë aktualisht në Greqi. Sipas shtypit grek, vërtetësia e raportit vihet në dyshim po të kihet parasysh numërimi i popullsisë nga vetë autoritetet greke. Sipas këtij numërimi, në Greqi, 98 për qind e popullsisë janë të krishterë ortodoksë dhe vetëm 1.3 për qind janë të regjistruar si myslimanë, numra që sipas tyre janë të vetmet të vërteta në të gjithë historinë, duke i akuzuar shërbimet e fshehta amerikane se po përpiqen me çdo kusht në veçanti dy vitet e fundit, për të vërtetuar ekzistencën e minoriteteve në Greqi, pretendime që sipas tyre janë të pabazuara në fakte.
Kanë qenë dy rastet kur diplomacia amerikane e greke kanë ardhur në përplasje drejtpërsëdrejti për këtë çështje. Rasti i parë ishte në vitin 2006, kur diplomati amerikan K. Bond deklaroi në OKB se në Greqi ekzistojnë minoritetet turke e shqiptare, ndërkohë që më pas edhe homologu i tij këtë radhë në Athinë, z. Tomas, mbështeti kolegun e tij, gjë që solli menjëherë reagimin e diplomacisë greke. Çështja do të mbyllej zyrtarisht pas deklaratës së Departamentit të Shtetit Amerikan, në të cilën thuhej se “Greqia e Shtetet e Bashkuara nuk kanë të njëjtat kritere në përcaktimin e minoriteteve në një vend”, sipas Uashingtonit “çfarëdolloj grupi njerëzish me kombësi të njëjtë poshtë 50 për qind të popullsisë së vendit ku jetojnë duhet cilësuar si minoritet”. Por në bazë të botimeve të mediave greke, mesa duket shqetësimi i vërtetë i diplomacisë helenase e më gjerë nuk janë raportet e CIA-s, por interesimi në rritje i Ankarasë nga një anë për minoritetin turk në Thraqi, i cili asnjëherë nuk është pranuar zyrtarisht nga Greqia, e nga një pavarësi e mundshme së shpejti e Kosovës, fakt që në mënyrë paradoksale lidhet gjithmonë me Shqipërinë e Madhe. Por së fundi, shqetësimeve të diplomacisë greke u janë shtuar edhe problemet në lidhje me emrin e ish-Republikës Jugosllave të Maqedonisë, problem që mesa duket do të vonojë të gjejë zgjidhje përderisa asnjë palë nuk pranon mendimet e palës tjetër. Sipas mediave greke, qëllimi final i gjithë fushatës është përmbysja e Marrëveshjes së Lozanës, në bazë të së cilës njihet vetëm minoriteti mysliman në Greqi.
A Petro
Ne Ballkan, datat e perkujtimit te genocideve, te spastrimeve etnike, te masakrave, tashme po fitojne qytetarine jo vetem ne kalendaret e politikes, por edhe ne ndergjegjen e popujve.Shteti yne ka caktuar qysh para 12 vjetesh daten e 27 Qershorit si daten e spastrimit etnik te popullsise shqiptare nga trojet e veta, nga ajo pjese qe aktualisht eshte nen Greqi.
Ne fakt, eshte e veshtire qe te gjendet vetem nje date e caktuar per genocidin grek mbi shqiptaret. Ajo fillon si histori e dhimbshme, qysh me fillimin e shekullit te XX te, pra me lulezimin e Megaloidese. Gjithsesi, edhe nje date, ajo e percaktuar me ligj tanime, dicka thote. Kemi genocidin dhe spastrimet etnike te bera po nga ajo date, pra nga fillimet e shekullit te XX te nga ana e serbeve mbi Kosoven.
Edhe pse jane te shumta datat dhe vitet e masakres serbe, mire do te qe, per hir te se vertetes historike, te caktohej nje date, nga te panumertat, ne te cilen u vrane, u dogjen e u ndoqen me te shumtit… Edhe pse nuk eshte mbushur shekulli akoma nga fillimet e ketyre dy genocideve, nga dy shtete fqinje, mbi te njejtin popull, qe jetonte ne trojet e tij, qysh kur s’ishte Hena fare…, le t’i arshivojme ne Histori, me percaktimin dhe perkujtimin me perulje per gjakun e derdhur ne breza.
Por, po te shikojme (me sy te lire, pa vemendje e studime), del se genocidi dhe masakrat e mesiperme, na kane ardhur “dhurate” vetem nga dy vende, ne te gjitha koherat. Keta jane “fqinjet vertikale” nese shprehemi keshtu, pasur parasysh harten e shumecunguar te vendit tone. Here ne emer te nje interesi, e here ne emer te nje tjetri, me emerues te perbashket veprimin e perbashket, pavaresisht hapur apo fshehtas, gjithmone ne sinkron e ne mbeshtetje te njeri tjetrit, ata nje jete te tere, e serbet qysh kur themeluan “shtetin” e Rashkes, nje art kane pasur dhe kane zhvilluar ne perfekt: “Artin” e varrmihesit.
Emeruesi i perbashket qe kane pasur, ai me thelbesori, ka qene kryqi, qe ka bekuar shovenet dhe ka ideuar zaptim trojesh permes spastrimit etnik.Nje fjale e urte e popullit tone thote: “Kur qeni shkon e urinon ne xhami, tregon se i ka ardhur ngordhja”…Duket se bishes shovene i erdhi ngordhja para plot 11 vjetesh, kur “urinoi” ne “xhamine” qe mban emrin aq te njohur mes tragjedise, Srebrenice!
Eshte shkruar e do te shkruhet shume per kete faqe te turpshme te historise se njerezimit, faqen e parafundit (se e fundit ishte Kosova), me te cilat Europa mbylli shekullin e XX te. Ky shkrim meton qe duke i bere nje “gjimnastike” mendjes, te sjellim ndermend duke u perkulur me veneracion para gjakut te njerezve te pafajshem, cfare tamam ndodhi mes datave 11 18 Korrik 1995, disa qindra kilometra larg kufirit tone verior.
Nese te gjithe vendet e tjera te Europes e bejne e do ta bejne kete per te qene ne rregull me ndergjegjen e tyre, ne shqiptaret, institucionalisht por edhe personalisht, duhet ta bejme per nje aresye teper madhore: Sepse ne kemi qene preja e shovinizmit historikisht, dhe sepse duhet te kontribuojme duke freskuar kujtesen njerezoer qe keto tragjedi te mos ndodhin me kurre.
Sepse ndodh qe ata qe kane pervetesuar ne perfekt “artin” e varrmihesit, te njohin po ne ate nivel edhe ate te…cvarimit! Por edhe sepse …krimineli kthehet ne vendin e krimit…sic ndodhi para pak ditesh ne Kosove, ku Koshtunica recitoi me ze te dridhur nga emocionet, vjershen peralle milloshevicjane…
“Tragjedia e Srebrenices do te na rendoje ne shpirtrat tona pe gjithnje.Pergjegjesite tona jane te tmerrshme.”.. Kofi Annan, Sekretar i Pergjithshem i OKB seAthine Leukosi Boegrad, boshti i se keqes
Kiproja dhe Mafia Serbe
Nje skene e pabesueshme dhe e tmerrshme: Ish presidenti i Qipros greke Spiro Qiprianu, fotografohet ne Beograd i perqafuar me kryemafiozin dhe kryeterroristin e Ballkanit, Zelko Raznatovic, i njohur me emrin Arkan dhe me bashkekriminelen e tij Svetllana Veliskovic, e mbiquajtur ne qarqet mafioze Cica.(Fotografia eshte marre ne hotelin “Hayatt”, ne Beograd ne Prill te vitit 1999)
Qiprianu ishte nga te paret drejtues te organizates terroriste EOKA mbi te cilen rendojne shume krime e vrasje te qindra britanikeve dhe qiprioteve ne vitet 1955 1960. Gjate luftes ne Bosnje e Kosove ai ruante lidhje te ngushta me regjimin e Milloshevicit.Nderkohe, nacionaliste qipriote te EOKA dhe greke te djathte anetare te oraganizates famekeqe “Krisi Avgji”, u rreshtuan per te luftuar perkrah serbeve “kunder turqve”, sic i quanin ata muslimanet. Pra u veshen, u sterviten dhe vepruan ne fshehtesi te plote me mbeshtetjen e vetme e te plote nga qeveria Andrea Papandreu.
Larje Hesapesh…
Me 15 Janar te vitit 2000, Arkani u vra bashke me te dy bodigardet e vet na ambientet e Hotelit Internacional ne Beograd. U godit tre here nga pas dhe nje plumb kaloi ne syrin e tij. Vrasja e tij ju faturua Klanit te Zemunit qe eshte njera nga deget me kryesore te mafies serbe ne Beograd. Ne vitin 2003, “e veja” e Arkanit u arrestua ne Beograd per bashkepunim ne vrasjen e te parit (por edhe te fundit deri tani), kryeminister demokrat te Serbise.Ne ambientet e pafund te viles se saj, u gjet nje depo e trere armesh nga ato qe perdor Klani i Zemunit, mirepo ndodh qe edhe vila ndodhet aty ku eshte lagja me te njejtin emer, ne periferi te Bogradit, ne buze te Danubit.
“Komandanti yne, eshte “Shen” Pavllua”. Keshtu deklaroi Arkani ne Kosove ne vitin 1998, dhe tha komplet te verteten…
Vetem ne gjokse kriminelesh te tille, e ka vendin “kryqi i madh”, dekorata me e larte qe jep Kisha Serbe. Komentet jane te teperta…Ne gjurmet e Gestapos…serbe!
Shqiponje e Bizantit, dhe…koka skeletesh! Keto simbole, ndyjne edhe vete simbolet e nazizmit… Stema e Arkanit…
Serbia, shtet i Ballkanit me pushtet kishtar, eshte thellsisht i indoktrinuar nga megaloidatizmi, i ngjashem me ate te Greqise dhe te Qipros. Nacionalizmi serb dhe dogma kristiano ortodokse qe mbizoteron ne kete vend, prodhuan c’gje me te keqe e te qelbur mund te prodhoje nje komb, fizionomite kriminale si ajo e Arkani dhe e te tjereve.Ne periudhen 1992 1999, kryemafiozi serb veproi ne Kroaci, Bosnje dhe ne Kosove, si kreu i bandave terroriste me objektiv te paster fetar: kunder muslimaneve. Para vitit 1990 kishte vepruar ne europen Perendimore. Krimet qe ka kryer, mbulojne dhe tejkalojne te gjithespektrin e Kodit Penal. Organizata e Arkanit me emrin “Garda Vullnetare e Serbise” e njohur edhe me emrin “Tigrat”, veproi ne Srebrenice ne viin 1995.
Vete Arkani ishte njeriu me i pasur i Serbise me pasuri disa miliardeshe dollaresh. ishte pronar i disa kazinove, kabareve, disa klubeve sportive dhe kontrollonte trafikun e armeve, droges dhe te naftes. Ne Janar te vitit 2000, pak muaj mbas renies se Milloshevicit, u vra me plumb ne sy. Ishte 48 vjec.Ai eshte misherimi me i mire i fjales se urte angleze qe thote: “Kush rron me majen e shpates, nga ajo iken”.
Arkani, jetoi mes plumbash, dhe iku nga plumbi. Mbi te rendojne shpirtrat e 10.000 muslimaneve te therur ne te gjithe ish Jugosllavine. I vetmi person me te cilin e krahasojne ata qe njohin historine e Ballkanit, eshte nje tjeter “ortodoks” i mire, kreu i organizates EOKA, Jorgo Griva.
Pastrimi i parase se piste serbe ne Qipro
Me daten 10 prill 1999, gazetari seamus Martin shruante ne gazeten “London Times” per llogarite bankare te parave te pista serbe qe rridhnin lume ne Bankat e Qipros. Ky shkrim doli vetem pese dite mbas takimit te perzemert te Millosheveicit me misionarin e Kishes greke ish presidentin e Qipros ne periudhen 1977 1987, Spiro Qiprianu.Ne fakt ky agjent i rehjur i Kishes greke, shkoi ne Serbi gjoja per te ndermjetesuar per te liruar tre ushtaraket amerikane, gje qe s’e realizoi kurre. E vertea ishte se ai vetem per ate pune nuk kishte shkuar. Ai e vizitonte Sllobon si bashkekriminel dhe bashkeideator, por edhe si nje lavatrice e sigurte per parane e piste qe me njemije e nje forma rridhte drejt bankave qipriote.
Beograd, 17 Dhjetor 2001. Korespondence CNN…”Ish drejtori i doganave serbe u arrestua ne Beograd me akuzen se qarkullonte kunder ligjit leket e shtetit ne banka qipriote. Sic deklaroi vete drejtori i ri i Bankes Kombetare Serbe, Mlladjan Dinkic, te gjitha te ardhurat e doganave serbe, paketoheshin ne thase dhe transportoheshin fshehtas ne Leukosi.
Zoti Dinkic shtoi se nje vit mbas largimit te Miloshevicit, ai pengoi rrembimin dhe transportin ne Qipro te 50 milione markave nepermjet bankes shteterore, “Beogradska Banka”. ” U perpoqen te boshatisnin gjithe rezevat shteterore ne dollare.” “Djali i Milloshevicit, Markua ishte njeriu qe pervetesoi te ardhura shteterore ne shumen 1 miliarde marka nga tregetia e paligjshme e cigareve.” sqaroi zoti Dinkic.
Ekstaze filoserbe ne Qipron “ortodokse”
Leukosia, 31/05/1999: Reportazh i gazetarit britanik Colin Smith:…. “Peshkopi Nikolla i Sarajeves, kur vizitoi Qipron me 1994 kishte deklaruar: “Serbet jane popull me fat sepse kane zotin ne qiell dhe greket ne toke”…
Ne vazhdim shtoi: ” Do te vazhdojme luften kunder muslimaneve deri sa Kostandinopoja te ribehet qendra e ortodoksise”…Nikolla i Sarajeves ishte i ftuari i Kryepeshkopit qipriot…..Keto i dergonte gazetari britanik kanalit te tij ne daten e mesiperme. Nderkaq duhet theksuar se nje armiqesi me e thelle ekziston mes aksit serboqipriot, NATO s e perendimit.
Nje armiqesi shume me e vjeter nga urrejtja shekullore mes kristianeve dhe muslimaneve, te cilen e perqafoi edhe Rusia postkomuniste. shkaku kryesor i rreshtimit ne nje front i grekeve dhe serbeve, eshte dogma e perbashket ortodokse me kundershtar ideologjik Kishen Romeokatolike te “eretikut” Papa.”Me mire te vendosim turban otoman se sa te vendosim ne koke Mitren e Papes”.
Keto i kishte shpallur udheheqja e kishes ortodokse ne Kostandinopoje, pak para se te binte Bizanti, me 1453. Ishte nje periudhe e gjate qe ishte kultivuar me takt nga “nena” kishe kjo urrejtje, qysh kur filloi carja, ne vitin 1051.
Shume analiste, gazetare, por edhe politikane ne Ballkan e me gjere, e akuzojne popullin grek si popullin me antiamerikan te Balkanit. E verteta nuk eshte fare keshtu. Po te pyesesh popullin grek, ata te thone me plot gojen: Ne u ngopem buke vetem atehere kur erdhen e u ngriten bazat amerikane ketu. Atehere filluan e ndertoheshin edhe elemente te infrastruktures…
Me te drejte, ata qe njohin zhvillime, do te me thone: Si spjegohet qe ne vitin 1999, ne Greqi u zhvillua referendum dhe …98%(!) e grekerve, ishin kunder bombardimeve te NATO s ? Se pari nje here, do te me lejoni te dyshoj nese eshte bere ky referendum, sepse firme atehere m’u kerkua edhe mua, shqiptarit qe jetoj ketu. Prifti i lagjes, Dhimitri, me tha ne rruge: Bir, eja edhe ti te firmosesh ketu.
Por une, per te mos ta fyer, i thashe: Eshte sport i rende per mua ky, barba Dhimitri! Pra, shkaqet e thella te ketij qendrimi te pergjithshem, jane perseri fetare. Greqia, Qipro dhe Serbia konsiderojne armik te perfbashket te tyre jo vetem Turqine muslimane, por kryesisht Perendimin Katolik, qe “kundershton” ortodoksine. Se pari, ku i gjeti 98% kisha greke qe te ishin ortodokse? Sepse, sic kane filluar e po dalin ne drite te dhenat per fete ketu, nuk ngelen as 60% ortodokse, nese zbresim muslimane, katolike dhe ebrenj, por edhe pakica te tjera.
Nejse, keto po zbardhen e do te zbardhen perfundimisht kur te perfundoje vendosja e piketave te Kisingerit ne Ballkan. Por le te vijme ne temen e mesiperme. Ne Leukosi, ashtu si edhe ne Greqi u bene mitingje madheshtore ne perkrahje te Serbise . U grumbulluan pako tmerresisht te medha e te panumerta me gjithfarelloj ndihmash, qe nga rrobat, ushqimet e deri tek ilacet, “per vellezerit serbe”. Madje nje grup biznesi me dyqane picash, ngjiti mbi pako ne shirita te posacem mbishkrimin: “Rrofte Serbia!”.
Nje dyqan i madh floriri vendosi ne vitrine nje mbishkrim: “Nuk pranojme kliente amerikane”. Ne te gjithe kete “imternacionalizem ortodoks” nuk behej fjale fare per masakrat e medha e te shemtuara qe Milloshevici bente kundrejt mulimaneve te Bosnjes e ne Kosove. Te pakte ishin ata qe ne turravrapin e marre te kishes greke mund te dallonin tragjedine me te madhe te Ballkanit, qe i kishte kapercyer me kohe kufinjte e genocidit dhe pikerisht ky ishte shkaku qe i detyroi forcat e NATO s te nderhyjne.
Ne ate periudhe shtremberimii se vertetes, mori permasa te paparashikueshme as ne fantazine me te semure. Rol te keq dhe shume negativ luajten edhe mediat, si ne Greqi, ashtu edhe ne Qipro.Ato arriten te bindin opinionin publik se 800.000 kosovaret qe u larguan nga trojet e tyre ne Maqedoni, nuk u larguan nga genocidi serb, por nga bombardimet e amerikaneve ?!?
Ne sinkron te plote dhe per turpin e tyre, kanale televizive ne Greqi dhe Qipro, tregonin serbe “fatkeqe” prane shtepish te shakterruara dhe trena, duke munguar me dashje, sistematikisht te shfaqin spastrimet etnike qe u ndermoren kunder muslimaneve ne pergjithesi dhe shqiptareve ne vecanti.
Qysh ne ditet e para Kryepeshkopi i Qipros Krisostomos hapi nje llogari bankare per te ndihmuar Serbine “ortodokse”. madje nuk mungoi qe te beje edhe deklarate me te cilen arriti te binde te verberit me dy sy ne balle se…”Nderhyrja e NATO s ne Kosove, ishte rezultat i Kurthit Sionist”! Dhe me paturpesine me te madhe e quan veten ortodoks, pa lere Kryepeshkop?!?
Kapitalet e jashteligjshme fillimisht u depozituan ne bankat ruse, por me ne fund perfunduan ne Qipro. Nje rjet i tere llogarish te fshehta bankare qe ishte hapur ne Leukosi, nga Dega e bankes serbe ” Beogradska Banka”, ndihmoi si nje prapavije e fuqishme per shperndarjen e ketyre kapitaleve tek “depozitues” te ndryshem te aferm te Millosheveicit, mes te cileve edhe gruaja e tij Mirjana Markovic dhe djali i tyre Marko.
Doemos do te vritej Xhinxhic, pasi ai qysh ne vitin 1996 kishte zbuluar skandalin me grurin e shtetit nje shume rreth…100.milione dollare. Prandaj duhesh vrare, me 12 Prill te vitit 2003, madje mga vete zevendesshefi i Sherbimeve Sekrete serbe, Zvezdan Jovanovic.
Srebrenice: Ndarja me te vdekurit…
Bosnje Herxegovine, 17 Tetor 2005,, Agjensia Rojters
“Eshte e pamundur te perllogarisim numrin e sakte te personave qe u hodhen ne kete varr” ,deklaroi zoti Hurtic ne Agjensine “Rojters”.” Specialistet do te fillojne tani analizat e kockave qe u gjeten ne te pese zonat, qe te riformojne skeletet e tyre, sa me shume qe te munden”.Gjate disa diteve mbas renies se “territorit te rrethuar” te NATO s, ne 11 Korrik 1995 ne Srebrenice nga forca qe drejtoheshin prej ushtarakut serboboshnjak Radko Mlladic reth 8000 burra dhe djem te moshes 14 75 vjec u pushkatuan, duke kryer keshtu tmerrin me te madh te Europes sic eshte cilesuar mba Luftes se Dyte Boterore.
Ne nje raport te paraqitur atekohe, nga nje komision i vecante per masakren e ’95 es thuhej se ne pushtimin e Srebrenices u mobilizuan rreth 25000 serbe. Ngaketa, me shume se 19000 seboboshnjake, perfshire ketu personel te ushtrise, te ministrise se Mbrojtjes, dhe te Ministrise se Jashtme te gjithe kane marre pjese ne kete veper te tmerrshme. Te gjithe ketyre duhet t’u shtojme edhe skuadra “vullnetaresh” nga Greqia, Ukraina dhe Rusia.
Nderkohe Kroacia dhe Maqedonia u treguan te gatshme ndaj thirrjes se Prokurores se Pergjithshme te Gjykates nderkombetare, Karla del Ponde per dorezimin e Kroatit te shumekerkuar, dhe Maqedonia ish ministerin qe akuzohen per krime lufte ne ish Jugosllavi.
Srebrenice 2005, Numrat e Tmerrit…
8000 muslimane boshnjake te te gjitha moshave jane therur ne kete zone.
62 varreza kolektive jane zbuluar
8 vjet kaluan deri sa Srebrenica te varrose te vdekurit e saj
1329 viktima prehen ne Parkun e Potocarit.
8 ish oficere te larte serboboshnjake u dorezuan me vullnet ne Hage.
12 ish ushtarake te larte serboboshnjake jane fshehur dhe kerkohen.
6000 njerez nga te cilet 75%muslimane jetonin ne Srebrenice.
3500 njerez nga te cilet 20% muslimane jetojne aktualisht atje, te papune.Aksi grekoserb 1992 1999 dhe pergjegjesite e qeverise greke
“Eshte turp per gjithe boten ky tmerr para syve tane, nuk beme asgje per ta penguar.” Xhak Strou, Min.Jashtem i Anglise
Bota i ka te fresketa kujtimet nga tmerri sllav qe mori fund me ndarhyrjen e NATO s ne Kosove.Te gjithe kujtojne mbeshtetjen paranojake te Greqise per serbet por edhe klimen reaksionare, qorre antiamerikane qe “mori c’gjeti perpara” ne Greqi.Qeveria Micotaqi dhe qeveria “Socialiste” e Andrea Papandreut percaktuan nje vije te njejte per aleancen grekoserbe. Ndoshta sot e kane kuptuar greket,(ata qe rrojne), se mbeshteten nje njeri qe kishte vjedhur e plackitur vendin e tij dhe e coi ate ne peripeci etnike me pasoja shkaterrimtare. Nje njeri qe u premtoi serbeve nje Jugosllavi me te madhe dhe qe u dorezoi atyre nje Serbi me te vogel.
I turpshem roli i Greqise…
Gazetari serb Petar Lukovic, shkruan: “Mendoj se per dhjete vjete rresht, roli i Greqise nuk favorizoi popullin serb, por regjimin Milloshevic duke e ndihmuar diktatorin te ruaje pushtetin.Besoj se Greqia luajti nje rol te turpshem.
Kjo “ndihme” gjate gjithe asaj periudhe u perdor nga regjimi si…”shembulli i vendit qe mbeshtet Serbine patriotike”. E famshmja “miqesi grekoserbe” ishte thjesht nje maske qe i lejonte familjes Milloshevic te shijoje frytet e pushtetit me mbeshtetjen greke.Te gjithe i mbajne mend manifestimet pro Milloshevicit ne Greqi.
Eshte e veshtire per ne te kuptojme per c’aresye Greqia perkrahu nje kriminel lufte, nje njeri qe hapi lufte ne Bosnje, Kroaci dhe Kosove. Greket do te duhej te pyesnin veten perse i bene harram dhjete vjet, duke mbeshtetur dicka qe ishte paranojake, e papare, dhe e inkriminuar”.
Dokumenta te Bashkefajesise Greke.
1995: Manifestim i neofashisteve greke, ne mes te Athines nen flamurin serb dhe grek.Ata erdhen me autobuze dhe trena te faturuar nga kisha greke..
1995: Ne qytetin Nish mercenaret teroriste greke i presin si heronj, me parulla ne gjuhen e tyre
Qershor 1995: Parakalim “vullnetaresh” greke ne Beograd, me rastin e Betejes se Fushe Kosoves.
Raporti Hollandez per bemat greke ne Bosnje
Studimi hollandez tregon edhe te dhena per rolin e Greqise ne Bosnje, ne periudhen 1994 1995. Behet fjale per vitin e fundit por edhe me te rrezikshmin vit te luftes.. Eshte viti kur realizohet ne te gjitha permasat tragjedia. Periudhe kur ndodhi edhe masakra e Srebrenices.
Gjate gjithe kesaj periudhe Greqia, domethene qeveria dhe opozita, por edhe shumica derrmuese e mediave elektronike e te shkruara te cilat perpunonin ne fazen perfundimtare opinionin publik te mbarsur mire nga kisha greke, vazhdonin me entusiazem te mbeshtesnin “eposin heroik” te serbeve, sic e quanin ne titujt e lajmeve te para ose te dyta.
Dihet mire nga te gjithe se nuk behej fjale vetem per ndihme morale, por per ndihme te mirefillte ushtarake dhe ekonomike. Transport karburantesh, ne nje kohe kur bota e kishte vene ne embargo Serbine, organizonte qeveria greke e Andrea Papandreu. Ky transport behej me anije te medha qe niseshin nga porti i Pireut me drejtim portin Bar te Malit te Zi. Aty e merrte ne dorezim ushtria e srbeve te Bosnjes.
Po keshtu aty shkarkoheshin armatime te lehta dhe bomba e granata. Me greket si shtet nuk gjeten vetem belane popujt e Ballkanit, por edhe vete NATO ja qe i kishte anetar te saj. Kjo sepse ne shtabet ku ndertoheshin planet e nderhyrjes, ishin edhe ushtaraket greke.
Dhe sapo mbaronte mbledhja, sherbimet e fshehta greke u telefononin “vellezerve” serbe dhe u jepnin koordianatat e sakta. Keshtu qe shtabet e ndryshme te NATO s nderronin gjithnje planet e miratuara, ose kujdeseshin te mos ishin greket ne mbledhje.
Njihet tanime se nje pjese e mire e “vullnetareve” greke me uniformen e ushtrise shteterore dhe me stemen e ushtrise greke, ishin ne Srebrenice me forcat e gjeneralit famekeq Mlladic dhe ishte rreshtuar ne trupen me emrin e zi “Drina”. Sic dihet kjo trupe ka bere masakrat me te tmerrshme kunder popullsise.
Ekzistojne video qe paraqesin momentin e ngritjes se flamurit grek ne mes te Srebrenices. Gjithashtu profesori Ejebes ka te regjistruar nga nje telefonate e pergjuar, urdhrin e Mlladicit ku citon ne biseden telefonike me drejtuesin e spastrimeve ne Srebrenice: “Te ngrihet flamuri grek, per ushtaret greke qe luftojne per ne!”
Fakti i mesiperm i ngritjes se flamurit grek ne Srebrenice mbas pushtimit te qytetit, eshte transmetuar edhe nga mediat greke, por edhe nga media te ndryshme nderkombetare. Me ne fund u vertetua nga raporti hollandez i misionareve te ketij vendi qe ishin ne Bosnje.
Nderkaq, ne deklarata zyrtare te Greqise nepermjet ministrit te shtypit(!) Greqia eshte akoma i vetmi vend “europian” qe ka Ministri Shtypi, pra nepermjet ministrit te shtypit Venizello, por edhe nga gojet e Ministrise se Jashtme, e mohonte kategorikisht kete fakt. Gjithsesi, rekrutimi i terroristeve ne Greqi per pjesemarrje ne masaker kunder qeverise se Bosnjes e cila ishte e njohur zyrtarisht nga Serbia, behej hapur, diten me diell, madje edhe para mediave te ndryshme. Por ja qe shteti nuk shikonte, “s’dinte gje” dhes’mundtenderhynte!
Greqi Serbi: Aleance Ushatrake
Me 27 Nentor te vitit 2000, ministri grek i Mbrojtjes Aqi Xhokaxhopullos me ftese te vecante vizitoi Beogradin, dhe kishte nje takim te perzemert me omologun e vet serb, Sllobodan Krapovic. Teme e bisedimeve ishte bashkepunimi ne fushen ushtarake i te dy vendeve per sigurine ne zonen e Ballkanit. Me pare ishte bere nje deklarate e qeverise serbe nga ministri i pa portofol Velimir Radojevic.
VARRMIHESIT E BALLKANIT II
(vijon nga numri i djeshem)Nga emision direkt i nje televizioni ne Athine, direkt ne lidhje me publikun, Sllobodan Milloshevici, ne vitin 1992, i kerkon Kostandin Micotaqit ne ate kohe kryemininster i Greqise, krijimin e nje…Konfederate Greqi Jugosllavi dhe krijimin e nje ushtrie te perbashket. Kerkesa e tij u perserit edhe ne vitin 1994.
Ne vitin 1994 ishte kryeminister Andrea Papandreu, por, c’rendesi kishte kush ishte kryeminister ne Athine? Rendesi kishte fakti qe politika greke, qe nga e djathta konservatore e Micotaqit, tek “socialistja” e Papandreut, e deri tek “komunistja” Papariga, ishin ne nje front te vetem, per nje qellim “te shenjte”: Te zhdukim muslimanet nga Ballkani, madje mundesisht edhe nga …Stambolli!?!…”Besoj se nje Federate Grekojugosllave do te jete faktor i qendrueshmerise ne Ballkan”…Milloshevic (Intervista eshte transmetuar ne kanalin televiziv “Antena”).
Kur u pyet nga gazetaret se cili ishte reagimi i qeverise greke per idene e Federates dhe te ushtrise se perbashket, Milloshevici me gjakftohtesine e nje krimineli u pergjegj: … “Asnje ndryshim nuk ka ne qellimet tona te perbashketa, thjesht koha e realizimit, mund te shtyhet”
Greqia dhe Serbia shikonin me shqetesim ngritjen e kundershtarit tradicional te tyre, Turqise. Por Micotaqi nuk mund te reagonte hapur se i trembej efekteve qe do te kishte ne Europe. Por Miloshevici e vazhdoi edhe me tej argumentin e tij duke deklaruar se…”Federalizimi do te harmonizonte miqesine tradicionale grekoserbe, Gjithmone kemi luftuar bashke, kurre me njeri tjetrin”.
I pyetur nga gazetaret se cfare pasojash do te kishte federalizimi per shtetin e Maqedonise qe sapo ishte shkeputur nga trupi i Jugosllavise, ai u pergjegj: “Sigurisht, nje sulm i perbashket mbi Maqedonine, do ta zgjidhe problemin, nderkaq jam plotesisht i sigurt se qeveria e Shkupit nuk do te jete kunder kesaj gelltitjeje dhe te perfshihet ne te”…
“Ortodoksi” Koshtunica, ne Shen Orus
“Greqia dhe Serbia, bashke deri ne diten e qametit”
Ne Greqi dhe ne Serbi, po nuk i fute turinjte thelle, atje, ne mjekren e priftit, le te jesh politikan me shtate koka, asnje vote s’ke per te marre. Sllobua, sa here mprihte saterin per te therur popuj te federates jugosllave, bente nje here nje vizite ne Greqi.
E kishte per ogur apo si ishte puna? Gjithsesi, pasardhesi i tij Koshtunica, s’kishte me dot sater ne dore, por ndoshta i duhej …dhelperia greke per te shpetuar Kosoven nga pavaresimi i saj! E diel, 3 Dhjetor 2000. Presidenti i ri i Jugosllavise, me sakte asaj cka mbeti nga ish ngrehina e saj, arrin ne qytezen manastir gjysme autonome edhe nga shteti grek, ne Shen Orus, ne Halqidhiqi,, ne nje vizite dyditeshe.
Ai sapo kishte zevendesuar diktatorin e permbysur, por i duhej te vinte aty, mes djajve dhe temjamit, te bente “kuren” qe kishte bere Millua, qe te behej i besueshem per serbet. Prandaj ai, sapo shkeli ne token “e shenjte”, deklaroi me pompozitet: Greqia dhe Serbia, bashke deri ne diten e Qametit”!.
Aty gjeti kallojerin e shqetesuar, ate ne mjekren e te cilit ka futur buzet. Kallojeri, na paskej harruar se ne Manastir vene ata qe “shkeputen nga te kesaj bote” dhe i perkushtohen vetem zotit! Prandaj ai i shqetesuar, i tha presidentit “besimtar” se… “Era e globalizmit, i perlau traditat dhe virtytet”…Koshtunica, qe e dinte “ku i dhimbte dhemballa” prifitit, iu pergjigj:…” Viktime e globalizmit eshte edhe Kosova”…
Aty Koshtunica u prit me nderimet e Kryetarit te shtetit, sepse edhe pse ne Manastir, atje i kane kushtet, njelloj si shtet me vete.Mbasi u takua me te 25 kallogjeret serbe aty, dhe mori direktivat prej tyre, zbriti ne Selanik dhe “ja kendoi” ne vesh ministrit te Maqedonise dhe Trakes (Vertet, pse Greqia ka nje minister per “Maqedonine dhe Traken?!?)
Pra u takua me Paskalidhin…Vizitoi edhe varrezat e 8000 ushtareve serbe ne varrezen “Zeitenlik” ne rrugen “Lebet”, ushtare qe ishin vrare ne luften e Pare Boterore, kunder bullgareve, ne…”Maqedoni”!
Pjesemarrja e grekeve neonaziste ne Masakren e Srebrenices.
Mercenaret Greke:
…”Ndjenim kenaqesi kur vrisnim muslimane”…
Pjese nga intervista e nje mercenari, dhene revistes greke “Taqidhromos” (“Korieri”), me daten 13/11/2004
“Per Racen e Bardhe dhe per Ortodoksine”
Fituam…
Nje fotografi e britanikes “Indipendent” qe mori dheun, ishte turpi i faktuar i Greqise ne syte e opinionit nderkombetar. Fotografia qarkulloi ne Qershor 2005, tamam ne 10 vjetorin e masakres se madhe. Nje skuader prej gjashte grekesh “vullnetare” pershendet fashistce mbas Therjes se popullsise te pafajshme.
E ashtuquajtura “Garda Vullnetare Greke” (EEF), u dergua e organizuar ne Bosnje me bekimin e plote te Kishes Greke dhe te qeverise se atehershme te Andrea Papandreut. Perbehej nga jshteqitje toksike te organizates naziste “Krisi Avgji”. Dihet shume mire se ata qenie te gjalla biologjike me dy kembe, u paguan nga kisha greke por edhe nga qeveria e Papandreut.
Pjeset e Kasaphanes…
Kryekasapi Radovan Karaxhic, eshte i drejte dhe mirenjohes me ata qe desh u mbyten ne gjakun e atyre qe theren. “Krejt rastesisht”, sic duket ne fotografi, ata ne krahun e majte mbajne stemen e ushtrise greke?!? Kryekasapi po i dekoron ata, per “heroizmin” qe treguan duke therur gra e femije, per te…zhdukur muslimanet !…
Fytyrat e grekeve “vullnetare” duken shume paster. Keta vrases profesioniste sot qarkullojne te lire neper rruget e Greqise, ndersa shume prej tyre, ne baze te nje qarkoreje te brendshme, u moren ne pune te shtetit, sepse Greqia eshte shtet….”europian”!. Kurre nuk u ngriten padi kunder tyre, por do te me thoni: Cili shtet, cila drejtesi mund te ngrere padi? Mos valle ata qe i derguan dhe i paguan? Po deshi shteti, le ta provoje, por ka te beje me…kryepeshkopin, dhe ai s’ja ben te gjate qeverise!
Gjyqi Nderkombetar publikoi ne nje seance te caktuar sekuenca nga njevideo, filmuar prej nje qytetari ku tregohen ekzekutime nga mbrapa. Ekzekutoheshin muslimane nga serbe ne qytetin Pale te Bosnjes. ne vazhdim te vraret hidhen ne nje varr te madh kolektiv. Ne nje tjeter sekuence tregohet nje prift serb qe bekon vrasesit serbe.
Ato pamje u transmetuan edhe ne ne nje kanal televiziv grek, por ne mes te emisionit u nderpre, me nderhyrje nga …kisha. Keshtu, ne Greqine “europiane” edhe ne kanalet televizive private (ne shteteroret po se po), mjafton nje telefon nga kisha dhe, emisioni nderpritet, ne ere!
Zgjidhja ishte vetem nje: Kufinj me Serbine. Objektivi i pare prishja e Republikes Maqedonase…
Aleanca ortodokse grekoserbe, ishte nje qellim i pa deklaruar i qeverise se Andrea Papandreut ne vitet 1993 1996. Prishja e Republikes se Maqedonise dhe ndarja e trojeve te saj mes Greqise dhe Serbise, copetonte “brezin musliman” ne Ballkan dhe jepte njekohesisht “zgjidhjen” e problemit te Maqedonise. Dicka e tille kishte ngjare ne Tetor te vitit 1912, kur Greqia dhe Serbia pushtuan 90% te Maqedonise dhe ndane gjahun mes tyre. Kurse plani qe parashikonte krijimin e federates greko serbe, ngelet nje enderr e perspektives…
Kjo grua serbe eshte duke bertitur e duke mallekuar Milloshvicin. Keshtu e kane “kristianet”, kujtohen kur flaka vjen ne dere te shtepise, se kur digjet shtepia e fqinjit, ngrohin duart…
“Peshkopi” i Kososves, Artemis(ky eshte pagezuar ne Greqi),deklaron me ze te larte: Deri sa te jete ketu qofte edhe nje serb i vetem, Kosova do te mbetet serbe”. Dhe ec e degjo gojet e liga qe thone se prifterinjte merren me politike!… Te pakten ju aty ne Shqiperi, jeni te qete se ata prifterinjte tuaj aty, takohen diten me diell me politikane e diplomate “fqinje”, dhe kur vjen puna, me gojen e zedhenesit te KASH it, thone se ata po e bejne punen e tyre?!?
Ai ne fakt perserit ne ligjerate te drejte ato qe tha Milloshevici ne 27 Qershor te vitit 1987, ne Gazimestan: “Kosoven do ta kemi ne qender te “vemendjes”, se ajo eshte substanca e kombit serb” . Tani se nga e solli Kosoven Sllobua me Koshtunicen me krahe, nga Uralet, kete ec e gjeje!
Fantazmat e Kosoves…
Kosove, Gazmenistan, Qershor 2004 Te gjithe korbat jane aty: qe nga pretendenti i fronit, Karagjorgjevici, “princi”Aleksander i 3 te, me gruan e tij qe “rastisi” te jete greke dhe te quhet Katerina Bati. Ne te djathte patriarku, “shen” Pavllo i datelindjes 1911, pastaj vijne “shenerit” e tjere, Artemi, Koshtunica, etj etj…
Pamje qe trondisin…
“Ajo qe ndodhi ne Srebrenice, eshte turp. Nje turp qe duhet te ngelet ne kujtesen e te gjithe europianeve”… Zhak Delor, Kryetar i Komisonit Srebrenica eshte nje qyteze e vogel me 6000 banore ne lindje te Bosnje Herxegovines.Ishte percaktuar objekt i nxehte nga serbet.Ne Korrik te vitit 1995, e perfshire ne flaket e luftes civile, u shnderrua ne nje kasaphane te vertete qe e kalonte edhe vete kuptimin e fjales genocid.Ne kete strehe “te sigurt” ne Srebrenice, ishin strehuar 20000 muslimane te ikur, nen kujdesin e beretave hollandeze te OKB se.
Forcat hollandeze perbeheshin prej 400 vetesh, nen komanden e nje koloneli, gjendeshin pak jashte qytetit Ajo perbente nje seksion te UNPROFOR(Forca te Kujdesit te Kombeve te Bashkuara). Me 11 Korrik 1995 Trupa e korracuar serbe me emrin e tmerrshem”Drina”, nen komanden e gjeneralit Ratko Mlladic, mbas nje sulmi te rrufeshem pushtoi qytetin, dhe perzuri mbrojtesit e tij. Ne krah te serbeve te Bosnjes luftuan edhe forca speciale te policise nga Beogradi, te djathte ekstreme Cetnike te organizuar nga qarqe kishtare, si edhe komando te organizatave “Tigrat” dhe “Akrepat”.
Flamuri grek ne Srebrenice?!?
Ajo cka pasoi perben nje nga turpet me te medha te qyteterimit modern. Vargane te gjate njerezish u derdhen nga lartesite e qytetit per te shpetuar. Por ushtaret serbe dhe aleatet “ortodokse” greke, i presin me bresheri te gjata qe godasin vetem ne…mish!. Keshtu ata filluan kasaphanen duke vrare turma te tera njerezish te pa asnje shprese per te shpetuar.
Por meqenese “kristianeve te mire ortodokse” iu lodhen duart duke shtire me kallashe dhe mitraloze te lehte, u perdoren edhe mitraloze me kater gryka te mbrojtjes kunderajrore, per te… mbaruar pune shpejt me bekimin e atyre qe u pacim uraten ! Sa per varrimin, ne kanale, ne hendeqe, mjaft qe te mos dukeshin mbi dhe, mjaft qe te mos u qelbnin ajrin. E megjithate, s’po mbaronin.
U desh nje jave, qe te behej ajo qe u be.. keshtu qe kjo veper shtazararke zgjati prej dates 11 18 Korrik 1995. Ajo qe (nuk) te cudit, eshte prezenca e 120 “trimave” greke (te pakten kaq jane deklaruar.) Mediat greke, edhe kur e kane permendur me gjysme zeri kete fakt, kane thene se jane anetare te organizates neonaziste “Krisi Avgji”, dmth.
“Agimi i Arte”. Ajo qe te ben te cmendesh, eshte fakti se keta te fundit ishin aty me bekimin e plote te kishes greke dhe te vete qeverise Papandreu, qe ishte ne nje vije me “vellezeit serbe ortodokse”. Kurse gjeja me normale per t’u besuar, eshte ajo qe vete Papandreu kur ishte ne jete, ka deklaruar se eshte ateist. Ai shkonte ne kishe nje here ne vit, sa per te marrur votat e ushtrise se qorrave, me falni te besimtareve… Gjithsej, 8000 njerez te paarmatosur, te gjithe burra dhe djem te moshave 14 75 vjec, te gjithe muslimane,u theren pa meshire ne datat 11 deri 18 Korrik te vitit 1995.
Flamuri grek si gjithnje , i lyer me gjakun e fqinjeve,kesaj radhe “mori krahe” me gjakun e tete mije te pafajshmeve. Ai u ngrit e valoi “krenar” ne mbajtesen e kambanes se nje kishe ne qender te Srebrenices. Prane kishes tjeter ku ruhen qimiljet e “shenjta” te Serbise. Bashke me flamurin grek, u ngriten edhe flamuri i verdhe i Bizantit dhe me yllin e Vergjines. Ky lloj konglomerati flamujsh, i stisur me guston e keqe dhe te ulet te shovinizmit grekoserb, e ekspozoi ne menyre te pandreqshme Greqine.
Kater muaj me vone, bashkite e Srebrenices, bene nje perpjekje te ulet e te deshtuar: Ato bene lojen e strucit, qe fut koken ne rere dhe… ngre kembet perpjete e… thote me vete: Nuk me shohin.mua! Bashkite cvarrosen dhe i rivarrosen ne te tjera vende, ne te tjera varre masive, ne malet perrreth..
Tanime, shumica e varreve jane zbuluar me ndihmen e sateliteve, nderkohe qe 80% e viktimave ngelen ende te pa identifikuara.Me e keqja eshte se autoret protagoniste te kesaj kasphane te madhe, Karaxhici, Mlladici dhe greket “vullnetare”, nuk jane kapur akoma dhe nuk kane dale para drejtesise.. Ata qarkullojne te lire mes njerezve, te mbeshtetur prej atyre qe i mbuluan atehere. Ne fillime e vitit 2002, doli nje raport i Institutit te faktit te Luftes te Hollandes(NIOD)
Perpilimi i ketij raporti ishte vene detyre para gjashte vjetesh nga qeveria hollandeze, vinte ne konkluzionin se Batalioni hollandez i beretave te paqeruajtesve,, me armatime te pamjaftueshme, dorezoi njerez te paarmatosur ne duart e ushtrise serboshnjake. Ne kete raport shkruhet prere e qarte, e zeza mbi te bardhe dhe vertetohet katerciperisht pjesemarrja e trupave ushtarake speciale greke ne Kasaphane.
Mbas publikimit te ketij raporti, qeveria hollandeze u dorehoq e gjitha, duke treguar keshtu nje nivel te larte morali te caktuar meqenese nuk kishte mbrojtur popullsine e pafajshme dhe te paarmatosur. Vetem disa qindra kufoma jane identifikuar, por per ato eshte planifikuar te varrosen ne nje kodrine perballe fabrikes se baterive “Potocari”, afer Srebrenices, ku kishin qendren trupat e OKB se gjate luftes.
Familjet e viktimave sot luftojne te mbyllet fabrika dhe trualli i saj te kthehet ne nje permendore gjigande qe do te deshmoje Kasaphanen e madhe , por edhe dhimbjen e paane njerezore qe u perjetua e vazhdon te perjetohet.
Nga viti 2000 satelite amerikane te pajisur me mekanizma te vecante, duke perdorur sisteme speciale me kerkues shume te ndjeshem te temperaturave te larta, gjeten ne lartesite rreth Srebrenices varreza masive. Me ndihmen e eksperteve te OKB se, u be cvarrimi i 8000 kufomave te cilat u transferuan ne Tuzla per ekspertize mjekoligjore dhe identifikim. Ishin te gjithe muslimane…
Bishat konsumojne edhe njera tjetren
Historia e re e Serbise eshte e mjegulluar nga vrasje te panumerta, te cilat provokuan edhe Lufte Boterore.
Mbreti Millo Obrenovic, u ekzekutua ne vitin 1908
Mbreti Aleksander Obrenovic u ekzekutua ne vitin 1903
Mbreti Aleksander Karagjorgjevic u ekzekutua ne vitin 1934
Kryeministri qe mund te ulte shovinizmin serb, Zoran Xhinxhic, u ekzekutua ne vitin 2003
Nga te dhjete monarket qe mbreteruan Serbine, tre u vrane, dhe kater prej tyre u perzune te kercenuar me vrasje. I pari qe ju hoq koka ne gjume nga kundershtari i vet ne vitin 1815, ishte “heroi kombetar” i revolucionit serb, Karagjorgj Petrovic. U ther ne krevat naten ne gjume nga kundershtari i vet Obrenovici. Ne vitin 1868 ra i vdekur pertoke nga plumbat e “anarshisteve” mbreti Mihal Obrenovic.
Ne vitin 1903 mbreti Aleksander dhe dashnorja e tij Draga, u theren dhe u copetuan nga fanatiket e kishes brenda ne pallat dhe ne vazhdim trupat e tyre te copetuar e lakuriq, i hodhen ne rruge. Nje tjeter mbret, Aleksandri i dyte u vra nga nje fanatik kroat ne Masalja, gjate nje vizite qe po bente ne France. Por truri i indoktrinuar fashisterisht qysh ne djep, i beri edhe nje “dhurate” njerezimit.
Luften e Pare Boterore katervjecare. Shkaku i saj ishte vrasja e Kryedukes se Austrise Ferdinandit, nga “nacionalisti” serb Gavril Princip. Kjo ndodhi ne 28 Korrik te vitit 1914, ne Sarajeve. Miliona te vdekurve, te plagosurve dhe te muhaxhireve qe shkaktoi kjo lufte, duhet t’i shtohet edhe shembja e rrenimi i kater mbreterive. Te carit te Rusise, te mbreterise cezariane te Austrohungarise, te mbreterise Kaizerjane te Gjermanise dhe te sulltanatit turk.
“Drejtesia” greke, “u zgjua” mbas… 10 vjetesh!
Te gjithe “vullnetaret” greke qarkullojne te lire ne Greqi, madje disa ne shenje respekti e vleresimi per “punen patriotike” te bere, jane emeruar edhe ne vende pune te ndryshme ne shtetin grek.
Me e mundshmja e punesimit te tyre, fale edhe “pervojes” qe fituan ne Srebrenice, eshte te jene punesuar si roja te kufirit ne pjesen me Shqiperine, per…vete aresyet “specifike”. Kurre ata nuk u hetuan per vepren e tyre kriminalistike, pa lere te ngrihej padi kunder tyre.Ata qarkullojne e levizin ketu ne Athine, duke pasur ne CV ne e tyre therje njerezish te pafajshem.
Flamuri grek i ngritur tek kambana e kishes serbe, nenvizoi me menyren me te turpshme “Frontin Grekoserb” dhe perpjekjen e pashprese e te deshtuar te Greqise “ortodokse”, per te goditur Islamin dhe per te minuar themelimin e shtetit te Bosnjes, te te parit shtet musliman ne Europe. Se cfare rreziku do t’i vinte Europes nga krijimi i ketij shteti, kete vetem greket “ortodokse” mund ta dine.
Kasaphana e Srebrenices, per shume vjet akoma edhe sot, perben tabu per Greqine. Dhe kjo jo pa qellim. jo se Greqise i dhimbsen shtazet qe dergoi,bekoi dhe mirepagoi. Por hapja e kesaj ceshtjeje do te hapte telashe te tjera, do te zbulonte edhe ane te tjera te fshehura thelle ne sirtaret e politikes e te kishes greke ne mareveshjet me “vellain” Sllobo. (transport armesh, llogari te fshehta bankare etj), ne te cilat jane pleksur mjaft politikane e biznesmene qofshin keta te pales “moderniste”, qofshin te pales “patriotike”.
Ne Qershor te vitit 2005, disa dite para 10 vjetorit te te kasaphanes, nje deputet i pavarur, i zones se Pireut Andrea Adrianopulo, ju drejtua parlamentit te Greqise me nje pyetje qe u regjistrua ne prokollin e atij parlamenti, me numur depozitimi: 1053/21 6 2005, pyetje qe u diskutua tre dite me vone.
Pyetje nga Deputeti Andrea Adrianopulo:
Zotit Minister te Drejtesise
“Disa here i jam drejtuar Kryetares se Kuvendit, duke i kerkuar ndertimin e nje komisioni special parlamentar per te hetuar nese ekziston perzjerje dhe pjesemarrje e grekerve paramilitare ne Masakren e Srebrenices. Per fat te keq, Kryetarja e Parlamentit, eshte shmangur te me pergjigjet, duke e lene ceshtjen te harrohet.
Por meqenese ne te gjitha vendet e Europes, shtetas te cileve ishin perlyer me kete masaker, jane bere kerkime dhe jane marrur masa, cmoj se eshte e papranueshme qe vetem Greqia te tregoje kete indiferentizem cnjerezor. Ne menyre te perseritur jane shkruar reportazhe dhe jane dhene intervista prej shume njerezve te trazuar ne kete masaker. Vecse shteti grek tregon indiferentizem dhe i kalon gjerat per inerci.
Te nderuar zoterinj! Mos ka ardhur ora te pakten tani, pas 10 vjetesh, me daljen e videos se turpit, per shkak te se ciles reagoi deri edhe vete qeveria serbe, mos valle te pakten tani, dueht edhe shteti grek te kontrolloje e te nxjerre ne drite cfare tamam ka ndodhur dhe te nxjerre pergjegjesite e shtetasve te vet?!? Zoti Adrianopulo, ben pjese ne te paktat mendje te hapura te ketij vendi. Po te kisha nderin te me priste mua, emigrantin shqiptar, do ta keshilloja te mos vepronte me keshtu, sepse ndoshta mund “te semurej” nga leucemia, ashtu si dhjetra intelektuale te tjere ketu ne Greqi. Dhe “leucemia”,…mbaron pune shpejt?!?
Pergjigja e Ministrit te Drejtesise, Nastas Papalekura
24 Korrik 2005: “Deshiroj t’Ju bej me dijeni se eshte marrur me kete ceshtje drejtesia greke. Sic me raportoi Prokuroria e Shkalles se pare.me kerkese te prokurorit, eshte urdheruar hetim qe te vertetohen vepra penale qe kane t ebejne me ceshtjen ne fjale, pra, nese ka pasur pjesemarrje te shtetasve greke ne masaker.
Dua gjithashtu t’Ju siguroj se nese do te vertetohen te tilla veprime do te ndiqen penalisht ne baze te ligjit madje ndoshta do te duhet te hyje ne veprim edh ebashkepunimi me nderkombetaret. Por ashtu sic mund ta kuptoni, deri me sot ndodhe para te dhenash te pasigurta e te pavertetuara. Institucionet e shtetit nuk kane shpallur asnje lloj te dhene (!) e cila mund te vertetoje pjesemarrjen e kujtdo grekerve ne kete masaker. Madje edhe persa i takon videos qe u shfaq ne gjyqin e Milloshevicit ne Hage,ajo tregon si shkaktare te Masakres serbet dh enuk di t’u referohet grekerve paramilitare.Nuk mund te mohoj se mund te kete vertet pergjegjesi te qyteatreve te ndryshem greke. Por me duhet te theksoj se keto do te dalin nga hetimet ne perfundim te tyre ne baze te se drejtes greke te procedures penale.Faleminderit.
Disa te dhena gazetareske per te kerkuarit ne Greqi
KOSTA KAZOPULO lindur ne veri te Peles ne 1960, pa te dhena te tjera.
Ish komandant toge te forcave speciale ne Greqi.U mobilizua ne Bosnje ne vitin 1993.Nga publikimi ne gazeten “Espreso”, date 7/11/2002
Andon Mitko
Te dhena te tjera te panjohura
Komandanti i Gardes “Vullnetare” Greke. Ne vitin 2002 u punesua si scuriti tek nje biznesmen i madh i Greqise qe zoteron shume vapore. Ne dhjetor te vitit 2003 u arrestua si bleres i nje ngarkese te madhe me arme nga Beogradi Publikuar ne “Espreso” ne data 7 dhe 9/ 12/2003.
Trifon Vasiliadhi
Te dhena te tjera te panjohura
Ky ka qene zevendes komandanti i Gardes “Vullnetare” Greke Publikim i gazetes “Adhesmeftos Tipos”, date 6/5/1995, dhe “Taqidhromos”, date 3/11/2004
Nestur Krisaiti, pa te dhena te tjera
Ish mercenar ne Zambik. Ne Tetor te vitit 1994 u mobilizua ne ushtrine serbogreke dhe neDhjetor te te njejtit vit merr pjese ne masaker ne bosnje.Publikuar ne gazeten “Ta Nea”, date 11/1/1995, nga gazetari Kosta Pretenderi.
Dhimiter Zabitcano, pa te dhena te tjera
“Vullnetar” ne Garde,mori pjese ne operacionin “Srebrenica”, interviste nga ai vete, ne “Taqidhromos”, date 13/10/2004.
Apostol Babo, pa te dhena te tjera
Anetar i “Kris Avgji”, i intervistuar nga gazetari Niko Evangjelato, kanali “SKAI”, Gusht 1995
Mihal Mavrojanaqi, pa te dhena te tjera
Anetar i”Krisi Avgji”, deklarate e tij ne intervisten dhene gazetarit Niko Evangjelato, “Skai”.
Lefter Zburgjiti, banor i Orestiadhes, pa te dhena te tjera.
Ka sherbyer ne Flote Luftarake Detare greke, ne nendetese, ne sektorin e shkaterrimit.U denua per vjedhje arme nga roja Kombetare.Ne pranvere te vitit 1994 sherben ne Njesine Serbe “Ujqit e Zvorrnikut”Me pas rreshtohet tek “Tigrat” e Arkanit. Ne Maj te vitit 1995, ndiqet nga Garda reke qe vepronte ne Bosnje dhe dergohet nga Arkani per te stervitur njesite e muslimaneve te Bihacit qe luftuan perkrah serbeve.Publikuar ne “Eleftero Tipo”, date 31/8/2005, dhe “Adhesmftos Tipos”, date 6/8/1995, por edhe ne gazeten “Ta Nea”date 5/7/1994
Spiro Xhanopulo, pa te dhena te tjera.
Ish Komandat toge ne Garden Greke qe mori pjese ne masakren e Srebrenices. publikuar ne gazeten “Elefteri Ora”date 25/9/1995
Keshtu e kane keto pune. Dime kush e te kujt jane, kur dhe ku kane lindur e banojne, ku i kemi punesuar ne shenje mirenjohjeje per vepren “e mire”, por…s’i gjejme dot per ne banken e te akuzuarit?!? Demokracia alla “grekce, europiane?!?
Nga Kreshnik Cika, Athine
Ditën e hënë ( 29/12/2014) Prokuroria e Përgjithshme e Greqisë fillon hetimin për të parë se si kompania shqiptare “Albania Interlines” kaloi në duart e kompanisë greke Petropulos.
Në dokumentat zyrtare të gjendura në dosje shikon se sa shumë është zhytur në llumin e korrupsionit Ministria e Transportit Shqiptar, shkresat që janë dërguar vendit fqinjë në mbështetje të kompanisë greke të Anastasios Petropulos, për njohjen e kësaj kompanie me të njëtin emër “Albania Interlines”, pa nr. protokolli, pa firme dhe pa vulë. Shikon se si janë fallsifikuar lecensat e kompanisë shqiptare “Albania Interlines” dhe i janë dhënë kompanisë greke, përpjekjet për më shumë se 15 vjet të kompanisë shqiptare p
Juristët grekë, “Albania Interlinës”, viktimë e fallsifikimeve dhe mashtrimeve të Ministrisë së Transportit Shqiptar, por edhe një viktimë e drejtësise greke që ka dhënë vendime në shkelje të Kodit Penal. Është një skandal aq i madh që nuk di ku ta fillosh dhe ta mbarosh, zorr se mund ta marrë ndokush për mbrojtje këtë kompani shqiptare, pasi dosja e kësaj kompanie është zhdukur në Ministrinë e Transportit të Greqisë, por pak ditë më parë mësohet se është zhdukur edhe në Ministrinë e Transportit të Shqipërisë. Po mbi të gjitha rrugës humbasin për në drejtim të Prokurorisë së Përgjithshme dhe Ministrisë Transportit Shqiptar, dosjet e kompanisë “ Albania Interlines” dërguar në rrugë zyrtare nga Ambasada Shqiptare në Greqi, më 3 /10/2014 edhe pse ishin të protokolluar me nr.1193.
10 vjet në pritje të përgjigjes zyrtare
Lidhur me këtë skandal, Ministria e Transportit të Greqisë ka mbi dhjetë vjet qe pret një përgjigje nga Ministria e Transportit Shqiptar lidhur me verifikimin e dhënies së licensave nga kjo ministri, duke nënvizuar se kjo ka dhënë një licensë me të njëjtën emër, por me pronar të ndryshëm. Me fallsifikime e është duke i kthyer përpjekjet e kompanisë shqiptare “Albania Interlines” në hic, pasi presidenti i kompanie greke Petropulosi ka tundur në ajër Ministrisë së Transportit 500 mijë dollarë, për të bllokuar aktivitetin e çdo kompanie që operon në Greqi. Por nga materialet që disponon kompania shqiptare tregon se zëvëndësimi i ministrit Gaqo Apostoli nga zonja Igrid Shuli solli korrupsionin në këtë ministri, duke bërë që shqetësimi i kësaj kompanie të jetë edhe më serioz. Jo vetëm kaq, por solli që pronari i saj të dënohet edhe me 16 muaj burg. Sot Ministria e Transporteve hesht pasi fallsifikimet e kryera nga drejtoritë e saj ndikuan që kompania shqiptare “Albania Interlines” në kundërshtim me ligjet e vendit tonë të kalojë në duart e kompanisë greke.
Pronari grek me dy kombësi
Kalimi i “Albania Interlines” nga kompani shqiptare në atë greke përbën një skandal politik, ku në këtë ka dorë edhe ish ministri i Transportit z. Anastasios Mandeli, në kohën e qeverisjes nga PASOK-u ( dënuar më pas) favorizon Anastasio Petropulo, i cili përvetësoi kompaninë shqiptare këtë në rrugë skandaloze, pasi ish sindikalist i Pasokut dhe përfaqësues i OSE ( Kompania e Transportit Hekurudhor) e cila kishte të drejtën e dhënies së licensave. Dokumentat vertetëtojnë se ky njeri është i pajisur me pasaporte shqiptare (lëshuar në Prill të 1981,lindur dhe rritur në Tiranë) dhe njëkohësisht me atë greke ( lindur në qytetin Hajdari të Athinës).
Më 29 Janar të 2015, drejtësia do riahap çështjen
Më në fund Drejtësia greke pas shumë vitesh heshtje ka pranuar më në fund të marrë për shqyrtim kërkesën e kompanisë shqiptare “Albania Interlines”, kjo falë juristëve grekë, lidhur me padrejtësitë që i janë bërë si nga Ministria e Transporteve të Shqipërise, por dhe nga drejtësia në Greqi. Pas shumë përpjekesh kompania “Albania Interlines” bëri të mundur që në Athinë më 29 janar të 2015 të rihap përsëri gjyqin, lidhur me përvetësimin e kompanisë së saj
Kompania greke me dy fytyra
Kompania greke Petropulos “Albania Interlines” paraqitet sot me dy fytyra te ndryshme. Në Athinë kjo kompani paraqitet me emrin “Albania Interlines” me adresën : AG. Kostandinu 39-41, ndërsa në Shqipëri paraqitet ndryshe vetëm me emrin “ A.T Interlines” Adresa: Bulevardi Zogu i Parë.
Historiku
25/07/2014, Për herë të parë pas shumë vitesh Prokuroria e Athinës znj. Athina Theoropoulou me nr. Prot. 26328 i ka kërkuar Ministrisë se Transportit të Greqisë sqarim lidhur me kërkesat e bëra nga kompania shqiptare “Albania Interlines”
9/09/ 2014, Me nr.prot.45541 prokuroria e Athinës znj.Rozalia L. Lala i ka kërkuar Ministrisë së Transportit të Greqisë fillimin e hetimit për kompaninë shqiptare të transportit interurban “Albania Interlines” në të cilën, në emër të saj ka punuar kompania e njohur greke Anastasios. Petropulos.
3/10/2014, Ambasada Shqiptare në Athinë më me nr.prot.1193 i ka dërguar Prokurori-it të Përgjithshëm të Shqipërisë z. Llalla dhe ministrit të Transportevez. Haxhinasto dosjen e plotë të kompanisë shqiptare “Albania Interlines” për verifikim
23/10/ 2014 në Gjykatën e Apelit në Athinë është futur për rishikim dosja e kësaj kompanie me nr. prot. 59443, dhe njëkohësisht është marrë nga prokurori për hetim me nr. prot. BD.3971/2014, për të parë se si kompania shqiptare “Albania Interlines” ra në duart e grekut Anastasios Petropulos.
Konkretisht:
Më 17/08/1994, z Feim Godo dhe Artan Batku në emër të Ministrisë së Transaportit të Shqipërisë me anën e një faksi pa numër protokolli pa firmë dhe pa vullë i kanë dërguar përfaqësuesit të kompanisë greke OSE,( Kompani e Transportit Hekurudhor që kishte të drejtën për dhënies e licensës brenda kufirit të Greqisë) z. K. Androulodakis që administrator i “Albania Interlines” është Anastasios Petropulos. Ky faks bëhet në një kohë që Roland Llato me vendim të Gjykatës nr.3810 së Shkallës së Parë 5/05/1994, pra tre muaj më parë nga kompania greke Petropulos që figuron i regjistruar në shoqëri “Albania Interlines” Tirana.( licensë e grekut vetëm për transportin e sendeve shtepiake dhe jo për transportin interurban) Për këtë më pas Ministria e Transportit të Greqisë i ka kërkuar sqarim Ministrisë së Transportit të Shqipërisë e cila po hesht 10 vjet me radhe.
Dy vite më pas më 22/05/1996, Drejtori i transporteve Pajtim Çobani pranë Ministrisë së Transportit me nr.prot. 476/1 dërguar Zyrës së Përgjithshme të Turizmit Interurban K.T.E.L në Janinë konfirmon dhe i kërkon vendit fqinjë të pajisë me leje të posaçme edhe shoqërinë “Albania Interlines”, në mbështetje të zbatimit të Protokollit të mbledhjes Shqiptaro-Greke datë 29 – 31/01/1991. Në vitin 1999 Anastasios Petropulos del në skenë duke kërkuar linjën Athinë-Vlorë-Athinë dhe Athinë-Korçë-Athinë në shkëmbim të 500 mijë dollarëve.
Më 11/08/2005, Lidhet kontrate hua-përdorje midis shqërive Klid Ballkan Interbus sh.p.k ( huadhënësi) me administrator z. Bastri Kastrati dhe “Albania Interlines” Tiranë ( huamarrësi me administrator Roland Llato).
Mbështetur në dokumentat vertëtohet se është kompania e parë në Shqipëri ku pajiset me leje numër një nga ish ministri i Transportit të Shqipërisë z. Fatos Bitincka më 9/06/1994 me nr. Prot 1194 për transport ndërkombëtar me autobuz për linjën Tiranë – Athinë – Tiranë, dhe me kërkesë Nr. 1195 date 9.06.1994 i është drejtuar në rrugë zyrtare Ambasadës Greke në Tiranë, e cila më pas kjo ambasadë i ështe drejtuar Ministrisë së Jashtme të Greqisë dhe kjo e fundit ë është drejtuar Ministrisë së Transporteve të Greqise me 7/09/1994 me Nr.Prot. 28088/1488.
Ministri i Transporteve Fatos Bitincka me Nr. Prot. 1194 datë 9/6/1994, i është drejtuar në rrugë zyrtare Ministrisë së Transporteve të Greqisë (sipas kërkesës të kësaj ministrie datë 18/02/1994,) që i jep lejen “INTERTANSPORT” Tirana, ku është zëvëndësuar me firmën “Albania Interlines” Tirana, për linjën Tiranë – Athinë – Tiranë. Ministri i transportit Fatos Bitincka jep leje firmës greke “OSE”, si dhe Albania Interlines –Tirana, që ishte e vlefshme deri me datë 31/12/1998.
Ministria e Industrisë, Transporteve dhe Tregetisë, bazuar në lejen Nr.1193 datë 9/06/1994 dhënë nga Fatos Biticka, ka rivovuar leje me Nr. 1 date 23.01/1996 me anën e ministres znj. Zuzana Panariti shoqërisë shqiptare “Albania Interlines” që ishte e vlefshme deri me 23/01/ 2001
Ministri Lulzim Basham më 10/10/2005 jep licensën me një afat një vjeçar kompanisë “Albania Interlines” me pronar Roland Llato
0/10/2005 Ish ministri Spartak Poçi me anën e një dokumenti nr.prot.17/1 i ka kërkuar Ministrisë së Transportit të Greqisë që kompania “Albania Interlines” të mos bashkëpunojë me O.S.E (Drejtoria e Transportit Hekurudhor të Greqisë)
Flasin:
Avokati Pavllo Sarakis: Dosja është zhdukur
Zyra e avokatit Sarakis mori përsipër për të gjetur dosjen e humbur të “Albania Interlines”në ambientet e Ministrisë se Transportit të Greqisë. Por më kot! Nuk e dija që gjërat ishin kaq të mpleksura prandaj dhe mora përsipër gjetjen e dosjes. Dosja nuk gjëndet, kjo gjë e bën akoma më të vështirë këtë problem për të gjetur një zgjidhje. E shikoj që është një proçes shumë i vështirë, aq sa vështirë është që Gjykata e Apelit të ndrroj vendimin e Gjykatës së Shkallës së Parë, për të rishikuar përsëri dëniminqë i është dhënë pronarit të kompanisë dhe për të vertëtuar pafajsinë e tij. Them se është e vështirë se mund ta marr përsipër ndonjë avokat, pasi koha ka bërë të veten ka bërë punën e vet. Të shohim se cfare mund të bëhet deri atëhere kemi kohë të mendohemi, ndoshta mund ta marr edhe unë për mbrojtje.
Juristja greke
Drejtësia në këtë drejtim ka qenë e njëanshme sepse ka ndigjuar dhe ka marrë për provë vetëm një anë, atë të Petropulos. Gjykata e Shkallës së Parë në vendimin e saj ka shkelur Kodin Penal të vendit, i cili nuk merr parasysh përkthimet jo në rrugë zyrtare. Kompania shqiptare “Albania Interlines” ka te drejtë të apelojë. Për mua janë bërë shumë gabime si nga shteti shqiptar ashtu është edhe nga drejtësia greke. Në asnjë vend nuk jepen dy licensa te njeta, me të njëjtin emër. Këtu është bërë shumë gabim. Faji kryesor bie te Ministria e Transportit Shqiptar që ka pajisur dy kompani të ndryshme me të njëjtën licensë. Ka shkelur kodin edhe kur thotë që nuk mund të bësh apelim kur kanë kaluar mbi 5 vjet, në një kohë që mund të bëhet. Ajo ka marrë parasysh akuzat e Petropulos duke mos i kërkuar atij linçesat dhe lejet, por është mjaftuar vetëm me dhënien e vendimit në mungesë. Unë do dal dëshmimtare në gjyqin e ardhshëm për të treguar shkeljet që janë bërë në Kodin Penal. Besoj se “Albania Interlines” do fitojë të drejtën e saj.
Roland Llato “Albania Interlines”
Nuk e prisja këtë nga shteti im, nuk e prisja qe Ministria e Transportit Shqiptar të vepronte kundra një bashkombësi të saj. Në këto momente unë po kërkojë pafajsinë dhe të drejtën time. Besoj se këtë radhë drejtësia greke do të jetë më e drejtë. Nëpërmjet Ambasadës i kam dërguar ministrisë se Transportit dhe Prokurorit të Përgjithshëm dosjen për të shqyrtuar dhe për të më ndihmuar që të dalë e verteta. I kërkojë Ministrisë së Transportit që të sqarojë Ministrinë e Transportit të Greqisë që lincesat apo lejet e mia qe më ka dhënë janë të sakta. Jam shkatëruar nga ana psikologjike dhe ajo shpirtërore. U dënova 16 muaj burg pasi Ministria e Transportit shqiptar nuk ju përgjigj kërkesës së Ministrisë së Transportit që i kërkonte lidhur me lincensen time. Lincensat e mia deri më 2009 janë marrë me vendim të gjykatës, Bashkisë dhe ministrisë përkatëse, janë konform te ligjit dhe për cdo license është paguar 400 mijë lekë. Nga ana ekonomike jam i mbaruar fare, kam detyrime kudo si brenda familjes po dhe jashtë saj. Sikur të mos mjaftojë kjo kam edhe kërcënime për jetën
16 muaj burg pasi bën denoncimin
Burgosja e pronarit të “Albania Interlines” me 16 muaj burg, akuzë e ngritur nga pronari i kompanisë greke Petropulos kalon çdo fantazi. Menjëherë pas denoncimit që kishte bërë në adresë të grekut Anastiasos Petropulos, vjen në mungesë të tij edhe dënimi me 16 muaj burg i pronarit shqiptar. Në këtë dënim një rol negativ luajti edhe përkthimi shumë i keq i Aleksanda Gjonit. Për këtë dënim juristët grekë thonë se drejtësia ka shkelur Kodin Penal, ku nuk duhej të merrte për bazë një përkthim i çfardoshëm dhe jo zyrtar. Rol të rendësishëm luajti edhe shkresa nr.prot 3043 ku Thimo Plaku drejtor pranë kësaj ministrie , date 4/6/2004 deklaronte zyrtarisht se nga janari i 1996 pronar i Albania Interlines është Anastas Petropulos, në një kohë që nga ana tjetër kompania shqiptare ishte pajisur me leje deri më 2009.
10 vjet në pritje
20 Korrik 2004 Ministria e Transportit& Komunikacionit të Greqisë me nr.prot C402/oik 43614/3576/04 i ka derguar një kërkese urgjente Ministrisë Transportit të Shqipërisë për një bashkëpunim lidhur me këtë problem, duke i kërkuar:
Sekretari i Përgjithshëm
I Golias
Nëndor 2014, Ministria hesht.
Roland Llato, ish administrator i kompanisë “Albania Interlines” troket në dyert e Ministrisë së Transportit Shqiptar, per të marrë një dokument të kërkuar nga drejtësia greke, me anën e të cilit duhet të vertëtojë se ky është personi i kësaj kompanie. Fatkeqesisht pas 2 javë sorrollatje nuk bëri të mundur të marrë dokumentin përkatës ku të konfirmonte që lejet apo licensat janë marrë në rrugë ligjore, pasi në këtë ministri është zhdukur dosja e kësaj kompanie, duke haruar se kjo kompani disponon dokumentat origjinale.
Prokuroria e Përgjithshme do hetojmë çështjen
Në Prokurorin e Përgjithshme m; 16 Dhjetor t; 2015 me nr. prot.1769/19 është depozituar dosja e kompanisë shqiptare “Albania Interlines” për të filluar hetimet lidhur me fallsifikimet e bëra nga drejtorë të Ministrisë së Transportit Shqiptar, një hetim që u desh rreth 15 vjetë për tu marrë në konsideratë nga drejtësia shqiptare.
Ish-Kryeministri Sali Berisha akuzoi Edi Ramën se ka lidhje të pazgjidhshme me krimin. Por ai tha se kreu i Qeverisë shqiptare e ka një dosje për arrestimin e Kryetarit të Kuvendit Ilir Metës. Sipas tij, arrestimi i Metës është kërkuar nga Brukseli.
Berisha ka thënë se Partia Demokratike nuk ka asnjë deputet të inkriminuar, ndërsa sa i përket kohës kur ai qeveriste me Ilir Metën, dhe ky i fundit u akuza për skandalin e vjedhjes së 700 mijë eurove, Berisha, tha se nuk e ka mbrojtur asnjëherë Metën, por shtoi këtu se Edi Rama ka një dosje të plotë,të shqyrtuar nga ekspertë ndërkombëtarë për arrestimin e Metës dhe se kjo gjë i është kërkuar kur shkoi në Bruksel.
“Rama pas kthimit nga Brukseli i ka thënë zotit Meta se më kërkuan arrestimin tuaj mbi bazën e dosjes që ka dorëzuar vetë Rama. Shpesh dëgjoj që njerëzit thonë, ndoshta edhe me të drejtë se ti e mbrojte Ilir Metën. Nuk e kam mbrojtur unë Ilir Metën, për herë të parë do flas; nuk është e vërtetë. Ka pasur një dokument për 700 mijë euro, ai dokument ekzistonte në letrën (nëse nuk është e falsifikuar) në letrën që sipërmarrësi i dërgonte Dritan Priftit se dëmi i krijuar nga momenti që ti nuk më zbaton vendimin gjer tani është 700 mijë euro. Dritan Prifti nuk e ka mohuar se ekziston ky dokument. Pra e gjithë akuza që i bëhet Sali Berishës se e mbrojti Ilir Metën bazohet në këtë dokument.
Unë edhe sot ndaj asnjë njeriu nuk do mund të pranoja kurrë një gjë të falsifikuar, por Edi Rama duket se ka një dosje shumë më të plotë për Ilir Metën, sepse nëse dosja nuk do të ishte e plotë, dhe në qoftë se dosja nuk do të ishte shqyrtuar nga ekspertë ndërkombëtarë të shquar, ai nuk do mund të kërkonte, askush nuk do i kërkonte atij arrestimin e Ilir Metës”, tha Sali Berisha lidhur me përfshirjen e politikës në krim.
PYETJA NUK ESHTE PSE ERDHEN 2 EURODEPUTETET POR PSE ERDHI SOROS NE TIRANE!
Pyetja nuk eshte pse erdhen 2 eurodeputetet por pse erdhi Soros ne Tirane?!
Sepse Perbindeshi Bastard komunisto-ylberist qe krijoi Soros ne 1992:
– i cili erdhi me se fundi ne pushtet ne 2013,
– pesoi atakun e pare kardiak ne 15 Nentor 2013 (ku deshtoi mareveshja sorosiane e Rames per armet kimike kundrejt mbeshtetjes nderkombetare pa kushte te instalimit te juntes sorosiane),
– por pesoi atakun e dyte kardiak ne 22 Nentor 2014 (ku u vra frika nga qytetaret me guximtare),
– rezultoi qe pjesa me guximtare e shoqerise ishte aq e madhe sa heren e trete ataku kardiak i 8 Dhjetorit 2014 do te ishte vdekjeprures per te (pra Mostren e Oligarkise Sorosiane) sepse MOSBINDJA CIVILE E QINDRA MIJE PROTESTUESVE NE TE GJITHE SHQIPERINE do te ishte e paperballueshme…
Ndaj dhe erdhi Kumbari Soros per ti ofruar nje oferte te parefuzueshme Bashes per veten e tij por jo per Opoziten! Ndaj dhe 2 dite pas kesaj vitizite te pergatitur pas 22 Nentorit nga klyshet e Soros ne PD-UET, nuk kishte me Protesten e Madhen te 8 Dhjetorit per FILLIMIN E FUNDIT TE RRENIMIT SOROSIAN TE SHQIPERISE por kishim koncert dhe aheng dhe nje BETEJE TE FUQISHME KONFERENCASH SHTYPI me Azem Salianin, Shpataren Tabaku, Mongolin Bozdo dhe Playboy-n Pollo …
Ndaj dhe Kryesia e PDse ka ne pikat kyce te kontrollit te brendshem sorosiste-qiliste pavaresisht se te gjithe e dine qe skane as minimumin e kapacitetit minimal per te fituar ndonje beteje elektorale por kjo s’ka me rendesi sepse OPOZITA SKA ASNJE BETEJE ELEKTORALE PER TE FITUAR!
Tashme betejat do te fitohen ne tavolina pazaresh personale midis oligarkeve sorosiste! Basha me keshillat e sorosisteve qe e rrethuan qe prej 2011es u be pjese e klubit dhe e ka me nge te madhe te presi si kryetar bashkie edhe 6 vjet apo duke vene ndonje kukull sorosi ne ate karrike derisa ti vije dita… Sic dine te presin kryeministrat sorosiste (2005-2013)!
Nderkohe qe Shqiperia do te marre formen e Vilajetit te Oligarkise Sorosiane… dhe ne te gjithe ose do kemi perfunduar burgjeve, ose do te kemi ikur “te internuar” ne emigracion per te siguruar buken e gojes ne Evrope apo Amerike… Dhe Shqiperine dhe ekonomine e saj do ta kene ne pronesi oligarket sorosian dhe klyshet e tyre…
Pjesa me acaruese e pazarit eshte se SHBAte s’mund te levizin as gishtin perballe kesaj katastrofe monstruoze pasi Kryeministri i ardhshem pas 7 vjetesh i Shqiperise Lulzim Basha nuk ka ndonje ankese… Pra perderisa Pozita dhe Opozita jane OK cfare mund te beje Daj Semi??? Ndaj dhe nuk reagoi Opozita ne Shtator 2014 kur Oligarkia urdheroi mbylljen e 15 emisioneve televizive dhe 1 radioje sepse aty te ftuarit organikisht nuk ishin pjese e skemes soros dhe prishnin pikerisht skemen…
Ndaj dhe 2 eurodeputetet erdhen me zell per te pajtuar dy pale qe benin sikur ziheshin per te bere kuckat e veshtira qe bejne sikur s’duan por ne fakt e kishin ndare mendjen qe kur ua kerkoi dhe ua garantoi personalisht Tutori Soros!!! I cili e bleu Shqiperine dhe ekonomine tone me cmim skrapi… Sic beri ne Argjentine apo Malajzi dekaden e kaluar…
Nese doni te bindeni qe se kam hic gabim pyeteni Bashen se kur do te fillojme te Rrezojme Kapterr Ramiun
Pyeteni per daten e Fillimit te Protestave per Ndalimin e Rrenimit ose Rrezimin e Rrenuesve
Apostol Kotani
GREKEVE U DHAME BUKE ME 1967-n. ATA NA KERCENOJNE ME LIGJIN E LUFTES.
Si u vra mësuesja e shkollës së Leskovikut kur refuzoi te qendiste flamurin Grek
SI QENDRON E VERTETA MBI TERMIN “VORIO-EPIR”
Termi Epir ose Eperios, do të thotë sterë, tokë kontinentale, pra një shprehje gjeografike, me të cilën banorët e ishujve grekë të detit Jon, duke u nisur nga pozita e tyre ishullore, i kanë quajtur krahinat përballë tyre, d.m.th ato e banuara nga ilirët. Më vonë ky term u përhap dhe në krahinat e brendshme e pastaj u përmblodh në njësitë e ndryshme administrative, principatat, që u krijuan në Epir. Vetë Tuqidhidhi, një historian i lashtë grek i ka quajtur banorët e Epirit “Barbarë”, shprehje kjo, me të cilën grekët e vjetër quanin të gjitha ato popullsi që nuk ishin greke “Tuqidhidhi, shënon si kufij veriorë Aharnanine. Pra ai i lë jashtë territorit grek krahinat e Epirit. Studimet dhe zbulimet arkeologjike në këto zona, përfshi edhe fushën e Dropullit, kanë zbuluar me shumicë emra njerëzish, fisesh dhe pika gjeografike me prejardhje ilire. Gjuha dhe kultura greke në brigjet e Ilirisë u përhap në gjysmën e dytë të shekullit VIII kur filloi ngritja e kolonive tregtare greke.
KUR LINDI OREKSI I GREKEVE PER VORIO EPIRIN?
Më të shfrenuar për idenë e Greqisë së Madhe “Megali-Idhesë” u treguan pas luftës Ruso-Turke të vitit 1877, duke pasur edhe mbështetjen e Rusisë, me të cilën kishin lidhje krushqie, mbreti Jorgo i Greqisë kish marrë për grua bijën e Car Aleksandrit. Kur fitoi Revolucioni Grek i 1820, ku një rol të madh luajtën një numër udhëheqësish shqiptarë, si: Marko e Kiço Boçari, Noti Boçari, Foto e Kiço Xhavella, Karaiskaqi, Anastas Gjirokastriti, Bubulina, Kollokotroni, Haxhi Mihal Dajlani, hero i Luftës së Kretës etj., qeveria greke i vuri si kusht Turqisë, për të njohur sundimin e saj mbi Shqipërinë, që ta lejonte të hapte shkolla greke e të ndërtonte kisha greke, për t’i përdorur në të ardhmen si “argument” për të paraqitur popullsinë e këtyre zonave si popullsi greke, sikurse ndodhi në të vërtetë. Kjo do të ngrinte krye në fillim të shekullit 20, para dhe pas Shpalljes së Pavarësisë kombëtare, kur Turqia ishte në falimentim e sipër, dhe kur fanarjotët ju kundërvunë deri edhe më terror vendimeve të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit për lëvrimin dhe përhapjen e gjuhës e letërsisë shqipe në shkolla dhe në kisha dhe për themelimin e Kishës Kombëtare Shqiptare. Pre e këtij terrori u bënë Papa Kristo Negovani, Vasil Ballamaci, Petro Nini Luarasi, Atë Stath Melani etj.
Cilat ishin masat që ndërmorën këto qarqe?
Kur fuqitë e mëdha njohën kufijtë e shtetit shqiptar, megjithëse të cunguar, pa Kosovën, Çamërinë e vise të tjera, si në Veri-Lindje edhe në Jug, brenda territorit grek, qarqet shoviniste greke të pakënaqura nga këto vendime, shpejtuan të vinin në veprim planet e tyre aneksioniste ndaj trojeve shqiptare. Dërguan me ngut nga Greqia qindra mësues dhe ushtarakë të veshur civilë, madje edhe gra për t’u mësuar vendasve gjuhën greke dhe për të bindur me hir a me pahir të shpreheshin për bashkimin me Greqinë. Ngritën tavolina me ungjillin mbi të për të betuar shqiptarët. Ata vranë mësuesen e shkollës fillore të Leskovikut vetëm pse refuzoi të qëndiste flamurin grek. Arrestuan shumë fshatarë nga Leskoviku, Përmeti, Kolonja dhe krahina të tjera dhe i shpunë në burgjet e Janinës dhe të Gjirit, ku u bënë presion për t’i detyruar të pohonin kombësinë greke e se donin bashkim me Greqinë. Dhe pas gjithë këtyre veprimeve agresive të paprecedentë, dërguan qindra e mijëra ushtarë me uniformë dhe civilë, për të organizuar të ashtuquajturën “Kryengritje Vorio-Epirote për të kërkuar bashkim me Greqinë.” Dhe kur popullsia vendase, i kundërshtoi e rrëmbeu armët për të mbrojtur nderin, dinjitetin, gjuhën dhe paprekshmërinë territoriale, grekët ju sulën fshatrave të Kolonjës, Leskovikut, Përmetit, Tepelenës, Kurveleshit, Skraparit etj., me zjarr, hekur e terror të pashembullt.
Sa masakra u bënë në këtë kohë?
Ata dogjën dhe masakruan jo pak, por 300 fshatra, përfshi edhe qytetin e Leskovikut me 2200 ndërtesa dhe qindra njerëz, burra, gra, fëmijë e pleq u masakruan, sidomos në Panarit, Hormove, Kuqar etj.. Dhjetëra gra, madje edhe shtatzëna, edhe vajza e plaka u përdhunuan dhe pastaj u masakruan. Për të gjitha këto një tablo rrëqethëse do të gjeni në Librin e Papa Kosta Tomorit nga Leusa e Përmetit me titull “Barbaritë Greke në Shqipëri”, botuar më 1917 në SHBA, si dhe librin studimor “Qëndresa Popullore përballë Agresorëve Grekë” 1912-1916 si dhe në shtypin e kohës: “Përlindja e Shypnisë”, “Dielli”, “Iliria” etj. Më 14 shkurt 1914 agresorët grekë hynë në Korçë dhe filluan reprezaljet kundër patriotëve. Kështu vranë Papa Spiron, me 2 prill vranë priftin Nastas Spiro Trebickën, dogjën të gjallë priftin Gjikë Spiron etj.. Kur fuqitë e mëdha i dhanë ultimatum qeverisë greke për të larguar forcat ushtarake nga Korça dhe qytetet e tjera të pushtuara ushtarakisht, ajo i tërhoqi ushtritë e rregullta drejt jugë-perëndimit të vendit, por la aty një numër ushtarakësh të maskuar, gjoja të sëmurë në spital. Por pa u larguar mirë ushtarët, peshkopi filogrek Gjermanos u ra kambanave dhe u bëri thirrje të “sëmurëve” të flaknin tej çarçafët e të rrëmbenin pushkët për të ripushtuar qytetin. Ndërkohë 100 “dezertorë” erdhën natën dhe u bashkuan me ta dhe pushtuan lagjen Varosh dhe bashkinë e qytetit. Të nesërmen erdhën edhe 300 ushtarë të tjerë, pushtuan kishën dhe ngritën flamurin grek. Mitropolia shpalli menjëherë “bashkimin e Korçës me Greqinë”. Me 24 korrik 1914 hynë edhe një numër oficerësh gjoja dezertorë si majori Vardha, Kondul i Ngavanis, Papa Kostas etj. Dhe filluan plaçkitjen e dyqaneve e të banesave të myslimanëve, vrasjet dhe përdhunimet (shih veprën e Petro Harizit)
Cili ishte reaksioni i kundërt ndaj masakrave?
Menjëherë u vunë në lëvizje çetat patriotike të Themistokli Gërmenjit, Sali Butkës, Gani Butkës, Mendu Zavalanit,Vangjel Gjikës, Kajo Babienit, etj., lufta e të cilëve i detyroj ushtritë greke të tërhiqeshin nga qyteti. Me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore, në juge-perëndim të vendit hynë forcat italiane, ndërsa në Korçë me 18 tetor 1916, hynë trupat franceze, pjesë e Armatës së Lindjes. Në këtë kohë Themistokli Germenji me Sali Butkën, Kajo Babjenin dhe patriotë të tjerë koordinojnë veprimet e marrin masa për t’u dalë përpara rreziqeve të copëtimit të Shqipërisë, krijojnë Komitetin e Mbrojtjes, rrethojnë qytetin me forca të armatosura e hynë në bisedime me francezët. Komanda franceze emëroj në funksione shtetërore për mbajtjen e rendit Kolonelin De Kuen, i cili ishte përkrahës i shqiptareve dhe largoi prefektin grek të Venizellosit. Me 10 dhjetor 1916 Korça shpallet si “Republika Autonome e Korçës”, në krye të së cilës vihet patrioti Themistokli Gërmenji. Sa qëndroi koloneli De Kuen punët në Korçë shkuan normalisht. Por më pas vendin e tij e zuri një kolonel pro-grek dhe antishqiptar i cili me 1917 e arrestoi Themistokliun e dërgoi në Selanik ku ju bë gjyqi dhe u dënua me vdekje, me pushkatim, me 7 dhjetor 1917. Por edhe pas kësaj shovinistet greke nuk hoqën dorë nga synimet e tyre për aneksimin e Korçës dhe të Gjirokastrës.
Flet historiani
Grekët mbajnë ligjin e luftës me shqiptarët
Në dhjetor 1918 me mbarimin e Luftës I Botërore e në prag të Konferencës së Paqes që do mbahej në Paris më 18 janar 1919 nga 5 fuqitë e mëdha SHBA, Angli, Francë, Itali e Japoni qeveria greke me anë të një memorandumi kërkoj aneksimin e Korçës e Gjirokastrës dhe kur nuk ju pranua nga fuqitë e mëdha dhe kundërshtimi i vendosur i delegacionit shqiptar, Greqia hyri në marrëveshje me Italinë dhe në marrëveshjen me dy kryeministrat të 19 korrikut 1919, që mori emrin Marrëveshja Titoni-Venizellos, sipas të cilit Italia binte dakord që Greqia të merrte Korçën dhe Gjirokastrën, kurse Italia të merrte Vlorën dhe të drejtën e protektoratit mbi pjesën tjetër të Shqipërisë. Por lufta e forcave patriotike shqiptare u a prishi këto plane Italia u detyrua me luftën e Vlorës të largohej nga trojet shqiptare. Me gjithë këto të këqija materiale, morale e njerëzore rrëqethëse, populli shqiptar asnjëherë nuk ka mbajtur ndonjë qëndrim hakmarrës ndaj popullsisë greke. Këtë e vërtetoj më së miri edhe periudha e agresionit fashist kundër Greqisë, i 28 tetorit 1940, të cilin populli shqiptar jo vetëm e dënoj por edhe e sabotoj, sikurse shprehen edhe vete personalitet më të larta italiane si Musolini në letrën që i drejtonte Hitlerit, etj.. Por ajo që është më domethënëse populli shqiptar, megjithëse i kishte të freskëta mizoritë e tyre, ushtritë greke që hynë në territorin shqiptar, ndonëse të pa dëshiruar e pa leje nga autoritetet shtetërore shqiptare, i mbajti e i trajtoi si jo më mirë, i strehoi, i furnizoi, u shëroj plagët dhe sëmundjet, i ndihmoj me kafshë transporti dhe me informacione etj. Krejt ndryshe u sollën autoritetet greke me popullsinë shqiptare të Çamërisë. Masakra te tmerrshme e dëbime masive u përdorën kundër tyre. Ne Arkivin e Shtetit gjendet dokumentacion i gjerë për këto, sa i tmerrshëm aq edhe i dhimbshëm. Po si ja shpërblyen autoritet greke këtë qëndrim? Mbajnë ende në fuqi ligjin e luftës me Shqipërinë, u përpoqën të pengonin pranimin e Shqipërisë në OKB, e filluan provokacionit nga vera e vitit 1946, të cilat në gusht 1949 u shtrinë në gjithë vijën e kufirit nga Saranda deri në Devoll dhe morën trajtën e një agresioni ushtarak. Por lufta heroike e ushtrisë popullore i detyroi të tërhiqeshin nga kishin ardhur. Në përmendoren e ushtarit të pa njohur, ngritur përballë ndërtesës së Parlamentit grek, kushtuar ushtareve të rënë në Luftën Italo-Greke, në mbishkrim thuhet se këta dhanë jetën për mbrojtjen e qyteteve heleniste!
Dëshmitari
E vërteta mbi Pallatin e Kulturës dhe Kishën
Klerikë keqdashës e filo-greke, në mënyrë abuzive shpifin e trillojnë mbi gjoja uzurpimin e kishës, nga qytetaret e Përmetit, sikur janë kundër fesë ortodokse, etj. Këto kanë çuar në konflikte të ashpra midis popullit e klerikëve filo-grekë deri edhe të ardhur nga Gjirokastra e Berati, për t’u bërë presion përmetareve që t’i dorëzojnë kishës Shtëpinë e Kulturës. Dhe në situatën tepër kofliktuale që është krijuar në qytet ka reaguar Athina zyrtare me protesta ambasadorit shqiptar. Ndërsa institucionet shqiptare heshtin, asnjë prononcim, përjashto ish-Ministrin e Jashtëm Besnik Mustafaj, Atë Nikollë Marku dhe ndonjë tjetër. Po abuzohet shumë me kohën e ndërtimit të kishës, derisa Atë Jani Trebicka në gazetën “Ngjallja” pa asnjë argument dhe përgjegjësi, pohon se ajo është ndërtuar ne vitin 1600, se ajo është prishur nga regjimi komunist me 1967 në kuadrin e luftës kundër fesë, se ajo është marrë arbitrarisht dhe mbroçkulla të tjera. Po si qëndron e vërteta. Përmeti, vetëm brenda qytetit, ka pasur dhe ka tre kisha, Shën-Kollin në krye të qytetit, Shën-e Premten, mbrapa Degës së Punëve të Brendshme, që është ruajtur dhe ruhet si objekt me vlera arkeologjike, e ndërtuar në vitet 1700, dhe Shën-Marinë në territorin e ish kazermave të ushtrisë, pranë Sallës ku zhvilloi Punimet Kongresi i Përmetit. Pra aq sa ka edhe Tirana, pa përmendur këtu disa kisha në periferi, si Shën-Thanasi mbi Teqenë Bektashiane, në rrugën për në Leuse.etj. Por tregtaret, për ta pasur një kishë afër, në vitin 1937 vendosën të ndërtonin një kishe të re për të cilën bëhet fjalë, në sheshin publik ku ka qenë komanda e xhandarmërisë dhe kulla e Gjon Fushës, për të cilën unë ruaj edhe një fotografi të vitit 1927 nxjerrë ditën e festës së shpalljes së pavarësisë. Ndërtimi i saj filloj në vitin 1937 nga një grup dibranesh. Pasi përfundon si ndërtese, në vitin 1938 ata u larguan dhe ajo mbeti e pa shtruar, me kalldrëm poshtë e me mure të pa suvatuara dhe brenda kishte vetëm 5 kandil dhe 5 ikona si dhe një kambanë.
Mitropolia na e dhuroi truallin
Në nëntor të vitit 1962, nga një shi i dendur dhe i zgjatur, u përmbyt qyteti me ujët e rezervuarëve natyrore në majë të malit. Këtë vit vjen në Përmet Josif Pashko, ish-ministër i Ndërtimit. Me kërkesën tonë ai dërgoi një grup specialistesh që bënë projektin si do të paraqitej qytetit me rastin e 20 vjetorit të Kongresit, me 24 maj 1964. Në projekt parashikohej ndërtimi i Hotel Turizmit në qendër, i dy kullave banimi mbrapa Shkollës së Mesme, i lulishteve në krahun e shkollës dhe shtëpia e Kulturës ku ka qenë ndërtesa e kishës. Personalisht prej meje, që kam qenë sekretar për propagandën në Komitetin e Partisë, u thirr mitropoliti i qytetit, Papa Harallambi e ju propozua që kisha t’i dhurohej qytetit për të ndërtuar Shtëpinë e Kulturës. Ai pasi e bisedoi me kryetarin dhe anëtarët e këshillit kishtar, Cole Lolin, Mati Priftin, Thodhor Gulon dhe Rako Tasellarin, të cilët me unanimitet dhanë pëlqimin. Më pas u mor pëlqimi dhe nga Mitropolia e Qarkut Gjirokastër. Dokument nuk u hartua mbasi nuk doli nevoja dhe nuk pati asnjë zë kundër. Ajo u prish që nga themelet dhe ndërtesa e Shtëpisë se Kulturës zuri një sipërfaqe më të vogël se trualli i kishës. Ndërtimi i saj përfundoi ne fillim të vitit 1963. Aty u përgatit dhe u dha koncerti me 23 maj 1964, aty u bë edhe presidiumi i mitingut në ballkonin ku foli Shoku Haxhi Lleshi. Këta zotërinj nuk mbajnë parasysh zakonin popullore sipas te cilit “Gjeja e dhuruar nuk kërkohet dhe nuk kthehet”. Pastaj filluan gjyqet për Shtëpinë e Kulturës. Me presione e ryshfete gjykata i dha të drejtë kishës. Kështu që shtëpia e kulturës u hoq forcërisht. Gjyqet vazhduan disa vjet por falë dokumenteve e përpjekje të drejtorit Kastriot Bezatit gjyqi u fitua në shkallën e parë, në apel e në kolegjin civil të Gjykatës së Lartë me vendim Nr.1640. regjistruar ne regjistrin themeltar me Nr.2236/788 date 10/11/2003 ndërtesa t’i kthehej qytetit për Shtëpi Kulture. Që atëherë kaluan 10 vjet dhe vendimi nuk u zbatua. Ndërtesa u mbajt në mënyrë arbitrare nga kleri.
E NJEJTA SKEME I NJEJTI SKENAR.
Ditari i plotë i agjentit të SHIU-t: Vlorë ‘97 Konstandin Koliqi.
Vlore 1997——Ukraine 2014—–Vlore 1997.
Oficere te forcave speciale Ukrainase,te rrembyer nga seperatistet pro ruse,te torturuar cnjerzisht dhe te nxierre para mediave per te deklaruar ate qe kerkojne seperatistet dhe nena Rusi.
Vlore 1997:
Oficeret e sherbimit sekret, ndoshta dy nga me te pa fajshmit Besnik Hidri dhe Leka Qoka,u torturuan c`njerezisht deri ne vdekje duke u nxjerre me dhune dhe para mediave per te deklaruar ate qe kerkonin banditet pushtetare, te fshehur mbas grupeve kriminale te Zan Caushit.
Ditari i plotë i agjentit të SHIU-t: Vlorë ‘97
Konstandin Koliqi.
Konstandin Koliqi, ish-shefi i Shërbimit Informativ për vijën bregdetare, tregon se si i ka ndjekur ngjarjet e marsit të vitit 1997. Ditari i pashkruar i njërit prej të “17-ëve” që do të ekzekutoheshin prej kryengritësve. Zjarri nga vila e Brokajve, thirrjet e Skënder Gjinushit, Neritan Cekës, Anastas Angjelit, Paskal Milos dhe Perikli Tetës për të manipuluar turmat kundër “malokut”.
Trimëria donkishoteske e Agim Shehut dhe e Arben Prrenjasit, që rrezikoi jetën e qindra policëve të paarmatosur. Emri i tij ka qenë i 17-i në listën e atyre, që do të ekzekutoheshin nga kryengritësit, por siç thotë edhe vetë, që të mbijetonte nga kataklizmoja e shkurt-marsit të vitit 97, do të mendonte Zoti dhe një oficer i policisë ushtarake, emrin e të cilit dëshiron ta mbajë anonim. Ai nuk ka mbajtur deri më sot ndonjë ditar, por tmerret që ka parë me sy i janë ngulur në kujtesë për gjithë jetën.
Quhet Konstandin Koliqi dhe ka shërbyer në detyrën e kreut të Shërbimit Informativ të Ushtrisë për Flotën Detare, që nga korriku i vitit 1993 e deri në 20 shtator të vitit 1997. I nxjerrë në lirim, deri më sot ai nuk është thirrur nga askush për të dëshmuar, megjithëse ka qenë dëshmitar okular i atyre ngjarjeve të tmerrshme.
“Italianët e pikasën kohë më parë se çfarë do të ndodhte”, – fillon të tregojë Konstandini. Që më 15 janar 1997, zëvendës komandant i bazës detare të Brindizit bëhet nënkoloneli Baliçia, oficer i SISDE-s, Shërbimit Sekret Ushtarak Italian. Baza Detare italiane po merrte kështu masa për një dyndje të madhe të refugjatëve nga bregu i Vlorës. Shërbimi sekret italian po u paraprinte trazirave, që i parashikonte shpërthyese.
Gafat e njëpasnjëshme të PD-së
Më 4 shkurt, mbahet aktivi i PD-së në Vlorë. Tritan Shehu deklaron se “Gjallica falimentoi”.
Në bllokun e shefit të SHIU-ut ky deklarim quhet një gafë politike. “As një karrocier nuk mund ta bënte këtë gafë dhe jo më një kryetar partie. Me këtë deklaratë aludohej për një ngatërrim të panevojshëm të PD-së me firmat piramidale. “Për të më njoftoi shefi i seksionit të SHIK-ut në Vlorë. Ende nuk e kuptoj pse duhej ta deklaronte memeci këtë”, – komenton Konstandini, koloneli i shërbimit sekret të Vlorës.
Po atë natë, Fitim Gërxhalliu, president i Gjallicës, thotë në televizion se nuk kishte falimentuar. Dy ditë më pas, Fitim Gërxhalliu deklaroi falimentin, në kushtet e gjysmë arrestit. Më 7 shkurt, fillojnë protestat e para. “Ato ishin të paorganizuara dhe nëpër mitingje dëgjoheshin vetëm thirrje sporadike”, – kujton ai. Kërkesat ende ishin ekonomike, si parrulla “Duam paret tona”. Përsëri gafë e madhe, por kësaj radhe, e policisë.
Ajo ndërhyn kundër turmës, e cila nuk ishte armiqësore me të. Përballë komisariatit të policisë, digjen dy makina IFA të policisë. Më 8 shkurt, në mëngjes, pas sulmit të bërë në komisariat, zhduket pa gjurmë Sokol Mulosmani, shef i komisariatit të policisë. Në vend të tij, vijnë të komanduar nga Tirana, gjeneral Agim Shehu dhe Arben Prrenjasi, Drejtor i Përgjithshëm i policisë. Skafistët fillojnë të lëvizin.
Paralajmërim i pavlerë
Më 9 shkurt, duken politikanët e parë, por ata nuk priten ngrohtë në Vlorë. Skënder Gjinushi, Neritan Ceka, Paskal Milo, Anastas Angjeli takohen me protestuesit.
“Në mbrëmje më vjen informacioni se të nesërmen, do të bëhej një protestë e madhe. Në zyrë më mbërrijnë të dhëna se përveç atyre, që dilnin me dëshirë në protesta, kishte edhe nga ata që nxitnin të tjerët për të dalë”, – kujton Konstandini.
Në godinën e SHIK-ut vjen Xhahit Xhaferri, i dërguari i Qendrës. Ai u prit nga shefi i SHIK-ut të Vlorës, Shkëlqim Agolli, i cili ishte i emëruar në atë detyrë vetëm në 15 janar, pra dy javë më parë. Ai do të vritej më pas në Athinë (gjoja nga e shoqja). “Shkoj në komisariat rreth orës 3 e 30 minuta të mëngjesit të datës 10. Shikoj Agim Shehun të strukur në kolltukun e zyrës me jakën e ngritur dhe që po dridhej. Arben Prrenjasin e pashë tek ziente disa kokrra vezë, që po i hante me bukë.
Dëgjoj Agim Shehun të thotë: “Sot është tmerr. Do të bëhet qameti. Kam prurë 750 forca policie, të gjithë të paarmatosur. Do t’i mësoj vlonjatët se ç’është ligji”. Ndërkaq, i drejtohet Arbenit: “A janë në rregull valët e radios”? Ndërhyj dhe i them: “Ti s’paske rregulluar akoma valët e radios. Do të shpartallohesh. Lëre Vlorën të protestojë”.
Pas kësaj dal dhe shkoj në godinën e SHIK-ut. Xhahiti më thotë se do ‘të mësonte vlonjatët se ç’ishte shteti ligjor.” “Do t’i godas”, – tha. “Ti nuk e paske emrin Xhahit, por Xhahil. Është Vlorë këtu. Nuk e di se ku do të të gjej në drekë”, – i thashë dhe ika.
Shpartallimi i 750 policëve
Po gdhihej data 10 shkurt. “Dal të shikoj se çfarë po bëhej në qytet. Shkoj në rrugën në drejtim të Sheshit të Flamurit. Në të gjitha anët, madje edhe në akset e rrugëve lidhëse, shikoj grupe të ndryshme me nga 5-6 policë. Banorët, mblidhnin në heshtje gurë, pa bërë as zhurmën më të vogël. Armatosja me gurë dhe sende të tjera të forta zgjati për rreth 45 minuta. Shkoj në rrugën në drejtim të Kuz Babait. Shikoj të goditet grupi i parë i policëve me gurë.
Në këtë çast unë isha tek xhamia. Kam qenë pikërisht mbi trotuar, në krahun tjetër të rrugës. Fillon një sulm si rrufe, i cili përhapet deri tek Kali i Trojës. Rrebeshi i goditjeve ishte i pandërprerë për rreth 7 minuta. Policia ishte e armatosur vetëm me shkopinj gome.
Vërej policët e parë që gjakosen në kokë, në fytyrë, në trup. Po ai popull që i godiste, i merrte dhe u jepte ndihmën e parë. Pashë disa prej tyre të shoqëruar nga grupe banorësh që dërgoheshin dhe ndihmoheshin të laheshin në një çezmë aty afër. Shkoj pranë Kishës katolike.
E njëjta pamje. Turma dukej se nuk ishte krejtësisht armike. Shikoj policët të shpërndahen. Atëherë vendos të shkoj në komisariat. Një grumbull i madh njerëzish qëndronte përballë komisariatit. Plagoset një fëmijë i vogël me gurë. Turma elektrizohet dhe hyn në komisariat. Thërrasin në emër Sokol Mulosmanin, sepse nuk e dinin që ai kishte ikur që para dy ditësh. Dëgjoj të thonë nga turma: “Godina është jona. Paskan ikur qenërit”!
Në darkë, afër xhamisë, marr vesh se ishte vrarë Artur Rustemi. Më vonë doli se “ai gjoja ishte vrarë në orën 8 të mëngjesit.” Unë kam bindje të plotë se deri në orën 9 të mëngjesit nuk ishte vrarë asnjë njeri. Më pas, vrasjen e tij e përdorën si viktimë të protestave. (S’ka si të jetë ndryshe përderisa nuk e hetojnë vrasjen)”.
Nuk kish më shtet
Në datën 10, kreu i zbulimit ushtarak të Vlorës kupton se nuk kishte më shtet. “Funksiononte vetëm SHIK-u”,-vlerëson Konstandini.
Të nesërmen ai kërkon të takohet me pushtetarët lokalë, por nuk gjen asnjeri. Në rrugë fillojnë të shfaqen njerëz me prirje kriminale. Në duar kishin armë Zastava, Tomson, çifte.
Në mbrëmje, në Gjiun e Vogël të Radhimës, i cili ndodhet rrugës për në Pashaliman, skafistët sulen dhe rrëmbejnë 130 skafe të sekuestruara. Që atë natë fillon trafiku klandestin.
Po në datën 11 vritet një polic, i cili u tha se u vra për hakmarrje dhe shfaqet njeriu i parë me maskë i ardhur nga Greqia.
📌Ky ishte Zani Çaushi, i cili ishte i dënuar në Greqi me 101 vjet burg dhe ndodhej në burgun e sigurisë së lartë në Larisa.
Atë e kishte sjellë në Vlorë Asfalia greke me detyra dhe EYP-i grek, Shërbimi Informativ grek. Njëri nga shokët e Zanit në burg, i cili shpëtoi nga i njëjti burg në vitin 1994, së bashku me 38 vetë të tjerë, i pyetur nga SHIK-u pohoi se Zani spiunonte shokët e tij në burg tek agjentët e Asfalisë. Zani nuk pranoi të arratisej atëherë së bashku me shqiptarët e tjerë. Arsyeja ishte e qartë, ai ishte i lidhur me agjentët grekë”, – thotë Konstandini.
📌Në datën 12, shfaqet maska e dytë.
🔻Ky ishte Albert Shyti, i ardhur po nga Greqia. Po në këtë datë dalin politikanët e parë.
Në orën 8 të mëngjesit, Skënder Gjinushi del në Sheshin e Flamurit. Ai i drejtohet turmës: “Do të vazhdojmë protestat në bazë të një plani, i cili do të miratohet nga një komitet, që do të krijohet tani”. Së bashku me të, në tribunë ishin edhe Neritan Ceka, Anastas Angjeli, Paskal Milo, Perikli Teta. Skënder Gjinushi hedh parrullën: “Do të rrëzojmë pushtetin e Berishës, se ai ju ka vjedhur paratë”.
Dikush nga turma pyet: “O Neritan, po të të vëmë ty president, a na i jep paratë?” Neritani i përgjigjet, se ata kërkonin një zgjidhje politike. Atëherë i njëjti zë i përgjigjet: “Të q… n…, Neritan!” Skënder Gjinushi pas tij thotë: “Ne lebërit dhe vlonjatët davetet i fillojmë me këngë dhe i mbarojmë me këngë”. Pas kësaj ai fillon të këndojë; “O djem rrëmbeni pushkët, ja vdekje, ja liri”.
🔻Këtu, për herë të parë, Skënder Gjinushi i drejtohet turmës me shenjën e tre gishtave. Si në çdo miting, tifo bënin vetëm rreshtat e parë. Në rreshtat e parë vërej disa gra, që bënin disa shenja të turpshme me gisht. Gratë filluan të këndojnë një këngë: “Tritan, të keqen nëna, si e mbajte preshin brënda.”
Gjinushi del në krye të turmës dhe së bashku me politikanët e tjerë shkojnë në drejtim të prefekturës. Ata thërrisnin: “Duam paret tona.” Por pjesa dërrmuese e turmës vetëm sa i shoqëronte në heshtje. Dikush më njeh dhe më thotë: “Edhe SHIK-u ka filluar të protestojë?”
Më 13 shkurt fillon djegia e gomave dhe ngritja e barrikadave nëpër rrugë me makina të prishura dhe mjete të tjera. Qytetarët vlonjatë filluan të rralloheshin.
Në datën 15 fillojnë letrat poshtë derës dhe vënia e gjobave ndaj familjeve vlonjate.
Hidhet parrulla e parë: “Poshtë qeveria”, “Të mbyllen dyqanet”, “Vetëm furrat e bukës hapur”. Filloi të ndihej një varfëri fizike në dollapet ushqimorë. Njerëzit filluan të thonin se “dyqanet i mbylli qeveria dhe maloku”.
“Më vjen informacioni se u krijua Komiteti i Shpëtimit Publik. Përfaqësues të këtij Komiteti shkojnë në port dhe urdhërojnë të ndalohet ankorimi i anijeve.
Qëllimi ishte që i tërë qyteti të kalonte në një grevë urie masive”, – vlerëson ish-kreu i SHIU-t për Flotën. Në datën 17, atij i vjen informacion se në Jug është përhapur një hartë e Vorioepirit. “Një hartë e tillë më vjen nga vartësit e mi në dorë po atë ditë. Raportoj lart. Po në këtë datë hidhet ideja e rrëzimit të qeverisë”, – vijon më tej ai rrëfimin e tij.
🔻Manipulimi politik i opozitës
Kolonel Koliqi kujton se në datën 18, një grup studentësh nga Universiteti i Vlorës takon kryeparlamentarin, Pjetër Arbnorin.
Data 19 studentët takohen me presidentin Berisha. Skafet në këtë datë ishin në kulmin e tyre, duke nxjerrë miliona. Në krye të komisariatit, nga turmat vihet një “shef” me mbiemrin “Kordha.” Rreth orës 11 organizohet një miting tek Prefektura. Skënder Gjinushi i drejtohet ndër të tjera turmës: “Studentët kanë vajtur tek Arbnori, tek ai mefsha.
Ata kanë shkuar tek maloku, por ne do ta rrëzojmë atë qoftë edhe me armë. Do ta marrim zvarrë.” Në këtë çast nga turma del një djalë me maskë, i cili imiton Arbnorin: “Le ta bajnë vlonjatët Vlorë-Skelë e Skelë-Vlorë, se mirë u ban!” Aty dëgjohet edhe parrulla “Poshtë parlamenti”!
Hartat e Vorioepirit të shpërndara nëpër qytet ndërkaq kishin irrituar popullin, megjithë pakënaqësinë e përgjithshme kundër shtetit për firmat piramidale.
Njëri nga turma thërret: “Nuk jemi me grekët. Poshtë Shqipëria. Rroftë Italia. Vlora, qytet italian.” Ky zë nuk përkrahet nga turma. Unë në këtë çast isha tek vendi, ku më parë kishte qenë përmendorja e Hysni Kapos. Çudia më e madhe ishte se këto fjalë u duartrokitën nga Gjinushi, Ceka dhe të tjerët në tribunë.
Ndërkaq vendoset, që të hyhet në grevë urie. Hyjnë në sallë, ndërsa të tjerët shpërndahen. Pas kësaj unë shkoj në port. Më kishte ardhur informacion që Komiteti i Shpëtimit Publik ishte drejtuar për atje. Ata urdhërojnë të mbyllet porti. Ia bëj me shenjë oficerit të shërbimit, që ta mbyllë dhe ai zbaton atë, që unë i them me shenjë.
Kthehem. Shikoj se në vendin ku ishin futur studentët në grevë kishin dalë 20 persona të armatosur.
Në qytet shfaqen fytyra të reja. Ishin të veshur keq dhe të vrarë në fytyrë. Më vijnë të dhëna se shumica e tyre ishin nga fshati Lumë-Vlorë dhe nga fshatrat përreth, të gjithë të armatosur. Ata filluan të flinin nëpër bunkerë dhe shanin qeverinë dhe Berishën për gjendjen në të cilën ndodheshin.
Nervat e tyre ishin të tendosura për shkak se ishin të pangrënë, kishin ftohtë dhe flinin jashtë. Drejtohem për në godinën e SHIK-ut. Ngjitur me të ndodhet vila e një politikani të njohur. Aty shoh tre motoskafë të bërë gati për gjendje pune.
🔻Në atë vilë po bëheshin mbledhjet e Shtabit të “Luftës.” Plani i Zonës së Parë Operative përpilohet në datën 22.
Ai përfshinte “çlirimin” e qyteteve Tepelenë-Gjirokastër-Vlorë-Përmet-Sarandë. Në atë vilë instalohet një radiotransmetuese e blerë me një vlerë prej 26 mijë dollarë. Njëri nga informatorët tanë më tregoi një fotokopje të faturës.
📌Data 22 shkurt. Në qytet ndihej që po fillonte uria, e cila kishte treguar shenjat e para që në datën 16 dhe 17.
Lajmëroj Zhulalin për të hapur portin. Ai në fillim më thotë “po”, pastaj nuk më del më në telefon.
Deti ishte 9 ballë.
Pavarësisht nga kjo, kapiteni italian i anijes në Brindizi më thotë në shqip se do të nisej. Nuk kalon shumë kohë dhe mua më vjen sinjali se trageti kthehet në Durrës.
Në orën 7 e 30, turma mblidhet përpara prefekturës, por nuk vjen në port. Trageti italian rrinte me motorë ndezur. Shkarkohen 14 trajlerë dhe 6 tragete të tillë.
Po në atë datë, Shefi i Shtabit të përgjithshëm, gjeneral Sheme Kosova, heq gatishmërinë e reparteve ushtarake në të gjithë vendin. Asnjë kapter nuk mund të vepronte kështu, e jo më një gjeneral. Të gjitha repartet ku ushtarakët ikën, digjen dhe vidhen. Në të tjerat, jo.
📌Kush e ngriti flamurin grek në Himarë?
Në datën 23 shkurt më vjen sinjali se në Himarë ishte ngritur flamuri grek. I hipi makinës dhe shkoj së bashku me shoferin tim atje. Rrugën e bëjmë për afro 2 orë e gjysmë. Mbërrij në Himarë rreth drekës. Në qendër shikoj një shtizë dhe në të të varur një flamur grek. Aty afër ishte një kafene, lokal i ndërtuar me llamarina.
Hyj në të dhe pyes gruan që shërbente. E pyes; e paskeni zbukuruar Himarën?!”
🔻Gruaja më thotë: “Eh, na e kanë “zbukuruar ata atje! Të ishte për mua nuk e lija atje, jo”. Ajo tregon me gisht në drejtim të një lokali poshtë pallateve. Ajo më pohon se flamurin e ngriti Leksi. Unë i them se nuk është e mundur, pasi ai është nga Vunoi. Gruaja e lokalit më thotë se “nuk merrej më vesh se çfarë ishim.”
Futem në lokal dhe i them Aleksit se ç’donte ai flamur atje. “Ti je nga Vunoi dhe je shqiptar”, – i them atij.
📌Sulmi vdekjeprurës ndaj godinës së SHIK-ut.
Data 24, nisem për në Fier, tek njerëzit e mi. Në janar më kishte vdekur nëna, dhe mendova që të dilja njëherë andej nga të afërmit e mi. I bie nga rruga e Nartës dhe po atë ditë kthehem në zyrë. Njëri nga “shokët” më sjell një vendim të Komitetit të Shpëtimit Publik me 111 emra. Të gjithë ata ishin të dënuar me vdekje.
Në këtë listë dalloj emrin tim. Isha i 17-i. Data 25, në mëngjes. Më vjen informacion se do të goditej godina e SHIK-ut.
Data 26, bie një shi i tmerrshëm dhe bën një kohë shumë e keqe.
Siç duket, plani shtyhet për më pas.
🔻Data 27, në mbrëmje vjen gjeneral Bujar Rama. I paraqes situatën. I thashë që të largohemi, duke i treguar edhe dënimin me vdekje që na kishte ardhur tashmë në duar. Gjatë kësaj kohe, shoferi dhe shoqëruesi i Bujarit shkojnë tek të afërmit e tyre në Vlorë, por rrihen barbarisht nga banditët. Shpëtojnë në fije të perit, vetëm kur ndërhyn kunati vlonjat i shoferit të Ramës.
Bujari nuk e merr parasysh mendimin tim për t’u larguar. Ai nuk merr asnjë vendim.
Besnik Hidri, vartës i Bujarit, një nga oficerët më të shkëlqyer të SHIK-ut, organizon nxjerrjen e nënkryetarit të SHIK-ut nga zona e rrezikshme.
🔻Lajmëroj në telefon policinë që të marrë në mbrojtje nënkryetarin e SHIK-ut, por, nga ana tjetër, ne e kishim nxjerrë Ramën me kohë nga një drejtim tjetër nga Vlora. Nuk mund të kishim besim tek ajo polici që kishte zëvendësuar të parën.
🔻Data 27 në darkë, më vjen informacion se tek vila afër SHIK-ut kishte ardhur një nga figurat kryesore të PS-së. Në datën 28 në mëngjes, “titullari” i PS-së largohet nga Vlora. Ora 1 pas mesnate. Data 28 shkurt. Besnik Hidri kthehet në zyrë dhe më thotë se e kishte përcjellë gjeneral Ramën. Data 28 shkurt, ora 18 e 30 minuta. Kisha rreth një gjysmë ore që qëndroja përballë universitetit, në krah të rrugës. Para hyrjes kryesore ndalojnë një makinë dhe një veturë me targa të Lushnjes.
Nga vetura zbresin 4 vetë. Ata shkojnë drejt shkallëve të universitetit, atje ku ishte drita më e fortë. Fillojnë të improvizojnë një sherr, i cili zgjat për disa minuta.
🔻Nxirret një thikë dhe bëhet sikur goditet. Tjetri që u “sulmua” bie përtokë. Këta të tre i hipin veturës dhe të dyja makinat shkojnë në drejtim të SHIK-ut. Shikoj personin që “ra” përtokë, i cili fillon të ulërasë me sa ka në kokë: “Më vranë shikasit.
Tek SHIK-u”- dhe sakaq ai çohet në këmbë dhe zhduket.
Ngjitem në Kuz Baba. Lidhem me godinën brenda, ku kishim 16 vetë gjithsej. Përgjegjës turni ata kishin Lekë Qokun.
🔻I them: Lekë, turmat po vijnë drejt godinës, më shpjego se çfarë po bëjnë?” Leka më përgjigjet se ata po afronin një makinë vetëshkarkuese riportabël me karrocë të ngritur. Siç dukej, donin ta përdornin si mburojë nga frika e ndonjë goditjeje nga ana e SHIK-ut. Unë raportoj lart për gjendjen. Nga Leka më vjen informacioni se bëhej fjalë për rreth 80 vetë të armatosur me “Tomsonë”, “Zastava”, kallashnikovë, “çifte”, dhe me granatahedhës.
Hapet zjarr kundër godinës. Nga vila e Brokajve vjen zjarr thikë, ndërsa nga një shtëpi tjetër, nga ana tjetër e SHIK-ut, qëllohet gjithashtu me zjarr. “Shokët” vazhdojnë të qëllojnë vetëm në ajër. Nga turma është fakt se nuk u vra askush. Zjarri i turmës hapej që nga 20 metra larg.
Pyes Lekën se çfarë shihte.
Ai më përgjigjet: “Në dhomë shoh vetëm flakë dhe tym. Jashtë shikoj vetëm gra dhe fëmijë. Ata që qëllojnë janë fshehur pas grave dhe ne nuk mund t’i godasim dot. Shikojmë vetëm flakët e armëve të tyre.” Marr në telefon “shokët” që ndodheshin tek Ujët e Ftohtë. Ata më raportojnë se nuk mund të vijnë në ndihmë, sepse gjithçka ishte llahtarë. Një qytet i tërë i armatosur.
🔻Leka më thotë: “Kosta, jam plagosur!” Zëri i tij po vinte duke u shuar.
Ai shton: “Këtu është tym e flakë. Shikoj vetëm dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në krahun e djathtë e më ka dalë matanë.” Efektivi kishte edhe bomba dore, por asnjeri prej tyre nuk dinte t’i përdorte. Si organ informativ, ne asnjëherë nuk kemi patur detyrë për të përdorur armët, por vetëm për të dhënë informacion.
🔻Berisha na kishte urdhëruar, që ne të mos hapnim zjarr kundër turmës, por vetëm kundër eksponentëve. “Repartet duhet të ruhen pa vrarë njerëz”, – kishte thënë ai.
📌Ora 12 e 15. SHIK-u goditet me granatahedhës. Gati tërë kati i dytë shembet. Në këtë çast ndërpritet komunikimi me telefon. Mbeten 6 të vrarë, ndërsa 10 të tjerët shqyejnë një nga dritaret e siguruara me hekura dhe dalin duke iu kacavirur kodrës. Atje u dalin disa nga banorët vlonjatë të cilët i strehojnë nëpër shtëpia. Evakuimi i tyre për në Tiranë, një e nga një, do të fillonte vetëm pas dhjetë ditësh.
Nuk kalojnë shumë minuta dhe më vjen një tjetër telefonatë nga jashtë, ku më njoftohej se Besnik Hidri ishte hedhur nga kati i dytë dhe ndodhej tek oborri i shkollës së marinës, e cila është ngjitur me ndërtesën e SHIK-ut. Në të vërtetë Besnikun e kishte hedhur atje presioni i goditjes nga granatahedhësi. Kolegu ynë e kishte gjetur të shtrirë në bar.
Marr në telefon komandantin e marinës, një pusht djalë. Ai më përgjigjet se nuk mund ta ndihmonte se kishte hall se mos e vrisnin.
Kolegu im e merr në makinë për ta çuar atje ku i thashë unë, në spital, po rruga ishte plotësisht e bllokuar. Atëherë e urdhëroj ta dërgonte në Pashaliman, ku më pas do të çoja një infermiere. Pas ndërtesës së SHIK-ut u vjen radha depove dhe reparteve afër ndërtesës. Goditet komanda e marinës dhe shkolla e Marinës. Për 2 orë shkatërrohet gjithçka.
Ora 2 e mëngjesit. Rrethohem në Kuz Baba. Nuk sulmohem pasi ndërhyjnë disa oficerë vlonjatë. Numëroj 4 herë tentativë për sulm kundër zyrave që kishim në Kuz Baba. Më në fund, me një makinë të një oficeri vlonjat, largohem fshehurazi në drejtim të fabrikës se çimentos, në Pallatin e Sportit dhe mbërrij tek “Kulaçi”.
Sapo arrij atje më ndalon një grup i armatosur, rreth 20 veta gjithsej. Ata kishin ngritur një barrikadë në rrugë dhe kishin lënë vetëm një shteg të vogël për të kaluar. Një burrë me një hu të madh në dorë më urdhëron të zbres poshtë.
Shikoj 4 trupa të shtrirë. Ishin të shokëve tanë.
🔻Një grua i binte njërës kufomë me sopatë, duke e copëtuar në copa të vogla.
🔻Një tjetër grua, shumë e shëmtuar në fytyrë ngjyente duart në trupin e Lekë Qokut. Ai po jepte shpirt. Gruaja, e shkurtër ngjyente duart në gjakun e Lekës dhe ia tregonte turmës duke u ngërdheshur me histerizëm. Gjaku i përlyente edhe krahët.
Shtanga.
🔻Të pasnesërmen më vjen informacioni se ajo grua kishte qenë Luiza Hoxha, deputetja e sotme e Kuvendit shqiptar. Ai që kishte hurin më duket se më njeh dhe më thotë të largohem. “Ikni, frikacakë”, – thotë ai.
Hyj në Pashaliman. Shoh 14 oficerë dhe kapterë. Takoj oficerin që kishte sjellë aty Besnik Hidrin. Trupi i tij ishte buhavitur krejtësisht, ndërsa gjysmën e krahut dhe syrit të majtë e kishte krejtësisht të shpartalluar.
🔻E pyeta: “Besniku je?” Ai më përgjigjet vetëm me një lëvizje qerpikësh. U lutem oficerëve të nxjerrin anijet. Ata më përgjigjen: “Ik edhe ti që këtej, se po të gjetën këtu, do të na vrasin edhe ne.” Lajmëroj për ardhjen e një helikopteri. Ai vjen në orën 4 e 15, por Besniku nuk gjen më shpëtim. Ai vdes gjatë rrugës.
🔻Po në datën 1 mars. Sulmohet pika sinjalo-vrojtuese e Bazës Detare dhe Baza Rezervë e Flotës që shërbente për riparimin e nëndetëseve.
Kapterit Fatmir Koka i mbarojnë të 4 karikatorët me fishekë, pasi kishte zbrapsur banditët për 40 orë rresht.
📌Banditët e kapin rob dhe të gjallë i presin kokën dhe i qërrojnë sytë. Për ironi të fatit, do të ishin pikërisht këta politikanë, që më pas do t’i dërgonin jetimëve në shtëpi dekoratën e babait hero.
🔻Në tunelin e nëndetëseve 630 metra të gjatë, vidhet gjithçka, me një vlerë qindra milionë dollarë.
Kthimi në shtëpi, isha i vdekur
Pas pak minutash, shkoj për në Sarandë.
📌Në hotelin e Piluriotit ndodhej Gramoz Ruçi me një tufë banditësh.
Në zyrën e SHIK-ut mbërrij në orën 9.00. Takoj të parin Alfred Dulen.
🔻Marr në telefon Zhulalin dhe pas disa replikash të ashpra ai më thotë të nisem për në Tiranë.
🔻Mbërrij në Gjirokastër në orën 11:00. Lidhem me Sheme Kosovën.
Rruga Gjirokastër-Tepelenë ishte e bllokuar dhe unë kërkoj të sjellin dy helikopterë. Të 22 vetët sa ishim, nisemi për në Tiranë.
Në Ministri të Mbrojtjes paraqitem në orën 5 pasdite. Aty më del sekretari i ministrit, Robert Ligorama, i cili më thotë se “ministri nuk të pret ty”. Pas kaq kohësh kthehem në shtëpi, ku më dinin të vdekur.
Të nesërmen në datën 2, të gjithë kishin dhënë dorëheqjen, qeveria dhe Shemja. Për mua u mor vendim që 4 ditë të qëndroja në zyrë në gjendje arresti, madje dhanë urdhër të fillonte çështja penale. Prokurori i çështjes, në fund të hetimeve, më shpall të pafajshëm. Vazhdoj në detyrë, derisa në pushtet vjen si ministër i Mbrojtjes, Sabit Brokaj. Nuk mund të vazhdoja më tej.
Lirohem në 20 shtator 1997, pasi kisha shërbyer në këtë detyrë që nga 20 korriku i vitit 1993″.
Me Dr. Astrit Memia, lobistin dhe ideatorin e Koridorit Adriatik-Alpe
Nga Urim Gjata.
Adriatik-Alpe duket se i njgjan nje dore te shtrire nga vete krijimi i hershem qe natyra ka bere per njerezit. Ajo eshte rruge drite, si vete konstelacioni i “Arushes se yjeve” te cilen astronomet e njohin mire.Shkencetaret e drites njoftojne se neper kete magjistrat,se vetem neper degezimin e rruges neper lumin e Shales mund te ndertohen 4 hidrocentrale.
Adriatik-Alpe here ju shkon per krah dhe here ju bie per mesi maleve dhe masivit druvore te pa mbarim ne bjeshket epike te veriut.
Z. Memia, c’perfaqson Koridori Adriatik-Alpe dhe ideja per te realizuar nje enderr shekullore te mbare trevave Shqiptare.
Nje gazetari i duhet gjithmone te kaloje mundesine e vet per te qene i vlefshem dhe i domosdoshem per njerezit,per te gjithe ata qe e lexojne dhe qe kane nevoje te mesojne fillimisht te verteten,pastaj ate qe eshte e domosdoshme.
E verteta eshte domosdoshme,ndersa kalimi i mundesise se vet,qe i kerkohet jo pak here gazetarit,eshte pjese e “heroizmit”te tij.Ne kete mardhenie disa planesh,ndoshta mua njeriu intelektual,i lindur dhe rritur ne Tropoje,diku ne mes apo afer “Alpeve” (ku malesoret e ketyre aneve ju pelqen shume bjeshka),dhe ku fjala “Alpet”shpreh thelbin real te fjales Bukur-tingelluese bjeshke,me eshte dashur te jetoj dhe te hamendesohem gjate,qekur profesioni i njeriut te medjes u shfaq si nje mundesi dhe si nje detyre njeheresh ne rrugen e jetes dhe te karieres time.
Ne pikpamjen e fisnikerise te njerezve te aneve te mija,e ka ushqyer mire mardhenien e njeriut me treven e tij,jo vetem si perjetim por dhe si ushqim i pa shmangshem,ashtu si ushqimi i nevojshem per organizmin. E gjithe etnologjia e ketyre trevave,ka ne themelin e vet formimin briland te ndihmuar,dhe te formuar dhe te bere efektive ne zhvillimet e veshtira,qe nga koha e Eposit te kreshnikeve e deri ne vragen e fundit te zhvillimeve te shoqerise moderrne.
Sepse pavaresisht asaj me cfare njera apo tjetra treve apo krahine e pergjaterimit te rruges Adriatik-Alpe i ka realizuar lidhjet dhe levizjet e saj,Pavaresisht se me cfare ajo i ka marre zhvillimet shoqerore nga poshte lart,formimi autokton etnologjik dhe ne te gjithe prurjet kohore e ka ruajtur dhe per me teper vazhdon ta kete aktive dhe ne zhvillimet e sotme.
Por sa i befasuar ne dhimbje dhe ne nenvleftesim,sa pa komunikim dhe mundesi te tilla jane lene lartesite dhe jeta e ketyre trevave
.Asnje rruge nuk te con ne Alpe.Asnje rruge nuk te con ne bjeshke dhe pse njerezit atje shkojne sur ne cdo stine,per cdo rast.
Miti i ujit te pijshem ne shkretetire eshte me po ate intesitet te pritjes.
Duket si nje histori lakadredhash.Fjale e bukur veriore ne treven e malesise se Gjakoves,qe te mbush me kumt.Askush ska nge te ngreje alibi per ate qe ka ndodhur.
Ne “shkretetire”kerkohet uji. Ne beteja njerezit e luftetareve presin lajmin e fitores, ne kohet moderrne zhvillimi matet me sa rruge bejne qeverrite e njerezve qe i votojne ato. Ne Alpet shqiptare mes permes tyre,ane e me ane ku ka jete e resurte te pa fundem duhet te shkoje rruga.Duhet te shkoje lajmetari i se ardhmes.
Deti dhe mali jane afer ne Shqiperi.Njeri per tjetrin,njeri me tjetrin.Aty ku mungon njeri eshte tjetri dhe anasjelltas. Keshtu kane qene dhe duhet te jene shqiptaret.
Koridori Adriatik-Alpe e thirrur ndryshe “lugina e zhvillimit” ka nje destinacion dhe komunikim te perminutshem neper pergjaterimin ne te shkuar dhe ne te ardhur Shenjgjin-Lezhe,Krye Bushat (ne portat e qytetit Shkoder),Mjede-degezim Koman-Hidrocentrali Koman-Tetaj-Bregu i Lumit-Dushaj (Fierze) -Degezim per ne Bajram Curri-Qafe Morine per te pergjatuar per te percielle e marre ne te gjithe ne te gjithe hapesiren e Kosoves dhe resurset e tjera Ballkaniko-Europiane,jo me shume se 160 km.A ka rruge me te shkurter,ku fusha takohet me malin,bjeshka me dtin,me qindra mijera banore ne hapesiren urbane,madje me pergjatim drejt Europes.
Z. Memia c’perfitim do ketne trevat shqiptare ne rrafshin ekonomik dhe kulturor ne te ardhmen nga Prishtina ne Shengjin.
Koridori Adriatik-Alpe eksploron dhe eficon vleren qe prodhon levizja e njerezve ne pjesen me te madhe te zones verilindore.Rruga permes udhetimit detar te ketij konsumi njerezor eshte me afer per ne Shngjin se sa per ne Durres dhe gjetke
.Ne kushtet e nje zhvillimi dhe komunikimi per te gjithe stinet dhe gjeresine e tyre arrihet te shfrytezohet ne maksimumin e vet vija bregdetare turizmi i virgjer dhe komunikimi neper udheperkimin me Mlin e Zi,Ulqini deri ne kufijte Dalmat.Kjo nenkupton krijim dhe prodhim vlerash dhe performance tjeter,qytetare dhe te angazhuar te gjithe faktoreve,jo vetem shqiptare por dhe fqinjeve.Thene qarte,eshte nje hapesire zhvillimi qe i bashkon njerezit,si premise e nevojshme dhe e Rendit te Ri Boteror.
Koridori Adriatik-Alpe arterizon ne bashkeperkim mardheniesh lumenjte e shales nga Leshnica deri ne Theth,perroin e Nikajve ne nje udhe pergjaterim neper lumin e mbrekullushem Valbones deri ne Alpe,cka do te thote turizem,natyror,me shume pune dhe me shume mardhenie ne te gjithe nivelet.
Ne kete ballkon te dukshem,ku si nga dritarja e zotit shihen fushat,kodrat, rruget,jeta,jane Thethi,Boka,Bjeshket e Valbones dhe Vermoshi.Adriatik -Alpe i ngjan nje arteri me gjak qe mban jeten gjalle.Dhe nuk ka se si te ndodhe ndryshe.Kohet,historite dhe shkencetaret e ekonomose boterore neper kohe na kane njoftuar se nje vend eshte i pasur sa minerale ka ne gjirin e vet,sa energji mund te prodhoje ai,sa pyje ka ai vend.
Adriatik-Alpe do te udhetoje permes floririt qe kane keto treva.Eshte flori per te gjithe.Eshte rruga e te gjitheve.
Qe ne kohen e Austro-Hungarezeve eshte folur per nje hekurudhe kombetare.Si eshte e verteta dhe a ka ndonje projektide.
A e kemi ditur se c’kane menduar qe heret te tjeret per ate qe ka mundesi Adriatik-Alpe.Qe heret na njoftohet nje kumt i tille.Jo shume larg,por ne momentin real,neper Ballkan,madje dhe brenda shqiptareve ka qene nje projekt,kumtet per te cilin na i kane dhene Austro-Hungarezet,te cilet e konsideronin shqiperine nje mrekulli e harmonive,me cfare ishte mundur qe nje rruge e hekurt, e cila nisej nga Shengjini drejt alpeve,harkoej,gjarperohej,depertonte merrte dhe jepte ate qe i duhen njerezimit ne kohen e tyre,po ashtu sic ishte dhe zgjatimi i ture drejt Europes
Hekurudha “Porta e Adriatikut” pergjaton koridorin Adriatik-Alpe qe ve ne eficence nje opus te madh projektesh.Vizionistet e kesaj hekurudhe, e cila pret driten e njohjes nga qeveria shqiptare me se pari,pastaj dhe konvergjentet e tjere te bqallkanit,konsideron se hekurudha “Porta e Adriatikut”shnerrohet ne nje shtylle strategjike te nje gjeneratori zhvillimi afatgjate.
Motivi dhe vizioni i angazhimit intelektual dhe shkencor i “Portes se Adriatikut”eshte konsideruar te thirret “Lidhja Globale,me cfare nenkuptohet gjithe perfshirja njerezore dhe te gjithe mardheniet qe sjellkjo “autostrade” lidhjesh.
Kosova dhe gjithe nevojat e saj nga Prishtina,i gjithe rrafshi i Dukagjinit i drejtohet Shengjinit.
Vizionistet e “Portes se Adriatikut”mendojne se hekurudha,e cila ka nje histori te hershme ( ne arkiva eshte gjetur nje projekt i vitit 1947)ne te cilen percaktohet gjithshka,e cila e harkuar dhe gjithe perfshirese deri ne Diber,eksploron luginat e Drinit te Bardhe dhe te Drinit te Zi,mendojne se ajo e prodhon vetveten ne nje kohe rekord.Ne duhet ti japim ne fillim doren asaj,pastaj ajo ne menyre te perjeteshme do na japi doren ne te gjithe shqiptareve.
Baki Gjoliku.
Zoterinj qeveritare,ju doni te clodheni ne Kanionet e Osumit.
Ne banoreve te Laberise na duhet nje rruge, te pakten te shkojme sa me shpejt ne spital.
Pash sot ne lajme, duke ecur here bashke e here te ndare, por te menduar deri ne ciflitje dy kreret e shtetit Shqipetar, dy udheheqesit e se majtes,z.Rama e z.Meta.
Udhetonin e projektonin si do e benin “turisiske” gryken e lumit te Skraparit. Ne ne shqip u themi ‘Perrenj’,sot Kanione,Kanionet e Skraparit.
U habita dhe thash me vehte, kush do jete pronari i atyre Kanioneve Skraparllie?
Se asgje nuk ngeli e Shtetit ne kete Shqiperi te shitur deri ne thellesi te tokes e ne tere gjersine e gjatesine e saj.
Tani, Meta mendon se ç`faredo qe te ndodhe ketej, te ngulet (Si plaku Mere) atyre maleve e lumenjeve “Turistik” te Skraparit qe do te jene prone e Tij.
Ndoshta nje dite Lalezi do te kete pronar, kurse ne Skrapar nuk do
te dale kurr tjeter pronar me perjashtim te djalit Skraparlli.
Ne banoret e Lumit te Vlores, Mesaplikut, Kurveleshit te poshtem,
po edhe Kurveleshit te siperm. Kemi qe ne 1945 qe ju lutemi PUSHTETEVE te na bejne me asfalt, e standarte normale rrugen Vlore-Kuc-Ftere-Borsh, ky nuk eshte ndonje investim i madh, kjo ‘Xhade’ ka qene fuksionale qe me 1933.
Na premtoi z.Rama me 2013 ne Brataj, koh e fushates elektorale por qe ky premtim u perkethye sapo u mor pushteti.
“Nuk behet”!
Kjo Xhade do behej gjithkund anes Lumit Shushica, po fatkeqesisht eshte zone e eger e laberise dhe ( Si malet si trimat) Dhe nuk krahasohet me bukurite e Kanioneve Skraparlie, thote gjysem qeveria Rilindese.
Por ne i themi qeverise se Ne bijte e laberise,qe trojet tona i kemi lare me gjakun e bijve dhe bijave tona me te mire ne shekuj ne mbrojtje te trojeve arbnore, nuk kerkojme lluks as rruge per te vozitur neper Kanionet e Lumit.
Ne po kerkojme rikonstuksionin e xhadese me asfalt per te shkuar ne shtepite tona si njerez.Rruga Kuc – Vlore e vjetra eshte gjithesej 62 km,por sot nga mos mirmbajtja dhe gropat ajo behet me makine per 3.5 ore.
Z Kryeminister,z kryetar i parlamentit,ne kerkojme qe rruga te riparohet jo per turizem ( Megjithese bukurite e Kucit dhe laberise ja kalojne dhe atyre te Skraparit) Por nje rruge te shkojne njerezit sa me shpejt prane spitaleve.
Riparimi dhe asfaltimi i kesaj rruge e cila ka ekzistuar qe ne vitet 33 do realizonte zbritjen e gjithe kurveleshit te siperm ne Kuc ( 7 Km ) dhe prej aty direkt dhe ne breg te detit.
Dhe ne kemi te drejte ta jetojme jeten,ne shtepite tona, te veme nje tufe me lule ne varrezat e prinderve, te veme nje kurore dhe te perulemi me respekt ne varret e deshmoreve te atdheut ne Kuc, Kurvelesh, Mesaplik, ashtu si gjithe bashkqytetaret tane kudo ne shqiperi.
Ne nuk jemi kunder investimeve te shtetit ne kanionet apo bizneset e fshehta qe fshihen atje.
Ne po kerkojme asfaltimin dhe riparimin e rruges,si pjese jetike e jetes sone,jo lluks.Ate ja u kemi lene atyre qe e ndiejne kenaqesine e tij.
Kenaqesia dhe krenaria e laberise ka qene dalesi zot dhe mbrojtja e trojeve shqiptare,ne cdo kohe dhe ne cdo mot.
Vlore moj e bukur vlore,
Djemte i bere therore.
Djemte e tu zemer luane,
Jeten dhane per vatane.
Atje ku u ngrit flamuri,
Ku e mbajti besen burri.
Na to maja si kurore,
E zune armikun me dore.
Ishte Kuci Kurveleshi,
Qe armet ne brez i ngjeshi.
Dha deshmore sa gjithe shqiperia,
Ja, kjo eshte Laberia.
B Gjoliku.
Kartolina, karikatura dhe komunikata të shumëta në prag të Luftës së parë botërore flasin vetëm për serbët, shtetin e tyre dhe mbretin e prezantuar në mënyrën më të keqe të mundshme. Sot serbët e quajnë propagandë të Gjermanisë dhe Austro-Hungarisë por e kaluara e këtij populli flet ndryshe.
100 vjet pas luftës së madhe, në përpjekje për të korrigjuar shkakun dhe rolin e Serbisë në këtë luftë, propaganda serbe mundohet të sqaroj se si Gjermania dhe Austro-Hungaria, ishte munduar ti njollos popujt e Ballkanit e në veçanti serbët, në prag të Luftës së parë botëore. Aty janë kartolina, karikatura, komunikata ku në të gjitha këto janë vetëm serbët, shteti i tyre dhe mbreti i prezantuar në mënyrën më të keqe të mundshme. Sot, mediat serbe të shqetësuara konstatojnë se si në prag të luftës së parë botërore serbët janë konsideruar të kqinjë dhe të pistë, janë demonizuar si pjesëtarë të një fisi të egër ballkanik të cilët duhet çrënjosur, individi në këto ilsutrime është një varfanjak i leckosur dhe me asnjë atribut të keq më pak paraqitet edhe Mbreti i Serbisë, Krajl Petri, dhe nuk mungon as ai Malit të Zi, Krajl Nikola.
Përveç një kartoline ose karikature çfarë thotë e vërteta historike mbi serbët! Shumë më keq se sa nji propagandë e Gjermanisë ose Austro-Hungarisë e përshkruar përmes një kartoline. Në raportin e Fondacionit Karnegi, djegia e fshatërave dhe spastrimi etnik ishin pjesë tradicionale e luftërave në Ballkan. Po çfarë i ndodhi turqëve në Beograd pasi ky qytet u muarr nga ana e revolucionarëve të Karagjorgjeviqëve më 1806. Konstantin Nenadoviç, shkrimtar dhe autor i biografisë së liderit serb që u publikua më 1883, shkruan se pas luftërave “Serbët, të hidhëruar, u kanë prerë kokat Turqëve kudo që i takonin, nuk i kanë kursyer as të plagosurit, as gratë dhe as fëmijët turqë”.
Kjo pjesë e historisë nuk i pengon studiuesit dhe kiritikës serbë që ti harrojnë për momentin. Ata theksojnë se në këtë tokë pjellore të paragjykimeve kanë mbirë stereotipet mbi serbët që janë derdhur në karikatura gazetash ose ilustrime dhe ishin në funksion të stigmatizimit të gjithë popullit, dhe këtë që nga fillimi i shekullit XX dhe deri tek fillimi i Luftës së parë botërore. Prof. Dr. Milan Ristoviç në librin “Pjetri i Zi dhe plaçkitësit ballkanik” ku ka sqaruar se si Serbia dhe Ballkani janë parë në revistat satirike gjermane nga viti 1903 deri në vitin 1918, ndër të tjera shkruan: “Stereotipet negative mbi Ballkanin…ishin pjesë e një kornize të gjërë të stereotipeve negative “Ost”… Bëhej fjalë për këndvështrimin e kësaj hapsire nga perspektiva, ose nga lartësia, e një fuqie imperialiste e cila përfshinte insistimin në thjeshtësimin arrogant dhe reduktimin në disa, nga kontesti kompleks, I elemntëve të shkëputur negative.”
Por në dokumentat në cilat sulltani formlaisht i jep autonominë Serbisë së Millosh Obrenoviçit, në klauzola të veçanta theksohet se muslimanët që nuk kanë lidhje me kazermat otomane duhet ta shesin pasurinë dhe të ikin. Nuk dihet se sa ishte zgjeruar masakrimi i muslimanëve gjatë kryengritjes, por nuk ka dyshim se kjo praktikë ishte pranuar si qëllim për tu lavdëruar, e dinjitetshme që për të edhe duhet të këndohet. Filip Vishjiç këtë e bën që në vitin 1804. /”SRBI, istorija, mit i razaranje Jugoslavije”/ lexo shqip: “SERBËT, historia, miti dhe shkatërrimi I Jugosllavisë”./
Derra dhe morra
Serbët, e me ta edhe Malazezët, janë bërë heronjtë kryesor të kafenesë së errët ballkanike dhe janë prezantuar si derra dhe morra, mbretërit e tyre që shalojnë deshët ose rrijnë në krye të bandave të plaçiktësve, e “vëllazërimin me gjak”, pasarëdhësit e mbretërve i bëjn me shkëmbimin e rriçërave! Është ky shqetësim i historianëve dhe mediave serbe që harrojnë se edhe në luftën e vitit 1999 në Kosovë ndodhi pikërisht kjo! Çdo mbrëmje, pas vrasjeve dhe përdhunimeve, kur gjithçka që ishte joserbe ishte plaçkit, policia dhe ushtria serbe ishet nëpër kafenetë e çdo fshati të Kosovës duke i kënduar “betejës” së rradhës dhe çlirimit të tokës kosovare që sipas tyre po ndodhte. Premtimi i turpshëm i Milloshevicit, që për momentin u krijua ideja se po realizohej, u pasua me masakra intensive, vrasje të grave dhe fëmijëve dhe gjithçkaje që nuk ishte militare; sepse nga kjo e fundit, frika nuk çrrënjosej dot nga truri serb. Ai tru që për nëj shekull ishte ushqyer me qenien jonjerëzore me bisht, jeton në mal, nuk ka të bëj me civilizimin, pra, ortodoksinë serbe dhe po pengon ëndrrën e madhe, bashkimin e tokave serbe.
Dhe, përkundër këtij realiteti, duke harruar gjtihçka çfarë kishte ndodhur përgjatë viteve nëntëdhjetë, studiuesit serb sërish i kthehen luftës së parë botërore dhe “gatimeve të Gjermanisë dhe Austro-Hungarisë”.
Rrethanat e Luftës së madhe i bëjnë këto simplifikime në armën e propagandës së luftës, vetitë negative theksohen deri në kufijtë ekstrem, e Serbët dhe Serbia janë ajo pjesa më e keqe. Ndryshe atij Ballkani gjakpirës, primitiv dhe plaçkitës siç është përjetuar nga pikëpamja gjermane. Pikërisht në ditën e atentatit të Sarajevës, thekson professor Ristoviç, në të përjavshmen e Berlinit “Kladerdaç“ është publikuar karikatura “Plaçkitësit Ballkanik”. Ai është prezantuar si nëj mashkull i madh me vija të vrazhdëta të fytyrës, me një xhup të stolisur me medalje, me brez të stërmbushur me revole dhe karikator, e pas tij Gjermani të cilin sapo e ka plaçkitur.
“Në situatat e konfliktit, politika, ideologjia, propaganda dhe në kohërat moderne mediat marrin stereotipe si instrument për stigmatizimin e “tjetrit” (armikut) dhe mobilizimit kolektiv të “të vetëve”. Stereotipet dhe ato negative mbi Ballkanin dhe Serbinë, në rastin gjerman, por edhe gjetkë, janë treguar gjatë shekullit XX si jashtëzakonisht të ashpër dhe të përdorshëm për qëllime politiko-propagandistike në disa raste (1903, 1908, 1912-1918, 1941, 1990). Ata shpesh ishin pjesë e “sqarimeve” të shkaqeve të konfliktit në hapsirën jugosllave të ofruar para së gjithash nga opinioni i Evropës perëndimore mbi karakterin e popullit ballkanik të papërmirësueshëm, violent, të pasigurt, para së gjithash, Serbëve. Megjithatë, ata në periudhat e stabilitetit tërhiqen dhe zbehen duke i lëshuar vendin një vizioni shumë më kompleks të “tjetrit”. Megjithatë, proçesi i neutralizimit të stereotipit negativ mbi serbët dhe Serbinë në opinionin gjerman, nuk është i shpejtë dhe as i lehtë,” thekson Dr.Ristoviç.
Por dëshmitë dhe raportet e kohës flasin ndryshe. Raporti i fondacionit Karnegi mbi shuarjen e kryengritjes shqiptare në Kosovë ka një rëndësi të veçantë sepse si në vitin 1913, ashtu edhe 1941 ose në vitet nëntëdhjetë të shekullit XX, për të gjithë ishte e qartë se cili ishte qëllimi i spastrimit etnik: veprimet e ushtrisë serbo-malazeze, me qëllim që të ndryshojnë në tërësi karakterin etnik të zonës e cila ishte e banuar kryesisht me shqiptar. /“SERBËT, historia, miti dhe shkatërrimi I Jugosllavisë”/
Ndërkohë që faktet janë shumë më kokëforta, në veçanti ato të vitit 1914, që krahasuar me zhvillimet në veri të Mitrovicës së vitit 2014, përveç se konfirmojnë këndvështrimin e saktë të Gjermanisë dhe Austro-Hungarisë së 100 viteve më parë, civilizimin e sotëm e bëjn të skuqet. Por kjo është Serbia!
Serbia në Bosnjen 1908 dhe Mitrovicën 2014
Pas aneksimit të Bosnje Hercegovinës nga ana e Austro-Hungarisë më 1908, në Serbi është krijuar “Narodna Odbrana”(“Mbrojtja popullore”), një shoqatë gjysëmsekrete me qëllim të organizimit të vullnetarëve, për, siç besohej, luftën që do të shpërthej. Ishte organziuar edhe rrjeti i agjentëve në të gjitha vendet sllave të jugut që ishin nën mbretërinë e Austro-Hungarisë. Anëtarët e “Narodna odbrana” ishin personalitete të larta civile dhe ushtarake, e qëllimi I tyre kryesor ishte “Serbia e Madhe”, shkruan Tim Judah në librin e tij “SERBËT, historia, miti dhe shkatërrimi i Jugosllavisë”.
Pse vlenë analogjia me Mitrovicën e vitit 2014, përveç “Narodna odbrana” të cilën e krijoi Serbia pas humbjes në Kosovë dhe dështimit me projektin “Serbia e Madhe” rrugëtimi i Beogradit zyrtar deri në vitin 2014 përveç se me Serbinë ndërlidhet edhe me sjelljen e Rusisë nga këtij shteti më gjakpirës të Ballkanit.
E Judah në librin e tij vazhdon…Mirëpo, kur në vitin 1909 u bë e qartë se as Rusia madje nuk do ta mbështesë Serbinë në konfliktin kundër Austro-Hungarisë, qeveria e Serbisë u detyrua të bëj një hap degradues mbrapa. U lëshua një komunikatë se “qeveria do të ç’armatos dhe do të shpërbëjë vullnetarët dhe çetat e tyre” dhe nuk do të lejoj “themelimin e njësiteve të ç’rregullta në territorin e saj”. Njësitet e “Narodna odbrana” ishin shpërbërë, veprimtaria e organizatës u ndërrua me çështjet e kulturës por rrjeti i saj i spiunazhit ngeli po ai. Mirëpo, deri në vitin 1911 përfunduan të gjitha përgatitjet për themelimin e një shoqate të dytë gjysmë secrete emri i së cilës ishte “Ujedinjenje ili smrt”(“Bashkim ose vdekje”). Idenë për këtë e kishin dhënë nacionalistët e thekur serbë , shumica prej tyre oficer, të cilët e kishin inat pushtetin civil sepse, konsideronin ata, kishin kapitulluar turpshëm më 1908. Njëri prej tyre ishte Dragutin Dimitrijeviç, i njohur me nofkën Apis. Duke përparuar në shërbim, ai në vitin 1913 u bë Shef i Shërbimit secret të Ushtrisë serbe. Apis ishte njëri ndër personat udhëheqës të grupit që vrau mbretin Aleksandar Obrenoviç dhe bashkëshorten e tij më 1913.
Të gjithë ata ndërkombëtar që përqeshen me “Narodna odbrana” të Mitrovicës dhe mendojnë se gjithçka përfundoi me marrëveshjen e Brukselit “Daçiq-Thaçi, nuk duhet të harrojnë edhe përqeshjen që i bëri organizata “Ujedinjenje ili smrt” në vitin 1909, pikërisht pasi ishte shpërbërë për herë të parë organizatës “Narodna odbrana”
Organizata “Ujdenjiene ili smrt”, shkruan Judah, ishte mbrapa gazetës nacionaliste “Pijemont”, e në pjesën secrete të statutit proklamonte “bashkimin e serbizmit” si qëllim. Në statut thuhej se “anëtar mund të bëhen të gjithë Serbët, pavarësisht në gjininë, fenë, ose vendine lindjes, si dhe gjithë të tjerët që janë të gatshëm ti shërbejnë këtij ideali me besnikëri.” Duke përqeshur organizatën “Narodna odbrana”, statuti gjithashtu proklamonte se organizata “përcaktohet për veprimtari revolucionare dhe jo kulturore” dhe që “me të gjitha mjetet që ka në dispozicion do të luftoj kundër atyre jashtë shtetit që kundërshtojnë këtë ideal”. Armiqtë e saj e quajtën “Crna ruka”. Organizata kishte një ceremoni pompoze me rastin e pranimit të anëtarëve të rinj me një tryezë të mbuluar me një mbulesë të zezë, ku ishin vendosur kryq, kamë dhe revole. /“SERBËT, historia, miti dhe shkatërrimi i Jugosllavisë”/
Studimet e shumëta janë marr me lidhjet që kishte Apis, organizata “Ujedinjenje ilir smrt” dhe grupi i cili me sukses organizoi atentatin në Sarajevë mbi trashëgimtarin e fronit të Austro-Hungarisë. Është konfirmuar se Gavrilo Princip dhe anëtarët e tjerë të grupit revolucionar ishin në kontakt me organizatën “Ujedinjenje ili smrt” e cila i furnizoi me armë dhe i ndihmoi të lëvizin nga Serbia në Bosnje përmes rrjetit në “Narodna odbrana”. Megjithëse me detajet tjera do të vazhdoj të merret historia, për shqiptarët në veçanti ata të Mitrovicës, kaq mjafton, për të qenë të qartë se serbët janë po ata të vitit 1908: të kqinjë dhe të pist!
Nga A Popoci.
Pjese nga monologu i nje familjeje shqiptare mbas refuzimit te azilit.
A mund te bejme nje mareveshje?
Me ketheni mua, vetem mua.
Mbajeni femijen jo me shume por vetem dy jave, po nuk me vrane kethehni dhe ate……
Nje cope buke po kerkojme asgje me teper.
Nuk durojme dot femijet te ngujuar,dhe syte e tyre mbushur me lot per nje cope buke thate.
Ju lutemi mos na largoni.
Kanace do mbledhim, rruget pa lek do te pastrojme dhe ju lutemi na mbani te pakten te kalojme kete dimer te veshtire.
Mos na lini te vdesim.Mos na lini te na vrasin.
Ju lutemi,mbani vetem femijet e vegjel, mos besoni qeverine shqiptare.
Ata genjejne.
Ju lutemi mos na i lini femijet te vdesin, mos….
Dhe babai i shkrete vazhdon………..
A mund te bejme nje marveshie? Kethemeni mua dhe mbani femijen,vetem dy jave asnje dite me teper.
Vetem dy jave.
Po nuk me vrane mua ketheheni femijen,ju lutem bejeni kete gje.Vetem dy jave asgje me teper nuk kerkoj.
Pjese nga monologu i nje familjeje shqiptare mbas refuzimit te azilit…..
Dhe femija i vogel babane te lotuar shikonte,
koken i lemova,nje cokullate i dhashe,por ai s’pranonte.
Me doren e vogel fshihte lotet qe curk i shkonin,
Shtrengonin njeri tjetrin,dridheshin,ndihme kerkonin.
Kurde, sirjane,arabe,afrikane, tjeter trajtim kane,
ne shqiptaret si leckamane neper kampe hedhur.
Ashtu si dikur emigrante ne vitet nentedhjete,
mallkuar moj evrope kurve,mallkuar qofsh per jete.
Sllave,serbe, maqedonas dhe djalli vete,
Me buzeqeshie priten,shikohen dhe ndihmohen.
Shtepi,shkolle,dhe trajtim special,
Mos valle dhe ata nuk jetojne ne ballkan?
Ka plot shoqata kulturore kombetare,
grupime te Iliriades dhe Kosovare.
Por asnjehere nuk ndihmuan shqiptaret e shqiperise,
ne vitet e veshtira, ne ditet e vetmise.
Jo pak por 8 305 kerkesa vetem per 6 muajt e fundit, jane regjistruar nga zyrat e emigracionit ne europe,nga azil kerkuesit shqiptare.
Vec gjakmarrjes nje fenomen i rende dhe i pa zgjidhur asnjehere per shqiptaret.
Krimi i rruges, racizmi,papunesia dhe varferia ekstreme po detyrojne me qindra e qindra, familje shqiptare cdo muaj te marrin rruget e botes duke braktisur cdo gje ne Shqiperi.
Te gjithe dine fundin e kesaj rruge te pa shprese te emigrimit,ata perseri kerkojne me shprese ti largohen gjakmarrjes, urise dhe pa barazise raciale nga vendi i tyre.
Ndersa pushtetaret,qeveritaret,parlamentaret,qente dhe zagaret firmosin gjithshka dokumentash dhe protokollesh.
Gjitheshka qe shqiptaret te mos pranohen me ne azil, duke mashtruar perendimin per ligjin, rendin, sigurine dhe nivelin e jeteses.
Shqiptaret nuk po marrin rruget e europes per lluks, por per copen e bukes, per ti shpetuar gjakmarrjes dhe racizmit,per te mos lene femijet tju vdesin urije.
Luli i vocerr sot eshte me shume se kurre prezent ne rruget dhe sokaket e shqiperise.
Votat i moren tani cfare prisni me?
Ndertimin e socializmit me forcat tona,pa i shtrire doren imperializmit dhe revizionizmit.
Urim Gjata.
SHAHIN KOLONJA
PAPAKRISTON E VRANE/ 14 shkurt 1905, gazeta “Drita” në Sofje.
“Për të asnjë këmbanë,
Dhe malet e Shqipërisë,
Dhe shpellat e malësisë,
Thërresin an’ e mbanë,
Papakriston e vranë,
Merrni gjaknë, thirrnë pyet aty pranë.
Dhe malet buçitnë, merrni gjakën thane”
Gjatë revolucionit kulturor të shqiptarëve për hapjen e shkollave shqipe nga fundi i shek.XIX dhe fillimet e shek.XX janë vrarë nga turqit dhe grekët shumë mësues që hapën mësonjëtoret e para në gjuhën shqipe. Një nga këta mësues që u masakruan nga grekët ishte edhe Papa Kristo Negovani, i cili lindi në vitin 1875 në fshatin Negovan që ndodhet afër Kosturit (Kastoria) rrugës për në Edesa. Sot ky fshat quhet Flamuria. Gjatë një vizite që bëra në vitin 2003 bisedova shqip me pleqtë e fshatit që ende e flisnin gjuhën e të parëve. Pra, nga ky katund ishte atdhetari Kristo Negovani (Harallambi).
Në fshatin e lindje Papa Kristo mbaroi shkollën fillore në gjuhën greke duke vazhduar më tej gjimnazin në Athinë. Pas tre viteve studimesh në Athinë ai i braktis ato për arsye sepse një çetë kusarësh gjatë grabitjes së shtëpisë së tyre i vranë babanë. Pasi u kthye në vendlindje papa Kristo filloi punë në shkollën greke të fshatit. Vitet shkonin dhe mësues Kristo Negovani shikonte se si brezi i ri në fshat po edukohej me kulturë dhe gjuhë greke duke humbur traditat dhe gjuhën e mëmës, shqipen. Në ato vite greqizimi i shqiptarëve po shtrihej në të gjitha trevat që banoheshin nga popullsia shqiptare. Ky greqizim përhapej në forma të ndryshme si në arsim, në kishë dhe politikë administrative.
Edhe pse Papa Kristo ishte i edukuar në shkollat greke, edhe pse paguhej nga shteti grek për mësimin që jepte në shkollën e fshatit, të tëra këto nuk kishin ndikuar në zemrën e tij për të dashuruar kulturën dhe gjuhën e huaj greke. Gjatë mësimit të gjuhës greke në shkollën e katundit të tij ai u thoshte nxënësve: “Për mbi çdo gjë gjuha shqipe ishte ajo që duhej mësuar, sa më parë”.
Me një vullnet dhe guxim djalërie ai vendosi të hapte shkollat e para në disa fshatra që banoheshin nga shqiptarët për rreth Kosturit dhe Follorinës. Shkrimin e gjuhës shqipe me Alfabetin e Stambollit Kristo Negovani e kishte mësuar në Rumani ku kishte punuar marangoz për tre vite. Ato vite ishte lidhur edhe me shoqatën “DRITA” dhe me disa anëtarë të shoqatës “DJALËRI” të Stambollit.
Më 1897 u shugurua prift në fshatin e tij. Ky dalë i ri që për hir të çështjes kombëtare u bë prift do jetë pararendësi i frymëzimit për themelimin e Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare. Kisha dhe shtëpia e papa Kristos u bënë vatrat e para ku mësohej gjuha shqipe, por kjo gjë nuk u pëlqeu grekëve të cilën e kërcënuan disa herë.
Ishte një natë e errët e 12 Shkurtit të vitit 1905. Mësonjësi Kristo Negovani po shpërndante naforën në kishë, një grup njerëzish të panjohur e rrëmbyen dhe e shpunë jashtë fshatit. Në errësirë të dërguarit e Dhespot Fotit filluan ta masakronin Papa Kriston me sopata e thika. Pasi e copëtuan trupin, i prenë kokën për t’ia dërguar porositësit të kësaj vrasje. Por kriminelët e dërguar nga Athina nuk u ndalën me kaq, po atë natë ata i vranë dhe të vëllanë, Theodhos Negovanin i cili edhe ky përhapte shkollën në gjuhën shqipe.
Atdhetarët shqiptarë kudo që ishin u prekën shumë nga këto dy vrasje që ndodhën. Për këtë çeta e Bajo Topullit mori vendim për tu hakmarrë.
Më 9 shtator 1906 kjo çetë vrau Mitropolitin (Dhespot) e Korçës Fotis Kallpidhis për të marrë gjakun e dy vëllezërve Kristo dhe Theodhos Negovani.
Kush u akuzua për vrasjen e Dhespot (mitropolit) Fotit
Vrasjen e Dhespot Fotit e kreu çeta e Bajo Topullit, por asnjëherë nuk u mësua kush qëlloi mbi të. Qeveritë greke dhe Kisha e tyre gjithnjë janë interesuar se kush e vrau Dhespotin e tyre. Si u vra Dhespoti Foti, Qeveria greke i kërkoji qeverisë së Turqisë që qeveriste edhe trojet shqiptare të ndiqte dhe të kapte vrasësit e Dhespot Fotit. U kapën shumë atdhetarë shqiptarë dhe u dënuan ndër ta Jovan Kosturi bashkë me fëmijën, Salih Butka, Grigor Cilka, Ohran Pojani, Ibrahim Qesaraku, Lazo Progri etj. Por asnjëri nuk pranoi të tregonte atentatorët e vërtetë të kësaj vrasje të bujshme për kohën. Më 1914 në Prongji të Gjirokastrës vijnë 200 ushtarë grekë dhe gjënë e parë që bënë arrestuan Bajramin Ligun i njohur për atentatin që kishte kryer me Hito Lekdushin mbi Bimbashin e Gjirokastrës më shkurt apo mars të 1908 (për mua është vrarë më 25 shkurt, ndarsa pllakata shkruan 13 mars). Nga torturat në burg grekët i thyen disa brinjë dhe i prenë njërin vesh pasi e akuzonin për vrasjen e Dhespotit të Korçës Foti Kallpidhis. Kjo akuzë bëhej sepse Bajram Ligu njihej për trimëri. Pas thyerjeve të brinjëve dhe prerjen e veshit, fshati Prongji mblodhi monedha floriri dhe ia dërguan komandës greke me anë të Majko Llurit për lirimin e tij. Pasi u pranua shuma e florinjve komandanti grek dha urdhër që Bajrami i sakatuar të lirohet. Por nuk u mësua nëse Bajrami kishte qëlluar vërtetë mbi Dhespotin grek Fotis dhe asnjëherë lexuesi dhe histografia shqiptare nuk e pa fytyrën e Dhespotit që shqiptarët e bënë të puthte dhenë më 1906. Pas shumë kërkimesh në arkivën e Athinës më në fund e gjetëm një foto të këtij prifti grek që nënpetkun e Mitropolitit të Korçës bënte veprimtari antishqiptare, asimiluese, deri tek dhënia e urdhërave për vrasjet e atdhetarëve shqiptarë.
Arben Llalla.
JA PSE GAZETARI I ARRATISUR GENCI ANGJELLARI KISHTE TE DREJTE.
NAFTA.
Pasuri kombetare apo prone private e Oligarkeve ne pushtet?
Drejori i Albpetrolit, Rilindasi ENDI PUKA me leket e taksapaguesit shqiptar ka blere automjetin “Range Rover” viti i prodhimit 2013 i cili kushton me gjithe TVSH 70 mije euro, ose 98 milion leke shqiptare, kur populli nuk ka buke te haje.
KUSH ESHTE DREJTORI I ALBPETROLIT ENDRI PUKA …..
Kush eshte….
–Kusheriri i pare i linda Rames drejtor i Koncensionit ne Albpetrol.
–Ermir Avdaj, nipçja i Koço Kokedhimes, drejtor i shitjeve te naftes ne Albpetrol.
Para disa vitesh ENDRI PUKA eshte shoqeruar ne polici per tentativen e pengmarrjes se (TRE) punonjesve te televizionit “A1″ Gjate kohes kur ishte pronar i kesaj media te KOCO KOKEDHIMES.Tre personat u moren peng nga nje grup kriminal i armatosur me ne krye Koco Kokedhimen i cili kishte 5 muaj pa ju dhene pagat.
Ne momentin e mberritjes se policise KOCO KOKEDHIMA ka urdheruar ENDRI PUKEN,i cili ne ate kohe mbante detyren e drejtorit te pergjitheshem tek KOCO KOKEDHIMA, per te marre persiper tentativen e pengmarrjes se tre punonjesve te televizionit,duke deklaruar ne polici se kishin pasur nje takim me tre punonjesit e televizionit per te sqaruar disa problematika.
Policija e komisiariatit nr 2 ka shoqeruar ne ate kohe ENDRI PUKEN dhe tre punonjesit e dhunuar te e televizionit A1 prone e KOCO KOKEDHIMES,per te dhene shpjegime.””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
Materialet e tenderit
ALBPETROL SHA PATOS në dt. 15. 10.2014 publikuar në buletinin e 27 tetor 2014 publikuar nga Agjensia e Prokurimit Publik, faqja 244-245, ka njoftuar nënshkrimin e kontratës me Bashkimin e Shoqërive “Tirana Auto” shpk & “Hyundai Auto Albania” sha, numri i NUIS-it përkatësisht K82318007Q dhe K62420006T, të përfaqësuar “Tirana Auto” shpk, Tiranë, me Objekti i prokurimit: “Blerje automjetesh”, me Fondi limit (pa TVSH) nga të ardhurat e veta: 40 745 500 (dyzet milionë e shtatëqind e dyzet e pesë mijë e pesëqind) lekë.
Në këtë prokurim ALBPETROL SHA PATOS ka bërë hyrje tashmë 9 foristrada “Mitsubishi” L200 për transport pasagjerësh & mallrash, viti prodhimi 2013, 3 vetura “Hyundai” ix20 viti prodhimi 2013, 2 Foristrada “Mitsubishi” ASX për transport pasagjerësh viti prodhimi 2013 dhe një “Range Rover” 2013.
Oblekti i prokurimit të automjeteve ishte vetëm për 10 “Foristrada” me fond limit 40 745 500 pa TVSH, por krejt papritur u ndryshuan marrja në dorëzim i mjeteve të tjera, duke u ndryshuar dokumentacioni në kundërshtim me ligjin.
9 “Mitsubishi” L200 viti 2013 kushtojnë me gjithë TVSH 16 mijë euro copa x 9 = 144 mijë euro
3 Vetura “Hyundai” ix20 viti prodhimi 2013 kushtojnë me gjithë TVSH 9 mijë euro copa x 3 = 27 mijë euro.
2 Foristrada “Mitsubishi” ASX viti prodhimi 2013 kushtojnë me gjithë TVSH 13 mijë euro copa x 2= 26 mij euro.
1 “Range Rover” viti i prodhimit 2013 kushtojnë me gjithë TVSH 70 mijë euro.
Të gjitha mjetet në total kushtojnë sipas koncesionarëve 270 mijë euro apo 370 milionë lekë me tvsh, ndërsa z.PUKA i ka futur pa TVSH në vlerën 40 745 500 lekë pa tvsh, pra referuar çmimeve të fabrikave, këto mjete janë futur me 100 milionë lekë më shumë, por çka është më e rëndësishmja, nëse do të kontrollohen dokumentat e tenderit, ishin 10 mjete dhe kishin të tjera specifikime teknike, ndërsa kontrata është nënshkruar për të tjera mjete dhe me të tjera kushte nga ato që kishin parashikuar dokumentat e tenderit, dhe është bërë një devijim dokumentash dhe një falcifikim për t’i blerë shefit Puka, edhe një “Range Rover” komod, që mos të lodhet gjatë udhëtimeve të tij, me urdhër të këtij të fundit.
Vjedhje skandaloze me autobotet
ALBPETROL SHA PATOS në dt.29. 05. 2014 në buletinin e 2 qeshorit 2014 publikuar nga Agjensia e Prokurimit Publik, faqe 469, ka shpallur fitues Firmën: “Mektrin Motors” sh.p.k. Durrës, me NUIS K51408501P, e cila ka caktuar ofertën me vlerën ekonomike në total 60 900 000 lekë pa TVSH, me këtë vlerë është nënshkruar dhe kontrata lidhur mes ALBPETROL sh.a Patos dhe Mektrin Motors sh.p.k. Durrës.
Mektrin Motors sh.p.k. Durrës me ofertën në total 60 900 000 lekë pa TVSH, pasi nënshkroi Kontratën ka depozituar 3 automjete marka “Renault”, kapaciteti i kokës është 18,000 kg dhe mjeti ka 2 akse, ndërsa kapaciteti i autobotit është 34 ml litërsh me 3 akse.
Të tre autobote me çisternë për transportin e naftës bruto janë nën ruajtje të ALBPETROL sh.a Patos dhe pritet të bëhen hyrje nga Komisioni i Kolaudimit, por deri më sot të 7 anëtarët e Komisionit të Kolaudimit janë ndryshuar disa herë, sepse nuk pranojnë të bëjnë hyrje këto mjete, jo vetëm për çmimin e dyfishuar, por edhe sepse nuk janë në përputhje me kriteret e përcaktuara në kontratë, sepse botet e sjella nuk janë për transport të naftës bruto, por për transport uji.
E para, këto autobote nuk i duhen fare kompanisë Albpetrol, sepse kompania ka disa mjete transporti të tilla (autobote transporti mbi 5 autobotë 38 ml, të blerë 4 vite më parë dhe mbi 20 autobotë 5 tonësh), e dyta, ALBPETROL SHA PATOS në dt. 06. 06. 2014 publikuar në Buletinin e 16 qeshorit 2014 publikuar nga Agjensia e Prokurimit Publik, faqja 476-477, ka njoftuar nënshkrimin e kontratës me firmën: “Eltian2009” shpk me NUIS K92702402C, dhe “Kastrati” sha me NUIS K21711502V të përfaqësuar nga shoqëria “Eltian2009” shpk, Fier me NUIS K92702402C, me objekt Prokurimi: Transport me autobote i naftës bruto, pra, ka prokuruar transportin e naftës, lind pyetja përse i duheshin blerja e tre autoboteve të tjerë? E treta, blerja e autoboteve me nga 203 milion secilin PA TVSH, është dyfishi i çmimit që ka realisht një autobot të tillë në koncesionar.
Në lidhje me blerjen e autoboteve Sindikata ka depozituar pranë Prokurorisë së Krimeve të Rënda Kallëzimin përkatës penal bashkangjitur kësaj shkrese.
Gazeta opozita.com kishte kohë që bënte me dije opinionin publik se kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama është pronari i vetëm që zotëron 100% aksionet e Top-Channel.
Paraditen e sotme nëpër disa media online dhe rrejte sociale po qarkullonjë njësërë informacionesh në lidhje me një krisje të
mundshme mes bashkëshortes së të ndjerit Dritan Hoxha dhe kryeministrit Edi Rama.
Shkaku i kësaj krisjeje mendohet të jetë nisma e një biznesi të përbashkët mes disa biznesmenëve që janë pranë opozitës dhe Vjollca Hoxhës e cila është edhe njëra nga aksioneret kryesore të kompanisë Lori Kafe dhe Digitalb, biznese që në mënyrë ekskluzive kanë mbështetur ardhjen e Edi Ramës në krye të vendit.
Çfarë po ndodh?
Me sa duket, dalëngadalë, po fillon të zbardhet enigma e vrasjes së njërit nga krijuesit e medias më të fuqishme në vend, Dritan Hoxha.
Për çfarë arsye kryeministri Rama bllokon një nga bizneset që Vjollca Hoxha merr pjesë si aksionere me të drejta të plota edhe pse bashkëpronare me njerëz që nuk janë në lidhje interesash me vetë Edi Ramën?
Si ka mundësi që kryeministri Rama ka një kontroll aq të plotë në pronën e trashiguar nga bashkëshorti i saj dhe e penalizon atë të kryejë vetvendosjen në drejtimin e kompanisë mediatike Top-Media?
Këtu, sigurisht aludimet janë të shumta dhe ndoshta vrasja e krijuesit të Top-Channel në mënyrë të drejtpërdrejtë apo tërthorazi të çojnë tek oborri i Edi Ramës. Megjithatë, mediat e ndryshme online po flasin për një frikë të kryeministrit për pasurimin dhe forcimin e kundërshtarëve politik me po të njëjtën inerci siç ishin pasuruar një vit e ca më parë. Së dyti, rrezikohej humbja e ekulibrit mes mbështetësve kryesor të Ramës, pasi interesat e disa prej bizneseve që përkrahin shumë fort opozitën mund të përputheshin mjaft mirë me interesat e vetë Vjollca Hoxhës, dhe për rrjedhojë arma e fortë e Edi Ramës, Top-Channel, do bënte shkrap kur drejtohej ndaj krerëve të opozitës së sotme.
Por këto me shumë gjasa nuk janë veçse ca broçkulla mediatike që çojnë përfytyrimin aty ku vetë kryeministri Rama ka dëshirë të orientojë opinionin publik dhe kryesisht interesat provinciale dhe meskine të përkrahësve të tij të tanishëm. Pasi, me të drejtë, me vdekjen e Dritan Hoxhës, bashkëshortja e të ndjerit, Vjollca Hoxha do të ishte guri më i lehtë për t’u rrëzuar pas një kurthi dhe skenari vrastar dhe mbi të gjitha, pas një perandorie të ardhurash financiare.
Atëherë, skenari për ta paraqitur këtë ngjarje si frikë ndaj mëkëmbjes së njerëzve të opozitës, me kinse idenë që po fshehen pas emrit Vjollca Hoxha nuk është asgjë tjetër veçse një ide mediokre dhe që nuk arrin të fshehë arsyen e vërtetë të këtij rrëmbimi shtazarak që po i bëhet pronës së Vjollca Hoxhës si pronare legjitime.
Masandej bëhet e ditur, nga shumë media, se Vjollca Hoxha është përpjekur të orientojë televizionin e saj ku pretendonte se ishte pronare absolute dhe kishte fuqinë ta kthente drejtimin e anijes së saj nga të dontë qejfi dhe arsyeja e ftohtë e interesave të saj ekonomike. Por, siç edhe është zbardhur nga disa media, aty ka hasur në kundërshtim të plotë të aksionerëve të tjerë të kompanisë, pasi sipas tyre interesat personale të Vjollca Hoxhës nuk lidheshin me interesat e tyre. Një tjetër ide mendohet të jetë, edhe rrëmbimi që i është bërë aksioneve të Top-Channel nga miqtë e të ndjerit Dritan Hoxha, pasi me vdekjen e tij, ata automatikisht janë shndërruar në pronarë legjitim me të drejta të plota me pronarën natyrale Vjollca Hoxha. Një arsye e tretë është edhe karshilliku që drejtorë mediokër të kompanisë mediatike Top-Media, i bëjnë asaj pasi në administratën e Edi Ramës kanë punësuar njerëzit e tyre dhe në përkrahjen e kryeministrit as nuk ua ndjen për urdhërat që jep pronarja kukull e televizionit Top-Channel. (OPOZITA)
Albpetrol apo……
E verteta e instalimit te krimit,kondrabandes dhe korrupsionit qeveritar.
Lidhjet e reja te mafies dhe krimit te organizuar me Bosin, Koco Kokedhima dhe familjen kryeministrore Rama.
Denancimi i punonjesit te Albpetrolit.
Miliona euro vjedhje dhe abuzim me naften shqiptare nga mafia qeveritare.
“Ju lutem mbaheni hapur dhe prisni tre minuta ne kete publikim dhe para jush do shfaqet kjo video e krimit,korrupsionit dhe kondrabandes shteterore”.
Është bërë e ditur se një delegacionI Parlamentit Europian do të vizitojë Shqipërinë duke patur si mission vendosjen e dialogut midis pozitës dhe opozitës të ndërprerë gati gjashtë muaj më parë.Ndërprerja e dialogut erdhi si pasojë e bojkotit të parlamentit nga opozita për shkaqe tashmë të njohura.
Ka patur një precedent të drërhyrjes të PE disa vite më parë, për të zgjidhur të njëjtin ngërc të politikës tonë,por që nuk ka asnjë ngjajshmëri me bojkotin e tanishëm të opozitës. Atë kohë ish opozita përdori si si arsye hapjen e kutive të votimit të zgjedhjeve të vitit 2009 me pretendimin se vota e socialistëve ishte e deformuar. Atë kohë për të gjithë ishte e qartë se kjo sajesë e lidershipit të PS ishte thjesht një alibi për të mos dhënë dorëheqje për shkak të humbjes të zgjedhjeve.
Rezultati I votive të socialistëve në 2009 u provua se ishte I saktë me rezulttin e votive që u morën në 2013. Pa asnjë rrugëdalje për të mbyllur “grevën e urisë” socialistët shqiptarë kërkuan ndihmën e socialistëve europianë, si zgjidhje për të dalë nga ngërci ku ishin future. Dhe problemi u zgjidh me darkën e famshmë të “krokodilit”, që e ktheu opozitën e atherëshme në parlament.
Tashmë opozita ka bojkotuar parlamentin dhe ka vënë disa kushte për kthimin e saj. Karshi heshtjes ose mohimit të arsyeve të vërteta të këtij veprimi,opozita ka bindur opinionin vendas dhe atë ndërkombëtar se arsyet e saj janë të qënësishme për jetën normale të një parlamenti dhe misioni I tanishëm I PE nuk ka qëllim të vizitës së tij në Tiranë përtë ngrënë një darkë, por pikërisht me kërkesa taksative për mazhorancën, që janë pikërisht ato që ka parashtruar tashmë e gjashtë muaj opozita.
Janë një sërë kërkesash që garantojnë jetën normale të një parlamenti dhe të një shoqërie demokratike si e drejta e fjalës, e drejta e ngritjes të komisioneve hetimore, zbatimi I vendimeve të Gjykatës Kushtetuese apo gjykatave të tjera, liria e mediave , etj.Por ajo që krijon një precedent të padëgjuar më parë në ndonjë parlament të botës, është kërkesa e opozitës për DEKRIMINALIZIMIN e parlamentittë Shqipërisë,që është pjesë e pakëtës të kërkesave të PE. Opozita ia doli me sukses të argumentojë me fakte dhe dokumenta të vërtetat e kërkesave të saj, duke arritur një fitore morale dhe politike në opinionin vendas dhe atë ndërkombëtar. Por kjo fitore e opozitës është një humbje e dyfishtë e mazhorancës dhe tregoi se e vërteta dhe logjika triumfoi mbi arrogancën, megallomaninë dhe mashtrimin. Asaj tashmë I duhet të ndahet nga krimi që ka shtrirë kthetrat në parlament dhe në insitucionet shtetërore dhe është punë e saj nëse do ia arrijë apo jo.
Opozita atshmë ndodhet para sfidave shumë më të rëndësishme. Ajo tashmë e cliruar nga alibia e socialistëve se “fajin e ka opozita” dhe nga shantazhet për konsum thjesht public me të ashtuquajtura dosje korrupsioni, duhet t’I kthehet funksionit të saj kryesor, të denoncimit të gënjeshtrave dhe mashtrimeve të qeverisë me gjoja ‘parajsën” e mirëqënies dhe zhdukjen e papunësisë dhe varfërisë dhe të shëmbujve të abuzimit dhe korrupsionit të zyrtarëve të qeverisë.Dhe këtë jo vetëm në parlament por edhe drejtëpërdrejtë më njerëzit e mashtruar.
Fitorja morale dhe politike e opozitës e kthen besimin e elektoratit shqiptar ndaj saj dhe ijep të drejtën për të përdorur të gjitha mjetet demokratike për të penguar cdo përpjekje të qeverisë për të shkelur të drejtat e qytetarëve, për të penguar vendosjen e një pushteti të oligarkëve dhe të krimit të organizuar dhe për rikthimin e vlerave të demokracisë në vend.
Rama’s Socialist government honors dictator Hoxha.
KERCENOHET ME JETE DHE ARRATISET GAZETARI INVESTIGATIV GENCI ANGJELLARI
Nje investigim i realizuar nga gazetari investigativ G Angjellari.
SHBA – Shkarkimi i zëvendës/ministres së Mjedisit Diana Bejko ka tërhequr vëmendjen e gazetës prestigjoze “New York Times”.
“Zëvendës ministrja shqiptare, Diana Bejko, është shkarkuar nga detyra pasi nuk ka paguar faturat e energjisë elektrike. Një vendim i tillë erdhi teksa qeveria shqiptare po përpiqet të bindë popullin të paguajë borxhet e vjetra të energjisë elektrike”- shkruan “New York Times”.
Nga ana e tij, zv/ministrja Bejko pretendon se ka shlyer detyrimin dhe nuk është debitore ndaj OSHEE-së, duke theksuar se për verifikim mund të vendosë në dispozicion librezën.
Kush eshte Diana Bejko.
Hajdutja e lekëve të Liqenit të Shkodres, Zv/ministre e Mjedisit
Diana Bejko eshte emeruar nga Rama Zv/ministre e Mjedisit, per të vetmen merite të saj se njihet si “Sudja” e liqenit të Shkodres.
Diana Bejko njihet ne të gjithe Shkodren per korrupsion me fondacionin e saj per Liqenin e Shkodres.
Ne emer te Fondacionit per mirrmbajtjen e Liqenit të Shkodres, ajo ka vjedhur miliona leke.
Këshilli i Ministrave të BE ashpërson për herë të parë tonet ndaj Shqipërisë. Dje, ministrat e BE kanë miratuar konkluzionet për Shqipërinë, duke renditur kritika të forta për një sërë çështjesh që nuk janë përmendur asnjëherë në raportet e para.
Si asnjëherë më parë, Shqipëria paraqitet si një vend diktatorial ku të drejtat e njeriut nuk mbrohen dhe liria e shprehjes nuk është e garantuar. BE shprehet e alarmuar për cënimin e lirisë së shprehjes dhe të të drejtave të njeriut gjithashtu, si dy nga elementët thelbësor të demokracisë.
Në këto kushte, BE kërkon nga qeveria garanci urgjente për lirinë e të shprehurit, lirinë e medias si dhe mbrojtjen e të drejtave të njeriut.
Qeverisë i kërkohet në mënyrë “urgjente” që të adresojë problematikën e lirisë së të shprehurit dhe të garantojë pavarësinë e medias.
Nga ana tjetër, pas disa vitesh vlerësimesh pozitive për ekonominë shqiptare, e cilësuar si ndër të vetmet në Europë që pësoi rritje, kësaj here Këshilli i Ministrave të BE ndryshon tonet, duke shprehur shqetësime serioze mbi ecurinë ekonomike të vendit tonë. Nivel i lartë papunësie. Nivel i lartë i informalitetit në ekonomi. Mungesë e mbështetjes ndaj bizneseve dhe investitorëve. Sistem fiskal i rrezikuar. “Shqipëria duhet të vijojë reformat ekonomike me qëllim rritjen e konkurrencës, përmirësimin e mjedisit ndaj biznesit si dhe investitorëve të tuaj, të konsolidohet sistemi fiskal, të adresohet niveli i lartë i papunësisë si dhe niveli i lartë i informalitetit në ekonomi”, thuhet në konkluzionet e BE.
Të gjitha këto terma të errëta përshkruajnë shqetësimin e BE mbi ekonominë shqiptare.
Dialogu me opozitën cilësohet si komponent kyç në progresin e reformave të integrimit dhe hapjes së negociatave gjithashtu.
“Hapja e negociatave për Shqipërinë do të konsiderohet vetëm kur Komisioni Europian të konsiderojë se vendi ka përmbushur kriteret e përcaktuara”. Kjo është kryefjala e konkluzioneve të Këshillit i Ministrave të Bashkimit Europian për Shqipërinë. Për Këshillin e Ministrave, Shqipëria nuk mund të bëjë progres në kriteret që duhet të përmbushë pa një dialog konstruktiv dhe të qëndrueshêm midis opozitës dhe mazhorancës. Ky dialog konsiderohet si vital për progresin e vendit drejt anëtarësimit në BE. Në konkluzionet e ministrave për Çështjet Europiane dhe Ministrave të Punëve të Jashtme të BE-së për Shqipërinë vihet theksi te kushtet që duhet të përmbushë Shqipëria.
“Pas akordimit të statusit të vendit kandidat, shumë sfida mbeten për t’u zgjidhur nga Shqipëria”, thuhet në konkluzionet e ministrave, duke ju referuar 5 kushteve e Komisionit Europian për hapjen e negociatave të anëtarësimit. Për reformën administrative, Këshilli kërkon që qeveria shqiptare të rrisë profesionalizmin dhe depolitizimin në administratën publike.
Sipas Këshillit të Ministrave të BE-së, duhet rritur pavarësia, përgjegjshmëria dhe efikasiteti i sistemit të drejtësisë. “Reforma e drejtësisë duhet bërë në bashkëpunim të ngushtë me Komisionin e Venecias”, thuhet në konkluzione. Së treti, Këshilli i Ministrave kërkon forcimin e luftës kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar. Duhen rritur hetimet proaktive dhe rezultatet konkrete në luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar”, thuhet në konkluzione.
Të mbrohen urgjentisht liria e shprehjes dhe të drejtat e njeriut
Këshilli i bën thirrje Shqipërisë që në mënyrë urgjente të adresojë problemet në lidhje me lirinë e shprehjes dhe medias. Të garantohet një reformë gjithpërfshirëse në sistemin e drejtësisë, konsulta me Komisionin e Venecias
1.Këshilli mirëpret progresin që çoi Shqipërinë në marrjen e statusit kandidat.
2. Megjithatë, Këshilli vëren se sfida të rëndësishme shtrihen përpara. Gjithashtu, Këshilli thekson në të njëjtën linjë me konkluzionet e miratuara në 5 dhjetor 2011 se, hapja e negociatave do të merret në konsideratë nga Komisioni Europian në përputhje me praktikën e implementuar, sapo Komisioni të vlerësojë se Shqipëria ka përmbushur shkallën e nevojshme të kritereve të anëtarësimit. Në vijim të opinionit të Komisionit në vitin 2010, duke kujtuar kushtet e vendosura në konkluzionet e dhjetorit 2012 dhe qershorit 2014, Këshilli rithekson se Shqipërisë i nevojitet që të përmbushë të gjitha prioritetet kyçe për procesin e hapjes së negociatave.
3. Këshilli fton Shqipërinë që të intensifikojë hapat dhe të veprojë në mënyrë të vendosur për të adresuar prioritetet kyçe. Këshilli nënvizon në mënyrë të veçantë, domosdoshmërinë e Shqipërisë për të: vijuar reformën në administratën publike, duke patur si synim rritjen e profesionalitetit dhe depolizitimin e saj; të zhvillojë një reformë gjithpërfshirëse në sistemin e gjyqësorit dhe të përforcojë pavarësinë e tij, një reformë efiçente dhe të përgjegjshme në konsultim të afërt me Komisionin e Venecias, të intensifikojë hapat në luftën kundër korrupsionit dhe të ndërmarrë hapa vendimtarë në luftën kundër krimit të organizuar, duke përfshirë kultivimin dhe trafikun e drogës me qëllim krijimin e një rekordi hetimesh aktive, ndjekje penale dhe dënime për të dyja këto çështje. Të ndërmarrë masa efektive legjislative për të përforcuar mbrojtjen e të drejtave të njeriut si dhe antidiskriminimin gjithashtu, përfshirë këtu të drejtat dhe trajtimin e barabartë të të gjitha minoriteteve, duke iu ofruar atyre të drejtat që u takojnë ashtu si edhe të implementojë të drejtat e pronës.
4.Këshilli i bën thirrje Shqipërisë, që në mënyrë urgjente të adresojë problemet në lidhje me lirinë e shprehjes dhe medias, veçanërisht në forcimin e pavarësisë së Autoritetit Rregullator të Medias si dhe shërbimin publik të transmetimit. Këshilli bën thirrje gjithashtu autoriteteve, që të garatojnë zbatimin e ligjeve, reformave të ndërmarra.
5.Shqipëria duhet të vijojë reformat ekonomike me qëllim rritjen e konkurrencës, përmirësimin e mjedisit ndaj biznesit si dhe investitorëve të tuaj, të konsolidohet sistemi fiskal, të adresohet niveli i lartë i papunësisë si dhe niveli i lartë i informalitetit në ekonomi.
6. Këshilli nënvizon se një dialog konstruktiv dhe i qendrueshëm midis qeverisë dhe opozitës mbi reformat që lidhen me BE do të jetë vital për progresin drejt hapjes së negociatave. Është përgjegjësi e përbashkët e të dyjave, qeverisë dhe opozitës që të sigurojnë se debati bëhet kryesisht në Parlament dhe të kontribuojnë në krijimin e kushteve për funksionimin e tij.
Këshilli i bën thirrje Shqipërisë të ecë përpara në krijimin e një Këshilli Kombëtar për Integrimin Europian, duke bashkuar të gjitha grupet e interesit, të cilët do të ndihmojnë për procesin e reformave.
Këshilli rifton edhe njëherë Komisionin Europian të intensifikojë mbështetjen, monitorimin dhe asistencën ndaj Shqipërisë në procesin e reformave, në kontekstin e dialogut të nivelit të lartë mbi prioritetet kyçe përmes një bashkëveprimi me shtetet anëtare.
7. Këshilli mirëpret rolin konstruktiv dhe bashkëpunues të Shqipërisë në rajon si dhe marrëdhëniet e mira me vendet fqinjë, çka mbetet esenciale dhe ecën në të njëjtën linjë me politikat e jashtme dhe të sigurisë së BE.
Pa dialog me opozitën, nuk ka hapje negociatash
Dialogu konstruktiv dhe i qendrueshëm i qeverisë me opozitën do të jetë esencial në progresin e reformave drejt hapjes së negociatave. Në mënyrë të prerë, Këshilli i Ministrave të BE i ka bërë thirrje qeverisë që të garantojë dialog konstruktiv me opozitën dhe të garantojë kushtet për funksionimin normal të Parlamentit.
“Këshilli nënvizon se, një dialog konstruktiv dhe i qendrueshëm midis qeverisë dhe opozitës mbi reformat që lidhen me BE do të jetë vital për progresin drejt hapjes së negociatave. Është përgjegjësi e përbashkët e të dyjave, qeverisë dhe opozitës që të sigurojnë se debati bëhet kryesisht në Parlament dhe të kontribuojnë në krijimin e kushteve për funksionimin e tij.
Këshilli i bën thirrje Shqipërisë të ecë përpara në krijimin e një Këshilli Kombëtar për Integrimin Europian, duke bashkuar të gjitha grupet e interesit, të cilët do të ndihmojnë për procesin e reformave.
Këshilli rifton edhe njëherë Komisionin Europian të intensifikojë mbështetjen, monitorimin dhe asistencën ndaj Shqipërisë në procesin e reformave, në kontekstin e dialogut të nivelit të lartë mbi prioritetet kyçe përmes një bashkëveprimi me shtetet anëtare”, thuhet në konkluzionet e Këshillit të Ministrave të BE.
https://www.youtube.com/watch?v=EmyqmsWsaJY
ARRATISET GAZETARI INVESTIGATIV.
Kercenohet me vdekje dhe arratiset nga Shqiperia,gazetari investigativ i TV AGON CHENEL,Genci Angjellari.
Dora e zeze e Koco Kokedhimes kercenoi me vdekje dhe detyroj gazetarin investigativ Genci Angjellarin, te arratiset nga shqiperia se bashku me gruan dhe nje femije 3 muajshe.
Kjo mbas zbulimit te kondrabandes dhe korrupsionit ne ALB PETROLsi prone privare Rama Kokedhima.
POLICIJA SHQIPTARE NUK MERR NE MBROJTJE GAZETARIN.
Policija Shqiptare jo vetem nuk merr ne mbrojtje gazetarin por e kercenon me vdekje.
Gazetari Investigativ Genci Angjellari mbas kercenimeve dhe goditjeve i drejtohet policise se shtetit,por aty gjen jo mbrojtje por super sulm mafioz qeveritar.
Nipi i Gramoz Rucit (Arjan Koxhaj) kryeinspektor ne rajonin e policise nr 6 godet dhe kercenon gazetarin.
ADELINA MUHAMETAJ DHE POLICIJA SHQIPTARE.
Drejtuesja e larte e LSI-se Adelina Muhametaj kercenon dhe godet me ane te uniformave blu gazetarin Genci Angjellarin se bashku me kameramanin.
KOCO KOKEDHIMA DHE NIPI I LINDA RAMES (BASHA) BEJNE LIGJIN NE ALBPETROL.
Kush eshte nipi i Linda Rames ? Drejtori i Koncensionin ne Albpetrol.
I kapur me shkelje shume te renda nga kontrolli i shtetit por askush nuk guxon te merret me te.
Regjistrim me figure i gazetarit Genci Angjellari.
jane disa nga investigimet qe gazetari Genci Angjellari eshte kercenuar me vdekje nga qeveritaret dhe kondrabandistet shqiptare.
DILAVER BENGASI TE PAKTEN DUHET TE KERKOJE FALJE PUBLIKE.
Provat dhe gjyqi fals qe denoj me vdekje dy te rinj ne Baldushk te Tiranes.
Nga Niko Faber Doktor i Shkencave Veterinare. .
—Kryehetuesi i Tiranes Dilaver Bengasi, i cili te pakten tani, duhej te pranonte gafat e hetimit te kryer prej tij, madje duke kerkuar minimalisht falje publike.
—Duke pare me kujdes deklarimet e hetuesit, kur flet per hetime paraprake dhe “profesionale”, kur brenda nje ore, filloi arrestimet e para ne menyre demonstrative mbi bazen e nje akuze, te mbeshtetur ne biografine shume te keqe te te arrestuarve, te vendosur ne pika kyce midis te cilave edhe nje mjelese, (sec pozicion kyc ishte ky ?!), kuptohet se deshmite ishin marre nen presion.
—Pse u ndalua vetem nje mjelese kur per 98 lopet e helmuara, duhej t u sherbenin edhe gjashte-shtate mjelese te tjera?
—Ajo qe e ben jo profesional hetimin e zotit Bengasi eshte, sic deklaron ai, deklarata “profesionale” e doktorit te famshem Arqile Boti, i cili “pa lopet me vemendj dhe saktesim te plote se ngordhja e tyre vinte nga zhiva, qe u kishte kaluar lopeve nepermjet te ushqimit.
—Personi ne fjale ka qene nje mjek human i nderuar, por deklarimet e tij, kursesi nuk duheshin marre per baze, sepse eshte mjekesia veterinare shkenca qe merret me semundjet e kafsheve dhe ajo dallon shume nga mjekesia humane. Aq me teper, kur Sherbimi Veterinar i asaj kohe, kishte toksikologe shume te pergatitur si Nexhmedin Misiri dhe Qemal Poci, si dhe nje laborator toksikologjik te kohes, prane Institutit te Kerkimeve Veterinare.
—Per konkluzionet e toksikologut Qemal Poci, i cili e ndoqi qe ne fillim ngjarjen dhe qe se paku, shmangu shkencerisht helmimin nga zhiva, qe u be dhe strumbullari i fakteve te akuzes, nuk thuhet asnje fjale ne dosjen hetimore. Por edhe ne ekspertizen e ketij te fundit, nuk ka nje perfundim te plote rreth shkakut te demtimit masiv te lopeve ne Baldushk.
—Sipas deklaruesit, nje sasi e konsiderueshme gruri kishte kaluar per ushqimin e lopeve, ne prag te problemeve shendetsore te lindura ne tufen e lopeve. Te perdornje grure si ushqim per lopet ne ate kohe, ishte luks (ndoshta nga frika e ndonje kontrolli apo per te mbuluar ndonje suficit te padeklaruar). Askush nuk mund te dyshonte tek gruri, dhe me sa duket, u kalua te stalla e lopeve me prodhuese, sic ishin lopet e races holandeze, ku mund te konvertohej ne me shume qumesht. Por ndryshimi i menjehershem i racionit ushqimor, duke shtuar ne menyre te befasishme koncentrte ne sasi te medha, midis te cilave dhe grure, behet shkak per nje semundje te rende dhe vdekjeprurese ne gjedhe, qe anglezet e quajne “Grain Overload” (tejmbushje me drithe).
MBI TE VERTETEN E DEMTIMIT TE LOPEVE NE BALDUSHK TE TIRANES.
Kohet e fundit ne disa organe te shtypit, medien vizive dhe internet, eshte rihapur ceshtja e helmimit masiv te lopeve te races holandeze, te ndodhur ne nendorin e larget te vitit 1975, ne Baldushk te rrethit te Tiranes, ngjarje e cila beri buje te madhe, mori ngjyra te theksuara politike dhe u pagua edhe me jete njerezish te pafajshem. Kjo ngjarje e rende, qe e kujtojme si “ngjarja e Baldushkut”, ka ngelur e pashlyer jo vetem ne memorien e banoreve te fshatit ne fjale, por per me teper, shume shqiptare midis te cileve dhe autori i ketyre radheve, mesuan emrin e fshatit Baldushk pikerisht nga shkaku i helmimit masiv te lopeve, sic u quajt atehere. Por cila eshte e verteta, a u zbulua ajo plotesisht dhe a duhet sqaruar perfundimisht shkaku i demtimit te 98 lopeve te races holandeze ne Baldushk ?
Edhe pse kane kaluar shume vite, dosjes hetimore dhe gjyqesore te kesaj ngjarjeje, qe sipas hetuesit te ceshtjes eshte e kompletuar, i duhet rikthyer per te nxjerre shkakun e vertete te demtimit te lopeve, me qellim qe te qetesohen shpirtrat e atyre njerezve qe u egzekutuan, por edhe te atyre qe kaluan pasoja te renda nga kjo ngjarje. Te paret, qe jane prononcuar per kete ngjarje, ishin pikerisht ata njerez, banore te fshatit Baldushk, qe i mbijetuan ndeshkimit te rende, per te folur edhe ne emer te atyre qe nuk jetojne me dhe qe mohojne kategorikisht nje helmim te qellimshem te lopeve, jane ata me te interesuarit qe kjo ngjarje edhe pse ka kaluar kaq kohe, te zbardhet plotesisht. Per kete ngjarje eshte prononcuar mepas edhe turresi i akuzes, kryehetuesi i Tiranes Dilaver Bengasi, i cili te pakten tani, duhej te pranonte gafat e hetimit te kryer prej tij, madje duke kerkuar minimalisht falje publike. Dhe ja sepse; Duke pare me kujdes deklarimet e hetuesit, kur flet per hetime paraprake dhe “profesionale”, kur brenda nje ore, filloi arrestimet e para ne menyre demonstrative mbi bazen e nje akuze, te mbeshtetur ne biografine shume te keqe te te arrestuarve, te vendosur ne pika kyce midis te cilave edhe nje mjelese, (sec pozicion kyc ishte ky ?!), kuptohet se deshmite ishin marre nen presion. Pse u ndalua vetem nje mjelese kur per 98 lopet e helmuara, duhej t u sherbenin edhe gjashte-shtate mjelese te tjera? Por ajo qe e ben jo profesional hetimin e zotit Bengasi eshte, sic deklaron ai, deklarata “profesionale” e doktorit te famshem Arqile Boti, i cili “pa lopet me vemendj dhe saktesim te plote se ngordhja e tyre vinte nga zhiva, qe u kishte kaluar lopeve nepermjet te ushqimit. . . “. C’hynte ketu Arqile Boti ? Personi ne fjale ka qene nje mjek human i nderuar, por deklarimet e tij, kursesi nuk duheshin marre per baze, sepse eshte mjekesia veterinare shkenca qe merret me semundjet e kafsheve dhe ajo dallon shume nga mjekesia humane. Aq me teper, kur Sherbimi Veterinar i asaj kohe, kishte toksikologe shume te pergatitur si Nexhmedin Misiri dhe Qemal Poci, si dhe nje laborator toksikologjik te kohes, prane Institutit te Kerkimeve Veterinare. Per konkluzionet e toksikologut Qemal Poci, i cili e ndoqi qe ne fillim ngjarjen dhe qe se paku, shmangu shkencerisht helmimin nga zhiva, qe u be dhe strumbullari i fakteve te akuzes, nuk thuhet asnje fjale ne dosjen hetimore. Por edhe ne ekspertizen e ketij te fundit, nuk ka nje perfundim te plote rreth shkakut te demtimit masiv te lopeve ne Baldushk. Por nje deklarim ne television i njerit prej te interesuarve per “ngjarjen e Baldushkut”, i cili permendi nje fakt, qe mbase ne ate kohe nuk esht marre parasysh ose eshte anashkaluar, hedh drite dhe mund te na coje drejt zbulimit te shkakut dhe zbardhjes se enigmes se demtimit masiv te lopeve te Baldushkut. Sipas deklaruesit, nje sasi e konsiderueshme gruri kishte kaluar per ushqimin e lopeve, ne prag te problemeve shendetsore te lindura ne tufen e lopeve. Te perdornje grure si ushqim per lopet ne ate kohe, ishte luks (ndoshta nga frika e ndonje kontrolli apo per te mbuluar ndonje suficit te padeklaruar). Askush nuk mund te dyshonte tek gruri, dhe me sa duket, u kalua te stalla e lopeve me prodhuese, sic ishin lopet e races holandeze, ku mund te konvertohej ne me shume qumesht. Por ndryshimi i menjehershem i racionit ushqimor, duke shtuar ne menyre te befasishme koncentrte ne sasi te medha, midis te cilave dhe grure, behet shkak per nje semundje te rende dhe vdekjeprurese ne gjedhe, qe anglezet e quajne “Grain Overload” (tejmbushje me drithe). Dhe qe eshte pershkruar ne literature veterinare nga autori i ketij shkrimi si Acidoza Laktike. Sherbimi Veterinar i rrethit te Korces, ka diagnostikuar mjaft raste te cfaqjes se kesaj semundjeje, nder te cilat permendim rastin e demtimeve masive te deleve te races ne sektorin e Shtylles per shkak te perdorimit ne doza te medha dhe pa kriter te nje sasie te madhe ermiku, si dhe demtimet e shtuara ne tufat e dhenve, qe kane ndodhur menjehere sa futen ne parcelat e porsa korrura te grurit, ku sasia e kallinjve te mbetur, ka qene relativisht e madhe. Ne rastet e acidozes laktike shenjat ne lopet prekura (cfaqja e tyre, duke filluar 6-8 ore pas marrjes se ushqimit, dehidratimi, mosqendrimi dot me kembe dhe perplasja me objektet per rreth si dhe ngordhjet e para pas 24 – 72 oresh), te ngjashme me nje helmim, mund te kene qene ato qe kane ngaterruar edhe zotin Arqile Boti. Semundja ne fjale, kerkonte nderhyrje te menjehereshme dhe mjekim specifik, i cili nuk u be. Si rrjedhoje, mospercaktimi me kohe i shkakut te semundjes dhe me pas mjekimi i gabuar, kane ndikuar ne rritjen e shkalles se demtimeve. Ka qene nje e mete e Sherbimit Veterinar te asaj kohe, qe semundjeve qe nuk u percaktohej shkaku, t u vihej diagnoza e helmimit, gje qe mund te kete futur ne rruge te gabuar dhe hetimin. Duke shkruar keto radhe dhe duke vleresuar ngjarjen me syrin e nje profesionisti, jam munduar te hedh sadopak drite ne zbardhjen e kesaj ngjarjeje te dhimbeshme. Prononcimi i kolegeve te tjere dhe i njeresve qe dijne dicka ose kane perjetuar ngjarjen, do t i sherbente zbardhejs se plote te saj. Shenim: Autori i ketij shkrimi eshte Doktor i Shkencave Veterinare. .
Agjenti i arrestuar ishte Stathi Cehaef,(foto) për të cilin një nga dëshmitaret ka deklaruar se ai i kishte mësuar seksin oral, madje ia kishte ejakuluar spermën në gojë.
Shumë prindër u shqetësuan sepse mësuesi i muzikës mund të kishte pasur problem me fëmijët e tyre dhe i janë drejtuar dyerve të policisë, për të marre në mbrojtje fëmijët e tyre, të cilët “mësuesi ua kishte marrë në qafë…”.
Në vitin 1971 një arrestim i bujshëm, megjithëse i pazhurmë, siç ndodhte në periudhën e diktaturës komuniste, shkaktoi tronditje në Durrës. Shume fjalë që qarkullonin në heshtje. Ishte arrestuar mësuesi i shkollës së mesme të muzikës “Mujo Ulqinaku” dhe për të pas disa muajsh hetuesie, u përfolën shumë gjëra…që në atë periudhë lanë shume shije të hidhur në qytet.
Megjithëse arrestimi i tij u bë në mënyrë sekrete nga organet e Sigurimit të Shtetit të Tiranës dhe ata që pyeteshin rreth tij – orositeshin me përgjegjësi që për ato probleme që janë biseduar të ruheshin në sekret të plotë, përsëri në qytet u përfol se ishte arrestuar një agjent i rrezikshëm, i cili përveç veprimtarisë së spiunazhit kundër vendit tonë, kishte punuar në mënyrë perspektive për të kompromentuar dhe rekrutuar më pas të rinjtë, të cilët ai i afronte përmes formave të ndryshme komprometuese kryesisht me vepra te turpshme, me qëllim që kur të vinte momenti të rekrutoheshin për llogari të shërbimeve sekrete Sovjetike. Për këto veprime në hetuesi në Tiranë, sipas statistikave të dosjes hetimore, janë shoqëruar rreth 40 të rinj të moshave 15 deri në 20-vjeçare nga qyteti i Durrësit, shumica ish-nxënës të tij.
Agjenti i arrestuar ishte Stathi Cehaef,(foto) për të cilin një nga dëshmitaret ka deklaruar se ai i kishte mësuar seksin oral, madje ia kishte ejakuluar spermën në gojë. Shumë prindër u shqetësuan sepse mësuesi i muzikës mund të kishte pasur problem me fëmijët e tyre dhe i janë drejtuar dyerve të policisë, për të marre në mbrojtje fëmijët e tyre, të cilët “mësuesi ua kishte marrë në qafë…”. Sipas një oficeri të shërbimit sekret të kundërzbulimit që përpunonte të huajt në Durrës, të dhënat e dosjeve të tij, në të cilat hetuesia kishte depozituar deri emra fëmijë të kuadrove kryesore që ishin afruar nga profesori i tyre për “përpunim”, janë ende në dosjet e arkivuara të ish-Sigurimit. Së bashku me fotografitë e bëra nga Stathi të rinjve në seanca seksi pederastie, të cilat i ishin marrë atij nga zbulimi shqiptar përpara se t’i niste për në destinacion. Kush pati fatin e keq të njihej me të, ende sot vuan nga pasojat e renda që u shkaktoi…
Mbërritja në Shqipëri
Lindur në Kallamata të Greqisë në vitin 1922, nga prindërit Kostandin dhe Andronika në një vend të njohur për fiqtë kokërrvegjël dhe ullinjtë. Ka punuar fillimisht në një studio personale fotografie që i përkiste të atit të tij. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, sipas dëshmisë së dhënë nga ai vetë pas arrestimit, ai është rekrutuar nga shërbimet sekrete gjermane të Abëerit, gjatë kohës kur ai po ndiqte kurse të mësimit të gjuhës gjermane të organizuara nga ky shërbim i zbulimit ushtarak të Gjermanisë naziste. Dhe më pas, format e grumbullimit të informacionit prej tij kanë qenë pikërisht kurset me të rinjtë. Pas lufte, Stathi është marrë në bashkëpunim nga shërbimet e tjera, të cilat e “gjuajtën” atë nga arkivat që u mbetën në duar. Ai u rekrutua si agjent i shërbimeve partnere anglo-greke dhe, duke qenë mjaft i talentuar në gjuhët e huaja, një karakteristikë mjaft e lakmuar për një zbulues potencial, synohet të hidhet në bastionet lindore. Për këtë në vitin 1949 përgatitet për ta dërguar në Shqipëri si agjent dhe prej këtej do të gjendej mundësia që të hidhej në Republikën Demokratike Gjermane, me perspektivë kalimin e tij në Bashkimin Sovjetik. Në vitin 1949, në periudhën e njohur si periudha e zhvillimit të provokacioneve greke të gushtit të këtij viti, ai vjen si ushtar grek dhe kur formacioni i tij ushtarak sulmohet nga forcat tona, ai, sipas porosisë së dhënë, dorëzohet si rob lufte. Qëndron pak kohë në një kishë në zonat kufitare ku i kishin grupuar robërit dhe me pas dërgohet në Lushnjë, ku ishte ngritur edhe kampi i grumbullimit të tyre. Në periudhën kur ndodhej në Lushnjë, ai rekrutohet nga Sigurimi i Shtetit Shqiptar dhe dërgohet për t’u stërvitur në Noe të Krujës në fshehtësi të plotë, sipas kritereve të shërbimeve inteligjente të asaj periudhe, për t’u përgatitur si agjent i Shqipërisë, me perspektivë për ta dërguar më pas si zbulues në Republikën Federale Gjermane. Pas rekrutimit dhe stërvitjes, ai dërgohet si student i gjuhës ruse në Universitetin Shtetëror të Tiranës. Pikërisht kopertura e tij si bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit, i lejoi të vepronte për vite të tëra i pashqetësuar për llogari të shërbimeve të tjera të huaja, në rolin e agjentit të shumëfishtë.
Agjenti i shumëfishtë
Gjatë periudhës së mëvonshme, Cehaef kontaktohet nga zbulimet lindore dhe rekrutohet prej tyre si agjent i shërbimeve sekrete sovjetike. Rekrutuesi i tij, sipas deponimit të Stathit ne hetuesi, është oficeri i shërbimit sekret gjermanolindor Leopold Zajder. Për shkëmbimin e informacionit, ai mbahet në lidhje nga përfaqësuesi tregtar i Çekosllovakisë së asaj periudhe, Ëashek, që punonte si specialist i hekur nikelit në Ndërmarrjen Minerale të Eksportit në portin ë Durrësit, MINERALIMPEKS. Ndërkohë, sipas dëshmisë së tij dhe të informacionit të zbulimit shqiptar, shërbimet sovjetike e kishin kaluar atë në dispozicion te qendrës së zbulimit që e zhvillonte veprimtarinë e vet për llogari të Komandës së Traktatit të Varshavës.
Rekrutimi i të rinjve
Stathi ndërkohë ishte stabilizuar si profesor në shkollën e muzikës. Ishte mjaft i talentuar dhe zotëronte njohuri të gjuhëve te huaja. Ai zotëronte 7 gjuhë ndërsa kishte njohuri në rreth 22 gjuhë. Gjuha e fundit që ai po mësonte, para arrestimit, ishte gjuha kineze. Stathi Cehaef deponoi pas arrestimit se, sipas porosive të dhëna nga shërbimet lindore, ai mbante lidhje me të rinjtë dhe i përpunonte nëpërmjet komprometimit me vepra të turpshme, për të krijuar me pas kushte për t’i rekrutuar nga shërbimet përkatëse.
Në bazë të porosive të dhëna nga “Qendra” për punën perspektive me të rinjtë, Stathi mblidhte në banesën e tij, një dhomë në katin e 4-të të pallatit të Dovanëve, shumë të rinj 15-20-vjeçarë, me pretekstin e kurseve të ndryshme që bënte dhe me to, bazuar në dokumentin e shkruar nga ai me dorën e vet, ka kryer kryesisht këto veprime:
– U siguronte gazeta dhe revista pornografike
– I nxiste që të masturboheshin
– I nxiste që të kryenin marrëdhënie homoseksuale me njëri-tjetrin dhe me pas në sytë e të tjerëve të pranishëm.
Këto veprime ata i bënin në krevatin që profesori ua lejonte ta përdornin “me bujari”. Gjatë këtyre akteve ai u mblidhte spermën në shishe peniciline, të cilën, pasi e etiketonte se kujt i përkiste, e dërgonte në qendrën e zbulimit nëpërmjet ndërlidhësve të huaj që punonin në Albkontroll. Në këto orgji homoseksuale të tijat ishin përfshirë rreth 40 të rinj, të cilët kanë deponuar në hetuesi për mënyrat e ndryshme të komprometimit që kishte përdorur Cehaefi ndaj tyre. Numri i të rinjve të abuzuar ka qenë edhe me i madh, por hetuesia, për shkak të bujës së madhe që kishte shkaktuar në popull kjo ngjarje, nuk i mori të gjithë në pyetje, por është mjaftuar vetëm me hartimin e listave të tyre të marra nga deponimet e Stathit si dhe listën e paraqitur nga pyetjet e të rinjve rreth tij, lista të cilat janë inkuadruar me pas që të dyja në dosjen hetimore të Cehaefit. Një pjesë e tyre kanë dalë si dëshmitarë në gjyqin e zhvilluar në Gjykatën e Durrësit. Në dosje gjithashtu përshkruhet sesi Stathi Cehaef kishte krijuar lidhje me mësues, intelektualë të ndryshëm, mjekë, dhe së bashku zhvillonin agjitacion e propagandë kundër pushtetit komunist. Gjithashtu kishte një aktivitet të gjatë kontrabande me çekët, polakët dhe mallrat që i merrte i shiste në Durrës
Gjykimi i Stathit
Më 17.07.1972 ka filluar gjyqi ndaj tij i përbërë nga trupi gjykues me Kryetar Arzen Leskoviku, anëtar Sopot Rustemi dhe Pask Bacja. Hetuesi Llambi Gjoni. Në të kanë dëshmuar rreth 17 të rinj dëshmitarë të akuzës. Disponojmë listën e plotë të dëshmitarëve në hetuesi si dhe në gjyq, ashtu si listën e të rinjve kandidatë për rekrutim të cilën Cehaefi e kishte paraqitur për miratim, por për arsye etike nuk po e bëjmë publike. Nga ky gjyq Stathi Cehaef është dënuar me 25 vjet burg për:
– Spiunazh
– Agjitacion e propagandë në bashkëpunim me persona të tjerë.
– Kontrabandë
– Pornografi
Në periudhën e burgimit ai nuk është keqtrajtuar në hetuesi. Policë shërbimi, por edhe të burgosur, kanë deklaruar se kur erdhi një periudhë kohe në burgun e Degës së Punëve të Brendshme në Durrës nga Tirana, për të gatuhej në mënyrë të veçantë. Atij i dërgohej ushqim special. Madje mbahej nën kontrollin e mjekut për arsye se ishte i sëmurë me diabet. Luks që nuk e kishin të burgosurit e tjerë.
Shkrimi u publikua në gazetën Shqiptarja.com, datë 14 nëntor 2012.
PROCESVERBALI I EKZEKUTIMIT.
Republika Popullore Socialiste e Shqipërisë
Ministria e Punëve të Brendshme
Drejtoria e Punëve të Brendshme
Dega e hetuesisë… Nr 856/1
Tiranë, më 2.3.1977
Ministrisë së Punëve të Brendshme
Drejtorisë së Hetuesisë
Në lidhje me nr.41.3, datë 26.2.1977
Bashkangjitur ju dërgojmë procesverbalin me dy kopje mbi ekzekutimin me vdekje e pushkatim të të dënuarve Refat Daja dhe Nuri Allmuça
Firmosur: Drejtori i Punëve të Brendshme/ Nysret Dautaj.
Procesverbal
I mbajtur më datën 26.2.1977, ora 24.00, mbi ekzekutimin e vendimit të Gjykatës së rrethit Tiranë, nr 39 që bën fjalë për dënimin me vdekje e pushkatim të të dënuarit Refat Sali Daja, i datëlindjes 1949, lindur në fshatin Mustafakecaj të rrethit Tiranë dhe i të dënuarit Nuri Iljaz Allmuça, i datëlindjes 1933, lindur në fshatin Mumajes të rrethit Tiranë, vendim ky i lënë në fuqi nga Gjykata e Lartë e R.P.S Shqipërisë, me vendim nr.51, datë 19.2.1977 dhe nga Presidiumi i Kuvendit Popullor me shkresën nr.211/1, datë 25.2.1977, ka refuzuar kërkesën për faljen e jetës të dy të dënuarve. Në bazë të urdhrit të Ministrit të Punëve të Brendshme nr.41/3, datë 26.2.1977, në vendin e caktuar, mbasi Prokurori i rrethit i ngarkuar për të asistuar në zbatimin e ekzekutimit të këtij vendimi i njoftoi të dënuarit se kërkesa e tyre drejtuar Presidiumit të Kuvendit Popullor për faljen e jetës u qe refuzuar, ata fjalën e tyre të fundit thanë:
I dënuari Refati Daja:
-Nuk kam bërë asgjë. Për aktin e helmimit të lopëve nuk kam dijeni. Unë vdes i bindur se për një vit apo dy vjet, do të dalë e vërteta dhe do të vërtetohet se unë nuk kam bërë asgjë. Mbasi të dalë kjo, kërkoj që familjes sime t’i hiqet njolla si familje tradhtarësh.
-Armiku i klasës e bëri punën e vet.
-Të rrojë Partia dhe shoku Enver. U lulëzoftë Shqipëria Socialiste.
I dënuari Nuri Allmuça:
-Nuk kam bërë asgjë. Për helmimin e lopëve nuk kam dijeni.
Unë pranova fajin dhe mora përsipër helmimin e lopëve.
Më mashtruan në hetuesi.
Fëmijët e mi t’i mbrojë Partia
Të rrojë Partia dhe shoku Enver.
Konform rregullave, në vendin e ekzekutimit ishte skuadra ekzekutuese, e cila kreu ekzekutimin me pushkatim. Mjeku Bujar Shkaba kontrolloi kufomat dhe mbasi konstatoi vdekjen e tyre, urdhëroi varrimin e tyre.
Përsa më sipër u përpilua ky procesverbal me tre kopje, dy i dërgohen Ministrisë së Punëve të Brendshme (drejtorisë së hetuesisë) dhe tjetra ngelet në drejtorisë e Punëve të Brendshme.
Firmosur nga:
Prokurori Andon Çerepi, Sali Bundo, Zija Çela, hetuesi Dilaver Bengasi dhe mjeku Bujar Shkaba.
Anëtarët e “grupit sabotator të Baldushkut”
Akuzat që vranë dy persona e lanë në burg gjashtë me dënimin 115 vjet
Rifat Daja, Nuri Allmuça, Selman Balla, Bashkim Allmuça, Agim Akçani, Emine Shima, Nadire Shima, Latif Daja. Këta persona u quajtën anëtarë të “grupit sabotator të Baldushkut”. Siç konkluduan hetuesit e çështjes, këta tetë fshatarë të zonës morën pjesë në organizatë kriminale kundër pushtetit popullor, zhvilluan agjitacion e propagandë, me qëllim minimin e pushtetit popullor, si dhe kryen aktin e diversionit duke i shkaktuar një dëm ekonomisë socialiste në shumën 359.983.80 lekë. Të gjitha akuzat u ngritën pas ngordhjes së 98 lopëve të racës holandeze (shumica u therrën për mish), për të cilat u pretendua se janë helmuar me zhivë e lëndë të tjera toksike. Për këtë tragjedi ka folur kohët e fundit në media edhe një nga hetuesit e këtij “grupi sabotatorësh”, Dilaver Bengasi. Asokohe ai ishte hetues i Krimit Ekonomik, por edhe aktualisht ai përligj “sabotatorët” si realë, ashtu si edhe ngjarjen. Megjithatë, ai ka deklaruar se nuk ka qenë dakord me pushkatimet e dy prej të akuzuarve, siç ishin: ndihmësmjeku Rifat Daja dhe infermieri Nuri Allmuça. Që të dy u vranë diku nëpër Shqipëri, por që edhe sot e kësaj dite nuk u dihet varri. Hetuesi dhe formuluesi i akuzës distancohet nga pushkatimi, duke thënë se vendimi ishte i Gjykatës, por Agim Akcani verifikoi firmën e tij mbi dokumentin e ekzekutimit të Dajës dhe Allmuçës, që u botua në numrin e parë të intervistës së tij për gazetën “Panorama”.
Akuza dhe dënimi:
Pas hetimeve të nisura më 10 nëntor 1975 për ngordhjen e lopëve, u publikua akt-akuza e formuluar më 7 dhjetor 1976 mbi grupin e arrestuar, me këto pika:- Kanë marrë pjesë në organizatë kriminale kundër pushtetit popullor.- Kanë zhvilluar agjitacion e propagandë, me qëllim minimin e pushtetit popullor dhe kanë kryer aktin e diversionit duke i shkaktuar një dëm ekonomisë socialiste në shumën 359.983.80 lekë.
Dënimet
1.- Rifat Daja, i vitlindjes 1949, ndihmës mjek, (vëllai i Latif Dajës) dënuar me vdekje me pushkatim, në vitin 1976. (Familjarët nuk e kanë gjetur varrin as sot).
2.- Nuri Allmuça, i vitlindjes 1939, infermier, dënuar me vdekje me pushkatim në vitin 1976. (Familjarët nuk e kanë gjetur varrin as sot).
3.- Selman Balla, i vitlindjes 1944, përpunuesi i ushqimit, dënuar me 22 vjet burg. Ka vdekur.
4.- Bashkim Allmuça, i vitlindjes 1918, arsimtar me shkollë të mesme, dënuar me 18 vjet burg. Ka vdekur.
5.- Agim Akcani, i vitlindjes 1953, brigadier, dënuar me 21 vjet burg. Rron.
6.- Emine Shima, e vitlindjes 1955 (mamie), dënuar me 15 vjet burg. Vdiq në burg.
7.- Nadire Shima, e vitlindjes 1952, mjelësja e lopëve, e motra e Emines, punëtore, dënuar me 14 vjet burg. Rron.
8.- Latif Daja, ish-përgjegjës i sektorit, në momentin e arrestimit ishte punëtor. U dënua me 25 vjet burg.
Flet Agim Akcani, ish-i dënuar në vitin 1975 me 21 vite burg politik.
Ngordhja e lopëve në Baldushk ishte një rastësi që e ndihmoi shumë karrierën e Dilaver Bengasit dhe ruajti kokën e Manush Myftiut e ca të tjerëve. Nga sa morëm vesh më vonë, këta dy persona kishin kohë që silleshin vërdallë nëpër Baldushk, teksa po hetonin rreth një letre që i kishte shkuar Enver Hoxhës, ku ndër të tjera i shkruhej: “Do të hash koqen e ullirit.” Në fakt, kur është mbyllur dosja, mora vesh për ekzistencën e asaj letre. As ia kam idenë nëse edhe kjo letër ka qenë e vërtetë, apo edhe ajo ishte e sajuar. Por di të them që për atë letër fantazmë që nuk u shfaq asgjëkundi, u pushkatuan dy personat Rifat Daja dhe Nuri Allmuça. Për “përligjien” e asaj letre, hetuesve, më së shumti Dilaver Bengasit, i duhej të vriste këta persona, i duhej një grupazh, një sabotazh. Se veç për një letër anonime nuk mund të pushkatonte dot, nuk kishte nen. Kështu që, kur ngordhën lopët, u hap drita jeshile për ekzekutimet. Neni i sabotazhit ekonomik ishte përdorur edhe për pushkatime të tjera, si:në Librazhd, në Krumë të Kukësit etj, pra kishte dhënë prova që funksiononte. Dhe kur lopët e Baldushkut nisën të ngordhnin, hetuesit dhe Sigurimi i Shtetit krijoi organizatën kriminale të Baldushkut. Mbase organizata më qesharake, pasi dolëm si terroristë që po shembnim komunizmim duke helmuar lopët. “Organizatë” që nuk ka ekzistuar kurrë, por që është krijuar në repartin 313, në Tiranë, për llogari të Dilaver Bengasit. Me ato pushkatime që bëri dhe me 115 vitet tona të burgut, Bengasi u ngrit më pas në karrierë.
Ne foto proces verbali i denimit dhe foto e Emine dhe Nadire Shimes para arrestimit.
Emine Shima, e dënuar me 15 vite. Vdiq në burg, Nadire Shima, e dënuar me 14 vite burg
![cameria_afterkossovo_banner[1]](https://alinsweden.blog/wp-content/uploads/2014/12/cameria_afterkossovo_banner11.jpg)
Si u krijua organizata e famshme në Jug të Shqipërisë. Shqiptari nga Holanda që u kap dhe u rekrutua në Janinë. Zbulimi grek dhe kundërzbulimi shqiptar në lojë me njëri-tjetrin. Si u zbuluan autorët dhe pse nuk u arrestuan nga SHISH-i shqiptar.
Historia e krijimit, shpalljes dhe hedhjes në veprim të Ushtrisë për Çlirimin e Çamërisë në vitin 2005, nuk është gjë tjetër veçse një lojë e ndyrë agjenturore. Persona të sjellë në Shqipëri nga shërbimet sekrete greke, të veshur me petkun e patriotizmit, arritën të rekrutonin të tjerë ekstremistë nacionalistë të cilët, duke menduar se po punonin për kombin, në të vërtetë bënin lojën e Athinës.
Ushtria e Çlirimit të Çamërisë e cila u formua në vitin 2005, në dukje kopjonte simotrat e saj në Kosovë dhe Maqedoni. Si qëndronte e vërteta e kësaj ushtrie e cila përfshiu disa agjenci të rëndësishme spiunazhi ballkanike, evropiane dhe vetë CIA-n amerikane.
UÇÇ NË VEPRIM
E ashtuquajtura Ushtri Çlirimtare e Çamërisë kishte kryer disa vepra në Greqi, duke shpërndarë në qytetin e Janinës fletushka për çlirimin e Çamërisë nga Greqia, kishte vendosur disa eksplozivë që shpërthyen pa ndonjë dëm pranë shtyllave elektrike të tensionit të lartë si dhe të tjera. Më në fund, në vitin 2006 ajo doli në ekranet e televizioneve greke me flamurin shqiptar si dhe persona të maskuar që mbanin në krahët e tyre automatikët Kallashnikovë, prodhim shqiptar.
Në gjuhën greke ata lexuan një komunikatë ku i bëhej thirrje shqiptarëve si dhe çamëve të Greqisë që të bashkoheshin dhe të fillonin luftën për lirinë e Çamërisë. Pjesë nga kjo shfaqje dhanë të gjitha televizionet greke si dhe të gjitha gazetat. Ato u transmetuan edhe nga televizionet shqiptare dhe opinioni mbarëkombëtar mori njoftimin e krijimit të frontit të tretë, siç do të ishte fronti kundër Greqisë. Si qëndron e vërteta? Kush fshihej prapa kësaj të ashtuquajturës ushtri për çlirimin e Çamërisë?
KONIUKTURAT
Është pikërisht koha kur çështja e Kosovës ishte vënë në diskutim për një pavarësi të plotë dhe krijimin e shtetit më të ri në Evropë. Është viti 2006. E gjithë diplomacia serbe si dhe shërbimet sekrete të saj, të ndihmuara nga ato ruse, po bënin të pamundurën që të ndalonin pavarësinë e Kosovës dhe, me të gjitha mjetet, kërkonin një shkak që do të tërhiqte vëmendjen e opinionit politik dhe shoqëror.
Fakt është se Serbia ishte bërë turpi i Evropës dhe se imazhi i saj ishte pothuaj i njëjtë me Gjermaninë e Adolf Hitlerit pas luftës së humbur të saj me 1945. Kjo për shkak të krimeve çnjerëzore që Serbia kishte kryer mbi popujt e tjerë ballkanas.
Ishte koha që dhe vetë ky shtet kriminelësh të indoktrinuar të ndahej në Republikën e Beogradit, atë të Vojvodinës, si dhe pjesën jugore që përfshinte Nishin, Vranjën si dhe pjesë të tjera me serbofolës. Novi Pazari si dhe Bujanovci, Medvegja me pjesët e tjera që quhet Kosova Lindore t’i bashkëngjitej Republikës së Kosovës.
HOLANDEZËT
Në ndihmë të “kanibalëve te Ballkanit” u vunë shërbimet sekrete greke, duke përfituar nga një rastësi e çuditshme. Tre qytetarë holandez që kishin shkuar për pushime në ishullin e Kretës në Greqi, po filmonin një bazë ushtarake greke pranë qytetit Suda të këtij ishulli. Ata, edhe pse të fshehur, ishin diktuar nga shërbimi i sigurimit të kësaj baze dhe menjëherë u arrestuan.
Pasi u bë verifikimi i pasaportave dhe u identifikuan, ata u dërguan menjëherë në Athinë për t’u gjykuar. Dy nga këta qytetarë të Holandës u liruan, kurse i treti u dërgua për rigjykim në qytetin e Janinës, qendra e Epirit të Jugut, sipas grekëve. Pas një gjykimi të shpejtë, edhe këtë person e lenë të lirë.
SPIUNI SHQIPTAR
Kush ishte ky holandez që shpëtoi pa u dënuar nga gjykatat greke të cilat, në këto raste, për spiunazh të dënojnë jo me pak se pesë vjet burgim? Ky qytetar holandez, me iniciale F. L. nuk ishte tjetër veç një qytetar me kombësi shqiptare, lindur dhe rritur në Republikën e Shqipërisë dhe që ishte larguar nga Shqipëria në vitin 1994. Ai ishte martuar me një vajzë holandeze dhe kishte dy fëmijë dhe jetonte në Amsterdam, pasi kishte fituar edhe shtetësinë holandeze. Aty kishin hapur dhe një zyre juridike dhe komerciale.
Para largimit nga Shqipëria, ai banonte në qytetin e Vlorës dhe me origjinë ishte nga krahina e Çamërisë, që sot e kanë grekët. Babai i tij kishte qenë kontingjent i agjenturës greke dhe ishte survejuar për vite me radhë nga Sigurimi i Shtetit. Këta të fundit e kishin marrë në lidhje agjenturore kundër spiunazhit grek në kohën e diktaturës, duke e detyruar të luante dopio rol.
Holandezo-shqiptari kishte marrë pjesë në demonstrata së bashku me shqiptarë të tjerë nëpër Evropë për të drejtat e Kosovës si dhe në kërkesat e bashkëkombësve të tij për rikthimin e çamëve shqiptarë në atdheun e tyre të dytë, në Greqi. Në të gjitha këto demonstrata ai fotografonte dhe filmonte njerëzit me radikale si dhe ata që udhëhiqnin këto manifestime dhe demonstrata për llogari të një agjencie spiunazhi të rëndësishme. Në vitin 1999 ai, me armë në dorë, kishte luftuar për çlirimin e Kosovës në formacionet luftarake të UÇK-së, të drejtuara nga Ramush Haradinaj.
REKRUTIMI
Shërbimi Informativ grek EIP (Eleniki Iperisia Pliroforia ) për Shqipërinë e Jugut ose Vorio-Epirin, sipas grekëve, e ka qendrën e vet në qytetin e Janinës në veri të Greqisë. Gjatë inskenimit të gjyqit të qytetarit F. L., këto shërbime inteligjente greke i propozuan atij që të bashkëpunonte me këtë shërbim armik të vendit tonë në drejtim të krijimit të një organizate të ashtuquajtur patriotike me tendencë të çlirimit të trojeve shqiptare të Çamërisë në Greqi si dhe provokimin e një lufte në territorin grek.
Ato e porositën që të mblidhte rreth vetes njerëz patriotë, të cilët vërtet besonin se një luftë e provokuar nga shqiptarët në territoret greke do të tërhiqte vëmendjen e amerikanëve dhe se këta do të bënin diçka për të drejtat e shqiptarëve të Çamërisë që banojnë në Shqipëri. Në këto kushte, F. L., filloi punën për të gjetur kontingjentet më radikalë në territorin e Shqipërisë, duke shpeshtuar vizitat në qytetin e Vlorës, në atë të Fierit si dhe qytete të tjera të vendit tonë.
KUNDËRZBULIMI
Fatmirësisht Shërbimi Sekret Shqiptar (SHISH) kishte mundur të rekrutonte disa funksionarë të rëndësishëm të shërbimeve inteligjente greke për Epirin e Veriut, të cilët qysh në fillesën e rekrutimit të F. L-së u vunë në dijeni dhe kështu kishin me se një vit që survejonin agjentin grek, i cili prej kohësh punonte edhe për një agjenci tjetër spiunazhi. Sipas një funksionari të spiunazhit grek që punonte për llogari të Shqipërisë, F.L-së për këtë organizim i ishte premtuar 200.000 euro.
Një nga detyrat kryesore që i ishin ngarkuar ishte ajo e daljes me një proklamatë nga ana e UÇÇ për luftë kundër Greqisë, në një moment deciziv për Kosovën. Kjo do të bënte që diplomacia greke të ngrinte zërin për provokimet që i vinin nga Shqipëria, ku jo pak në këtë ngjarje ishin përfshirë edhe disa shqiptarë të Kosovës dhe ku ishte përmendur edhe komandanti Ramush Haradinaj. Në këtë rast, grekët vrisnin dy zogj. Njëra ishte provokimi shqiptar për Çamërinë dhe e dyta ishte implikimi i Kosovës në çështjet greke. Kështu i jepej një armë e fuqishme Serbisë kundër pavarësisë së Kosovës.
AKSIONI
Dhe kështu, pasi bëri për vete disa shqiptarë, në detyrën agjenturiale që mori nga shërbimi sekret grek, F.L. dhe disa shokë, improvizojnë një skenë me flamur shqiptar dhe armë dhe në gjuhën greke lexojnë thirrjen për luftë dhe çlirimin e Çamërisë si dhe kthimin e gjithë shqiptarëve të kësaj zone në trojet e tyre aty. Kasetën qysh të nesërmen e nisin në qytetin e Janinës dhe shërbimet sekrete greke, nëpërmjet internetit si dhe stacioneve televizive greke, e publikuan në të gjithë botën.
Shërbimi sekret shqiptar bëri çmos t’i arrestonte këta agjentë të Greqisë së bashku me të tjerët, por vetë ndërhyrja e agjentëve potencialë grekë në Janinë, që punonin për llogari të Shqipërisë, nuk lejuan të ndodhte kjo gjë, pasi mund të dekonspiroheshin dhe kështu Shërbimi Inteligjent shqiptar do të dëmtohej në mënyrë të pariparueshme.
Ky material është marrë me shkurtime nga libri “Kosova është imja” në versionin e botimit të tretë i cili pritet të dalë në botim në muajt e ardhshëm në Prishtinë
SPIUNAZHI
Platforma greke kundër Shqipërisë
Faktikisht grekët në drejtim të Shqipërisë kishin një platformë spiunazhi në disa drejtime dhe që i kanë edhe sot. Qendrat e spiunazhit janë të ndara në disa zona të veriut të Greqisë me destinacion Shqipërinë e Jugut ose Vorio-Epirin. Ata veprojnë nëpërmjet rekrutimit dhe ndihmës ekonomike të tregtarëve-shtetas shqiptarë me kombësi gjiftoelene të Dropullit.
Te rekrutimit dhe komprometimit të politikanëve shqiptarë në favor të interesave greke, siç janë hapja pa kuptim e shkollave greke pa kërkuar më parë ato shqipe në Greqi ku banojnë rreth një milion shqiptarë duke greqizuar Shqipërinë, skllavërimin e ekonomisë shqiptare nga greket të cilët nxjerrin fitime me miliarda eurosh për ta, përkrahja e elementit armik dhe terrorist me tendenca të rrezikshme për integritetin territorial të shtetit shqiptar si dhe shumë të tjera si këto.
Në këto raste, këta politikanë nuk është e nevojshme të rekrutohen me deklarata për bashkëpunim agjenturor, por me privilegje për të zbatuar strategjinë greke karshi Kombit tonë. Rruga e tretë është nëpërmjet shkombëtarizimit të shqiptarëve të Shqipërisë brenda Greqisë si dhe përpunimi psikologjik i tyre, duke iu mohuar gjuhën shqipe fëmijëve shqiptarë aty si dhe historinë e kombit të tyre, si dhe të tjera të një strategjie mbi 100-vjeçare kundër nesh.
I Malindi
Ky është një nga dokumentet, klasifikuar si tepër sekret, kopja e cilit gjendet në arkivin e KOS-it (Shërbimi i Zbulimit i Ushtrisë së ish- Republikës Serbi-Mali i Zi). Aktualisht, Brukseli po i kërkon Serbisë hapjen e arkivave për të njohur emrat e bashkëpunëtorëve të shërbimeve të fshehta të Millosheviçit.
Sipas raportit në Bruksel, janë rreth 700 agjentë të shërbimit sekret të Serbisë në Kosovë, ndërsa 200 të tjerë janë në Shqipëri, Bullgari, Greqi etj. Pjesa më e madhe janë politikanë, gazetarë, biznesmenë dhe ushtarakë. Brukseli kërkon hapjen e dosjeve të agjentëve të Milosheviçit, çka mund të shkaktojë një “tërmet politik” edhe në Prishtinë e Tiranë
Ish-diktatori serb Sllobodan Millosheviç kishte mbi 2200 agjentë në Ballkan, mes të cilëve dhe në Shqipëri. Kjo shifër u bë publike në forumin për rolin e ish-shërbimeve sekrete në Ballkan, që i zhvilloi punimet në Bruksel më 18 maj 2012, njofton portali telegrafik bullgar “actualno.com”. Takimi ishte informal. Aty folën ekspertë që kanë bërë investigime mbi ish-sigurimin e shtetit në Jugosllavi që nga përfundimi i Luftës së Dytë Botërore deri në vitin 2010. Takimi u ndoq nga përfaqësuesit e të gjitha vendeve ish-komuniste, anëtare të NATO-s. Diskutimi u organizua mbi bazën e forumit të organizuar nga CEAS (Centar za evroatlantske studije – Qendra për Studime Euro-Atlantike), me presidente Jelena Miliç, më 21 prill 2014 në Beograd. Ky fakt ka ngjallur shqetësime jo vetëm në Bullgari, por edhe në qarqe politike dhe ka zënë vend në media të vendeve të Ballkanit, me përjashtim të atyre të Kosovës (ku numëroheshin 700 agjentë, ose një e treta e rrjetit ballkanik) dhe të Tiranës.
RRJETI
Pjesëmarrësit që diskutuan në Bruksel, ishin të prerë në mendimin se autoritetet e Beogradit, menjëherë, brenda 100 ditëve, duhen të hapin dosjet e ish-Sigurimit të Shtetit, në qoftë se duan sinqerisht të përballen me të vërtetën e zymtë. Gjatë debateve, Zoran Petroviç i organizatës joqeveritare “Koop i Kapiniç” paraqiti të dhëna me interes mbi agjenturën e shërbimeve sekrete serbe në Ballkan dhe që përdorej nga regjimi i Millosheviçit. “Regjimi i Millosheviçit kishte në dispozicion një rrjet prej 2200 agjentësh jashtë territorit të vetë Serbisë. Në Kroaci – 450, në Slloveni – 150, në Maqedoni – 150, në Bosnje-Hercegovinë – 350, në Kosovë – 700, në Mali të Zi – 200. Kurse dyqind të tjerët punonin në Bullgari, Greqi, Shqipëri, Rumani, Qipro, Hungari dhe Austri. Një pjesë e agjentëve kishin shtetësi të dyfishtë”, thuhej në raportin e ekspertit të njohur serb të OJQ-së “Koop i Kapiniç”, Zoran Petroviç. Agjentët e Millosheviçit ishin “politikanë, punonjës në media, biznesmenë, shkelës të embargos, si dhe zyrtarë të forcave të sigurimit të ushtrisë, policisë, inteligjencës dhe grupe të ndryshme lobuese në favor të Millosheviçit”, nënvizoi Zoran Petroviçi.
Shtrirja e rrjetit të fshehtë serb
Profesionet zyrtare të agjentëve
– politikanë
– gazetarë
– biznesmenë
– shkelës të embargos
– SHIU
– policë
– SHIK
– lobues në favor të Millosheviçit
Bamir Topi: SHISH-i zbuloi spiunin në media
Presidenti i Republikës më 13 shkurt 2008: “Në rrjetën e interceptimeve që u bëhet agjenturave serbe në Shqipëri, ditët e fundit, është peshkuar edhe një eksponent i medias, i cili në kulmin e vizitës së Presidentit në Kosovës, i jepte garanci agjentit serb: “Shikoni se ç’do t’i bëj Presidentit në gazetë”, sepse Presidenti kishte akuzuar politikën serbe dhe ruse që po minon procesin e paqes dhe marrjes së pavarësisë së Kosovës”.
Në një intervistë të dhënë për “Ora News”, më 9 mars 2008, Presidenti i Republikës, Bamir Topi, ka sqaruar dhe procedurën në zbulimin e gazetarit shqiptar bashkëpunëtor të serbëve. Ndërkohë “Investigim”-i është befasuar se në sajtin e Presidentit është censuruar deklarata e tij për rastin e mësipërm në intervistën e dhënë Alban Dudushit më 13 shkurt 2008 në “Top-Channel”: “Kur them se media duhet të jetë shumë e kujdesshme, kam parasysh edhe ndonjë fakt mjaft tronditës, dhe ky nuk është faji im, sepse ju e dini fare mirë që unë jam munduar gjithmonë që të jem në mbrojtje të së drejtës të gjithsecilit edhe për sa u përket interceptimeve apo përgjimeve telefonike. Në rrjetën e interceptimeve që u bëhet agjenturave serbe në Shqipëri, ditët e fundit, është peshkuar edhe një eksponent i medias, i cili në kulmin e vizitës së Presidentit në Kosovës, i jepte garanci agjentit serb: “Shikoni se ç’do t’i bëj Presidentit në gazetë”, sepse Presidenti kishte akuzuar politikën serbe dhe ruse që po minon procesin e paqes dhe marrjes së pavarësisë së Kosovës”.
Ky deklarim jo i zakontë i kreut të shtetit pati një jehonë të gjerë në qarqet gazetareske. Në një të përditshme është kërkuar nga z. Topi të dekonspironte personin, madje hamendësonte duke aluduar larg e larg se cili mund të ishte “fuksi” i ish-Sigurimit, tani i rekrutuar dhe nga serbët: “Llulla”, “Korani i Myzeqesë”, “Masoviku”, “Tigri”, “Holta”, “Kaposhi”, “Drita”, “Arsimtari”, “Vllahu”, “Malësori” etj.
Sektori shqiptar i Beogradit
Në Kuvend dhe në mediat shqiptare kanë qarkulluar akuza jo vetëm për agjentë të ish-Sigurimit të Shtetit, por disa me dy-tre padronë (shqiptar, jugosllav dhe grek), si dhe thjesht të rekrutuar nga shërbimet sekrete të Beogradit, që në kohën e ish-Jugosllavisë titiste, millosheviçane dhe deri në ditët tona. Forcat politike në Shqipëri nuk duan të hapin dosjet e fshehta, pasi u duhen për shantazhe të ndërsjella. Madje luajnë “kukamëçefti” me pseudonime. Kanë vërshuar me dhjetëra të tilla dhe nuk dihet se cili nga nga këta persona janë rekrutuar nga serbët dhe ish-sovjetikët: “Anteu”, “I Miri”, “Shishja e Qumështit”, “Këndesi”, “Cigarja”, “Inxhinieri”, “Shkrimtari”, “Dizenjatorja”, “Raketa 5”, “Samalot 6”, “Serbi”, “Greku”, “Qukapiku”, “Proletari”, , “Çiklisti”, “I Vogli”, “Dardan Podujeva”, “Llulla”, “Naftëtari”, “I Urti”, “Ylli”, “Gjeli”, “Profesori”, “Doku”, “Demoni”, “Nemërçka”, “Helika”, “Poeti”, “Lëngaraqi”, “Pëllumbi”, “Magazinieri”. “Vllahu”, “Malësori”, “Çanta”,”Plepi”, “Mekaniku”, “Bozhuri”, “Ajsbergu” “Intelektuali”, “Urithi”, “Çiklisti”, “Financieri” etj. etj.
EMBARGOJA
Nga ana tjetër, në qoftë se Tirana nuk i hap dosjet e shërbimit sekret komunist, nuk përjashtohet ta bëjë këtë Beogradi për sektorin e tij shqiptar, me kërkesë të BE-së. Krerët e Malit të Zi dhe Shqipërisë kanë pranuar se kanë shkelur embargon e naftës së vendosur nga OKB-ja ndaj ish-Jugosllavisë, kurse arkivat serbe kanë të listuar zyrtarë të lartë të dy vendeve si ministra, deputetë, drejtorë, biznesmenë nga të dy krahët e politikës deri në doganierë, shoferë, policë, trenistë, oficerë të SHIU-t, SHIK-sa etj. Sipas librit “Kontrabanda në Europën Juglindore. Lufta në Jugosllavi dhe zhvillimi i rrjeteve kriminale rajonale në Ballkan”, botuar në vitin 2002 nga Qendra për Studimin e Demokracisë (Center For The Study Of Democracy), pjesa më e madhe e kanaleve të kontrabandës në Shqipëri janë zhvilluar nga ish-punonjës të shërbimit sekret shqiptar “Sigurimi”. Ky shërbim u shkri në qershor të vitit 1991 dhe u zëvendësua me Shërbimin Informativ Kombëtar SHIK. Si rezultat i këtij ristrukturimi më shumë se rreth 10 mijë agjentë të Sigurimit humbën vendet e tyre të punës dhe iu kthyen krimit të organizuar sipas një studimi të prillit 1992. Ata shfrytëzuan të gjitha mundësitë e ofruara nga sanksionet që iu vendosën fqinjit të vendit, Jugosllavisë dhe në partneritet me krimin e organizuar italian që hyri në Shqipëri menjëherë pas kolapsit të regjimit stalinist në vend. Kontrabanda e naftës me Jugosllavinë (në mënyrë të veçantë me Malin e Zi) u kthye në aktivitetin më fitimprurës për një numër të madh agjentësh të shërbimit sekret, të cilët morën edhe monopolin e operacioneve të kontrabandës në Shqipërinë veriore. Përveç kësaj shumë nga qytetarët e thjeshtë gjithashtu u përfshinë në këtë aktivitet. Ata transportonin naftë në anën tjetër të kufirit me barka, makina private dhe gjithashtu me gomarë, shkruan CIA në vitin 1995. Ndërkohë, në raportet ndërkombëtare pas vrasjes së Bin Ladenit, përmendet fakti se lideri i Al Kaedës është strehuar në Durrës gjatë vitit 1994.
SOT
Ishin po këta agjentë që shkaktonin trazira të brendshme (është pranuar në ish-parlamentin federativ jugosllav se për Shqipërinë janë investuar me miliona dollarë për destabilizim, në mënyrë që të pengohej pavarësia e Kosovës). Shërbimi i fshehtë serb ka financuar nxirjen e imazhit të UÇK-së si organizatë terroriste në shtypin dhe mjedisin politik të Tiranës, deri dhe në organizimin e një demonstrate antiqeveritare në Tiranë, më 24 mars të vitit 1999, ditën kur NATO-ja filloi bombardimin e Beogradit dhe luftën për çlirimin e Kosovës. Dhe në trafikun e sotëm ndërkombëtar të armëve dhe lëndëve plasëse të prodhimit shqiptar janë përfshirë persona të lidhur me shërbimet sekrete të Millosheviçit, por që tani merren me biznes apo maskohen si të tillë, ndonëse me të kaluar kriminale.
Damir Fazlliç dhe Miroslav Mishkoviç
Spiunazh, biznes dhe korrupsion nga Shqipëria në Bosnjë
“Damir Fazlliçin me Miroslav Mishkoviçin i lidh kriminaliteti, shërbimet sekrete… Fazlliçi është mjeshtër i mashtrimeve, e nga sa dihet, kjo është pikërisht ajo që i duhet Mishkoviçit në Ballkan. Prandaj ai dërgon atë kriminel të vogël që në emrin e tij t’i mbarojë punët më të ndyra korruptuese nga Shqipëria në Bosnjë. Ai është njeriu që përdoret nga Mishkoviçi për punët e pista”, ka deklaruar në vitin 2008 në gazetën “Slobodna Bosnia” Vladimir Popoviç, ish-ndihmësi i kryeministrit Zoran Xhinxhiç. Mishkoviçi është padyshim njëri nga afaristët më të mëdhenj dhe më me ndikim në Serbi, është pronar absolut, por sigurisht nuk është i vetmi.
Sipas Vladimir Popoviçit, Damir Fazlliçi çoi Jeremiçin në kabinetin e Zoran Xhinxhiçit, me lutjen që të kryente praktikën për dy a tre muaj, gjë që ishte e nevojshme në studimet për master. Nga ana tjetër, Fazlliçi ka shfrytëzuar Jeremiçin për disa informacione brenda kabinetit. Gjatë arrestimit të Volf Miniçit, një figurë groteske të përzier në punët e kontrabandës së cigareve, shërbimi sekret serb ka zbuluar një bisedë midis ambasadorit britanik Çarls Krauford (Charls Crawford) dhe Vuk Jeremiçit, në të cilën ambasadori britanik në panik e luste Jeremiçin të orvatej nëpërmjet kabinetit të kryeministrit të ndikonte në lirimin e Miniçit nga burgu. I vetëdijshëm se ndërhyrja në punë të tilla mund ta dëmtonte, Jeremiçi i shqetësuar dhe i frikësuar i ka thënë ambasadorit pse kërkonte një gjë të tillë prej tij dhe se do të ishte më e mirë që ta përdornin kur të fillonin privatizimet, ashtu siç ishin marrë vesh më parë. Biseda iu dorëzua Xhinxhiçit dhe ky është shkaku pse e largoi nga kabineti i tij Jeremiçin.
Thanas Mustaqi
Nga : Mimoza KOÇIU*
*Ish-studente e Dhjetorit ‘90
Eshtë bërë traditë tashmë që çdo fillim dhjetori intensifikohen përpjekjet për të rikthyer emocionet e Lëvizjes Studentore.
Fatmirësisht, kujtimet që përcjellin ish-dhjetoristët studentë a intelektualë të kohës nuk mungojnë duke na rikthyer me copëza kujtimesh në ato ditë sa të paharrueshme, ku impulset e spontaniteti i moshës kapërcente çdo ndjesi për racionalitet e kujdes ndaj një sistemi të provuar se jetët njerëzore nuk ishin aspak kapitali më i çmuar.Shpesh në biseda me bashkëstudentë të asaj periudhe, teksa rikthejmë në kujtesë në mënyrë të veçantë fragmentet e braktisjes masive të mësimit, të vrapimit nga sytë këmbët kur forcat e policisë u urdhëruan të ndërhynin me shkopinj gome më 9 dhjetor pasi bllokuan marshimin e studentëve te Liceu Artistik, familjet tiranase në pallatet me tulla silikate pas godinës së Ambasadës Amerikane, që na hapën dyert për t’iu shmangur policëve që na ndoqën deri në Qytetin Studenti; të ndjerin Azem Hajdari, përherë në krye të studentëve, që e ndiqnin policët deri nëpër dhomat e kateve të sipërme të Godinës 15, teksa ne studentet e Godinës 16, përballë saj, e ndiqnim gjithë skenën me ankth, si një film aksion.
Ato ditë nuk kishte aspak vend për protagonizma, por veç për mbështetje e solidaritet studentor, miqësor, vëllazëror.
Secili nga studentët e Dhjetorit ‘90 ishte një hero që theu mitin e pathyeshmërisë së një sistemi komunist që lulëzonte në injorancën e të qenit shkëmb graniti, pavarësisht tronditjeve të forta që po lëkundnin shtetet e tjera të Lindjes komuniste. Studentët shqiptarë të Dhjetorit ‘90 arritën të realizonin ndryshimin e sistemit në mënyrë paqësore, sepse ditën të orientonin kërkesat e tyre ekonomike fillimisht në kërkesa të qarta politike, për një Shqipëri pluraliste e si gjithë Europa. Prandaj kujtimet e dëshmitë e asaj periudhe, të ilustruara me pamjet e kohës, ku protagonistët e fiksuar në celuloid fatmirësisht as zhduken, as mohohen, ia vlen të lexohen e rilexohen, sidomos nga ata që nuk e kanë përjetuar atë periudhë.
Më shumë duhet të lexohen nga ish-studentët, dikur idealistë të barabartë, ndërsa sot protagonistë të jetës publike e politike me bindje e pikëpamje të ndryshme, për të bërë një bilanc të ëndrrave e aspiratave të Dhjetorit ‘90 me realitetin e sotëm shqiptar.Kjo pasi dy dekada pas Lëvizjes që solli përmbysjen e një sistemi diktatorial e shënoi ndarjen e dy epokave diametralisht të kundërta, është koha të kapërcehet “gara” se kush ka qenë i pari e kush i fundit në Lëvizjen e Dhjetorit.
Të gjithë kanë qenë në shesh, mbase jo me të njëjtat ideale, por fizikisht kanë qenë aty, djemtë e vajzat studente, pedagogë, intelektualë e punëtorë. Pamjet e sheshit të Qytetit Studenti, të kryqëzimit te Liceu apo në qendër të Tiranës, me thirrjet buçitëse “Liri, demokraci” dhe “E duam Shqipërinë si gjithë Europa”, bënë shumë shpejt xhiron e botës, si dëshmi se studentët shqiptarë u bënë promotorë të ndryshimit të paimagjinueshëm për një vend aq të izoluar, ndërsa qytetarët e Tiranës e mbarë Shqipërisë iu bashkuan me të njëjtin qëllim, si dikur në kohët e rilindësve, ku liria dhe atdheu ishin mbi të gjitha, të ndërgjegjësuar nga kjo Lëvizje, se kishte ardhur moment për ndryshimin e shumëpritur.
Momentet kulmore, si takimi me Ramiz Alinë, greva e urisë për heqjen e emrit të diktatorit nga Universiteti Shtetëror e rrëzimi i bustit të Enver Hoxhës, mbeten po aq të pashlyeshme nga kujtesa, ashtu si dhe dhimbja për vrasjet e dy prej simboleve të atij dhjetori:
Azem Hajdari e Arben Broci.Kujtimet se si u soll njëri apo tjetri protagonist janë të panevojshme, por edhe të rrezikshme, sepse tentojnë të matin kontribute, të cilat ishin të dukshme, ashtu si edhe vullneti i studentëve për ta realizuar ndryshimin me të njëjtën forcë vullneti si në vendet e tjera komuniste. Fatkeqësisht edhe protagonistë të nderuar të asaj periudhe ngecen sot në “rrjetën” e kësaj përpjekjeje a “gare” për ta zgjidhur nyjën gordiane të Dhjetorit ‘90 (personalisht mendoj se është herët dhe e pamundur, për shkak edhe të heshtjes së vullnetshme të disa prej protagonistëve).
Mendoj se është momenti që të kapërcehen komplekset e kësaj gare të pakuptimtë e të shkruhet e flitet për atë që u arrit pas ndryshimit të sistemit.
Lëvizja Studentore pati në themel idealet e pastra për ta ndryshuar Shqipërinë dhe energjitë e 18-22-vjeçarëve, u bashkuan me ato të pjekurisë së intelektualëve për të shembur diktaturën gati 50-vjeçare e sjellë demokracinë.
Një pjesë jo e vogël e ish-studentëve të dikurshëm janë angazhuar sistematikisht në jetën publike e politike të vendit, duke pasur edhe mundësinë fizike për të dhënë kontribut, tashmë në kushte krejt të ndryshme nga ato të Dhjetorit ‘90, për ta realizuar “Shqipërinë si gjithë Europa”. E sotmja nuk është ende Shqipëria që ëndërruan vajzat e djemtë dhjetoristë. Ndryshimet janë të pamohueshme, pasi Shqipëria është vend i NATO-s, shqiptarët mund të lëvizin lirshëm në hapësirën “Shengen” dhe së shpejti do të jenë një hap më shumë drejt aspiratës së anëtarësimit në BE.
Por, nga ana tjetër, sa ç’janë entuziazmuese ndryshimet në ekonomi, infrastrukturë e hapësirat e individit për t’u përmirësuar, në të njëjtin nivel është zhgënjyes ritmi i ngadaltë i ndryshimeve apo edhe cilësia e tyre. Kjo ka bërë që të mbetemi prej dy dekadash një demokraci ende në tranzicion, që siç na përsëritet nëpër raportet e ndërkombëtarëve, ka nevojë të konsolidojë së pari kulturën e të bërit politikë.
Pasi përplasjet e ngërçet e njëpasnjëshme politike njëzetvjeçare, të cilat pasi arrijnë pikën e të pakthyeshmes, çuditërisht shuhen brenda natës me marrëveshjen e radhës mes partive politike e për të ristartuar menjëherë me betejën më të parë zgjedhore. Promovimi i individëve sipas besnikërisë ndaj njëshit në parti (e çimentuar mirë edhe në ligjin aktual zgjedhor), e jo sipas vlerave e kontributit që mbart, janë vetëm një pjesë e realitetit gri të Shqipërisë së sotme, në përpjekje për t’u bërë si gjithë
Europa, por që është ende larg idealeve të studentëve të Dhjetorit, një pjesë e mirë e të cilëve kanë kontributin e tyre “të çmuar” në këtë realitet.Ja përse në këtë 8 dhjetor, duke përshëndetur të gjithë djemtë e vajzat studente që iniciuan atë Lëvizje për të cilën brezat në vazhdimësi do t’u jenë përjetë mirënjohës, do t’i ftoja që të shpluhuronin kujtimet e Dhjetorit ‘90, dëshirat e aspiratat e asaj periudhe të paharruar që patëm privilegjin të përjetonin.
Tek ato kujtime çdo 18-22-vjeçar i dikurshëm mund të gjejë energjinë për të realizuar atë ëndërr që nisi në atë dhjetor të ftohtë, jo vetëm për vete, por edhe për fëmijët tanë, për këtë brez të ri që po rritet me mungesa serioze të formimit e përgatitjes intelektuale, me prirje abuzive për përfitime pa mund e pa meritë. Në Dhjetorin e ‘90-s, pavarësisht nivelit individual të ndërgjegjësimit për atë se ku po shkohej, mbetej vullneti i përbashkët për faktin se nuk kishte më kthim pas.
E njëjta siguri për t’u bërë të ngjashëm me Europën është edhe sot. Aktorët pothuaj janë të njëjtë. Duhet vetëm vazhduar misioni i nisur 23 vjet më parë.
Nga : Mimoza KOÇIU*
*Ish-studente e Dhjetorit ‘90
GAZETARI NE EMIGRACION DENANCON VJEDHJEN.
Cmimi i pashaportave ne perfaqesite diplomatike,u ngrit ne 130 euro per emigrantet.
Shteti po fut perseri duart ne xhepat e shpuar te emigranteve.
Gazetari Shpetim Zinxhiria.
Nje emer i njohur ne emigracionin shqiptar ne greqi, ne mbrojtje te te drejtave te emigranteve, denoncon vjedhjen e re te qeverise se Rilindjes ndaj emigranteve shqiptare.
Rilindja Socialiste per Integrim.
Forca politike qe u perkrah,nga te gjitha shoqatat e emigranteve shqiptare ne Greqi,duke marre votat e tyre, me shume se kush force tjeter politike ne zgjedhjet e 23 Qershorit,
Ka filluar ti fusi duart ne xhepat e shpuar te tyre.
Edi Rama i mashtroj emigrantet;
Ai i jo vetem i harroj premtimet e forces politike qe perfaqeson,menjehere sapo mori pushtetin por po shton peshen e halleve dhe problemeve te tyre,cdo dite e me teper.
Gazetari ju ben thirrje shoqatave shqiptare ne Greqi,qe ashtu sic bene fushate dhe sollen ne pushtet Edi Ramen.Te ngrihen ne lartesine e detyren e tyre,ate te mbrojtjes se interesave te emigranteve qe perfaqesojne.
Shpetim Zinxhiria
·
Pasaporta, rritet çmimi akoma edhe 22 euro, emigrantët flejnë gjumë.
Edhe rritja e çmimit të pasaportës që tashmë ka shkuar në 130 euro, baras kjo me vleren e kater-pese dite pune të një emigranti , nuk ka prekur aspak shoqatat shqiptare apo organizmat në Greqi.
Edhe pse shteti shqiptar me nje fytyrë hajdut xhepash i ka ndrruar këto pasaporta një herë në pese vjet. Konkretisht shteti hajdut ne 25 vitet e fundit i ka ndrruar 5 here pasaportat.
Emigrante le te ngrihemi njehere jashtë çdo shoqate dhe strukture partie per ti thene shtetit kanibal MJAFT me keto vjedhje.
Polici i zonës ishte vetëm kreu i një rrjeti gjigant merimange, të përbërë nga civilë, të cilët hetonin dhe hulumtonin çdo qelizë të jetës shqiptare në çdo cep të saj. Për këtë ishte ndërtuar një strukturë spiunësh, që kishin marrë emërtimin BGV (bashkëpunëtor i gatshëm vullnetar).
Rrefehet Gjin Qarri. Ish-bashkëpunëtor i Sigurimit te Shtetit.nga Mirdita.
“Ju rrëfej për spiunët e Mirditës gjatë diktaturës”
RUBIK – Është folur shpesh se rendi dhe siguria kanë qenë të sigurta në kohën e diktaturës, e madje këtë e siguronte një polic i zonës.
Në fakt, kjo nuk është e vërtetë kur depërton nëpër labirinthet e sigurimit dhe të njerëzve që janë marrë me të.
Polici i zonës ishte vetëm kreu i një rrjeti gjigant merimange, të përbërë nga civilë, të cilët hetonin dhe hulumtonin çdo qelizë të jetës shqiptare në çdo cep të saj. Për këtë ishte ndërtuar një strukturë spiunësh, që kishin marrë emërtimin BGV (bashkëpunëtor i gatshëm vullnetar).
Në këtë rrjet ishin të përfshirë njerëz nga më të rëndomtit deri në shtresat intelektuale, që kishin një mision të vetëm: të survejonin çdo gjë dhe në çdo rast.
Njëri prej tyre është edhe Gjin Qarri, banor i Rubikut. Ndonëse dikur, siç thotë ai, mund të ketë gëlltitur një “lugë nga çorba e prishur”, në asnjë rast nuk ka qenë një denoncues apo dëmtues i qytetarëve të tij. Përkundër, gjatë gjithë kohës me humorin e tij të hollë ka fshikulluar shumë nga spiunët, të cilët kishin vënë nën një terror të paparë të gjithë qytetarët e zonës së tij. Gjin Qarri, ish-bashkëpunëtor dhe stigmatues i këtij fenomeni flet sot.
Si bëhej rekrutimi i spiunëve (BGV)?
Nuk ishte shumë e vështirë në atë kohë. Mund të gjeje njerëz me karakter të dobët, por edhe të indoktrinuar që mendonin se kështu po i shërbenin atdheut. Kishte edhe nga ata që kishin bërë ndonjë mëkat e këtë e kishte zbuluar punonjësi i policisë, por nuk e kishte denoncuar. Këtë e përdorte si kartë presioni për të rekrutuar atë. Pra kishte mundësi të shumta rekrutimi.
Cili ishte aktiviteti dhe kë do të vëzhgonin më tepër?
Duhej të vëzhgonim gjithçka të dyshimtë. Duhej të vëzhgonim të pakënaqurit, si ata që ankoheshin për cilësinë e bukës e deri tek ata që mund ta konsideronin padrejtësi ndonjë largim nga puna apo ulje në detyrë etj.
Në atë kohë, në shumë raste thyheshin dyqanet e fshatrave dhe BGV-të kishin detyrë që të vëzhgonin për autorët dhe në shumë raste kanë qenë të rezultatshëm në kapjen e këtyre keqbërësve.
Por këto kontingjente ishin të gatshëm edhe për dëshmitarë të rremë në gjyqe të montuara nga Sigurimi i Shtetit. Aq e pështirë ishte bërë kjo punë sa individë të veçantë disa herë përballeshin me ata që ishin piketuar për t’u dënuar, ktheheshin në objekte humori dhe ilariteti. Në një rast mbaj mend se po tentonin të dënonin për tentativë arratisje jashtë vendit një nga Rubiku, i cili sapo kishte ndërtuar një shtëpi të re.
Në momentin që dëshmitari i përhershëm në shumë gjyqe, thoshte se kishte dëgjuar se i pandehuri donte të arratisej, ky i fundit i tha pse unë shtëpinë e re e ndërtova për të ta lënë ty dhe për vete të arratisesha. Në sallë shpërthyen të qeshura, megjithatë i pandehuri u dënua me disa vite burgim për tentativë arratisje jashtë vendit.
Si dhe sa shpërbleheshit për punën e kryer?
Kryesisht shpërblimi ishte me 1200 lekë të vjetra në muaj. Por jo gjithmonë ndodhte kështu. Kishte raste që shpërbleheshin edhe më tepër për raste të veçanta, por edhe mund të mos shpërbleheshe, kur gjatë muajit nuk kishe kryer punë. Por ka pasur edhe shpërblime të llojeve të tjera, si p.sh., vende të privilegjuara pune, bursa, imunitet për shumë gjëra etj.
Sa ka qenë përgjithësisht numri i tyre?
Nuk mund të them me saktësi, por e vërteta ka qenë se në çdo fshat ka pasur 3-4 spiunë që kishin detyrë që të vëzhgonin gjithçka deri edhe për vjedhjet në misër, grurë etj. Ndërsa në qytet kishte të tjerë. Kishte në uzinë, metalurgji, NFP etj. Nuk kishte dallim në përzgjedhje mes grave dhe burrave. Sidomos në zonën e qytetit ka pasur edhe gra që bashkëpunonin në mënyrë perfekte.
Kush ishte koordinatori mes BGV-së e policisë dhe ku dorëzohej informacioni?
Koordinatori ishte i plotfuqishmi i zonës, i cili gjatë gjithë kohës ishte i programuar për dhënien e informacionit, qëndronte në këmbë përpara lapidarit në hyrje të qytetit të Rubikut. Informacionin mund ta jepnim edhe gojarisht, por edhe me anë të pusullave të ndryshme.
Kur informacionin e dërgonin në qendër në Rrëshen nga vetë BGV-ja, kush i priste dhe në cilën zyrë?
Çdo BGV kur kishte informacion të rëndësishëm duhej të shkonte të depononte në Rrëshen, në një zyrë në katin e parë të godinës së policisë ku ka qenë hetuesia. Ne priteshim nga operativi i zonës dhe shoqëroheshin deri në zyrën e hetuesit përkatës të çështjes.
Gjithmonë informatorët duhej të shkonin aty rreth orës 16.00 të pasdites dhe hyrja duhej të bëhej sa më e fshehtë nga syri i njerëzve të zakonshëm. Aty jepej gjithçka për hetuesin, ndërsa largimi për në Rubik bëhej me ndonjë mjet të policisë, por pa rënë në sy të njerëzve.
A kishte koordinim mes njëri-tjetrit dhe ku bëheshin këto “takime pune”?
Kryesisht takimet bëheshin në njërën prej magazinave të metalurgjisë, si edhe në njërin prej reparteve të shërbimit të ish-ndërmarrjes komunale. Në metalurgji takoheshim kryesisht për probleme të zakonshme, ndërsa në atë të komunales bëheshin plane për koordinim punësh, kur ishte në program për të arrestuar ndonjë të parapiketuar.
A kujtoni ndonjë reagim të ashpër të ndonjë qytetari ndaj ndonjë BGV-je, pas kryerjes së ndonjë denoncimi?
Megjithëse siç thashë BGV-të kishin imunitet dhe gjithkush i kishte frikë, ka pasur shumë raste reagimi të ashpër ndaj tyre. Në një rast, një qytetar i Rubikut konstatoi se një nga “kolegët” tanë në ora 24.00 të natës po e përgjonte nëse ai po mbante televizorin në një kanal jugosllav. Reagimi i tij qe i ashpër, pasi ai mundi ta kapte BGV-në me presh në duar anës dritares. Kuptohet spiuni përjetoi për disa çaste një eksperiencë të hidhur. Por ka pasur edhe raste të tjera të ngjashme.
Ju jeni shquar edhe në atë kohë për ironizim ndaj “kontributit” të “kolegëve”. Cili ka qenë rasti më i rëndë ndaj tyre?
Po, në shumë raste kur unë që i njihja shikoja 2-3 bashkë u drejtohesha publikisht, kuptohet në formë shakaje, duke i pyetur “kujt do t’ia futni kësaj radhe”, por ka pasur dhe raste të vërteta humori. Ka qenë një rast kur Ramiz Alia, i cili ishte për një vizitë në Rrëshen, do të ndalonte atje.
Unë me dy “kolegë” kisha marrë detyrë që të vëzhgonim një qytetar, Pjetër Canin, i cili ishte i pakënaqur për largimin e tij nga puna dhe donte të takonte Ramiz Alinë, atëherë sekretar i Komitetit Qendror. Për çdo lëvizje të tij ne duhej të njoftonim me shenja sigurimsat e ardhur nga Tirana për të siguruar mbarëvajtjen e punës.
Tre “kolegë” të mi, të cilët gjithnjë kanë preferuar të mbanin këmisha me prerje në stilin ushtarak, ishin afruar më shumë se ç’duhej te vijat e bardha, pasi ata mendonin se sigurimsat e Tiranës e dinin për detyrat që ata kishin marrë. Por shërbimi i sigurimit ende nuk e dinte se kush ishin dhe më pyetën mua që kisha hyrë më përpara në lidhje pune me ta.
Unë, në formë shakaje i gënjeva, duke u thënë se ishin oficerë të liruar pas rënies së Beqir Ballukut. Këta pa e zgjatur i morën menjëherë me makinë dhe i degdisën të izoluar diku në bregun e lumit, deri kur Ramiz Alia mbaroi punë në Rubik. Gjithashtu, edhe në një rast tjetër ndodhi që një BGV erdhi aty, sepse ishte zënë ashpër me operativin e zonës, pasi ky i fundit nuk e kishte angazhuar në mision special atë ditë.
Mjaftoi një shenjë me një dedikim për të dhe menjëherë ai përfundoi me njërën nga IFA-t e policisë tek ura me harqe në Milot. Në këto kushte, kur gënjeva dy herë radhazi vetëm për t’u tallur me “kolegët” u detyrova të largohesha, pasi po të më diktonin ata të Tiranës e pësoja keq.
Pse zgjodhët këtë taktikë sulmi ndaj tyre dhe a keni marrë ndonjë ndëshkim për këtë?
E bëja për gallatë, por edhe për faktin se ata që në fillim pa qenë bashkëpunëtor me ta më thoshin se je me ne. Kështu unë u futa në atë valle, por kurrë nuk kam bërë dëme ndaj njerëzve të thjeshtë, por ndaj vetë BGV-ve. Ndërsa për sulmet, duke qenë brenda radhëve të tyre, edhe jam kërcënuar.
Hetuesi Arben Qeleshi më ka thirrur duke më kërcënuar me burg për disa shtylla elektrike që më kishte marrë lumi, pasi unë punoja elektricist. Në fakt, nuk kisha përgjegjësi për to, por kjo përdorej si mjet presioni për talljet që u bëja BGV-ve.
Ju thoni se spiunët e Rubikut nuk patën ndonjë fund të lumtur dhe kush u hakmor ndaj tyre?
Në fakt, pas ’90-ës edhe janë marrë privatisht ndaj tyre, por jo në nivelin e zullumeve të tyre. Por e çuditshme është se vetë zoti u hakmor. Aty nga fundi i ‘90-ës shumë prej tyre e pësuan keq. Dikush theu këmbën, dikush u dogj me kovë zifti, dikush përfundoi në një fuçi në fshatin Rrasfik e shumë të tjerë përfunduan me sëmundje të tjera të rënda në moshë të papërshtatshme.
A ka prej tyre që nuk e lanë detyrën edhe pas ndryshimeve demokratike?
Është e vërtetë se pas vitit ‘92 nuk i angazhoi kush në këto detyra, për faktin se këta tashmë i njihte i gjithë opinioni dhe nuk mund të sillnin gjë të re. Ndërsa u rekrutuan të rinj, por tashmë ata ndërrohen një herë në 4 vite, sipas ndryshimeve politike.
Ushtarakë madhorë, deri dhe ish-ministri i fundit i mbrojtjes në regjimin komunist, Kico Mustaqi, shefa te sherbimeve sekrete dhe kryetare degesh te rendesishme zyrtarë të lartë të sigurimit famëkeq të shtetit, qe lanë vendin dhe emigruan kryesisht në vendet fqinjë.në kushtet e jetesës për mbijetesë, ata me të gjitha gjasat cicërun në këmbim të bukës.
Për aq sa dinin dhe për aq sa ju kërkonin. Dhe shumë nga ta nuk dinin pak.
“Nese një dite do të hapen arkivat sekrete, sidomos të fqinjeve, shqiptaret do te shohin tmerr me sy.
Shume nga politikanet apo patriotet e deklaruar si të tillë, sidomos ne keto 23 vite, do të shfaqen siç jane, antishqiptare dhe tradhtare”!
Ja tradhetaret e ndarjes se detit me Greqine.
(1) Funksionari i pare.
Që ka sherbyer në qeverine e Nanos dhe të Berishes, ish-anëtar i komisionit për ndarjen e detit, ështe verifikuar se i shërbente një shërbimi të një vendi fqinje me Shqipërine, ne momentin që emri i tij u dergua per dekret në zyren e ish-presidentit Moisiu në vitin 2004.
Atehere ka pasur një debat të forte në zyrën presidenciale per fatin e tij, mes Moisiut dhe ministrit propozues, por ne rrethana ende të panjohura, ai individ ka marre detyren e larte në një sektor nga me të rëndesishmit e delikate të shtetit, duke u bere, si të thuash, nje nga “kater gradat” me të larta të atij sektori.
(2) Funksionari i dyte.
Ish-anetar i komisionit për ndarjen e detit, e ka pasur edhe me te nderlikuar situaten. Me shtetesi të dyfishte, shqiptare dhe te një vendi perendimor, ky person që ka sherbyer gjithashtu nen të dy ngjyrat e qeverisjes se vendit, te majte e te djathte, eshte vene ne sherbim te dyfishte, ndaj nje vendi fqinje dhe nje vendi tjeter perendimor.
Rekrutimi i tij eshte bere ne baze te lidhjeve familjare. Edhe nje njeri shume i afert i familjes se tij, ka qene ne sherbim te fqinjit te Shqiperise. Se fundmi, ngritjen e tij ne detyre e ka firmosur ish-presidenti Topi.
(3) Zyrtar i larte.
Zyrtar i larte i shtetit shqiptar, i dorehequr kohet e fundit nga detyra, qe gjithashtu mbante nje detyrë mjaft delikate, ka qene edhe objekt, edhe subjekt i dy sherbimeve sekrete, në lindje dhe perendim. Madje, sherbimi perendimor, faktoi dhe nje veprimtari te paligjshme në drejtorinë ku ai ishte titullar dhe duke e komunikuar një gje të tille në Tirane.
Askush nuk do të mundej ta pergenjeshtronte kete skandal te jashtezakonshem dhe jo të shkeputur e rastesor ne strukturat me te larta të shtetit shqiptar.
Skandal per te cilin jane ne dijeni politikanet me te larte të vendit, te majte dhe te djathte.
Skandali nuk fillon me keta të tre dhe nuk mbaron me keta të tre, por nuk dihet madje, edhe se deri ku shkon.
Ai ështe rrjedhoje sa e amatorizmit proverbial te qeverisjeve ne vend, po aq dhe veprimtarive të qellimshme te segmenteve te caktuara të tyre. Thjeshtesisht dhe ngushtesisht antishqiptare.
Nje dite, kur shteti te behet i pergjegjshem, ka megjithate nje shans qe per ta dhe shume e shume kolegë te tyre te te njejtit zanat, nuk do te kete me “promovime personale dhe profesionale”. Atehere, mund të marrin shpjegim tjeter dhe histori te erreta qe kane ndodhur ne Tirane.
