Trokitja e lehtë i preu tregimin në mes mikut tim të vyer Eshref Zagorçanit. Shoqata e të Përndjekurve dhe Persekutuarve Politikë, dega Elbasan, sapo e kishte zgjedhur kryetar. Priste të intervistohej nga një gazetare gjermane. Hapa derën. Krijesë e një bote tjetër përshëndeti me zë të ndrojtur.

• Mirrëmbrrëma! – E tha në shqip me “r” të fortë dhe buzëqeshi.
  Humba në sytë e kaltër si qielli pranverës. Fytyra e bardhë dukej që nuk kishte parë diell kurrë, ndërsa lëkura delikate, pa rrudha, shkëlqente magjishëm nën tualetin aromëdehës. Flokët i thyeshin bukur mbi jakën e ngritur prapa të pardesysë ngjyrë qumështi, që derdhej mbi trupin elegant deri pak mbi gjunjë. Çizmet femërore, lëkurë kafe të çelur, zbukuronin plot elegancë këmbët e saj të drejta.
• Ç’janë këto që shëtisin me çizme oficerësh në bulevard? – kishte pyetur i marri, Neroni, kur kishte parë nga dritarja e zyrës disa vajza, që kishin veshur çizme të gjata lëkure dhe bënin xhiron e mbrëmjes. Xhiroja në bulevardin e madh ishte e vetmja kënaqësi e tyre.
  Miku im i vjetër Spiro Duni nuk e preferonte.
• Është xhiroja e ajrosjes në oborrin e burgut, – thoshte ai, kur pinim ndonjë gotë te sahati.
  Aq kishte mjaftuar dhe hienat u ishin sulur vajzave të bukura dhe ua kishin shqyer çizmet në rrugë, me thikë. Menjëherë në shkolla dhe qendra pune kishte filluar të punohej marrëzia e radhës.
  “Luftë pa kompromis ndaj çdo shfaqje të huaj”.
  Ndërsa vetë i marri porosiste rroba nga firmat më të mira në botë, në Paris. Bile edhe djathin e merrte nga Franca.
  Zyra në hollin e Skampës, menjëherë sapo të ngjisje shkallët në krahun e djathtë, kundërmonte erë duhani të fortë. Eshrefi i ulur në kolltukun që shikonte nga dritarja u ngrit menjëherë në këmbë dhe e përshëndeti gjermanisht. Gazetaria shtangu.
• Ju flisni një gjermanishte të bukur! Ku e keni mësuar?
  Eshrefi tha se kishte bërë shkollën atje.
• Kur ishin bashkë. Të bashkuara!
  Eshrefi i kërkoi leje të ndizte cigaren.
• Tingëllon ndryshe, bukur në gojën tuaj, – tha ajo dhe aprovoi me kokë kërkesën e Eshrefit.
• Vjeneze, në Vjenë kam studiuar.
  Adela buzëqeshi, sytë i ndritën. Eshrefi fliste për një kohë të largët. Fshehur brenda nënvetëdijes. Në çast u bënë miq të ngushtë.
  Adela filloi ta pyesë për shoqatën, funksionet e saj. Numrin e anëtarëve.
• Është shumë e madhe, ju duhet ta ktheni në parti.
  Eshrefi heshti. Humbi në mendime.
• Kur të bjerë në Moskë komunizmi, – tha ftohtë.
• Ka rënë, – foli ajo pa u menduar.
  Eshrefi ndezi cigare tjetër, këtë radhë pa i kërkuar leje Adelës. Ishte mbrëmje, fillim dhjetori. Jashtë bënte ftohtë, era e Krastës të mpinte veshët. Qyteti ishte zhytur në errësirë të plotë. Falangat komuniste kishin filluar të riorganizoheshin. U siguruan. Katovica po zbatohej. Në fund të fundit kush do t’i gjykonte? Nurembergun e bënë fitimtarët. Këtu cilët kishin fituar?
• Kur të bjerë në Moskë …, – tha Profeti Eshref …
• Diçka për gjendjen ekonomike të anëtarëve?
  Adela mori stilolapsin të shkruajë.
• Është koha për të ngrënë darkë, shkojmë në shtëpinë time! Bisedojmë atje, – e ftoi Eshrefi dhe u ngrit.
  Adela pranoi menjëherë. Morëm rrugën për te Banesat. Lagjja e fundit e qytetit, në periferi, e kishte caktuar Komiteti i Partisë për të dënuarit, deklasuarit dhe të padëshiruarit. Kishte filluar të krijohej kur nisi ndërtimi i metalurgjisë së zezë. Rruga ishte pa ndriçim. Kishte ditë që ndodhte një gjë e tillë. Flitej se e bënin me qëllim ata të nishelektrikut. I prisnin dritat që një kompani tregëtare të shiste qirinjtë dhe e ndanin bashkë fitimin. Arritëm te ndërtesa. Ajo ishte e papërfunduar, punohej në katin e tretë, Eshrefi banonte te hyrja në anë, katin e parë. E ndante me një ish të dënuar tjetër politik, që kishte vuajtur shtatëmbëdhjetë vjet nëpër burgje e kampe pune. Gulagun shqiptar. Eshrefi nxorri nga xhepi një bisht qiriri. E ndezi, hapi derën me të kërcitura. Dera mbahej nga dy mentesha të improvizuara. Copa kamerdareje makine, një në krye dhe një në fund, të kapura me gozhdë te korniza prej druri në mur.
  Brenda lagështirë dhe erë myku mbretëronte. Kur kaluam korridorin e pashtruar drita e zbehtë ra mbi derën e hapur të dhomës përballë; ish i burgosuri politik rrinte shtrirë në shtrat, i mbuluar kokë e këmbë me batanije. U futëm në dhomën e Eshrefit. Ai ndezi llambën e vajgurit, të vendosur mbi një komedinë të vjetër. Ndriçimi i saj bëri të shquheshin orenditë. Në krye mbështetur në mur ishte një krevat portativ i mbuluar me batanije të errët. Në mes një furnelë vajguri e vjetër, që anonte sikur do të shëmbej në dyshemenë e shtruar me rërë. Varur me gozhdë në faqen e murit, pranë derës, ishin një palë pantallona, të cilave nuk u shquhej ngjyra dhe pranë tyre dy këmisha të errëta, ngjitur me to xhup i zi, si prej burgu. Përreth furnelës ishin katër stola të vegjël si ato të një kopështi fëmijësh. Na ftoi të uleshim në to. Adela fshehurazi fshinte lotët.
• Kam pak raki, nga miqtë e internimit.
  Nxorri nga komedina tri filxhanë kafeje. Rakia ishte e fortë, më ra në kokë. Thau edhe lotët e Adelës, që u ngrit ta ndihmojë të përgatiste darkën. Tri pjata me nga pak bizele nga një kanaçe konserve e hapur dhe nga një domate turshi. Në një pjatë të madhe të përbashkët vuri pak lakra të regjura. Në karrigen bosh vuri çerekun e bukës, të ftohtë gur, të prerë në feta. Nxorri nga poshtë krevatit konserva peshku, nga një për secilin. Konservat ishin prodhim i huaj, peshk i tymosur, që shiteshin në kioskat e hapura rishtazi. Mori tre pirunj nga sirtari i parë i komedinës, bëri të dalë jashtë, por e ndaloi Adela.
• I laj unë!
  Ai ndezi qiririn. Dolën bashkë; lavamani ishte në korridor, nuk e kisha vënë re kur erdhëm.
• Ich möchte einen Toast auf Adela ausbringen – Dua të ngre një dolli për Adelën!
  Eshrefi uroi në këmbë dhe trokiti filxhanin me ne që kishim kërcyer menjëherë pas tij në këmbë. Njeriu që kishte kaluar tërë jetën në Gulagun shqiptar u shndërrua në çast, në djaloshin ëndërrimtar të shëtitoreve të Vjenës. Ishte kthyer plot shpresë se atdheu do të bëhej si Evropa.
  Babai i Eshrefit, Beqir Zagorçani e kishte dërguar fëmijën e vetëm të shkollohej në Itali. Pasi kishte mbaruar të gjitha ciklet e studimit atje, djaloshi i ri kishte shkuar në Austri t’i thellonte ato. Gjatë kësaj periudhe Beqiri ishte vrarë në një atentat të ngritur kundër tij në Pogradec, ku punonte oficer i lartë në mbajtjen e rendit. Trimëria e Beqirit tregohej si legjendë në qytet. I shtrirë përtokë, pasi atentatori e kishte goditur pas shpine, Beqiri kishte mundur të nxjerrë nagandën nga brezi dhe godasë në këmbë “trimin” që largohej me vrap. Ishte tërhequr zvarrë deri pranë kriminelit dhe kishte mësuar kush e kishte paguar, pastaj e kishte mbaruar me një plumb në gojë.

U ulëm në verandën e Skampës në katin e dytë. Pranverë. Lulet e mimozës sillnin aromën deri aty lart. Porositëm kafe. Eshrefi preferonte ujë pa gaz.

• Nuk më mbarove së treguari dy momentet fatale; ato që të ndryshuan jetën.
  Afrova njërën tavëll pranë tij.
• S’mbaj mend ku e lamë herën e fundit.
• Kur të arrestuan?
• Ah, po! Herët në mëngjes erdha në Tiranë. Xhem Salla kthehej nga Korça me automobilin e tij dhe më bëri vend.
  Xhema vetë vuajti njëzet e katër vjet në Gulag.
• Duhej të merrja udhëzime për Grupin e Rezistencës që organizohej në Pogradec. Ishim një grup intelektualësh, të tërë të ardhur nga jashtë. Adresën e vendit të takimit do ta merrja nga sportelisti i Hotel Dajtit. Njeri i besuar. Familje e mirë dhe me taban nga zona jonë. Njiheshim familiarisht. E njihja edhe vetë, – psherëtiu thellë. I humbi shikimi, ashtu si me Adelën dikur.
• I ke nëpër këmbë miku im Muçi. Edhe sot pas dyzet e tetë vjetësh. Janë po ata. Të shkollës së “Xherzhinskit”!
• Erdhën kafetë.
• I keni të paguara, – tha kamerierja dhe bëri me dorë nga Skënder Leka, djali i dajos të Eshrefit. Skënderin e kisha mik të vjetër, që nga koha kur ishte kthyer nga Gulagu Spaç. Tani punonim bashkë në Skampa.
• Ishte i infiltruar në organizatën tonë sportelisti.
  Ndezi cigaren tjetër pa fikur ende atë që po pinte.
• Nuk kisha arritur te shkalla e fundit në dalje të hotel Dajtit, kur pesë oficerë të sigurimit më bërthyen nga krahët dhe më futën me forcë në makinë.
  Eshref Zagorçanin e torturuan ditë e netë, me format më të egra. Dy vite radhazi. Kërkonin të tregonte anëtarët e tjerë të organizatës. Trimi rezistoi heroikisht. Kur kriminelët komunistë e panë se nuk e thyen dot, e dënuan me vdekje, me pushkatim.
• Pritja për t’u pushkatuar ishte tortura më e rëndë psiqike dhe fizike që kam kaluar. Lidhur duar e këmbë me zinxhirë, më varnin orë të tëra në një çengel në murin e qelisë me kokë poshtë, si bagëtia.
  U ngrit në këmbë ktheu duart mbrapa, i bashkoi me njëra-tjetrën, bashkoi edhe këmbët, u përkul pak përpara.
• Pasi më lidhnin duart veç dhe pastaj këmbët, i bashkonin me një zinxhir më të trashë, që kapej në të dy anët, kurse në mes kishte një hallkë të madhe, të cilën e varnin në çengelin e ngulur në mur.
  U ul në karrige, thirri kamerieren.
• Na sill një shishe ujë, – dhe u kthye nga unë.
• Minutat e para më dukej sikur brinjët do të më shpërthenin nga krahërori. Pastaj më binte të fikët. Kur përmendesha më kaplonte një dhimbje e madhe. Dy vjetët e hetuesisë kishin bërë të vetën, më kishin dobësur shumë.
  Eshrefin e mbajtën të lidhur me hekura në pritje të pushkatimit për njëqind e tridhjetë e shtatë ditë. Gjatë kësaj torture psikologjike, brenda një qelie, fare i vetëm, ai kishte kaluar kriza të forta mendore.
• Ishim dy Eshrefë: ai fiziku që do ta pushkatonin dhe ai shpirtërori që jetonte në Vienë, i dashuruar … Ditën e fundit togeri më tha:
• Të është kthyer me burgim të përjetshëm dënimi. – Ndjeva keqardhje për Eshrefin fizik.
• Autori i librit Muç Xhepa, me Eshref Zagorçanin.

Shkëputur nga libri me tregime “Në sirtar” i autorit Muç Xhepa.

Nga Sali BERISHA

Per here te pare ne histori OSBE nuk zgjodhi dot Sekretarin e Pergjithshem dhe zyrtaret e tjere te larte te saj pas skadimit te mandatit te drejtuesve aktual.

Miq, organizata e OSBE per here te pare ne tere ekzistencen e saj drejtohet nga nje ekzekutiv me mandat te skaduar. Shkaku kryesor i krizes se emerimit te zyrtareve te saj me te larte e panjohur kurre me pare qendron ne deshtimin spektakolar te kryesuesit te radhes ne detyren e tij per gjetjen e konsensusit midis vendeve anetare per kandidaturat e paraqitura.

Kryesuesi i rradhes te OSBE eshte ministri i jashtem i narkoshtetit te vetem ne Europe, Edvin Droga. Ai sipas burimeve diplomatike qe preferojne anonimatin nuk u pranua per vizite nga homologet e tij te disa vendeve.

Diplomate te tjere qe kane lexuar raportin e OSBE qe akuzon Ramen per 200 milione dollare te paligjshme, ndaj te cilit nuk nxori as dhe nje fjale te vetme kundershtuese, mendojne edhe me keq. Sipas perfaqesuesve te ketij grupi qe nuk duan te identifikohen, kriza erdhi sepse Edvin Droga ka tentuar te beje pazare te leverdisshme per te, me te cilat i ka vene kazmen arritjes se konsensusit.

Te trete, duket kolege nga rajoni besojne se kreu i radhes nuk pati kohe te merreh me arritjen e konsensusit per emerimin e zyrtareve me te larte te OSBE sepse:

a) po merrej me mbjelljet masive pranverore te kanabisit, kuptohet atij “medicinal”dhe se

b) ishte teper i zene ne negociata per prishjen e konsensusit te arritur dhe te firmosur nga forcat politike ne vendin e tij per reformen zgjedhore.

Miq, kryesimin e radhes se OSBE Edvin Kristaq Droga e trashegoi nga qeveria e meparshme, per ta personalizuar ai emeroi veten minister te jashtem dhe mendoj se i erdhi radha te fuse per llogari te Beogradit marreveshjen Kosove – Serbi ne agjenden e tij dhe se do zgjidhe krizen e Ukraines.

Ne fakt e vetmja gje qe beri eshte se solli krizen ne vet Seline e OSBE ne Vjene.

Se fundi, diplomat ne ministrin e jashtme te Shqiperise flasin poshte e perpjete se fajn e ka Saliu pasi kryesimi i OSBE nga Shqiperia, per te cilin po diskretitohemi, u vendos ne kohen e tij.

Si perfundim miq, kesaj i thone nje mbyllje me faqe te zeze. sb

Si qytetar i këtij vendi, por edhe si mjek kam kohë që jam i shqetësuar për paraqitjen në publik të kryeministrrit të vendit im.

Nuk e kam fjalën për anën perverse të tij, për çitjanet, nallanet apo xhaketën e trashë në mes të korrikut.

• 

Unë jam i shqetësuar për shëndetin mendor dhe fizik të kryeministrit të vendit tim!

Në këtë foto kryeministri shihet me pupila të zgjeruara e të sy të devijuar frikshëm , dhe apriori , si mjek unë smund të gjykoj nëse kryeministri i vendit vuan nga ndonjë sëmundje trupore apo larg qoftë përdor ndonjë substancë narkotike.

Në një foto tjetër kryeministri i vendit shihet me pantallona të lagura, por unë si mjek e di që prostata është një mallkim për shumë burra, tek e fundit një kryeministër me probleme prostate , nuk i sjell asgjë të keqe vendit, gjithmonë nëqoftëse është mirë nga të tjerat, sidomos mendërisht .
Ajo që më merakos është balli i nxirë i kryeministrit të vendit tim, e ajo që mi shton dyshimet se kryeministri i vendit tim nuk gëzon shëndet të mirë është një foto ku në sytë e tij vërehen lehtë sklerat e përgjakura !

Sklerat e gjakosura të kryeministrit të vendit tim duhet të na shkundin fort!

• 

Ato mund të jenë një paralajmërim serioz se shëndeti i kryeministrit tonë mund të jetë në rrezik!

Unë nuk i kam harruar për asnjë çast logorrhetë e çdo pasditeje të kryeministrit në muajt mars e prill ku fliste për mijëra të vdekur, arkivole mbi dhe, nën dhe, dhunë, burgosje, shfarosje etj. por tashmë kur shoh sytë e përgjakur të tij , si qytetar dhe si mjek ju bëj thirrje të gjithë atyre që rrethojnë kryeministrin të kujdesen për të !

Është më mirë të mbivlerësohet thirrja ime për kjdes ndaj shëndetit të kryeministrit se sa të injorohet!

Shëndeti i lkryeministrit nuk i takon vetëm atij!

Sinqerisht, Ilir Allkja, mjek.

• 

Nga Kastriot Dervishi

Kam qenë gjithnjë për mospublikime emrash të rrjetit sekret të Sigurimit të Shtetit, nisur nga dy rrethana kryesore: nga mungesa e provave dhe të rasteve të rrjedhura nga rekrutimet e dhunshme me material shtrëngues në kushte pengmarrjeje. Mund të publikohen menjëherë emrat e rezidentëve, strehuesve (të banesave vetjake), si dhe të çdo komunisti apo të besuari të regjimit. Sepse kjo kategori është rekrutuar me dëshirë dhe pa material shtrëngues. Te kategoria e strehuesve, bëjnë dallim ata që kanë pasur mjedise shtetërore të punës së përditshme si shkollën, uzinën, studion, etj, të cilët nuk mund të kundërshtonin urdhrin që i vinte. E vlerësuar në tërësi, në gjendje fiktiviteti është 70% e agjenturës, që do të thotë se çdo përgjigje mbart këtë masë gabimi në kuptimin e një përgjigjeje të saktë.

Në historitë e shumta të njerëzve që e kanë vuajtur qenien të regjistruar si bashkëpunëtorë të Sigurimit, por nuk i kanë shërbyer fare atij, është rasti i një aktori shumë të njohur e shumë të dashur për publikun, të cilit i vunë pseudonimin “Besa”. Emri i tij doli fillimisht në vitin 1974 gjatë implikimit në një proces ndaj një regjisori. Dilte se ai ishte i pakënaqur për jetën që i bëhej artistit, për repertorin, etj. Për këto deklarata u thirr nga zëvendësdrejtori i Punëve të Brendshme të Tiranës Kadri Ismailati dhe u këshillua. Pësoi tronditjen e parë. Ishte viti kur në kulturë po jepeshin goditje. Mund të përfundonte në burg. Familja mund të internohej, etj, etj.

Por menjëherë u vu në përpunim për të parë në kishte aktivitet. Pavarësisht se nuk doli ndonjë gjë, u vu në plan për t’u rekrutuar. Me rekomandim të Degës së 8-të të Drejtorisë së Parë të Sigurimit të Shtetit në MPB, u thirr dhe u detyruar të nënshkruajë deklaratën e bashkëpunimit. I tronditur nga takimi i fshehtë, i rënduar psikologjikisht, i drejtohet operativit Piro Katro dhe shefit të Seksionit të 5-të Ilo Noti: “Çfarë kam bërë se na tmerruat”? Në përshkrimin e veprimtarisë së tij, thuhej:

“Vumë re se kandidati pranoi bashkëpunimin, por jo me entuziazëm. Mbasi iu dhanë udhëzimet e nevojshme dhe ia la data e takimit, ky në ditën e caktuar nuk doli. Pasi u kap nga punëtori operativ, erdhi disa herë në takim. Duke parë se ky nuk ishte në rregull dhe korrekt, është kapur përsëri nga punëtori operativ dhe i është folur ashpër deri në atë shkallë sa vetë bashkëpunëtori tha: “Po ua them troç. Këtë punë nuk e bëj dot. Nuk u thashë atë ditë që biseduam këtë, sepse kisha droje dhe nuk e dija si ishin rregullat” (ciatuar me korrektim letrar se sigurimsat nuk dinin ta shkruanin gjuhën shqipe). Për arsye se u gjykua se kishte “koncepte armiqësore” dhe zhvillonte edhe vetë “veprimtari armiqësore”, u përjashtua nga rrjetit agjenturial.

Makthin e pasjes së një pseudonimi, aktori e vuajti shumë. Ai dha dorëheqjen nga një funksion shtetëror në prag të funksionimit të ligjit të vitit 1995 të kontrollit të figurës, sepse e dinte që askush nuk do dëgjonte historinë e tij. Sepse këtu të quajnë bashkëpunëtor edhe pa bërë asnjë raport.

Nga: Gjin Progni

Tri janë hyjnitë e kësaj bote njerëzore: lindja, martesa dhe vdekja.

Nëse e përjashton njërën prej tyre, ne dalim jashtë të vërtetës së jetës, ose thënë ndryshe, nuk dimë ta jetojmë jetën.

Jeta, sa është kohë dhe hapësirë për njerëzimin, po aq është ndërgjegje, që pjell diversitet, i cili është mrekullia e jetës.

Lindja është mrekulli, që e përjetojmë të gjithë si të tillë. Po kështu, një tjetër mrekulli është edhe martesa, si burim jete e vazhdimësie.

Po vdekja?

Mjerisht, ne vdekjen e masakrojmë me të gjitha aftësitë denigruese të trurit tonë mahnitës, ndonëse vdekja është, po aq ligjësi dhe mrekulli, e kësaj bote.

Kjo, që shpreha më lart, nuk ka për qëllim asesi t’i ngrejë himn vdekjes.

Jo, jo, kurrësesi.

Por, nëse duam ta jetojmë të vërtetën, që jeta na ballafaqon pa na pyetur për mundësi përzgjedhjeje, ne duhet të jemi të ndërgjegjshëm, deri në kurrajo vazhdimësie, t’i jetojmë mrekullisht, që të trija këto faza.

Mjerisht, mrekullinë martesë, shumëkush nuk e shijon.

Burri mrekullohet, që guaja e tij lind, sigurisht dhe gruaja, por burri ka fodullëkun të mendojë, pse vajzë apo djalë, kur në fakt gruaja/nëna ka mbërritur deri në limitet e mohimit të vetvetes, që jeta të vazhdojë.

Në dasëm hahet e pihet aq me gëzim, sa duhet dhe muzikë, si eliksir i gëzimit, duke shpërfillur deri në harresë, se kjo/ dasma rëndom, mund të jetë jo vetëm fillimi i një jete ndryshe, por realisht, aspak të dëshiruar, le pastaj të ëndërruar nën tingujt e gëzueshëm, sytë gazëplotë e bujarinë e pamatë të urimeve.

Një pesimist do të ngrohej në fatalitetin e dhëmbjes e, i përvëluar  nga ajo, do donte të na mbushte mendjen se, ja, kjo jetë është dhembje.

Në fakt, është mahnitëshëm e kundërta.

Është pikërisht dhembja, që na ka mësuar të gëzojmë, të jetojmë, të kemi shoqëri njerëzore e përparim. Dhembja është e vetmja shkollë e jetës, dhe si e tillë, duhet domosdoshmërisht ta trajtojmë atë, si prag gëzimi, si burim gëzimi, jete e vazhdimësie.

Dhe dhembja e vdekjes është hapësirë për jetën, që në dasma e shohim me sytë e shpresës, dhe pse nuk e shohim me sy.

Librat hyjnorë dhurojnë veç paqe, dashuri e jetë, është egoizmi njerëzor, lakmia, që ndjellin në skenën e jetës të keqen, pesimizmin, dështimin, përhumbjen deri në lot, por jo ajo, që na mësojnë këto libra.

Jeta është stinët, që duhet t’i jetojmë e, gëzimi është pranvera e jetës, por në ndryshim nga stinët e motit, që nuk varen nga ne, jeta varet nga ata që ishim, jemi dhe duhet të jemi, pra varet nga ne, ndaj kurrë nuk duhet ta kursejmë kurrajon e dashurinë, që  jeta jonë të jetë e gëzueshme, themel i gëzimit të pasardhësve tanë.

Jeta ka kurrajo të jetojë si lule në mes të një shkëmbi të ashpër, ashtu dhe në grejëzra vullkanikë me ujë, që valojnë në dyshemenë e oqeaneve, në shkretëtira e në akullnaja, kudo.

Është privilegj i rrallë i gjithësisë, privilegji i jetës, që ka planeti ynë tokë.

Ne, njerëzit, jo vetëm duhet të kemi kurrajo të pamatë ta jetojmë, gëzojmë e shijojmë jetën, por po aq përgjegjësi, që ta ruajmë e ta trashëgojmë atë.

Biografia

Poeti Gjin Progni ka lindur ne Salce te Nikaj-Merturit. Shkollen e mesme e ka mbaruar nëgjimnazin “Asim Vokshi” në qytetin e Bajram Currit. Studimet e larta i ka mbaruar ne Universitetin e Tiranës, Fakulteti Ekonomik.

Ka shkruar poezi që në moshë të vogël, por për arsye të ndryshme, poezitë e tij e kanë njohur dritën e botimit vetëm në demokraci në vëllimin “Krisja e zemrës”.

Gjin Progni i përket brezit të poetëve më të rinj, shpirti i të cilëve, falë demokracisë, arriti të dalë nga gërmadhat e shpirtave që përçudnoi gjatë 50 vjetëve ferri i diktaturës enveriste.

Nga Red VARAKU

Edi Rama ka vendosur që të bashkohet me kamikazët e “opozitës parlamentare” kundër Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe vendeve perëndimore dhe të shkelë dakortësinë e arritur në tokën e ambasadës amerikane me bekimin dhe vulën e Sekretarit Amerikan të Shtetit.

Të bindur në humbjen e zgjedhjeve përballë Opozitës së Bashkuar, ata kanë vendosur të bllokojnë rrotacionin duke ndërhyrë në mënyrë të njëanshme në Kushtetutë për të bllokuar koalicionet, si asnjë herë tjetër në historinë politike të pluralizmit.

Dihet që Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe vendet Perëndimore prej 30 qershorit, 2019 janë angazhuar në një betejë kundër çetës së Surrelit, që po mban peng Shqipërinë në rrugën e saj të integrimit në BE.

Ata njëzëri kanë mbështetur dakortësinë për reformën zgjedhore dhe kanë deklaruar se ajo është e paprekshme. Gjithashtu, ata kanë dënuar çdo përpjekje për devijimin nga kjo dakortësi.

Ambasadorja Amerikane Yuri Kim ka deklaruar që marrëveshja duhet të votohet ashtu siç është . Po ashtu dhe komisioneri për zgjerimin Verhelyi deklaroi se marrëveshja e 5 qershorit është e panegociueshme.

Mbi të gjitha, ato nuk kanë pranuar dhe as kanë denjuar ta përmendin mundësinë e prishjes së asaj dakortësie, që në fakt është një akt i pastër zjarrvënie për Shqipërinë.

Tani, pak muaj para zgjedhjeve, është e qartë se Opozita e Bashkuar e ka në krah të saj SHBA dhe BE. Ndërsa, të gjithë bashkë janë në një betejë me çetën e mrrolur të Edi Ramës dhe Murrizit. Nuk besoj ka dyshime për këtë.

Problemi është që si është e mundur që një çetë e tillë e lodhur dhe diskretituar mund ta çojë nëpër mend se mund të përballet me një aleancë të tillë?

Është e qartë që kryeministër, i një vendi anëtar të NATO-s, që e çon ndër mend t’i shpallë luftë SHBA dhe BE, mund të jetë gjithçka , por vetëm shqiptar nuk mund të jetë.

Në fakt nuk na befason një qëndrim i tillë i të majtës shqiptare. Shqipëria ka pasur gjithnjë të tillë në fazat kritike të historisë së saj, që kanë tentuar të na pengojnë në rrugën drejt Perëndimit.

Dihet që të majtës sa herë i është rrezikuar pushteti, ka kërkuar ndihmë tek Rusia dhe tek Kina motër. Rama nuk është i fundit i kësaj race tek e majta dhe nuk është i vetmi.

Por, sot kjo është praktikisht e pamundur. Askush nuk mund ta mbajë dot peng Shqipërinë, sepse Shqipëria është anëtare e NATO-s dhe e ka të bazuar sigurinë kombëtare tek aleanca me SHBA dhe Bashkimin Europian.

Ndaj, kush tenton, ose është idiot, ose duhet ta ketë vërtetë hallin shumë të madh.

Lufta çlirimtare e popullit martir të Kosovës, ishte një luftë e drejtë.
Populli i Kosovës, ushtria çlirimtare e tij (UÇK) luftoj për tu mbrojtur nga genocidi sërb, brenda pragut të shtëpisë…në mbrojtje të fëmijëve, nënave, grave, dhe familjeve të tyre.

Askush nuk mund të njollosi atë luftë çlirimtare të pa barabartë, të popullit martir të kosovës në trojet e veta, perballë një ushtrie vrastare te armatosur deri në dhëmbë, dhe paramilitareve serbë (vrasesit e paguar)

Askush nuk mund te mos falenderojë vendosmërinë dhe ndimen e madhe te SHBA dhe NATO_s në çlirimin dhe pamvarsine e Kosoves.

Askush nuk mund të mos i jete mirnjohes punes heroike dhe përpjekjeve të mëdha diplomatike me Europen, SHBA – NATO të presidentit historik te Kosoves z.Ibrahim Rugovës.

Me dy miq.
Dy ish luftëtarë dhe drejtues të luftës për çlirimin e Kosovës…UÇK.

Komandant Leka
Daut Rexhepi, luftëtar, Komandanti brigade i UÇK në kosovë dhe Maqedoni.

Major Ramabaja.
Ushtaraku i karierës, luftëtar, drejtuesi i UÇK, Major, Nazif Ramabaja (FARK) Ushtria Çlirimtare e Kosovës.

• 

• 

• 

Publikimi i përkthyer ne shqip një shkrim i publikuar në gazetën serbe “Danas” mbi diskutimin e gjatë diplomatik për shkëmbimin e teriritoreve mes Serbisë dhe Kosovës, ku një nga vlerësimet e këtij shkrimi është edhe fakti se ideja në fjalë është serbe dhe se ajo i është prezantuar publikut serb si zgjidhje e problemit të Kosovës në 10 vitet e fundit.

Sipas mendimit të Goran Miletiçit, Drejtor për Organizatën europiane Civil Right Defenders, deklarata e Xhon Boltonit nuk është befasi për askënd, në mënyrë të veçantë jo në Serbi, sepse përfaqësuesit e pushtetit në dhjetë vitet e fundit e kanë paraqitur këtë model si thelb të zgjidhjes edhe të asaj që është në përputhje me idenë e Presidentit të Serbisë sipas së cilës, “Serbia duhet të marrë diçka”

thuhet në shkrim. 

Pra ideja që është diskutuar me palën shqiptare është serbe, një opsion për zgjidhje i Serbisë dhe ajo ka avancuar në tryezën e dialogut diplomatik duke zëvendësuar dialogun e mëparshëm që e sheh pajtimin si pjesë të emëruesit demokratik. 

Në këtë kuptim, pala shqiptare ka pranuar të dëgjojë dhe të marrë në konsideratë një variant që asaj nuk i jep asgjë veç…njohjes nga Serbia. Për çfarë vlen kjo njohje në kushtet kur marrëdhëniet tregëtare mes dy vendeve janë zhvilluar normalisht? Sigurisht që ajo është e dobishme, por këtu çështja shtrohet për të vlerësuar nëse a vlen që një akt nga Serbia të blihet me lëshimin e një pjese të territorit? 
Mesa duket jo. Sepse krijimi i një precedenti të tillë në Kosovë do të krijonte kushtet optimale për të vepruar njësoj në Qipro dhe në Ukrainën Lindore.

Ndoshta kjo është arsyeja që Europa në përgjithësi e diskreditoi dhe e sabotoi këtë Pazar duke rihapur rrugën e dialogut mes Kosovës dhe Serbisë e duke zëvendësuar fjalën Njohje me Normalizim. Ky normalizim ka ndodhur dhe nënkupton bashkëjetesë dhe kontakt të vazhdueshëm. Këtë duhet ta pranojë përfundimisht Serbia për të normalizuar më në fund edhe regjimin e vet psikik si një vend që nuk meriton asgjë më shumë se të tjerët në këtë rajon. 

Oferta serbe duket se kishte cilësi të spektaklit politik përderisa ngjit në administratën amerikane. Por ky është një problem I pritshëm. E papritur është sjellja e Thaçit dhe Tiranës zyrtare të përfaqësuar nga Edi Rama. Serbisë i është ofruar anëtarësimi në BE në këmbim të pjesëmarrjes në dialog dhe normalizimit, ndërkohë që ShBA nuk ofronte asgjë por imponoi një presion të njëanshëm që çoi deri në largimin me puç të Albin Kurtit nga detyra e kryeministrit. Pra parimi “Serbia duhet të fitojë diçka” kishte brenda dy zgjidhje: BE-në dhe tolerimin e neutralitit ushtarak të Serbisë e së fundmi, me bekimin e Thaçit dhe dakordësinë e Edi Ramës edhe opsionin e zhvatjes së një llokme territoriale. 

Pse u tolerua Serbia deri në këtë pikë? Kjo mbetet e paqartë, por procesi ndaj Thaaçit shpjegon shumë gjëra. Sikundër deklarimet e fundit në Serbi na zbulojnë se jo të gjithë në fqinjin tonë verior janë dakord me këtë opsion. Po kryeministri i Shqipërisë pse u investua në një skenar që e sabotonte pajtimin serbo – shqiptar dhe e vinte Kosovën në pozita poshtërimi? Një shpjegim është se politika e jashtme e vendit tonë lëviz sipas interesave të lobeve të caktuara të huaja që i japin garanci dhe mbrojtje njërit politikan apo tjetrit. 

Një tjetër shpjegim është mendësia e pazarit e praktikuar në raportet mes shteteve dhe ambicia e rolit mbishtetëror të njëri e tjetrit njësoj si në rastin e Marrëveshjes së Prespës. Por koha do zbardhë edhe arsye të tjera, padyshim. Ajo që ne sot dimë me siguri është se kjo ishte një marrëveshje e nengociuar nën rrogoz, sa më larg syve të opinionit publik shqiptar dhe në këmbim të interesit personal të disa njerëzve. Aq sa u fol hapur për preferencën e ShBA ndaj Europës. Sot është kjo e fundit që po kërkon rolin e vet dhe për vende si Serbia e Kosova është e tepërt të luhet edhe me unionin në fazën e tanishme. Është e vërtetë që Kosova u mashtrua për liberalizimin e vizave, me pa të drejtë, por kjo nuk i jep kujt të drejtë te eksperimentojë të ardhmen e saj.

Sot letrat kanë dalë mbi tryezë dhe nëse Europa merr rol drejtues në dialogun mes Serbisë dhe Kosovës ne duhet të shpresojmë të paktën për një gjë: aty kanë nxjerrë jashtë Tiranën zyrtare që gatan gjellët më të ndyra të kësaj bote sepse është servja më e paskrupullt e kujtdo që paguan. Le të mbajë rolin e këshilltarit të Thaçit që është tanimë një president republike nën akuzë, që po mbron veten me imunitetin e shtetot që përfaqëson, e që presupozohet se duhet ta mbronte e nderonte.

Basir Çollaku/

Me gjithë këto shkërmoqje Kushtetute, këmbëshkelje të përditshme asgjësimi të saj, Prokurori i Përgjithshëm, mund të kërkojë me emergjencë arrestimin e Edi Ramës. Në këtë mënyrë, ka vepër penale mjaft për të vepruar me shpejtësi.

Kjo përpara se të rreshkasim në diktaturë nga përdorja e ca horrave që kanë lakër në kokë e shushunja në stomak.
Shpëton Kushtetuta, shpëtojnë zgjedhjet, shpëton PS-ja… dhe shqiptarët.
Nuk është pak. Si fillim ai mund të ishte i pandehur për menaxhim të pasojave të tërmetit e pandemisë, ku e ku më herët, se ka zullume lemerisëse brenda tyre.
Njëherësh, një hetim ryshfeteve dhe privilegjeve financiare që kanë përfituar kungujt me mandat në Kuvend. Një hetim në detaje.

Faktet bërtasin. Janë ca të ndenjura në karrige ligjbërësish të rrumbullakosur e dhjamosur nga bakshishet nëpër xhepa, llogari e pronësi. Sigurisht, sa më gjatë të shkojë pezull, aq më shumë do djegë të ardhmen e vendit.
Se historia e trojeve plaçkë në Kosovë me Vuçiç e Soros, do të jetë një marramendje tjetër që i ka plasur në duar Edi Ramës dhe një shtet serioz do e kishte bërë padinë për vepër të rëndë penale.

Ajo duhet zbardhur !
…apo sherri personal i Edi Ramës me Bechettin që kushtoi 110 milionë euro. Dhe Sekretari i tij Agaçi e di më mirë me përvojën italiane, se kush duhet të paguajë, Rama apo qytetarët.
Por, pak Prokurori do i bënte mirë vendit.
Një vend në greminë për një urdhër-arresti.
Nëse nuk e bën Prokuroria, duhet ta bëjmë ne, qytetarët…

Nga Red VARAKU

Gjermania ka reaguar në mënyrën më të ashpër ndaj përpjekjeve të Ramës për të bllokuar rrotacionin politik nëpërmjet shkeljes së dakortësisë që u arrit në Ambasadën Amerikane nën garancinë e Sekretarit Amerikan të Shtetit. 

Kjo sepse ata janë investuar në zgjidhjen e krizës politike shqiptare, që do të thotë janë investuar në largimin e Ramës . Provë për këtë është publikimi i përgjimeve nga gazeta prestigjioze BILD pikërisht nga Gjermania. 

Ka të dhëna që vendimi për largimin e Ramës është marrë pikërisht në nëntor të 2018, para protestave studentore , dhe arsyeja është përfshirja e Ramës në pazarin e ndarjes së territoreve, për të cilën Gjermania është absolutisht kundër. 

Fillimi i 2019 e gjeti Shqipërinë në këmbë kundër këtij kryeministri, kohë kur opozita mori dhe vendimin më radikal të ndërmarrë ndonjëherë nga një opozitë politike këto 100 vjet dhe u angazhua në protestat më të mëdha opozitare në vendin tonë. 

Ishte pikërisht z. Wahdepul, i cili u ofrua për të zgjidhur krizën shqiptare, menjëherë pas dekretit të Ilir Metës për shtyrjen e zgjedhjeve, por u refuzua me harbutëri nga Rama, pikërisht sepse ky i fundit e kishte të qartë nga po i vinte sulmi. 

Kjo sigurisht me ndihmën e Bolton, që foli nëpërmjet zërit të Mathew Palmer. Sigurisht, deklarata e z. Palmer atëherë, edhe pse ishte korrekte dhe shmangu një përplasje të ashpër civile, u pa me shumë dyshim nga shqiptarët, shumica e të cilëve nuk e kuptuan këtë gjest. 

Kjo është arsyeja se pse Mathew Palmer nuk është shprehur më kurrë për krizën shqiptare, sepse atij i është hequr çdo rol në lidhje me këtë krizë. 

Thënë kjo gjithçka ka ndodhur më pas është diktuar nga Berlini , presioni i të cilit arriti kulmin me bllokimin e integrimit dhe kushtet e Bundestagut. 

Tani Rama bashkë me qentë e tij personalë e kanë fare të qartë këtë. Ata e dinë se vendimi për largimin e tij është marrë dhe nuk ka asnjë shans për kthim pas. 

Kur rezistojnë thjesht bëjnë sikur. Kjo për të mbajtur mbështetësit me gajret. Të gjithë e kanë të qartë që trimi do të zbythet, ashtu siç është zbythur gjithmonë kur ka ndjerë frikën. Por, ne thjesht urojmë me zemër që trimi ynë të mos ndalet, në mënyrë që të mos i mbetet më as nam dhe as nishan.

Ndaj, shko or trim!

Plas keq mes Bollinos dhe Abilekajt/ Bushati: Deputetët e opozitës parlamentare letra higjienike të Edi Ramës

Enton Abilekaj foli me tone të ashpra ndaj qeverisë duke thënë se Rama me listat e hapura kërkon të prishë marrëveshjen e 5 qershorit. Ndërsa gazetari Andi Bushati i konsideroi deputetët e opozitës parlamentare si “letra higjienike” të Edi Ramës.

Pjesë nga debati në “Open”:

Bollino: Kur është bërë marrëveshja e 5 qershorit, opozita parlamentare nuk është përfshirë plotësisht në negociata. Edhe faktori ndërkombëtar ka bërë negociata me tre aktorë, duke harruar faktorin e katërt, ndoshta faktori më i rëndësishëm edhe se PS dhe LSI. Faktori i katërt është ai grupi me 44 deputetë.nullnull

Bushati: Jeni seriozë tani.

Bollino: Ata i kanë bërë presion Partisë Socialiste për votat. Edhe PS mund ta ketë përdorur, por ndryshimet kushtetuese duan 94 vota.

Abilekaj: Po boll, mos gënje, mos shërbe më se u lodhe. Je shërbëtor i paguar, je lëtyrë e paguar. E gjitha kjo bëhet për të prishur koalicionet. Historkisht Partia Socialiste ka qenë parti e parë dhe është rrëzuar me koalicione. Tani ai kërkon të ndalojë koalicionet. Pra ai që në 2017 i vodhi votat, bëri presion administratës kërkon që tani vjedhjen ta bëjë me ligj.

Bushati: Këta janë ca sharlatanë që nuk mund t’i marrim si faktorë në lojë. Ka njerëz që kanë votuar mbi 20 herë për Edi Ramën. Nuk po flas për këtë luftën partizane këtu. Ata kanë votuar si letra higjienike të Edi Ramës. Janë ca të blerë që nuk mund t’i marrësh seriozisht!

Bundestagu gjerman nuk do të aprovojë konferencën e parë ndërqeveritare dhe hapjen e negociatave të anëtarësimit, për aq kohë sa nuk miratohet marrëveshja e 5 qershorit nga Parlamenti pa asnjë ndryshim dhe pa ndryshime kushtetuese që minojnë këtë marrëveshje.

Zv.kryetari i Grupit të CDU-CSU në Bundestagun gjerman,Johann Wadephul ka reaguar ashpër pas qëndrimit të maxhorancës, e cila sot votoi ndryshimet Kushtetuese, ku u vendos heqja e koalicioneve parazgjedhore.

Në një reagim për mediat Johann Wadephul ka deklaruar se ndalimi i koalicioneve parazgjedhore do të ishte një shkelje serioze e marrëveshjes së 5 qershorit. Numri dy i CDU-CSU thekson se ndryshimi kushtetues do të minonte reformën zgjedhore.

“Me marrëveshjen e 5 qershorit dhe marrëveshjet e tjera të bazuara mbi të, qeveria dhe opozita kanë hartuar një reformë të mirë zgjedhore. Kjo reformë zgjedhore tani duhet të miratohet nga Parlamenti pa ndryshime, ashtu siç përcaktohet në marrëveshjen e 14 janarit 2020. Atëherë do të përmbushej kërkesa e bërë nga BE dhe Bundestagu gjerman për të kryer një reformë zgjedhore në një proces gjithëpërfshirës midis qeverisë dhe opozitës – përfshirë opozitën ekstra-parlamentare.

Por tani po dëgjojmë për vendime në Parlament, për të ndryshuar marrëveshjet e 5 qershorit dhe kushtetutën, duke ndaluar formimin e koalicioneve zgjedhore nga partitë përpara zgjedhjeve.

Të dyja këto ndryshime, nëse do të miratohen nga Parlamenti, do të ishin një shkelje serioze e marrëveshjeve të 5 qershorit dhe 14 janarit.

Ndryshimi kushtetues për më tepër do të minonte tërë reformën zgjedhore dhe kështu do ta asgjesonte atë.

Në praktikë, kjo do të thoshte, se Parlamenti shqiptar do të bënte te pavlefshme reformën zgjedhore të arritur me marrëveshjen e 5 qershorit. Kjo do ta vendoste parlamentin shqiptar dhe shumicën qeverisëse, përfshirë Kryeministrin, kundër vendimit të të gjithë krerëve të shteteve dhe qeverive të Bashkimit Europian, të marrë në mars të këtij viti, dhe do të vinte në veçanti në pikëpyetje perspektivën e Shqipërisë në Bashimin Europian”, thekson Wadephul.

Më tej, Zv.kryetari i Grupit të CDU-CSU thekson se “Për më tepër, një qasje e tillë do të ishte një shkelje e jashtëzakonshme e besimit ndaj BE-së, OSBE-së dhe aktorëve të tjerë ndërkombëtarë që kanë dhënë një kontribut të rëndësishëm për arritjen e një reforme të mirë zgjedhore.

Bundestagu gjerman nuk do të aprovojë konferencën e parë ndërqeveritare dhe hapjen e negociatave të anëtarësimit, për aq kohë sa nuk miratohet marrëveshja e 5 qershorit nga Parlamenti pa asnjë ndryshim dhe pa ndryshime kushtetuese që minojnë këtë marrëveshje.

Prandaj u bëj thirrje kolegëve në Parlamentin shqiptar: Bëni një hap të madh drejt forcimit të demokracisë në vendin tuaj dhe miratoni reformën zgjedhore siç përcaktohet në marrëveshjen e 5 qershorit. Dhe hiqni dorë nga ndryshimet e planifikuara kushtetuese që do ta shkatërronin reformën zgjedhore. Vetëm atëherë ju do të keni akoma mbështetjen e fortë të Bundestagut gjerman.

Prandaj: mos vini në pikëpyetje perspektivën e BE-së për vendin tuaj! Populli shqiptar nuk e meriton këtë!”.

Shkëlqim Gjocuka.

Jo rrallë pyes vehten çfarë i shtyn disa themelues të PD-së, pjesëmarrës në grevën e urisë, të vjellin vrer papushim ndaj saj duke sjellë neveri, ndërkohë që vazhdojnë të mburren si grevistë apo themelues?

Po të ishte keqqeverisja sa herë ka qënë në pushtet apo keq manaxhimi i situatës së fundit parazgjedhore do ti mirëprprisja dhe mirëkuptoja shqetësimin e tyre qoftë dhe i padrejtë, por çështja është diku tjetër.
-Qefmbetja dhe meskiniteti që nuk ju dhanë detyra të rëndësishme si deputet, ministra etj, etj.

Grupet përzgjedhëse kanë bërë vërtet shumë gabime gjatë përzgjedhjes, duke parë sot kapacitetin dhe intelegjencën e mjaft prej tyre, por edhe pozicionimin interesant të tyre, gjykoj se kanë bërë mirë që nuk i kanë promovuar, dhe ju kanë dhënë detyrat që meritonin.
-Në grevën e urisë por edhe në themelimin e PD morën pjesë edhe mjaft të dërguar të PP dhe sigurimit të shtetit, të cilët pozicionohen jo rrallë në extrem kundër saj, kuptohet pas çjerrjes së maskës, por ka edhe një pjesë të cilët akoma vegjetojnë në PD fatkeqsisht, dhe afrohen sa herë ndjejnë erën e pushtetit. Këta të fundit janë akoma më të rrezikshëm, pavarësisht se tashmë po shkojnë drejt diskreditimit të plotë të tyre me statuset, komentet, postimet, por edhe mendimet që japin, të cilat janë kryekëput dashakeqëse dhe në kundërshtim me platformën fituese të PD.
-Një grup tjetër “të mënçurish” marrin për sipër të gjykojnë PD-në, punën e saj, kryesinë, kryetarin e radhës, degët, grupseksionet, etj, duke marrë përsipër rolin e edukatorit, mësuesit, predikuesit, pa e kuptuar se shokët e tyre majtistë fërkojnë duart nga mbroçkullat që artikulojnë, kuptohet në dëm të PD-së, duke qënë jo vetëm dashakeqës por edhe inkoherentë.

• Për grupin e sigurimit të shtetit nuk po shtoj gjë pasi pjesa më e mirë e tyre është pozicionuar hapur, është e vetëdiskredituar, dhe nuk meriton vëmëndje. Ato pak që kanë ngelur vazhdojnë lëpirjen si gjithmonë, por do të largohen dhe do të bashkohen me grupin e madh sapo të kuptojnë se nuk i pëlqen njeri dhe se nuk vlejnë për të ardhmen e PD-së.
  Të mos harrojmë se ka edhe studentë të dhjetorit 90 që ishin dhe janë ish bashkëpunëtor të sigurimit të shtetit, pavarësisht se të rinj.
  -Radhët e këtyre njerëzve meskinë do të shtohen kur mendon se në çdo rreth ka 20-30 kandidatura për deputetë apo kryetar bashkie, nga të cilët do të mbeten 140 kandidatura për deputetë dhe 62 kandidatura për kryetar bashkie. Një pjesë e këtyre kandidaturave e quajnë PD një lopë që duan ta mjelin meqë pritet të vijë në pushtet. Këshilla ime është se 90% e tyre duhet të japin dorëheqjen dhe të vazhdojë gara drejt fitores, pavarësisht propozimit të tyre nga baza.
• Ka dhe një grup të cilëve ju mundësoi PD qëndrimin mbase të pamerituar në Tiranë për 30 vjet, i bëri dhe me lekë, dhe me ndonjë detyrë që kurrë nuk e bënë përsëmbari, por që në mendime, koncepte, ide, veprime, qoftë dhe në kulturë dhe edukatë, kanë mbetur “fshatar” të rëndomtë jashtë çdo logjikë bashkëkohore.
  Shkak për këtë analizë u bënë mjaft postime fesbuku, të cilat të kamufluara por edhe hapur tentojnë të pengojnë proçesin, të përçajnë strukturat dhe elektoratin, duke nxirë punën e bërë dhe që po bëhet në drejtim të përzgjedhjes së kandidaturave përfaqësuese.
  -Një grup tjetër është grupi i të rinjëve pretendentë, (për një pjesë të të cilëve mbase është edhe herët), të cilët akoma nuk janë rrjeshtuar në pjesën “elitë”, por që premtojnë për të ardhmen. Pa llogaritur këtu një pjesë fesbukjane të vetkënaqur masturbativisht pa motiv, që nuk arrijnë të vlerësojnë vehten se çfarë meritojnë.
  Për ata që e quajnë veten demokratë ka vëtëm një kundërshtar, Edi Rama, prandaj duhet të ndalojnë menjëherë llomotitjet anti PD dhe ti bashkohen urraganit fitues, në të kundërt ka alternativë tjetër, Rudina Murrizi dhe Myslym Hajdari.
  Ju uroj një ditë të bukur miq demokratë.

Këshilltari i CDU-së gjermane, Martin Heze e cilëson nismën e PS për ndryshimin e njëanshëm të Kushtetutës si një grusht shteti. Në një postim në Twitter, Henze ka publikuar marrëveshjen e 5 qershorit të nënshkruar në prani të ambasadorëve të SHBA dhe BE dhe shprehet se me aktet e fundit të Edi Ramës, kjo marrëveshje nuk ekziston.

Ai kërkon reagimin e institucioneve të BE duke u shprehur se në Shqipëri parlamenti po sillet me metoda komuniste.

“Një reformë demokratike e Kodit Zgjedhor  mes qeverisë dhe opozitës,  e mbështetur nga SHBA dhe BE ka dështuar. Qeveria e korruptuar e Edi Ramës dhe opozita e paligjshme, komuniste në parlament kanë shkelur kontratën dhe po miratojnë një ligj elektoral anti demokratik. Rama dhe opozita e paligjshme në parlamentin shqiptar duan të ndryshojnë kushtetutën. Ata që kanë lënë vendin pa Gjykatë Kushtetuese dhe pa institucione që ndajnë pushtetet nuk mund të ndryshojnë Kushtetutën. Organizata “Rama” dhe opozita ilegale në parlament po kryejnë kështu një grusht shteti masiv kushtetues, d.m.th tradhti të lartë”,- shprehet ndër të tjera Martin Henze.

Postimi i Henze është bërë dhe në profilet zyrtare të ambasadorëve dhe përfaqësuesve të lartë të BE dhe kërkon reagimin e tyre për zhvillimet në Shqipëri.

Një grusht i kamufluar shteti*

Demokracia nuk mbaron më si dikur brenda një çasti, me anë të një grushti shteti, por vdes ngadalë dhe në mënyrë sistematike, nëpërmjet dobësimit dhe më pas kapjes së institucioneve, sistemit të drejtësisë dhe medias, si dhe nëpërmjet rrënimit gradual të normave të gjithëpranuara politike. Ironikisht ajo vdes pikerisht në kutinë e votimit.

Ky është konkluzioni i dy profesorëve të nderuar të Universitetit Harvard, Steven Levitsky dhe Daniel Ziblatt, në studimin e tyre të fundit “Si vdesin demokracitë”. Ata kanë studiuar për 20 vjet rresht rënien e demokracive dhe instalimin e regjimeve totalitare në Europë dhe në Amerikën Latine dhe kanë dalë në përfundimin që, demokracia ka hyrë në një fazë, ku vetë egzistenca e saj rrezikohet nga format e kamufluara të ‘grushtit të shtetit’.

Por, le të analizojmë pak nën dritën e këtij studimi qeverisjen e Ramës. A po konsumon ai një ‘grusht shteti’ sipas konceptit të dy profesorëve të nderuar? A ka rrezik për instalimin e një regjimi të ngjashëm me atë të Putin në Shqipëri? A ka rrezik për demokracinë në Shqipëri?

Rama erdhi në pushtet si pasojë e pakënaqësisë së madhe të njerëzve me elitën e korruptuar politike shqiptare dhe një sistemi të bllokuar . Ai shfrytëzoi mllefin e madh që ishte akumuluar për shkak të korrupsionit kapilar dhe kushteve ekonomike të përkeqësuara.

Por, kur u votua masivisht si kryeministër, ai nuk bëri asgjë për t’i dhënë përgjigje këtyre problemeve. Ai e degradoi shtetin me sjelljen e tij banale, dobësoi institucionet duke rritur nivelin e korrupsionit si dhe degjeneroi seriozitetin e shtetit me gjuhën e tij vulgare. Pra, thënë shkurt, jo vetëm që nuk bëri asgjë për të zvogëluar zemërimin e njerëzve, por rrënoi edhe ato pak institucione që administronin disi këtë zemërim.

Historia dëshmon që, kur sjellja politike degjeneron deri në këtë papërgjegjshmëri dhe kur institucionet rrënohen deri në këtë shkallë, është shumë e vështirë rivendosja e normalitetit. Në vend të normalizimit, në fakt, fillojnë të dalin në skenë ide edhe më idiote dhe radikale, siç po shikojmë gjatë këtyre muajve me idetë anti-sistem.

Kjo ndodh sepse partitë e qendrës dobësohen, ndërkohë e majta dhe e djathta zhbalancohen dhe humbasin dinamikën. Këta radikalët që kanë dalë në skenë dhe që kërkojnë ndryshimin total të sistemit, duke flakur tej partitë tradicionale, janë edhe më të çmendur se vetë Rama.

Rama ndoqi një strategji të mirëmenduar, shumë të ngjashme me atë të vendeve ku sot janë instaluar regjime totalitare, për të arritur kapjen totale të shtetit dhe eliminimin e demokracisë. Trajektorja e qeverisjes së tij ndjek pikë për pikë trajektoren e logjikës së përshkruar nga profesorët Levitsky dhe Ziblatt.

Së pari, ai filloi me kapjen e institucioneve duke i kthyer në armë politike kundër kundërshtarëve të tij, brenda dhe jashtë partisë. Kapja e sistemit të drejtësisë menjëherë pas zgjedhjeve, blerja e mediave dhe bullizimi ndaj tyre, me qëllim intimidimin dhe mbylljen e gojës, si dhe rishkrimi i rregullave të politikës, me qëllim që kundërshtarët gjithmonë të humbasin, siç ishte reforma territoriale, janë fakte që ilustrojnë, që ai i ka ndërmarrë këta hapa vetëm me një qëllim: kapjen totale të sistemit, që do të thotë eliminimin e demokracisë.

Së dyti, ai degjeneroi normat informale të sjelljes, që përmend Levitsky dhe Ziblatt, të cilët argumentojnë që demokracitë nuk varen vetëm nga respektimi marrëdhënieve formale kushtetuese, por edhe nga respektimi i disa kodeve informale.

Ndër kodet informale më të rëndësishme është trajtimi i opozitës si kundërshtar legjitim dhe jo si “armik jolegjitim”, ndaj së cilës mund të shfrysh vrer dhe mllef sikur të kesh përballë teje armiq dhe jo bashkëkombas. Opozita është mrekullia e demokracisë. Sulmi kundër Opozitës në fakt është sulm kundër vetë demokracisë. Respektimi “i tjetrit”, sidomos kur mendon ndryshe dhe është në Opozitë, është një nga normat bazë të demokracisë.

Tjetër kod që nuk duhet thyer kurrë është raporti me të vërtetën. E vërteta është plurale. Ti ke të drejtë ta thuash dhe ta mbrosh të vërtetën tënde, sa herë të duash dhe sa më mirë të mundesh, por asnjëherë nuk të lejohet të tallësh, fyesh ose përbuzësh të vërtetën e tjetrit, duke nxitur urrejtje dhe përçarje apo të nxisësh hapur dhe pa pikë droje dhunë dhe intolerancë.

Së treti, ai e rrënoi edhe më shumë besueshmërinë te demokracia si sistem. Për shumicën e shqiptarëve, në vitin 2013, Rama ishte shpresa e vetme për rikthimin e besimit te demokracia. Por ai dështoi në mënyrë spektakolare. Çdo ditë e më shumë shqiptarët po e humbin besimin tek demokracia , ndaj nuk ka më asnjë reagim nga shoqëria ndaj prirjeve të hapura autoritare të Ramës, që kulmuan në zgjedhje të papranueshme moniste në 30 Qershor.

Së katërti, përballë realitetit të ri të komunikimit, internetit dhe rrjeteve sociale, ai jo vetëm nuk u tregua fisnik dhe luajal për ta përdorur në funksion të shëndetit të demokracisë , por me djallëzi e ktheu këtë komunikim në funksion të propagandës dhe luftës kundër fjalës së lirë duke instaluar një aparat gjigand, i cili merret me përpunimin dhe administrimin e të dhënave që burojnë nga ky komunikim. Kjo gjë e ka përkeqësuar komunikimin demokratik, duke ndihmuar në polarizimin e mëtejshëm të shoqërisë.

Paradoksi tragjik i rrugës drejt totalitarizmit dhe autokracisë është që vrasësit e demokracisë, armiqtë e saj, përdorin vetë institucionet demokratike në mënyrë graduale, madje dhe legale për ta eliminuar dhe asgjësuar atë.

Ishte pikërisht ky rrezik, që e detyroi Opozitën të digjte mandatet dhe të vazhdonte aksionin opozitar në rrugë duke ia djegur në dorë z. Rama skenarin e instalimit të një regjimi të ri, të kamufluar si demokraci, me një opozitë fasadë, që shërbente për të legjitimuar regjimin.

Shumë njerëzve dhe faktorëve iu duk radikal vendimi që mori opozita dhe kjo ishte fare normale. Madje pati kritika nga faktori ndërkombëtar sidomos ai amerikan, por tani pas radiografisë së ashpër të përgjimeve dhe pas skanerit të imtësishëm, që i bëri sistemit raporti i OSBE/,ODHIR, të gjithë e kanë të qartë që djegja e mandateve ka qenë një veprim i i domosdoshëm, i diktuar nga kushtet dhe rrethanat e një demokracie të marrë peng dhe që gati po jep shpirt.

Pra, ishte pikërisht ky regjim që e detyroi Opozitën të ndërmerrte një akt të tillë ekstrem. Nëse Opozita do të vazhdonte të shërbente si fasadë e këtij regjimi, shprehja “Tik-Tak”, që po përdoret këto ditë të trazuara për të sinjalizuar fundin e kohës së Ramës, mund të kthehej në “tik-takun” e fundit për demokracinë.

*ripostim

Nga Sali Berisha/

’Narkokomisaret, Balozët e zi të drogës në vend!’

-Shkodra, drejtor eshte famozi rilindas,hajduti me çizme niko ibrahimi. Kanabizuar komplet territori i dukagjinit dhe malesise madhe.Kryeson shefi i malsis madhe nard ndreka i cili ka 4 vjet qe mbikqyr mbjedhjen dhe trafikimin drejt malit te zi.

‘Oficeri antidroge denoncon narkokomisaret kujdestar te plantacioneve te kanabisit ne mbare vendin.

Lexoni mesazhin e oficerit dixhital. Sb’, shkruan ish-kryeministri Sali Berisha.

Denoncimi i plotë:

Prsh zoti Berisha, jam perseri oficeri policise qe disa dite me pare ju shkruajta mesazhin shqetesues mbi kanabizimin made in ardi veliu me urdher te Kryeministrit Edi Rama dhe ministrit te brendeshem Sander Lleshi te cilin ju e publikuat. Duke qene se mesazhi beri jehone neper media ktu ne drejtorine e pergjithshme filloi “gjuetia e shtrigave” per te gjetur autorin qe dekospiroi tek ju ardi kambalen.

Duke qene para kti fakti po jua bej me dije te plote mekanizmin ne fjale qe te meret vesh nga mbare populli shqiptar ky grup kriminal me uniformen e policise shtetit i cili nepermjet mekanizmit te kanabizimit synojne te nderhyne ne zgjedhjet e ardhshme:

-Shkodra, drejtor eshte famozi rilindas,hajduti me çizme niko ibrahimi. Kanabizuar komplet territori i dukagjinit dhe malesise madhe.Kryeson shefi i malsis madhe nard ndreka i cili ka 4 vjet qe mbikqyr mbjedhjen dhe trafikimin drejt malit te zi.

-Kukesi, drejtor nje pensionist pervers zef laska. Kanabizuar zona e tropojes. Kryeson shefi i komisariatit tropojes manekini haki cakos, arjan dumi.

-Dibra, drejtor pijaneci skender kalemi me dy sulmuesit e tij,shefat Gaz Demrozi dhe Aldi Mema kane mbjedhe mijra e mijra bime narkotike ne diber dhe burrel.

-Lezha, drejtor henerigert mitri i cili e ka zanat kanabisin. Se bashku me shefi nik nikolli ka mbjelle ne zonen malore te kashnjetit qindra mijra bime ne bashkpunim me klanin ndreca re p.s,shefi rreshenit naim lala,nje adikapat i cili mori 0 pike ne provimin per grade krahas siperfaqeve te tera ne mal eshte mbjedhe dhe disa metra nga rruga kryesore, shefi kurbinit erdit rreceku ka mbushur malesin ne kufi me krujen.

-Durresi, drejtor ish polici fnsh florenc shehu i cili ka lene punen ne dr dhe aktualisht ndodhet ne kruje se nuk ka besim tek shefi krujes artur heba dhe po i numron nje per nje bimet dhe mer parapagim nga grupet e zones.Gjithashtu bashkpunon me durim bamin per personat qe nuk binden te paguajne 30%.

-Elbasani, drejtor arjan muça i cili eshte ne gjume prej kafeve qe mer nga drejtuesit e klaneve te droges ndersa kampionin e kanabisit ka bedri hasanin lidhje direkt e veliut. Bedriu mbolli qindra mijra bime ne librazhd ku ju zbuluan nga agjensi tjera ligjzbatuese dhe ne vend qe te perjashtohej nga policia ardi e kaloi ne drejtim te komisariatit te cerrikut ku dhe sivjet po ushtron te njejtin aktivitet.

-Fieri, drejtor bledar celiku lidhje e fatmir xhafes. Veliu pas nje frohje me xhafen i beri kete nder duke cuar celikun te menaxhoje per llogari te xhafes naften, laboratoret e drograve te forta si dhe kanabisin e qarkut muzeqar. Shefat qe jane te implikuar ne kanabizin jane alfred thaci i mallakastres dhe ledio ibrahimi i fierit.

-Korca, drejtor ferdinand mara, lidhje e veliut nje hajdut tipik i cili shpetoi per fije nga prangat e shcba kur ishte drejtor ne lezhe.Mara zevendesoi lorenc panganiken i cili kishte krijuar konflikt per kanabisin me zv drejtorin ilir proda i cili deri dje ishte i perkedhelur i sajmir tahirit e tani u bekua nga ardi veliu se e ka nga delvina.Tani mara,proda dhe shefi i korces florian dano menaxhojne hektare me kanabis ne kete qark.

-Vlora, drejtor artion duka po ne kuptimib e vertete te fjales nje duke i krimit. Lumi i vlores gelon nga siperfaqet e kanabisit i cili me tu korrur kalon direkt ne floten e skafeve qe presin diten per diell te mbushen e te nisen drejt italise. Ndihmes duka ka shefin e kom vlore edmond pjetrin nje mirditor lidhje e lleshit dhe ate te delvines dashamir rrapon.

-Gjirokastra, drejtor perlat vatoci se bashku me zv drejtorin koco dafa menaxhojne sasi pafund kanabisi ne tepelene permet e gjirokaster.Koco dafa eshte garanti i kanabisit ne qark nga ku me eurot e perfituara po investon dhe nderton nje kompleks hotelerie pa leje ndertimi nga bashkia ne malshove te permetit.

Shefi permetit petrit gjokaza,nje trim mirdite qe shkon ne zyre me tuta adidas e ka kthyer permetin ne nje ciflig ku se bashku me altin currin dhe franc ndoja,drejtues te larte kto te shcba, kane pushtuar pyjet e fshatrave lipivan e postenan ku jane vendosur parcela pafund ku cmimi fillon nga 40.000€ deri ne 130.000€ te cilat ndahen midis tyre.

Tepelena shef elidon cela, mekembes direkt i ardi veliut i cili ka mbushur zona te tera te kurveleshit dhe memaliajt, shkon vete pacele me parcele duke numruar dhe mbledhur leket ne bashkpunim me 4 grupe kriminale lidhje direkte te p.s e gramoz ruçit.

-Berati, drejtor neritan nallbati krahu i fuqishem i hakmarrjes per drejtesi beri nje levizje taktike ku zuri vendin e drejtorit ne kte qark per te shfrytezuar maksimalisht kete rreth ne kanabizim. Ndihmesit e tij shefi skraparit ermal lulaj ish shoferi i agron xhafes ne vlore dhe ai i beratit alfred cenaj kane lulezuar vendin me qindra mijra kudo qe ka burime uji.

Dhe te fundit qarku i tiranes ku drejtor eshte simpatiku, paraardhesi dhe me pas krahu i djathte i veliut,rebani jaupi i cili ja ka kaluar dhe vete sulltanit te surrelit me hapsirat me kanabis ne malesite e tiranes qe menxhon me bashkpuntoret e tij ku shquhen olti bistri, agim hoxha,arsen sinomataj, erjon ahmeti. Keto te fundit shefa ne tr cdo date 1, kane takse mujore shumen 10.000€ tek ardi veliu te cilen e permendin dhe tavolinave se eshte nje shume e kripur ne fakt.

Dhe per mbyllje i nderuar zoti berisha, u pa ne media nje lajm qe kishin ardhur gjeneralet e guardias ktu ne drejtori te pergjithshme. Po eshte e vertete qe vine koleget cdo vit dhe bejne monitorime por ato kerkojne qe te jene dhe vete te pranishem ne operacion per prerjen e kanabisit, por nuk lejohen nga ardi veliu se i dalin lakrat ne shesh.Gjithashtu shtrohet pyetja dhe pse nuk paraqiten me pamje filmike prerjet dhe nr i bimeve ne parcelat qe kane sjelle kordinatat guardia di financa? Arsyeja eshte e qarte! Pune te mbare e jete te gjate zoti Berisha!

Çfarë i tha Azem Hajdari, Thaçit.

• “Folë vlla…” – i tha Azemi…
• “Deshta me dvetë a mendoni se Ibrahim Rugova asht njeri i serbëve dhe a mendoni se ai bashkepunon me ta?!” – dveti ai djali…
• 
  Azem Hajdarit i ndrroi çehrja e ftyres edhe ia ktheu :
• “Kqyre ti djalë…i qofsh falë faktit qe qenke nga Kosova e po me vjen marrê me lane nam me ty ne Tiranë, se mos qofsha Azem Shpendi te kapi e rrehi si qenin more pis provokaror!
• I qofsh falë faktit se jam Azem Shpendi prej Degës se Krasniqes, Malsia e Gjakovës, se e kisha fshi këtë sallë me ty…
• Nuk guxon kush me e prekë figuren e Doktor Rugoves para meje…kur të bahen 20 sekonda me kepute qafën e me hupe prejt këtu se po të zuna s’di çka bahet me ty…”
• 
  Ai tipi i gjate iku si hije…Kur dvetëm se kush ishte na thane asht Hashim Thaçi nga Kosova e ka ardhe me provue a mund regjistrohet ne fakultet te Historisë ne Tirane…
• ka edhe te vllane student ketu na thanë…
  Baca Ferdinand besoj e mban mend këtë detaj se kemi qenë aty ne sallë kur ka ba vaki kjo…

• “Kqyre ti djalë…i qofsh falë faktit qe qenke nga Kosova e po me vjen marrê me lane nam me ty ne Tiranë, se mos qofsha Azem Shpendi te kapi e rrehi si qenin more pis #provokator

Në vitet ‘90, fillim korriku si sot ka qenë, në sallën e mbledhjeve te Qytetit-Studenti në Tiranë mbahej nji takim i Azem Hajdarit me studentë shqiptarë nga Kosova, studentë që kishin arrite me ardhe ne Shqipninë demokratike për me vazhdue studimet…

Në sallë ishin kryesisht studente nga Kosova, por kishte edhe nga Shqipnia dhe Ilirida…
Në presidium ishin ulë Azem Hajdari, disa perfaqesues nga Unioni i Pavarun Studentor, si dhe perfaqesues nga ambasada e Republikes se Kosoves…

Nji moment nji djale nga salla kerkon fjalen me e ban nji pyetje…Ishte nji djale i dobet, i gjate me nji kemishe me lule qe kerkoi fjalen…

• “Folë vlla…” – i tha Azemi…
• “Deshta me dvetë a mendoni se Ibrahim Rugova asht njeri i serbëve dhe a mendoni se ai bashkepunon me ta?!” – dveti ai djali…
• 
  Azem Hajdarit i ndrroi çehrja e ftyres edhe ia ktheu :
• “Kqyre ti djalë…i qofsh falë faktit qe qenke nga Kosova e po me vjen marrê me lane nam me ty ne Tiranë, se mos qofsha Azem Shpendi te kapi e rrehi si qenin more pis provokaror!
• I qofsh falë faktit se jam Azem Shpendi prej Degës se Krasniqes, Malsia e Gjakovës, se e kisha fshi këtë sallë me ty…
• Nuk guxon kush me e prekë figuren e Doktor Rugoves para meje…kur të bahen 20 sekonda me kepute qafën e me hupe prejt këtu se po të zuna s’di çka bahet me ty…”
• 
  Ai tipi i gjate iku si hije…Kur dvetëm se kush ishte na thane asht Hashim Thaçi nga Kosova e ka ardhe me provue a mund regjistrohet ne fakultet te Historisë ne Tirane…
• ka edhe te vllane student ketu na thanë…
  Baca Ferdinand besoj e mban mend këtë detaj se kemi qenë aty ne sallë kur ka ba vaki kjo…
• Nga Ilir Seci

Rama kërkon tension e amulli, ekstremizem e dhunë për të dale nga qoshja e humbjes ku ndodhet.

Pyetja e madhe është:

A do të lejojë Juri Kim dhe të tjerët të turpërohen nga Edi Rama faqe gjithë shqiptarëve?!

A mund te lejojnë këto shtete, SHBA në krye që ambasadorja e tyre të trajtohet si e mosqenë nga një sundimtar ballkanik me qindra mëkate nga pas?

Nëse kjo ndodh, të gjithë ata humbasin të drejtën morale dhe fuqinë reale të ndikimit që sot e kanë për t’i thënë këtij populli si ta vendosë drejtësinë e nëpërkëmbur apo si ti rrezojë autokratet.

Nuk e kemi larg Beogradin ku miku i Ramës dhe Thaçit, Vuçiç pasi shkoi në zgjedhje pa opozitën dhe mori të gjitha pushtetet po përballet me flakët e revoltës dhe heshtjes ndërkombëtare.

Kujtojmë këtu se Rama doli politikisht në raport me SHBA, Gjermaninë e Francën me brinjë të thyera në historinë e shkëmbimit të territoreve mes Kosovës e Serbisë.

Imazhi i njeriut me ndikim e lojtar mes fuqive u bë shkrumb e hi në zjarrin që po djeg kredibilitetin e Hashim Thaçit.

Edi Rama së pari ka sfiduar ambasadoren amerikane, zonjën Juri Kim dhe faktorë të tjerë ndërkombëtarë si BE, Gjermania në veçanti, të cilët për të mos krijuar precedentin e largimit me forcë, për të mos legjitimuar djegien e mandateve si forme presioni mbajtje në pushtet Kryeministrin e cunguar, delegjitimuar e defakto të rrëzuar.

Asokohe ambasadorët kryesorë për çdo mushkonjë që kalonte në Bulevardin “Deshmoret e Kombit”  dilnin me një deklaratë kundër opozitës e cila dëmtoi interesat e veta por nuk shkoi në ndeshje pa kthim me ta. Propaganda e Rilindjes një e dy thoshte “e patë”, “e dëgjuat”, “Amerika foli, BE gjithashtu, ndaj sus”. Tani këtë e kanë harruar.

Ditën e enjte ambasadorja Kim një person racional e konkret, e qartë në elekuencën e saj, në emisionin “Real Story” të Sokol Balles  konfirmoi vullnetin e vet e të shtetit të saj që marrëveshja e 5 qershorit të votohej pa ndoshta e sikur, pa ndryshime madje pa i fshirë asnjë fije pluhuri që mbi fletë ka rënë prej një muaji që kur u firmos. Ajo shkoi pak më tej duke na kujtuar se rrotacioni është si qarkullimi i gjakut pa të cilin trupi vdes.

Po kaq Partitë Popullore Europiane, Komisioneri Oliver Varhelyi, eksponent të Bundestagut kanë kërkuar të njëjtën gjë. Rama thotë nuk i pyes veçse harron që në pushtet e mbajtën këta gjatë kësaj kohe dhe jo Sandër kimiku me urrejtjen e tij për protestuesit.

Nga Agron Gjekmarkaj*

Red Varaku/

Me sa duket Edi Rama, nën ankthin e një fundi të palavdishëm, e kuptoi që ashtu siç e kishte nisur, po shkonte me këmbët e tij drejt thertores elektorale, sepse humbja në zgjedhjet e ardhshme duket e sigurtë dhe rrotacioni i garantuar. Por, ajo që po e tmerronte më shumë se sa humbja, ishte mungesa e garancisë për të dhe pasurinë e tij, pas rrotacionit dhe dorëzimit të pushtetit.

Ndaj, për të negociuar garancinë për veten, ai sot hoqi maskën e njeriut të qetë dhe bashkëpunues me Perëndimin dhe bashkë me “çetën e tij qorre”, vendosi të kërcënojë hapur BE dhe SHBA-të, nëpërmjet shkeljes së marrëveshjes së arritur në tokën e shenjtë Amerikane, e cila u përshëndet nga të gjitha palët në nivelet më të larta.

Dihet që një vendim i tillë është shumë i rrezikshëm për stabilitetin e vendit dhe hedh në erë të gjitha përpjekjet e Perëndimit për largimin e tij pa kosto për shqiptarët.

Ai i tha sot Sekretarit Amerikan të Shtetit dhe Parlamentit Europian, që fjala e tyre nuk ka asnjë vlerë, se Shqipëria është vend sovran dhe i pavarur dhe nuk ia ka nevojën askujt.

Ndërsa shqiptarëve i tha që SHBA dhe BE po “ndërhyjnë në punët e brendshme të Shqipërisë”, duke aluduar se ai nuk ka ndërmend të largohet pa patur një garanci për vete, familjen dhe pasurinë e tij.

Është aq i dëshpëruar sa po tenton të ringjallë axhendën e njohur anti-perëndimore të PS. Kjo me qëllim izolimin e Shqipërisë dhe rikthimin e saj në kohën kur marrëdhëniet me Perëndimin i kishte të ngrira. Beteja e tij e gjatë dhe e pashpresë me Perëndimin gjatë muajve të fundit, me sa duket e ka lodhur aq shumë, sa nuk e kupton se kundër kujt po flet.

Nuk është problem pse Edi Rama po tenton të dalë kundër Perëndimit në Shqipëri. Një frikacak si ai nuk ka këllqe për një hap të tillë , sepse dihet si kanë përfunduar diktatorucët ballkanikë që kanë dalë kundër. Edhe pse qesharake, nuk është problem.

Kjo për faktin se Edi Rama nuk ka asnjë shans ta mbajë peng Shqipërinë. Ai është kthyer në një dëshpërim të madh edhe për vetë socialistët, të cilët nuk kanë ndërmend ta ndjekin në çmendurinë e tij të fundit.

Nëse socialistët ndjehen sot si mos më keq, ndjehen pikërisht për shkak të modelit të Edi Ramës në politikë, për shkak të një Shqipërie të varfër dhe pa drejtësi, për shkak të një qeverisje kriminale dhe të korruptuar, për shkak të një Shqipërie të padrejtë, tribale dhe të keqqeverisur.

Problemi është se si 30 vite më pas, një kryeministër socialist po kërkon t’i mbyllë sërish dyert e shtëpisë Europës dhe SHBA. Dhe po e bën këtë për të njëjtën arsye “mbajtjen me dhunë të pushtetit” dhe me të njëjtin justifikim që ata “po ndërhyjnë në punët e brendshme të Shqipërisë”. Kjo në përpjekje të hapur për të testuar një ringjallje të frymës anti-Perëndimore në Shqipëri.

Ringjallja e frymës anti-Perëndimore në Shqipëri, pikërisht nga partia që e persekutoi dhe mbajti peng këtë popull për 50 vjet, duhet të jetë një kambanë alarmi për të gjithë ne. Jo se kjo frymë ka ndonjë shans real të ngjisë tek shqiptarët përkundrazi, por për faktin se është një provë e fortë, që dëshmon që PS në thelb mbetet një parti anti-Perëndimore, e cila nuk i harron kurrë aleancat e saj të vjetra.

Gazeta beogradase Danas, nëpërmjet një shkrimi special për ideatorët e shkëmbimit të territoreve mes Kosovës dhe Serbisë ka zbuluar edhe emrat e tyre, duke cituar një personazh referencial në shoqërinë serbe, Sonja Biserkos, kryetare e Komitetit serb të Helsinkit.

Biserko liston 9 emra, mes tyre një institucion, East-West Institute në Nju Jork dhe 8 individë, ndërmjet tyre edhe kryeministri aktual i Shqipërisë, Edi Rama. Në listë është edhe Aleksi, i biri i multimilardierit George Soros, i shumëdisktutuar në Shqipëri dhe Ballkan.

Shkrimi i plotë i Danas: 

Për ta bërë të qartë tërë prapaskenën, aktorët e kësaj tendence, shkëmbimit të territoreve mes Serbisë dhe Kosovës, për të cilën merreshin vesh Presidentët e Serbisë dhe Kosovës, Aleksandër Vuçiç dhe Hashim Thaçi….

… ishin

1- East-West Institute nga Nju Jorku,

2- ish ambasadori i SHBA-ve në Beograd Kameron Manter,

3- Aleks Soros junior, Volfgang Petriç, ish i dërguari special për Kosovën nga BE-ja,

4- Ivan Krastev, analist,

5- kryeministri i Shqipërisë Edi Rama,

ndërsa në skenën vendore –

6- Sonja Light, kryetare e Fondit beogradas

për ekselencë politike,

7- Ivan Vejvoda, bashkëpuntor i lartë i Institutit për Shkenca Shoqërore në Vjenë

8- Jelena Miliç, Drejtore e Këshillit të Atlantikut Veriore për Serbinë (CAES)- thotë për gazetën “Danas”, Sonja Biserko, kryetare e Komitetit serb të Helsinkit për të drejtat e njeriut, në përgjigje të pyetjes sesi e komenton deklaratën e ish këshilltarit të Presdentit amerikan për sigurinë kombëtare, Xhon Bolton, se liderët e Serbisë dhe Kosovës që në vitin 2018, kanë biseduar për mundësinë e shkëmbimit të territoreve si zgjidhje të çështjes së Kosovës, edhe përkundër kondërshtimeve publike nga ana e Presidentit Vuçiç.

Tërë kjo sipërmarrje, shton bashkëbiseduesja jonë, në opinionin publik ka qarkulluar si plan për “korrigjimin e kufinjve”. Kanë qarkulluar, shton Biserko, edhe shumë harta por askush nuk ka dalë publikisht me ndonjë plan konkret. Qeveria austriake ka mundësuar bisedën për këtë temë, kujton Biserko, kjo pikërisht në forumin Albah, në të cilin për herë të parë është biseduar zyrtarisht mbi “ndryshimin e kufijve” mes Kosovës dhe Serbisë.

-Xhon Boltoni ka zbuluar atë që ishte tashmë e njohur. Është diçka e mirë që ai, si pjesë e këtij deal-i, e ka bërë këtë publike. Nuk ka më hamendësime. Sepse e tërë kjo përpjekje për ndarje nuk ishte transparente. Për të kujtuar, përveç dialogut të Brukselit, që duhej të kurorëzohej me normalizimin e raporteve mes Serbisë dhe Kosovës, na doli se, paskan ekzistuar edhe kanale të tjera dialogu në disa qendra ndërkombëtare, ku dialoguesit serbë dhe kosovarë kanë biseduar në fshehtësi mbi modalitetet e marrëveshjes përfundimtare politike. Karl Bildti në tekstin e tij autorial për Uashington Post-in në vitin 2018, ka thënë se liderët politikë serbë dhe shqiptarë po merren vesh për shkëmbime territoresh, gjë që, sikurse e komentonte ai, është recetë për destabilitet gjeopolitik. Kjo ide ka qënë përherë opsioni i vetëm i Beogradit, megjithatë, me këtë rast ajo ka tërhequr edhe vëmendjen e qarqeve udhëheqëse shqiptare, jo vetëm në Kosovë por edhe në Shqipëri- nënvizon Biserko.

Sipas fjalëve të saj ideja për “korrektimin e kufijve” është penguar nga Gjermania. Kjo ide, thjesht nuk mund të realizohej pa mbështetjen gjermane. Gjermania, dialogun mes Beogradit dhe Prishtinës, e bazon në perspektivën e antarsimit të Serbisë në BE. Rëndësia e Gjermanisë në Ballkan është tejet e madhe, gjë të cilën e anashkalojnë si Thaçi ashtu edhe Vuçiçi, konkludon Sonja Biserko.

Sipas mendimit të Goran Miletiçit, Drejtor për Organizatën europiane Civil Right Defenders, deklarata e Xhon Boltonit nuk është befasi për askënd, në mënyrë të veçantë jo në Serbi, sepse përfaqësuesit e pushtetit në dhjetë vitet e fundit e kanë paraqitur këtë model si thelb të zgjidhjes edhe të asaj që është në përputhje me idenë e Presidentit të Serbisë sipas së cilës, “Serbia duhet të marrë diçka”.

-Megjithatë, kjo zgjidhje është tejet e papërgjegjshme sepse do të thotë destabilitet jo vetëm për Serbinë dhe Kosovën, por edhe për shumë të tjerë në rajon. Për këtë të çudit fakti që administrata amerikane ka inkurajuar këto bisedime, nëse deklarata është e saktë- thotë Miletiçi.

Bojan Pajtiçi, ish kryetar i Partisë demokrate serbe, thotë për gazetën tonë se deklarata e Xhon Boltonit është vetëm një prej pohimeve të shumta se jetojmë në një shtet në të cilin udhëheqin autokratët që nuk ndjejnë as kërkesën më minimale për të ndarë me qytetarët informcionet me rëndësi kombëtare.

-Gjithçka në Serbi ndodh nën qilim. Nën qilim ndahen subvencionet dhe punët pa tenderim, nën qilim bëhen bisedime mbi ndarje territoresh, nën qilim funksionon edhe shtabi i krizës për luftën kundër pandemisë. Gënjeshtra dhe spin doktorët janë arma bazë e regjimit serb- konkludon Pajtiçi.

*Përktheu për Politiko.al: Xhelal Fejza

360grade.al

Former OSCE Ambassador Calls for War Crime Investigations into Serbian President

William Walker, former head of the OSCE Kosovo Verification Mission (KVM), has called for war crime investigations into Serbia’s President Aleksandar Vucic. He has also questioned the timing and motive of , the announcement of the war crime indictment against President Thaci.

Walker, who witnessed one of the most brutal massacres of the Serbian regime in Kosovo, the Reçak massacre that left 45 Albanian men and boys killed and their bodies thrown in a ditch, spoke to Kosovo’s public broadcaster RTK on Thursday.

He said that Vucic is also responsible for war crimes in Kosovo because he was Milosevic’s minister of information. 

“He was a minister in a government that ordered the Serbian security forces to do what they did in Kosovo during 1998-99, a result of which was also the Reçak [massacre],” Walked stated.

In January 1999, Walker went to the scenewhere dead bodies lied, and stated that the massacre was “a crime against humanity”.

Vucic, Milosevic’s Minister of Information, has denied the massacre ever took place, and accused Walker of fabricating it: “It was all fabricated by that global fraudster, scammer and swindler, Walker”.

The massacre was one of the factors that led to the 1999 NATO bombing campaign which ended the bloody two-year war between Kosovo and Serbia.

Walker said he was “disappointed” and “somewhat alarmed” that prosecutors in The Hague will investigate only alleged crimes committed by Albanians.  

”Lately I have been very disappointed and somewhat alarmed because I think the Special Prosecutor’s Office having only the mandate to look at the Albanian side, the Kosovo side of the violence that took place, I find it a very unequal operation. Yes, there were war crimes committed, certainly, during and after the war, but in my opinion the vast majority of those we committed under the guidance and governance of Belgrade, not of the KLA,” he stated.

He said the timing and the motive of the announcement of indictment against Thaci by the Specialist Chambers was questionable.

Illiam Walker, ish-kreu i Misionit të Verifikimit të OSBE-së në Kosovë (KVM), ka bërë thirrje për hetime të krimit të luftës tek Presidenti i Serbisë Aleksandar Vuçiç. Ai gjithashtu ka vënë në dyshim kohën dhe motivin e shpalljes së aktakuzës për krimin e luftës kundër Presidentit Thaçi.

Walker, i cili ishte dëshmitar i një prej masakrave më brutale të regjimit serb në Kosovë, masakrës së Reçakut që la 45 burra dhe djem shqiptarë të vrarë dhe trupat e tyre të hedhur në një hendek, foli të enjten me transmetuesin publik të Kosovës.

Ai tha se Vuçiç është gjithashtu përgjegjës për krimet e luftës në Kosovë sepse ai ishte ministri i informacionit i Millosheviçit.

“Ai ishte një ministër në një qeveri që urdhëroi forcat serbe të sigurisë të bëjnë atë që bënë në Kosovë gjatë viteve 1998-99, një rezultat i së cilës ishte edhe Reçak [masakra],” tha Walked.

Në janar të vitit 1999, Walker shkoi në vendin e ngjarjes, ku kufomat e gënjyer, dhe deklaroi se masakra ishte “një krim kundër njerëzimit”.

Vucic, Ministri i Informacionit i Millosheviçit, ka mohuar masakrën e ndodhur ndonjëherë, dhe akuzoi Walker për sajimin e tij: “E gjitha ishte sajuar nga ai mashtrues, mashtrues dhe mashtrues global, Walker”.

Masakra ishte një nga faktorët që çuan në fushatën e bombardimeve të NATO-s më 1999, e cila i dha fund luftës së përgjakshme dy-vjeçare midis Kosovës dhe Serbisë.

Walker tha se ishte “i zhgënjyer” dhe “disi i alarmuar” që prokurorët në Hagë do të hetojnë vetëm krimet e pretenduara të kryera nga shqiptarët.

“Kohët e fundit unë kam qenë shumë i zhgënjyer dhe disi i alarmuar sepse mendoj se Zyra e Prokurorit Special që ka vetëm mandatin të shikojë palën shqiptare, palën kosovare të dhunës që ndodhi, e konsideroj një operacion shumë të pabarabartë. Po, ka pasur krime lufte të kryera, sigurisht, gjatë dhe pas luftës, por për mendimin tim shumica dërrmuese e atyre që kemi kryer nën drejtimin dhe qeverisjen e Beogradit, jo të U KK-së, ”tha ai.

Ai tha se koha dhe motivi i shpalljes së aktakuzës kundër Thaçit nga Dhomat e Specialistëve ishte i diskutueshëm.

Publikohet historia e panjohur e tragjike të emigrantëve kosovarë në Shqipëri, e cila vjen nëpërmjet intervistës me studjuesin, shkrimtarin dhe historianin, Gani Ratkoceri, me origjinë nga fshati Llugaxhi afër Prishtinës.

Memorie. al shkruan se Ratkoceri për t’i shpëtuar përndjekjeve të regjimit serb, më 21 tetor të viti 1951, kaloi kufirin shtetëror në zonën e malit të Pashtrikut dhe u dorzua në postën shqiptare të kufirit. Dëshmia e tij për kontaktet e para me oficerët e Sigurimit në Kukës e Tiranë, sistemimin e tij në Berat, provokimet e tre shtetasve jugosllavë në dhomën e tij në Hotel “Tomorri”, letrën që i bëri kryeministrit Mehmet Shehu, makinacionet e oficerëve të Sigurimit që mbulonin emigracionin kosovar në Shqipëri, takimin me Manush Myftiun, marrëveshjen e fshehtë të Sigurimit të Shtetit me UDB-në, arrestimet në masë të kosovarëve, si dhe dënimin e tij me akuza të montuara si agjent i UDB-së, etj.

Prishja e mardhënieve me Bashkimin Sovjetik me të cilin Shqipëria kishte pasur një miqësi të madhe që nga viti 1948 kur ishte ndarë me Jugosllavinë, e trembi shumë Enver Hoxhën dhe ai nxitoi menjëherë që ta shpallte Hrushovin renegat të marksizëm-leninizmit. Në ato rrethana dhe për të ruajtur veten e tij, Enver Hoxha u detyrua ta zbuste luftën e klasave dhe të bënte disa lëshime. Pikërisht në atë kohë, unë shfrytëzova situatën që u krijua, dhe vendosa që t’i bëja një letër kryeministrit Mehmet Shehu, në lidhje me shtypjen dhe diskriminimin që i bëhej emigrantëve kosovarë në Shqipëri”.

Kështu shprehej mes të tjerash, intelektuali i njohur, Gani Ratkoceri (Demiri), studjues, historian dhe autor i shumë librave me temë historike, i cili kishte ardhur si emigrant në Shqipëri në vitin 1951. Në rrëfimin ekskluziv për Memorie.al, ai na tregonte historinë e jetës së tij, që fillonte me origjinën e familjes, arratisjen nga Kosova, kontaktet me oficerët e Sigurimit të Shtetit në Kukës e Tiranë, sistemimin e tij në Berat, provokimet e tre shtetasve jugosllavë në dhomën e tij në Hotel “Tomorri”, letrën që i bëri kryeministrit Mehmet Shehu, makinacionet e oficerëve të Sigurimit që mbulonin emigracionin kosovar në Shqipëri, takimin me Manush Myftiun, marrëveshjen e fshehtë të Sigurimit të Shtetit me UDB-në, arrestimet në masë të kosovarëve, si dhe dënimin e tij me akuza të montuara si agjent i UDB-së, etj.

 Z. Ratkoceri, a mund të na tregoni shkurtimisht për prejardhjen e familjes suaj dhe arsyet pse erdhët në Shqipëri?

Unë kam lindur në vitin 1930-të në fshatin Llugaxhi të rrethit të Lipjanit që ndodhet afër Prishtinës, ku familja ime ishte një nga më të njohur të asaj krahine. Pas mbarimit të gjimnazit, në moshën 17-vjeçare, u emërova mësues në fshatrat e Kosovës. Duke e pasur pasion të madh mësimin e gjuhës shqipe fëmijëve të vegjël të atyre zonave, shërbeva për disa vite në ato fshatra të thella të kësaj krahine, ku dhe u vlerësova nga drejtori i Arsimit të Kosovës të asaj kohe. Por me gjithë dëshirën dhe pasionin e madh që kisha për të punuar në ato zona, u ndesha me padrejtësitë që i bëheshin shqipëtarëve nga politika që ndiqte rregjimi i Beogradit. I ndrydhur shpirtërisht me ato padrejtësi që na bëheshin ne kosovarëve, vendosa që të arratisesha nga Kosova dhe të vija në Shqipëri, gjë e cila asokohe ishte një ëndërr për të gjithë ne kosovarët. Në atë kohë në krahinën tonë u emërua si mësues një nga shokët e mi më të ngushtë, i quajtur Halil Bujçnica, i cili ishte nga fshati Davidovc. Në atë kohë, unë kisha shoqëri të ngushtë me një polic rrugor nga Juniku të quajtur Idriz, i cili ishte një djalë shumë simpatik dhe shumë i sjellshëm. Idrizi kishte shumë besim tek unë dhe më tregonte shumë sekrete të policisë. Kështu unë, Idrizi dhe Halili, zumë një miqësi të ngushtë dhe filluam të flisnim hapur me njëri tjetrin, për padrejtësitë e sistemit sllavo-komunist dhe kryesisht për krimet që bëheshin ndaj shqiptarëve. Halili dhe unë pasi u bindëm se Idrizi ishte patriot dhe i gatshëm për të sakrifikuar për çdo gjë që kishte të bënte me çlirimin e Kosovës nga zgjedha e Beogradit, vendosëm që t’i propozonim të kryenim një atentat dhe pastaj të tre të arratiseshim për në Shqipëri.

Ndaj kujt do e kryenit atentatin dhe përse?

Idrizi vinte dy-tre herë në javë tek unë dhe duke shfrytëzuar rastin për t’i matur pulsin, i thashë: Aman Idriz, ne vetëm në kuadrin e llafeve kemi mbetur dhe nuk po na e mban të bëjmë ndonjë gjë konkrete për lirinë e Kosovës. Pa mbaruar mirë fjalën unë, Idrizi më tha: ”Dëgjo Gani, unë jam gati të sakrifikohem për çështjen e Kosovës, qoftë edhe me jetën time”. Pas kësaj unë i fola hapur duke i thënë: Kam menduar që unë, ti dhe Halili, të vrasim me atentat shefin e UDB-së dhe dy kryetarët e pushtetit, e të arratisemi për në Shqipëri. Unë e njoh mirë kufirin, sepse kam qenë mësues në ato anë dhe nuk do të kemi asnjë problem që të arratisemi.

Si reagoi Idrizi, e pranoi planin tuaj?

Idrizi pranoi që ta kryenim atentatin dhe pasi u takuam edhe me Halilin, vendosëm që atë gjë ta kryenim në Lipjan ose në shkollën tonë në Godonc. Në atë kohë u shpallën zgjedhjet për pushtetin vendor dhe nisi fushata elektorale. Kjo gjë na dha krahë, sepse atë që ne kishim planifikuar për t’i vrarë me atentat, do të vinin patjetër në fshatin tone. Ato ditë që ne prisnim për të realizuar atentatin me armët që kisha marrë unë në shtëpinë time, unë u takova me Profesor Zekeria Rexhën, të cilin e kisha mik dhe i’a parashtrova atij të gjithë planin tonë.

Si reagoi profesor Zekria?

Profesori më tha, që ajo gjë nuk duhej bërë në asnjë mënyrë, pasi UDB-ja do të gjente shkak dhe do të godiste pa mëshirë, duke bërë raprezalje e arrestime dhe dëmi do të ishte i pallogaritshëm. Pas kësaj ne u bindëm dhe nuk e kryem aksionin që kishim menduar prej disa kohësh. Pasi vendosëm që nuk do ta bënim atentatin u ktheva në shtëpi bashkë me armët që kisha marrë, në mbarim të vitit shkollor. Por nga pakujdesia ime në vënd që të shkoja drejt e në shtëpi, ashtu siç isha me pushkë në krah, u nisa për te shkolla ku më duhej të dorzoja çelësat korrieres së shkollës. Dikush më kishte parë dhe më kishte raportuar në polici, të cilët më bënë padinë dhe më nxorrën në gjyq ku më dënuan me një vit burg. Unë duke përfituar nga pesëmbëdhjet ditëshi që më lanë për të apeluar, vendosa që të arratisesha për në Shqipëri. Kur u ktheva në shtëpi i tregova babës për dënimin tim dhe njëkohësisht dhe planin për t’u arratisur. Babai pasi më dëgjoi më tha: “Rrugë të mbarë bir, mendo vetëm për veten, se unë do t’i përballoj të gjitha vështirësitë që do të më dalin me qeverinë, e që nuk do të jenë të pakta. Nga t’i kërkoj që të më nderosh atje ku të shkosh. Këtë ta kërkoj jo vetëm për familjen, por për gjithë Kosovën”.

Cilat janë peripecitë që hasët rrugës për kalimin e kufirit për në Shqipëri?

Lidhur me këtë pyetje, në parantezë po ju tregoj se: zona nga Prizreni në drejtim të Shqipërisë ishte shpallur zonë kufitare dhe po të kapnin pa leje të Seksionit të Punëve të Brendëshme, të akuzonin për tentativë arratisje dhe të dënonin shumë rëndë. Më 21 tetor të vitit 1951, unë u nisa me një valixhe me rroba në dorë, u ngjita drejt malit të Pikëllimës, i cili ishte i mbuluar me dëborë. Me vete kisha pallton e madhe dhe një valixhe me ndërresa, e një palë këpucë. Nga shiu që filloi të binte, palltoja e madhe u bë shumë e rëndë dhe pasi nxorra nga valixhja një këmishë, e hodha pallton dhe valixhen në greminë. Me shumë vështirësi kalova kufirin dhe sapo u afrova tek piramida shqiptare, u ula dhe putha tokën e lirë të Shqipërisë. Kur zbrita poshtë majës së Pikëllimës, kishte gdhirë dhe dukej maja e Pashtrikut. Nga ajo unë kuptova se kisha lënë prapa Korritnikun dhe u binda se kisha hyrë në territorin e Shqipërisë.

Ku shkuat më pas?

Zbrita poshtë Korritnikut për në fshatin Morinë dhe aty pashë një parrullë të madhe ku shkruhej, “Rroftë miqësia me Bashkimin Sovjetik”. Ishte mëngjez herët dhe fshatarët sapo kishin filluar të lëshonin bagëtitë për kullotë. Pyeta një bari delesh, se ku e kishte shtëpinë kryetari i këshillit dhe shkova drejt e atje. Sapo trokita, u hap dera dhe doli një mesoburrë, i cili me shumë dashamirësi më ftoi të hyja brenda. Unë i thashë se kërkoja kryetarin dhe ai mu përgjigj, se ai vetë ishte kryetari. Dashje pa dashje, hyra brënda dhe sapo nisi biseda, unë i tregova se nuk vija nga Kukësi, ashtu siç më pandehu ai, por vija nga Kososva, pasi kisha kaluar kufirin. Ai brofi në këmbë dhe më përqafoi, duke më thënë se: shyqyr që kisha shpëtuar, pa më hyrë ferrë në këmbë. Pasi më dha ushqim, ai më tha se do të më ndihmonte për gjithçka që do të kisha nevojë si në Kukës, ashtu dhe në Tiranë. Pas kësaj dolëm jashtë dhe u nisëm për në postën kufitare së bashku me një mikun e tij të quajtur Haziz.

Ku shkuat me ata?

Në drejtim të postës dhe kur u afruam aty, kufitarët sapo panë dy njerëzit që më shoqëronin, na lejuan të hynim brenda menjëherë. Aty komandanti i postës pasi më vështroi nga koka tek këmbët, u bë kurioz të dinte se ku e kisha kaluar kufirin. Kur i tregova vëndin ku kisha kaluar në malin e Pikëllimës, ai më përqafoi dhe më uroi që kisha shpëtuar gjallë, pasi atje i gjithë vëndi ishte i minuar dhe nuk kishte mundësi që të ruhej me ushtarë, as në verë dhe as në dimër. Pastaj ai filloi të më pyeste për disa problem ushtarake dhe mbajti shënime, ai më tha: “A e di ti, se je njeriu i parë që nga korriku i vitit 1948, të ketë kaluar kufirin në këtë zonë”?! Më pas ai më shpjegoi se nga Vërmica deri në Brezne, territori ishte shumë i ngushtë. Ndërsa Korritniku konsiderohej i pakalueshëm nga jugosllavët. Aty nga ora 13.00 ai më dha një ushtar për të më shoqëruar dhe më nisi në këmbë për në Degën e Brendëshme të Kukësit.

Si ju pritën në Degën e Punëve të Brendëshme të Kukësit dhe çfar ju kërkua nga oficerët e Sigurimit?

Ardhja ime për në Degën e Brendëshme të Kukësit, ishte lajmëruar më parë dhe kur shkova atje, më priti një oficer i ri dhe i sjellshëm. Ai më çoi në hotel, ku ishte porositur dhoma që më parë dhe në prezencën time, i tha përgjegjësit: “Shoku Gani është emigrant jugosllav. Do të flejë në hotel, e do të hajë në restorant. Paratë do t’i paguajmë ne”. Mua më erdhi keq nga prezantimi që më bëri oficeri dhe i thashë: Shoku oficer, unë nuk jam emigrant jugosllav, por shqiptar. Oficeri m’u përgjigj: “Se çfarë je ti, e di partia”, dhe u largua pa më përshëndetur”. Atë natë fjeta në hotel dhe të nesërmen në mëngjes erdhi dhe më mori një polic, i cili më dërgoi tek ai oficeri që më kishte quajtur emigrant jugosllav. Unë e përshëndeta ftohtë, ndërsa ai u çua në këmbë dhe më përqafoi. Pasi më ftoi të ulesha, më vuri përpara paketën me cigare “Diamant” dhe më buzëqeshi, sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Pas kësaj ai më tha: “Quhem Kapllan Sako. Oficer i Sigurimit të Shtetit dhe me origjinë jam nga Gjirokastra. Do të kemi punë bashkë. Dua që me hollësi e me përgjegjësi, të më përgjigjesh për gjithçka që do të pyes unë. Keni kujdes, se këto përgjigje do të ndjekin pas gjithë jetën. Edhe një gjë duhet të dini, se ne kemi mundësi të verifikojmë ato që do na thuash dhe sikur një gjë të mos jetë e vërtetë, do të përgjigjesh penalisht”.

Si u përgjigjët ju?

Pas fjalëve të tij, unë u përgjigja: Unë do t’ju them vetëm të vërtetën dhe do të mbaj përgjegjësi penale ashtu siç doni ju. Pas përgjigjes sime, ai ma ktheu: “Jo ne, por Partia”. Pas kësaj për tre ditë fillova të jepja të dhëna për gjëndjen ekonomike dhe ushtarake në Jugosllavi dhe Kosovë. Pasi më mabjtën për tre katër ditë në Kukës, më sollën në Tiranë, ku më caktuan për të banuar në qytetin e Beratit, ku që ditën e parë, pata një incident me disa agjentë të UDB-së, të cilët ishin futur nga Sigurimi i Shtetit për të më provokuar.

Ku i’u sistemuan në Berat dhe ç’ishin ata që i’u provokuan, që ju i quani agjentë të UDB-së?

Në qytetin e Beratit më sistemuan në hotel-turizmin “Tomorri”, ku sportelisti kishte hapur menjëherë fjalë, se aty kishte ardhur një emigrant jugosllav. Që ditën e parë në mëngjes, më trokiti dera dhe pa i ftuar, më hynë brenda tre malazezë të gjatë si lisa, të cilët në gjuhën e tyre më uruan mirëseardhjen. Ata quheshin Bashko Ivanoviq, Zhivko Dashoviq dhe Stevan Peroviq. Stevani ishte shqiptar katolik nga Tuzi dhe ai e fliste shqipen shumë mirë, kurse dy të tjerët nuk e dinin fare.

Ç’farë ju thanë ata dhe kush i kishte dërguar?

I pari e mori fjalën Stevani, i cili m’u drejtua: “Ju shoku Gani jeni i ri si unë. Natyrisht ne si të rinj që jemi, edhe gabojmë se nuk e njohim Shqipërinë. Pikërisht ne prandaj kemi ardhur që t’ju ndihmojmë juve, sidomos shoku Bashko me shokun Zhivko. Në rradhë të parë duhet të dini, se këtu në Shqipëri, me urdhër të Komitetit Qëndror të PPSH-së, është krijuar organizata e emigracionit jugosllav, me kryetar shokun e nderuar e revolucionarin e madh, Jolo Markoviq. Kjo organizatë ka anëtarët e këshillit kudo ku ka emigrant jugosllavë. Për rrethin e Beratit, janë këta shokë këtu. Këshilli i organizatës, nxjerrë dhe një gazetë në gjuhën serbo-kroate, ku trajton ngjarjet në Jugosllavi dhe në kampin socialist me në krye Bashkimin Sovjetik, të udhëhequr nga shoku Stalin. Ky këshill bashkëpunon me Komitetin Qëndror dhe Sigurimin e Qeverinë, e ka kopetenca të plota tek ata. Prandaj edhe ti, na fol hapur për jetën tënde, për punën tënde dhe mbi të gjitha se kush të ka dërguar, se ndoshta nga frika, s’ke guxuar t’ia thoje Sigurimit të Shtetit. Prandaj na thuaj neve, që t’ia themi Sigurimit dhe ty s’ka për të ndodhur gjë. Ti mos e merr për ofendim, sepse kështu më ka ndodhur mua, që më kishte dërguar UDB-ja dhe pata frikë t’ia thoja Sigurimit të Shtetit.

Si reaguat ju ndaj atij provokacioni, apo më saktë akuze të hapur që ju bënë ata duke u quajtur si njeri që ju kishte dërguar UDB-ja

Provokimi i tyre nuk mbeti me aq, pasi kulmi ishte kur Stefani më tha, që të rrëfehesha para tyre, se UDB-ja, më kishte dërguar me mision. Në atë çast, unë nuk e kontrollova më veten, dhe u çova në këmbë, duke e goditur fort me pëllëmbë në fytyrë, saqë ai u shemb menjëherë përdhe. Pas kësaj unë, dola menjëherë nga dhoma dhe u nisa në drejtim të Degës së Brëndshme, për t’u paraqitur atje, sipas udhëzimeve që më kishin dhënë në Kukës. Aty kërkova takim me Kryetarin e Degës, Zylfi Sali Lamin, të cilit i’a tregova të gjithë skenën se çkishte ngjarë me tre shtetasit malazezë.

Si u përgjigj Kryetari i Degës?null

Kryetari i Degës, Zylfiu më priti shumë mirë dhe më tha: “Përse nuk e qëllove në kokë”?! Më pas ai më tha se i donte dhe i respektonte shumë kosovarët. Ai më ndihmoi, duke më emëruar si mësues në Berat, sipas porosive që kishte marrë nga Vilson Pecani, njeriu që ishte i ngarkuar nga Byroja Politike për emigracionin kosovar në Shqipëri.null

Në atë kohë që ju erdhët në Shqipëri, si trajtoheshin emigrantatë kosovarë që kishin ardhur para jush nga ana e regjimit komunist?

Në parantezë të pyetjes suaj, desha t’ju tregoj se në atë kohë, me urdhër të Enver Hoxhës, filloi që të bëhej një propagandë për ç’ështjen kombëtare, dhe filluan që të vlerësoheshin figurat e Rilindjes Kombëtare shqiptare. Duke përfituar nga ajo situatë, unë vendosa që t’i shkruaj një letër kryeministrit Mehmet Shehu, lidhur me emigracionin kosovar në Shqipëri, që dergjeshin nëpër kampet e internimit.

Nga i kishit ju ato informacione, pra me realitetin ku ndodhej emigracioni Kosovar në Shqipëri?

Në atë kohë unë kisha takuar disa bashkëpatriotë nga Kosova apo dhe të tjerë dhe në bisedat me ta kisha krijuar një ide të qartë se në ç’kushte ndodhej emigracioni Kosovar në Shqipëri. Po kështu para se të shkruaja atë letër, unë kisha parasysh vendimin e qeverisë shqiptare për të mos u dhënë bursa studentëve kosovarë, sepse do t’i nxirreshin telashe nga ambasada jugosllave në Tiranë.

Para se të shkruanit atë letër, a u konsultuat me njeri, apo vendosët vetë për gjithçka?

Idenë time për letrën i’a tregova Ajet Haxhiut dhe i kërkova që t’ia shkruanim të dy dhe t’ia adresonim Komitetit Qëndror të të PPSH-së. Ajeti, jo vetëm që nuk ma përkrahu idenë, por më këshilloi dhe mua që të mos bëj gjëra të tilla se do të kisha pasoja të rënda. Edhe pse ai nuk pranoi, unë i’a shkruajta letrën kryeministrit Shehu, ku i kërkova dhe një takim, për të diskutuar për çështjen kombëtare.

A ju ktheu përgjigjie kryeministri?

Ai më ktheu përgjigje, duke më thënë: “Shoku Gani, letrën tuaj e mora, por jam shumë i zënë me punë. Më shkruani sepse do t’ju përgjigjem”. I frymëzuar nga kjo përgjigje, unë i shkruajta edhe një letër tjetër, ku i parashtrova disa pika, në lidhje me emigracionin kosovar në Shqipëri, dhe i kërkova që atyre, t’i jepej e drejta e studimit dhe ajo e punës. Po kështu i shkruajta që: Instituti i Historisë, duhej t’a rishkruante historinë e Shqipërisë, jo sipas burimeve serbo-ruse, problemin e orientimit të Lidhjes së Shkrimtarëve drejt Kosovës, shtypin dhe Radio-Televizionin Shqiptar që duhej të transmetonin këngë dhe emisione të Kosovës, etj. Këtë ia nisa me postë, pa i thënë asnjë njeriu. Pas dy javësh, më thirrën në Ministrinë e Arsimit, ku më priti, ministri Manush Myftiu.

Ç’far diskutuat në takimin me ministrin Myftiu?

Në zyrën e tij ne diskutuam shumë gjëra, dhe një ndër të cilat ishte ajo që ai më tha, që unë të shkoja personalisht në kampet e internimit, dhe të regjistroja të gjithë kosovarët që ndodheshin atje. Unë ju përgjigja se nuk e bëja dot, duke i thënë se për këtë gjë kishte një organ kompetent (për Ministrinë e Punëve të Brendëshme), pasi do të prishja “status-quonë” që më kishte dhënë ajo. Ai u nxeh nga përgjigja ime dhe më tha se për këtë punë më autorizon vetë ai, si ministër dhe zv-kryeministër. Unë i thashë gjithashtu se: emigrantët jugosllavë anti-titistë, që nga viti 1948, nxirrnin gazetën e tyre “Za Slobodu” e cila, nuk trajtonte pothuajse fare temën e Kosovës. Parndaaj ne kosovarët duhet të nxirrnim gazetën tone, të titulluar “Kosova”.

Si u përgjigj ministri Myftiu idesë suaj për nxjerrjen e një gazete me emrin Kosova?

Ai më tha se: kjo gjë tani për tani nuk mund të bëhej, pasi Kosova do të trajtohej fillimisht si temë në shtypin dhe radion shqiptare.

Në fundin e viteve ’60 dhe fillimin e viteve ’70, dihet tashmë se pati një zbutje të marrdhënive zyrtare të Tiranës me Beogradin, prej së cilës, po themi se “përfitoi” edhe Kosova. Si do ta komentonit këtë periudhë kohe?

Në këtë periudhë që thoni ju, politika e Enver Hoxhës ishte në unison me atë të Serbisë, pasi Tirana zyrtare bëri disa lëshime, duke lejuar ardhjen e grupeve dhe individëve kosovarë si turistë në Shqipëri. Po kështu u arrit shkëmbimi i intelektualëve dhe pedagogëve të dy universiteteve, të Tiranës dhe të Prishtinës. Në kulmin e kësaj situate politike, në një mbledhje të Komitetit Qendror të PPSH-së, sekretari për marrdhëniet me jashtë, Pirro Bita, tha se: “Megjithëse do të vazhdojnë të vijnë individë dhe grupe kosovarësh në Shqipëri, të mos harrojmë se ata jetojnë në një vënd revisionist dhe se janë edukuar me atë ideologji. Po kështu, dhe kosovarët që kanë ardhur në Shqipëri pas vitit 1948, janë molepsur me ideologji revizioniste. Këta të fundit janë shumë të rrezikshëm, sepse jetojnë në mes të popullit dhe të shoqërisë sonë, e cila është e predispozuar që të ndikohet nga ideologjia e huaj. Prandaj duhet që të jemi sa më shumë vigjilentë, dhe për çdo gjë të informonin organet kompetente dhe ato të Partisë. Ju e dini se ne hedhim valle në gojën e ujkut”. Pas kësaj mbledhjeje, Komiteti Qëndror i PPSH-së, dha urdhër që të fillonin arrestimet e të gjithë kosovarët e dyshimtë që ishin në Shqipëri, dhe ata që do të tentonin që të vinin këtu, të mos takoheshin me patriotët e tyre, dhe sidomos me vëndasit, ndërsa kontaktet e tyre të kufizoheshin shumë. Gjatë kësaj periudhe kohe, dy funksionarë të lartë të Ministrisë së Punëve të Brëndshme, që kishin punuar për emigracionin Kosovar, u shkarkuan nga posti,

A mund të na thoni se kush ishin ata dhe përse u shkarkuan nga ato detyra?

Ata ishin Skënder Backa, (një njeri i shkëlqyer dhe me një familje gjithashtu shumë të mirë, me origjinë nga fshati Backë i rrethit të Skraparit) dhe Vilson Pecani. Shkarkimi i këtyre të dyve dhe sidomos i Skënderit, ishte një dramë për ne kosovarët e Shqipërisë, pasi ai, nuk kishte lejuar arrestimin dhe internimin e këtyre emigrantëve.

Kush u emëruan në vënd të tyre?

Në vënd të tyre, me urdhër të Kadri Hazbiut, u emërua Shaban Braha, të cilit i’u dhanë kompetenca politike dhe ekonomike në këtë sektor. Ai kishte të drejtë që të arrestonte, burgoste, apo internonte, çdo kosovar, si dhe të lejonte apo jo marrjen e bursave e të drejtave të studimit për ta. Gjithashtu ai merrte vendime për të dhënë ose jo ambjente banimi, etj.

Cilat ishin arsyet e shkarkimit të Skënder Backës dhe Vilson Pecanit?

Shkarkimi i Skënder Backës erdhi si rezultat i një përmirësimi të marrdhënieve midis Tiranës dhe Beogradit. Vetë UDB-ja, kishte vënë si kusht largimin e Skënderit nga ai post, pasi gazeta “Borba” e Beogradit, botoi dy artikuj të Backës, në të cilat e cilësonte armik të Jugosllavisë. Kështu të gjithë kosovarët që ishin arrestuar pas 1970-ës, janë kapur me urdhër të UDB-së, dhe për këtë gjë unë disponoj mjaft dokumenta dhe do t’i bëj publike në një kohë të dytë.

Si u zbatua marrëveshja midis Shqipërisë dhe Jugosllavisë?

Në kuadër të kushteve që Jugosllavia i kishte vënë Shqipërisë, u hoqën nga qarkullimi të gjitha librat e autorëve kosovarë që godisnin politikën kriminale të Beogradit ndaj Kosovës. Një ndër këto romane, ishte dhe “Tradhëtia” e Kapllan Resulit, i cili në atë kohë bëri një bujë të madhe tek lexuesit shqiptarë. Ky roman duhej hequr, sepse ai godiste tradhëtinë e madhe të Partisë Komuniste të Jugosllavisë, dhe se ai libër ishte botuar me urdhër dhe miratimin e Skënder Backës. Por që të hiqej romani “Tradhëtia”, duhej që të arrestohej edhe autori i saj, Kapllan Resuli, dhe për këtë gjë, që të paraqitej përpara Ministrisë së Punëve të Brendëshme sa më i zellshëm dhe sa më besnik, Shaban Braha, inskenoi një “grup tepër të rrezikshëm armiqësor” të kryesuar gjoja nga vetë Kapllani.

Kush bënte pjesë tjetër në këtë “Grup armiqësor”?!

Ky “grup anti-parti”, përbëhej nga Myrteza Bajraktari, (një patriot i vërtetë nga Gostivari), Fazlli Ramadani (nga Gjilani), si dhe piktorin e talentuar, Sadri Ahmeti. Ky grup u arrestua me bujë të madhe dhe Sigurimi i Shhtetit, hapi fjalë se: ishte arretsuar një grup shumë i rrezikshëm agjenturor jugosllav, që po përpiqeshin që të rrëzonin Pushtetin Popullor. Po kështu, Sigurimi i Shtetit, qarkulloi fjalë, se gjoja romanin “Tradhëtia” të Kapllan Resulit, në të vërtetë e kishte bërë UDB-ja, dhe se ai kishte vënë vetëm firmën. Shaban Braha dhe bashkëpuntorët e tij, Sali Shatri, dhe Omer Mekuli, filluan që të fabrikonin dëshmitarët e këtij grupi, antarët e të cilit u dënuan me burgime të rënda.

Pas dënimit të këtij “grupi”, a pati më dënime të tjera ndaj emigrantëve kosovarë në Shqipëri?

Pas këtij “grupi”, filloi furia e arrestimeve të patriotëve kosovarë në Shqipëri. Në atë kohë u arretsuan dhe u dënuan, Shefqet Kaçaniku dhe Esat Myftari në Lezhë, Nuro Hoti dhe Arben Çeta, (i vëllai i Anton Çetës), mjek në Durrës, Qazim Kreka, Jetulla Gashi, Shefqet Rexha, Riza Marevci, Isuf Visoka, dhe Zeqir Rashti në Elbasan, Hysen Bukoshi dhe Idriz Zeqiraj në Berat, Ibish Kelmendi dhe Rexhep Llazana në Fier, Ymer Llugaliu, Rexhep Ahmeti e Kolë Nikshiqi në Mirditë, e dhjetra e dhjetra kosovarë të tjerë, të cilët do të binin pre e marrëveshjes së fshehtë midis Sigurimit të Shtetit dhe UDB-së. Kuptohet se kjo marrëveshje nuk ishte e nënshkruar dhe me protokoll siç bëhen marrëveshjet zyrtyare, por ishte një marrëveshje e heshtur në mes Tiranës zyrtare dhe Beogradit, ashtu siç dinin të bënin komunistët dhe qeveritë totalitare e diktatoriale, kur u’a lypte nevoja.

Z. Gani, pak vite më pas ndodhi dhe arrestimi e dënimi juaj. A mund të na thoni si dhe përse u arrestuat ju?

Aty nga viti 1972, Ministria e Brëndshme, thirri urgjent në Tiranë, operativin Myfit Maliqi, i cili në atë kohë punonte në rerthin e Sarandës. Vetë Myfiti, më ka treguar se Drejtori i Drejtorisë së Brëndshme të Tiranës, Pilo Shanto, i tha atij: “Myfit ke tre vjet që nuk na ke sjellë asnjë material për grupin anti-parti të Gani Ratkocerit”? Më pas ai e urdhëroi Myfitin që të përgatiste urdhër-arrestin tim, por Myfiti e kundërshtoi, duke i thënë se: Ganiu nuk duhet arrestuar, pasi ai punon me ndershmëri dhe nuk kemi asnjë fakt kompromentues për të. Më vonë, i këtij mendimi kishte qënë dhe vetë Pilo Shanto. Mua më ka treguar Myfiti, se dhe vetë Kadri Hazbiu i kishte thënë se: bëre shumë mirë që nuk e firmose urdhër-arrestin për Gani Ratkocerin, se edhe unë i atij mendimi isha. Por ajo gjë ishte me urdhër nga lart. Duke e ditur se isha nën survejimin e Sigurimit të Shtetit, unë dola vullnetar për t’u larguar nga Tirana dhe për të shkuar në veri. Mirëpo atje, ajo që nuk u bë në 1972, u bë realitet në vitin 1978, pasi u arrestova kur isha mësues në Mirditë dhe më dënuan me 10 vjet burg politik me akuzën “agjitacion e propagandë kundra pushtetit popullor”, gjë e cila nuk qëndronte aspak dhe të gjitha ishin të montuara nga Sigurimi i Shtetit.

A tentove që ta kërkoje të drejtën tënde?

Që kur isha në burg duke vuajtur dënimin si “armik i popullit” vazhdoja që t’i shkruaja letra Kryetarit të Gjykatës së Lartë, Aranit Çelës, ku i kërkoja pafajësinë time. Aty nga viti 1983-1984, pasi Enver Hoxha kishte goditur grupin e Mehmet Shehut dhe Kadri Hazbiut, me urdhër të Byrosë Politike, u mor në shqyrtim edhe kërkesa për pafajësi e një grupi të vogël intelektualësh që ishin dënuar me të padrejtë. Në këtë kuadër u shqyrtua dhe kërkesa ime, dhe Kryetari i Gjykatës së Lartë, Aranit Çela më dha pafajësinë, ku në mes të tjerash shkruhej: “Nga sa parashtruam më lart, goditja ndaj Gani Ratkocerit është bërë me urdhërin e UDB-së”./Memorie.al

Rotacioni politik i pushtetit është një si qarkullimi i gjakut.

Ambasadorja e SHBA në Tiranë, Yuri Kim në një intervistë të dhënë mbrëmjen e sotme në Real Story, ka folur dhe për rotacionin e pushtetit.

Rotacioni i pushtetit, nëse kjo është ajo që duan njerëzit, nëse kjo është ajo që njerëzit vendosin, është gjithmonë diçka e mirë në një demokraci.

Është si qarkullimi i gjakut.

kjo gjë është e mirë për vendin.

Ambasadorja Kim: Është kënaqësi të jem këtu. Mendoj për cilindo Ambasador të SHBA, Shqipëria është detyra e ëndrrave, sepse rrethohesh nga njerëz që së pari, e duan Amerikën. Së dyti, është një vend ku kemi një marrëdhënie shumë të veçantë. Nuk ngjan me asgjë tjetër që kam provuar ndokund tjetër dhe vendi po kalon disa ndryshime mjaft të rëndësishme.

Sokol Balla: Ndryshime.

Ambasadorja Kim:

Ndryshime, po, dhe mendoj se mund të bëjmë dallimin, mund të bëjmë një dallim pozitiv.

Sokol Balla:

Po, shumë njerëz mendojnë se është koha për ndryshim. Edhe pse, ndryshimi këtu interpretohet thjesht si rotacion normal i pushtetit.

Ndonjëherë edhe unë dyshoj për këtë – a është rotacioni ndryshim apo është ndryshimi rotacion?

Ambasadorja Kim: Varet nga ju që ta vendosni.

Sokol Balla: Si e shihni ju?

Ambasadorja Kim:

Mendoj se rotacioni i pushtetit, nëse kjo është ajo që duan njerëzit, nëse kjo është ajo që njerëzit vendosin, është gjithmonë diçka e mirë në një demokraci. Është si qarkullimi i gjakut. Por është patjetër një nga ato gjërat ku, e dini, edhe në vendin tim, në fare pak muaj do të ketë zgjedhje. Dhe në pak muaj në këtë vend, do të ketë zgjedhje, shpresoj, dhe do të shohim çfarë do të vendosin njerëzit.

Sokol Balla: Pse thoni shpresoj? Keni ende dyshime?

Ambasadorja Kim: Jo, jo, jo, nuk kam dyshime…

Sokol Balla: …për zgjedhjet e kam …

Ambasadorja Kim: …sigurisht që do të ndodhin.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Dritan Kaba/

Korriku ka nisur me skandale që pasojnë njëra tjetrën, njëri më i madh se tjetri. Sa në fushën “e preferuar” të Rilindjes, atë të korrupsionit, aq edhe në atë të shpërdorimit të taksave të shqiptarëve. Sikur mos të mjaftonin tërmeti dhe mbyllja absurde e ekonomisë për gati tre muaj, tashmë shqiptarët u ngarkuan edhe me një borxh tjetër prej 109 milion eurosh, që do paguhet nga djersa e tyre, si pasojë e gjyqit që humbi Edi Rama me Beghettin.

Them direkt Edi Rama dhe jo Shqipëria ose Qeveria sepse ky dëm miliona eurosh është pikërisht përgjegjësi e një njeriu të vetëm dhe vetëm e tij. Në fashikujt e gjyqit përmendet si shkaktar dhe si përgjegjës për këtë detyrim financiar mbi 6 herë emri i tij, në vetë të parë si individi, që nëpërmjet abuzimit me pushtetin i shkaktoi shtetit shqiptar dhe financave të tij këtë dëm kolosal. Ende nuk kemi asnjë reagim nga fajtori kryesor i kësaj gjëme financiare, por edhe i një shembulli të dëmshëm për këdo që kërkon të investojë në Shqipëri duke i larguar edhe ata që kanë në mend të bëjnë ndonjë projekt investimi. Dëmi në këtë rast është disafish më i madh. Vetëm për këtë arsye ai nuk duhet të ishte më Kryeministër.

SPAK qëndron në heshtje sikur ngjarja nuk ekziston. Faktet e abuzimit me pushtetin janë para syve të tyre, por ata i mbajnë mbyllur pa guxuar të hapin as një cep të tyre, se edhe kaq do i mjaftonte të nisnin urgjentisht çështjen penale për Edi Ramën dhe ministrat e tij, që janë përfshirë në këtë aferë super korruptive. Të gjithë e mbajmë mend se si Edi Rama sulmoi televizionin Agon dhe bizneset e Beghettit. Me Tëitter, Facebook, në emisione televizive ku e akuzoi për pastrim parash, aktivitet mafioz dhe shumë akuza të tjera, të cilat i dhanë një mbrojtje absolute dhe fitoren Beghettit në Arbitrazhin Ndërkombëtar.

Në të njëtin gjyq përmendet edhe Erion Velia, i cili e ka kërcënuar me mesazhe Beghettin për mbylljen e televizionit dhe shkatërrimit të bizneseve të tija në Shqipëri. Edhe kjo sërish ishte një pikë e fortë në mbrojtjen e tij në gjyq. Pushteti ishte vënë i gjithi në “sulm” kundër tij. Pa hetimin e thelluar, asnjëherë nuk do e marrim vesh, nëse ishte një lojë mes të dyve, ku viktimat pa dëmshpërblim qoftë edhe moral, janë shqiptarët, apo ishte çmenduria e ndërthurrur me urrejtjen ndaj fjalës së lirë dhe shërbimit që po iu bënte televizioneve të oborrit të tij duke i shmangur konkurencën me forcën e pushtetit.

Beghetti do shijojë, në fakt jo pa meritë dhe të drejtë me aq sa shohim tani, në jahtin e tij dhe kështjellën që zotëron në Londër apo tek vilat që ka në Itali, një pasuri maramendëse të përfituara në kurriz të shqiptarëve, që në këtë rast nuk janë aspak fajtorë. Me këtë SPAK që kemi, Edi Rama do vazhdojë të mbajë karrigen e Kryeministrit duke vazhduar t’i shkaktojë edhe më shumë dëme, jo vetëm financiare, Shqipërisë.

Me 109 milion euro mund të siguronim për mbi 20 vite libra falas për të gjithë nxënësit e arsimit 9 vjeçar. Mund të vihej në zbatim Statusi i Minatorit për të paktën 12 vite. Mund të përgjysmoheshin tarifat e studentëve për 15 vite. Mund të strehoheshin me shtëpi mbi 4 mijë familje. Mund të dyfishohej subvencionimi për fermerët, për të paktën 11 vite. Mund ndërtoheshin mbi 25 shkolla moderne dhe 50 kopshte.

Mund të financoheshin për dy muaj me nga 10 euro në ditë për shtrat të gjitha strukturat hoteliere, të cilat janë në kolaps dhe prag falimenti nga mungesa e turistëve duke shtuar këtu edhe të gjitha bizneset e vogla në vështirësi ekzistence. Mund të financohej për 11 vite transporti publik. Mund të subvencionohej nafta për fermerët për të paktën 16 vite. Mund… eh edhe sa të tjera mund të shtonim.

Por jo, asnjë nga këto nuk është e mundur.
Arsyeja?

Çmenduria, “kapriçiot” dhe “tekat” e Edi Ramës nuk i mundësojnë dot.

Në fund për SPAK, dua ta mbyll më shprehjen e famshme të Dymas tek “Konti i Montekristos”: Të presim dhe të shpresojmë!

Nga Kastriot Dervishi

Më 3.2.1959, Zbulimi Politik hapi dosjen e kërkimit për Martin Camajn, ndonëse nuk kishte asnjë material për të. Theksohej se kishte “urryer luftën nacionalçlirimtare” dhe pas lufte qëndrimi nuk kish qenë i mirë.  Raporti u propozua nga operativi kapiten Sotir Josifi dhe u miratua nga kryetar i Degës së Dytë të Drejtorisë së Zbulimit Politik në MPB, kolonel Kopi Niko.

Në raportin e datës 30.10.1965 të përpiluar nga nënkolonel Malo Zahaj thuhej se “amerikanët e duan shumë këtë njeri”. Për të menduar të kundërtën, u mendua një skemë mashtrimi, e cila synonte të krijonte dyshime te amerikanët se Martini ishte i Sigurimit. Për këtë ata mendonin “ta digjnin para zbulimit amerikan” nëpërmjet një kombinacioni.

Për këtë mendohej në planin e darës 4.11.1965 të dërgoheshin disa letra nga Shqipëria në Itali ku disa persona të përhapnin opinione negative, sikur ishte çuar nga Sigurimi, etj. Madje në një nga letrat që do i shkruanin “antikomunistët”, këta do kërkonin ta vrisnin si “i dërguar nga Sigurimi”. Këtu do shfrytëzohej fakti se Camaj u kish thënë disa miqve vetë atë që i kishte bërë Sigurimi. Për këtë, deklarata që Camaj i kish nënshkruar Sigurimit, do shpërndahej fotokopje.

Në ndihmë të këtij plani do të vihej fakti i ish agjentit Isuf Mullai (personazhi i vërtetë romanit “Mërgata e qyqeve”), i cili ndonëse nuk kishte bërë asgjë kishte siguruar namin se Sigurimit kish bërë hatanë jashtë vendit në krye të organizatave “reaksionare”. Plani i Sigurimit bazohej te shpifja e gjerë e shpifjes dhe gënjeshtrës, sikur Martini ishte dërguar nga Sigurimi dhe po punonte për ta. Mjete të tjera nuk kishin.

Ky plan synonte ta “disaktivizonte” në sy të amerikanëve, por mundej sipas tyre (se gjë nuk dinin) të ishte edhe agjent i jugosllavëve dhe italianëve (pra sipas gjuhës ordinere komuniste, “poliagjent”). Plani i “djegies”, përmbante këto pika:

-Kërkim informatash nga Degës së Punëve të Brendshme Shkodër, në kishte të dhëna për ndonjë denoncim të Martinit (nuk kishte asnjë). Nëse po, a kishin personat e dënuar, të afërt në RFGJ.

-Interesimi rreth rrethit shoqëror të tij dhe lidhjeve të mundshme me Sigurimin.

Në vijim të këtij plani, kundër Martinit do merreshin këto masa:

-Do të niseshin gjoja nga Shqipëria letra ku ai do akuzohej se ishte shkaktar i burgosjes së njerëzve të tyre dhe vetë ai ishte arratisur.

-Do kërkohej në letra që ta vrisnin Martinin si “agjent i Sigurimit”.

-T’u tregohej personave që nuk besonin fotokopja e deklaratës së bashkëpunimit të Martimit me sigurimit.

Më mënyrë të habitshme, plani i vitit 1965, është krejt i ngjashëm me planet e ditëve tona që synojnë përbaltjen e Martin Camajt.

Pr Erjon Kristo.

Si nuk keni turp që kërkoni integrim.

“Të dielën u arrestove, të hënën në punë shkove”. Drejtësia e re po na gënjen gjithë ditën.

Ajo nuk kap dot një kajmak, mendo pastaj këta dragonjtë. Na i kurseni këto shfaqje të shëmtuara.

Ju nuk bëni dot drejtësi.

Jeni të gjithë të shitur, gjykatës e prokurorë. Lojtarë të pistë.

Ju kërkoj falje o njerëz, që kisha shpresë te Kryeprokurori i ri.

Ky qenka më keq se pararendësi.

Shqipëria është në duart e bandave. Si nuk keni turp që kërkoni integrim.

‘Vjedha e pasaportave’, mediat greke zbardhin arsyen e shkarkimi të Ambasadores shqiptare.

Një nga mediat greke më të njohura në Greqi, ProtoThema ia faturon shkarkimin nga posti si ambasadore të Shqipërisë, Ardiana Hobdarit pikërisht vjedhjes së 100 pasaportave shqiptare vitin e kaluar në Athinë.

Sipas informacioneve të ProtoThema, Ardiana Hobdari është direkt e përfshirë në vjedhjen e pasaportave natën e 13 shkurti në Athinë, kur nga makina e konsullit të përgjithshëm të Janinës, Pervin Gjikuria u vodhën 100 pasaporta, nga 300 që ndodheshin brenda në mjet.

Asaj kohe, Gjikuria u shkarkua kurse Hobdarit iu vendos masë. Sipas mediave greke, është pikërisht kjo arsyeja sepse është shkarkuar dhe Hobdari.

PJESË NGA ARTIKULLI I PROTOTHEMA-S

Sipas informacioneve, Hobdari dhe Gjikuria janë “të përfshirë në rastin e vjedhjes së 100 pasaportave nga një makinë e trupit diplomatik shqiptar që ishte në tokën greke. Automjeti, sipas Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë, i përket Gjikurisë. Në të njëjtën njoftim thuhet se konsulli në fjalë kishte marrë përsipër detyrën e transportimit të pasaportave në Athinë dhe dorëzimin e tyre në ambasadën shqiptare.Vjedhja ndodhi në 13 shkurt, vonë natën, në Thesio, ku ishte automjeti i konsullit shqiptar që u vandalizua. Policia Greke u informua siç duhet për ngjarjen “./bw/

Nga Kimete Berisha –

Hashim Thaçi i mërzitur dhe Edi Rama që sillet si fajtor! 

1. Në vitin 2000, një vajzë 11 vjeçare u josh dhe u vra nga një ushtar paqeruajtës amerikan në Kosovë. 

Prindërit e saj kanë kujtuar se paqeruajtësi nuk vret fëmijë. 
Por, vrau. 

Ushtari vrasës u dënua me burg të përjetshëm në Gjermani, ndërsa ushtria amerikane mbeti ushtri amerikane, më e dashura, më e besueshmja dhe më e rëndësishmja për ne. 

2. Nuk akuzohet UÇK-ja, kur akuzohet një ushtar i saj. 
Ashtu siç nuk akuzohet prindi kur fëmiu i tij e bën një krim. 

Nuk akuzohet e nuk gjykohet lufta për liri, sepse UÇK ishte aleate e NATO-s, por akuzohen individët, të cilët mund të kenë bërë krime dhe kjo s’është lajm. 

Nuk është lajm që s’ka fis pa pis. 
Që s’ka ushtri pa ndonjë kriminel. 

Do të ishte lajm, sikur të gjendej një ushtri, një Institucion apo një Shtëpi e Zotit pa njerëz të ligë.

Pra, lajm do të ishte nëse do të ishte zbuluar se diku-dikur në një botë ideale, paska pas ekzistuar një Institucion pa njerëz të këqij…e jo e kundërta. 

3. E UÇK po, shfrytëzohet nga ushtarët e saj sa herë që ata i ndjek Drejtësia. 

Nuk po gjykohet qëllimi dhe ideja e UÇK-së për Liri, por po akuzohen individët, të cilët kujtojnë se UÇK i shpëton nga Drejtësia. 

UÇK e ka sjell lirinë, por nuk të mbron nga Drejtësia. 
Hashim Thaçi dhe shokët e tij nuk akuzohen pse luftuan për Liri, nuk akuzohen për çlirimin e Kosovës, por për eliminimin e kundërshtarëve politikë. 

Prandaj, s’kanë pse fshihen pas UÇK-së.
UÇK të ka shpëtuar nga armiku, por jo kur armik e ke vetveten. 

4. Hashim Thaçi është shumë i mërzitur. 
Mërzia e tij tregon se ai ka qenë i bindur se do të dijë të ‘luaj lojën’ dhe të dal nga raporti i Dick Martyt pa therr në këmbë.

Nga raporti famkeq ose të nxjerr drejtësia ose harresa, ama jo kompromisi dhe jo Kosova. 

Aq shumë është mërzitur për akuzën sa ia lejoi vetes të flas për ndjenja, që aspak nuk i shkon. 
Tha se e ka zemrën e përgjakur por nuk e ka të thyer. 

Zemrën e thyen veç dashuria, se edhe mjekësia e njeh sindromin e zemrës së thyer, por ama, ata që e njohin Hashim Thaçin të gjithë i kanë zemrat e tyre të thyera, kështu që askush nuk ka mjaftueshëm zemër që të merret edhe me zemrën e tij të lënduar.

Hashim Thaçi ka kujtuar se nuk ekziston dhimbja e zemrës së thyer, derisa e ka ndjerë dhimbjen e zemrës së tij. 
Po dhimbka. 

5. Zemrën e lënduar të Hashim Thaçit më së shumti po e qan Edi Rama. 
Kryeministri shqiptar i ka shpall ‘luftë’ krejt botës për shkak të Hashim Thaçit. 
Ta merr mendja do me dhënë jetën për të, si robi për Liri. 

Është kah sillet aq i nervozuar me fatin e Hashim Thaçit, sa që po duket fajtor.
Edi Rama po duket bashkëfajtor dhe arkitet i fatit të Hashim Thaçit. 
Veç një fajtor vuan me zë kaq të lart, me kaq shumë zhurmë dhe me gurmaz të shqyer. 

Vuajtja ka etikë, krenari, dhe pak poezi, prandaj kur vuan të këshillojnë: vuaj me marifet. 

Edi Rama nuk është i mërzitur për fatin e Hashim Thaçit, por është i nervozuar me fatin e tij. 

Aq i nervozuar sa ka ardhur në Kosovë t’i ‘pajtojë’ politikanët shqiptarë, duke i bërë edhe më shumë nervoz, duke i frymëzuar të çohen kundër krejt botës dhe kundër komplet shekullit 21. 

Edi Rama po sillet sikur ka ‘humbur’ gati sa Hashim Thaçi kur iu pre udha për në Washington. 

Çfarë ka humbur, le të tregojë, sepse në Prishtinë po sillet si fajtor. 
Po sillet si dikush që ka humbur krejt çka ka pasur në jetë. 

Sa më shumë që po e mbron Hashim Thaçin nga fati i tij dhe nga ‘krejt bota e poshtër’ aq më shumë po i bën dëm atij dhe vetes. 

Sepse, është absurde të pretendosh se krejt bota janë çuar në këmbë kundër Hashim Thaçit, ndërsa Edi Rama po flijohet për drejtësinë e paragjykuar të shokut të tij. 

Pra, Edi Rama po para-mërzitet, sikur e di ‘çfarë e pret Hashim Thaçin’, në vend se shoku-shokut ti jep gajret. 

Sikur kur tutët mos po ‘zbulohet’. 

Fjalimii tij në mbrojtje të Hashim Thaçit e Kadri Veselit në Kuvendin e Shqipërisë është nervozizëm i aktruar. 
Sepse, është nervozizëm i madh për të qenë real. 

Shumë e dhimbshme. 
Edi Ramën s’e kemi parë kurrë kaq patetik. 

6. Pse Kryeministri shqiptar shtiret sikur Kosova ka marrë fund ‘pa Hashim Thaçin’! 
A s’bën pa Hashim Thaçin Kosova, a Edi Rama? 

Besoj se Edi Rama ka shumë nevojë ta bind Hashim Thaçin se nuk e ka ditur fatin e tij (nuk ia kanë treguar fallin), sepse ndryshe s’ka kuptim që ka ardhur këtu në Kosovë dhe i thotë popullit ‘keni mbaruar’. 

Pse kemi mbaruar, vlla?
Se Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli mund të akuzohen për vrasjen e 100 vetave. 
Ne u dashka të mbarojmë për ta?

S’vjen n’shprehje që Kosova të ndjehet ‘e vdekur’ në asnjë rast. 

Kosova e di se jeta ka vazhduar edhe pasi kanë vdekur pejgamberët e shenjtorët, njerëzit kanë jetuar normal. 

Pse pra ti nuk po i bashkangjitesh Hashim Thaçit në Hagë mbasi t’u ka bë kaq merak!
Pse s’po ia merr gjynahet dhe pse s’po mbaron ti për Hashim Thaçin, por Kosova u dashka me mbaru për me t’u plotësu ty profecia!

Ose: pse i shtin duart në zjarr për të? 

Se ditke ti se Kosova ka nevojë të çlirohet nga garda e vjetër politike më shumë sesa që krejt gjykatat në botë kanë nevojë për drejtësi. 

7. Kadri Veseli, gjynah, e ka të shkruar fatin asisoji, gjithmonë nën hijen e Hashim Thaçit. 
Edhe si i dyshuar për krime s’ka ‘përparësi’, s’bëhet dot i pari as për të keq. 

8. Kryeministri shqiptar ka ardhur në Prishtinë me hile, t’i bashkojë të gjitha partitë politike kundër Albin Kurtit!
Pse? 

Pse kur qeveria Kurti ishte e vetmja qeveri që e kishte në plan ta padis Serbinë për krime dhe gjenocid ndaj shqiptarëve. 

Pse ti nuk po e padit me një fletërrufe Serbinë për gjenocid ndaj shqiptarëve të Kosovës, por po na do kaq shumë! 
Fshijë qurrat e mos na duaj kaq shumë, se dashnia nuk e sjell drejtësinë. 

Mos qaj ti për fatin e Hashim Thaçit, se më kollaj e ke, padite Serbinë, ky do të ishte lajm historik. 
Pse nuk e padit! 
Së paku për të prodhuar lajm!

S’bën me siguri, se je tjetër shtet. 
Një shtet jemi veç kur vjen me na vajtu, e kur vjen puna për drejtësi, aty, jemi të ndarë. 
Dhimbja na bashkon, drejtësia na ndan. 

9. Hashim Thaçi i ka vë në spikamë edhe prirjet e tij teatrale, po mundohet ta politizojë dashninë, të luaj me ndjenjat e shqiptarëve, duke shfrytëzuar fotografi të prindërve të tij, duke përmendur të birin, gjyshërit, shokët e vrarë në luftë. 

Është lehtë me qenë i lëndueshëm kur i përmend prindërit t’u. 
Prandaj, nuk të ngjehet si dashni. 
Sepse është normale ta duash familjen tënde, bile s’është normale të tregosh me fjalë e me foto atë dashni që nënkuptohet. 
Veç dashnia ndaj ‘atij që s’e ke kurrgjë’ është lajm. 

Hashim Thaçi, qe 20-të vjet nuk ka lejuar të paditet Serbia për gjenocid; 
Qe 20-të vjet i ka privuar nga Drejtësia viktimat shqiptare të shtetit serb; 
Qe 20-të vjet ka kërkuar të harrohet e kaluara dhe të merremi me të ardhmen. 

U gjunjëzua para memorialit serb me mbishkrimin ‘u vranë nga terroristët shqiptarë’! 
Rastësisht?
Kurrë jo.

Ai donte me çdo kusht të distancohej nga UÇK, sepse kur e kishte punën pisk, gjithmonë thoshte: ‘kam qenë larg frontit’, ‘kam qenë zëdhënës politik’. 

Ka kujtuar se duke e harruar të kaluarën e shtetit serb do të harrohet edhe e kaluara e tij. 

E kaluara nganjëherë bëhet e ardhmja jote, veç për inati tënd që kaq shumë je munduar e ke punuar të pajtohesh me Serbinë, si me një shok me të cilin je prishur për kurrgjë hiç. 

10. Tash ti po pyet pse Aleksandër Vuciqi nuk dyshohet e nuk akuzohet për krime, anipse ka qenë trup i kryekriminelit Sllobodan Millosheviq, ndërsa ti po. 

Qe ne po të pyesim ty: Pse de? 
Sepse, Serbia i ka maru prej lloçit ‘argumentet’, kurse Ju argumentet dhe dëshmitë e vërteta të krimeve i keni vjedh dhe i keni hedh në lloç. 
Në Kosovë është vjedhur dhoma e ‘dëshmive të krimeve’ dhe njeri i gjallë s’ka
dhënë përgjegjësi!

Pse?
Sepse, kështu ka vendosur politika. 

A e meritoni këtë fat? Sigurisht që e meritoni. Keni punuar kaq fort kundër Drejtësisë për viktima. 
Tash plus po pret nga viktimat ndihmë! 

11. A i dhimbseni dikujt? 
Pyete heshtjen. 
Sikur të kishte pasur dikush dhimbt për Ju, ish dëgju diku naj rënkim. Përkundrazi, derisa Thaçi po digjet nën hije, qytetarët po rrezitet. 

12. Për t’u mbrojtuar nga akuza për krime, Hashim Thaçi e gjeti një thënie që ia zbulon dyfytyrësinë. 

Tha: ‘Historia nuk rishkruhet’. 
Rishkruhet, qysh nuk rishkruhet. 
A je ti Ai që si Kryeministër, pasi e fale namazin në xhami bashkë me Erdoganin, more urdhër nga Ai ta rishkruash historinë e klasës 5, 6 dhe 8-të, dhe a je ti Ai që e porosite ministrin tënd të arsimit ta formoj një komision (që u trajnua në Turqi për rishkrimin e librave të historisë). 

Derisa doli Merkel dhe ta ndali hazin. 

Pra, ti ke dashur ta zhdukësh nga historia pushtuesin 500 vjeçar osman (bile edhe këngët për Skënderbeun t’i zbutësh pak sipas kërkesës së Turqisë), që do të thotë ti ke punuar zjarrtë që të rishkruhet historia. 

Pra, ti si historian, s’ke lënë të keqe pa i bë historisë. 
Dhe je hasmi i historisë. 
Sepse, ose deshte ta rishkruash historinë, ose ta ndryshosh, ose ta harrosh, si një e kaluar e fshirë që do ta kurërëzoje me paqe. 
E kaluara fshihet, ngjehet veç paqja. 

Hamamin. 

Historia nuk fal. As nuk ndëshkon. 
Konstaton atë që ka ndodhur. 

Është qesharak ai historian që gjatë pandemisë niset në Washington për ta arritur një marrëveshje që nuk e ka lexuar.
Prandaj, ta thyen udhën. Sepse, je bërë ‘armik’ i historisë. 
E tash, më mirë që thonë ‘Hashimi i tërbuar’ sesa ‘Hashim budallai’! 

Ironi po, jetë e poshtër sa të thuash…qe, i pari Grenelli tregoi se bën edhe pa Hashimin. 
Jo si Edi Rama, që kujton se pa Hashim Thaçin jeta mbaron, Grenell menjëherë tha ‘jeta vazhdon’ dhe e ftoi Avdullahun në Shtëpinë e Bardhë. 

P.S. Megjithatë, Edi Rama sot e bëri një gjest të mirë që e tërhoqi padinë për shpifje kundër Ramush Haradinajt.

Ramush Haradinaj nuk është cikërrimtar. 

Për hatër të Hashim Thaçit, Edi Rama u armiqësu me krejt Kosovën (se Hashim Thaçi nuk i ndan shokët me të tjerët, sipas devizës: o me mu o me ata), e tash që Edi Ramës po i duket se e humbi Kosovën sepse do me mbet pa Hashim Thaçin, ka filluar t’i bëj hesap edhe këta tjerët. 

E këta ‘të tjerët’ ia falin dashninë e verbër që ka pasur për Hashimin, sepse nuk e marrin seriozisht. 
Në Kosovë, Edi Rama ende nuk ka mbërri m’u marrë seriozisht. 

Isa Mustafa midis vere, e priti në oborr, pranë oxhakut të shuar, te drutë e paluara të dimrit. 

ooKu me ditë çfarë metafore vizuale është kjo!

Për luftën e lavdishme të Ushtrirë Çlirimtare të Kosovës ka rrëfime tejet interesante, raporton Mediafokus.info.

Në Betejën e Loxhës, pas një lufte të ashpër, ushtarët e UÇK’së u shkaktuan forcave serbe dëme të mëdha në njerëz dhe teknikë lufte.

Në rrëfimin e tij, major Nazif Ramabaja tregon se ai i mori automatikun, radiolidhjen dhe bombën serbit të vrarë.

“Inspektori i cili është vrarë në Betejën e Loxhës është Sergjan Perovic. Unë personalisht ia kam marrë këtë radiolidhje, pushkën automatike të prodhimit zastava dhe bombën mbrojtëse M52”, thotë Ramabaja në një dokumentar televiziv, transmeton Mediafokus.info.

Në këtë Betejë, randë dëshmorë Rrustem Bruqi, Lumni Surdulli, Qamil Morina dhe Enver Alaj./Mediafokus.info/

Për më shumë, shikojeni deklaratën e Major Nazif Ramabaja

Stockholm / me Majorin e UÇK, Nazif Ramabaja.

• 

• 

Nga Sali Berisha
Gjendje karastrofale nga covid19 ne Pazarin e Ri!
Beogradi akuzohet se po kryen genocid me covid19 ne kete qytet te banuar nga boshnjake dhe shqiptare!
Ne spitalin e qytetit jane te shtruar 365 te semure. 
Nga 1200 punjonjes qe ka ne organike spitali, ne pune jane vetem 70.
Ne spital mungon oksigjeni.
Te semuret vdesin korridoreve dhe ne sheshin e qytetit.
114 persona kanë vdekur për 10 ditë e raportimet e pavarura thonë rreth 20
Sipas informacioneve më të reja të bashkësise islame, mesatarisht gjatë një dite, dhjetë njerëz kanë vdekur në N Pazar dhe Tutin që nga mesi i qershorit.

Logariten që ka mbi 200 të vdekur në këto dy komuna. Por duke marrë parasysh se një gjndje e tillë eshte edhe ne komunen e Sjenicës, numri sillet mbi 300 të vdekur. Por duhet theksuar se askush nuk jep informacione të sakta, pra fshihen nga pushtetarët
Beogradi bllokoi ndihmat nga Bosjna dhe Turqia.
Qytetet me shumice shqiptare, Tutini dhe Senica nuk kane spital fare.
Klika Vuçiç-Brnabiq fallsifikon te dhenat dhe ul me disa here vdekjet e panumerta te te semurve me Covid19

Denoj kete qendrim çnjerezor rracist te klikes Vuçiç- Brnabiq ndaj banoreve boshnjak dhe shqiptar te Pazarit te Ri si nje akt te mirefillte racizmi etnik fetar genocidi te vertet.

Bej thirrje Organizates Boterore te Shendetesise, Kryqit te Kuq Nderkombetar dhe Gjysem Hanes te Kuqe te nderhyjne me urgjence per te luftuar katastrofen njerezore qe po zhvillohet ne Krahine e Sanxhakut.

U bej thirrje Komisionit per te Drejtat e Njeriut te OKB, Parlamentit Europian dhe Keshillit te Europes te ushtrojne presion te forte ndaj Beogradit per te nderprere menjehere qendrimin e tij racist dhe ushtrimin e genocidit me covid 19 ndaj popullit te Krahines se Sanxhakut qe po ndeshkohet nga Beogradi per shkaqe etnike dhe fetare.

U bej thirrje perfaqesuesve te vertet te popullit te Sanxhakut te mbledhin me urgjence te gjitha provat dhe te bejne gati dosjen per te paditur kliken Vuçuç-Brnabiq per qendrim racist dhe genocid ndaj popullit te Sanxhakut duke perdorur injorimin e Epidemise se covid 19 per qellime shfarosese.

Ketu me poshte keni nje investigim disaditor te guximshem ne vend te gazetarit Halil Berisha dhe dokumenta te tjera. sb

Njoftim
Në konf. e sotme per shtyp ( 7.7. 2020) kordinatori i spitalit në Novi Pazar thot: në 24 orët e fundit në këtë spital kan humbur jetën 5 personda ti infektuar. Gjat kësaj periushe janë pranuar 29 persona. Momentalisht në spital kurohen nga corona 365 persona.
Qytet tjera Tutini dhe Senica nuk kanë spitale , vetëm shtëpi shëndeti, dhe janë në gjendje edhe më të vështirë . Të infektuarit i dergojnë përveç në N. Pazar edhe në qytete tjera të Serbisë.
Deri më tani , shteti serb nuk k laju hyrjen e mjekëve nga Bosna, , Përndryshe ndiham kan hyrë nga Bosnja dhe Turqia.

—————————-

Hulumtim | Tmerri në Serbi – Si po i vret shteti me koronavirus banorët e Sanxhakut
Gazeta infokus Autori: Halil Berisha
Qytetarë me maska mbrojtëse të shtrirë rrugëve të qytetit e nëpër oborr të spitalit dhe dyqane të mbushura me njoftime për vdekje masive tregojnë më së miri për gjendjen dhe tmerrin me të cilin po përballen qytetarët e Sanxhakut në Serbi.
Gjendja që po mbretëron në këtë pjesë, saktësisht në qytetin e Novi Pazarit, veç telasheve që po përballen banorët që shumica dërrmuese i takojnë komunitetit boshnjak e përkatësisë fetare myslimane, tregon edhe dy gjëra tjera, shkruan gazeta Infokus.
Virusi COVID-19 është i vërtetë dhe shumë i rrezikshëm dhe se këta qytetarë janë braktisur tërësisht nga shteti serb.
Madje, jo veç të braktisur, këtyre po ju ndalohen edhe ndihmat që po nisen nga shtetet tjera për të hyrë në këtë pjesë, ku po ndodhë tmerri që veç qytetarët e kësaj ane dinë ta tregojnë.
Gazeta Infokus ka realizuar një hulumtim në lidhje me atë se çfarë po ndodhë në këtë anë dhe kësisoj ka biseduar me më shumë se 40 persona që banojnë në këtë qytet.
Jo veç nga rrëfimet e tyre, por edhe dëshmitë me fotografi e video, Gazeta Infokus, ka mësuar se këta qytetarë po lihen të vdesin pa asnjë ndihmë, madje edhe të bllokuar nga shteti serb.
“Beogradi nuk ka leju me ditë të tëra që të vijnë ndihma as nga Bosnja dhe as nga Turqia, kanë qenë ekipet e gatshme me u nisë, por Beogradi sikur Beogradi, nuk i ka leju asnjë ndihmë që të vjen në Novi Pazar”, ka thënë R.K (Emër i njohur për redaksinë).
Kësisoj një qytetar tjetër Semir Bulic (futbollist i cili kamlujatur ne Shqipri dhe Kosovë, vite të tčtrr), nga gjendja e rëndë në Novi Pazar është detyruar t’i shkruaj letër kancelares gjermane, Angela Merkel, e t’i kërkoj ndihmë.
Pjesa më e madhe e këtyre qytetarëve kanë treguar informacione e kanë dërguar edhe dëshmi, por me kusht që të mbesin anonim.
R.K (Emër i njohur për redaksinë) gjendjen që po mbretëron në Sanxhak e ka konsideruar si gjenocid që po bën Serbia tek këta banorë.
“Në Novi Pazar këtyre ditëve kanë vdekur njerëzit vetëm e vetëm që nuk kanë pasur oksigjen, a mundemi ta paramendoni. Krim i organizuar, gjenocid, siç edhe jemi mësuar me regjimet e Serbisë”, ka thënë ky qytetar .
Ndërsa, ka treguar se për vizitë në këtë vend erdhi ministri serb i Shëndetësisë, Zlatibor Loncar bashkë me Kryeministren Ana Brnabic, në mënyrë që të fshihet e vërteta.
“Të gjitha, madje edhe afishet e të vdekurve i kanë larguar në ditën e vizitës së ministrit të Shëndetësisë dhe asaj **** Bërnabiqit. Por, fatmirësisht, janë organizuar OJQ-të, gazetarët dhe e kanë publikuar të vërtetën, Al Jazeera Balkans, gjermanët dhe Kosova përmes juve”, ka thënë R.K.
Ndërsa, Senad Konicanin, pronar i një restoranti në Novi Pazar, ka thënë që në këtë qytet, më thuajse nuk ka familje që nuk e ka dikë të infektuar me koronavirus..
“Unë besoj se nuk ka familje në Novi Pazar që nuk e ka ndonjë anëtar të infektuar ose që nuk kanë simptoma të Coronës. Problemi më i madh është që spitali është plot”, ka thënë Konicanin.
“Njerëzit po duhet të shtrihen edhe korridoreve, të rrinë ulur nëpër karrige, nga 2 pacientë të shtrihen në të njëjtin shtrat në mënyrë që të marrin infuzionet e antibiotikët. Nuk ka sistemi të oksigjenit në spital, kështu që pacientët po detyrohen që atë ta marrin nga bocat aq të vjetra sa nuk dihet cilit shekull i takojnë. Fatmirësisht po duket se mund të përmirësohet situata pasi tash janë lejuar mjek nga Bosnja the Turqia, bile edhe nga krejt Serbia po vijnë”, ka thënë Konicanin.
I njëjti ka thënë që zyrtarët shtetëror serb si Aleksandar Vuçiq, ministri i Shëndetësisë, Lonçar e kryeministrja Brnabic po gënjejnë për numrin e të vdekurve, duke treguar që ky numër është shumëfish më i madh.
“Ne jetojmë këtu, ne po shohim njerëz të vdesin korridoreve, para spitalit, kemi 10 deri në 15 funeralë në ditë e zyrtarët po thonë që 7 ose 8 kanë vdekur nga Korona. Megjithatë, veç nga komunitetet fetare myslimane e ortodokse ka të dhëna se mbi 25 persona janë varrosur me qefinë të mbyllur, dhe këta mbyllen kur janë të vdekur nga COVID-19. Por, ne kemi shokë që po na vdesin, fqinjë e familjarë”, ka thënë Konicanin.
“Novi Pazar, Sjenica dhe Tutin janë në rrezik. A mundet dikush të shpjegoj pse Rashka është në gjendje aq të mirë? Dhe ajo është veç 20 kilometra larg Novi Pazarit?”.

Por, edhe më të zhgënjyer e mllefosur se me gjendjen janë edhe me tentimin që të fshehët kjo punë dhe gënjeshtrat e shtetit serb, shkruan gazeta Infokus.
“Ne jemi të diskriminuar nga Serbia. Nuk kemi asnjë ndihmë nga ta, Kryeministria Ana Brnabiq erdhi në qytet dhe na tha që jemi duke gënjyer, që krejt gjërat janë në rregull, por videot nga brenda spitalit tregojnë krejt tjetër gjë, njerëzit po vdesin korridoreve. Ishte Senada Jasareviq që i vdiq babai një ditë para se të vije Brnabiq në vizitë e të thotë që gjithçka është në rregull, pastaj erdhi Vuçiq e tha që keni spitale më të mira se në Gjermani, ky ishte kulmi”, ka thënë qytetari E.S për Infokus.
Kësisoj, duke parë këtë gjendje, por edhe atë që po ndalohen ndihmat që të hynë në këtë vend, dy qytetare dolën me një aksion humanitar.
Ato për 24 orë mblodhën vet rreth 40 mijë euro për të ndihmuar në menaxhimin e situatës.
“Ne nuk kemi gjërat elementare në spital, nuk kemi as oksigjen, dy zonja nga Novi Pazar, Nerma dhe Selma për 24 orë mblodhën 36 mijë euro për të blerë gjëra të nevojshme”, ka thënë E.R.
E një qytetar tjetër, që gjithashtu dëshiroi të mbes anonim, T.D, ka treguar edhe arsyen e cila ka sjellë deri në këtë gjendje Novi Pazarin.
“Në mënyrë që të organizohen zgjedhjet, Qeveria largoi krejt ndalesat, madje edhe ato për tubime të mëdha elektorale gjatë fushatës. Secila prej 3 partive boshnjake organizuan evente masive”.
“Pastaj filloi edhe gjendja të përkeqësohet me të madhe, në një moment 70 punonjës shëndetësorë dolën që janë infektuar dhe me gjendje të rëndë. Pastaj në mënyrë që të vazhdohet me fushatën zgjedhore, qeverisja lokale fshehu gjendjen që mbretëronte nëpër spitale, pavarësisht shumë fotografive e dëshmive që dilnin nga aty”.
“Kësisoj, kur ministri i Shëndetësisë dhe Kryeministrja vendosën të vijnë për vizitë në spital, pastruan çdo gjë aty dhe larguan njerëzit nga spitali, kështu që vendi që ishte plot me të sëmurë mbeti i zbrazët për të pritur këta politikanë”, ka thënë T.R për Infokus.
Por, kjo nuk kreu punën siç menduan. Aty ishin mbledhur banorë që të kërkojnë sqarime dhe vizita e krerëve shtetërorë serb, nuk shkoi ashtu siç kishin planifikuar ata.
Këtu, kur erdhi Kryeministrja Bernabiq në shenjë proteste e mllefi edhe mjekët dolën dhe i kthyen shpinën asaj.
“Në ditën e vizitës ndodhën tri ngjarje të rëndësishme, derisa këta politikanë po flisnin para mediave. 10 mjekë ua kthyen shpinën në shenjë proteste. Një grup prej rreth 100 personave, shumica familjarë të personave që kanë vdekur, u mblodhën aty”.
T.R ka thënë që askush nuk e di numrin e saktë të të vdekurve, por siguron që ai është shumëfish më i madh se sa ai që thotë Serbia.
“Epo askush nuk di numër të saktë, por në konferencë, ministri tha që janë 8 ose 9, por numri në atë kohë ishte shumë më i madh”.
Por, një qytetarë e kësaj ane, i ka thënë Infokusit se shifra e të vdekurve është disa fish më e madhe se sa ajo e raportuar.
“Asnjë nga zyrtarët nuk tregon ndonjë gjë. Të gjithë janë të kërcënuar nga shteti. Të gjithë kanë heshtur. Fillimisht ata gënjyen, por tash kanë heshtur sepse e kanë parë se çfarë kanë bërë. 114 persona kanë vdekur për 10 ditë e raportimet thonë rreth 20”, ka thënë A.M nga Novi Pazar për Infokusin.
“Duhet ta dini, Novi Pazar është vend i vogël, të gjithë e njohin njëri tjetrin. E vërteta nuk mund të fshehët. Ne të gjithë i njihnim ata që kanë vdekur. Prindërit e mi ishin të sëmurë e nuk kishte vend në spital për ta”, ka thënë A.M.
“Zyrtarët gënjyen që të mbajnë zgjedhjet. Kishte tubime masive me njerëz. Zyrtrarët komunal nuk guxonin t’i kundërshtonin. Ata nuk u lejuan të thonë asgjë, sepse ishin të kërcënuar dhe ne e dimë që ata ishin të kërcënuar”.
“Novi Pazar është qytet multietnik, por më së shumti ka mysliman që jetojnë këtu. Tash askujt nuk i bëhet më vonë se kush apo çka jemi, tash ne e kemi synim veç të kujdesemi për jetën tona dhe të atyre që i duam”.
A.M thotë se nuk e di arsyen pse nuk po iu ofrohet ndihma e pse u lanë në këtë gjendje nga shteti, shkruan gazeta Infokus.
“Në të vërtetë nuk kam ide. Është fjalë e madhe të them që shkaku i përkatësisë etnike ose fetare. Këtu jetojnë edhe serbë”, ka thënë A.M.
“Ajo çka më së shumti kemi nevojë është ndihma. Fakt është që në spital janë prej 1200 deri 1300 të punësuar. Autoritetet thonë që problem është që nuk kanë staf. Veç 60 nga ta punojnë. Askush nuk e di se çka u bë me ata 1 mijë të tjerët. A janë të sëmurë e janë liruar ose ata ekzistojnë veç në listat e pagave. Ne nuk e dimë. Autoritetet, qeverisja lokale nuk japin asnjë informatë, pavarësisht që kemi kërkuar disa herë”
Ajo gjithashtu ka shtuar se nuk guxon të flas publikisht me emër e mbiemër,
“Nuk mund të flas publikisht për ato që i di. Do të ishte me rrezik për mua dhe familjen. Kështu funksionon këtu. Të jam shumë falënderuese që kontaktuat me ne, u gëzova shumë që dikush po kujdeset. Të falënderojmë pa masë për punën që po bën për t’ia treguar të vërtetën që po ndodhë në Novi Pazar botës”, ishin fjalët që kjo qytetare D.O i tha gazetarit të Infokusit duke u lutur që ndihma të shkoj sa më shpejtë atje.

Pershendetje doktorr Berisha.

Po ju drejtohem me kete mesazh per te ju njoftuar se gjendja ne Krahinen e Sanxhakut me Epidemin e Covid 19 eshte dramatike Sipas informacioneve më të reja të bashkëssë islame, mesatarisht gjatë një dite, dhjetë njerëz kanë vdekur në N Pazar dhe Tutin që nga mesi i qershorit.
Ne llogarisim që ka mbi 200 të vdekur në këto dy komuna. Por duke marrë parasyshë se një gjdnje e tillë ehste edhe ne komunen e Sjenicës , numri sillet mbi 300 të, vdekur. Por duhet theksuar se askush nuk jep onformacione të sakta. pra fshihen nga pushtetarët

SHBA i ‘tregon muskujt’ Kinës

Dy aeroplanmbajtëse amerikane u fotografuan për herë të parë në një operacion të përbashkët në Detin e Kinës Jugore. Sipas Daily Mail, operacioni vjen dy ditë pasi Pekini kërcënoi se do i hidhte në erë aeroplanmbajtëset amerikane.

USS Nimitz dhe USS Renald Reagan shoqëroheshin nga grupet e tyre të goditjes dhe nga avionët bombardues B-52. SHBA nuk i ka bërë bashkë dy aeroplanmbajtëse në rajon që prej vitit 2014.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Tensionet mes SHBA dhe Kinës mbeten të larta, pasi SHBA vazhdon ta kritikojë Kinën për reagimin ndaj koronavirusit. Ndërkohë presidenti Donald Trump e ka kërcënuar këtë vend me luftë tregtare. Edhe qasja e Kinës ndaj Hong Kongut i ka shtuar tensionet. SHBA thotë se Kina po përdor pandeminë për të shtuar pretendimet territoriale.

Dhe kina.

• 

• 

• 

• 

Agron Tufa/

GËRMO TARE, GËRMO…

1 Dosjen e plotë të Martin Camajt, të cilën Autoriteti i Dosjeve ia dorëzoi Auron Tares, dihej që ai do ta shfrytëzonte selektivisht. Ai që ia ka përgatitur e dorëzuar, e di këtë dhe bën mirë të flasë. Megjithatë dosja nuk gjendet vetëm në AIDSSH dhe është lehtë të demonstrohet shfrytëzimi i saj selektiv.

Do ta ketë pasur sekëlldi të madhe Tare kur esenën e kësaj dosje e publikoi Kastriot Dervishi gjate këtij dimri, me disa vijime, ku dëshmohet se si u tall Camaj me Sigurimin dhe se si Sigurimi për 40 vjet u përpoq ta “diskretitonte” atë me çdo mënyrë.
Camaj i tregoi rregullisht Sigurimit të komunist Gishtin e Mesit.
Edhe kuazidedektivin e Tares, që ndokush e mer për studim, me koleksionimin e zellshëm e heroik të dokumentave kudo ku përmendet Camaj, mandej të endur në tekstin e tij sipas parimit të “gërshërës dhe mastiçit, – edhe për Taren pra, njëlloj si për Sigurimin, Camaj ka veç një përgjigje: Gishtim e Mesit!

2 Labirinti kontekstual dhe akontekstual i dokumentave mbi nje antikomunist si Camaj, i shtrënguar të ndjekë rrugën e mbijetesës, pa i mbetur vetja peng, nuk të çon aspak në klishenë derdimene “tradheti ndaj atdheut”, siç sugjerohet nga montazhi dedektiv i Tares. Unë besoj këtë tjetrën, që Camaj, e shumta, mund të ketë krijuar alibi fiktive, kinse pranoi “Ura bashkëpunimi” sa ishte në Jugosllavi, pastaj këto “Ura” fiktive i hodhi ne erë, bashkë me gruan e tij serbe. Por nuk mendoj se ka qenë e nevojshme as kjo. Sepse dedektivi i Tares nuk thotë asgjë, nuk jep asnjë fakt, asnjë shkresë, përpos ca hamendësimeve e supozimeve. Deri tani nuk kemi ndonjë rast flagrant të ndonje vepre konkrete me pasoja negative të Camajt. Pra, asgjë. Këtë asgjë, Tare e interpreton nga informacione të Sigurimit të CIAS në internet, krejt sipas qejfit dhe oreksit, duke na sugjeruar se aty pra, duhet të fshihet “bashkëpunimi me UDB”. Po ku pra, ku? Ke dokument o qirje studiues? Jo!?
Epo atëherë gërmo Tare, gërmo!
Dhe mos kërko të të xamë besë veresije.
E gjithë perpjekja sistematike e Tares në këto dokumenta rreth implikimit te Camajt, del jashtezakonisht intencional, sikur ka inat të vjetër e të personalizuar me të, sikur mban inat që Camaj iu shpëtoi burgjeve dhe kampeve të internimit nën drejtimin,asokohe, të Myftar Tares. Gjithë koleksioni i mbledhur me dokumenta ku përmendet emri i Camajt nuk të thotë asgjë, e tekefundit, mund të përmblidhet në një idiomë: “Gola në përfytyrim!”. Po kujt i duhen “golat e përfytyruar” të Tares?

3 Interesante është, se kjo kategori studiuesish si Tare, kurrë, po kurrë ama, nuk u morën njëherë me demontimin e miteve të rreme për personalitete ende të gjalla të kulturës e politikës në dy epokat: komuniste e postkomuniste, të cilat i kanë sjellë dëme e krime të përbindshme, të hapura dhe ende të fshehta shoqërisë dhe atdheut. Tares nuk i duken të rëndësishme dokumentat mbi “Cingaren” dhe dëmin e pandreqshëm të demokracisë së shndërruar në një stan qensh. Apo nuk duhen prekur “tanët”?
Duket se këta studiues e kanë të pilotuar agendën për një kategori antikomunistësh, por kurrësesi jo për ata, me të cilët konsultohen e pinë kafe. Do të kishte qenë i vyer tehu i këtij zelli studimor, fjalavjen, për veprimtarinë e ethshme brenda e jashtë Shqipërie (diasporë) të ndonjë tipi si”Dragoi”, por sakën se…
Po e dimë: kjo nuk hyn në agendat e pilotuara të Tares me shokë. Pse? Se ata gërmojnë në një tjetër drejtim…
Sa për Camajn, jashtë yllit të tij letrar e gjuhësor, mbetet triumfi i inteligjencës së tij, që i tregoi gishtin e Mesit Sigurimit të shtetit. Ai natyrisht ishte kundër pushtetit satanik të Enver Hoxhës dhe rrëzimi i tij, ka qenë gjëja më e mirë, më e domosdoshme, që fatkeqësisht nuk ndodhi, sepse kishte njerëz të zellshëm që e mbronin diktaturën atëherë dhe që kanë nostalgji e përpiqen ta ringjallin sot.
Për mua Camaj mbetet poeti briliant, i pangjashëm me kënd tjetër në peizazhin e lirikës pansjqiptare, prozatori novelist e romancier, absolutisht më i thellë, më multisemantik, origjinal e risues, me gjuhë, stil, ide e ndjeshmëri artistike të pashoqe në letrat menjimend moderne shqipe, sikundërse gjuhëtar atipik që hapi rrugë të pashkelura në studimet tona (Il mesale di Gjon Buzuku).
Pjesa private, sido që të shkojë puna, na çon, e shumta, te paradigma e njohur në letërsinë botërore të shkrimtarëve që punonin në shërbime inteligjente si Çesterton, Graham Grim, etj., padyshim në interes të atdheut, sikundër dhe Ernest Koliqi. Vetëm me nji sqarim të vogël: atdheu mbrohet e duhet/dashurohet edhe duke e çliruar atë nga zombifikimi komunist i diktaturës, e jo siç e marin jangllësh derdimenët, që sulmin ndaj pushtetit satanik të Enver Hoxhës, e konsiderojnë “tradhëti ndaj atdheut”. Pra në këtë pikë ne kemi pikëpamje krejt të ndryshme mbi domethënien e atdheut: atdheu im, nuk është diktatura!

4 Sulmi i maskuar si studim, i mballosur me teknikën e “gërshërës dhe madtiçit” eshte nje goditje e mirëmenduar dhe e përgatitur gjate ndaj figurave të pastra antikomuniste si Camaj, Pipa, Koliqi etj, te cilët ia bënë dambllanë Sigurimit dhe komunizmit te Enver Hoxhës. Dhe me sa duket, është një inat që s’del kollaj ndër breza. Tani eshte radha e trashëgimtareve te tyre të kamufluar keq të provojne shansin me këto përmendje kolazhesh, duke e lypur emrin (e Camajt, Koliqit, Pipës) nëpër burokracitë e tejsurvejimit të personaliteteve, si qeni në zabel. Një gjë e rëndomtë kjo, kur kemi parasysh se jemi në pikun e “Luftës së ftohtë”, në botën e ndarë me perde të hekurt.
Nga ana tjetër çdokush që ka qenë dikushi gjatë diktaturës, po ta shohë sot dosjen e vet, do të gjejë qindra gjurmë në ish Sigurim (kallzime, raporte, vërejtje, udhëzime, vijë sjelljeje, etj,etj), po kjo nuk do te thote aspak, se meqë survejoheshe ke qenë në shërbim të Sigurimit, UDB, CIA etj!
Pra me Camajn, me survejimin e tij nga Sigurimi shqiptar dhe UDB në Shqipëri dhe Jugosllavi, dhe më vonë në Romë e Mynih, nuk do të thotë asesi se ai u “rekrutua” prej tyre, që “shërbeu”, ashtu siç na e sugjeron përvëlimthi e me rixha Auroni. Në këtë drejtim ai ende nuk na ka thënë asnjë gjëzë, prandaj them, se në këtë drejtim, Tarja duhet të vazhdojë të gërmojë… Përndryshe logjika e tij është e shpartalluar pa filluar minimumi i arsyetimit të shëndetshëm, e jo dëshira për të imagjuar “gola në përfytyrim”.
Dje së fundmi, për ata që trashen e mëdyshen si deshë me qershi në dyer të reja nga albumi dedektiv i Tares, bëjmë këtë pyetje retorike:
A ka qenë Badhkëpunëtor i Sigurimit të shtetit Martin Camaj?
Sqarimi më i thjeshtë është ky:
Kategoria e “bashkëpunëtorëve me material shtrëngues” të quajtur “bashkëpunëtorë tradhtarë”, me zero raporte, NUK janë e nuk quhen bashkëpunëtorë!
Po shqiptarët gënjehen kollaj për punë agjenturash, sepse asnjëherē nuk shohin se çfarë “spiunoi” Martini. P.sh: pse e quante “tradhëtar” Sigurimi, kur Camaj i paska “shërbyer” 🙈😀!?
Pse pra? Për t’iu përgjigjur, Tares do t’i duhet të gërmojë edhe në arkivat e Beogradit. Dhe ne i urojmë zell të mbarë në lartësinë e agendave të porositura: gërmo, Tare, gërmo…

Dokumenti i OJF-së serbe të sponsorizuar nga Soros:

Plani Vuçiç-Thaçi-Rama, ja si do ndahej Kosova

Deklarimet e dhëna së fundmi nga ish-Këshilltari për Siguri Kombëtare të Shtëpisë së Bardhë, John Bolton mbi ideatorët e vërtetë të idesë së shkëmbimit të territoreve ka zbërthyer të plotë skenarin e mirëmenduar mbi marrëveshjen Kosovë-Serbi. Por ajo që duhet nënvizuar në këtë çështje është fakti se i gjithë plani ishte gati në vitin 2018, kohë kur aktorë të ndryshëm vendas e ndërkombëtarë, u përfshinë në atë që u cilësua si marrëveshja e fshehtë Kosovë-Serbi. Mirëpo dalja në dritë e një pjese të këtij plani, ku emrat protagonistë ishin Thaçi, Vuçic e Rama, bëri që plani të mbetej në sirtar, derisa të qetësohej situata. Ishte pikërisht ky plan që u denoncua më pas nga ish-kryeministri i Kosovës Ramush Haradinaj, i cili pohoi në 2019-ën se Thaçi, Rama dhe Vuçiç punuan për ndarjen e Kosovës.

Kryetarja e Komitetit të Helsinkit në Serbi dhe njëra ndër mbrojtëset më të zëshme të Kosovës, Sonja Biserko, denoncoi në 2018-ën skenarin për shkëmbimin e territoreve, ku treshes Vuçiç-Thaçi-Rama u qëndronte nga pas, njeriu hije Soros. Këtë herë ai po vepronte përmes djalit të tij Aleks Soros, duke zhvilluar takime të shpëtshta si në Prishtinë, Beograd e Tiranë.

Një pjesë e skemës së parapërgatitur u hodh si testim ndaj publkut në 2018-ën me një projekt të një OJF-je serbe të sponsorizuar nga Soros me drejtoreshë Jelena Milic, një sorosiane me influencë që e përmend edhe Sonia Biserko në deklarimin e saj. Instituti “East West” ( CEAS, qendra për studimet euro-atlantike) i kontrolluar nga Soros dha propozimin për korrigjimin e vijës administrative midis Serbisë dhe Kosovës. “STANDARD” disponon të plotë këtë dokument, që shërben më së miri si indikator i planit sekret që ishte ndërthurur nga treshja Vuçiç-Thaçi-Rama me bekimin e Soros.

Sipas këtij projekti, “duhet një zgjidhje për normalizimin e  marrëdhënieve midis Serbisë dhe Kosovës nën kujdesin e BE-së me qëllim të avancimit të bashkëpunimit midis vendeve të Ballkanit Perëndimor në fushat e sigurisë dhe mbrojtjes në dritën e sfidave të reja rajonale dhe globale nga kërcënimet e një valë të re të mundshme të migrantëve refugjatë ndaj rritjes së ndikimit malinj të Rusisë në Rajon”.

Qartazi projekti mbështet marrëvshjen për ndryshimin e kufijve ndërsa shpreh kritika ndaj liderhspit të atëhershëm të Kosovës Ramush Hardinaj, i cili ishte i vendosur prerë kundër planit të shkëmbimit të territoreve. “Përgjegjësia e madhe qëndron te lidershi kosovar por edhe te qytetarët, i cili nuk ishte shumë i zëshëm në kërkimin e procesi të drejtësisë kalimtare, as duke respektuar argumentin se statusi i ri i Kosovës është një rast sui generis. Nëse do të donin të refuzonin apriori çdo konsideratë të një kompromisi zgjidhje që do të ofrohej si një marrëveshje për linjën administrative me Serbinë, ata duhet të konsiderojnë politikë dhe implikimet e sigurisë që skenarë të caktuar mund të kishin në Perëndim, të cilët ata i konsiderojnë të jenë miqtë e tyre. Miqësia është rrugë e dyanshme. Normalizimi i marrëdhënieve midis Serbisë dhe Kosova, e cila mund të arrihet me korigjimin e linjës administrative si një lëshim i vogël për Serbinë, do të krijoje kushte më të favorshme për bashkëpunimin e Serbisë me NATO-n.”, thuhet në studimin e ojf-së serbe.

Më tej në projektin e CEAS theksohet se: “Në procesin e negociatave, ideja e marrëveshjes për korrigjimin e linjave administrative, Serbia ka mundësi të ofrojë krijimin e një komuniteti të bashkive shqiptare në jug të Serbisë. Serbia me siguri kërkon një pozicion të privilegjuar në procesin e vendimmarrjes politike për Serbët që mbeten për të jetuar në jug të Lumit Ibar, i cili në thelb është diçka që Kosova tashmë është pajtuar duke miratuar Planin e Ahtisaarit.”.

Më tej qartazi duke mbështetur prirjet e Thaçit dhe Vuçiç për këtë plan, projekti i OJF-së serbe pohon: “Në vend të mosrregullueshmërisë aktuale, BE do të duhet të shpërblejë udhëheqjen e Kosovës dhe Serbisë  sa herë që tregojnë gatishmëri për kompromis, duke siguruar financa dhe ndihma politike për të përshpejtuar procesin e  pranimit si të Serbisë ashtu edhe Kosova në BE, e cila është në interesin më të mirë të të gjithëve.”.

Kryetarja e Komitetit të Helsinkit në Serbi dhe njëra ndër mbrojtëset më të zëshme të Kosovës, Sonja Biserko, flet për sulmet ndaj saj nga ana e regjimit të Aleksandar Vuçiçit dhe tendencat për ndarjen e Kosovës. Ajo për herë të parë përmend emra konkretë edhe të akterëve ndërkombëtarë, të cilët synojnë copëtimin e Kosovës. Biserko tregon se Vuçiç dhe Thaçi qe dy vjet në Bruksel kanë hapur kanalin për të biseduar për ndarjen e Kosovës, ndërsa në këtë muhabet për shkak të ambicieve personale është kyçur edhe Federica Mogherini. Biserko tha se në dialogun për Kosovën janë kyçur shumë njerëz jokompetentë dhe të pamoralshëm, të cilët interesin shoqëror dhe nacional

e vënë nën interesin e tyre personal.

Në deklarimet e saj publike Sonja Biserko ka qenë mjaft e zëshme muajve të fundit kundër idesë së Aleksandar Vuçiçit  dhe Hashim Thaçit për ndarjen e Kosovës. Presidenti serb Vuçiç e quan projektin e tij ndarje me shqiptarë, ndërsa kolegu i tij kosovar Thaçi flet për korrigjim të kufijve dhe bashkim të Luginës së Preshevës me Kosovën. Presidenti serb në një fjalim para funksionarëve të partisë së tij, të cilin e mbajti së fundi, sulmoi drejtpërdrejtë Sonja Biserkon, duke e radhitur në mesin e armiqëve të Serbisë. Në një intervistë me revistën «Vreme» Biserko nënvizoi se çfarë kishte thënë Vuçiçi paraqet një kërcënim, por «pas të gjitha përvojave që kam kaluar – dhe kur i kam parasysh të gjitha pushtetet tona – nuk mund të përcaktohem sa është serioz ky kërcënim. Nuk kam më ndjenjë për këtë». Sipas Biserko stigmatizimi i përhershëm në retorikën e Vuçiçit  dhe përsëritja e këtij stigmatizimi në gazetat bulevardeske dhe në disa «shërbime të caktuara televizive» shërbejnë për ndërprerjen apo humbjen e kuptimit të çdo dialogu mbi atë se ç’është Serbia dhe nga shkon ajo.

Biserko mendon se tërbimi i Vuçiçit kundër saj ka të bëjë me dështimin tani për tani të planit për ndarjen e Kosovës dhe me letrën e përfaqësuesve të shoqërisë civile nga Serbia dhe Kosova dërguar kryediplomates së BE-së, Federica Mogherini, ku shprehet qëndrimi kundër ndarjes së Kosovës. «Kjo letër në botën e jashtme u prit mjaft mirë dhe gjatë verës është cituar shpesh. Ndonëse nisma për ndarje doli së fundi në sipërfaqe, ajo është zier së paku dy vite. Në të vërtetë, Beogradi gjatë gjithë kohës ka kërkuar partner në Tiranë dhe më në fund e ka gjetur atë: është kryeministri shqiptar Edi Rama. Ato bisedime (për ndarjen) filluan para dy vitesh kur Rama ishte në Nish, por këto atëbotë e zbuluan Ëashingtoni dhe Londra», deklaroi Biserko. Më vonë, shtoi Biserko, idesë për ndarjen e Kosovës iu bashkuan dhe një sërë figurash prominente nga Perëndimi, siç është Wolfgang Petritschi, i cili punon për një zyrë avokatore që lobon për qeverinë serbe, pastaj Tony Blair, ish-ambasadori amerikan në Beograd, Cameron Munter, Aleks Soros, por edhe Ivan Vejvoda, Jelena Miliq, Ivan Krastev… Të gjithë këta emra tërhoqën vëmendjen te projekti i ndarjes. Kjo tani nuk është më marrëveshje mes Thaçit dhe Vuçiçit , përkatësisht Vuçiçit dhe Ramës, por ka edhe konotacion të ri ndërkombëtar. Deri së fundi për këtë nuk ka pasur përkrahje nga bota e jashtme».

Asnjë zyrtar amerikan nuk ka thënë se është për ndarjen e Kosovës

Biserko tha se ideja për ndarjen e Kosovës vjen nga Beogradi – «ajo ka qenë përherë në qarkullim, në tavolinë dhe nën tavolinë. Gjithçka varej vetëm nga rrethanat ndërkombëtare. Tani kur bota gjendet në një turbullirë me të gjitha paqartësitë dhe sfidat, elita politike serbe llogarit se kjo do të jetë e përshtatshme për planet e saj. A ju kujtohet posteri i madh ‘Trampe Srbine’ (Trump, o serb), kur ishte zgjedhur presidenti i tanishëm amerikan. Çfarë duan amerikanët? Duan të mbyllin sa më shumë çështje të hapura për t’u fokusuar te Kina. Megjithatë, asnjë zyrtar amerikan nuk ka thënë se është për ndarjen e Kosovës. Ata thonë: merruni vesh ju, psataj ne do të shohim. Duket qartë se pa Gjermaninë kjo çështje nuk mund të zgjidhet. Dhe Vuçiç hapur e pranon se kancelarja Angela Merkel nuk është për ndarje, por ai thotë se prapë do të përpiqet të marrë diçka – të gjithë e dimë si shprehet ai publikisht. Në përgjithësi, ideja për ndarje është kalkulim që bazohet në paqartësitë në botën e tanishme. Këtu ende nuk ka ndodhur asgjë, çka nuk do të thotë se nuk do të ndodhë».

Biserko tha se tregimi për ndarjen e Kosovës i ka shqetësuar serbët dhe shqiptarët. Serbët në jug të lumit Ibër, sipas saj, tani nuk e kanë të qartë se çfarë do të bëhet me ta dhe një pjesë e tyre në Graçanicë tashmë mendojnë t’i shesin shtëpitë e tyre, ndërsa Lista Serbe, e imponuar me manipulime nga Beogradi si forcë kryesore politike e pakicës serbe, fare nuk angazhohet për interesat e serbëve të Kosovës. Aleks Soros është duke zhvilluar një lloj diplomacie shëtitëse mes Vuçiçit , Thaçit dhe Ramës Si përkrahës të ndarjes së Kosovës Biserko ka përmendur Aleks Sorosin, të birin e filantropit George Soros. Biserko tha se Aleks Soros është duke zhvilluar një lloj diplomacie shëtitëse mes Vuçiçit , Thaçit dhe Ramës. «Në këtë kontekst është interesant edhe Instituti East West, i cili ka dalë me qëndrimin se duhet treguar fleksibilitet ndaj Kosovës». Biserko tha ky aktivitet tani për tani është ndërprerë, por kjo nuk domethënë se nuk do të ngjallet sërish. Biserko tha se Vuçiç ka pasur përkrahje të madhe nga bashkësia ndërkombëtare për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, por atij i mungon guximi për diçka të tillë, ndërsa për Thaçin nuk dihet si do të pozicionohet, sepse ndaj tij amerikanët mund të ndikojnë kur dhe si të duan”, theksoi aktivistja serbe për të drejtat e njeriut.

Biserko tha se ka dy vite që në Bruksel nuk zhvillohen bisedime, për shkak se është hapur kanali që nën rrogoz të flitet për ndarjen. «Këtë më së miri e kemi parë këtë pranverë kur morëm raportet e Ivan Vejvodës, Institutit EastËest, Jelena Miliqit, pastaj vizitat e shpeshta të Aleks Sorosit dhe të ngjashme. Për çka atëherë po flasin Vuçiç dhe Thaçi, këtë nuk e di askush. Aty është kyçur edhe Mogherini për shkak të ambicieve të saj personale. Në përgjithësi, kur e shihni në mënyrë të izoluar këtë dialog për Kosovën, tmerroheni sa njerëz jokompetentë dhe të pamoralshëm ka aty, të cilët interesin shoqëror dhe nacional e vënë nën interesin e tyre personal. Papërgjegjësia dhe papjekuria e këtyre elitave është humbëse».

Në pyetjen e «Vreme» se si e sheh ajo zgjidhjen e problemit të Kosovës, Biserko u përgjigj: «Më së shkurti – që Serbia të pranojë pavarësinë e Kosovës. Nuk ka zgjidhje tjetër. Gjithçka tjetër është humbje kohe. Që nga viti 2000 është investuar shumë në opsionin europian të rajonit dhe në anëtarësimin në NATO, dhe krejt kjo është bazuar në kufijtë ekzistues. Çdo ndryshim i tyre do të ishte shembje e Europës».

Adriatik Riza Dosti.

…Sa leke keni marre ju te dy per t’ja mbaru kete pune ketij mikut tuaj te persekutuar politik …dhe nese keni marre x-leke sa mund te mendoj une…sa keni nder mend te me jepni mua nese ju a mbaroj e ju a zgjidh kete hall…se meqe erdhet deri ketu tek une gjerat duhen thene hapur e cope mes miqsh apo jo?

Hahaha …nisi te qeshe me te madhe Rama…po shaka bera o burre c’pate qe u nxefe e pse kerceve perpjete …edhe pse…shtoi…shakaja eshte gjysma e se vertetes …nuk besoj te mos keni marre ndonje leke prej atij zotnise ju te dy …te pakten ma thoni vete sa keni ndermend te me jepni mua se s’kendon Bretkoca ne te thate…shtoi duke mos e ndalur te qeshuren e tij…

Nga Arkivi im personal …

….Ja perse nuk dua t’ja shoh me fytyren Edi Rames…

Ne fakt jane dy ngjarje krejt personale te mijat qe lidhen drejtepersedrejti me Edi Ramen …kryehorrin e sotem kryeminister te Shqiperise .. qe disa here jam menduar nese duhet ti bej publike apo jo…

Por dje duke e degjuar teksa tha ne Parlament se …une nuk marr urdhera , porosi e keshilla nga askush .,..sepse une jam Sulltani i ketij vendi e bej c’te dua vete…….vendosa t’i ndaj me ju miqte e mikeshat e mija te respektuara dy ngjarje te mijat personale me Ramen…ndodhur 22 vjet me pare ne kohen kur ai ishte Minister i Kultures -Rinise dhe Sporteve …

Ishin dy ngjarje pas se cilave vendosa te mos ja shoh me surratin e te mos ja degjoja me zerin Monstres te cilin e konsideroja shok e mik… lidhur kjo me njohjen e gjate e te hereshme qe kishim mes njeri tjetrit si cuna Tirone e si dy njerez qe sporti na kish lidhur qysh heret e qe prej vitesh takoheshim shpesh ne ambjente te ndryshme kulture, arti, sporti etj…sikurse ne vitet 90 edhe ne mitingjet e para te PD e me pas edhe ne redaksine e KJ [ ku une mbuloja Rubriken e Sportit ] ku vinte vazhdimisht e sillte shkrime -helm kunder Berishes e PD…te cilat Nikolla ja botonte ne faqe te pare … por ne shumicen e rasteve pa emer e me pseudonime te ndryshme…sepse Rama ka qene , eshte e do vdese frikacak sepse i tille ka lindur …

….Derisa pas ketyre dy ngjarjeve te meposhteme rruget tona u ndane njehere e mire per te mos u bashkuar kurre me !

Nentor 1998…

Rama kishte vetem nje muaj qe ishte zgjedhur Minister i Kultures -Rinise dhe Sporteve …

Teksa pija kafen e mengjesit tek Fideli me mikun e kolegun tim te mire e te hershem Andi Bejten.,..ky i fundit me pyet ….o Dosti…ti ke nje jete te tere me sportin a ke ndonje fare lidhje a njohje te afert me Edi Ramen se ashtu kam nje hall me te…

Po more i thash menjehere …e kam mik e shok te hershem…po fol cfare halli ke…se mund te te ndihmoj…keshtu gjykova ne ate cast nisur nga njohja e hereshme por edhe konfidencat qe kisha me Edvinin e ku kisha qene nder te paret qe e kisha uruar ne postin ministror te sapo zgjedhur e madje kisha pire nder te paret gazetare sportive edhe kafen e rastit me te aty poshte ne bodrumin e KQ te PPSH nga krahu anesor ku ne katin e 4 ndodheshin edhe zyrat e Ministrise ku tashme Minister ishte Rama…

Bejtja me thote hallin qe kishte dhe pse donte ta takonte Edvinin….

E mora ne celular Ramen aty ne vend teksa po pija kafen me Bejten …pasi folem nja 2 minuta me tha ok…po te pres ne zyre nga dreka …

Vajtem …na priti fillimisht sekretarja e tij e pas 5 minutash doli vete Rama e na takoi, na uroi mireseardhjen e na ftoi ne zyren e vet dhe porositi sekretaren te na sajdiste…e ne fakt pa e pyetur ende mire njeri tjetrin me pyetjet e zakoneshme c’kemi…si je…si ke kaluar etj etj zonjusha e paradhomes se tij ministrore na vuri perpara nga nje gote Wiskey e nga nje filxhan kafe expresso …

Pasi beme ”adetet ” e rastit …e mora fjalen une dhe i thashe….o Edo qe te mos te ta vjedhim e te ta hame kohen kote …e di si eshte puna…

…Bejtja ka ne pallatin e vet nje ish te persekutuar politik i cili teksa ka ndertuar ne pronen e vet e ka ndihmuar edhe Andin te strehohet ne nje apartament te ketij pallati te ndertuar prej tij duke i krijuar kushte lehtesuese …ndaj dhe Andi mendon qe me respekt e mirenjohje.,..dhe me ate fisnikerine e tij model e pa prishur pune kerkundi dhe nese eshte e mundur e pa shkelur asnje lloj ligji …t’ja ktheje ne njefare menyre nderin ketij zoterise ne fjale…

Dhe fjala eshte se ai zoteria..[ Daut quhej personi ne fjale ] ka deshire te hape diku ne krahun e djathte te Galerise se Arteve..nje kafe – kioske e te tregetoje gjithashtu edhe ndonje pije freskuese ..ndonje sanduic etj shoqeruar kjo edhe me shitjen e tregtimin e veprave te ndryshme te Artit e te Kultures te cilen mendon ta beje ne bashkepunim me Galerine e Arteve… c’ka perfundova une …sipas llogjikes sime eshte nje gje krejt normale pasi ne shume vende te botes nje praktike e tille eshte mese e pranueshme dhe me dobi ekonomike reciproke privat-shtet …

Andi i dha me pas edhe ca spjegime te tjera plotesuese …nderkohe qe Edi u ngrit ne kembe…vajti tek dritarja e zyres se tij …nisi te qeshe e te nenqeshe…na verejti drejt e ne sy e na cast na tha…

A t’ju bej nje pyetje burrash……sidomos ty Dosto se ty te njoh e te kam mik prej kohesh…po mu beto se do me pergjigjesh drejt, sinqerisht e si burrat…

Ok …i thash …pres pyetjen tende per te te dhene pergjigjen time…aq me shume qe ti e njeh mire natyren e karakterin tim …

…Sa leke keni marre ju te dy per t’ja mbaru kete pune ketij mikut tuaj te persekutuar politik …dhe nese keni marre x-leke sa mund te mendoj une…sa keni nder mend te me jepni mua nese ju a mbaroj e ju a zgjidh kete hall…se meqe erdhet deri ketu tek une gjerat duhen thene hapur e cope mes miqsh apo jo?

Cfare je tuj fole o burre i thashe une… po tall bythen me mua ti…po ben thjesht shaka apo kerkon te na provokosh ne te dyve……sepse sinqerisht ne ate moment mu duk sikur me ra mbi koke tavani i zyres ministrore te tij…po pse per keshtu njeriu me njeh ti mua…po pse per pazar erdha une tek ty…ty te genjen mendja se une dhe Andi mund te futemi ne pazare te tilla te pista sa te vijme te ndajme leket me ty ketu ne zyren tende …

Me fyeve e me ofendove rende o Ed Rama .,..i thashe aty per aty …dhe u ngrita nga karrigja ku isha ulur e i thashe Bejtes…cou te ikim se qenka mese e vertete ajo fjala qe thote populli se nese do ti njohesh miqte e vertete ne te tilla raste i njeh me mire se kurre nese kane mbetur te tille apo i ka prishur posti e paraja…

Hahaha …nisi te qeshe me te madhe Rama…po shaka bera o burre c’pate qe u nxefe e pse kerceve perpjete …edhe pse…shtoi…shakaja eshte gjysma e se vertetes …nuk besoj te mos keni marre ndonje leke prej atij zotnise ju te dy …te pakten ma thoni vete sa keni ndermend te me jepni mua se s’kendon Bretkoca ne te thate…shtoi duke mos e ndalur te qeshuren e tij…

Nuk pati kohe te merrte me pergjigje as nga une e as nga Andi …pasi te dy u cuam e beme per nga dera per te dale…madje jam mese i sigurte qe as doren nuk i dhame vecse kujtoj qe pothuajse te dy me Andin ne nje goje i thame…nejse faleminderit per kohen qe na kushtove e faleminderit qe na prite…biles une kur po mbylja deren …ja lashe si kunj teksa i thashe se…po ju prish mendja atij zotnise te na jape ndonje leke…do te bej nje telefon prape…do te vij te te takoj serisht e do te jap pjesen tende me shpresen e besimin se do na i mbarosh hallin ok…

Ok djema ok…shihemi na tha e beri te ulej serisht ne kolltukun e tij ..ne ate te Ministrit te Kultures -Rinise e Sporteve…

E komentuam gjate me Bejten gjithe sa ndodhi ne zyren e Rames …por nejse pak rendesi ka se c’thame ne mes njeri tjetrit…shoku qe pesuam vecmas une qe isha me i afert si mik e si shok i hershem me te ishte vertet i madh…zhgenjimi edhe me i madh akoma…

Tetor 1999….

Si per koincidence …gati 1 vit me pas… serisht muaji Tetor…nderkohe qe une ne shenje hakmarrje nuk i kisha vajtur me ne asnje lloj aktiviteti te organizuar prej tij e ne asnje lloj konference shtypi edhe pse si gazetar sportiv me duhej ti propagandoja aktivitetet e ministrise se Rames e te tijat si Minister edhe i sporteve … ne gazeten e tv ku ende punoja… ishte kete radhe Rama qe me merr mua ne telefon..

Mbeta pak si i befasuar ne fillim por pas disa sekondash nisa ti pergjigjem…

Ku je…me ke je…cfare po ben dhe a ke kohe te pijme nje kafe sot te dy pasi kam nje muhabet per te bere me ty por qe s’ta them dot ne telefon me tha nga pertej telit Ministri Rama…se shok e mik qe pas ngjarjes me Bejten nuk kisha me kurrfare deshire ta quaja … dhe kisha mese te drejte sepse me kishte ofenduar mjaft rende mua por edhe Bejten …njeriun , mikun tim te vecante e kolegun e mrekullueshem qe vetem nga ato lloj punesh me pazare te pista ne mes qe thoshte Rama nuk merrte vesh kerkundi e nuk perzihej kurren e kurres…

Nxorra disa justifikimi qe ne fakt mendova se do ta shmangja takimin qe me kerkonte Ministri Rama …por ai insistoj dhe me se fundmi e lame te takoheshim diku pasdite tek kafja e Bujar Lekes aty ne krah te Hotel Dajtit e ngjitur si per koincidence po me Galerine e Arteve…

Erdha une i pari ne takim…e pas nja 10 minutash ja behu edhe Gjatoshi…

E di qe ta ka mbetur keq hatri nga une me tha po hajt se edhe mund te rregullohemi…por ti hajde per hallet e tua o njeri e jo te shokeve se une s’jam Nene Tereza …e nisi biseden e tij Edvini me mua…
….
Porositem….. e teksa gjerbnim kafene me tha …degjo.,.,,besoj se e ke marre vesh qe kete te shtune une organizoj nje Debat te hapur publik me zyrtare te FSHF, trajnere, futbolliste me emer, specialiste , gazetare, punonjes te ministrise time, biznesmene, sponsore. etj etj lidhur me reformen qe une kam nder mend te bej ne FSHF si dhe me privatizimin e klubeve te futbollit .. dhe ndarjen financiare te FSHF nga Shteti .

Me thene te drejten Dajen du me e heq te parin prej andej…nuk shkon mo qe ai [ Mico Papadhopulli ] te vazhdoje te jete President i futbollit shqiptar…ndaj kam menduar nja dy emra reth meje por …kerkoj ndihmen e mendimin tend …

Pyeta , testova e provokova disa kolege te tute …vazhdoi Rama …dhe te gjithe me thane e me rekomanduan te flase se pari me ty pasi ty te ecen fjala goxha…dhe atje ne ate gazete e televizion ku punon ti lexohesh e degjohesh shume plus qe je emer teper i njohur i gazetarise sportive prej vitesh etj etj dhe nuk po i kursente ne fakt etiketimet e elozhet ndaj meje …

Edi …fol konkretisht i thashe cfare kerkon nga une…

Po ja…nisi te pertypej …ti duhet te ngrihesh i pari ne ate Debatin publik qe do organizoj une kete te shtune …e per kete kam folur edhe me RTVSH qe ta transmetojne direkt …e te sulmosh Micon…ta kritikosh ate e FSHF per punen e tyre te dobet e me pas te propozosh edhe largimin e tij nga posti i Presidentit te Futbollit Shqiptar… e te me dalesh mua ne krah…

Pasi ta besh ti kete kam marre garancine prej kolegeve te tu qe ata do te mbeshtesin dhe ja ku e qitem Dajen ne pension e jashte loje me tha duke qeshur e duke i rene tavolines me pellembe…

Te paskan informuar gabim shoket e koleget e mij i thashe…dhe shtova….nuk me ke mua per keto lloj planesh, punesh e skenaresh …ik e gjej ndonje tjeter…saktesisht ndonje nga ata qe te kane premtuar se pas meje do te mbeshtesin ty e do heqin Dajen nga kreu i FSHF per ti hapur rrugen miqve te tu…

Degjo Edvin i thashe…se pari Micon e kam mik shume te mire e shume te hershem e s’mund t’ja ngul dot kurre Thiken pas shpine kesisoj … se dyti Mico ka dhene aq shume nder vite per futbollin shqiptar sa nuk e meriton kurre nje trajtim te tille prej teje si minister , si ish sportist e prej askujt tjeter…plus qe dhenderrin e tij Nine Shkurtin e kam si vella prej vitesh e vitesh …plus qe Mico ka punuar me me ndershmeri e profesionalizem se askush tjeter aty ne Federate… ndaj jam ne krah te tij e kunder jush e Ministrise tende qe kerkoni te uzurponi futbollin shqiptar… ne kesi formash…. etj etj …

Debatuam per gati nje ore …dhe perfundimisht u cova e i thashe …po ta perseris …ik e gjej ndonje tjeter per kesi punesh e skenaresh se mua s’me ke per kesi gjerash ,…dhe ja ku po ta them si burrat qe une do jem prezent ne ate debat publik qe ke organizuar ti por do ti dal ne krah Federates e Micos e as ty e as Ministrise tende ok…

Dhe ate fundjave pikerisht ne sallen e ish klubit te Ministrise se Brendeshme ku u organizua e u transmetua Live prej RTVSH ..debati publik i Ministrit edhe te Sporteve …Edi Rama ndodhi pikerisht ajo qe une e paralajmerova Djallin -Edvin…

Une u ngrita e fola madje ashper kunder tij e planeve te tij e te Ministrise se tij dhe ju dola hapur e me kurajo ne mbrojtje z.M.Papadhopulli ne ate kohe ne postin e Presidentit te Futbollit shqiptar por edhe FSHF te cilen kish nder mend ta gllaberonte Rama…

Kujtoj se pati replika e debate te ashpra mes vete Rames e Micos…por edhe perplasje tonat me zyrtaret servile te Ministrise se Rames …sikurse kujtoj qe edhe Sinemati, Lundra, Demi , Laci , Tufa , Kokona, Ruvina …etj mbajten te njejten linje me timen.,..sepse ne ishim me te drejten e ne mbrojtje te futbollit shqiptar e jo ata ..me Edvinin ne krye qe kerkonin ta gllaberonin ate per perfitime e qellime te tyre te mbrapshta e personale per te perfituar prej tij e jo per ta ndihmuar ate ne ato kohera vertet te veshtira.,.,.,

Ne krah tone ishte edhe Profesori yne shume i nderuar e i respektuar Ismet Bellova por edhe plot emra te tjere te nderuar e te respektuar te futbollit shqiptar …qe nga F. Frasheri, F. Sejdini e deri tek S.Starova etj ….

Natyrisht pati edhe ”nja dy-tre kokrra” nga ne gazetaret e sportit qe i dolen ne krah Rames i ju kundervune Papadhopullit e FSHF.. sepse eshte normale qe Pyll pa Derra s’ka …dhe Rama sigurisht qe kishte bere ”te veten” per te kompromentuar mercenare te asaj natyre si te tijen…

E pikerisht disa prej tyre qe atehere kerkonin qe shteti te gllaberonte futbollin e te perzinin Papadhopullin e ne vend te tij te sillnin ne krye te futbollit shqiptar nje njeri ”te besuar” te Rames… sot kane edhe fytyre te marrin e pranojne Medaljet e ”meritave te vecanta” ne sportin shqiptar qe ju atribon Presidenti Meta qe shperndan teneqera pa fund …ku Besniku i Partise [ Dizdari ] qendronte ne resht te pare e deri ne reshtin e fundit ku qendronte mercenari i lindur e kryeinjoranti Shakohoxha me co.

Qe pas ketyre dy ngjarjeve te mesiperme … as ja kam pare e as qe kam ndermend t’ja shoh me kurre fytyren e as t’ja degjoj me kurre zerin Edvin Rames e qe nga ajo kohe i kam vene nje kryq te madh koke e kembe dhe e kam shumezuar me Zero… si njeri…duke e llogaritur prej kohesh tek te vdekurit e gjalle por ende te pa kallur…

Me pas ai u be kryebashkiak i Tiranes… kryetar i PS e deri edhe sic eshte edhe sot e kesaj dite Kryeminister i Shqiperise …nderkohe qe une kam ikur prej Shqiperie plot 21 vite me pare ndofta edhe me deshiren per ta pasur Ramen e sojin e sorrollopin sojsez te rraces se tij sa me larg te jete e mundur …

A.R.DOSTI

Top secret

The monumental plan to save Britain’s most valuable cultural treasures from the Nazis and bury them in north Wales remained an official secret for decades.

For four years the hills of Manod, near the slate mining town of Blaenau Ffestiniog, became the hidden underground home for nearly 2,000 of the world’s greatest artistic masterpieces.

The specially built buildings sheltered the National Gallery’s collection, with some additional works from the Royal Collection and other leading British museums and galleries. The paintings are worth billions of pounds in today’s money.

A race against time

Countries occupied by Germany during World War Two lost some of their greatest works of art to the Nazis.

Thousands of paintings were stolen from Russia, Poland, Italy, France and Greece in an attempt to fulfil Hitler’s quest to create a ‘super museum’ in his home town in Austria. For Britain it was now a race against time to protect its heritage from the threat of both invasion and bombs.

Who do you think you are kidding, Mr Hitler?

On 29 August 1939, a carefully conceived plan for the evacuation of the precious National Gallery collection swung into action and pictures were secretly moved to various temporary locations around Wales including the National Library of Wales and Penrhyn Castle.

By 1940 German air raids had begun in earnest and, although far from London, the buildings offering shelter to the paintings were not immune to Hitler’s bombs.

The director of the gallery, Kenneth Clark, was under pressure to ship them to Canada but feared the masterpieces could end up on the sea bed. Churchill agreed, saying: “Hide them in caves and cellars, but not one picture shall leave this island.”https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlRare archive film courtesy of the National Gallery shows how masterpieces were secretly moved from London. Image: Bonifazio di Pitati’s Madonna and Child being loaded into a van bearing a 1939-1940’s advertisement for Knight’s Castile soap.

The road to north Wales

The discovery of a vast abandoned slate quarry beneath a mountain in Manod, north Wales, was to provide the perfect hideaway.

Work began immediately and explosives smashed through 5,000 tons of rock to make the entrance tunnel large enough.

The interior of the quarry was enormous, with huge cavernous rooms – one was so big it was named ‘The Cathedral’. Several brick bungalow-style buildings were constructed inside, with electricity and air conditioning to protect the works from variations in humidity and temperature.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlIn 1941 the National Gallery collection was rounded up from various temporary homes in Wales. The journey wasn’t easy. Vehicles had to navigate a mountainous single-track road to reach the entrance. Archive courtesy of the National Gallery.

WW2: Si e fshehu Britania thesarin e saj nga nazistët?

Mëson BBC> Burimet e Mesme> Histori KS3 / Histori GCSE> Lufta e Dytë Botërore – Konflikti global më shkatërrues në historinë njerëzore
Sekreti kryesor

Plani monumental për të shpëtuar thesaret më të vlefshme kulturore të Britanisë nga nazistët dhe varrosjen e tyre në veri të Uellsit mbeti një sekret zyrtar për dekada.

Për katër vjet kodrat e Manodit, afër qytetit të minierave të rrëmujave të Blaenau Ffestiniog, u bënë shtëpia e fshehur nëntokësore për gati 2,000 nga kryeveprat më të mëdha artistike në botë.

Ndërtesat e ndërtuara posaçërisht strehuan koleksionin e Galerisë Kombëtare, me disa vepra shtesë nga Royal Collection dhe muzetë dhe galeritë e tjera kryesore britanike. Piktura vlen miliarda paund në paratë e sotme.
Një garë kundër kohës

Vendet e pushtuara nga Gjermania gjatë Luftës së Dytë Botërore humbën disa nga veprat e tyre më të mëdha të artit te nazistët.

Mijëra piktura u vodhën nga Rusia, Polonia, Italia, Franca dhe Greqia në përpjekje për të përmbushur përpjekjen e Hitlerit për të krijuar një ‘super muze’ në qytetin e tij të lindjes në Austri. Për Britaninë ishte tani një garë kundër kohës për të mbrojtur trashëgiminë e saj nga kërcënimi i dyndjes dhe bombave.
Adolf Hitler në 1939
1 Tetor 1939 – Adolf Hitler (C) me stafin e tij të përgjithshëm përfshirë Heinrich Himmler (L) dhe Martin Bormann (R) në Poloni. Brenda tre muajve të okupimit, nazistët kishin plaçkitur veprat më të rëndësishme të artit në Poloni dhe i dërguan në Gjermani.

1 E 6
Trupat gjermane marshojnë në Pragë gjatë pushtimit të osekosllovakisë

Hitleri dhe figura të tjera naziste që qëndrojnë përpara Kullës Eifel në Paris.

Një ushtar amerikan inspekton artin e paçmuar të marrë nga hebrenjtë nga nazistët

Reichsbank weatlh, plaçkë SS dhe pikturat që ruhen në një kasafortë nëntokësore

Ushtarët amerikanë që rikuperojnë piktura të plaçkitura në Gjermani

Kush mendon se po tallesh zoti Hitler?

Më 29 gusht 1939, një plan i konceptuar me kujdes për evakuimin e koleksionit të çmuar të Galerisë Kombëtare u hodh në veprim dhe fotografitë u transferuan në fshehtësi në vende të ndryshme të përkohshme përreth Uellsit, përfshirë Bibliotekën Kombëtare të Uellsit dhe Kalanë e Penrhynit.

Deri në vitin 1940 sulmet ajrore gjermane kishin filluar me seriozitet dhe, megjithëse ishin larg Londrës, ndërtesat që ofronin strehim për pikturat nuk ishin imune ndaj bombave të Hitlerit.

Drejtori i galerisë, Kenneth Clark, ishte nën presion për t’i dërguar në Kanada, por kishte frikë se kryeveprat mund të përfundonin në shtratin e detit. Churchill u pajtua, duke thënë: “Fshehini ato në shpella dhe bodrum, por asnjë fotografi nuk do të largohet nga ky ishull.”

Mirësjellja e rrallë nga filmi arkivor i Galerisë Kombëtare tregon se si kryeveprat u zhvendosën fshehurazi nga Londra. Imazhi: Madonna dhe Fëmija i Bonifazio di Pitati duke u ngarkuar në një furgon që mban reklamën e viteve 1939-1940 për sapunin e Knight’s Castile.
Rruga për në veri të Uellsit

Zbulimi i një gurore të gjerë të braktisur pllakë poshtë një mali në Manod, në veri të Uellsit, ishte për të siguruar një strehë të përsosur.

Puna filloi menjëherë dhe eksplozivët u shkatërruan përmes 5.000 tonë shkëmb për ta bërë tunelin e hyrjes mjaftueshëm të madh.

Brendësia e gurores ishte shumë e madhe, me dhoma të mëdha shpella – njëra ishte aq e madhe sa u quajt “Katedralja”. Disa ndërtesa të stilit bungalot me tulla u ndërtuan brenda, me energji elektrike dhe ajër të kondicionuar për të mbrojtur punimet nga ndryshimet në lagështi dhe temperaturë.

Më 1941 koleksioni i Galerisë Kombëtare u rrumbullakos nga shtëpi të ndryshme të përkohshme në Uells. Udhëtimi nuk ishte i lehtë. Automjetet duhej të lundronin në një rrugë malore me një shteg për të arritur në hyrje. Mirësjellje arkivore e Galerisë Kombëtare.

Heroi kombëtar apo vrasësi gjak ftohtë?

Regjimi i tij i terrorit shkaktoi vdekjen dhe vuajtjen e dhjetëra miliona. Por ky burrë i fuqishëm filloi jetën si djali i një kallzuesi alkoolik dhe një nënë me mend, që e dërgoi të studionte për të qenë prift.
1879

How did Stalin get away with murder?

Stalin’s name meant “man of steel” and he lived up to it. He oversaw the war machine that helped defeat Nazism and was the supreme ruler of the Soviet Union for a quarter of a century.

His regime of terror caused the death and suffering of tens of millions. But this powerful man began life as the son of an alcoholic cobbler and a doting mother who sent him to study to be a priest.

1879

Born into poverty

He is born on 18 December 1879 in Gori, Georgia in the Russian empire. He is first named Iosif (Joseph) Vissarionovich Dzhugashvili.

Joseph grows up in poverty. His mother is a washerwoman and his father is a cobbler. He catches small pox aged seven and is left with a pockmarked face and a slightly deformed left arm. He is bullied by the other children and feels a continual need to prove himself. His father is an alcoholic who deals out regular beatings. As young Joseph grows up, Georgia’s romantic folklore and anti-Russian traditions capture his imagination.

1899

Rebels against the priesthood

Joseph’s religious mother wants him to be a priest and in 1895 sends him to study in Tiflis, the Georgian capital.

However Joseph rebels and instead of studying scripture he reads the secret writings of Karl Marx and joins a local socialist group. He devotes much of his time to the revolutionary movement against the Russian monarchy and loses interest in his studies. Going against his mother’s wishes, Joseph becomes an atheist and frequently argues with the priests. In 1899 he is finally thrown out of the seminary after failing to turn up to his exams.

1901

The revolutionary bandit

While working as a clerk at the Meteorological Observatory, Joseph carries on with his revolutionary activities, organising strikes and protests.

His activities become known to the Tsarist secret police and he is forced to go underground. He joins the Bolshevik party and conducts guerrilla warfare for the first time in the 1905 Russian Revolution. His first meeting with Lenin, the Bolshevik leader, is at a party conference in Finland. Lenin is impressed by this ‘ruthless underground operator’. In 1907 Joseph steals 250,000 rubles (approximately $3.4m in US dollars) in a bank robbery in Tiflis to help fund the cause.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlDavid Reynolds describes Stalin’s life as a Bolshevik bank robber. Clips from World War Two: 1941 and the Man of Steel (BBC Four, 2013).

1907

Man of steel

Joseph marries his first wife Ketevan Svanidze in 1906. She comes from a poor family of minor nobility.

Ketevan gives birth to their son Yakov Dzhugashvili the following year. After the Tiflis bank robbery Joseph and his family escape Tsarist forces by travelling to Baku in Azerbaijan. When Ketevan dies of typhus in 1907, Joseph is wracked with grief. He leaves his son to be cared for by his wife’s parents and throws himself into his revolutionary work.

He adopts the name ‘Stalin’ which means ‘steel’ in Russian. He is arrested on a number of occasions and exiled to Siberia in 1910.

1917

Takes part in the Russian Revolution

Lenin organises the Russian Revolution and promises “peace, land, and bread”. Stalin plays a crucial role by running Pravda, the Bolshevik newspaper.

He is hailed as a hero when he helps Lenin to escape from the Tsar’s army into Finland and is appointed to the inner circle of the Bolshevik party. When the Tsar is toppled the country descends into civil war. Stalin, like other the hardliners within the party, orders the public execution of deserters and renegades. When Lenin takes power he appoints Stalin to be General Secretary of the Communist Party. Stalin gains new skills working as a mediator for officials throughout the party.

1929

Stalin promotes himself to dictator

After Lenin’s death in 1924, Stalin begins ruthlessly promoting himself as his political heir.

Many in the party expect Red Army leader Leon Trotsky to be Lenin’s natural successor, but his ideas are too idealistic for the majority of the Communist Party. Stalin, however, develops his own nationalistic brand of Marxism – “Socialism in One Country” – concentrating on strengthening the Soviet Union rather than world revolution. When Trotsky criticises his plans, Stalin has him exiled. Stalin’s ideas are popular with the party and by the late 1920s he becomes dictator of the Soviet Union.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlDavid Reynolds gives his take on how Stalin rose to power. Clips from World War Two: 1941 and the Man of Steel (BBC Four, 2013).

https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlDavid Reynolds describes Stalin’s life as a Bolshevik bank robber. Clips from World War Two: 1941 and the Man of Steel (BBC Four, 2013).

1928-1938

Rapid industrialisation

In the late 1920s Stalin instigates a series of five year plans to turn the Soviet Union into a modern industrialised country.

He is afraid that if the Soviet Union does not modernise then Communism will fail and the country will be destroyed by its capitalist neighbours. He achieves huge increases in coal, oil, and steel productivity and the country sees massive economic growth. His plans are ruthlessly enforced – factories are given strict targets which many workers find impossible to fulfil. Those who fail are scapegoated by many as wreckers and saboteurs and imprisoned or

executed as enemies of the state.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlAndrew Graham-Dixon explain how Stalin’s Five Year Plans revolutionised Soviet industry. Clip from The Art of Russia (BBC Four, 2011).

1928-1938

Rapid industrialisation

In the late 1920s Stalin instigates a series of five year plans to turn the Soviet Union into a modern industrialised country.

He is afraid that if the Soviet Union does not modernise then Communism will fail and the country will be destroyed by its capitalist neighbours. He achieves huge increases in coal, oil, and steel productivity and the country sees massive economic growth. His plans are ruthlessly enforced – factories are given strict targets which many workers find impossible to fulfil. Those who fail are scapegoated by many as wreckers and saboteurs and imprisoned or executed as enemies of the state.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlAndrew Graham-Dixon explain how Stalin’s Five Year Plans revolutionised Soviet industry. Clip from The Art of Russia (BBC Four, 2011).

1928-1940

Collectivisation causes massive famines

When Stalin takes power, Soviet agriculture is still dominated by small landowners and blighted by famines and inefficiency.

Stalin modernises agriculture by instigating collectivisation – the grouping together of farms to be owned by the state. It is opposed by millions of ordinary farmers who resort to killing livestock and secretly hoarding grain. Around five million die in a series of famines. Nevertheless, Stalin believes the end justifies the means and millions of small holders are killed or imprisoned. By the late 1930s farming is fully collectivised and productivity increases.

1934-39

Stalin’s Great Terror

Stalin promotes an image of himself as a great benevolent leader and hero of the Soviet Union.

Yet he is increasingly paranoid and purges the Communist party and Army of anyone who might oppose him. Ninety three of the 139 Central Committee members are killed and 81 of the 103 generals and admirals are executed. The secret police strictly enforce Stalinism and people are encouraged to inform on one another. Three million people are accused of opposing Communism and sent to the gulag, a system of labour camps in Siberia. Around 750,000 people are summarily killed.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlAndrew Graham-Dixon explains how dangerous life could be in Stalin’s Russia. Clip from The Art of Russia (BBC Four, 2011).

1932-1943

Stalin loses his wife and son

In 1919 Stalin marries his second wife Nadezhda Alliluyeva and they have two children – Svetlana and Vassily.

He abuses Nadezhda and she eventually kills herself in 1932. He makes sure her death is officially reported as being caused by appendicitis. Yakov, his son from his first wife, is a soldier in the Red Army and is captured early on in WW2. When the Germans propose to free him in a prisoner swap, Stalin refuses as he believes his son surrendered voluntarily, Yakov dies in a Nazi concentration camp in 1943.

1939

Bargains with the Nazis

Stalin signs a nonaggression pact with Adolf Hitler and they agree to carve up Eastern Europe between them.

When Hitler’s armies easily defeat France and Britain retreats, Stalin ignores warnings from his generals and is completely unprepared for the Nazi Blitzkrieg attack of June 1941, which tears through Poland and into the Soviet Union. The Soviet Army suffer huge losses. Stalin is incandescent with rage at Hitler’s betrayal and retreats to his office unable to make any decisions. Soviet Russia is paralysed for several days as the Nazi war machine rolls on towards Moscow.

1943

Defeats Hitler

With the future of the Soviet Union hanging in the balance, Stalin is prepared to sacrifice millions to achieve victory over the Nazis.

German forces sweep across the country and by December 1941 have almost reached Moscow. Stalin refuses to leave the city, deciding victory must be won at any cost. The Battle of Stalingrad is the turning point of the war. Hitler attacks the city bearing Stalin’s name to humiliate him, but Stalin tells his army “Not a step backwards”. They suffer over a million casualties but manage to defeat the Nazis in 1943. The Soviet Army begins the long push back into Germany and all the way to Berlin.https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlAndrew Graham-Dixon describes Stalin’s rousing speech to his generals. Clip from The Art of Russia (BBC Four, 2011).

1946

Iron Curtain falls over Europe

Stalin plays a decisive role in Germany’s defeat and great swathes of Eastern Europe are occupied by Soviet forces including East Berlin.

Stalin is adamant these countries will be satellite states of the Soviet Union. His former allies America and Britain now become his rivals and Churchill states that an “iron curtain” is falling over Europe. In a struggle for control of the capital, Stalin blocks entry to allied-occupied West Berlin. The US responds with an 11-month long airlift of supplies to people trapped in that part of the city. On 29 August 1949 the Soviet Union tests its first atomic bomb. The Cold War begins in earnest.

1953

Death of Stalin and the end of an era

In Stalin’s last years he becomes increasingly suspicious, and continues to conduct purges against his enemies within the Party.

After a night of heavy drinking Stalin dies of a stroke on 5 March 1953. Many in the Soviet Union mourn the loss of this great leader who transformed the Soviet Union from a feudal economy to an industrial power and played a crucial role in defeating Hitler. But the millions incarcerated cheer at the demise of one of the most murderous dictators in history. Stalin’s successor Khrushchev denounces the dead dictator and begins a wave of “destalinization.”https://emp.bbc.co.uk/emp/SMPj/2.32.13/iframe.htmlJonathan Freedland discusses Stalin’s legacy with the historian Robert Service. Clip from The Talk Show with Jonathan Freedland (BBC Four, 2003).

Joseph Stalin: Heroi kombëtar apo vrasësi me gjak të ftohtë?

Si e largoi Stalinin me vrasje?

Emri i Stalinit do të thoshte “njeri prej çeliku” dhe ai jetoi deri aty. Ai mbikëqyri makinën e luftës që ndihmoi në mposhtjen e nazizmit dhe ishte sundimtari suprem i Bashkimit Sovjetik për një çerek shekulli.

Regjimi i tij i terrorit shkaktoi vdekjen dhe vuajtjen e dhjetëra miliona. Por ky burrë i fuqishëm filloi jetën si djali i një kallzuesi alkoolik dhe një nënë me mend, që e dërgoi të studionte për të qenë prift.
1879

Lindur në varfëri

Ai ka lindur më 18 dhjetor 1879 në Gori, Xhorxhia në perandorinë Ruse. Ai së pari quhet Iosif (Joseph) Vissarionovich Dzhugashvili.

Jozefi rritet në varfëri. Nëna e tij është një makinë larëse dhe babai i tij është një kalldrëm. Ai kap një helm të vogël të moshës shtatë vjeç dhe ka mbetur me një fytyrë në xhep dhe një krah të majtë pak të deformuar. Ai është ngacmuar nga fëmijët e tjerë dhe ndjen një nevojë të vazhdueshme për të provuar veten e tij. Babai i tij është një alkoolist që bën rrahje të rregullta. Ndërsa Jozefi i ri rritet, folklori romantik i Xhorxhisë dhe traditat anti-ruse kapin imagjinatën e tij.

Stalin i ri
1899

Rebelon kundër priftërisë

Nëna fetare e Jozefit dëshiron që ai të jetë prift dhe në 1895 e dërgon atë të studion në Tiflis, kryeqytetin gjeorgjian.

Sidoqoftë Jozefi rebelohet dhe në vend që të studionte shkrimet e shenjta, ai lexon shkrimet e fshehta të Karl Marksit dhe bashkohet me një grup socialist vendas. Ai i kushton pjesën më të madhe të kohës së tij lëvizjes revolucionare kundër monarkisë ruse dhe humbet interesin për studimet e tij. Duke shkuar kundër dëshirave të nënës së tij, Jozefi bëhet ateist dhe shpesh debaton me priftërinjtë. Në vitin 1899 ai është hedhur përfundimisht nga seminari pasi nuk arriti të paraqitet në provimet e tij.

1901

Banditi revolucionar

Ndërsa punonte si nëpunës në Observatorin Meteorologjik, Jozefi vazhdon me aktivitetet e tij revolucionare, duke organizuar greva dhe protesta.

Aktivitetet e tij bëhen të njohura për policinë sekrete cariste dhe ai detyrohet të shkojë në tokë. Ai bashkohet me partinë bolshevike dhe zhvillon luftë guerile për herë të parë në Revolucionin Ruse të vitit 1905. Takimi i tij i parë me Lenin, kreun bolshevik, është në një konferencë partie në Finlandë. Lenin është i impresionuar nga ky ‘operator i pakuptimtë nëntokësor’. Në 1907 Joseph vjedh 250,000 rubla (afërsisht $ 3.4 milion në dollarë amerikanë) në një grabitje banke në Tiflis për të ndihmuar në financimin e kauzës.

David Reynolds përshkruan jetën e Stalinit si një vjedhës banke bolshevike.
1907

Njeriu prej çeliku

Joseph martohet me gruan e tij të parë Ketevan Svanidze në 1906. Ajo vjen nga një familje e varfër e fisnikëri e vogël.

Ketevan lind djalin e tyre Yakov Dzhugashvili vitin e ardhshëm. Pas grabitjes së bankës Tiflis Jozefi dhe familja e tij shpëtuan forcat cariste duke udhëtuar në Baku në Azerbajxhan. Kur Ketevan vdes nga tifoja në 1907, Jozefi është i mbështjellë me pikëllim. Ai e lë të birin që të kujdeset nga prindërit e gruas së tij dhe e hedh veten në veprën e tij revolucionare. Ai përvetëson emrin ‘Stalin’ që do të thotë ‘çelik’ në rusisht. Ai arrestohet në disa raste dhe internohet në Siberia në 1910.
Gruaja e parë e Stalinit Ketevan Svanidze
Gruaja e parë e Stalinit Ketevan Svanidze
1917

Merr pjesë në Revolucionin Ruse

Lenin organizon Revolucionin Ruse dhe premton “paqe, tokë dhe bukë”. Stalini luan një rol vendimtar duke drejtuar Pravda, gazeta bolshevike.

Ai është përshëndetur si hero kur ndihmon Leninin të shpëtojë nga ushtria e Tsar në Finlandë dhe emërohet në rrethin e brendshëm të partisë bolshevike. Kur Tsar është rrëzuar, vendi zbret në luftë civile. Stalini, si të tjerët të ashpër brenda partisë, urdhëron ekzekutimin publik të dezertuesve dhe renegatëve. Kur Lenin merr pushtetin ai e emëron Stalinin si Sekretar të Përgjithshëm të Partisë Komuniste. Stalini fiton aftësi të reja duke punuar si ndërmjetës për zyrtarët në të gjithë partinë.
Lenin flet në Kongresin e Parë All-Ruse të Sovjetikëve me Stalinin në krah të tij
Lenin flet në Kongresin e Parë All-Ruse të Sovjetikëve me Stalinin në krah të tij
1929

Stalini e promovon veten në diktator

Pas vdekjes së Leninit në 1924, Stalini fillon pa mëshirë duke e promovuar veten si trashëgimtarin e tij politik.

Shumë në parti presin që lideri i Ushtrisë së Kuqe Leon Trotsky të ishte pasardhësi natyror i Leninit, por idetë e tij janë tepër idealiste për shumicën e Partisë Komuniste. Stalini, megjithatë, zhvillon markën e tij nacionaliste të Marksizmit – “Socializmi në një vend” – duke u përqëndruar në forcimin e Bashkimit Sovjetik dhe jo në revolucionin botëror. Kur Trocki kritikon planet e tij, Stalini e internon. Idetë e Stalinit janë të njohura me partinë dhe nga fundi i viteve 1920 ai bëhet diktator i Bashkimit Sovjetik.

David Reynolds e merr përsipër mënyrën se si Stalin u ngrit në pushtet.
1928-1938

Industrializimi i shpejtë

Në fund të viteve 1920 Stalin nxit një seri planesh pesë vjeçare për ta shndërruar Bashkimin Sovjetik në një vend modern të industrializuar.

Ai ka frikë se nëse Bashkimi Sovjetik nuk modernizohet, atëherë komunizmi do të dështojë dhe vendi do të shkatërrohet nga fqinjët e tij kapitalistë. Ai arrin rritje të mëdha të qymyrit, naftës, dhe produktivitetit të çelikut dhe vendi sheh një rritje masive ekonomike. Planet e tij janë zbatuar në mënyrë të pamëshirshme – fabrikave u jepen objektiva të rrepta të cilat shumë punëtorë i shohin të pamundur për t’i përmbushur. Ata që dështojnë janë skajitur nga shumë si shkatërrues dhe sabotatorë dhe burgosen ose ekzekutohen si armiq të shtetit.

Andrew Graham-Dixon shpjegon sesi Planet Pesëvjeçare të Stalinit revolucionarizuan industrinë Sovjetike. Klip nga Arti i Rusisë (BBC Four, 2011).
1928-1940

Kolektivizimi shkakton zi urie masive

Kur Stalini merr pushtetin, bujqësia sovjetike është ende e dominuar nga pronarë të vegjël tokash dhe fryhet nga uria dhe joefikasiteti.

Stalini modernizon bujqësinë duke nxitur kolektivizim – grupimin së bashku të fermave për t’u zotëruar nga shteti. Isshtë kundërvënë nga miliona fermerë të zakonshëm që përdorin vrasjen e bagëtive dhe fshehjen e grurit fshehurazi. Rreth pesë milion vdesin në një seri urie. Sidoqoftë, Stalini beson se fundi justifikon mjetet dhe miliona mbajtës të vegjël janë vrarë ose burgosur. Nga fundi i viteve 1930 bujqësia është plotësisht e kolektivizuar dhe rritet produktiviteti.
Një poster propagandistik sovjetik rus
Posteri i propagandës sovjetike ruse
1934-1939

Terrori i Madh i Stalinit

Stalini promovon një imazh të vetvetes si një udhëheqës dhe hero i madh dashamirës i Bashkimit Sovjetik.

Megjithatë, ai është gjithnjë e më shumë paranojak dhe pastron partinë komuniste dhe ushtrinë e kujtdo që mund t’i kundërvihet. Nëntëdhjetë e tre nga 139 anëtarët e Komitetit Qendror janë vrarë dhe 81 nga 103 gjeneralët dhe admiralët janë ekzekutuar. Policia sekrete zbaton rreptësisht Stalinizmin dhe njerëzit inkurajohen të informojnë njëri-tjetrin. Tre milion njerëz akuzohen se kundërshtojnë komunizmin dhe u dërguan në gulag, një sistem i kampeve të punës në Siberi. Rreth 750,000 njerëz janë vrarë në mënyrë të përmbledhur.

1932-1943

Stalini humbet gruan dhe djalin e tij

Më 1919 Stalin martohet me gruan e tij të dytë Nadezhda Alliluyeva dhe ata kanë dy fëmijë – Svetlana dhe Vassily.

Ai abuzon me Nadezhdën dhe ajo përfundimisht vret veten në vitin 1932. Ai siguron që vdekja e saj të raportohet zyrtarisht si e shkaktuar nga apendiksiti. Yakov, djali i tij nga gruaja e tij e parë, është një ushtar në Ushtrinë e Kuqe dhe kapet herët në WW2. Kur gjermanët propozojnë ta lirojnë atë në një këmbim të të burgosurve, Stalini nuk pranon pasi beson se djali i tij u dorëzua vullnetarisht, Yakov vdes në një kamp përqendrimi nazist në 1943.
Stalini me djalin e tij Vassily dhe vajzën Svetlana
Stalini me djalin e tij Vassily dhe vajzën Svetlana
1939

Pazar me nazistët

Stalini nënshkruan një pakt joagresioni me Adolf Hitlerin dhe ata pajtohen të ndërtojnë Evropën Lindore midis tyre.

Kur ushtritë e Hitlerit mposhtin lehtësisht tërheqjet e Francës dhe Britanisë, Stalini injoron paralajmërimet nga gjeneralët e tij dhe është plotësisht i papërgatitur për sulmin nazist Blitzkrieg të qershorit 1941, i cili loton nëpër Poloni dhe në Bashkimin Sovjetik. Ushtria Sovjetike pëson humbje të mëdha. Stalini është i flaktë me zemërim ndaj tradhtisë së Hitlerit dhe tërhiqet në zyrën e tij në gjendje të marrë ndonjë vendim. Rusia Sovjetike është paralizuar për disa ditë ndërsa makina e luftës naziste lëviz drejt Moskës.
Karikaturë satirike e Hitlerit dhe Stalinit duke rënë dakord se si ta ndajnë Evropën
Stalini dhe Hitleri bien dakord të gdhendin Evropën Lindore
1943

Mposht Hitlerin

Me të ardhmen e Bashkimit Sovjetik të varur në ekuilibër, Stalini është i gatshëm të sakrifikojë miliona për të arritur fitoren ndaj nazistëve.

Forcat gjermane përfshijnë tërë vendin dhe deri në dhjetor 1941 kanë arritur pothuajse në Moskë. Stalini nuk pranon të largohet nga qyteti, duke vendosur që fitorja të fitohet me çdo kusht. Beteja e Stalingradit është pika e kthimit të luftës. Hitleri sulmon qytetin që mban emrin e Stalinit për ta poshtëruar atë, por Stalin i thotë ushtrisë së tij “Jo një hap prapa”. Ata vuajnë mbi një milion viktima, por arrijnë të mposhtin nazistët në 1943. Ushtria Sovjetike fillon shtytjen e gjatë për në Gjermani dhe deri në Berlin.

1946

Perde e Hekurt bie mbi Evropë

Stalini luan një rol vendimtar në humbjen e Gjermanisë dhe copëza të mëdha të Evropës Lindore janë të pushtuara nga forcat sovjetike përfshirë Berlinin Lindor.

Stalini është i paqëndrueshëm se këto vende do të jenë shtete satelitore të Bashkimit Sovjetik. Aleatët e tij të mëparshëm Amerikë dhe Britani tani bëhen rivalët e tij dhe Churchill deklaron se një “perde e hekurt” po bie mbi Evropë. Në një luftë për kontrollin e kryeqytetit, Stalin bllokon hyrjen në Berlinin Perëndimor të okupuar. SHBA përgjigjet me një aeroplan të gjatë 11 muajsh me furnizime për njerëzit e bllokuar në atë pjesë të qytetit. Më 29 gusht 1949 Bashkimi Sovjetik teston bombën e parë atomike. Lufta e Ftohtë fillon me zell.
Re e kërpudhave nga prova e parë e bombës atomike sovjetike
Testi i parë i bombës atomike sovjetike
1953

Vdekja e Stalinit dhe fundi i një epoke

Në vitet e fundit të Stalinit ai bëhet gjithnjë e më i dyshimtë dhe vazhdon të kryejë spastrim kundër armiqve të tij brenda Partisë.

Pas një nate me pirje të rëndë, Stalini vdes nga një goditje në 5 Mars 1953. Shumë në Bashkimin Sovjetik vajtojnë për humbjen e këtij udhëheqësi të madh që shndërroi Bashkimin Sovjetik nga një ekonomi feudale në një fuqi industriale dhe luajti një rol vendimtar në mposhtjen e Hitlerit. Por miliona të burgosur brohorasin në rrëzimin e një prej diktatorëve më vrasës në histori. Pasardhësi i Stalinit Hrushovi denoncon diktatorin e vdekur dhe fillon një valë “destalinizimi”.

Mosha e ekstremeve

Pak emra nga historia frymëzojnë një revokim të tillë të menjëhershëm dhe të theksuar si ai i udhëheqësit nazist Adolf Hitler. Duart e tij janë njollosur me gjakun e miliona njerëzve të vrarë në shkatërrimin e Luftës së Dytë Botërore dhe tmerrin e Holokaustit.

Por Hitleri nuk lindi një tiran brutal, ai u bë një i tillë.

Eksploroni jetën e Hitlerit dhe zbuloni rrugën që çoi në shkatërrim.

Age of extremes

Few names from history inspire such immediate and emphatic revulsion as that of Nazi leader Adolf Hitler. His hands are stained with the blood of millions killed in the devastation of the Second World War and the horror of the Holocaust.

But Hitler was not born a brutal tyrant, he became one. Explore Hitler’s life and discover the road that led to destruction.

Apr 1889

Birth and childhood

Adolf Hitler was born on 20 April in the small Austrian town of Braunau am Inn, in Upper Austria on the Austrian-German border.

His father, Alois, was a customs official while his mother, Klara, came from a poor peasant family. Life was financially comfortable for the Hitler family but Alois was a domineering character and young Adolf frequently found himself on the wrong side of his father’s short temper. At primary school Hitler was a clever, popular child. At secondary school he withdrew psychologically, preferring to re-enact battles from the Boer War than study. He left school with no qualifications at 16.

Feb 1908

Down and out in Vienna

Hitler dreamt of a career as an artist. His father had rejected the idea but after he died in 1903 Hitler would try to make his dream a reality.

He applied to the Vienna Academy of Fine Arts but was promptly rejected in October 1907. Shortly after, Hitler’s beloved mother died. He moved to Vienna and scratched out a precarious bohemian existence sleeping in hostels and painting postcards. Here he began to develop many of the views which would later characterise his ideology and desire to unite Germany and Austria. The anti-Semitic politics of Vienna’s mayor, Karl Lueger, were particularly influential.

Aug 1914

Fighting for the Fatherland

Hitler hated the multi-ethnic composition of Austria’s ruling Habsburg Empire. Determined to avoid military service, he moved to Munich in 1913.

Hitler was keen to prove his loyalty to Germany. In August 1914 the world plunged into a war unlike any seen before. Hitler quickly enlisted. In the army he finally found purpose; a cause with which he could wholly identify. Serving in both France and Belgium, he was twice decorated for bravery. In 1916, Hitler was wounded at the

Somme, one of the bloodiest battles of the war. Convalescing in Germany, he affected a distinctive toothbrush moustache.

Nov 1918

‘Stabbed in the back’

Hitler was wounded for a second time following a British gas attack. While recovering in Pasewalk, the unthinkable happened – Germany surrendered.

Before the surrender, facing serious discontent at home and the prospect of defeat at the front, Germany’s High Command sought to shift the blame. The majority parties in the Reichstag were handed a poisoned chalice. They were given more power but implicated in the impending defeat. Kaiser Wilhelm II abdicated days before Armistice. Like others, Hitler was enraged by what he saw as the betrayal of an undefeated German Army by Jews and

socialists at home. He resolved to go into politics.

Jun 1919

Treaty of Versailles

To the victors the spoils: when the Treaty of Versailles was signed in summer 1919, Germany was forced to accept sole responsibility for the war.

Just as damaging, the peace obliged Germany to pay large amounts in reparations. The huge loss of territory it also dictated came as a devastating blow. Hitler bitterly resented it. Defeat and then humiliation at Versailles challenged his whole sense of worth. Still in the army, Hitler was sent to report on an emerging far-right group, the German Workers’ Party (later renamed the Nazi Party).

Finding he agreed with their nationalist, anti-Semitic beliefs, he joined.

Jul 1921

Der Führer

Hitler’s oratory skills helped him rise quickly through the ranks of his new party. In February he spoke before a crowd of nearly 6,000 in Munich.

To publicise the meeting, he engaged in propaganda tactics – sending out party supporters in trucks with swastikas to leaflet the area. But the party executive, including founder Anton Drexler, were uneasy at Hitler’s growing popularity. In an effort to weaken his position, they formed an alliance with a socialist group while Hitler was in Berlin visiting other nationalist parties. It backfired spectacularly. Hitler promptly resigned and rejoined only when he was handed sole control.

Nov 1923

Beer Hall Putsch

Germany’s government was on the brink of collapse. Hyperinflation saw the price of a loaf of bread rise from 250 marks to 200 billion by November.

Hitler sought to start a revolution. On 8 November, Bavarian Prime Minister Gustav Kahr addressed a meeting of businessmen at a beer hall in Munich. Hitler burst in with his storm troopers (the SA) – a motley crew of far-right paramilitaries. At gunpoint, Kahr was forced to pledge support. The next day, Hitler led 3,000 men onto the streets. But the police were waiting. In the ensuing violence, 16 Nazis and 3 policemen died. Hitler was arrested and

sentenced to five years in prison for treason.

Jul 1925

Mein Kampf

Hitler served just nine months of his sentence in the Bavarian fortress of Landsberg am Lech. Here he wrote Mein Kampf, defining his political vision.

For him, the state was not an economic entity but racial. He declared the superiority of a white Aryan race, with particular vitriol reserved for the Jews he viewed as “parasites”. Their elimination, he said, “must necessarily be a bloody process”. Mein Kampf outlined the central tenets of a Germany under Nazi control – military expansion, elimination of “impure” races and dictatorial authoritarianism. After its publication in July 1925, the book saw more exposure for Hitler’s views.

Oct 1929

Wall Street Crash

After the failure of his revolution Hitler looked to the ballot box. But despite his own rising profile, in 1928 the Nazis won just 2.6% of the vote.

A resurgent German economy had seen public opinion move to the political centre. Events on the other side of the world would change all that. When the American stock exchange collapsed, the foreign loans on which Germany’s economic recovery relied were called in. Unemployment rose to six million and parties on both the extreme left and right saw support skyrocket. At the same time, Hitler first met a 17-year-old German Catholic girl called Eva Braun.

Jan 1933

Leader of Germany

Now a German citizen, Hitler led the Nazis to become the largest party in Germany with over 37% of the popular vote in the elections of July 1932.

German President von Hindenburg’s concern at growing Communist support persuaded him to give Hitler the post of Chancellor in January. Hitler quickly consolidated his position. By March he had dictatorial powers courtesy of the Enabling Act, which allowed him to pass laws without Reichstag approval. Political parties, organisations and unions unassociated with the Nazis were soon disbanded. But Hitler still needed the support of the army to fulfil the vision he had outlined in Mein Kampf.

Jun 1934

The Night of the Long Knives

Army leaders were wary of the paramilitaries who had helped Hitler to power. He allayed those concerns ruthlessly, tightening his own grip on power.

The leader of the SA, Ernst Röhm, was among hundreds assassinated in one night as Hitler purged his party. Röhm’s commitment to ‘continuing revolution’ was not conducive to Hitler’s own ambitions. He could not tolerate opposition to his plans to suppress workers’ rights and make Germany ready for war. The army, however, approved and after President Hindenburg died in August, they supported Hitler’s elevation to Führer. Hitler was now in total control.

Sep 1935

Nuremberg Laws

Since 1933 the Nazis had tried to exclude Jews and other ‘undesirables’ from public life. In 1935 a new phase began – enforced biological segregation.

At the annual Nuremberg rally Hitler announced laws denying Jewish people citizenship and prohibiting marriage or sexual relations with people of “German or related blood”. Anyone with three or more Jewish grandparents was affected, irrespective of their own religious identity. Hitler characterised the laws as an effort to “achieve the legislative regulation of a problem which, if it breaks down again, will then have to be transferred by law to the National Socialist Party for final solution”.

Sep 1938

Appeasement and expansion

With his vision under way domestically, Hitler set his sights beyond Germany’s borders. Lebensraum – territorial expansion – was next on his agenda.

In March Hitler triumphantly led Nazi troops into Austria, achieving his goal of unifying the country of his birth and the country he ruled. His next target was the Sudetenland in Czechoslovakia. Convinced that neither Neville Chamberlain, the British prime minister, nor his French counterpart Edouard Daladier wanted war, Hitler pressed his demands.

At a conference in Munich organised by Chamberlain, those demands were met. Nazi troops marched into Czechoslovakia and took the Sudetenland.

Sep 1939

The gambler

Spurred by his success at Munich, Hitler looked east to Poland. But first he had to make a deal with Stalin’s USSR.

Hitler was willing to set aside his hatred of Communism for strategic gain. The two powers agreed the Nazi-Soviet non-aggression pact in late August. Hitler believed his path was clear and on 1 September the invasion of Poland began. It was a gamble – the German Army was not yet at full strength. But Hitler was confident Britain and France would not go Poland’s aid any more than they had for Austria or Czechoslovakia. He was wrong. Britain and France declared war on 3 September.

Jun 1940

Hitler’s revenge

Though he’d lost the gamble, Hitler was winning the war. Poland fell quickly. The Blitzkrieg tactics of the German Army destroyed all before them.

When France surrendered on 17 June, Hitler took revenge for the German defeat more than two decades before. Hitler ensured the French submission should take place at Compiegne, in the same train carriage Germany had been forced to sign the Armistice ending the First World War. There, in a forest clearing, stood a monument to that day: “Here on the 11th of November 1918 succumbed the criminal pride of the German Empire”. At the scene of Germany’s greatest humiliation, Hitler now stood in triumph.

1941

New enemies

Despite the Nazi-Soviet Pact, Hitler retained a staunch hatred of Communism. Extension of Lebensraum in the east was always his ultimate aim.

Hitler was extremely suspicious of Stalin. He’d initially planned to complete the subjugation of Western Europe before turning to the Soviet Union. When Soviet troops occupied the Baltic States, he decided to invade.

Hitler was convinced the Red Army could be defeated in a matter of months. He was wrong. He compounded his error by declaring war on another powerful enemy, the US.

Feb 1943

A wrong turn

As the German invasion of the USSR foundered, Hitler assumed day-to-day operational command of the army, convinced only he could succeed.

Hitler was now directing the entire army from his headquarters, thousands of miles away. In spring 1942 he was convinced the Soviets would be defeated if his army followed his plan to the letter. He was proven wrong at Stalingrad. Freezing, starving and hopelessly outnumbered, German forces could not hold the city. “Surrender is forbidden,” Hitler said. His commanders on the ground chose to ignore the order. For the first time Hitler faced sustained personal criticism because of the defeat.

Jun 1944

Asleep at the wheel

Hitler’s intransigence had left German forces in retreat in the east. Now, his mistrust and refusal to delegate cost them dearly in the west.

When Allied troops landed on French soil on D-Day, Hitler was asleep in his Eagle’s Nest retreat. No significant decisions could be taken without his authorisation. Crucial German panzer divisions which may have delayed the Allied invasion could not be moved until Hitler woke up. The landings were a success. Germany was now fighting and losing a war on two fronts. Yet Hitler had met the news with enthusiasm, believing his forces could finally take the US and Britain out of the war.

Jul 1944

A weakening grip

As Germany’s military situation deteriorated, opposition to Hitler grew among the army elite. Many of his previously loyal commanders wanted him dead.

Hitler was increasingly paranoid, and frequently modified his schedule at the last moment. But on 20 July an opportunity came at last. Hitler was meeting with top military aides at the Wolf’s Lair field headquarters. A senior army officer, Lt Col Claus von Stauffenberg, left a bomb in a briefcase in the conference room. At 12.42 pm it went off.

A stenographer and three officers died. Hitler was lucky to escape with only minor injuries, shielded from the full force of the blast by an oak table.

Apr 1945

Defeat and death

As Soviet troops closed in on his bunker in Berlin, Hitler accepted the inevitability of his defeat. He set into action his plan to take his own life.

Hours beforehand, he married Eva Braun, who had remained by his side for 11 years. They were wed early on the morning of 29 April. The next day, at a little after 3.30 pm, they bit into thin glass vials of cyanide. Hitler then shot himself through the head. The man responsible for untold suffering, who had almost single-handedly brought the world to the very brink of destruction, was dead.

Mosha e ekstremeve

Pak emra nga historia frymëzojnë një revokim të tillë të menjëhershëm dhe të theksuar si ai i udhëheqësit nazist Adolf Hitler. Duart e tij janë njollosur me gjakun e miliona njerëzve të vrarë në shkatërrimin e Luftës së Dytë Botërore dhe tmerrin e Holokaustit.

Por Hitleri nuk lindi një tiran brutal, ai u bë një. Eksploroni jetën e Hitlerit dhe zbuloni rrugën që çoi në shkatërrim.
Prill 1889

Lindja dhe fëmijëria

Adolf Hitler lindi në 20 prill në qytetin e vogël austriak Braunau am Inn, në Austrinë e Epërme në kufirin austriak-gjerman.

Babai i tij, Alois, ishte një doganier ndërsa nëna e tij, Klara, vinte nga një familje fshatare e varfër. Jeta ishte financiarisht e rehatshme për familjen Hitler, por Alois ishte një personazh dominues dhe Adolf shpesh e gjeti veten në anën e gabuar të temperamentit të shkurtër të babait të tij. Në shkollën fillore Hitleri ishte një fëmijë i zgjuar, popullor. Në shkollën e mesme ai u tërhoq psikologjikisht, duke preferuar të rivendoste beteja nga Lufta e Boer sesa studimi. Ai u largua nga shkolla pa asnjë kualifikim në 16.
Adolf Hitler, i paraqitur si fëmijë rreth vitit 1889
Adolf Hitler, i paraqitur si fëmijë rreth vitit 1889
Shkurt 1908

Poshtë dhe jashtë në Vjenë

Hitleri ëndërroi për një karrierë si artist. Babai i tij e kishte refuzuar idenë por pasi vdiq në vitin 1903 Hitleri do të përpiqej ta bënte ëndrrën e tij realitet.

Ai aplikoi në Akademinë e Arteve të Bukura në Vjenë, por u refuzua menjëherë në tetor 1907. Pas pak, nëna e dashur e Hitlerit vdiq. Ai u transferua në Vjenë dhe gërvishti një ekzistencë të pasigurt bohem duke fjetur në hostele dhe duke pikturuar kartolina. Këtu ai filloi të zhvillojë shumë pikëpamje që më vonë do të karakterizojnë ideologjinë dhe dëshirën e tij për të bashkuar Gjermaninë dhe Austrinë. Politika antisemite e kryetarit të bashkisë së Vjenës, Karl Lueger, ishte veçanërisht me ndikim.
Vizatimi i Adolf Hitlerit i Ndërtesës së Parlamentit Austriak, Vjenë
Vizatimi i Adolf Hitlerit i Ndërtesës së Parlamentit Austriak, Vjenë
Gusht 1914

Luftimi për Atdheun

Hitleri e urrente përbërjen multi-etnike të Perandorisë Habsburg në pushtet në Austri. I vendosur për të shmangur shërbimin ushtarak, ai u transferua në Mynih në 1913.

Hitleri ishte i prirur të dëshmonte besnikërinë e tij ndaj Gjermanisë. Në gusht 1914, bota u zhyt në një luftë, ndryshe nga sa ishte parë më parë. Hitleri u regjistrua shpejt. Në ushtri ai më në fund gjeti qëllim; një shkak me të cilin ai mund të identifikohej tërësisht. Duke shërbyer në Francë dhe Belgjikë, ai u dekorua dy herë për trimëri. Më 1916, Hitleri u plagos në Somme, një nga betejat më të përgjakshme të luftës. Duke qenë i përqafuar në Gjermani, ai preku një mustaqe të veçantë të furçës së dhëmbëve.
Hitleri dhe mustaqet e tij të dallueshme të furçës së dhëmbëve
Hitleri dhe mustaqet e tij të dallueshme të furçës së dhëmbëve
Nëntor 1918

‘I goditur me thikë në shpinë’

Hitleri u plagos për herë të dytë pas një sulmi gazi britanik. Ndërsa po rimarrë në Pasajalk, ndodhi e paimagjinueshme – Gjermania u dorëzua.

Para dorëzimit, duke u përballur me pakënaqësi serioze në shtëpi dhe perspektivën e humbjes në pjesën e përparme, Komanda e Lartë e Gjermanisë u përpoq të zhvendoste fajin. Partitë e mazhorancës në Reichstag iu dorëzuan një tufë të helmuar. Atyre iu dha më shumë fuqi, por të implikuar në humbjen e afërt. Kaiser Wilhelm II abdikoi disa ditë para Armëpushimit. Si të tjerët, Hitleri u tërbua nga ajo që e shihte si tradhëti e një ushtrie gjermane të pamposhtur nga hebrenjtë dhe socialistët në vend. Ai vendosi të hynte në politikë.
Kaiser Wilhelm II
Kaiser Wilhelm II
Qershor 1919

Traktati i Versajës

Për fitimtarët plaçka: kur u nënshkrua Traktati i Versajës në verën e vitit 1919, Gjermania u detyrua të pranonte përgjegjësinë e vetme për luftën.

Po aq e dëmshme, paqja e detyroi Gjermaninë të paguante shuma të mëdha në dëmshpërblime. Humbja e madhe e territorit që ajo diktoi gjithashtu erdhi si një goditje shkatërrimtare. Hitleri e hidhëroi ashpër atë. Humbja dhe pastaj poshtërimi në Versajë sfiduan tërë ndjenjën e tij të vlerës. Ende në ushtri, Hitleri u dërgua të raportojë për një grup të djathtë të ekstremit të djathtë, Partinë e Punëtorëve të Gjermanisë (më vonë u quajt Partia Naziste). Duke gjetur se ishte dakord me bindjet e tyre nacionaliste, antisemitike, ai u bashkua.
Protesta në Gjermani kundër Traktatit të Versajës
Protesta në Gjermani kundër Traktatit të Versajës
Korrik 1921

Der Führer

Shkathtësitë oratorike të Hitlerit e ndihmuan atë të ngrihet shpejt në radhët e partisë së tij të re. Në shkurt ai foli para një turme prej gati 6.000 në Mynih.

Për të bërë publike mbledhjen, ai u angazhua në taktika propagande – dërgimin e mbështetësve të partisë në kamionë me swastikas për të broshurur zonën. Por ekzekutivi i partisë, përfshirë themeluesin Anton Drexler, nuk shqetësohej me popullaritetin në rritje të Hitlerit. Në përpjekje për të dobësuar pozicionin e tij, ata formuan një aleancë me një grup socialist ndërsa Hitleri ishte në Berlin duke vizituar parti të tjera nacionaliste. U rikthye në mënyrë spektakolare. Hitleri menjëherë dha dorëheqjen dhe u ribashkua vetëm kur iu dha kontrolli i vetëm.
Hitleri mbajti një fjalim gjatë fushatës së tij elektorale
Hitleri mbajti një fjalim gjatë fushatës së tij elektorale
Nëntor 1923

Birrë Hall Putsch

Qeveria e Gjermanisë ishte në prag të kolapsit. Hiperinflacioni pa që çmimi i një copë bukë të rritet nga 250 marka në 200 miliardë deri në nëntor.

Hitleri kërkoi të fillonte një revolucion. Më 8 nëntor, Kryeministri bavarez Gustav Kahr drejtoi një takim të biznesmenëve në një sallë birre në Mynih. Hitleri hyri me trupat e tij të stuhisë (SA) – një ekuipazh moto i paramilitarëve të ekstremit të djathtë. Në pikën e armës, Kahr u detyrua të zotohej për mbështetje. Të nesërmen, Hitleri çoi 3000 burra në rrugë. Por policia po priste. Në dhunën pasuese, 16 nazistët dhe 3 policë vdiqën. Hitleri u arrestua dhe u dënua me pesë vjet burg për tradhti.
Hitleri pozon me “flamurin e gjakut” nga Beer Hall Putsch
Hitleri pozon me “flamurin e gjakut” nga Beer Hall Putsch
Korrik 1925

Lufta ime

Hitleri vuajti vetëm nëntë muaj nga dënimi i tij në kështjellën bavareze të Landsberg am Lech. Këtu ai shkroi Mein Kampf, duke përcaktuar vizionin e tij politik.

Për të, shteti nuk ishte një entitet ekonomik por racor. Ai deklaroi epërsinë e një race të bardhë ariane, me një vitriol të veçantë të rezervuar për hebrenjtë që ai i konsideronte si “parazitë”. Eleminimi i tyre, tha ai, “domosdoshmërisht duhet të jetë një proces i përgjakshëm”. Mein Kampf përvijoi parimet qendrore të një Gjermanie nën kontrollin nazist – zgjerimin ushtarak, eliminimin e racave “të papastra” dhe autoritarizmit diktatorial. Pas botimit në korrik 1925, libri pa më shumë ekspozime për pikëpamjet e Hitlerit.
Edicioni i vitit 1938 i Mein Kampf i Hitlerit
Edicioni i vitit 1938 i Mein Kampf i Hitlerit
Tetor 1929

Wall Street Crash

Pas dështimit të revolucionit të tij, Hitleri shikoi në kutinë e votimit. Por, megjithë profilin e tij në rritje, në vitin 1928 nazistët fituan vetëm 2.6% të votave.

Një ekonomi gjermane në ringjallje kishte parë që opinioni publik të zhvendosej në qendrën politike. Ngjarjet në anën tjetër të botës do të ndryshonin gjithçka. Kur bursa amerikane u shemb, kreditë e huaja në të cilat mbështetet rimëkëmbja ekonomike e Gjermanisë u thirrën. Papunësia u rrit në gjashtë milion dhe partitë në të dy majtas dhe djathtas ekstrem panë mbështetje. Në të njëjtën kohë, Hitleri së pari takoi një vajzë katolike 17-vjeçare gjermane të quajtur Eva Braun.
Adolf Hitler dhe Eva Braun
Adolf Hitler dhe Eva Braun
Jan 1933

Drejtues i Gjermanisë

Tani një qytetar gjerman, Hitleri bëri që nazistët të bëhen partia më e madhe në Gjermani me mbi 37% të votave popullore në zgjedhjet e korrikut 1932.

Shqetësimi i Presidentit gjerman von Hindenburg për rritjen e mbështetjes komuniste e bindi atë që t’i jepte Hitlerit postin e Kancelarit në janar. Hitleri shpejt konsolidoi pozicionin e tij. Deri në Mars ai kishte mirësjellje diktatoriale me Aktin e Mundësimit, i cili i lejoi të miratojë ligje pa miratimin e Reichstag. Partitë, organizatat dhe sindikatat politike të pandara nga nazistët u shpërndanë shpejt. Por Hitlerit ende i duhej mbështetja e ushtrisë për të përmbushur vizionin që ai kishte përshkruar në Mein Kampf.
Presidenti gjerman Paul von Hindenburg në një makinë me udhëheqësin nazist dhe kancelarin e Gjermanisë, Adolf Hitler në Berlin
Presidenti gjerman Paul von Hindenburg në një makinë me udhëheqësin nazist dhe kancelarin e Gjermanisë, Adolf Hitler në Berlin
Qershor 1934

Nata e thikave të gjata

Drejtuesit e ushtrisë ishin të kujdesshëm ndaj paraushtarakëve që kishin ndihmuar Hitlerin në pushtet. Ai i qetësoi ato shqetësime në mënyrë të pamëshirshme, duke forcuar kontrollin e tij të pushtetit.

Udhëheqësi i SA, Ernst Röhm, ishte në mesin e qindra të vrarë brenda një nate ndërsa Hitleri pastroi partinë e tij. Angazhimi i Röhm për ‘revolucionin e vazhdueshëm’ nuk ishte i favorshëm për ambiciet e vetë Hitlerit. Ai nuk mund të tolerojë kundërshtimin ndaj planeve të tij për të shtypur të drejtat e punëtorëve dhe për ta bërë Gjermaninë gati për luftë. Sidoqoftë, ushtria miratoi dhe pasi Presidenti Hindenburg vdiq në gusht, ata mbështetën ngritjen e Hitlerit në Führer. Hitleri tani ishte në kontroll të plotë.
Adolf Hitler përshëndet udhëheqësin e SA, Ernst Röhm
Adolf Hitler përshëndet drejtuesin e SA, Ernst Röhm pak para vrasjes së këtij të fundit
Shtator 1935

Ligjet e Nyrnbergut

Që nga viti 1933 nazistët ishin përpjekur të përjashtonin hebrenjtë dhe ‘të padëshirueshëm’ të tjerë nga jeta publike. Më 1935 filloi një fazë e re – ndarja biologjike e forcuar.

Në mitingun vjetor të Nurenbergut, Hitleri njoftoi ligje që mohojnë shtetësinë e hebrenjve dhe ndalojnë martesën ose marrëdhëniet seksuale me njerëzit e “gjaku gjerman ose të lidhur”. Dokush me tre ose më shumë gjyshër hebrenj ishte prekur, pavarësisht nga identiteti i tyre fetar. Hitleri i karakterizoi ligjet si një përpjekje për të “arritur rregullimin legjislativ të një problemi, i cili nëse prishet përsëri, atëherë do të duhet të transferohet me ligj në Partinë Kombëtare Socialiste për zgjidhje përfundimtare”.
Adolf Hitleri zhvillon një fjalim gjatë Kongresit të Partisë në Nuremberg në 1935
Adolf Hitleri zhvillon një fjalim gjatë Kongresit të Partisë në Nuremberg në 1935
Shtator 1938

Paraqitje dhe zgjerim

Me vizionin e tij që po zhvillohet brenda vendit, Hitleri vendosi pamjet e tij përtej kufijve të Gjermanisë. Lebensraum – zgjerimi i territorit – ishte tjetër në axhendën e tij.

Në Mars, Hitleri drejtoi triumfalisht trupat naziste në Austri, duke arritur qëllimin e tij për të unifikuar vendin e lindjes së tij dhe vendin që ai sundoi. Synimi tjetër i tij ishte Sudetenland në osekosllovaki. I bindur se as Neville Chamberlain, kryeministri britanik, dhe as homologu i tij francez Edouard Daladier nuk donin luftë, Hitleri shtypi kërkesat e tij. Në një konferencë në Mynih të organizuar nga Chamberlain, ato kërkesa u përmbushën. Trupat nazistë marshuan në osekosllovaki dhe morën Sudetenland.
Trupat gjermane marshojnë drejt osekosllovakisë
Trupat gjermane marshojnë drejt Czechekosllovakisë, duke pushtuar Sudetenland
Shtator 1939

Kumari

I nxitur nga suksesi i tij në Mynih, Hitleri shikoi në lindje në Poloni. Por së pari ai duhej të bënte një marrëveshje me BRSS të Stalinit.

Hitleri ishte i gatshëm të linte mënjanë urrejtjen e tij ndaj komunizmit për përfitime strategjike. Të dy fuqitë ranë dakord për paktin e mos agresionit nazo-sovjetik në fund të gushtit. Hitleri besonte se rruga e tij ishte e qartë dhe më 1 shtator filloi pushtimi i Polonisë. Ishte një kumar – Ushtria gjermane nuk ishte ende në forcën e plotë. Por Hitleri ishte i bindur se Britania dhe Franca nuk do të ndihmonin më Poloninë sesa ata kishin për Austrinë ose osekosllovakinë. Ai gaboi. Britania dhe Franca shpallën luftë në 3 shtator.
Nënshkrimi i Paktit Molotov-Ribbentrop në Moskë
Nënshkrimi i Paktit Molotov-Ribbentrop në Moskë
Qershor 1940

Hakmarrja e Hitlerit

Megjithëse ai do ta humbiste lojën e fatit, Hitleri po fitonte luftën. Polonia ra shpejt. Taktika e Blitzkrieg e ushtrisë gjermane shkatërroi gjithçka para tyre.

Kur Franca u dorëzua në 17 Qershor, Hitleri u hakmarr për humbjen gjermane më shumë se dy dekada më parë. Hitleri siguroi që nënshtrimi francez të ndodhte në Compiegne, në të njëjtën karrocë treni Gjermania ishte detyruar të nënshkruante Armëpushimin që përfundonte Luftën e Parë Botërore. Atje, në një pastrim pylli, qëndroi një monument i asaj dite: “Këtu, më 11 Nëntor 1918, përmbyt krenarinë kriminale të Perandorisë Gjermane”. Në skenën e poshtërimit më të madh të Gjermanisë, Hitleri tani qëndroi në triumf.
Shefi i Komandës Supreme të Wehrmacht Keitel lexon parathënien e marrëveshjes së Armëpushimit në pyllin e Compiegne.
Marrëveshja e armëpushimit në pyllin e Compiegne. Shefi i Komandës Supreme të Wehrmacht Keitel lexon parathënien e marrëveshjes.
1941

Armiqtë e rinj

Megjithë Paktin Nazi-Sovjetik, Hitleri mbajti një urrejtje të fortë ndaj komunizmit. Zgjatja e Lebensraum në lindje ishte gjithmonë qëllimi i tij i fundit.

Hitleri ishte jashtëzakonisht i dyshimtë për Stalinin. Ai fillimisht kishte planifikuar të përfundonte nënshtrimin e Evropës Perëndimore para se të kthehej në Bashkimin Sovjetik. Kur trupat sovjetike pushtuan shtetet e Balltikut, ai vendosi të pushtojë. Hitleri ishte i bindur që Ushtria e Kuqe mund të mposhtet brenda disa muajsh. Ai gaboi. Ai e ndërlikoi gabimin e tij duke i shpallur luftë një armiku tjetër të fuqishëm, SH.B.A.
Udhëheqësi Sovjetik Joseph Stalin dhe Presidenti Amerikan Franklin D Roosevelt në 1943
Udhëheqësi Sovjetik Joseph Stalin dhe Presidenti Amerikan Franklin D Roosevelt në 1943
Shkurt 1943

Një kthesë e gabuar

Ndërsa pushtimi gjerman i BRSS themeloi, Hitleri mori përsipër komandën operative të përditshme të ushtrisë, i bindur vetëm se ai mund të kishte sukses.

Hitleri tani po drejtonte tërë ushtrinë nga selia e tij, mijëra milje larg. Në pranverën e vitit 1942 ai ishte i bindur se Sovjetikët do të mposhteshin nëse ushtria e tij ndiqte planin e tij për letrën. Ai u provua i gabuar në Stalingrad. Ngrirja, ngordhja nga uria dhe pa më shumë numra, forcat gjermane nuk mund të mbanin qytetin. “Dorëzimi është i ndaluar,” tha Hitler. Komandantët e tij në tokë zgjodhën të injorojnë urdhrin. Për herë të parë Hitleri u përball me kritika të qëndrueshme personale për shkak të humbjes.
Adolf Hitleri duke parë një hartë dhe duke planifikuar ofensivën në Stalingrad
Adolf Hitleri planifikonte ofensivën ndaj Stalingradit
Qershor 1944

Në gjumë në timon

Ndërhyrja e Hitlerit kishte lënë forcat gjermane të tërhiqeshin në lindje. Tani, mosbesimi dhe refuzimi i tij për t’u deleguar i kushtoi shtrenjtë në perëndim.

Kur trupat aleate u ulën në tokën franceze në D-Day, Hitleri ishte në gjumë në tërheqjen e Foleve të Eagle’s së tij. Asnjë vendim i rëndësishëm nuk mund të merret pa autorizimin e tij. Ndarjet thelbësore gjermane të panzerit, të cilat mund të kenë vonuar pushtimin e Aleatëve, nuk mund të zhvendosen derisa Hitleri të zgjohej. Uljet ishin një sukses. Gjermania tani po luftonte dhe po humbiste një luftë në dy fronte. Sidoqoftë, Hitleri e kishte takuar lajmin me entuziazëm, duke besuar se forcat e tij më në fund mund të nxirrnin SHBA dhe Britaninë nga lufta.
Ulje e trupave aleate në Normandi
Ulje e trupave aleate në Normandi
Korrik 1944

Një kontroll i dobësuar

Ndërsa situata ushtarake e Gjermanisë u përkeqësua, kundërshtimi ndaj Hitlerit u rrit midis elitës së ushtrisë. Shumë prej komandantëve të tij më parë besnikë e donin të vdekur.

Hitleri ishte gjithnjë e më paranojak, dhe shpesh herë ndryshoi orarin e tij në momentin e fundit. Por më 20 korrik një mundësi erdhi më në fund. Hitleri po takohej me ndihmësit e lartë ushtarakë në selinë fushore të Wolf’s Lair. Një oficer i lartë i ushtrisë, nënkoloneli Claus von Stauffenberg, la një bombë në një çantë në dhomën e konferencave. Në orën 12,42 mbaroi. Një stenograf dhe tre oficerë vdiqën. Hitleri pati fatin të shpëtojë vetëm me lëndime të vogla, të mbrojtura nga forca e plotë e shpërthimit nga një tryezë lisi.
Salla e konferencave ku ishte ulur Hitleri, e shkatërruar nga bomba e Stauffenberg
Salla e konferencës ku ishte ulur Hitleri u shkatërrua nga bomba e Stauffenberg
Prill 1945

Humbjen dhe vdekjen

Ndërsa trupat sovjetike u mbyllën në bunkerin e tij në Berlin, Hitleri pranoi pashmangshmërinë e humbjes së tij. Ai vuri në veprim planin e tij për të marrë jetën e tij.

Disa orë më parë, ai u martua me Eva Braun, e cila kishte mbetur në krah të tij për 11 vjet. Ata u martuan herët në mëngjes në 29 Prill. Të nesërmen, pak pas orës 03:30, ata futen në shishka qelqi të hollë cianidi. Hitleri më pas gjuajti veten me kokë. Njeriu përgjegjës për vuajtjet e palejuara, i cili e kishte çuar botën gati-vetëm në botë deri në prag të shkatërrimit, ishte i vdekur.
Ushtarët e Ushtrisë së Kuqe ngrenë flamurin Sovjetik mbi Reichstag në Berlin më 30 Prill
Ushtarët e Ushtrisë së Kuqe ngrenë flamurin Sovjetik mbi Reichstag në Berlin më 30 Prill

Nga Flaka Surroi

Hoti mund të përsërisë deri në pafund se ai do të jetë udhëheqës i dialogut dhe askush nuk do t’i besojë – për shkak se si nëpër to, e tha në mbledhje të Qeverisë se do ta themelojë një trup koordinues për negociatat, duke mos treguar se kush do të jetë koordinatori. Nuk duhet shumë imagjinatë për të konstatuar se ai koordinator do të duhej të ishte njeri i afërt i Thaçit – ashtu që ky i fundit, edhe pse jo prezent fizikisht, do t’i ngrehte penjtë nga distanca

Nuk jam e sigurt që tash ekziston vullneti politik për ta kaluar as këtë rishikim, për shkak se në të nuk parashihen vetëm linjat e ndihmës emergjente, por edhe projektet kapitale që ishin pezulluar nga qeveria e shkuar – sikurse është autostrada e Dukagjinit.

Sido që të jetë, punët i kemi keq, në rend të parë për shkak të politikës. Dhe po të mos ishte diaspora, e cila nuk u ndal së dërguari para në mes të krizës globale, kush e di ku do të ishim tash.

Popull i çuditshëm

Rama erdhi në Prishtinë në ditën kur Thaçi kishte vendosur t’i drejtohej opinionit publik. E kishte shtyrë paraqitjen për një ditë – kishte thënë se do ta bënte të dielën, më 28 qershor, porse mandej doli komunikata ku thuhej se kjo do të ndodhte të nesërmen në 20:00.

Nuk doli të fliste para gazetarëve. E kishte incizuar fjalimin, të cilin e lexoi nga prompteri, me një ritëm të ngadalshëm dhe me një përmbajtje skajshmërisht patetike. Do të thuhej se mbase është e kuptueshme patetika duke i marrë parasysh rrethanat, porse, nga ana tjetër, nevoja për ta shndërruar në dramë një situatë të cilën e ka krijuar vetë nuk la mbresa të mira.

Prej asaj dite më nuk është parë kund, as nuk ka shkruar statuse. Ka darkuar me Ramën po atë natë, dhe është tërhequr për të bërë plane të mëtejme se çfarë duhet lënë pas, po qe se aktakuza i konfirmohet dhe jep dorëheqje.

Rama, nga ana tjetër erdhi, dhe sinqerisht nuk e kuptova se përse erdhi. Nëse ka menduar se po e merr rolin e babait të kombit dhe në këtë formë do të bëjë përpjekje për unifikimin e faktorit politik kosovar, ka bërë gabim. Ngase si përkrahës i parezervë i atij që do të duhej të ishte simbol i unitetit në Kosovë, e që në fakt ishte simboli i kaosit politik dhe përçarësi kryesor i skenës politike, nuk mund ta luante rolin e babait. Përkundrazi. Do të mund ta luante vetëm rolin e vëllait të madh të atij që është futur në telashe, e që për t’u ikur atyre thërret ndihmë nga jashtë.

Përpjekja për përfshirjen e PDK-së në koalicion

Burimet e KOHËS tregojnë se porosia e përçuar nga Rama ishte që të krijohet një qeveri thuajse gjithëpërfshirëse pa VV-në në të. Kështu do të siguroheshin 89 vota në Parlament, dhe askush nuk do të mund të thoshte se kjo qeveri nuk ka fuqi të mjaftueshme politike për t’i shtyrë agjendat e veta para.

Pra, po qe se, pas ngritjes së aktakuzës ndaj Veselit, PDK-ja mendon se nuk duhet të mbetet në opozitë, atëherë bashkimi i saj në qeveri do të ishte shumë i mundshëm. E do të ishte edhe super i favorshëm. E para, për shkak se do ta merrte sërish prapa fuqinë ekzekutive – me dikasteret që do t’i zgjidhte, apo edhe se do të krijoheshin për ta akomoduar edhe atë. E dyta, për shkak se do të mund ta siguronte për vete postin e kryetarit të shtetit – pra institucionin problematik që falë lidhjeve me Kushtetuesen rrëzoi një qeveri në mes të pandemisë, pa asnjë pardon.null

Inkuadrimi i PDK-së në qeveri do t’ia siguronte koalicionit të gjerë shumicën e kërkuar për ndryshimin e Kushtetutës, e edhe të cilitdo ligj që i kërkon dy të tretat e votave të shumicës shqiptare dhe të pakicave – pra edhe të Ligjit për Specialen. Dhe pavarësisht asaj që e tha Avdullah Hoti në Tiranë, se nuk do ta shfuqizojnë gjykatën, Hotit nuk i besohet. Ngase Hoti e shkeli premtimin zgjedhor se nuk do të kishte koalicion me PAN-in (e bëri me AN-in) dhe pranoi të bëhej kryeministër i Thaçit – pas favorit që këtij të fundit ia bëri Kushtetuesja.

Dhe Hoti mund të përsërisë deri në pafund se ai do të jetë udhëheqës i dialogut dhe askush nuk do t’i besojë – për shkak se si nëpër to, e tha në mbledhje të Qeverisë se do ta themelojë një trup koordinues për negociatat, duke mos treguar se kush do të jetë koordinatori. Nuk duhet shumë imagjinatë për të konstatuar se ai koordinator do të duhej të ishte njeri i afërt i Thaçit – ashtu që ky i fundit, edhe pse jo prezent fizikisht, do t’i ngrehte penjtë nga distanca.

Dialogu duhet të presë

I pakuptimtë insistimi që dialogu të vazhdojë me çdo kusht ose në Evropë, ose në Amerikë. Që nga procesi i Vjenës, Kosova nuk ka pasur unitet politik sa i përket çështjes së dialogut, i cili u pati bërë lodër e Hashim Thaçit në përpjekje për ta shpëtuar veten nga aktakuza që edhe i erdhi.

Sa herë që ishte pyetur nëse ishte marrë në pyetje nga Haga, kishte gënjyer. Nuk do të ishte aspak befasi po qe se do të kuptohej se do ta ketë pasur informatën për ngritjen e aktakuzës dhe se për këtë shkak do të ketë insistuar që takimi në Washington në mbahej, ku ai do të dëshmohej si “i vetmi njeri që mund ta zgjidhë problemin me Serbinë”, duke mos qenë fare e rëndësishme se çfarë do të nënshkruante.

Tash, si njeri që ka aktakuzë, sado e pakonfirmuar, nuk mund të pritet në asnjë shtet perëndimor – posaçërisht jo në SHBA, katër muaj para zgjedhjeve presidenciale. Dhe nëse duhet pritur konfirmimin tre muaj, kjo i lë atij hapësirë që të punojë nga hija, pra ta dirigjojë punën e dialogut nëpërmjet ndonjë emisari, që do të quhet koordinator. E që do të mund të ishte po i njëjti që kishte mbajtur këtë titull edhe më parë. Ndërkohë, do të sigurohej se “njeriu i tij” të zgjidhej kryetar që në çastin që ky do të jepte dorëheqje, në rast konfirmimi akuze.

Për Kosovën, situata e këtillë çfarë është, lëmsh, është tepër e papërshtatshme për të marrë pjesë në dialog. Përderisa ende mungon uniteti i të gjithëve rreth parimeve negociuese, druaj se do të futemi sërish në një proces nga i cili nuk do të dimë të dalim të palënduar. Do të ballafaqohemi me një palë që ka pushtet absolut në shtet të vetin, dhe me ndërmjetës të cilët me çdo kusht duan ta pasurojnë biografinë e tyre politike e profesionale, pavarësisht pasojave që do t’i pësojë Kosova.

E do t’i pësojë për shkak se gjasat janë se do ta përfaqësojë një qeveri kukull e dalë nga shkelja e premtimit, si dhe nga makinacionet e Thaçit dhe të Kushtetueses, që do të veprojë sipas udhëzimeve të koordinatorit, përfaqësuesit e atij që e bëri llom procesin e negociatave deri tash. Dhe, për shkak se në këtë proces nuk do të marrë pjesë partia më e madhe në Kuvend, me numër jo të vogël përkrahësish.

Kosova nuk është e përgatitur për vazhdimin e dialogut përderisa ende nuk e di se a do të japë dorëheqje kryetari, dhe nëse do të gjendet dikush, që nuk është Edi Rama, që do t’i bëjë bashkë në lidhje me interesin e Kosovës në dialog. Interes i cili nuk është personal; i cili nuk nënkupton këmbim territoresh dhe i cili nuk udhëhiqet me frazën bajate “do ta kemi ulësen në OKB”, sepse ulësja në OKB nuk varet nga Serbia. Kaq thjesht.

* * *

Për javën tjetër paralajmërohen protestat e OVL-së me kërkesë eksplicite për shfuqizimin e Gjykatës Speciale. Ftesa për protestë është gjithëpopullore, prandaj do të duhej pritur se më 9 korrik në Prishtinë të zbarkojnë me dhjetëra autobusë nga e gjithë Kosova në shenjë solidarizimi me Thaçin, Veselin dhe të tjerë të akuzuar të cilëve ende nuk ua mësuam emrat. Sikur protesta paraprake e VV-së, edhe kjo do të jetë vatra potenciale e përhapjes së virusit.

Ndërkohë, në televizionin publik e edhe nëpër rrjete sociale kanë nisur linçimet kundër njerëzve që mendojnë ndryshe – në përpjekje të qartë për të krijuar “armiq” që duhen luftuar. Dhe, në përpjekje të qartë për të krijuar atmosferë armiqësore që do të mund të përshkallëzonte në konflikte kot, me pasoja të padëshiruara.

E kjo në kohën kur problemin më të madh për shtetin tonë e kemi mungesën e sundimit të ligjit dhe një proces të papërfunduar me Serbinë, të cilin e rihapi në formën më naive të mundshme Thaçi, me fusnotën dhe me marrëveshjen për Zajednicën.

Papërgjegjësia ka qenë ajo që e ka udhëhequr këtë shtet edhe para se të shpallet shtet i pavarur. Prandaj edhe nuk është çudi që askush nuk mërzitet për rekomandimet e IKSHKP-së, e sidomos të ministrit të Shëndetësisë.

Sepse vazhdojnë të thonë “hajt se bahet mirë”. Qe njëzet vjet.

Marrë nga: koha.net

Deklarata e Bolton:

‘Nuk ka qenë ideja ime shkëmbimi i tokave, janë liderat e Kosovës dhe Serbisë që e kanë kërkuar’ ka thënë ai për emisionin ‘Fokus’ të gazetarit Robert Papa.

Ish-kryeministri Sali Berisha ka reaguar pas deklaratës së John Bolton, se kërkesën për ndarjen e Kosovës e kishte bërë Hashim Thaçi dhe Aleksandër Vuçiç.

Ish-kryeministri ka publikuar deklaratën e Bolton, ndërsa deklaron se aktakuza e bërë ndaj ‘Miladinin shqipfolës’, ishte shpëtimtare për Kosovën.

Reagimi i ish-kryeministrit Sali Berisha:

‘Bomba’ e ish-këshilltarit të Trump: Shkëmbimin e territoreve e kërkuan Thaçi dhe Vuçiç

Miq, po e postoj për ata që nuk kanë të qarte se pse aktakuza për Miladinin shqipfolës shpërfytyroi Zografin Bis dhe pse ajo akt akuzë ishte shpëtimtare për Kosovën dhe kombin shqiptar. 

Ish-Këshilltari për Siguri Kombëtare të Shtëpisë së Bardhë, John Bolton vendos më në fund të flasë pa dorashka.

Ambasadori i karrierës ka vënë gishtin për të treguar ideatorët e vërtetë të idesë së shkëmbimit të territoreve mes Kosovës dhe Serbisë.

Ai ka përmendur me emër Hashim Thaçin dhe Aleksandër Vuçiçin si ideatorë të një projekti që ai nuk e ka kundërshtuar.

‘Nuk ka qenë ideja ime shkëmbimi i tokave, janë liderat e Kosovës dhe Serbisë që e kanë kërkuar’ ka thënë ai për emisionin ‘Fokus’ të gazetarit Robert Papa.

Bolton në intervistën ku ka folur edhe për librin e tij të ri kundër Trump, ka pranuar edhe se kjo ide kundërshtohej nga disa vende europiane, por ka theksuar ai nëse dy vendet arrinin marëveshjen, vështirë se dikush do të kishte forcë ti dilte kundër.

‘Një nga gjërat që do të diskutonim ishte këmbimi i tokave, por në Ballkan dhe Europë u prit me kundërshtime se kishin frikë se një shkëmbim tokash atje mund të ndodhte edhe në Europë gjetkë. Kjo ka ndodhur në histori, diçka me të cilën duhet të jetoni, ta pranoni. Nëse Kosova dhe Serbia do kishin arritur marrëveshjen, dhe do të ishte një pjesë e saj ndërrimi i tokave, dhe një pjesë e BE do ishte kundër dhe do e kundërshtonte vallë? Kjo nuk do ndodhte’, është shprehur ai.

Faleminderit që u bashkuatët në Moderat,

Lirija nuk është aspak kundër pêrgjegjësisë…

Te gjithë bashkë ne kemi një detyrim moral të marrim përgjegjësi të plotë për jetën tonë – dhe të kujdesemi për të tjerët.

Ne e kuptojmë plotësisht që kombi është i rëndësishëm, por në të njëjtën kohë i përkasim botës së madhe jashtë.

Hej! Tack för att du har blivit medlem i Moderaterna, ditt medlemskap är viktigt och tillsammans gör vi skillnad.

Jag vill att Sverige ska präglas av företagsamhet, jämlikhet och social rörlighet där varje ny generation får en chans att forma sitt eget liv, inte bara följa i sina föräldrars fotspår. Jag tror att nästan alla mäniskor av egen kraft kan skapa ett gott liv, tillsammans med andra.

Att vi både har en moralisk skyldighet att ta fullt ansvar för våra egna liv – och bry oss om andras. Vi har en unik uppgift i svensk politik: vi förstår fullt ut att nationen är viktig, men att vi samtidigt tillhör den stora världen utanför.

Att frihet inte alls står mot ansvar. Att öppenhet inte alls står mot lag och ordning. Att glädjen över framgång inte alls står mot stöd vid motgång. Våra värderingar handlar om både individuell frihet och kollektivt ansvar.

Frihet, oberoende och självständighet börjar med en egen inkomst. Därför måste det alltid löna sig bättre att jobba än att leva på bidrag.

Företagare måste alltid uppskattas mer än de beskattas och frihet och äganderätt måste försvaras. Vi ska värna välfärdens kärna: sjukvården, skolan och förskolan. Krafttag ska tas mot kriminaliteten.

Statens kärnfunktioner ska vara starka, annars blir samhället svagt. Vi tror på en hoppfull framtid för Sverige! Du väljer själv hur aktiv du vill vara i ditt medlemskap – oavsett så är du viktig och värdefull. Jag sänder med lite material om oss. Du kommer också att bli kontaktad av din lokala förening som berättar mer om hur du kan engagera dig.

Varma hälsningar, Ulf Kristersson Partiledare För att kunna hantera ditt medlemskap behöver Dataskyddsförordningen (GDPR), vilket innebar lämnas ut till tredje part. Detta är ocksa reglerat hemsida http://www.moderaterna selgdor

• 

• 

• 

• 

• 

Hey! Faleminderit që bashkuatët në Moderat,

Antaresia juaj është e rëndësishme dhe së bashku bëjmë një ndryshim.

Unë dua që Suedia të karakterizohet nga ndërmarrje, barazi dhe lëvizje sociale, ku çdo gjeneratë e re të marrë një shans për të formuar jetën e tyre, jo vetëm të ndjekin në gjurmët e prindërve të tyre.

Unë besoj se pothuajse të gjithë njerëzit me fuqinë e tyre mund të krijojnë një jetë të mirë, së bashku me të tjerët.

Te gjithë bashkë ne kemi një detyrim moral të marrim përgjegjësi të plotë për jetën tonë – dhe të kujdesemi për të tjerët.

Ne kemi një detyrë unike në politikën suedeze:

Ne e kuptojmë plotësisht që kombi është i rëndësishëm, por në të njëjtën kohë i përkasim botës së madhe jashtë.

Lirija nuk është aspak kundër përgjegjësisë.

Kjo hapje nuk është aspak kundër ligjit dhe rendit.

Se gëzimi i suksesit nuk është aspak në mbështetje të fatkeqësisë.

Vlerat tona kanë të bëjnë me lirinë individuale dhe për përgjegjësinë kolektive. Liria, pavarësia dhe autonomia fillojnë me të ardhurat e tyre.

Prandaj, gjithmonë duhet të paguajë më mirë për të punuar sesa të jetosh me grante.

Sipërmarrësit gjithmonë duhet të vlerësohen më shumë se sa tatohen dhe liria dhe pronësia duhet të mbrohen.

Ne duhet të ruajmë thelbin e mirëqenies: kujdesin shëndetësor, shkollë dhe parashkollor. Duhet të merret pushteti kundër krimit.

Funksionet themelore të shtetit duhet të jenë të forta, përndryshe shoqëria do të jetë e dobët.

Ne besojmë në një të ardhme shpresëdhënëse për Suedinë!

Ju zgjidhni sa aktiv dëshironi të jeni në anëtarësimin tuaj – Ju jeni i rëndësishëm dhe i vlefshëm.

Unë dërgoj me disa materiale tona për ju….Ju gjithashtu do të kontaktoheni nga dega juaj e cila do t’ju tregojë më shumë rreth mënyrës sesi mund të përfshiheni.

Përshëndetje, Udhëheqësi i Partisë Ulf Kristersson.

Për të menaxhuar anëtarësimin tuaj, ju nevojitet Rregullorja për Mbrojtjen e të Dhënave (GDPR), që do të thoshte të shpaloset për palët e treta.

Ky është gjithashtu një uebfaqe e rregulluar http://www.moderaterna selgdor

• 

• 

Ambasada gjermane në korrik 1990

Nga Kastriot Dervishi

Në një studim të Drejtorisë së Punëve të Brendshme Tiranës, thuhet se nga Rrethi i Tiranës, ishin futur në ambasada 3537 shtetas (në një raport tjetër jepet shifra e 3.905 personave), prej të cilëve 216 nga fshati. Shifra e atyre që u futën në ambasada në Tirana është më e larta. Njëkohësisht luhatet nga saktësia. Studimi thotë se nga Tirana ishin 339 fëmijë nën moshën 16 vjeç. Studimi vlerësonte se ishin futur bashkëpunëtorë nga Sigurimi dhe nga Policia, por ata të Sigurimit ishin të gjithë aktivë në veprimtarinë e tyre. Kontingjenti subjekt i Sigurimit ishte 308 persona. Ndërkohë që kontingjenti subjekt i Policisë vlerësohej në 477 persona.

Të dhëna të Sigurimit për personat e futur në ambasada:

-45 në përpunim aktiv 2A

-90 në kontroll operativ 2B

-13 në përpunim paraprak

-160 kontingjente

-18 bashkëpunëtorë aktivë

Të dhëna të Policisë për personat e futur në ambasada:

-11 në përpunim aktiv 2A

-5 në kontroll operativ 2B

-7 në përpunim paraprak

-362 kontingjente

-92 me masë internimi

-35 bashkëpunëtorë aktivë

Pjesë nga dosja e një bashkpuntori.

Bashkpuntori i sigurimit te shtetit me pseudonimin Xanxarja.

Rekrutimi në radhët e Sigurimit të Shtetit niste në çastin kur personi nënshkruante deklaratën e bashkëpunimit.

Bashkëpunëtorët ishin të dy llojeve:

Të rekrutuar me material shtrëngues dhe me dëshirë.

Te kategoria e dytë ishin vetëm komunistët.

Deklarata e bashkëpunimit

Unë i nënshkruari…., duke e ndjerë si detyrë të shenjtë patriotike mbrojtjen e Republikës Popullore dhe të pasurisë së shtetit, pranoj me koshiencë dhe me vullnet të plotë të jem bashkëpunëtor informativ i organeve të Sigurimit.
Me dashurinë më të madhe për popullin e republikën dhe me urrejtjen më të thellë për armiqtë, cilët do qofshin dhe kudoqofshin këta, do të vë gjithë forcat e mija për ruajtjen me fanatizëm të kauzës së shenjtë të popullit dhe për zbulimin dhe shfarosjen e armiqve.

Jap fjalën e nderit të një luftëtari të çështjes së popullit se do të plotësoj me përpikëri detyrat e ngarkuara, do të ruaj me skrupulozitetin më të madh sekretin shtetëror e konspirancion në punë.Do jem vigjilent e gjithmonë i gatshëm në ruajtjen e sektorit ku punoj, në vëzhgimin e armiqve në punë e sipër, në zbulimin e çrregullimeve, abuzimeve, etj, që njerëz të pandërgjegjshëm ose armiq të popullit, do të mundohen të shkaktojnë dhe në bashkëpunim me shokët e Sigurimit, do të jem i pamëshirshëm karshi atyre që duan të pengojnë realizimin e jetës së re dhe të lumtur të popullit tonë.

Urrejtja e madhe e popullit le të pllakosë mbi mua dhe dënimi i ligjeve të pushtetit popullor, le të më godasë, në rast se me qëllim e prish fjalën e dhënë dhe neglizhoj detyrën karshi popullit, atdheut dhe republikës.

– Dikujt i janë falur borxhe kazinosh,

– dikush ka marrë leje ndërtimi,

– dikush ka marrë lekë të thatë në dorë, – dikujt i janë premtuar favore,

– dikujt nxjerrje vëllait nga burgu apo mosfutje të vëllait në burg dhe gjëra të tilla. Dhe këta përbëjnë një masë të madhe, se nuk po them të gjithë.

Këta janë ata që ju i thoni opozita parlamentare.

Gjatë intervistës së tij për “Zonë e Lirë”, kryetari i PD, Lulzim Basha akuzoi kryeministrin Edi Rama si një njeri që hedh gurin dhe fsheh dorën.

Zoti Basha citon se është vetë shefi i qeverisë pas ndryshimeve kushtetuese, gjithashtu ai tregoi sipas tij edhe si Rama i bleu deputetët.

“Në Shqipëri problem nuk është sistemi apo siç e thotë ajo fabula e Skënderbeut, “nuk është shpata tha, nuk është kordha, është krahu”.

Problemi nuk është sistemi.

Çdo sistem bie prè-e ka treguar që ka rënë prè- e sëmundjeve të demokracisë shqiptare, të cilat, nën këtë qeverisje kanë arritur nivele që e kanë sjellë demokracinë në koma, që është blerja e votës, është bashkëpunimi me krimin, është kërcënimi i votuesve, është cënimi i sekretit të votës, tw gjitha këto që ka parashtruar OSBE OHDIR-i.

Tani çfarë është kjo përpjekja për të diskutuar lista të hapura, koalicione?

Eshtë ajo që në anglisht quhet “shifting the discussion”, “të ndryshojmë temën e diskutimit”, të mos flasim për atë që na dhemb, për atë që foli Parlamenti Europian para një jave që tha se çfarë po bëhet me dosjet hetimore të Dibrës dhe të Shijakut të 216-ës dhe të zgjedhjeve të 2017-ës”.

Të mos flasim për presionin që u bëhet votuesve, të mos flasim për shit-blerjen e votës, por të flasim për diçka komplet tjetër.

Pra është thjesht dhe vetëm një truk propagandistik. Natyrisht, Edi Rama do të bëjë gjithçka për pushtetin e tij“, tha Basha.

Lulzim Basha sqaroi se si ka ardhur edhe propozimi nepermjet marionetave të Ramës në parlament.

Dua të them diçka qw më duket mua e bukur. Kur Italia fashiste pushtoi Shqipërinë, u kujdes që të paktën nga ana formale, gjërat të ishin në rregull dhe mblodhi një grup kolaboracionistësh që i çuan kurorën e Skënderbeut, kurorën e mbretërisë shqiptare Viktor Emanuelit, i cili pastaj u deklarua mbret i Italisë, mbret i Shqipërisë dhe perandor i Abisinisë.

Pra, këtu kemi të njëjtin koktej surrogatësh, njerëz të cilët kanë nënshkruar lënien e mandatëve.

I kanë nënshkruar, nuk e kemi thënë shpesh këtë.

Sepse vetëm me dy ose tre përjashtime, të gjithë ish deputetet por dhe kandidatet e tjere te listave qe nuk dolen deputet kanë nënshkruar lënien e mandatit.

Normal që edhe firmat e tyre Janë depozituar, janë bërë publike

E kemi thënë , por s’e kemi thënë shpesh. Dhe pas kësaj ka ndodhur magjira të mëdha. – Dikujt i janë falur borxhe kazinosh,

– dikush ka marrë leje ndërtimi,

– dikush ka marrë lekw të thatë në dorë, – dikujt i janë premtuar favore, nxjerrje vëllait nga burgu apo mosfutje të vëllait në burg dhe gjëra të tilla.

Dhe këta përbëjnë njw masë të madhe, se nuk po them të gjithë.

Këta janë ata që ju i thoni opozita parlamentare.

Dhe këta tani që duhet të ishin më të interesuarit për koalicione, sepse ata s’kanë parti fare- edhe po të bëjnë parti, do të jetë parti shumë e re, – interesi I tyre duhet të ishte koalicioni, këta na dalin dhe na thonë “duhet të kemi prag 5% dhe s’duhet të kemi koalicione”.

Këta s’janë asgjë.

Eshte Edi Rama, i cili nuk guxon, si gjithmonë hedh gurin dhe fsheh doren dhe e ben këtë për një arsye të vetme se është i tmerruar nga zgjedhjet e ardhshme.

Të njëjtën gjë bëri në fillim të reformës zgjedhore kur donte të hiqte komisionerët e opozitës.

Imagjinoni tani një njeri që kontrollon qeverinë, parlamentin, re gjitha bashkite me perjashtim tw kryetares së bashkisë Shkodër, sepse kanë kapur drejtësinë, prokurorinë, shërbimin informativ, policinë, drogën, trafikantët, oligarkët, krimin, buxhetin, tenderat, PPP, koncesionet. Është i tmerruar sa donte t’i hiqte opozitës të vetmen gjë që opozita ka prej vitit 2003 që është barazia në komisionin zgjedhor.

MORRI NË ZARF …

Nga Leon Molla.

Me 8 Qershor 2020 në orën 12:00 babai im Ndrec Molla ndërroi jetë duke patur rreth vetes kolegët e tij Francez.
E respektuan dhe e deshën deri kurë dha frymën e fundit, e dinin mirë se ishte një doktor që shërbeu gjithë jetën në malet e egra shqiptare, nën një regjim totalitar që jeta i vështirësohej më shumë për shkak se ishte i biri i Adjutantit të Mbretit të Shqiptarëve.
I rritur jetim që në moshën 14 vjeçare, pa buk, zbathur e zhveshur, në skamje të plotë sepse pasuria i iku pashkë me të Atin e tij Preng Ndrec Molla me 15 maj 1947.
Pas vdekjes së babait, fill i burgosën nënen sepse nuk ishte e pajtuar me partinë dhe se ajo ndihmonte të arratisurit që luftonin malit badhkë me vëllezërit e saj për rrëzimin e pushtetit komunist.
Nuk do ndalej me kaq, i burgosin dhe vëllain e vetëm sepse sipas tyre me një armë të ndryshkur do luftonte dhe do të rrëzonte partinë.
I erdhi fati të ndiqte shkollën e infermierëve në Vlorë, por s’kishte çfarë të vishte, nëna e tij arriti ti çepte një kostum.
Iku në Vlorën e bukur dhe arriti të marrë profesionin si infermier.
Në vitin 1950 ishte i pari Mirditor që si infermier ja nisi punës në spitalin e Rubikut.
Pastaj vijoi në Elbasan e Macukull, por kur shkoi në Pukë i kordisën akuzën se kishte ndihmuar kriminelët e partisë me ilaqe.
Përfundoi në burgun e Shkodrës dhe aty ra në koma, e hodhën të gjallë në gropë për ta varrosur, por e ndihmoi kolegu i tij nga Vlora që egërsirat komuniste të mos e varrosnin të gjallë në Zallin e Kirit.
Më vonë iu rikthye profesionit pas rënjes së akuzëz, punoi në disa vende, poashtu dhe në Spitalin e Rrëshenit në Patologji, Pediatri dhe Kirurgji, poashtu punoi në “Lurën e Kshetës” siç i thërriste babai.
Më në fund u vendos të shërbente në vendlindje në Malaj, Mirditë deri kur doli në pencion në vitin 1993.
Situata e higjienës ishte e rëndë, mbarë popullin dhe nxënësit e shkollës i kishin mbuluar morrat, kjo u bë problem sepse çdo nxënës që iu kontsatohej në kokë ndonjë morr e nxjerrnin para shkollës dhe diskriminonin familjen për moskujdesje ndaj papastërtisë “urdhër partie”.
I erdhi rradha babait që të bënte kontroll nxënësve në shkollë, por kur shkoi mori me vete disa zarfa, çdo nxënësi që i gjente ndonjë morr ja fuste në zarf dhe i thoshte nxënësit ta dërgonte këtë zarf tek prindëri.
Një zarf i tillë i arriti në shtëpi dhe “udhëheqësit” të partisë së fshatit, e këtu u mbyll qeshtja e diskriminimit që ky përson bënte palaço familjet e tjera para popullit.
Morri kishte hyrë në çdo derë, deri tek partia, por falë babait ky diskriminim publik u ndalua.
Që nga ajo kohë drejtoria e shkollës kërkonte për kontroll higjiene babain tim për të vetmen arsye sepse im Atë nuk i bënte ermat e nxënësve morroshë publike, por ja jepte zarfin nxënësit dhe i dërgonte mezazhin prindërve të tyre.
Im Atë jetoi në një periudhë të morracakëve që sot këta morracakë nuk ja dinë për nder që im Atë ja u fshehu morrin dhe i shpëtoi nga diskriminimi publik.
Dhe pas daljes në pencion im Atë vijoi ta mbante me vete çantën e ndihmës së shpejtë mjeksore, këtë e mbajti deri në vitin 2014 që erdhi në francë.
Këtu franca e nderoi, e bëri qytetar të tyre, i dhanë dokumente, pencion, doktor, e shërbim mjeksor të cilët kolegun e tyre nuk e tradhëtuan deri në frymën e fundit.
U shtangën dhe shtërnguan dhëmbët kur shikuan që fryma e tij e fundit po largohej nga kjo botë.
Nuk përmenda emra, as nuk hyra më thellë me agresivitet sepse im Atë ma ka lënë amanet: “Leon kujdes me përmendje emrash sepse ti je furdull dhe agresiv në shkrime”.
Kështu që u mundova ti bie anash pa përmendur emra e pa hyrë më thellë vetëm e vetëm që të respektoi porosinë e babait tim të ndjerë.
Pusho në paqe o babai im i shtrejtë, heroi im që gjithmonë fale dashuri e respekt për gjatë 86 viteve të jetës tuaj.

• 

• 

Jemin Gjana/

Kur ne ulemi me bazën, e kuptojmë se kush është PD-ja e vërtetë. Janë njerëz që i qëndrojnë pranë PD-së prej vitesh edhe pse prej saj mund të mos kenë marrë asgjë. PD-ja është një strukturë e gjerë, një potencial i madh njerëzor.

Ne e kemi kaluar edhe krizën e vështirë të 97-ës.

Kemi kaluar edhe krizën e 2013 që pësuam një humbje të thellë.

A mbajnë ndonjë përgjegjësi nga këta që kryesuan listat dhe e çuan PD-në në një humbje të thellë në 2013?

U thellua edhe më shumë në 2015 pikërisht për faktorët që përmenda më lart. Kështu që janë kriza që do të kalohen.

PD-ja nuk do të copëzohet. Nuk do të ndahet. Do të ketë disa gërmërre, të cilat do të vazhdojnë për një kohë të gjatë, por PD-ja nuk është disa, apo maksimumi 100 individë që shëtisin klubeve, kafeneve apo televizioneve, e portaleve të Tiranës.

PD-ja është frymë. PD-ja është qindra e mijëra njerëz.
Po të ishin siç isha unë në fushatë do t’i shihnin se ata janë të shumtë.

Ata nuk pranojnë që të bëjnë lojëra, sepse pjesa më e madhe e tyre kanë vuajtur diktaturën dhe sakrifikojnë edhe sot.

PD-ja ka përgjegjësi e detyrime ndaj ish-të përndjekurve, ish-pronarëve, ndaj kontribuuesve ndër dekada.

Çfarë bënë për ta kur ishin në pushtet? Sot bërtasin që u ikën karriget. Kjo është faqja e zezë.

Bert Avduli/

Nuk duhet harruar !

Përjetime të përcipta nga diktatura
Qyteti i Fierit ka një bulevard të gjatë e të pandjenjë.

Mbas “Bulevardit Kombëtar” të Tiranës, ai është më i gjati ndoshta, sepse nis aty ku qyteti drejtohet për në Lushnje dhe mbaron te pika nga synohet Vlora.

Po shkruaj saktë si e mendoja dhe ende jam në të njëjtin pëkufizim për këtë segment rrugor, nis në She(l)q dhe përfundon në Drizë. Dhe sjell ndërmend se duhet të kaloje dhe para pallateve sharrë në ec e jaken e mbrëmjeve. Sa hapa kam hedhur mbi të, sa brenga kam lënë pllakave të tij, sharje të rënda mund të kem lëshuar me fjalor erotik djaloshar.
Mbarimi i shkollës së mesme…
Universiteti u bë makthi im dhe shpresa ime njëkohësisht.
Unë duhet të shkoja atje jo vetëm për dëshirën e studimeve, por edhe si shenjë se inkuizitorët marksistë do mundeshin një ditë. Nëse më thyenin atë vullnet, atëherë përfundimisht do të isha i shtypur nën thundrën e tyre. Nuk do t’i lejoja t’më shndërronin në zvarranik apo në krimb toke.
Eksperimentet e tyre për ta rindërtuar trurin tim si një top argjile të njeriut të ri, duhet të dështonin. Ajo nuk ishte metamorfoza ime, nuk mund të ishte kurrë. Vite më vonë, kur lexova “Metamorfoza” nga Franc Kafka, u binda përfundimisht se unë isha lëndë mbi të cilën nuk mund të gdhendnin dot as gjeni si Kafka e jo më injorantë defterësh të atdheut ballkanik.
Kafkën po, mund t’ma thyenin kafkën, por jo mendimin, shpirtin kurrë.
Të pagdhendur më kishin konsideruar dhe ata e pikërisht ky është triumfi im i parë mbi fuqinë e skëterrës. Kurrë nuk m’u afruan me karrema lëpirës e premtues.
I kisha mundur de facto që kur s’më afroheshin. Ata tmerroheshin t’më tundonin. Faleminderit Zot, që xhelatëve ju dhe atë optikë për t’më gjykuar në atë periudhë. Çlirimin tim ta blatojë Ty o Perëndi që m’i mbajte larg, larg. Se mund të betohem tani se nuk do të epesha, por kur mendoj se ëndërrat e rinisë së hershme mund të të dërgojnë edhe në portat e ferrit e atëhere si do të gëzoja kur të vinte liria e plotë…. A mund të ishte gëzim ai apo peng e rob në përjetësi ?

Vite ishin disa që unë bëja kërkesat standart për vazhdimin e studimeve e më thanë; Jo ! Në fakt të frikurit ishin ata. Aq të trembur ishin, sa kurrë s’mu përgjigjën drejtpërdrejtë, guximi i tyre shkonte deri te tastiera e makinës së shkrimit”Oliveti”, duke mos më vënë emrin te lista e aspirantëve për librezën studentore. Ka diçka të egër në qëndrimin tim në raport me syparjen e atyre listave ngjitur me brumë në xhamat e komitetit. Një herë kam shkuar në atë ballafaqim, vetëm herën e parë të kërkesës.
Herët e tjera, as e merrja mundimin të shkoja, në mënyrë telepatike më vinte refuzimi dhe duke mos pritur nuk zhgënjehesha. Isha i lirë t’i urreja, isha i lirë të mos i doja.
Mbas mohimit në gushtin e parë, në të dytin gusht refuzues gjithashtu , u thirra ushtar në fund të vjeshtës.
E vetmja thirrje e personalizuar me një shkrim kopjativ e njolla mavi mbi letrën e pazarf.
Më veshën me një uniformë kineze, dhuratë nga motra e dikurshme e atdheut. Unë i përkisja një populli që s’kishte hallë, dajë, axhë, as teze nuk kishim sikurse me popujt ndodh kjo vetmi. Ne e krijuam atë teze aziatike e mbas një dekade e mohuam përsëri.
Po ç’rëndësi ka, në ikjen e saj ajo e pati lënë kostumin për mua. Dy vite nën uniformë dhe në mbrojtje të kufijve të shenjtë të atdheut. I mbroja ata kufijë nga arratia ime më së pari sesa nga depërtimi i askujt prej jashtë. Kërkesat i nisja me postë ushtarake drejt ëndrrës së universitetit civil. Në vend të telegramit, heshtja vinte bubulluese në veshët e mi. Kaq…
Në mënyrë groteske, lirimi nga ushtria u bë me të njëjtën uniformë dhe mënyrë kineze të ngazëllimit. Lirimi drejt palirisë ishte cinizmi më shpues që mund të përjetonte një djalosh. Po thirrjet delirante “Iku daja, iku daja”, kur motrën e kisha ende fëmijë.
Në kërkim të lirisë, në ecjen halucinante drejt saj u gjenda në brendësi të tokës. Galerive të minierës së Memaliaj një vit plot. 12 muaj kam rendur atyre labirintheve njëjtë si Dedali i mitologjisë, që projektonte tunelet e Kretës. Vrapoja e djersitja aty ku takoje vdekjen në çdo front, llavë, vrimave poshtë trarëve e shkëmbinjve. Në fakt aty kishte energji organike grumbulluar e sintetizuar në ato kokrra karboni. Oh, aty, në nëntokë, kishte më shumë jetë se në mencën e supës apo në vatrën e kulturës ku na bënin vaksinat e harrimit me ato ligjërata bajate si sulme të mbinatyrshme mbi neuronet e trurit.
Ishte viti 1989, balestrat e muzgut ishin thyer në Berlin. Rënien e atij muri të betontë e të çeliktë e ndjeva në thellësi të tokës qymyrgurore të Tepelenës. Në çastin kur ai mur u godit, unë u drodha gëzimit 1000 metër poshtë tokës, 2000 kilometra larg Berlinit.
Dhe u bë dritë…
Kokrra e qymyrit u zbardh e ndriti si smerald, fytyrat e verdha të minatorëve e larguan meitin 50 vjeçar mbi fytyrën e tyre dhe morën nurin njerëzor.
Unë (mijëra si unë), në atë rrugë të mundimshme dhe në atë rendje, shoqëruese nuk kisha hijen time me trajtë të deformuar, por shpresën pata si simbiozë ndriçuese.
Pak muaj më vonë, në Tiranë u thyen muret e ambasadave, u rrënuan dhe kufijtë e ëndërrave.
Në atë lukuni gjitarësh të zellshëm që bënin gjahtarin për viktimizimin e njerëzve kam hasur dhe humanë të cilët duke rriskuar karrierën e tyre guxonin të flisnin një fjalë të mirë.
Disa prej të cilëve dua t’i kujtoj me dashamirësi si Th Miço, D Deda, Y Behaj, N Shehaj, N Zenelaj, A Allkaj, L Velaj -Hodaj.
Për të tjerët…
Ju kam falur, por nuk ju kam harruar as fytyrat e vrarëlije, as emrat, as padurimin për të dëgjuar shëmbjen e galerisë ku punoja.
Si falës, sot, nuk kam mallkime për ju, por një urim shumë njerëzor dua t’ju them, gjallë qofshi a vdekur : Pjella juaj mos pastë ligësinë tuaj !

Kjo është se si Rusia dukej në realitet, dhe jo në fotot e vëna në skenë të propagandës.

Вспомним СССР? Обыденная жизнь в Советском Союзе на одном фото

Kjo është se si ai dukej në realitet, dhe jo në fotot e vëna në skenë të propagandës.

Vezë në një qese plastike, salcë kosi të holluar në një kanaçe, qumësht dhe kefir, bukë të thartë “me tulla”, qese me tela dhe kavanoza qelqi të konservuar.

Вот так он и выглядел в реальности, а не на постановочных пропагандистских фото. Яйца в целлофановом пакете, разбавленная сметана в бидоне, молоко и кефир, кислый хлеб-«кирпич», авоська и стеклянные банки консервов.

В принципе, это и есть их полный совковый ассортимент, за которым приходилось стоять часами. Депрессивный романтический стиль👌🏻 Агитационные красивые плакаты рисовать умели, а вот с благосостоянием советских граждан — никак не получалось.

Kujtoni BRSS?

Jeta e përditshme në Bashkimin Sovjetik në një foto

Kjo është se si ai dukej në realitet, dhe jo në fotot e vëna në skenë të propagandës. Vezë në një qese plastike, salcë kosi të holluar në një kanaçe, qumësht dhe kefir, bukë të thartë “me tulla”, qese me tela dhe kavanoza qelqi të konservuar.

Në parim, kjo është asortimenti i tyre i plotë sovjetik, i cili duhej të qëndronte me orë të tëra. Stili romantik depresiv – Ata mund të vizatonin postera të bukura agravuese, por me mirëqenien e qytetarëve sovjetikë nuk funksionoi.

В.И. Ленин в Горках, последний год жизни.

Смерть вождей революции всегда вызывала всенародную скорбь, их обожествляли, им поклонялись. Они были самоуверенны, как будто считали себя бессмертными божествами.

Но спустя годы после смерти часто народ предавал их проклятью.

Владимир Ленин (Ульянов)
(1870 – 1924 годы)

Вождь Октябрьской революции скончался в возрасте 53 лет 21 января 1924 года. Тяжелобольной Ленин находился в усадьбе Горки (Московская область). 

Покушение на Ленина 30 августа 1918 года в представлении художника А. Герасимова, 1961 год

Официальная версия смерти: осложнения после ранения при покушении 30 августа 1918 года. По другой версии, причиной смерти послужила запущенная форма сифилиса, что тщательно скрывалось от общественности.

Если судить по воспоминаниям современников, в последние годы жизни Ильич страдал нарушением работы мозга. 

По записям профессора Даркшевича: «два тягостных для Владимира Ильича явления: во-первых, масса чрезвычайно тяжелых неврастенических проявлений, совершенно лишавших его

возможности работать так, как он работал раньше, а, во-вторых, ряд навязчивостей, которые своим появлением сильно пугали больного».

Ленин в Горках, 1922 год

Ленин жаловался на головокружения, которые приводили к обморокам. 
«Ведь это, конечно, не грозит сумасшествием?» – испуганно спрашивал вождь, догадываясь о своем тяжелом состоянии.

«Так когда-нибудь будет у меня кондрашка. Мне уже много лет назад один крестьянин сказал: «А ты, Ильич, помрешь от кондрашки»: беспокоился Ленин. 

Здоровье вождя резко ухудшилось в мае 1922 года, и он уехал в усадьбу Горки подальше от столичной политической суеты.  

В конце мая вождь утратил способность говорить и самостоятельно передвигаться – парализовало правые конечности. 

Консилиум врачей предположил, что симптомы связаны с поражением мозга сифилисом, распространенной болезнью конца XIX – начала XX века.

«Положение крайне серьезно, и надежда на выздоровление явилась бы лишь в том случае, если в основе мозгового процесса оказались бы сифилитические изменения сосудов» – как отмечали медики.

Летом состояние вождя ненадолго улучшилось «Исчезли симптомы поражения черепно-мозговых нервов, в частности лицевого и подъязычного, исчез парез правой руки, нет атаксии, ненормальные рефлексы (Бабинского, Россолимо, Бехтерева) отсутствуют. Восстановилась речь. Чтение беглое. Письмо: делает отдельные ошибки, пропускает буквы, но сейчас же замечает ошибки и правильно их исправляет».

Осенью вождь работал в Москве, но не был уверен в окончательном выздоровлении:

Физически чувствую себя хорошо, но нет уже прежней свежести мысли. Выражаясь языком профессионала, потерял работоспособность на довольно длительный срок». 

Ленин, Крупская и Елизарова в Горках, осень 1922 года

В декабре 1922 болезнь снова обострилась, Ленин прекратил политическую работу. 
В 1923 году как писал врач Крамер «Без всяких видимых к тому причин, наступил двухчасовой припадок, выразившийся в полной потере речи и полным параличом правой конечности».
Соратники снова перевезли Ленина из Москвы в усадьбу Горки. Рядом с вождем всегда находилась жена – верная Надежда Крупская.  

«Живу только тем, что по утрам В. бывает мне рад, берет мою руку, да иногда говорим мы с ним без слов о разных вещах, которым все равно нет названия» – писала она.

Крупская верила в выздоровление своего Володеньки: «Поправка идет здоровая — спит все время великолепно, желудок тоже, настроение ровное, ходит теперь (с помощью) много и самостоятельно, опираясь на перила, поднимается и спускается с лестницы. Руке делают ванны и массаж, и она тоже стала поправляться. С речью тоже прогресс большой — Ферстер и другие невропатологи говорят, что теперь речь восстановится наверняка, то, что достигнуто за последний месяц, обычно достигается месяцами. Настроение у него очень хорошее, теперь и он видит уже, что выздоравливает, — я уж в личные

секретари к нему прошусь и собираюсь стенографию изучать. Каждый день я читаю ему газетку, каждый день мы подолгу гуляем и занимаемся…»

Однако зимой 1923 года болезнь одолела вождя.

О смерти Ленина его супруга Крупская писала: «Все больше и больше клокотало у него в груди. Бессознательнее становился взгляд. Владимир Александрович и Петр Петрович (медбрат и охранник) держали его почти на весу на руках, временами он глухо стонал, судорога пробегала по телу, я держала его сначала за горячую мокрую руку, потом только смотрела, как кровью окрасился платок, как печать смерти ложилась на мертвенно побледневшее лицо. Профессор Ферстер и доктор Елистратов впрыскивали камфору, старались поддержать искусственное дыхание, ничего не вышло, спасти нельзя было».

Ленин умер в 18 часов 50 минут 21 января 1924 года. Ему было 53 года.

Оливер Кромвель 

(1599-1658 годы)

Вождь Английской революции, казнивший короля Карла I, протектор Англии. Личность противоречивая, одни называют его отцом британской демократии, другие – тираном-

убийцей.

Оливер Кромвель 

Кромвель внезапно скончался в сентябре 1658 года в возрасте 59 лет от смертельно опасного сочетания двух болезней: малярии и брюшного тифа. Народ оплакивал своего вождя.

Титул протектора Англии и Ирландии по наследству получил его сын Ричард, который не обладал жесткостью отца и вскоре был свергнут. 

Голова Кромвеля на шесте 

Мнение народа резко переменилось. В мае 1659 года тело Кромвеля было эксгумировано, покойнику было предъявлено обвинение в цареубийстве и вынесен приговор – смертная казнь. Виселицу с трупом Кромвеля возили по Лондону на обозрение горожанам, потом его голову насадили на шест, который установили около королевского дворца. 

В 1680-х годах голова вождя английской революции пропала. Столетия голова Кромвеля находилась в частной коллекции. В 1960-е годы голову вождя передали Кембриджу и похоронили. 

Симон Боливар
(1783-1830 годы)

Латиноамериканский революционер, лидер борьбы за независимость испанский колоний в Южной Америке (Венесуэла, Колумбия, Панама, Эквадор).

Парадный портрет Симона Боливара 

Боливар был родом из знатной креольской семьи в юности учился во Франции и Италии. В 1810 году принял участие в освободительном движении за независимость колоний Южной Америки. 
С 1819 по 1830 годы Боливар занимал пост президента освобожденной Великой Колумбии (Эквадор, Панама, Колумбия). 

В начале 1830 года Боливар ушел в отставку, он поселился близ колумбийского города Санта-Марта. Вождь революции отказался от своего имущества – домов и земель, жил скоромно, наслаждаясь пейзажами «снежных гор» – Сьерра-Невады. 

В письме другу, датированном 12 декабря 1830 года, Боливар писал:
«Мое здоровье с каждым днем ухудшается, и у меня не остается никакой надежды на выздоровление. Я молю Бога о том, чтобы он принял меня с любовью».

По официальной версии, Симон Боливар страдал туберкулезом, который в те времена был неизлечим. Есть предположения, что вождь был отравлен политическими врагами.
Симон Боливар скончался 17 декабря 1830 года в возрасте 47 лет. 

Симон Боливар за 2 года до смерти

Эрнесто Че Гева́ра 

(1928-1967 годы)

Латиноамериканский революционер и команданте Кубинсткой революции 1959 года.
После победы революции на Кубе команданте Че заскучал по оружию и отправился нести революционное возмездие в Конго в 1965 году, а в 1966 году а Боливию, где поддержал

партизанскую войну местных коммунистов.

Эрнесто Че Гевара в начале 1960х

«Я не рожден для того, чтобы руководить министерствами или умереть пожилым человеком» – говорил он своим соратникам. 

«Я, Эрнесто Гевара, официально отказываюсь от поста министра, от звания майора, от кубинского гражданства… Меня ничто больше не связывает с Кубой, кроме связей особого рода, от которых я не могу отказаться так просто, как отказываюсь сегодня от своих постов» – это письмо

отказаться так просто, как отказываюсь сегодня от своих постов» – это письмо Че Гевары перед отъездом c Кубы было обнародовано только после его смерти.

Че Гевара в молодости 

Че Гевара командовал в Боливии партизанским отрядом из 50 человек. 
За голову горячего революционера власти Боливии назначили награду в 4200 долларов. 

8 октября 1967 года отряд Че Гевары был взят в окружение солдатами Боливии, численность которых составляла 650 человек. Понимая неравность сил раненый в бою Че Гевара крикнул: «Не стреляйте! Я Че Гевара, и я живой стою дороже, чем мёртвый».

Советником боливийской армии в операции по поимке Че Гевары был кубинский беженец Феликс Родригес. 

Встреча Че Гевары с Гагариным, 1961 год

Пленного революционера доставили в ближайшую деревушку Ла-Игера, он оставался под арестом в местной школе, пока власти решали его судьбу. По свидетельству очевидцев, солдаты поделили между собой вещи революционера: трубку, одежду, часы. Мятежный Че стал легендой при жизни, и победители хотели заполучить часть его личных предметов. 

«Че держал голову высоко, смотрел всем прямо в глаза и просил только курить» – восхищались очевидцы. 

«Андрес Селич, один из военачальников, вошел в здание школы, подошел к Че, усмехнулся и резко дернул его за бороду, оторвал небольшую ее часть. Че Гевара разозлился и ответит возмущением, после чего офицер стал изо всех сил бить его пистолетом по лицу».

Очевидцы рассказывали, что Че Гевара отметил плохое состояние деревенской школы, в которой учились дети простых крестьян. «Вот против этого мы и воюем» – сказал он.

Быстрое решение о казни знаменитого революционера вызвало удивление офицеров.
Офицер Феликс Родригес, который сообщил Че Гевара о приговоре, произнес: «Команданте, мне жаль».

Исполнить приговор вызвался молодой сержант Марио Теран, который пожелал отомстить революционеру за своих убитых товарищей. 

Офицеры Боливии рядом с телом казненного Че Гевары 

По легенде, перед смертью Че Гевара сказал своему палачу:
«Я знаю: ты пришёл убить меня. Стреляй. Сделай это. Стреляй в меня, трус! Ты убьёшь только человека!». Марио Теран выпустил из винтовки девять путь в тело команданте. 

9 октября 1967 года Эрнесто Че Гевара был расстрелян, ему было 39 лет. Его верных бойцов казнили вместе с ним. 

Казненных похоронили в братской могиле, место которой долгие годы оставалось неизвестным.

Тела команданте и его боевых товарищей были найдены только в 1995 году.  

Руки казненного Че Гевары 

Есть легенда о проклятье Че Гевара, якобы все его убийцы вскоре погибли… Кроме палача Марио Терана, который до сих пор живет и здравствует в свои 77 лет. Жив также офицер Феликс Родригес, который занимался охотой на Че Гевара.

За месяц до смерти Че Гевара написал себе эпитафию:

«Даже если смерть придёт неожиданно, пусть она будет желанной, такой, чтобы наш боевой крик мог достичь умеющее слышать ухо, и другая рука протянулась бы, чтобы взять наше оружие»

Последнее письмо Эрнесто Че Гевары родителям перед отъездом c Кубы:
Дорогие старики! 

Я вновь чувствую своими пятками ребра Росинанта, снова, облачившись в доспехи, я пускаюсь в путь. 

Около десяти лет тому назад я написал Вам другое прощальное письмо. 
Насколько помню, тогда я сожалел, что не являюсь более хорошим солдатом и хорошим врачом; второе уже меня не интересует, солдат же из меня получился не столь уж плохой. 

В основном ничего не изменилось с тех пор, если не считать, что я стал значительно более сознательным, мой марксизм укоренился во мне и очистился. Считаю, что вооруженная борьба — единственный выход для народов, борющихся за своё освобождение, и я последователен в своих взглядах. Многие назовут меня искателем приключений, и это так.

Но только я искатель приключений особого рода, из той породы, что рискуют своей шкурой, дабы доказать свою правоту. 

Может быть, я попытаюсь сделать это в последний раз. Я не ищу такого конца, но он возможен, если логически исходить из расчета возможностей. И если так случится, примите мое последнее объятие. 

Я любил Вас крепко, только не умел выразить свою любовь. Я слишком прямолинеен в своих действиях и думаю, что иногда меня не понимали. К тому же было нелегко меня понять, но на этот раз — верьте мне. Итак, решимость, которую я совершенствовал с увлечением артиста, заставит действовать хилые ноги и уставшие лёгкие. Я добьюсь своего.
Вспоминайте иногда этого скромного кондотьера XX века.

Поцелуйте Селию, Роберто, Хуана-Мартина и Пототина, Беатрис, всех.
Крепко обнимает Вас Ваш блудный и неисправимый сын Эрнесто.

Мао Цзэдун

(1893 – 1976 годы)

Великий кормчий китайского коммунизма, бессменный лидер Китая с 1943 года по 1976 год.
Последние годы жизни великий кормчий был болен болезнью

Паркинсона и фактически не принимал участия в политической жизни Китая.

Из последних фото Мао 

Он не понимал, что происходит вокруг, и отличал только смену дня и ночи. Мао не мог самостоятельно передвигаться и внятно говорить.

Рядом с ним находилась верная секретарь Чжан Юфэн, которая лично отдавала распоряжения медицинскому и обслуживающему персоналу. Даже жена Мао могла увидеть вождя только с разрешения Чжан Юфэн. 

Великий кормчий страдал паранойей, которая обострилась после 65 лет. Однажды Мао почудилось, что отравлена вода в бассейне гостиницы, где он остановился. 

Мао мечтал не только дожить до старости, но и сохранить вечную молодость. Говорили, что «элексиром молодости» для Мао служили не только молодые любовницы, но и любовники.
Китайские граждане для поддержания сил долголетия своего вождя должны были читать по утрам как молитву

Десять тысяч лет Председателю Мао!». 

Также у Великого кормчего были свои правила и приметы:
«Во-первых, не следует отмечать дни рождения. Ведь устройство юбилейных торжеств не продлевает жизнь человека. Тут самое главное – это то, чтобы человек хорошо делал свое дело. 
Во-вторых, не следует преподносить подарки; по крайней мере, этого не надо делать внутри партии. В-третьих, надо провозглашать поменьше тостов за здоровье в связи с днями рождения, хотя в определенных случаях это не возбраняется, это допустимо.

В-четвертых, надо бы поменьше аплодировать; правда, если это желание исходит из масс, если это они проявляют свои теплые чувства, тогда, конечно, не следует окатывать их холодной водой. 

В-пятых, не следует превращать имена людей в географические названия, наименования городов, улиц и т. п. В-шестых, не следует ставить на один уровень товарищей из Китая и Маркса,

Энгельса, Ленина, Сталина».

Народ оплакивает вождя 

К празднованию дня рождения, Мао относился особенно отрицательно:
«Никому не следовало бы праздновать юбилеи, отмечать дни рождения. Надо бы изменить эту феодальную устаревшую привычку. Понимаешь, ведь дело-то в том, что когда человек отмечает свой день рождения, годовщину, рубеж в своем возрасте, то считается, что речь идет как будто бы о новорожденном, то есть о том, что у него будто бы стало на год больше жизни, хотя на самом деле ему осталось жить как раз на год меньше, его жизни осталось на год меньше; поэтому лучше уж сделать так, чтобы эта годовщина проскочила как-нибудь незаметно; пусть она пройдет потихоньку, а тогда, благодаря этому, когда стукнет 80, 90 лет, и у самого человека все еще не будет такого ощущения… Как было бы хорошо, если бы возобладал такой подход, такой взгляд…»
Однако старому вождю не помогали ни ритуалы, ни современная для того времени медицина, но постепенно умирал.

Мао Цзэдун перенес два инфаркта и скончался 9 сентября 1976 года в 0 часов 10 минут по местному времени. Ему было 83 года.

Тело вождя было забальзамировано и похоронено в мавзолее. 

________________________
Все тексты в блоге моего авторства, при копировании прошу давать ссылку на мой блог lenarudenko.lj.ru

Si vdiqën drejtuesit e revolucionit

N AND DHE Lenin në Gorki, vitin e fundit të jetës së tij.

Vdekja e udhëheqësve të revolucionit gjithmonë ka shkaktuar pikëllimin popullor, ata ishin hyjnizuar, adhuruar. Ata ishin të vetëbesuar, sikur ta konsideronin veten hyjnitë e pavdekshme.

Por vite pas vdekjes, njerëzit shpesh i tradhtonin me një mallkim.

Vladimir Lenin (Ulyanov)
(1870-1924)

Udhëheqësi i Revolucionit të Tetorit vdiq në moshën 53 vjeç, më 21 janar 1924. Lenini i sëmurë rëndë ishte në pasurinë e Gorki (rajoni i Moskës).

Përpjekja për Leninin më 30 gusht 1918, siç u paraqit nga artisti A. Gerasimov, 1961

Versioni zyrtar i vdekjes: komplikime pasi u plagosën gjatë një përpjekje në 30 gusht 1918. Sipas një versioni tjetër, shkaku i vdekjes ishte një formë e lënë pas dore e sifilisit, e cila u fsheh me kujdes nga publiku.

Duke gjykuar nga kujtimet e bashkëkohësve, në vitet e fundit të jetës së tij, Ilyich vuajti nga funksioni i dëmtuar i trurit.

Sipas shënimeve të profesorit Darkshevich: “dy dukuri që janë të dhimbshme për Vladimir Ilyich: së pari, një masë e manifestimeve jashtëzakonisht të rënda neurasthenike që e privuan plotësisht atë nga mundësia për të punuar mënyrën si ai punoi më parë, dhe së dyti, një numër obsesionesh që e frikësuan shumë pacientin me pamjen e tij “.

Lenin në Gorki, 1922

Lenini u ankua për marramendje, gjë që çoi në ligështim.
“Në fund të fundit, kjo, natyrisht, nuk kërcënon marrëzinë?” – e pyeti lideri me frikë, duke hamendur për gjendjen e tij të rëndë.

“Kështu që një ditë do të kondroashka. Shumë vite më parë, një fshatar më tha: “Dhe ti, Ilyich, do të vdishe nga një kondrashka”: Lenini ishte i shqetësuar.

Shëndeti i udhëheqësit u përkeqësua ndjeshëm në maj 1922 dhe u nis për në pasurinë e Gorki larg nga ngërçin politik të kryeqytetit.

Në fund të majit, udhëheqësi humbi aftësinë për të folur dhe lëvizur në mënyrë të pavarur – paralizoi gjymtyrët e tij të djathta.

Një konsulli mjekësh sugjeroi që simptomat shoqërohen me dëmtimin e trurit me sifilizin, një sëmundje e zakonshme e fundit të XIX – fillimi i shekullit XX.

“Situata është jashtëzakonisht e rëndë dhe shpresa për shërim do të vinte vetëm nëse ndryshimet sifilitike në enët e gjakut ishin baza e procesit të trurit,” siç vunë re mjekët.

Në verë, gjendja e drejtuesit u përmirësua shkurtimisht. Fjalimi u rikuperua. Leximi i rrjedhshëm. Letra: bën gabime individuale, anashkalon letrat, por menjëherë vëren gabime dhe i korrigjon ato në mënyrë korrekte. “

Në vjeshtë, udhëheqësi punoi në Moskë, por nuk ishte i sigurt për rikuperimin përfundimtar:
“Ndihem mirë fizikisht, por nuk ka më freskinë e mëparshme të mendimit. Në gjuhën e një profesionisti, unë humba aftësinë time për të punuar për një kohë mjaft të gjatë. “

Lenin, Krupskaya dhe Elizarova në Gorki, vjeshtë 1922

Në Dhjetor 1922, sëmundja u përkeqësua përsëri, Lenin ndaloi punën politike.
Në vitin 1923, siç shkruante doktor Kramer, “Për asnjë arsye të dukshme, ndodhi një konfiskim dy-orësh, duke rezultuar në humbje të plotë të fjalës dhe paralizë të plotë të gjymtyrëve të djathtë.”
Shokët transportuan përsëri Lenin nga Moska në pasurinë e Gorki. Pranë udhëheqësit ishte gjithmonë gruaja e tij – besnike Nadezhda Krupskaya.

“Unë jetoj vetëm për faktin se në mëngjes V. është i lumtur për mua, më merr dorën, dhe ndonjëherë ne flasim me të pa fjalë për gjëra të ndryshme që ende nuk kanë emër,” shkroi ajo.

Krupskaya besonte në rikuperimin e Volodenka-s së saj: “Korrigjimi është i shëndetshëm – ajo fle gjithë kohën në mënyrë të përkryer, stomaku i saj është gjithashtu në të njëjtën gjendje shpirtërore, ajo tani ecën (me ndihmë) shumë dhe në mënyrë të pavarur, duke u mbështetur në kangjella, ajo ngrihet dhe zbret shkallët. Duart e saj janë dhënë banjot dhe masazhet, dhe ajo gjithashtu filloi të shërohet. Me fjalimin, gjithashtu, përparimi është i madh – Ferster dhe neuropatologë të tjerë thonë se tani fjalimi do të rikuperohet me siguri, ajo që është arritur gjatë muajit të kaluar zakonisht arrihet me muaj. Ai është në një gjendje shpirtërore shumë të mirë, dhe tani ai tashmë e sheh se po shërohet – unë e pyes atë tashmë në sekretarët e mi personalë dhe do të studioj shorthand. Everydo ditë e lexoj një gazetë, çdo ditë ecim për një kohë të gjatë dhe studiojmë … “

Sidoqoftë, në dimrin e vitit 1923, sëmundja mundi udhëheqësin.

Për vdekjen e Leninit, gruaja e tij Krupskaya shkroi: «Gjithnjë e më shumë flluskohet në gjoks. Vështrimi po bëhej më i pavetëdijshëm. Vladimir Alexandrovich dhe Petr Petrovich (një infermiere dhe një roje sigurie) e mbajtën atë gati në peshë në duar, në disa raste ai u ankua në mënyrë të shurdhër, një konfiskim u zhvillua nëpër trupin e tij, unë së pari e mbaja atë me një dorë të lagur të nxehtë, pastaj vetëm pashë se si shamia ishte njollosur me gjak, si shtrihej vula e vdekjes në një fytyrë të zbehtë vdekjeprurëse. Profesori Ferster dhe Dr. Elistratov injektuan kamfor, u përpoqën të ruanin frymëmarrjen artificiale, asgjë nuk erdhi nga kjo, ishte e pamundur të ruhej. “

Lenin vdiq në 1850 orë më 21 janar 1924. Ai ishte 53 vjeç.

Oliver Cromwell

(1599-1658 vjet)

Udhëheqësi i Revolucionit Anglez, i cili ekzekutoi mbretin Charles I, mbrojtës i Anglisë. Personaliteti është i diskutueshëm, disa e quajnë atë baba të demokracisë britanike, të tjerë e quajnë një tiran-vrasës.

Oliver Cromwell

Cromwell vdiq papritmas në shtator 1658 në moshën 59 vjeç nga një kombinim vdekjeprurës i dy sëmundjeve: malarja dhe ethe tifoide. Populli vajtoi liderin e tyre.

Titulli i shkelit të Anglisë dhe Irlandës u trashëgua nga djali i tij Richard, i cili nuk kishte ngurtësinë e të atit dhe shpejt u rrëzua.

Koka e Cromwell në një shteg

Mendimi i njerëzve ka ndryshuar në mënyrë dramatike. Në maj 1659, trupi i Cromwell u zhvarros, i ndjeri u akuzua për regicide dhe u dënua me vdekje. Zgavrat me kufomën e Cromwell u morën rreth Londrës për tu parë nga qytetarët, më pas koka e tij u vendos në një shufër, e cila ishte instaluar afër pallatit mbretëror.

Në vitet 1680, kreu i udhëheqësit të Revolucionit Anglez u zhduk. Për shekuj, koka e Cromwell ishte në një koleksion privat. Në vitet 1960, koka e udhëheqësit u transferua në Kembrixh dhe u varros.

Simon Bolivar
(1783-1830 vjet)

Revolucionar i Amerikës Latine, udhëheqës i luftës për pavarësinë e kolonive Spanjolle në Amerikën e Jugut (Venezuela, Kolumbia, Panama, Ekuador).

Portreti i përparmë i Simon Bolivarit

Bolivar ishte një vendas i një familje fisnike kreative në rininë e tij të studiuar në Francë dhe Itali. Në 1810 ai mori pjesë në lëvizjen çlirimtare për pavarësinë e kolonive të Amerikës së Jugut.
Nga 1819 deri në 1830, Bolivar shërbeu si President i Kolumbisë së Madhe të çliruar (Ekuador, Panama, Kolumbi).

Në fillim të 1830, Bolivar dha dorëheqjen, ai u vendos pranë qytetit kolumbian Santa Marta. Udhëheqësi i revolucionit braktisi pronat e tij – shtëpitë dhe tokat, jetoi shpejt, duke shijuar peizazhet e “maleve me dëborë” – Sierra Nevada.

Në një letër drejtuar një miku të datës 12 dhjetor 1830, Bolivar shkroi:
“Shëndeti im po përkeqësohet çdo ditë dhe nuk kam shpresë për shërim. I lutem Zotit që të më pranojë me dashuri. ”

Sipas versionit zyrtar, Simon Bolivar vuante nga tuberkulozi, i cili në ato ditë ishte i pashërueshëm. Ka sugjerime që udhëheqësi ishte helmuar nga armiqtë politikë.
Simon Bolivar vdiq në 17 dhjetor 1830 në moshën 47 vjeç.

Simon Bolivar 2 vjet para vdekjes

Ernesto Che Guevara

(1928-1967 vjet)

Revolucionar Amerikan Latin dhe Komandant i Revolucionit Kuban 1959.
Pas fitores së revolucionit në Kubë, Komandanti Che u mërzit me armë dhe shkoi të mbajë hakmarrje revolucionare në Kongo në 1965, dhe në 1966 në Bolivi, ku mbështeti luftën partizane të komunistëve vendas.

Ernesto Che Guevara në fillimin e viteve 1960

“Unë nuk kam lindur për të udhëhequr ministritë ose për të vdekur një person të moshuar,” u tha ai bashkëpunëtorëve të tij.

“Unë, Ernesto Guevara, zyrtarisht nuk pranoj postin e ministrit, nga grada e majorit, nga shtetësia Kubane … Asgjë nuk më lidh më Kubën, përveç lidhjeve të veçanta, të cilat nuk mund të heq dorë aq lehtë sa heq dorë nga sot” – kjo letër nga Che Guevara para se të largohej nga Kuba u bë publike vetëm pas vdekjes së tij.

Che Guevara në rininë e tij

Che Guevara komandoi në Bolivi një shkëputje partizane me 50 vetë.
Për kreun e revolucionarit të flaktë, autoritetet Boliviane kanë caktuar një çmim prej 4200 dollarë.

Më 8 tetor 1967, shkëputja e Che Guevara u rrethua nga ushtarë Bolivianë, duke numëruar 650 njerëz. Duke kuptuar pabarazinë e forcave, të plagosurit në betejë Ge Guevara bërtiti: “Mos qëlloni! Unë jam Che Guevara, dhe jetoj me shumë vlerë sesa të vdekurit “.

Këshilltar i ushtrisë Boliviane në operacionin për kapjen e Che Guevara ishte refugjati kuban Felix Rodriguez.

Takimi i Che Guevara me Gagarin, 1961

Revolucionari i kapur u dërgua në fshatin më të afërt të La Iguera, ai mbeti nën arrest në një shkollë lokale derisa autoritetet vendosën fatin e tij. Sipas dëshmitarëve okularë, ushtarët ndanin midis tyre gjërat e revolucionarit: një tub, rroba, orë. Che rebel u bë një legjendë gjatë jetës së tij, dhe fituesit donin të merrnin disa nga sendet e tij personale.

“Che e mbante kokën lart, shikoi drejt e në sytë e të gjithëve dhe kërkoi vetëm të pinte duhan,” admiruan dëshmitarët okularë.

“Andres Selic, një nga komandantët, hyri në ndërtesën e shkollës, u ngjit në Che, grisi dhe tundi mjekrën e tij ashpër, grisi një pjesë të vogël të saj. “Che Guevara u zemërua dhe u përgjigj me indinjatë, pas së cilës oficeri filloi ta rrahë në fytyrë me të gjitha forcat.”

Dëshmitarët okularë thanë që Che Guevara vuri në dukje gjendjen e dobët të shkollës së fshatit, në të cilën studionin fëmijët e fshatarëve të zakonshëm. “Kjo është ajo që ne po luftojmë”, tha ai.

Vendimi i shpejtë për të ekzekutuar revolucionarin e famshëm shkaktoi habi të oficerëve.
Zyrtari Felix Rodriguez, i cili informoi Che Guevara për vendimin, tha: “Comandante, më vjen keq”.

Rreshteri i ri Mario Teran vullnetarisht të ekzekutonte dënimin, i cili dëshironte të hakmerrej ndaj revolucionarit për shokët e tij të vrarë.

Oficerët Bolivianë pranë trupit të Che Guevara të ekzekutuar

Sipas legjendës, para vdekjes së tij, Che Guevara i tha ekzekutuesit të tij:
“E di: ti erdhët të më vrisni. Gjuajeni atë. Beje. Më gjuaj, frikacak! Do të vrisni vetëm një njeri! ” Mario Teran qëlloi me pushkë nëntë drejtim në trupin e komandantit.

Më 9 tetor 1967 u pushkatua Ernesto Che Guevara, ai ishte 39 vjeç. Luftëtarët e tij besnikë u ekzekutuan me të.

Të ekzekutuarit u varrosën në një varr masiv, vendi i të cilit mbeti i panjohur për shumë vite. Trupat e komandantit dhe të shokëve të tij u gjetën vetëm në 1995.

Duart e ekzekutuar Che Guevara

Ekziston një legjendë për mallkimin e Che Guevara, kinse të gjithë vrasësit e tij vdiqën shpejt … Përveç ekzekutuesit Mario Teran, i cili ende jeton dhe jeton në ditëlindjen e 77-të. Po ashtu i gjallë është edhe oficeri Felix Rodriguez, i cili gjueti Che Guevara.

Një muaj para vdekjes së tij, Che Guevara shkroi vetë një epitaf:
“Edhe nëse vdekja vjen papritur, le të jetë e dëshirueshme, në mënyrë që klithma jonë e betejës të arrijë në veshin që mund të dëgjojë, dhe dora tjetër të arrijë të marrë armët tona”

Letra e fundit nga Ernesto Che Guevara për prindërit përpara se të largohej nga Kuba:
Të dashur njerëz të moshuar!

Përsëri i ndiej brinjët e Rocinante me thembrat e mia, përsëri, i veshur me forca të blinduara, futem në udhëtim.

Rreth dhjetë vjet më parë, ju shkrova një letër tjetër lamtumire.
Me sa mbaj mend, atëherë u pendova që nuk isha një ushtar më i mirë dhe një doktor i mirë; i dyti nuk më intereson më, por ushtari nga unë doli jo aq keq.

Në thelb, asgjë nuk ka ndryshuar që atëherë, përveç faktit që jam bërë shumë më i vetëdijshëm, Marksizmi im ka zënë rrënjë tek unë dhe është pastruar. Unë besoj se lufta e armatosur është e vetmja rrugëdalje për popujt që luftojnë për çlirimin e tyre, dhe unë jam konsistent në pikëpamjet e mia. Shumë do të më quajnë një aventurier, dhe është. Por vetëm unë jam një kërkues i aventurave të një lloji të veçantë, nga ajo racë që rrezikojnë lëkurën e tyre në mënyrë që të dëshmojnë rastin e tyre.

Ndoshta do të përpiqem ta bëj këtë një herë të fundit. Nuk po kërkoj një fund të tillë, por është e mundur, nëse bazohet logjikisht në llogaritjen e mundësive. Dhe nëse kjo ndodh, merrej me përqafimin tim të fundit.

Unë të dua thellësisht, por nuk dija ta shpreh dashurinë time. Unë jam shumë i drejtpërdrejtë në veprimet e mia dhe mendoj se ndonjëherë nuk më kuptuan. Nuk ishte gjithashtu e lehtë për të më kuptuar, por kësaj here – më beso. Pra, vendosmëria, të cilën e përmirësova me pasionin e artistit, do të bëjë që të veprojnë këmbët e dobëta dhe mushkëritë e lodhura. Do të marr timen.
Mos harroni ndonjëherë këtë përcjellës të përulur të shekullit të 20-të.

Kiss Celia, Roberto, Juan Martin dhe Pototin, Beatrice, të gjithë.
Djali juaj i parëndësishëm dhe i pafalshëm Ernesto ju përqafon fort.

Mao Zedong

(1893 – 1976)

Helmatori i madh i komunizmit kinez, udhëheqësi i padiskutueshëm i Kinës nga 1943 deri në 1976.
Në vitet e fundit të jetës së tij, helmuesi i madh ishte i sëmurë me sëmundjen e Parkinsonit dhe në të vërtetë nuk mori pjesë në jetën politike të Kinës.

Nga fotot më të fundit të Mao

Ai nuk e kuptoi se çfarë po ndodhte përreth, dhe dalloi vetëm ndryshimin e ditës dhe natës. Mao nuk mund të lëvizte në mënyrë të pavarur dhe të flasë qartë.

Pranë tij ishte një sekretar besnik, Zhang Yufeng, i cili personalisht dha urdhra për stafin mjekësor dhe ndihmës. Edhe gruaja e Mao mund ta shihte drejtuesin vetëm me lejen e Zhang Yufeng.

Helmuesi i madh vuajti nga paranoja, e cila u përshkallëzua pas 65 vjetësh. Një ditë, Mao mendoi se uji në pishinën e hotelit ku po qëndronte ishte helmuar.

Mao dëshironte që jo vetëm të jetonte në pleqëri, por edhe të ruante rininë e përjetshme. Thuhej se “eliksiri i rinisë” për Mao nuk ishin vetëm dashnorë të rinj, por edhe dashnorë.
Për të ruajtur jetëgjatësinë e udhëheqësit të tyre, qytetarët kinezë u desh të lexonin në mëngjes si një lutje, “Dhjetë mijë vjet për kryetarin Mao!”

Gjithashtu, Helmuesi i Madh kishte rregullat dhe shenjat e tij:
“Së pari, nuk duhet të festoni ditëlindjet. Në fund të fundit, pajisja e festimeve të përvjetorit nuk zgjat jetën e një personi. Gjëja më e rëndësishme këtu është se një person e bën punën e tij mirë.
Së dyti, dhuratat nuk duhet të paraqiten; të paktën kjo nuk ka pse të bëhet brenda partisë. Së treti, është e nevojshme të shpallni më pak dolli për shëndetin në lidhje me ditëlindjet, megjithëse në raste të caktuara kjo nuk është e ndaluar, kjo është e lejueshme.

Së katërti, duhet të duartrokasim më pak; E vërtetë, nëse kjo dëshirë vjen nga masa, nëse janë ata që tregojnë ndjenjat e tyre të ngrohta, atëherë, natyrisht, nuk duhet të pihen me ujë të ftohtë.

Së pesti, nuk duhet t’i shndërroni emrat e njerëzve në emra gjeografikë, emra qytete, rrugë, etj. Së gjashti, nuk duhet të vendosni shokë nga Kina dhe Marx, Engels, Lenin, Stalin në të njëjtin nivel.

Njerëzit vajtojnë liderin

Mao ishte veçanërisht negativ në lidhje me festimin e ditëlindjes:
“Askush nuk duhet të festojë përvjetorët, të festojë ditëlindjet. Do të ishte e nevojshme të ndryshohej ky zakon feudal i vjetëruar. Ju shikoni, fakti i çështjes është se kur një person feston ditëlindjen, përvjetorin, piketë në moshën e tij, konsiderohet se është sikur të ishte një i porsalindur, d.m.th. ai supozohet se ai ka marrë një vit më shumë jeta, megjithëse në realitet ai kishte vetëm një vit më pak për të jetuar, jeta e tij ishte një vit më pak; prandaj është më mirë ta bëni këtë përvjetor të rrëshqasë disi në mënyrë të konsiderueshme; le të kalojë ngadalë, dhe pastaj, falë kësaj, kur godet 80, 90 vjet, dhe vetë personi akoma nuk do ta ketë atë ndjenjë … Do të ishte mirë sikur të mbizotëronte një qasje e tillë, një pamje e tillë … “
Sidoqoftë, as ritualet dhe as mjekësia moderne për atë kohë nuk e ndihmuan udhëheqësin e vjetër, por ai gradualisht po vdiste.

Mao Zedong pësoi dy sulme në zemër dhe vdiq më 9 shtator 1976 në 0 orë 10 minuta me kohën lokale. Ai ishte 83 vjeç.

Trupi i drejtuesit u balsamos dhe u varros në mauzole.

---

Të gjitha tekstet në blogun e autorizimit tim, kur kopjoni, ju lutemi jepni një lidhje në blogun tim lenarudenko.lj.ru

Nga Ferdinand Dervishi

Nëse ka një të vërtetë që e njohin të gjithë, jo vetëm shqiptarët, por edhe të huajt, padyshim edhe grekët, është ajo që thotë se minoriteti grek në Shqipëri, të paktën qysh nga koha e komunizmit, është trajtuar me kujdes, njëlloj biles edhe më mirë se popullsia shqiptare.

“Fshati që duket nuk do kallauz” – thotë një fjalë e urtë shqiptare e mbase e pranishme edhe në gjuhët e tjera të Ballkanit. Dhe sigurisht që edhe vetë minoritarë, e dinë se askush nuk i ka trajtuar si joshqiptarë.

Kjo sjellje nuk ka lidhje vetëm me karakterin pranues të shqiptarëve, që ka si shembull tolerancën fetare, por edhe me faktin se shqiptarët, për shkak të emigrantëve, tashmë kanë lidhje më të forta me Greqinë e grekët.null

Aq më tepër që Greqisë i njihet edhe merita, që, si shtet më i fuqishëm, më i integruar dhe më kërkues, nuk ka e ka reshtur asnjëherë interesin për minoritetet e saj etnike.

Që minoriteti etnik grek ka qenë i respektuar, madje më tepër se sa e meriton, këtë e thotë edhe një studim i hollësishëm i CIA-s, shërbimit inteligjent amerikan, i vitit 1978.

Duhet nënvizuar që në këtë periudhë Greqia ishte një nga aleatët më të afërt të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ndërkohë që Shqipëria – një kundërshtare e bezdisur, e rreshtuar ideologjikisht në krah të vendeve të Komunizmit Lindor.

Pra, e përmbledhur, amerikanët, shërbimi i tyre inteligjent, në vitin 1978, nuk kishin asnjë interes të shkruan ndonjë informacion në favor të Shqipërisë dhe shqiptarëve.

Ja përmbajtja e përkthyer e pjesës ku flitet për minoritetin grek në këtë dokument:

“…Pretendimet historike të të dyjave, Shqipërisë dhe Greqisë në këtë zonë janë të turbullta. Ato janë të bazuara në interpretime kundërshtuese të ngjarjeve të Mesjetës, kur zona ishte pjesë e Perandorisë Bizantine. 

Personalitete të paanshëm bien dakord se është e vështirë të ç’mpleksësh origjinën e shumicës së banorëve të zonës, raca, kultura dhe religjioni i të cilëve, gjatë shekujve, janë bërë kaq të përziera. 

Për më tepër, asnjë provë nuk mbështet akuzat greke se minoriteti i tyre në jug të Shqipërisë persekutohet nga regjimi i Enver Hoxhës; në fakt minoriteti grek ka proporcionalisht më tepër përfaqësues në Këshillin e Ministrave dhe në pozicione të tjera të rëndësishme civile e ushtarake…”

Albert Avduli.

Telegram i hapur Drejtuar: Ilir Hoxhës.

Adresa : Te rrënojat e shtëpisë së nënës tij.
Tiranë, më 30 qershor 2020.

Ilir, lexova letrën e hapur që i drejtoje kryeministrit të vendit, për prishjen e shtëpisë.
Si qytetar, ke të drejtë të kërkosh, të akuzosh apo mbrosh të drejtën ligjore. Me rënien “de jure” të komunizmit, kjo e drejtë, ju përket dhe juve si kujtdo qytetar të këtij vendi.
Nuk dua dhe nuk mund të merem me fatin e publicistikës tuaj rreth banesës, por po ju shkruaj këtë mesazh të shkurtër:

Ilir, për banesë po ju shkruaj dhe unë, por jo banesë si e juaja…
Janë mbi njëmijë vetë në Shqipëri që nuk u janë gjetur eshtrat.

I ka pushkatuar apo groposur të gjallë pushteti gjakatar i tyt eti.
Banesa e fundit është e përjetëshme, por disa qindra ende nuk e kanë
Ajo po kërkohet prej tre dekadash për viktimat e regjimit komunist dhe heshtni të gjithë.

Ilir, nga ti nuk po kërkohet “mea culpa”, sikurse bëri biri i kryeministrit të asaj kohe.
Jo, ti nuk je përgjegjës për krimet e babait, por mund t’ju bëje një letër të hapur gjithë ish oficerëve, sigurimsave, pushkatarëve, hetuesve, xhelatëve të asaj kohe, që të rrëfejnë ku janë eshtrat e viktimave tuaja.

Justifikimi se nuk të dëgjojnë është i papranueshëm. Ata, ty të kanë idhullin e idhullit dhe janë ata të cilët ju vizitojnë më 11 prill, 16 tetor dhe 8 nëntor. Janë datat tuaja këto Ilir dhe veç ajo e prillit ju pikëllon, dy të tjerat janë ngazëlluese.

Ilir, gjuha shqipe, mallkimin më të rëndë ka “Mbetsh pa varr !”
Kjo nëmë, zakonisht lëshohet nga nënat tejet të dhimbura, nga nënat, që ju shkulet zemra.
Kjo anatemë, si rregull, ju dërgohet xhelatëve, kriminelëve, të pashpirtëve.
Rasti ka krijuar ironitë e tij dhe pa varr kanë mbetur fisnikët, patriotët, klerikët dhe intelektualët.

Për kaq ju shkruajta …
Pa shtëpi nuk ke mbetur, por e drejta jote të kërkosh të disatën.
Mallkimin “e të pavarrit” mos e paç !

SUADA IMERI Stockholm/

‘’JAM QYTETARE E BOTES’

Une jam qytetare e lire e botes.

Kam lindur ne nje vend dhe kam banuar ne nje qytet qe mbeti ne muzen e mendjes time historike.

Perfaqesohem me nje mjet identifikimi personal me nje pashaporte te vjeter, me nje fytyre te re feminore   qe kerkon me shume… me ca te dhena personale te paracaktuara.

Kjo pashaporte rri ne sundukun tim te kujtimeve dhe me buzeqesh sa here e hap une dhe me tregon fillimet e mia .

Kjo Pashaporte nuk mjafton te tregoje nacionalizmin tim te perhershem.

Te jesh nje qytetar I nje vendi  nuk do te thote te banosh ne nje qytet te caktuar ,ne nje vend te caktuar,te jetosh me disa njerez te caktuar.

Fjala Qytetar eshte fjale qe kerkon nga ti qe te rritesh,te ecesh…te ndryshosh veten.

Territori im ndodhet Brenda kesaj  bote te lire dhe ndihemi kaq larg botes.Nje vend e bejne njerezit qe ndodhen ne te,pavaresisht ngjyres,kombit,races…

Pas fjales qytetar qendrojne nje sere detyrimesh dhe pergjegjesirash qe duhen permbushur dhe zbatuar ne menyre qe termi qytetar te kete ngritje drejt te panjohures te mires te nje Sfide me veten dhe boten qe te rrethon.

Dhe Sfiden njeriu per te ardhmen e ben vete, ashtu sic une qe vendosa te mos perfaqesoj te jem qytetar I nje vendi por nje qytetare Suedeze me te drejta te plota te arrira me shume mund e te panjohura.

Te jesh qytetar,por aktiv ama nuk eshte e lehte..

 Sepse gezimi qe do te marrim si rrjedhoje kur  shohim frutet e punes  tone si shperblimi me I madh per mua.

Cdo njeri eshte qytetari I nje qyteti universal.

Une e dua vendin tim, por ne Suedi ndihem  dhe une ndjej se ndihem e sigurte si qytetare e botes  sepse besoj ne mundesite  mia.

Ne, nuk mund te jemi qytetare te botes pa dashur dhe respektuar ate qe jemi,e ate cfare do jemi.

Jemi te njejte te gjithe dhe kemi te njejtat karakteristika,mendojme,shikojme,jetojme….

Jetojme ne shekullin e globalizmit,ku gjithesecili eshte qytetar I thjeshte I botes.

Komplimenti me I mire eshte je:’’Qenie njerezore’’.

Ndarja e shteteve eshte racizem,s’duhet te kete formalitete.

Ndarja ne shtete,ne province,ne kombe…..ne raca

Keto jane te rendesishme per ata qe komandojne ose gezojne privilegje ne shoqeri.

Une jam rritur dhe dua te shoh me larg…sepse kam besim te vetja.

Bie fjala intelektual,teolog,filozof,historian etj……e  shumica nga ato marin ne qafe njerezimin.

Nacionalizmi tinezar eshte nje semundje e heshtur qe ndan njerezit,vendet dhe triumfojne kriminelet.

Shpeshhere nacionalizmi I madh konvertohet me shperthime,blasfemi e vdekjeprurese.

Qytetari I thjeshte I botes nuk njeh urrejtje…njeh vetem mirekuptim,paqe,besim dhe dashuri..

Edhe une kam zgjedhur te jem Qytetar I Botes pa kufi dhe Pashaporta ime te jete:..

Kombesia ‘’qyetare e botes’’

• 

• 

• 

•