Autor: @gjata.com

E majta ra nga maja e pompozitetit, në flluskë.

Të gjithë elementët që nga arroganca, oligarkia, dinastia, shkelja e individit, elita liberale… deri te flluska- kjo është rruga e rënies.

Nga Frrok Çupi/

…Për këtë arsye po bëhet gjithë kjo zhurmë në botë. E majta nuk dorëzohet kollaj, edhe e mbytur- diku kapet… te rrënjët e pemës. Po kur vjen koha- vjen, rezistenca në shekullin e ri të demokracisë institucionale është një marrëzi. Hillary Clinton ku kulmoi drama e të Majtës, me aktin e fundit thuajse krijoi një film pak minutash ku u simbolizua rënia. Siç tregoi media amerikane: Pas humbjes, hyri në sallën ku e prisnin anëtarët e stafit më të ngushtë.

Shpërthyen të gjithë në lot, anëtarët e stafit, John Podesta, Bill Clinton dhe vetë Hillary. Ish- sekretarja e Shtetit mblodhi pak veten, porositi stafin që ta mbajnë të gjallë idenë e tyre (të majtë), “shkoni në shtëpi”-iu tha, dhe “nxirrini qentë shëtitje… kush të ketë”.

Kjo është e tëra.

E majta ra nga maja e pompozitetit, në flluskë. Të gjithë elementët që nga arroganca, oligarkia, dinastia, shkelja e individit, elita liberale… deri te flluska- kjo është rruga e rënies.

Tani po bie e Majta në Europë, njësoj.

Në Austri: Zgjedhjet presidenciale që zhvillohen më 4 dhjetor, pritet të sjellin në pushtet Norbert Hofer. Norbert Hofer, kandidati i Partisë së Lirisë (FPO) që ka në qendër program anti- emigracion, sipas sondazheve, do të fitojë zgjedhjet. Fushata ndodhet nën efektin e fitores së Trump dhe të rënies së të Majtës.

Në Francë: Kriza e emigrantëve dhe rënia e fortë e popullaritetit të presidentit socialist François Hollande kanë ngritur rolin e liderit të Frontit Nacional, Marine Le Pen.  Pas zgjedhjes së Donald Trump edhe vetë kryeministri Jean-Pierre Raffarin, pranon: “Po, Zonja Le Pen mund të fitojë në Francë”. Në prill zhvillohen zgjedhjet presidenciale.

Në Gjermani pritet që një Parti e re e krijuar para katër vjetësh, por me program të djathtë (AfD), “Alternativa për Gjermaninë”, të fitojë shumicë parlamentare. Në Itali, kryeministri majtist, Renzi, ka thërritur një referendum Konstitucional me idenë për të grumbulluar më shumë pushtet për vete. Efekti i rënies së të majtës dhe zgjedhjes së Trump, mund t’i kushtojnë shtrenjtë.

Njeriu më naiv mes majtistëve u tregua Jens Stolenberg, një ish- anëtar i Partisë së Punës, sekretar i NATO-s që bëri të njëjtën trajektore si Hillary: U ngrefos, sulmoi egër kandidatin Trump, dhe tani qahet se “Trump mund të mos na shikojë me sy”. Edhe ky në flluskë.

Cilat kolona i ranë të Majtës?

1.

Paketimi i pasurisë publike në një zarf ku shkruhet: “Elita liberale”.

Fjala korrupsion u bë sa një thërrime para grumbullimit pa fund të parave në duar të “elitës” ose oligarkisë në pushtet. Etiketimi “elitë liberale” u krijua si një mashtrim i butë për masat, por në fakt copëtoi edhe vetë të majtën. Me masat njerëzore që këta e quajnë “popull” ose “populizëm”, krijuan hendek të thellë, ose “moçal” për të cilën Donald Trump lëshoi parullën “ta thajmë kënetën”! U kapen te “elita” dhe harruan klasën punëtore. Ndërsa brenda të të Majtës kanë krijuar splitin mes korporatave dhe majtistëve real. Në Partinë e Clinton tani po ndahen realët nga korporatat, dhe po krijojnë parti të Tretë. Në vendin tonë, e Majta ka miliarderët në kupolë dhe majtistë të varfër, të egërsuar kundër të pasuruarve. Presin që të fitojnë përsëri duke blerë votues.

Hera e parë në histori që paratë nuk e blenë dot pushtetin, u aplikua në Amerikë. Clinton mblodhi para pa fund; por pa fund. Megjithatë nuk e mori dot pushtetin. Edhe pse ky ishte një revolucion.

2.

Mashtrimi me nacionalizmin, me racat dhe me fenë. E majta, tradicionalisht ateiste, iu drejtua fesë për të mashtruar masa. Parullat e të majtës amerikane gjatë presidencialeve u ndalën fort në sulmin “fetar” kundër konservatorit Donald Trump. “Është kundër Myslimanëve!”, “Mjerë gratë shtatzëna se do t’u hapë barkun e t’i abortojë!” (dmth., kundër Vatikanit), “Trump me të bardhët!”, “Të shpëtojmë racën me ngjyrë nga rreziku Trump”, etj. Këto ishin parullat. Demagogjia e të Majtës nuk ka skrupuj; ndoshta kjo është arsyeja pse i lodhi njerëzit me inondata demagogjike.

Nacionalizmin e kthyen në ideologji. Ideologjia mbush barkun e uritur; kështu e përdorën edhe nacionalizmin, për të mbuluar vjedhjen e pasurisë dhe qeverisjen e keqe. Deri edhe në qeverisjen e majtë të vendit tonë e shikoni sa i shëmtuar shfaqet nacionalizmi. Qeveria hyn në konflikt me Greqinë “në emër të çamëve”, dhe vëllazërohet me Serbinë “në emër të kosovarëve”. Deklaron “problem zero” me fqinjët, dhe krijon “zero” në problemet e vendit.

Shumë të vjetruar, me nacionalizmin e para tre dekadave. Këtu ranë. Se ndërsa të majtët thërrasin “nacion”, të djathtët me Nacionalizmin fituan Brexit , Amerikanët me Nacionalizmin fituan  “America great again”. Nacionalistët po fitojnë në Francë, në Austri, në Gjermani, etj. Por ky është Nacionalizmi i ri, nacionalizmi i epokës së Internetit. E Majta është larg tij.

3.

Majtistët jetojnë jashtë realitetit, o me realitetin e kaluar, o me realitetin virtual të krijuar prej tyre. Në shtetet e Bashkuara akoma po mashtrojnë njerëz se “kemi fituar, por po numërojmë”. Kanë nxjerrë në sheshe “protestues”, i paguajnë diçka dhe iu fryjnë sedrën revolucionare. Po përdorin artistët si mjete idioteske. Më i fundit që nuk po pranon se u mashtrua, ka mbetur De Niro: As në Kanada, as në Itali, as te Hillary… Të majtët aktualë po dështojnë duke u përpjekur që ta kthejnë shoqërinë nga homogjene në heterogjene. Dështimi i historisë. Nuk e keni parë “Rilindjen” këtu? Me paratë tona hap ekspozita në studiot më të shtrenjta. Lajnë  në flori zyrat e qeverisë. Opozitën dhe opozitarizmin i bëjnë nul; ka veç një forcë- sipas tyre. Mediat i kanë futur në bark dhe i ushqejnë aty përbrenda.

4.

Goditja mbi Perëndimin.  Majtistët përdorën disa ideologji për të “thërrmuar” planetin “The West”. Me multikuturalizmin u fshehën nga mbështetësit e tyre dhe i tradhtuan “për arsye globaliste”. Idetë e tolerancës pa kuptim shkatërruan qytetërimin perëndimor; ndërtuan shkolla me “pushtet minorancash” kundër shumicës, shartuan sjelljet dhe traditat e disa civilizimeve në mikstura monstra, hapën kufijtë që të hyjnë e të dalin pa kontroll…

Perëndimi nuk mund të falë më.

12 gazetarë kanë kërkuar azil në vendet e BE-së dhe SHBA për shkak të rreziqeve të punës, ndërsa 34 të tjerë kanë kërkuar shtetësi në vende të tjera. Pothuajse të gjithë këta kanë plotësuar dosjet me prova dhe dokumenta për kërcënime në detyrë dhe po përgatiten të largohen”

Unioni i Gazetarëve të Shqipërisë bëri sot të ditur se mbi 45 gazetarë nga media të ndryshme kanë kërkuar azil ose nënshtetësi të shteteve të tjera në përpjekje për tu larguar nga vendi prej kërcënimeve që marrin gjatë ushtrimit të detyrës.

Drejtuesi I Unioni të Gazetarëve Shqiptarë, Aleksandër Çipa thotë se në periudhën 2017-18 janë shtuar më tej gazetarët e kërcënuar në detyrë, që kërkuan azil në vendet e BE-së dhe SHBA për shkak të rreziqeve të punës, dhe shumë të tjerë kërkuar shtetësi në vende të tjera.

“12 gazetarë kanë kërkuar azil në vendet e BE-së dhe SHBA për shkak të rreziqeve të punës, ndërsa 34 të tjerë kanë kërkuar shtetësi në vende të tjera. Pothuajse të gjithë këta kanë plotësuar dosjet me prova dhe dokumenta për kërcënime në detyrë dhe po përgatiten të largohen” – tha zoti Çipa.

Vetëm dy ditë pas sulmit me armë zjarri ndaj gazetares së njohur të kronikës së krimit, Klodiana Lala, një tjetër reporter vendor u kërcënua në Lac, ngjarje për të cilat shprehu shqetësimin e tij edhe Komisioneri për të Drejtën e Informimit dhe Ruajtjen e të Dhënave Personale Besnik Dervishi.

“Solidarizohem me të dy gazetarët e kërcënuar së fundi dhe me të gjithë gazetarët që dhunohen apo kërcënohen për shkak të detyrës dhe misionit të tyre. Sidomos zonjën Lala kam patur rastin ta njoh dhe vlerësoj kurajon e saj në punën e vështirë të gazetares. Të gjithë duhet të bëjmë përpjekje që këto ngjarje të shmangen e të mos ndodhin” – tha zoti Dervishi.

Unioni i Gazetarëve Shqiptarë protestoi disa herë për breshërinë e plumbave të hedhura mbi banesën e familjes së gazetares Klodiana Lala.

Zoti Çipa thotë se edhe kjo ngjarje e rëndë për jetën e gazetares dhe familjes së saj rrezikon të mbetet pa zbardhur ashtu si shumë kërcënime të kolegëve të tjerë.

Persona të panjohur sulmuan me armë zjarri në breshëri banesën e prindërve të gazetares së televizionit “News 24”, Klodiana Lala më 30 gusht në periferi të kryeqytetit. Gazetarja Lala tha se dyshonte se sulmi lidhej me punën si gazetare.

Klodiana Lala është një ndër gazetaret më të njohura me përvojë shumëvjecare në mbulimin e kronikës së krimit.

Për sulmin me armë ndaj banesës së prindërve, ku gjendeshin vëllai dhe fëmijët e saj, reaguan me forcë autoritetet politike e shtetërore të vendit si dhe shoqatat e gazetarëve. Pas kësaj shumë gazetarë shkruan në rrjetet sociale se edhe atyre u kanë ndodhur shumë kërcënime për shkak të detyrës, ndaj edhe jo pak prej tyre po largohen nga vendi. VOA

“Rroftë Niko Peleshi”

Nga Ilir Myftiu/

Mos u çudisni miq, kjo është ajo çka solli vota e deleve të zeza, vota që solli banditët, trafikantët, vrasësit, dhe hajdutët në pushtet.

Ju deshët të shpëtonit (simbas jush) nga një vesë shi, dhe përfunduat në rrebesh.

Ku jeni…..ngriheni zërin, protesto, dhe realizo mosbindjen civile….përndryshe kë vampirë do ju grabisin edhe pllakat e varreve.

Miliona euro të vjedhura për restaurimin e pazarit të korçës

Miliona të tjera për ri restaurimin mbas disa muajve të pazarit të Korçës.

Miliona euro në xhepat e hajdutëve të rilindjes në pushtet.

Kjo është fasada e qeverisjes “rilindase” në Korçë, ky është mashtrimi me lekët e shtetit, kjo është e vërteta jo pallavrat, apo paçavure emisjonet për rilindjen e pazarit të Korçës.

Hajdutët me çizma Niko Peleshi dhe Sotiraq Filo si fytyrë e vërtetë e vjedhjes dhe mashtrimit “rilindas” në korçë.

Një tendë e sajuar me plastmas e llamarinë pas shkollës ‘Servete Maçi’ në Tiranë është ngushëllimi i vetëm për dy motra beqare Miranda dhe Flora Ademi. Për të larë sytë në mëngjes shërben kjo govatë me ujë ndërsa për nevojat personale u falen komshinjve ose lokalit që kanë pranë.

“Jam këtu që më 31 korrik, dhe asnjeri s’ka ardhur një herë të pyesë. Nga shteti, nga kjo qeveri, që të thotë cfarë krimi keni bërë që jetoni këtu. Falje nëse flas kështu, falje publikut të gjithëve, se më dhemb shpirti. më dhemb shpirti. Kaq di të them.”

Sa vite kishit që jetonit në atë shtëpi?

“40 vite, që në ’78. Kam ardh fëmi 10 vjeç, sot jam 50 vjeç. Para një viti e gjysëm kemi humbur edhe nënën. Jemi të dyja beqare. Kemi punuar gjithë jetën me drejtësi, nuk i kemi marrë borxh kurrë njeriu. Edhe me shtetin kemi qenë gjithë jetën në rregull. Kjo është një padrejtësi. Të vuash në mes të Tiranës, dhe askush mos të interesohet..”

Mes lotësh dy motrat Ademi tregojnë sesi pronarit të vërtetë të shtëpisë i kishin paguar në vitin 2000 një shumë prej 6.2 milion lekë të vjetra si kapar, gjithcka e firmosur para noterit, dhe ishte rënë dakord me të që objekti të blihej me këste në vlerën 25 milion të vjetra. Por pas kësaj pronari s’ishte bërë më i gjallë deri në korrik të këtij viti kur në derën e tyre është paraqitur komshiu i cili u ka kërkuar të boshatisin banesën me pretendimin se e kish blerë si pronë.

“Në 95, i del pronarja dhe e shet shtëpinë tonë me njerëz brenda, ndërkohë që ka marr kapar edhe nga ana jonë. 6 mln e gjysmë një herë, 6.2 një herë dhe 500 euro më pas. Se aq i kishim mundësitë dhe për më mbrapa do mblidheshim do bënim çmos do i gjenim. E kam marr me autorizim shtetëror, me autorizim banesash e kam paguar qeranë muaj për muaj. Ajo ma kaloi në shitje. Bëmë kontrata kapari, dhamë 7 mln lekë dhe më pas ajo u zhduk fare. ”

Kaq ka mjaftuar që mes dy familjeve që kishin jetuar në miqësi pranë njëra tjetrës të nis konflikti, pasi Familja Ademi i ka kërkuar pronarit të ri aktin e noterizuar të pronësisë ose tapinë e shtëpisë dokument që në asnjë rast thotë se nuk i është vënë në dispozicion, madje as ditën kur dhjetra policë të rendit dhe bashkiak bashkë me IKMT rrethuan shtëpinë duke u kërkuar 10 anëtarëve të kësaj familje të largonin plackat në një kohë që brenda banesës ndodhej nipi i sëmurë paraplegjik.

“Kemi patur edhe gjëra me vlerë brenda. Kanë bërë sikur kanë nxjerrë raftet dhe pastaj gjërat e nënës tonë.. më ranë të fikët erdhi ambulanca i thash vëllai Beni motra jote po vdes.”

Dy gratë thonë se kërkojnë vetëm drejtësi dhe se nuk duan të marrin pronën e askujt porse pretendojnë se prona po u vidhet pa asnjë dokument. Këtë shqetësim thonë se ia kanë përcjellë të gjitha strukturave të shtetit madje edhe drejtpërdrejt kryeministrit përmes portalit qeveritar, por pa përgjigje.

“Nuk dimë c’të bëjmë. Motra është ankuar. I kemi drejtuar në portale asnjë përgjigje nuk kemi marrë. Kërkoj drejtësi edhe nga shteti.. Na hapin komshinjtë derën për në tualet. Turp kush e dëgjon!” /BW/

Thirrje per deputetet e Kuvendit!

Emisioni Stop ne sezonin e ri e nisi me denoncimin e nje situate ku individe te paskrupullt shesin ushqime te skaduara, madje per femijet e cerdheve.

Ju si deputete duhet te ushtroni atributet qe u jep ligji, qofte ne kontrollin e veprimtarise se institucioneve, qofte ne pergatitjen e nismave ligjore. Para pak ditesh AKU bllokoi nje sasi prej 33 tone ushqimesh te skaduara dhe ceshtja u mbyll me nje gjobe. Kjo eshte teresisht e papranueshme. Duhet te rishikohet urgjentisht legjislacioni. Kjo nuk eshte shkelje administrative, por genocid, terrorizem, vrasje e shumefishte. Ky krim i rende konsumohet rendom ne vendin tone ku fallsifikohet cdo gje. Ate pune qe ben nje institucion mediatik mund ta beje shume mire nje institucion i specializuar. Emisioni i djeshem tregon deshtimin total te shtetit.

Personalisht kam shume vite qe reagoj, protestoj, shkruaj e flas per nje ceshtje te tille, prandaj askush nuk mund te me akuzoje si i ketij apo atij. Jam thjesht i shqetesuar per femijet e mi dhe veten time. Kete ndjenje duhet ta kene te gjithe njerezit.

Ne e dime qe ka deputete te padenje per kete emer, por nese te gjithe jeni te tille, me mire te mos ju kemi fare.

Edhe ju njerez duhet te ndani prerazi dashurine per femijet tuaj nga dashuria per partine. Nga reagimi juaj varet reagimi i shtetit

Mos qendroni indiferente. Ushtroni presion mbi gjithe perfaqesuesit tuaj qe i keni zgjedhur me vote. Duhen zgjidhje urgjente.

Shperndajeni!

MALLKIMI I NENEDHESE….

….”S’eshte mace te te cjerre”…thosh dikur nje fjale e vjeter

Pak njerez sot e dine…se erdhi kohe tjeter…

…e njerzve materiale, moderne e te “nxene”

Po Dheri mbetet Dhe…e Nena mbetet Nene…

……………………………………………………..

… I lame me lemsh ne fyt, prinder, gjysher e sakate

Per njerken Perendim, qe me thes i kish parate

E ikem si te cmendur neper male e neper dete

Mbi mure ambasadash, dogana e tragete

Pa kthyer koken mbrapa, pas shpine hodhem gure

Qe dheut qe na rriti; “Mos ja shihnim bojen kurre!”

Nje gur e hodhem mbrapa, mbi nenene e mbi vatane

Se Dielli e kish nxirre, e te vjetr’ e kish fustane…

Te etur per nje koske, te pastronim dhe halete

Vec larg: “Larg qofte o Zot”, me vatane e me nenete……

………………………………………………………

….Kujtove se shpetove; ja hodhe dhe kte here…

Te dhane para me thes, e bleve mall me vlere

Femijet tu shkolluan; avokate e inxhiniere….

Te iken me pune, ne qytete te tjere…..

….Po dale… se mallkimit…s’ja ke pare akoma shere….

….E mban mend

ate letren qe firmose me notere….?

30 vjet borxh, i ke firmosur, shtepise qe ke blere

Shendeti dhe fuqia, ka filluar te te bjere

Dollaret ti grabiten doktore e infermjere

Kerkove Paradisin, po bie ne humnere….

……………………………………………………..

……Te duash te kthehesh? Ku te vesh, o i mjere?

Germadhes se shtepise, i ka mbire nje ferre

Yt Ate te ka vdekur. Eshte mbyllur ajo dere

As Nene as Baba, as Vjerr e as Vjerre

Lemshi po te mblidhet, besoj se e ke ndjere

Nje hije e padukshme te sillet ne ere

Te haet dicka qe s’e ke ngrene ndonjehere:

Eshte gjella e fundit, qe Jot’Eme te ka zjerre

Mall me lot, mish me dhe, me eshtra perzjere

Kerkove Paradis… vdiqe ne sketerre…

……MALLKIMI I NENEDHESE…

S’ESHTE MACE TE TE CJERRE….

Fstos Fidani, 2 Shtator, 2018

Nga Sokol Terihati

Erion Veliaj , o qelbësirë e qelbesirës , o pleh i plehrave , o maskara !

Si guxon ti more provincial të quash stallë kuajsh , sallën e Teatrit Kombëtar !?

Po aty në atë plate magjike , janë ngjitur dhe kanë prodhuar art të nivelit botëror, korifejtë e Kombit , more pleh .

Aty është ngjitur , Sandër Prosi dhe Kadri Roshi , Naim Frashëmri dhe Violeta Manushi , more zagar.

Aty , ne qeshnim dhe qanim pa fund se luhej Shekspiri , po luhej edhe Pallati 176.

Aty more shpifesirë , ngjitej Margarita Xhepa dhe Robert Ndrenika aty…..Janë me qindra , Pinok me qindra, është Pirro Mani dhe Reshat Arbana.

O legen ,

Aty është luajtu Familja e Peshkatarit .

Naim Frashëri , desh humbi jetën aty …

O fshatar ….!

Aty është shfaqur Prokop Mima dhe Tinka Kurti …o mavri !

Janë mijra shfaqje , janë disa breza njerëzish që dhanë dhe moren qytetërim .

Prandaj ka vlerë të patjetërsueshme ajo godine .Aty është fryma e GJIGANDEVE të skenës o mjeran , që guxon t’a quash stallë kuajsh !

Normal , që për ty , si një bastard nga provinca , ashtu të duket ,por do t’i paguani gjithë këto turpe që po i beni këtij vendi. O neveri fare !

Ekzekutimi i biznesmenit Arian Ferracaku thelloi bilancin e rëndë të viktimave në atentate mafioze të 2 muajve të fundit në Shkodër. Blutë janë duke hetuar në disa pista për eliminimin e 31-vjeçarit, por zbulimi i autorëve duket ende larg. Mbi 30 të shoqëruarit pas krimit nuk kanë dhënë asnjë detaj për zbardhjen e motivit dhe autorët e krimit.

Dy muajt e fundit, Shkodra ka qenë qyteti ku kanë ndodhur më shumë vrasje të tipit mafioz ende të pazbardhura.

Gjithçka nisi më 18 Qershor, ku në qytetin verior u ekzekutua me një plumb në kokë Mehdi Kavaja, pronar i një servisi. Motivet dhe autorët ende nuk dihen. Kjo ngjarje do të pasohej ndoshta nga një nga krimet më të rënda të ndodhur ndonjëherë.

Më 15 Korrik u ekzekutua ish-oficeri i policisë Boran Bërçana dhe bashkëjetuesja e tij Silvi Ndoci. Ata u qëlluan në makinë në kohën kur do të zbrisnin para banesës dhe bashkë me ta në mjet ishte dhe fëmija i tyre vetëm një vjeç. Edhe në këtë rast, autorët dhe motivet nuk dihen

Më 10 Gusht, Shkodra do të tronditej nga një tjetër atentat mafioz. I vrarë mbeti Fatbardh Lici, i cili u qëllua nga një breshëri automatiku gjatë kohës që po pinte kafe në një lokal në lagjen Kiras. Ende edhe sot nuk ka të arrestuar, apo një pistë konkrete ku të jetë fokusuar puna e policisë.

Prej 23 Gushtit, dy persona rezultojnë të zhdukur në Shkodër. Për fatin e Agron Mollajt dhe Gëzim Hysajt, dajë e nip mes tyre, nuk dihet asgjë. Familjarët kanë deklaruar se nuk kanë konflikte me njeri.

Për të mos mjaftuar këto ngjarje, më 27 Gusht, pas një konflikti për motive banale, Alfred Pëllumbi vrau me thikë komshiun e tij Prendush Fusha. Vetëm autori i këtij krimi u vu në pranga brenda 24 orësh.

Denoncim i punonjsit të policisë shkodër.

Vrasjet në Shkodër kryhen nga Safet Bajri, i cili është i lidhur direkt me kryeministrin Rama.

Punonjësi i policisë shkruan se pas zhdukjes së dajës dhe nipit në Shkodër qëndron Safet Bajri dhe i shpalluri në kërkim për vrasje Admir Dekovi.

Ai bën me dije se Dekovi i cili njihet si vrasës me pagesë fshihet në fshatin Dobraç i ndihmuar nga kushëriri, që punon me detyrë shef i shërbimit të DPQ Shkodër, Arben Dekovi.

Safet Bajri i cili esht protagonist per zhdukjen dhe ekzekutimin te dajes dhe nipit, ne ket ngjarje eshte i perfshire dhe personi ne kerkim per Vrasje Admir Dekovi ushtar i fisit Bajreve dhe Çapajve icili fshihet ne Dobraç.

Ky vrases me pagese ka mbrojtjen e kusheririt i cili punon me detyre shef i sherbimit kontrollit brendshme DPQ Shkoder Arben Dekovit.

Po ashtu para 1 javet ne qender te Shkodres tek Teatri Migjeni shtetasi Safet Bajri godet me qyten e pistoletes disa here nje profesor te nderuar te qytetit Shkoder shtetasin Agim Fermaca duke e demtuar fizikisht vetem per nje provim qe nuk e ka ndihmuar te dshuren e Safetit, kjo ngjarje ka ndodhur ne mes te dites dhe ne qender te qytetit, askush nuk gucon te flase pasi krimi ne Shkoder ben ligjin, forca e ligjit ka kaluar ne doren e kriminelave qe kane pushtuar Shkodren, vetem kete vit te dhenat tona deshmojne se Safet Bajri ka bere 4 vrasje, ne asnje ngjarje nuk eshte shoqerur autori i ngjarjes Safet Bajri mbasi policia nuk guxon sepse ata jane te lidhur direkt me Ramën.

Nga Flamur Vezaj

Ika sepse nuk kisha siguri per vete e familjen!

Ika sepse nuk kisha siguri ne pune!

Ika sepse nuk paguhesha sa duhet! Ika sepse nuk merrja rrogen ne kohe!

Ika se une duhet te isha 24 ore ne gadishmeri e pronarin nuk guxoje ta pyesje pse vononte rrogen!

Ika sepse larg qofte nje semundje ne familje duhet te merrje kredi ne banke per shpenzimet!

Ika sepse shteti nuk te ofronte siguri e ndodhte qe shtetaret te “shisnin” te kriminelet”!

Ika sepse kercenimet i zgjidhja privatisht dhe i lodha familjen e miqtë!

Ika sepse te shpallurit ne kerkim i gjejne me shpesh vrasesit e jo policia!

Ika sepse edhe po te ndodhte dicka ne kryet te detyres pas tre dite asnje nuk kujtohet per ty!

Ika sepse nuk doja te behesha “mercenar” i partive dhe krimineleve!

Ika sepse drejtesine duhet ta paguhash qe ta gezoje! Ika se po te kritikoje qeverine (ministrin perkatese) ta heqin nusen nga puna! Ika sepse sa here nderrohej drejtori institucionit duhej të shkoje dhe të gjeje mik qe mos te heqin nusen nga puna!

Ika sepse ne administrate promovohen militantet dhe jo specialistet!

Ika sepse krimineli eshte me i respektuar para ligjit se qytetari i thjeshtë! Ika sepse femijet e hajduteve te prones publike fshijne djersen me 500 eurosha!

Ika sepse arsimi eshte shkaterruar, eshte bere mesues edhe nje me diplome te blere e drejtor ai qe eshte denuar per shitje diplomash! Ika sepse duhej te fusje mik per te futur femijet ne kopsht!

Ika sepse qe ne kopsht duhet te bleje dyshek, jastek, jorgan e mbulesa e me pas letra higjienike e sende tjera cdo muaj! Ika sepse duhet te paguaje nen dore qe edukatorja (me rroge qesharake) ti nderronte femijet ne kohe qe mos te ftoheshin! Ika sepse duhet te prisje ne rradhë qe te blesh librat e femijes! Ika sepse femija ne shkolle nuk bente pushim te gjate se skishte ambiente!

Ika sepse femija nuk merrte dijen e duhur se mesuesja kishte 38 nxenes! Ika sepse cdo muaj duhet te furnizoje klasen e femijes me letra A4 e sende tjera te nevojshme qe shkolla nuk ia siguronte! Ika sepese ne cdo dimer femija duhej te vishej edhe ne klase



Pse burokrati na e paraqet rrugën si dhuratë e partisë për popullin, duke harruar se ajo është bërë me paratë tona? Sa ka kushtuar? Sa?

Nga Artan Fuga –

Dje lexuam dhe dëgjuam në median e masave se një ministër dhe drejtori i rrugëve të kombit inaguruan sikurse raportohej mbarimin e punimeve të rrugës Lin – Pogradec.

Në media, në fakt, i gjithë informacioni u përmblodh te ajo se çfarë tha drejtori i rrugëve dhe ministri. Sigurisht ata propagandë do të bënin. Nuk kam asgjë me ta! Si ishte rruga më parë, e mjeruar dhe me ndërtesa pa leje anash, se çfarë cilësie i do punët e rrugëve qeveria, dhe se çfarë do të bëjë qeveria në vitet e ardhëshme duke marrë shkas, por pa asnjë provë e argument, nga cilësia e rrugës Lin-Pogradec.

Kaq ishte në vija të përgjithshme raportimi i një gazetarie të quajtur të deklarimeve, ku gazetarin e detyrojnë vetëm të drejtojë mikrofonin si akullore te goja e pushtetarit dhe ky t’a lëpijë duke nxjerrë nga goja cfarë i do zemra drejt veshëve tanë. Sikurse thotë populli : Na çan veshët dhe nuk na ndriçon mendjen asfare!

Ne presim nga gazetaria, por gazetaria nuk e kalon dot cakun e propagandës. Ndërkohë, unë i njoh shumë mirë gazetarët e rinj. Po t’i lësh të lirë të “marrin gjak në vetull”.

Mos janë trembur nga kërcënimet dhe sinjalet e egra dërguar koleges së tyre Klodiana Lala?

Përse e them këtë?

Si nuk i bëri një pyetje ministrit dhe drejtorit të rrugëve ndokush nga gazetarët : Mirë kjo rruga buzë liqenit, por a nuk shihni një hendek të madh midis këtij kilometri rruge që nuk është i keq dhe gjendjes të rrugëve në qytetin turistik të Pogradecit që janë në pikë të hallit?

Ka ekuimlibër në politikat e rrugëve apo jo?

Lëre pastaj raportimin e ekuilibruar dhe të paanshëm që nuk e sheh gjëkundi. Mjerim i madh, i paparë.

Le të shkonte pak gazetari në fshatin piktoresk Lin dhe të pyeste pak banorët : A është e vërtetë që kjo rruga Lin – Pogradec me këto parametra që ka buzë liqenit vjen deri në qendrën e komunës tuaj? Dhe do të shihte se çfarë do të thoshin banorët e këtij fshati që jetojnë në kushte infrastrukture të degjeneruar në atë pikë sa shkel edhe dinjitetin e një qenieje të gjallë dhe jo të njerëzve me ndërgjegje e me kujtesë.

Inagurohet asfaltimi i thjeshtë i një rruge sepse në fakt rruga ka qenë që nga koha e Italisë, a më parë sigurisht, ndofta që nga koha e romakëve sikurse kalonte ignatia duke çarë Mokrën e krahinat përreth. Por, gazetari ndalohet të flasi për historinë e asaj rruge që kushedi sa herë, herë pas here është inaguruar në këtë shekull.

Si nuk patën informacione detajesh ku në qendron gazetaria e vërtetë? Kur filluan punimet në këtë rrugë? Cila ishte firma që i kreu? Sa herë u hodh dhe u shqep asfalti në të? Sa është trashësia e asflatit dhe e cakullit, për sa vjet e ka garancinë? Eshtë rrugë nacionale apo lokale?

Lëre pastaj të dimë të dhëna prediktive, parashikuese: Sa makina do të kalojnë andej në vit? Më shumë i shërben Korçës apo Pogradecit? Sa është shpejtësia e lejuar? Pêrsa vjet mendohet se i zgjidh nevojat e transportit, etj.

Gazetari nuk bën “fact checking”, pra të investigojë sa të vërteta janë ato që thotë pushtetari. Nuk është e vërtetë se rruga ka nënkalime. Nuk është e vërtetë se ka ndricim që të jetë tashmë në gjendje pune në të gjithë rrugën.

Për më tepër rruga sigurisht ka disa parametra, domethënë mbrojtëse anash buzë liqenit, një pistë për bicikleta dhe udhëtarë, por nuk pyetet se çfarë ndikimi do të ketë ajo mbi banorët e hapësirës rurale.

Ku do të ecin ata me qerre, me kafshë, me motocikleta pa u konfrontuar me një qarkullim në rrugën e inaguruar që në fakt është vetëm për automjetet e shpejtësive të mëdha?

Duke u ribërë kjo rrugë nacionale, a është menduar që me rrugë dytësore të lidhen fshatrat buzë liqenit me njeri tjetrin duke kaluar në to deri në Pogradec?

Ku do të dalin fëmijët e fshatit nga zona e banuar për të shkuar në liqen? Duhet të kalojnë rrugën me vrap me rrezikun për t’u plandosur përdhe si harabela nga ndonjë automjet. Po turistët që do të popullojnë hotelet në anën e kundërt të liqenit si do të kalojnë në rrugën nacionale për të bërë plazh buzë liqenit?

U inagurua mbarimi i punimeve!!!

Po pjesa ku duhet bërë ai që e quajtën tuneli panoramik? Kanë mbaruar punimet aty??? E quajnë rruga e hyrjes në Pogradec !!! Po a thamë se është rruga Lin – Pogradec??? Pse nxitohen për të inaguruar një rrugë që në pjesën ku bëhet investimi më i madh jemi ende shumë larg mbarimit të punimeve?

Pse gazetari e lejon burokratin të gënjejë ditën për diell?

Pse??? pra, pse???

Po katastrofa ekologjike ku është gërmuar kodra dhe rruga ha kodrën dhe bimësinë shumëvjeçare mbi të? Si nuk u pyet konceptuesi se përse ka vepruar kështu?

Sa lekë a euro po kushton kjo pjesë?

Sa na ka kushtuar ne si taksa pagues për kilometër kjo rrugë?

Pse burokrati na e paraqet rrugën si dhuratë e partisë për popullin, duke harruar se ajo është bërë me paratë tona? Sa ka kushtuar? Sa?

Si është e mundur që zgjasin kaq shumë punimet? Sa metra në muaj mesatarisht janë ndërtuar për këtë rrugë?

Gazetarinë po e thajnë sepse vendin e saj e ka zënë gazetaria e deklamimit, e propagandës.

Media si propagandë, si altoparlant në vitet 80 te qyteti i studentëve, te kthimi i saj në mjet të marrëdhënieve publike që kuron imazhin e një burokrati a politikani!

Kjo gazetari nuk i duhet as dreqit.

E përsëris, e gjitha kjo ndodh kur po t’i lësh pak të lirë gazetarët, ata janë në gjendje t’a zhveshin realitetin lakuriq, ose sëpaku të thonë sikurse tha ai fëmija naiv : Realiteti qenka lakuriq!

Nga Red Varaku

Kryeministri prezantoi një rubrikë të re në faqen e tij në Facebook, e cila sipas tij do të jetë në funksion të rritjes dhe përmirësimit të komunikimit. Në fakt, qëllimi i kësaj rubrike është krejt e kundërta e asaj që ai pretendon.

Ajo synon të neutralizojë komentet që gjejnë mbështetje masive dhe që pasqyrojnë realitetin e hidhur ku ndodhet sot vendi ynë nëpërmjet një teknike që njihet si ‘astroturf’.

Jo rastësisht, ai zgjodhi ta niste këtë rubrikë, pikërisht me një nga fenomenet më të rëndësishme të komunikimit sot në vendin tonë, memè-t gjeniale të Genc Sejkos. Ato janë bërë sot fenomeni më i komentuar në rrjetet sociale sepse thonë hapur të vërtetën. Ato shpërndahen me një shpejtësi të jashtëzakonshme dhe përpihen nga njerëzit, sepse mesazhi i tyre është sa i lehtë për t’u kuptuar, po aq therës për të mos u harruar.

Memè-t e Genc Sejkos, me ç’duket, e kanë shqetësuar strategun e propagandës dhe komunikimit të qeverisë, Endri Fuga, për shkak të jehonës së tyre dhe të vërtetave të hidhura që pasqyrohen në to.

Kështu që përmes një teknike, që në komunikim njihet si ‘astroturf’, ai u përpoq mbrëmë të neutralizonte reputacionin edhe fuqinë e Genc Sejkos.

Astroturf është një përpjekje që bëhet nëpërmjet faktorëve të sponsorizuar, për të krijuar perceptimin që një forcë politike ose në politikan i caktuar,  gëzon një mbështetje të gjerë në popull, kur në realitet mund të mos jetë fare e vërtetë. Për të realizuar këtë qëllim, paguhen kompani, të cilat e ofrojnë këtë shërbim sot në treg. Ato përdorin softëare të sofistikuara për të krijuar ushtri virtuale me identitete false. Profile, në dukje autentike, gjenerohen në mënyrë automatike për t’u përdorur më pas në fushata si kjo kundër një zëri ose në fushata të tjera.

Pastaj vijnë legjionet me identitete të shumëfishta, me profile anonime, grupe në Facebook. E gjitha kjo bëhet me qëllim neutralizimin e zërave që thonë të vërtetën.

Qëllimi i përdorimit të këtyre teknikave të astroturf-it, është pasojë e mundësisë së komunikimit online sepse Facebook, Tëitter, Instagram  i kanë dhënë mundësi shumë njerëzve të shprehin mendimet e tyre. Censurimi i tyre është i pamundur, ndaj astroturf është mënyra më e mirë për të shkatërruar rëndësinë e mesazhit.

Pretendimi për një network të gjerë dhe të sponsorizuar nga qeveria mund të duket i zmadhuar. Por astroturf është kthyer në një fenomen të zakonshëm në të gjithë botën. Raste të tilla të përdorimit të astroturf, pritet të shtohen me kalimin e kohës në hapësirën tonë virtuale dhe hapja e një rubrike të tillë në faqen e Kryeministrit është vetëm fillimi.

 Politiko.al

Asnjë habi për shpërthimin e vrasjeve në Shqipëri, shkruan një specialist në mënyrë anonime për 360grade.al.

Ekonomia shqiptare, në të gjitha fushat e saj mbështetet kryesisht te droga, prodhimi, përgatitja dhe tregëtimi i saj.

Me këtë klasë politike të korruptuar, shqiptarët kanë vetëm dy zgjidhje kryesore…

Ose të largohen nga Shqipëria….

Ose të shndrrohen në skllevër të industrisë së drogës, në të gjitha hallkat e këtij “biznesi” të rrezikshëm.

Por ky treg, ka përveç rrezikshmërisë së lartë, edhe një konkurencë të egër dhe është një “biznes” i armatosur deri në dhëmbë, sepse drejtohet nga banda të armatosura dhe me një trend agresiv dhe të ashpër, për eleminimin e kundërshtarit.

Edhe mosrespektimi i kontratave të tregëtisë së drogës, nuk mund të zgjidhet me gjygj, por direkt me vrasje, shpegon specialist anonim, me eksperiencë të gjatë në Polici.

Vrasjet do të vazhdojnë dhe madje do të ngjiten gjithmonë e më lart, në hierarkinë politike, si ndëshkim për marrëveshje të prishura apo për partneritete të tjetërsuara…/360grade.al

Nga Kastriot Dervishi

Një prej hetuesve të armatës së persekutorëve, i mediatizuar për shkak të nderimit me dekoratë. Shumica e kësaj kategorie mbetet e panjohur për publikun. Ata i bashkon militanizmi komunist, niveli i ulët arsimor deri në injorancë absolute, si dhe ana profesionale e paqenë. U lind në vitin 1929 në Shkodër. Në vitet 1936-1939 mundi të kryejë veçse 3 klasë fillore. Pas lufte kreu disa klasë unike (për plotësimin e arsimit 7-vjeçar). Anëtar i PKSH-së nga 22 qershori 1948.

Askujt nuk i shkonte në mendje që djaloshi që u jepte fruta ushtarëve italianë e gjermanë, do bëhej hetues i tmerrshëm. Edhe ky i takon partizanëve të orëve të fundit të luftës. Sa për t’u dukur gjasme se kishin marrë armën për “çlirimin e atdheut”, Çoku ishte partizan i batalionit “Perlat Rexhepi” nga 15 maji deri më 29 nëntor 1944 në moshën 15-vjeçare. Sigurisht në këtë moshë dhe në këtë kohë, vetëm sa ka shkruar emrin në batalioni që vrau e dogji At Lekë Lulin në korrik 1944. Hetuesi i ardhshëm, ende i njomë, ka parë se si vritej dhe digjej një klerik, duke u kalitur kësisoj të ishte një revolucionar i përkushtuar i regjimit komunist. Asnjëherë nuk foli si dëshmitar i kësaj ngjarjeje. Madje ai do bëhej vite më vonë hetuesi i një grupi të madh klerikësh në qytetin e Shkodrës.

Karriera e pemëshitësit hetues:

1939-1942 pemëshitës pranë ushtarëve italianë

1942-1943 punëtor në fabrikën e cigareve

1943-1944 pemëshitës

1944 pemëshitës pranë ushtarëve gjermanë

1945 partizan në Komandën e Vendit Shkodër

1945-1946 polic në Seksionin e Punëve të Brendshme Shkodër

1946-1947 referent komunikacioni

1947 (korrik-nëntor) roje në paraburgun e kishës

1947-1948 nënkomandant poste

1947-1948 kursant në shkollën e policisë

1949-1950 komandant poste Perash

1950-1953 operativ i policisë

1953-1955 hetues i policisë në Lezhë

1955-1969 hetues e kryehetues i policisë në DPB Shkodër

1966-1969 hetues i Sigurimit në DPB Shkodër

1969-1974 shef i Seksionit të Hetuesisë në DPB Shkodër

1974-1983 zv/shef i Seksionit të Hetuesisë në DPB Shkodër

Falë saj kishte thesaret dhe sarajet. Një histori e tmerrshme shqiptare

Figura e Ali Pashës pa dyshim që është shoqëruar me shumë debate mes historianëve. Por për çka bien të gjithë dakord është ashpërsia e tij dhe masakrat që kreu ndaj armiqve.

Një luan i vërtetë në karakter dhe i pamëshirshëm, rreth Ali Pashës qarkullojnë fantazma dhe histori tmerri.

Një histori drithëruese është pa dyshim dhe amaneti i nënës së tij, Hankos. Ajo, pasi ngeli vejushë, u bë femra më e pushtetshme në qytetin e Tepelenës dhe zonave përreth. Amaneti i saj për Aliun ishte që të digjte dhe të hakmerrej ndaj Hormovës dhe Kardhiqit, dy fshatra që e përdhunuan atë dhe të bijën për një muaj rresht.

Kjo histori hakmarrjeje dhe lidhja e fortë mes Ali Pashë Tepelenës dhe nënës së tij, përshkruhet mjaft mirë në librin e Aleksander Dumas.

Pjesë të shkëputura nga libri i përkthyer shqip:

…Hankoja e kishte Aliun pikë të dobët, jo vetëm se e kishte gjakun e vet, por edhe se ajo shihte tek i biri një pasqyrim të karakterit të saj. Gjatë bashkëjetesës me të shoqin, të cilin e kishte pasur frikë, ajo ishte dukur në sy të njerëzve si një grua e zakonshme, por sapo Veliu dha shpirt, ajo iu dha pasioneve të saj të forta, që i pati ndrydhur në gjirin e saj. Duke qenë se Hankoja vetë shfaqte ambicie, energji, guxim, sakrificë, hakmarrje, ajo i kultivoi këto ndjenja edhe te shpirti i paepur i të riut Ali. Ajo nuk lodhej kurrë së këshilluari.

– Biri im, i thoshte ajo, ai që nuk është i aftë të mbrojë trashëgiminë e vet, e ka hak ta humbasë atë. Të mos harrosh se pasuritë e të tjerëve u përkasin atyre për aq kohë sa ata janë aq të fortë sa për ta ruajtur, dhe se, vetëm nëse bëhesh aq i fuqishëm sa për t’ua marrë, ato pasuri bëhen të tuat. Suksesi justifikon gjithçka dhe atij që është i pushtetshëm, i lejohet të bëjë gjithçka.

Kur kapi zenitin e madhështisë së tij, Aliu deklaronte shpesh se e kishte arritur suksesin falë përkushtimit të së ëmës.

– Për gjithçka i jam borxhli nënës, i tha Aliu një ditë konsullit francez. – Kur babai vdiq, ai nuk më la gjë tjetër, përveçse një stallë kafshësh dhe disa ara. Imagjinata ime, e përndezur nga këshillat e një gruaje që më rilindi, përderisa më bëri burrë në kuptimin e vërtetë të fjalës, por edhe vezir, zbuloi sekretin e fatit tim.

Duke ndjekur frymën e Hankos, që atëherë Tepelenën do ta konsideroja vetëm qytetin e lindjes, nga ku do t’i hidhesha si luan gjahut që mendërisht e kisha gllabëruar. Ëndërroja vetëm për pushtet, thesare, saraje; me pak fjalë, çfarë kam fituar deri më tani dhe çfarë më mbetet ende për të bërë! Për ta kuptuar drejt. Dua të arrij më shumë! Nuk jam i kënaqur me kaq.

Hankoja nuk merrej vetëm me fjalë; ajo përdori çdo lloj mjeti për ta bërë sa më të pasur dhe sa më të pushtetshëm djalin e saj të shtrenjtë. Së pari, ajo helmoi fëmijët e skllaves së preferuar të Veliut, e cila kishte vdekur para tij. Kështu, pasi shtiu në dorë kontrollin brenda familjes, ajo duhej të ruhej nga rreziqet që mund të vinin nga jashtë. Hanko hodhi tutje perçen dhe furkën e leshit, hoqi dorë nga detyrat zakonore të një gruaje tradicionale dhe mori armët me pretekstin e mbrojtjes së të drejtave të fëmijëve të saj.

Rreth vetes mblodhi banditët e dikurshëm të bandës së të shoqit, disa prej të cilëve u joshën nga pagesa e dhurata, të tjerë nga hiret e saj femërore. Por nuk u mjaftua me kaq, ajo rekrutoi të tjerë banditë. Pa kaluar shumë kohë, Hanko u vu në krye të njerëzve më mizorë dhe më aventurierë të Toskërisë. Me ndihmën e tyre, ajo u bë njeriu më i pushtetshëm në Tepelenë dhe ndëshkonte ashpër çdokënd që i dilte kundër.

Por banorët e dy fshatrave fqinje të Hormovës dhe Kardhiqit, nga frika se mos kjo grua e tmerrshme, e ndihmuar nga i biri, tashmë i bërë burrë, do t’i godiste herët a vonë, thurën një aleancë të fshehtë kundër saj, me qëllim që ta hiqnin qafe sa më parë. Pasi u informuan se Aliu kishte nisur një fushatë të largët me ushtarët më të zotë, ata i befasuan tepelenasit, pasi rrëmbyen Hankon dhe të bijën, Shanishanë, dhe i çuan në Kardhiq. Fillimisht ata menduan t’i ekzekutonin.

Në ato rrethana nuk pyeste kush për prova fajësie përpara një dënimi me vdekje. Por bukuria e tyre i shpëtoi dhe, për t’u hakmarrë, pengmarrësit parapëlqyen çnderimin në vend të vrasjes. Kjo gjendje, gjatë së cilës rrëmbyesit kënaqnin epshet e tyre seksuale, zgjati një muaj. Ata i çonin çdo natë shtëpi më shtëpi që bejlerët e agallarët të dëfreheshin me to. Më në fund, një grek nga Gjirokastra, i quajtur G. Malikovo, pasi kishte ndier keqardhje, pagoi njëzet mijë piastra dhe i ktheu në Tepelenë.

Aliu sapo ishte kthyer dhe shkoi të takonte nënën e motrën, të zbehura e të sfilitura, të turpëruara dhe të tërbuara. Mes rënkimesh, me lotët që u rridhnin lumë, ato i treguan se ç’kishte ngjarë. Hankoja u hodh përpjetë duke i fiksuar sytë e saj mbi Aliun e shastisur dhe tha:

– Biri im! Biri im! Shpirti im nuk do të gjejë paqe derisa Hormova dhe Kardhiqi të shkrumbohen nga kordha jote, derisa të mos mbetet gjallë askush që ka dëshmuar çnderimin tim.

Aliu, tek i cili kjo histori makabër kishte ngjallur pasionet e tij gjakatare, u zotua për një hakmarrje edhe më mizore dhe iu përkushtua me mish e me shpirt planit për mbajtjen e fjalës. Duke e konsideruar veten bir të denjë të të atit, ai e kishte filluar jetën ashtu siç kishin bërë heronjtë e Greqisë së lashtë, duke vjedhur dele e dhi. Që kur mbushi 14 vjeç, ai e quante veten bir hyjnor të Jupiterit dhe Majas. Kur u bë burrë, ai e shtriu edhe më tej veprimtarinë e tij. Në kohën që flasim, Aliu merrej me plaçkitje dhe me anë të këtyre sulmeve banditeske shtoheshin të ardhurat e Hankos, e cila, që prej kthimit nga Kardhiqi, nuk shfaqej më në publik dhe i qe përkushtuar punëve shtëpiake.

Aliu kishte mbledhur rreth vetes një forcë të konsiderueshme, e gatshme për të sulmuar Hormovën, një prej fshatrave, për të cilin ai kishte dhënë fjalën se do ta shkrumbonte. Aliu u nis drejt Hormovës në krye të banditëve të tij, por ndeshi në rezistencën e kundërshtarëve dhe humbi një pjesë të trupave, duke u detyruar t’ia mbathte e të shpëtonte kokën. Revanin nuk e ndaloi derisa arriti në Tepelenë, ku u prit nga një Hanko e vrazhdë dhe e zhgënjyer prej disfatës së Aliut. Etja e saj për hakmarrje vazhdonte të shtohej.

– M’u hiq qafe! – i bërtiste të birit.

– Zhduku, more burracak! Shko të tjerrësh me gratë në harem! Ç’punë ke ti me shpatën, më mirë mëso të tjerrësh lesh!

Djaloshi nuk tha një fjalë të vetme. Thellësisht i lënduar nga sharjet e së ëmës, ai u largua kokulur drejt maleve duke u munduar të fshihte poshtërimin në shoqërinë e një miku të vjetër.

Për shumë kohë, nëna e tij Hanko kishte vuajtur nga kanceri në mitër, rezultat i një jete të shthurur. Duke e ndier se po i vinte fundi, ajo dërgonte tek i biri, lajmëtar pas lajmëtari, me qëllim që ai ta takonte përpara se ajo të ndërronte jetë. Kur gjendja e saj shëndetësore u përkeqësua, ai u nis drejt Tepelenës, por arriti shumë vonë.

Atje gjeti të motrën, Shanishanë, duke vajtuar mbi trupin e pajetë të nënës së tyre, e cila kishte dhënë grahmën e fundit para një ore. E pushtuar nga tërbimi dhe duke vjellë vrer kundër Perëndisë, Hankoja u kishte lënë amanet fëmijëve të saj, duke rënkuar nga dhembjet e duke mallkuar për fatkeqësitë që i kishin ndodhur në jetë, t’i plotësonin një për një dëshirat e saj të fundit.

Pasi i bënë nderimet e rastit, mes hidhërimit të vdekjes së nënës së tyre, Aliu dhe Shanishaja lexuan bashkërisht letrën ku përshkruhej amaneti i Hankos së ndjerë. Ajo kërkonte që të kryheshin disa vrasje të veçanta dhe përmendte fshatra të ndryshme, të cilat, një ditë, duhej të shkrumboheshin, dhe urdhëronte që sa më shpejt të ishte e mundur të shfaroseshin nga faqja e dheut banorët e Hormovës e Kardhiqit, të cilët i kishin shkaktuar tmerret më të padurueshme në jetë.

I emëruar në pozicionin e tanishëm me ferman të Sulltanit, Aliu iu përkushtua zgjidhjes përfundimtare të kërkesave të tij. Tani ishte pesëdhjetë vjeç dhe në kulmin e zhvillimit të tij intelektual: përvoja mund të quhej mësuesja e tij, kishte nxjerrë mësim nga çdo ngjarje. Një mendje e paarsimuar me tekste shkollore, por tejet e mprehtë dhe zhbiruese, i krijonte mundësinë të kuptonte faktet, të analizonte shkaqet dhe të parashikonte pasojat; dhe ndërsa çështjet e zemrës nuk ndërhynin kurrë në konkluzionet e nxjerra nga inteligjenca e tij djallëzore, me anë të një lloj sekuence logjike ai kishte thurur një plan veprimi të përkryer.

Ky njeri, kryekëput i paditur, jo vetëm për idetë e historisë, por edhe për emrat e mëdhenj të Europës, kishte arritur të zbulonte intuitivisht dhe – si rrjedhojë natyrale e karakterit të tij impulsiv dhe praktik – të kuptonte Makiavelin, siç demonstrohet në qindra raste në shpalosjen e madhështisë së tij dhe ushtrimin e pushtetit të tij. Duke mos besuar në Zot, duke përçmuar njerëzit, duke dashuruar vetëm vetveten, duke ëndërruar vetëm për vetveten, duke dyshuar te të gjithë rreth tij, i guximshëm në ideim, i patundur në vendosmëri, i paepur në veprim, i pamëshirshëm në hakmarrje, herë pas here i pacipë, i përulur, i dhunshëm ose i zhdërvjellët – në varësi të rrethanave, gjithmonë dhe plotësisht i logjikshëm në egoizmin e tij, ai është Çezar Borxhia i rilindur mysliman; ai është modeli ideal i mishërimit të politikës fiorentinase – princi italian i konvertuar në satrap.

Pasi konsolidoi pushtetin duke asgjësuar fisnikët, duke mashtruar popullin me premtime boshe dhe duke nanuritur vigjilencën e Portës së Lartë, Aliu vendosi se kishte ardhur koha të lante hesapet me Hormovën. Në rininë e tij, ai kishte përjetuar turpin e disfatës dhe për tridhjetë net Hanko e Shanishaja qenë trajtuar si prostituta nga luftëtarët hormovitë. Kështu, pashai i pamëshirshëm do të ndërmerrte një ndëshkim të dyfishtë; kishte një hak të dyfishtë për të larë.

Këtë herë, i sprovuar me sfidat, Aliu do të përdorte artin e tradhtisë. Kështu, me të arritur në kala, ai negocioi me hormovitët duke u premtuar një amnisti, ku të gjithë do të faleshin, madje një pjesë e tyre do të shpërbleheshin. Hormovitët, tashmë të entuziazmuar se po bënin paqe me një rival, rreth bëmave e tmerreve të të cilit flitej gjithandej, kërkuan armëpushim, me qëllim që të sheshonin problemet. Pikërisht këtë gjë kishte parashikuar edhe Aliu.

Hormova, duke besuar te traktati i paqes, u sulmua në befasi dhe ra në duart e Aliut dhe të gjithë ata që nuk arritën të shpëtonin, u vranë brutalisht në errësirën e natës ose nga dora e xhelatit të nesërmen në mëngjes. Ata që i kishin dhunuar nënën dhe motrën, do të përjetonin hakmarrje të llahtartë.

Qofshin fajtorë apo thjesht të akuzuar, ai u çau trupat tejpërtej duke i futur në hell, u shqeu mishin me masha të përvëluara dhe i poqi ngadalë mes dy zjarreve; grave u rruan kokat, i fshikulluan në publik dhe më pas i shitën si skllave.

Fisnikët e krahinës, akoma të parrënuar krejtësisht, u detyruan ta ndiqnin këtë spektakël tragjik hakmarrës dhe jashtëzakonisht tronditës. Kjo ishte një fitore vendimtare për Aliun.

Fshatra, qytete, krahina, të tmerruara nga mizoria e pakufishme, u dorëzuan pa shtënë një pushkë të vetme. Emri i Aliut, i cili personifikonte atë masakër që lartësohej si një vepër e lavdishme në sytë e këtij populli të egër, jehoi si rrufe nga lugina në luginë dhe nga mali në mal.

Me qëllim që të gjithë bashkëluftëtarët e tij të bëheshin pjesë e këtij gëzimi, Aliu shtroi një banket madhështor – siç i kishte hije kësaj fitoreje të shumëpritur. Një festë njerëzish të harbuar, e pangjarë më parë, muhamedanë vetëm në emër. Vetë Aliu udhëhiqte korin e burrave gjatë kërcimeve pirrike dhe kleftike – rite luftëtarësh e kusarësh. Ndërsa vera vërshonte lumë, ngado shqyhej mish deleje, dhie dhe qengji, që piqej në zjarre bubulake, zjarre mbi rrënojat e Hormovës së përcëlluar.

Por nuk munguan as vallet me shpata, lojërat antike të gjuajtjes me hark, mundje mes burrave më të fuqishëm, ndërsa fituesit shpërbleheshin nga dora e prijësit të tyre. Më pas u nda plaçka e vjedhur, skllevërit dhe gjedhët; japigët, që i konsideronin si më barbarët ndër katër fiset që përbënin racën shqiptare dhe si llumi i ushtrisë, morën me vete në malet përgjatë Jonit dyer, dritare, gozhda, madje edhe tjegulla të shtëpive, të cilat qenë përpirë nga flakët.

Plot Njëmbëdhjetë fitore dhe vetëm një humbje.

17 vjeçari Petrit Pellumbi po këthehet në një YLL në sportin e Kingboxit në Greqi.

Emri i Petritit tani ka filluar ti kalojë kufijtë e shtetit Grek.

Zhdërvjellëdia, shpejtësia, dhe goditjet e shpejta dhe të fuqishme të djaloshit 17 vjeçar shqiptar Pëllumbit, tani më njihet jo vetëm në Komotini ku ai zhvillon sportin e tij të preferuar kingboxin,por në Greqi, Turqi dhe Bullgari, së fundmi në ndeshjen e radhës në Australi.

Petrit Pëllumbi tani luan për per ekipin ( Polydamos Komotini )

Shqiptari 17 vjeçar, vetëm në një vit e gjysën ai ka zhvilluar plot 12 ndeshje kombëtare dhe ndërkombëtare në Greqi dhe vende të tjera nga të cilat ka 11 fitore dhe vetëm një humbje, ndërsa tani pret ndeshjen dhe fitoren e ardhëshme me kundershtarin e tij ne Australinë e largët.

Në foto Petrit Pëllumbi dhe tranieri grek i tij. (polydamos komotini )

E në fakt të gjithë ankohemi pse shqiptarët luajnë apo ngrenë flamurin Grek në aktivitetet nderkombetare,por asnjëherë nuk pyesim pse ?

Sepse pushtetarët tanë nuk investojnë me talentet qysh në shollat 9 vjeçare me mësuesit e fiskulturës, palestrat dhe tranieret, nuk i gëzohen talenteve, medaljeve, dhe ngritjes së flamurit kombëtar nga sportistë shqiptarë, por korrupsionit dhe mbushjes së xhepave.

Ne i urojmë Petrit Doni Pëllumbit nga Çaushlia-Korçë, suksese dhe fitore në sportin e bukur të Kicboxit.

Petrit bëji krenarë bashkkombasit e tu kudo që ndodhen.

Dituria indiane është befasuese. Një herë, një njeri i mençur u përpoq t’i jepte nipit të tij të vogël një mësim që ai do ta kujtonte përjetë dhe që me siguri do të shënonte rrugën e tij.

Një natë, ai u ul nën qiellin e ndritshëm dhe e ftoi të ulet pranë tij. Ai i tregoi atij për ngjarjet shumë të rëndësishme të jetës së tij, falë të cilave ai mundi të bëhej i moshuari i ditur që të gjithë respektonin. Para se të fillonte, ai i tha djaloshit që fjalët që ai ishte gati për t’i treguar atij do të shënonin pjesën tjetër të jetës së tij dhe kjo ishte biseda që fëmija nuk e harroi kurrë:

“A e di nipi im që ne të gjithë kemi dy ujqër të cilët janë vazhdimisht duke luftuar me njëri-tjetrin, kështu që është një betejë e tmerrshme që jo të gjithë njerëzit janë në gjendje të përballen me të,” i tha gjyshi fëmijës.

“Dy ujqër? Si është e mundur, gjysh? “, e pyeti fëmija me zgjuarsi dhe habi.

“Po, ne të gjithë kemi dy ujqër krejtësisht të ndryshëm brenda nesh; një është i keq, sepse ai përfaqëson të gjitha ndjenjat e këqija që mund të ekzistojnë në një qenie njerëzore, zilia, zemërimi, xhelozia, krenaria, lakmia, zemërimi, frika, mjerimi, faji, egoja, vetë-keqardhja dhe arroganca. Megjithatë, tjetri përfaqëson gjithçka që është e mirë; dashuria, gëzimi, bujaria, paqja, mirësia dhe e vërteta “, u përgjigj gjyshi i mençur.

Kështu, fëmija mendoi për një çast dhe pyeti: “Dhe cili prej tyre është më i forti? Cili ujk fiton? ”

Dhe gjyshi u përgjigj: “Varet nga secili prej nesh. Çfarë ujku do të doje të ushqeje? “.

Kur njeriu i fiton sfidat e jetes , jeta behet me e embel ,me e bukur .

Merita Ymeri/

Per mamane time eshte hera e dyte qe jeta e sfidon .Nje here para 39 vitesh kur kreu nje nga operacionet me te veshtira asaj kohe me zemer te hapur dhe sot iu desh te perballet perseri me te njejten sfide nga e cila doli perseri fitimtare.

Kete sfide nuk e fitoi e vetme por e fitoi ne saje te Kardiokirurgut me duar te arta Doktorr Altin Veshti , qe pervec se nje kardiokirurg i shkelqyer me se shumti eshte eshte mjeku qe sjell nje fryme te re ne Shqiperi , ate te komunikimit , te familjarizimit me pacientin dhe problemin e tij , mjeku qe sheron jete jo vetem me bisturine e tij por edhe me fjalen e tij, qe ngre peshe psikologjine e pacientit e te familjareve te tij .

JU FALEMINDERIT Doktorr Altin Veshti ! Ju faleminderit juve dhe te gjithe ekipit tuaj qe asistoi ne operacionin e nenes time ne emrin tim dhe te gjithe familjes se pacientes tuaj Fiqerie HIDA nga Elbasani ! Ju faleminderit jo vetem qe kthyet serish mamane prane nesh ,por ju falenderojme per te gjitha ato emocione te forta e aq te bukura qe perjetuam gjate tri javeve te qendrimit ne spital prane mamase tek ju dilnit nga salla e operacionit gjithnje plot sukses e u kthenit buzeqeshjen sa e sa familjareve , sa e sa prinderve te rinj qe besonin ne duart tuaja foshnjat e tyre , qe i kthenit lotet e dhimbjes se tyre ne lot gezimi , qe ju shihnim shpesh koridoreve me doren ne qafe familjareve e gjithmone me buzeqeshje .

Perjetova keto tri jave ndjenja qe qe nuk mund te shprehen me fjale , perjetuam problemin e atij qe ishte prane nesh si dhe u gezuam me suksesin e tij fale jush . U gezuam per foshnjen e vogel qe peshonte vecse 2,5 kg , per foshnjen tjeter 4 muajsh , per foshnjen tjeter 8 muajsh e sa e sa te tjere .

Shqiperia dhe ne shqiptaret jemi me fat qe kemi nje kardiokirurg si ju doktorr Altini , qe di te jete jo vetem te jete nje super kardiokirurg por ne radhe te pare te jete nje mjek qe ka kuptuar ne thelb profesionin e tij, ate te te qenit human dhe njeri i mire, gje qe vitet e fundit nuk vihesh re shpesh ne spitalet tona dhe fatmiresisht kete here pashe disa te tille.

JU faleminderit dhe te gjitheve juve miq qe qofte me mesazhet apo me telefonatat tuaja u munduat te me mbeshtesnit sadopak psikologjikisht ne keto momente te veshtira qe kaluam dhe uroj qe te mos gjendeni kurre perballe sfidash te tilla por nese ju ndoth deshiroj t’ju jap nje keshille QE TE MOS KERKONI ITALINE , GREQINE APO KU DI UNE SE KU PER KARDIOKIRURGE ME TE MIRE ASHTU SI UNE . NDOFTA KARDIOKIRURGET TANE NUK PUNOJNE NE SALLA ME KUSHTE MODERNE PER TE MOS THENE QE NUK KANE ASPAK KUSHTE POR ME SIGURI JU THEM SE KEMI SHUME MJEKE TE RINJ SHUME TE ZOTET E SHUME TE TALENTUAR . !

Nga Abdurahim Ashiku*

Roza është titullare e lartë e Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës të Republikës së Shqipërisë.

Tash 14-15 muaj i është dhënë të mbulojë mësimin e gjuhës shqipe në… diasporë.

Brisa është nxënëse në shkollën greke të Kallabakës në Greqi, e shkëlqyer në mësime.

Është në të njëjtën kohë edhe nxënëse e kursit për mësimin plotësues të gjuhës shqipe hapur me nismën e komunitetit shqiptar atje.

Për kursin, ndjekësit e kujdesshëm të emisionit të njohur “Fiks Fare” mbase mbajnë mend udhëtimin e Sajmirit, i ngarkuar me abetare dhe me kompletin televiziv “Luajmë shkollash”.

Të tjerat, ato që lidhen me mësuesen e palodhur Merita Ymeri, janë përcjellë në një libër dhe në disa shkrime në shtypin shqip në Greqi dhe në internet.

Gjithçka vullnetare, gjithçka pa pagesë për mësuesen që për mbijetesë bën punë të zakonshme si të gjitha gratë emigrante.  Një punë që krahasohet me bëmat e rilindësve të mëdhenj të shekullit XIX, mësues të cilët Dritëro Agolli i ka quajtur  “rilindësit e kohës sonë”, punë e cila deri tash është përmbledhur në dy libra: “Rilindësit e kohës sonë” dhe “Shkolla shqiptare e Athinës-Rilindësit e kohës sonë-2” e në vijim me vëllimin e tretë: “Shkolla shqiptare e Selanikut-Mësuesit, këta rilindës çudi”.

Bisedën me Brisën, titulluar “Brisa Ymeri në çudinë time shqip për shqipen”, e kisha lënë për librin tim të tretë për mësuesit e palodhur shqiptarë në Greqi, për këta “Rilindës Çudi”.

Një ngjarje në Ulqin, në seminarin e 9-të për mësimin plotësues të gjuhës shqipe në diasporë, seminar tashmë i përvitshëm organizuar nga MASHT e Kosovës dhe MASH e Shqipërisë, ma solli jo thjesht në kujtesë, por si një ballafaqim me atë që titullarja e lartë e MASH përcolli me plot gojë para më se njëqind mësuesve të gjuhës shqipe në mbarë kontinentin Evropian.

Pyetjes nga salla: “Çfarë bëhet me fëmijët shqiptarë që si pasojë e krizës kthehen në Shqipëri nga Greqia dhe nuk dinë të shkruajnë e lexojnë dhe mezi flasin shqip?”, ajo iu përgjigj:

“Fëmija im, kur u ktheva në Shqipëri, nuk dinte asnjë fjalë shqip…”

Ndjeva që salla mbajti për një çast frymën duk vështruar ngultas zonjën në presidium.q

Duke mos u besuar veshëve, pyeta në pushim mësues nga mbarë hapësira ku nxënësit mësonin të shkruanin e lexonin shqip, mësues nga Suedia, Gjermania, Anglia, Zvicra, Austria, Greqia, Italia…

Të gjithë e kishin përjetuar deklaratën e titullares së Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës e ngarkuar për të ndjekur kurset e mësimit plotësues të gjuhës shqipe në emigracion me habi. Një deklaratë e tillë nuk i shkonte ta thotë në një kafene një mërgimtar që i bie bretku në ndërtim dhe fëmijën e le në gjumë dhe e gjen në gjumë.

Një intelektuale, me arsim të lartë e diploma në mësuesi, me detyrë shtetërore në një vend perëndimor, nuk i paska folur fëmijës së vet në shtëpi në gjuhën e gjysh stërgjyshit të vet, nuk i paska marrë një abetare t’i mësojë si të shkruajë të tridhjetë e gjashtë germat e alfabetit, nuk e paska vënë përballë ekranit satelitor të shohë si flet “Çufo-ja” dhe “Bang-bang-u” duke u përcjellë përralla shqip fëmijëve në të gjithë kontinentet, nuk…

Ndërkohë më erdhi në kujtesë Brisa 12 vjeç nga Kallabaka, Brisa që në shtëpi i kanë folur dhe ka folur shqip, Brisa me të cilën më 1 janar 2013 kisha komunikuar në Facebook kaq lirshëm dhe kaq saktë sa do ta kishte zili edhe një student i sapodiplomuar për gjuhë e letërsi në Universitetin e Tiranës.

Në respekt të Brisës dhe të gjithë bashkëmoshatarëve të saj që ndjekin mësimet në “Shkollat” e mësimit të gjuhës shqipe në Greqi po e përcjell për lexuesin e këtyre radhëve bisedën e 1 janarit 2013, ashtu si e kam botuar në shtyp dhe ashtu si do ta fus si pjesë e librit për mësuesit shqiptarë në Greqi që pa asnjë shpërblim, në kushtet e kërcënimeve nga “Krisi Avgji” dhe segmente të tjerë ekstremistë, po bëjnë që shqipja të mbijetojë…

BRISA YMERI NË ÇUDINË TIME SHQIP PËR SHQIPEN

Një bisedë që më befasoi dhe më mbushi me gaz e hare…

Po komunikoja në Facebook me Merita Ymerin, mësuesen e mirënjohur të mësimit plotësues të gjuhës shqipe në Kallabaka. Më nderon herë pas here me mesazhet plot respekt që më përcjell, veçanërisht me të falat që më dërgon t’ia përcjell Natashës, shoqes time të jetës, me të cilën është njohur në një nga seminaret për mësimin plotësues të Gjuhës shqipe në Mitrovicë. Kështu ndodhi edhe atë mbrëmje në prag të festave të fundvitit 2012. Kjo deri në çastin kur në komunikim hyri vajza e saj, Brisa Ymeri, 12 vjeçe, nxënëse e klasës së parë gjimnaz në Kallabaka, përndryshe nxënëse e Merita Ymerit në shkollën shqipe të mësimit plotësues të Kallabakës.

Komunikova me Brisën, siç nuk kam komunikuar me universitarë, me njerëz që kanë mbaruar fakultetin e gjuhësisë. Nuk desha ta besoj (edhe sot më duket me të vërtetë një çudi) që vajza e mësuese Merita Ymerit, Brisa, shkruante shqip, me shpejtësi e përgjegjësi, aq bukur dhe aq saktë sa më befasoi.

Po e përcjell bisedën në Facebook me Brisën vetëm me një “redaktim”, me futjen në fjalët e saj të dy germave që i harrojnë sot edhe gjuhëtarë profesionistë, të germës ë dhe ç në vendin e duhur…

Për të tjerat lexoni bisedën dhe do të bindeni.

Unë, autori i disa librave dhe i dhjetëra shkrimeve për Gjuhën Shqipe në emigrim, u ndjeva krenarë që Brisa jo vetëm e flet por edhe e shkruan gjuhën shqipe saktë por edhe gjen fjalën e duhur për jetën në vendlindjen e prindërve të saj, në Elbasan…

***

Brisa Ymeri: Xhaxhi Abdurahim, jam vajza e Meritës. Mami po merret pak me çunin. Do ta thërras tani? Ne jemi të gjithë mirë. Po ju si jeni?

Unë: Oh sa bukur! Gëzohem që e shkruan kaq bukur gjuhën shqipe. Ke nënë të mirë, ke edhe mësuese të shkëlqyer.

Brisa: Faleminderit shumë xhaxhi Abdurahim! Në fakt, po, është merita e prindërve të mi, por sidomos e mamasë time, që e di kaq mirë gjuhën shqipe!!!

Unë: Gëzohem që folëm!

Brisa: Po thërras mamin që të vijë.

Unë: Më dërgo një fotografi tënden dhe më trego se si e mëson gjuhën shqipe, çfarë ke mësuar nga historia e Shqipërisë, nga vendet e bukura ku lindi dhe u rrit mami dhe babi, çfarë këngësh këndon, çfarë vjershash recitove për 100 vjetorin…

Brisa: Patjetër xhaxhi Abdurahim. Në festën e 100- Vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë unë këndova këngën e Vaçe Zelës “Rrjedh në këngë e ligjërime”.

Unë: Faleminderit bukuroshe, ma shtove jetën me bisedën tënde shqip.

Brisa: Mami e ka hedhur edhe tek profili i saj. Faleminderit xhaxhi Abdurahim. Ishte kënaqësi që fola me juve sepse kam dëgjuar shumë fjalë të mira nga mami për ju!!! Kam lexuar dhe pjesë nga librat e juaj që i keni dhuruar mamit! Më pëlqyen shumë.

Unë: Bravo! Po cilët pjesë të kanë pëlqyer më shumë?

Brisa: Kam lexuar Rilindësit e kohës sonë ku ke shkruar edhe për mamin edhe për disa mësues të tjerë që janë shokë e shoqe të mamit. Por më shumë nga të gjitha më pëlqeu ajo pjesa tek “Rilindësit e kohës sonë -2”, të ndihmohen mësuesit shqiptarë në Greqi. Dhe më pëlqen shumë sepse flet tamam për ne!!!

Unë: Po librin “Rrëfimet e komshiut” e ke lexuar apo nuk ia kam dhënë mamit?

Brisa: Librin “Rrëfimet e komshiut” ja ke dhënë mamit si dhuratë për Dashin. Unë të jap fjalën se do ta lexoj librin tuaj “Rrëfimet e komshiut”!!!

Unë: Prit pak. Më trego se çfarë ke mësuar për historinë e Shqipërisë?

Brisa: Mami na ka mësuar historinë e klasës së katërt dhe mbaj mend se çfarë është historia, matjen e kohës, cilët ishin fiset e para ilire, si e mësojmë historinë edhe cilët janë burimet historike, por gjithashtu edhe shumë të tjera si simbolet e shtetit kombëtar, kush ishte Skënderbeu, Nënë Tereza edhe shumë të tjera që për momentin nuk po me kujtohen…

Unë: Nuk ma the emrin dhe sa vjeçe je?

Brisa: Më fal që nuk u prezantova, por emri im është Brisa dhe jam 12 vjeç. Shkoj në vitin e parë gjimnaz, domethënë në klasën e 7-të sipas shkollave në Shqipëri.

Unë: Bravo bukuroshe. Po për vendlindjen e babit dhe të mamit çfarë të ka mësuar mësuese Merita?

Brisa: Mami ka lindur dhe është rritur në Elbasan. Gjithashtu edhe babi.

Unë: Çfarë di për Elbasanin?

Brisa: Di që është një qytet shumë i vjetër dhe që nga Elbasani kanë dalë figura të njohura, njerëz të dëgjuar si Aleksandër Xhuvani siç e ka edhe universiteti, tek i cili ka studiuar mami dhe kam kaluar shumë herë para tij dhe e kam parë. Si dhe është hapur shkolla e parë Normalja e Elbasanit. Kam pare Metalurgjinë…

Ooooooooooo, harrova të them për ma të rëndësishmen e cila është  Kalaja e Elbasanit. Është vendi im i preferuar i Elbasanit. Gjithashtu për lumin Shkumbin, të cilin e kaloj kur shkoj nga Elbasani tek shtëpia e gjyshërve nga ana e mamit në Hajdaran.

Unë: Kur shkon në Elbasan? Ke shoqe? Po kush të pret krahë hapur?

Brisa: Në fakt kam shumë-shumë kushërinj që janë moshatarë me mua pothuaj, por kam bërë edhe shoqe nëpërmjet kushërinjve!

Por me shumë gëzohen gjyshërit kur shkoj. Më duan shumë, jashtë mase si edhe motrën dhe vëllanë tim. Por kur largohemi qajnë dhe mërzitem shumë. Që t’ju tregoj se sa shumë më duan ju them se kur ishte festa e 100- Vjetorit të Pavarësisë që bëmë këtu me shkollën Shqipe na e bënë surprizë. Së bashku me tezen dhe familjen e saj erdhën këtu për të më parë mua, motrën dhe vëllanë.

Unë: U kënaqa shumë.

Brisa: Natën e mirë xhaxhi Abdurahim. Tani sapo erdhi mami sepse tani fjeti vëllai gjumë. Deri tani nuk po e zinte gjumi.

Unë: Natën e mirë bukuroshe. Pashë fotografitë e festës. Ishit me babin e mamin, me vëllanë, po vajza tjetër motra është?

Brisa: Po motra ime është. Quhet Erika dhe është 8 vjeçe. Tani më duhet të iki sepse do të shtrihem. Më vajti vonë. U kënaqa shumë që folëm bashkë! Natën e mirë dhe shumë të fala familjes. Gjithashtu gëzuar festat.

***

Rozës së Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës të Republikës së Shqipërisë, e ngarkuar të ndjekë mësimin plotësues të gjuhës  shqipe në diasporë i “rrëshqiti” fjala… tha se kur u kthye në Shqipëri fëmija i saj nuk dinte asnjë fjalë shqip (!)…

Pyes: A mund ta drejtojë çështjen madhore të mësimit të gjuhës shqipe të një të tretës së fëmijëve shqiptarë (në mërgim) një njeri në një pozitë kaq të lartë dhe me përgjegjësi zyrtare në MASH, me shembullin që u përcolli mësuesve shqiptarë në mbarë Evropën në seminarin e Ulqinit 2013?

*Gazetar, Athinë

Gusht 2013

Nga Fahri Balliu/

Janë tre fajtorë në këtë ngjarje të rendë që ka ndodhur sot. Njëri fajtor përbëhet nga ata që shtinë ose ai që shtiu. Një fajtor tjetër është ai që urdhëroi. Por i treti është i vërteti. Është ai që ka krijuar kushtet për lulëzimin e krimit dhe të drogës. Është ai që i ka ministrat dhe deputetët të lidhur me nga një trafikant apo grup trafikantësh. Është ai që, jo po abuzon, por është frymëzuar nga qarqe ndërkombëtare që nuk janë shumë larg as fashizmit e as krerëve të degjeneruar korruptivë anekdotike të Afrikës dhe Amerikës Latine.

Fajtori kryesor, i treti i vërteti, është njeriu që ka shkrirë Gjykatën Kushtetuese, Gjykatën e Lartë, ka paralizuar gjykatat në përgjithësi dhe i bën shantazh edhe Gjykatës së Strasburgut. Ky njeri është kryeministri vendit, i cili vetë dhe familjaret e tij janë piratët e pasurisë publike që përveç kësaj, me fantazi aventurore janë dhe pjesëtarë të krimit të organizuar, janë anëtarë të mafies dhe grup mafies që lëviz në Shqipëri si autoriteti më i lartë .

Është ky kryeministër që pasi është zhveshur lakuriq si e ka bërë nëna, ka zhveshur lakuriq gjithë shqiptarët.Është ky kryeministër, ky koleksionist i jashtëzakonshëm i veseve njerëzore që ka bërë një bandë për të rilindur komunizmin si krim dhe ves i dallueshëm monstruoz. Është ky fajtori, i treti i vërteti, që në të gjithë karrierën e tij politike me gazetarët ka transmetuar kompleksin më të rendë të tij, që s’është askush si vlerë personaliteti apo si vlerë talenti. Nuk është as basketbollist, as shkrimtar, as piktor, as gazetar, por është një njeri që merr edhe librat me qira në autorësi.

Duke pasur një pamje të tillë ai është dalluar vazhdimisht për një aksion të rendë dhe anti-intelektual me gazetarët. Ai nuk ka asnjë intervistë ose prononcim me gazetarët opozitarë në të gjithë jetën e tij, ashtu si para disa vjetësh të një gazetare të “Tv Shijaku-t” edhe në vitet e mëvonshme është një zyrtar që dalldiset nga lavdet e ndonjë fshatari të arsimuar dhe tmerrohet nga një pyetje që zbulon lakrorin e tij me produktet e vrimave që i ka për qejf. Është ky fajtori, i treti i vërteti, që si Sadami bën televizion për veten dhe i krijon të gjitha kushtet dhe mundësitë çdo servili, ashtu siç ua pret të tjerëve, si hetuesit ujin të pandehurit.

Sigurisht , nuk kanë të gjithë sy, vesh dhe intelekt, guxim dhe kurajë që ta shohin haptas se sulmi në shtëpinë e gazetares ka për autorë të vërtetë kryeministrin e Shqipërisë Edi Rama. Se kriminelët në çdo kohë janë në orar të punës. Po ky, tjetër ku punon? Përveçse me ata. Asnjë hetim s’ka për të ndodhur , askush nuk do të kapet, vetëm përpjekje për manipulim dhe harrim, se kryeministri është në orar të punës me kriminelët.

Paternalizmi i Tiranes mbi Kosoven dhe etiketimi i Hashim Thaçit…!

—–

(Opinion nga Guxim Alimani)

-Sa here ne histori qe paria e Shqiperise i ka fut duart ne Kosove ka shkaktuar dhimbje dhe tragjedi.Ne vitin 1944 Konferenca e Bujanit rezultoi te ishte mashtrim se pari nga Enver Hoxha.Edhe mashtrimi fatal i Divizionit te pare partizan te udhehequr nga Ramiz Alia ne Kosove me 1945 çoi ne pushkatimin e mijera nacionalisteve shqiptare te Kosoves te cilet ne pabesi u hodhen per se gjalli ne bunaret e Cerna Gores pa folur pastaj per vitet e mjaltit Enver -Tito qe pollen genocidin e Rankoviçit.Por fatkeqesisht ne kontekst tjeter e njejta histori po perseritet.

Agallaret politike te Tiranes te ndodhur ne veshtiresi te fshehjes se baterdise e pasurise para ligjit ju kane turruar çeshtjes kombetare dhe po targetojne Hashim Thaçin.Puna ka arritur deri ne ate shkalle “patriotizmi”saqe dhe Petrit Vasili dhe Monika nga vendi i orgjise i LRI-se ne plazhet nudo e me shkume turfullojne kunder presidentit te Kosoves!Ky jo vetem qe nuk eshte qendrim etik politik por jargitje mjerane qe turbullon mediokrit dhe entuziasmon rezidentet shekullore te OZNA-s ne Kosove.

Hashim Thaçi nuk eshte filozof e ideolog i sponsorizuar kafenesh por eshte diçka tjeter per te cilen ka luftuar dhe eshte deshmuar.Ai eshte misherimi i aspirates se Kosoves i luftes dhe shtetndertimit te saj.Ai eshte partneri me i besueshem dhe per shume kohe i pazevrndesueshem i SHBA ne Kosove.Mbi gjithshka ai eshte prej 2 dekadash njeriu i votuar per ti prire Kosoves.Vetem plehrat e mediokrit apo provokatoret kudo jane shqiptojne epitete tradhetie ndaj tij.Edhe politikisht z.Thaci eshte shume perpara “baballareve” qe shesin principe dhe me paternalizmin e tyre po demtojne Kosoven.Tentativa per tu faktorizuar duke futur duart ne Kosove eshte e kote.Kosova ka zot.E mbi te gjitha ka miq.Ka protektorin me te fuqishem ne glob.Po e mbyll kete konsiderate me nje perifraze te nhe gjenerali te USA Air Force i cili permban dhe filizofine e Hashim Thaçit”Dy gjera dallohen mbi toke nga planeti Hene-Muri i madh kinez dhe-Baza ushtarake amerikane e Bon Stillit ne Kosove”.

Rasti më i fundit që denoncoi në media ishte rasti i përgjimeve të deputetit të PS, Jurgis Cyrbja duke folur në telefon me Gilmando Danin, një prej të dyshuarve si anëtar i grupit kriminal që sipas prokurorisë drejtohet nga Emiljano Shullazi.

Nga përgjimet u zbardhën detaje, për mënyrën sesi ra në rrjetën e përgjimit ish-zyrtari i lartë i Hipotekës në Durrës dhe bisedat që zhvilloi me të pandehurin Dani.

Referuar dokumenteve rezulton se me vendimin nr.10 të datës 7 janar 2016, gjykata për Krime të Rënda autorizoi përgjimin e disa numrave telefonike, njëri prej të cilëve i përkiste Gilmando Danit, pasi kishte dyshime se ishte i përfshirë në aktivitet kriminal në fushën e gjobëvënies.

Dy prej bisedave të përgjuara rezulton se janë zhvilluar mes të pandehurit Dani dhe deputetit Cyrbja. Bisedat janë zhvilluar në muajin shkurt dhe janë transkriptuar në procesverbalin e datës 27 të po të njëjtit muaj me numrat rendor 409 dhe 411.

Bisedat janë zhvilluar brenda së njëjtës dite me diference të shkurtër kohore nga njëra-tjetra. Një njërën prej tyre Dani e pyet Cyrbjan, nëse kishte ndonjë gjë serioze andej nga puna e tij, pra në hipotekën e Durrësit, ku ai mbante postin e kryeregjistruesit.

Përpara bisedës, oficerët e policisë gjyqësore kishin sekuestruar praktikën e regjistrimit të ish-hotel Vollgës, në kuadër të një hetimi të çelur kryesisht.

Dialogu që zhvillohet mes tyre:

Dani: O vlla ça bane?

Çyrbja: Mirë, ça ban ti?

Dani: Me ta ba një pyetje kshu kot, ore ka noj gja ku ke punu ti apo si?

Çyrbja: Ëhë, ëhë

Dani: Noj gjë serioze?

Çyrbja: Jam rrugës, jam rrugës

Dani: E mirë ndonjë gjë serioze apo kshu?

Çyrbja: Emm, duket se po…

Biseda zhvillohet gjatë kohës kur deputeti është duke udhëtuar për tek vendi ku e pret Gilmando Dani, të cilit më herët i kishte kërkuar takim. Përgjimet ndodhen në prokurorinë për Krime të Rënda, e cila në fillim të shtatorit pritet të shpallë pretencën e saj për Emiljano Shullazin dhe të pandehurit e tjerë.

Grupi i kultivuesve të kanabisit në fshatin Bylysh të Tepelenës qw iu kap 1.2 ton drogë kishte përkrahjen e punonjësit të policisë Gani Abazi. Sipas Gjykatës për Krimet e Rënda, ish-shefi i rendit në Tepelenë mbante kontakte të drejtpërdrejta me prodhuesit e drogës duke marrë fitime në shkëmbim të lejimit të veprimtarisë kriminale.

Në dosjen e siguruar nga ABC News gjykata veçon disa biseda, që sipas saj, hedhin dritë mbi inkriminimin e punonjësit të policisë, të dënuar me 8 vjet burg për këtë fakt. E tillë ishte ajo e datës 20 korrik 2016, ku i pandehuri Besim Zika komunikon me një shtetas me emrin Muharrem.

+466: Sa marrin këto, sa ke llafosur gjë ti, do ju thuash gjë ti a, qysh tek a. Tu them unë sa doni.

Besim Zika (+581): Po pyeti ore, si e kanë ata me kile apo.

+466: Po se di fare unë ndaj po them, ke llafosur gjë ti.

Besim Zika (+581): Jo po s’kam folur unë ca fola, Festimi u mor me to, po unë s’kisha bimë që të merresha tamam me kile. Mbarove ti?

+466: Ja dua edhe nga gjysëm ore.

Besim Zika (+581): Po ca, jepu nga 20 mijë lekë dhe të ikin me vrap dhe të thonë edhe falemnderit.

Në të njëjtën ditë, Besim Zika është telefonuar nga një numër tjetër dhe në thelbin e bisedës ka qenë pagesat që garantonin paprekshmërinë e drogës.

809: Po mirë o, i do tani ai kur i do, i do në fund, ca thote ai m..,

Besim Zika: Po s’më ka kërkuar gjë mua ai o jo, nuk më ka thënë gjë, po…

809: Po ai i kishte thënë që t’më nxjerri, gruas 700 mijë lekë o,

Besim Zika: Kur i kishtë thënë,

809: Ja o tani,

Kujtimet e një zyrtari të lartë amerikan, kur ra komunizmi në Shqipëri – vizita e parë e Amerikanëve në Shqipëri, dhe Nënë Terezes, e Papa Gjon Palin të Dytë

Nga Beqir SINA, New York

Kaluan 28 vjet nga ditët e stuhishme, kur Shqipëria e rrëzoi gardhin e hekurt e nisi të ecë lirisht në shtigjet e pafundme të botës, krejt të panjohur, të takohet me njerëz nga të katër anët, të presë e të përcjellë personalitete me emra të ndaluar, të përjashtuar, të mohuar, që jetonin diku larg, duke u përpjekur për t’i shembur muret e diktaturave.

Por, ajo që do të veçohet si një dhuratë të Perëndisë, është se vet Zoti i dërgoi të parët në Shqipëri, Nënë Terezën, Papa Gjon Palin e Dytë dhe Amerikanët!

“Kam pasur privilegjin të shërbejnë si administrator asistent i Byrosë së Evropës, kur ra Muri i Berlinit në vitin 1989, thotë në kujtimet tij zoti Carol C. Adelman një ish oficer i Shërbimit të Jashtëm për 12 vjet, në Departamentin e Shtetit. Sepse, thekson ai :”Shërbeva në kohën e vendeve ish komuniste në rilindjen e tyre, që edhe ato të bëheshin ashtu si kombet të lira, vendet e Europës Qendrore dhe të bëheshin edhe ato të Europës Lindore (EQL), të cilat, në atë periudhë ndryshimesh ishin në rrugën e përfituesve të ndihmës, së shumtë nga Perëndimi dhe veçanërisht asaj nga Shtetet e Bashkuara”..

Republika Çeke, kujton ai ishte e para që bëri thirrje për ndihmë por “jo tregtare,ndihmë politike”, po ashtu edhe Polonia ishte e shtyrë nga SHBA, për të lëvizur më shpejt në ndihmën e privatizimit, si dhe bizneset e vogla, ashtu si Hungaria që ishte e gatshme në të gjithë vendin, për ndryshime ku sipërmarrësit vjedhurazi i kishin fshehur ish-pasuritë e tyre, gjatë viteve të komunizmit.

Sipas zotit Adelman një nga zyrtarët më të lart, amerikan për të ndihmuar vendet që po kalonin rënien e komunizmit, dhe ndërrimin e sistemeve pas rënies së Murit të Berlinit, thuhet se:” Ne(SHBA) ishim në gjendje për të ndihmuar këto vende sa më shpejt dhe me efikasitet për shkak të legjislacionit të ri,- që vendosën menjëherë këto vende për të tërhequr ndihma nga Perëndimi dhe ngaqë e prisnim ndryshimin e sistemeve”.

Dhe kështu Mbështetja për Demokracinë Europiane Lindore, në SHBA, kaloi nëpërmjet një akti ligjor që u quajt, Akti i 1990, i cili na lejonte për të shkruar vetë, sipas sistemit tonë të strukturuar të prokurimit; dhe na dha mundësinë për të punuar me lehtësi me institucione private. Për të ndarë edhe një shumë të madhe parash për të gjithë Evropën Qendrore dhe Lindore, duke eliminuar kështu sipas vendeve edhe atë çka ato e përcaktonin si funksionale dhe duke na lejuar ne, për të shpërndarë paratë bazuar në performancë, në vende- vende dhe sa më drejtë”.

Mirëpo, thotë Carol C. Adelman një ish oficer i Shërbimit të Jashtëm për 12 vjet, në Departamentin e Shtetit, në një shkrim të tij “Kujtesa ime e artë e këtyre viteve është nga Shqipëria, një vend të vogël prej më pak se 3 milion njerëz, që kishin qenë të sunduar nga diktatori i egër stalinist më i fundit në kampin socialist, Enver Hoxha. Kur unë dhe Ekipi i parë i USAID-it kemi shkuar atje, në vitin 1991. Ne u “hapëm syt”, shqiptarëve se si të shkonin drejt hapjes së tregut të lirë e privat, dhe e përqendruam ndihmën tonë duke ndihmuar në radhë të parë spitalet, që ishin në gjendje të mjerueshme. Për shpërndarjen e ndihmave na duheshin e automjetet. Atje gjetëm vetëm 200 makina në të gjithë vendin, dhe një infrastrukturë të rrënuar totalisht. Në Tiranë, edhe një hotel që mburreshin komunistët, në kryeqytetin e Shqipërisë, dhe që e ofron për mysafirët e huaj – nuk kishte as ujë të nxehtë as drita as ushqim. Gjetëm burgjet përplot me të burgosurve politikë, të internuarit në kampe që ankoheshin ende në radhët e bukës ose edhe e linin “bukë dhe ujë” vetëm për të dëgjuar “Zërin e Amerikës”, së bashku me fëmijët e tyre, të cilët thonin si kishte qenë i vetmi ushqim për  tre ose katër dekada që i kishte mbajtur gjallë”.

Në kujtimet e tij zoti Adelman, thotë se ka parë me sytë e tij vizitën historike të ish Sekretarit të Shtetit James Baker në Tiranë. “Kur James Baker – Sekretar i Shtetit, në atë kohë shkoi për të vizituar Shqipërinë, ai arriti në Tiranë, në verën e vitit 1991. Më shumë se 500.000 shqiptarë brohorisnin si të ” çmendur” USA- USA- Baker! Baker!”. Dhe shton, ne Amerikanëve na bëri shumë përshtypje, sesi në “Në një vend që kishte qenë i shtypur plotësisht për një gjysmë shekulli, ku Shtetet e Bashkuara ishin “mitizuar” nga propaganda komuniste tek njerëzit në Shqipëri, si të mishëruarit djallit (imperialistët amerikan)- “armiqtë’ më të rrezikshëm të Shqipërisë socialiste, ai (James Baker – Sekretar i Shtetit, në atë kohë ) u prit si një hero.”

Unë, thotë ai për vete u befasova kur pash me sytë e mi se 40 për qind e shqiptarëve flisnin një gjuhë të huaj – përfshirë edhe anglisht, dhe se një emër popullor për fëmijët ishte edhe emri Wilson. Mabsi kuptova se nuk harrohej ajo çfarë ka bërë për Shqipërinë presidenti i SHBA Woodrow Wilson. Pra, edhe më skeptikët e dëshirës së lindur të njerëzimit për liri dhe demokraci, e kishin kuptuar mesazhin që po përcillte SHBA, në Shqipëri”.

Kur ish presidenti i parë demokrat i sapo zgjedhur, Prof.Dr. Sali Berisha, u pyet nga zyrtarët e lartë Amerikan, se si SHBA mund të ndihmojnë më mirë, Shqipërinë në ato momente, ai u përgjigj: “Ne kemi një zemër demokratike dhe një mendje demokratike që janë të mbërthyer në një trup bolshevik për gati gjysmë shekulli por që syt i kemi pasur gjithmonë nga Perëndimi dhe SHBA”.

Nëna Terezë : “Merrni shqiptarët në punë – Merrni ata në punë “Get Them Jobs. Get Them Jobs”

Ajo që unë kujtoj më dashuri nga Shqipëria, e viteve 1991, është se jam u takuar me shqiptarët më të mrekullueshëm, si ikona shqiptare Nënë Tereza. Ishte rasti i parë për t’u takuar me një njeri të shenjtë që kishte shkuar në Shqipëri, për të ndihmuar fëmijët shqiptar në ato vite- Ajo kishte hapur një shtëpi bamirësie në Tiranë, me infermieret dhe kujdestarët e Shoqatës “Nëna Tereze”. Unë për herë të parë eci përkrah Nënë Terezes dhe Zëvendës Sekretari amerikan i Thesarit John Robson, ndërkohë që Nëna Tereze me ” dukej se kurrë nuk ndalej në lëvizjet e saj”, ajo në tokën e prindërve të saj me “dukej se ishte shumë më gjallë kur vinte puna për të ndihmuar njerëzit e gjakut të saj “.

Në shkrimin e tij zoti Adelman sqaron se Zëvendës Sekretari amerikan i Thesarit John Robson, dhe unë ishim në Shqipëri verën e viti 1991 për të ndjekur nga afër të caktuar nga Qeveria amerikane, udhëtimin në Tiranë të Sekretarit të Shtetit James Baker, dhe për të hartuar programet e asistencës të Qeverisë Amerikane që do të iu përgjigjeshin nevojave shqiptarë dhe dëshirave të tyre” në atë periudhë tranzicioni..

Nuk më harrohet kurrë thotë, ai se ndërsa ishim duke ecur me Nënë Terezën, në pistën e aeroportit të Tiranës, unë e pyeta Nëna Terezën : “Çfarë mund të bëjmë ne Amerikanët për të ndihmuar shqiptarët tash për tash?”

Ajo qëndroi dhe mu kthye dhe me shikim nga lart( nga qielli – Zoti) dhe më pa mua drejt në sy, duke mu përgjigjur me plot zemër: ” “Merrni shqiptarët në punë – Merrni ata në punë – “Get Them Jobs. Get Them Jobs” “. “Ajo qëndroi përsëri përpara meje në mënyrë të qartë dhe me një zemërgjerësi, duke më thënë se :”Shqiptarët janë të zotët e punës – dhe duke punuar ata e dinë të ndihmojnë vetveten”.

Mungesa e ushqimit në Shqipëri kishte arritur nivele të krizës, në atë kohë. Në përgjigje, të asaj i menjëhershëm dhe që nuk priste kohë ishte fakti që ushtria amerikane filloi nga shpërndarja në ushqime – gjysmë gati për të ngrënë – sipas një plani qeveritar të USAID Meals Ready to Eat (MREs). Aeroplani i parë amerikan i ngarkuar me Meals Ready to Eat (MREs), në Shqipëri, u ul në një pistën me “gunga”, bar dhe me fshatarë që kullosnin në fushën fqinj, delet, dhitë dhe lopët .

Kurse, Nënë Tereza, u bashkua me qindra shqiptarë të tjerë që po presin avionin ushtarak në këtë aeroport të vogël. Kur aeroplani ndaloi në fund të pistës, piloti, dhe ekuipazhi me komandën ushtarake doli nga kabina, shqiptarët brohoritën USA – USA dhe nxituan drejt aeroplanit. Ata ngelen të habitur sidomos kur për herë të parë panë një aeroplan amerikan dhe për herë të parë panë se piloti ishte një 20-vjeçarë.

Nënë Tereza u ndal dhe të gjithë njerëzi u rreshtuan pas saj – përfshirë, pilotin, ekuipazhin dhe komandën ushtarake, Zëvendës Sekretari amerikan i Thesarit John Robson dhe unë me zyrtarët e tjerë pas saj, :”Kur Nëna Tereze, nisi e kreu bekimin e saj – duke filluar me shpërndarjen tespihe dhe lutjen tek Jesusi duke bërë kryq” . Ajo hipi nëpërmjet shkalleve në aeroplan, u ngjit mbi ndihmat duke qëndruar mbi to duke dhe nisi përsëri “duke mbajtur duart lart ne dëgjuam lutjet e saj, teksa ajo mbylli sytë dhe i bekoi – ndihmën për popullin shqiptarë”.

Më 25 Prill.1993, për herë të parë Papa e viziton Shqipërinë bashke me Nënën Terezën me ftesën e Presidentit të parë demokrat Dr. Sali Berisha :

Shqipëria e sapo zgjuar nga ëndrra e keqe gjysëm shekullore, shikonte të shkelte në trojet e saj të mbjellura me eshtra dëshmorësh të rinj të lirisë, Papën Gjon Pali II; atë, i cili luajti një nga rolet kryesore në shembjen e perdes së hekurt, që ndante jo vetëm një Shqipëri të vogël nga bota, por një sistem nga një tjetër, në një stinë të gjatë, të akullt, që u njoh me emrin “lufta e ftohtë”, për Shqipërinë “dimri i vetmisë së madhe”.

Jo një, por një mori arsyesh të shtyjnë të meditosh për vizitën e Papës së parë në trojet shqiptare: ndërmjet tyre, pa dyshim, rimëkëmbja e vendit e në të, e Kishës së kthyer në gërmadhë, nga e cila kishin mbetur vetëm një ipeshkëv, një grup fare i vogël priftërinjsh, rregulltarësh e rregulltaresh, një grigjë e masakruar, me një mori delesh të humbura, në gojë të ujkut, brenda e jashtë Atdheut.

Vizita e Gjon Palit të II në Shqipërinë e lirë ishte në njëfarë mënyre realizim i fjalëve: “Mos kini frikë! Hapjani krejtësisht dyert Krishtit! Hapjani pushtetit të Tij Shpëtimtar kufijtë e Shteteve, sistemet ekonomike, politike, hapësirat e gjëra të kulturës, qytetërimit, zhvillimit. Mos kini frikë! Lejojeni Krishtin t’i flasë njeriut. Vetëm Ai ka fjalë jete, po, fjalë jete të amshuar”.

Kur Gjon Pali II vizitoi Shqipërinë, gjeti një Kishë të rrënuar, por të lumnueshme, që kishte dalë e cënuar rëndë materialisht, por krejt te paprekur shpirtërisht, me një kler gjysma gjallë-gjysma të varrosur, por të shikuar me admirim e respekt të thellë nga delet e grigjës, që kishin parë në të, në vitet e errëta të diktaturës, të vetmen rreze drite: Dritën e Krishtit.

Së fundmi, Shqipëria, thotë në kujtimet e tij ish – Administratori asistent i Byrosë së Evropës, kur ra Muri i Berlinit në vitin 1989, zoti Carol C. Adelman një ish oficer i Shërbimit të Jashtëm për 12 vjet, në Departamentin e Shtetit( i dërguari për ndihmat i SHBA, për Shqipërinë), edhe një herë, më kujtojë atë sesi :”Shtetet e Bashkuara mund të ndihmojnë njerëzit që të u kthehen tek ëndrrat dhe shpresat e tyre që ato të bëhen në realitet, Departamenti i Shtetit dhe ushtria amerikane mund të punojnë së bashku, për të ndihmuar njerëzit në nevojë në mbarë botën” ka thënë Adelman.

Qëntë i duhen Qeverisë.

Po të lehësh si zarbë qen,

qeveria të shpërblen,

veç harron se nga ke dalë,

nëpër shalë porsi ngjalë.

“””

Qëntë i duhen qeverisë,

për të lehur jo për sisë,

sështë e re kështu ka ngjarë,

kish dhe qeveri e parë.

“””

Qen që lehin gjithë ditën,

të sulmojnë opozitën,

janë qën rrugësh jo zagarë,

hileqarë që hiqen zvarrë.

“””

Qën të zgjebur, qën të tredhur,

Veç kazani i ka mbledhur,

me biznese pasuri,

ta lumsha moj demokraci.

“””

Rëndësi s’ka nga ti vjen,

apo ç’testë mban në xhep,

qeveriu të shpërblen,

veç të lehësh porsi qen.

“””

Zë të dashur, dhe bën qef,

nëpër botë zë e bredh,

të pëlqen a s’të pëlqen,

përsëri ti ngelesh qen.

“””

te

Fundja, gjëja e fundit që do Europa është të ketë një Turqi të destabilizuar.

Sado simpati apo antipati të kenë për Erdoganin, siguria e Europës varet shumë nga Turqia, e cila ka mbledhur tashmë me miliona emigrantë dhe refugjatë që janë larguar nga Lindja e Mesme. Për hir ruajtjes së stabilitetit evropian dhe të demokracisë në Turqi, BE-ja duhet të angazhohet me durim dhe pragmatizëm, duke u bazuar te parimet e veta demokratike.

Një nga çështjet më të mëdha gjeopolitike të Europës në shekullin e 19-të ishin të ashtuquajturat Çështje Lindore. Perandoria Osmane, që në atë kohë quhej “i sëmuri i Europës”, po shpërbëhej në mënyrë të shpejtë. Tashmë mbetej për t’u parë se cila fuqi Europiane do ta zëvendësonte. Nuk ishte rastësi që vetëshkatërrimi që erdhi me Luftën e Parë Botërore e pati zanafillën nga Ballkani, fushëbeteja gjeopolitike e osmanëve, austro-hungarezëve dhe perandorisë ruse.

Lufta bëri që të gjitha fuqitë e mëdha të shihnin shkatërrimin e tyre. Gjatë copëtimit të Perandorisë Osmane nga aleatët, gjenerali Mustafa Qemal Ataturk dhe ushtria e mposhtur turke u tërhoqën në Azinë e Vogël, ku shtypën me sukses një ndërhyrje nga Greqia dhe pastaj refuzuan Traktatin e Sevrës, që më pas u zëvendësua nga Traktati i Lozanës, i cili hapi rrugën për themelimin e Republikës së Turqisë.

Ambicia e Ataturkut ishte të kthente Turqinë në një vend modern, laik, që do të ishte pjesë e Europës dhe Perëndimit, jo e Lindjes së Mesme. Për të arritur këtë qëllim ai udhëhoqi me rend autoritar dhe krijoi një shtet hibrid, të bazuar de fakto në sundimin ushtarak, dhe me demokraci pluraliste.

Në vazhdim, gjatë shekullit të njëzetë, kjo formulë prodhoi kriza të përsëritura, të cilat bënë që demokracia turke të ndërpritej herë pas here nga diktatura ushtarake.

Pas vitit 1947, politika turke nisi të ndikohet shumë nga Lufta e Ftohtë. Në vitin 1952 Turqia iu bashkua NATO-s dhe u bë një nga aleatët më të domosdoshëm të perëndimit, i cili ka përdorur për disa dekada pozicionet strategjike të Turqisë në Mesdheun Lindor dhe në Detin e Zi, duke siguruar kështu krahët e Europës nga përparimet e mundshme të Bashkimit Sovjetik.

Por prapë, Turqia mbeti një vend me politikë të paqëndrueshme. Luhatjet e vazhdueshme midis demokracisë dhe diktaturës ushtarake e cunguan shumë procesin e modernizimit. Për turqit që mbështesnin demokracinë, shpresa më e mirë për të ardhmen e vendit ishte Europa. Anëtarësimi zyrtar në BE do të shënonte përfundimin e suksesshëm të procesit të modernizimit. Edhe pse osmanët e kishin sunduar Lindjen e Mesme për një shekull, Turqia duhej të bëhej anëtare zyrtare e perëndimit.

Në vitin 1995 Turqia krijoi një bashkim doganash me BE-në. Në vitin 2002, kur erdhi në pushtet partia AKP (partia e Erdoganit, Partia për Zhvillim dhe Drejtësi Islame) , vendi dukej se i kishte kthyer sytë përfundimisht nga Europa. Në bashkëpunim me lëvizjen e klerikut islamik, Fetullah Gylen, qeveritë e AKP, të drejtuar nga Erdogan si kryeministër, vazhduan me reformat e kërkuara nga BE në ekonomi, në institucione dhe në gjyqësor, duke hequr madje edhe dënimin me vdekje, një parakusht thelbësor për t’u anëtarësuar në BE.

Gjatë viteve të para me Erdoganin si kryeministër, Turqia pa një zhvillim të fortë ekonomik dhe modernizim të shpejtë, gjë që e solli më afër me BE-në. Në vitin 2011, kur nisi Pranvera Arabe, Turqia shihej si demokracia islamike që duhej të ndiqej si shembull, ku zgjedhjet e lira kombinoheshim më së miri me rendin ligjor dhe me ekonominë e tregut të lirë.

Sot, shtatë vite më vonë, duket sikur po flasim për një botë tjetër. Turqia po i rikthehet me shpejtësi  emërtimit të mëparshëm, “i sëmuri i Europës”. Me atë vendndodhje gjeografike ideale, me potencialin e madh njerëzor dhe ekonomik që ka, Turqia duhej të ishte duke lëvizur drejt një të ardhmeje të shkëlqyer në shekullin e 21-të. Por tani po shkon prapa, drejt shekullit të 19-të, nën parullat e nacionalizmit dhe orientalizmit. Në vend që të përqafojë modernizimin perëndimor, Turqia po bëhet njësh me Lindjen e Mesme dhe me krizat e shumta të atij rajoni.

Erdogani, i cili e mori presidencën në vitin 2014, e ka udhëhequr Turqinë si gjatë modernizimit të shpejtë, ashtu edhe gjatë kthimit pas, me hapa po aq të shpejtë. Ai pati mundësinë të ndiqte hapat e Ataturkut dhe të integronte Turqinë me perëndimin, por dështoi.

Çfarë shpjegon kjo tragjedi? Një mundësi është që Erdogani ka fituar vetëbesim të tepruar pas zhvillimit ekonomik që erdhi para krizës financiare të vitit 2008. Një tjetër shpjegim është që mund të ketë mbledhur mëri ndaj perëndimit, për shkak të vonesave me proceset e integrimit në BE, si dhe për shkak të ambicieve të veta për pushtet, të cilat i ndoqi me sukses pas tentativës për grusht shtetit ushtarak në verën e vitit 2016.

Cilado qoftë arsyeja, Erdogani ka çuar dëm një mundësi të papërsëritshme si për Turqinë, ashtu edhe për botën islame. Lira turke po vuan një zhvlerësim të madh, problem që Turqia e krijoi me duart e veta. Madje, mund të shkojë edhe drejt falimentimit ekonomik.

Sa më shumë e ndan besnikërinë midis Lindjes dhe Perëndimit, aq më shumë rrezikon Erdogani të destabilizojë Lindjen e Mesme.

Konfliktet e brendshme etnike të Turqisë, sidomos me kurdët, kanë dalë sërish në sipërfaqe e madje shumë të dhunshme, edhe pse përvojat e të shkuarës kanë treguar se këto konflikte nuk zgjidhen dot me ushtri. Falë Erdoganit, Turqia tani është bërë pjesë e problemit në atë rajon, kur mund të kishte qenë pjesë e zgjidhjes.

Megjithatë, Turqia mbetet me rëndësi të madhe strategjike për Europën. BE-ja ka me miliona qytetarë me origjinë turke dhe Turqia do të vazhdojë të jetë urë midis Lindjes dhe Perëndimit, Jugut dhe Veriut. Nën regjimin e Erdoganit, Turqia nuk është më një kandidate e vlefshme për në BE. Por në vend që t’ia ndërpresë plotësisht procesin e anëtarësimit, BE duhet ta ndihmojë vendin që të stabilizohet e t’i shpëtojë demokracinë.

Fundja, gjëja e fundit që do Europa është të ketë një Turqi të destabilizuar. Sado simpati apo antipati të kenë për Erdoganin, siguria e Europës varet shumë nga Turqia, e cila ka mbledhur tashmë me miliona emigrantë dhe refugjatë që janë larguar nga Lindja e Mesme. Për hir ruajtjes së stabilitetit evropian dhe të demokracisë në Turqi, BE-ja duhet të angazhohet me durim dhe pragmatizëm, duke u bazuar te parimet e veta demokratike.

Joschka Fischer, Project Syndicate, 28 Gusht 2018

Joschka Fischer është ish Ministër i Jashtëm i Gjermanisë dhe zv/Kancelar në vitet 1998-2005. Gjatë mandatit të tij, Gjermania mbështeti me forcë ndërhyrjen e NATO-s në Kosovë, dhe po me aq forcë kundërshtoi ndërhyrjen në Irak.

Nga Enver Bytyçi/

Pse Nano u tërhoq më 1998-ën nga projekt-ideja për ndarjen e Kosovës?!

Në nëntor 1997 ndodhi një ngjarje shumë e përfolur e kohës. Fatos Nano i sapoardhur në pushtet e kryeministër i Shqipërisë u takua në Kretë të Greqisë me presidentin e Serbisë, Sllobodan Milosheviç. Takimi u sponsorizua prej kryeinistrit të Greqisë, Kostas Simitis, në kuadër të një samiti të kryeministrave dhe kryetarëve të shteteve ballkanike në këtë ishull.

Si për çdo ngjarje madhore e jo të tillë, edhe për këtë takim Nano, pas grekëve, mori bekimin e amerikanëve. Sekretarja e Shtetit Olbright ishte në dijeni dhe kishte rekomanduar takimi të ishte krejt fotmal, thjesht për kortezi, me qëllim që Serbia të mos kishte mundësi ta interpretonte një refuzim të mundshëm të kryeministrit të Shqipërisë si qëndrim kundë paqes. Kështu që duhej që takimi të mos zgjaste më shumë se 30 minuta.

Por Milosheviçi kishte ardhur në takimin e Kretës me një dosje, në të cilën ishte formuluar ideja e ndarjes së Kosovës. Donte ta diskutonte deri në hollësi këtë opsion me zotin Nano, me qëllim që të realizonte idenë e Serbisë së Madhe. Nano u josh nga ky diskutim, bëri shumë pyetje, me qëllim që të qartësohej rreth idese serbe të ndarjes së Kosovës. Ndaj takimi zgjati një orë e gjysmë. Jashtë sallës ku bisedonin dy protagonistët në fjalë, qëndroi në pritje ministri i Jashtëm, Paskal Milo. Kur Nano doli nga pritja Milo ishte i shqetësuar, sepse dikush nga departamenti i shtetit i kishte telefonuar dhe pyetur: “Çfarë po bëjnë ata kaq gjatë në takim? Milo , I shqetësuar e pyeti shefin e tij sapo doli se pse qëndruat kaq gjatë dhe si shkoi biseda me Milosheviin? Nano që i përgjigjet plot entusiazëm: “Shkoi mrekulli, biseduam ngrohtë si me Thanasin”! (Thanasi ishte i ati I Nanos).

Veç kësaj, Nano dhe Milosheviçi ranë dakord që ata të dy ta kontrollonin konfliktin ushtarak të sapo shfaqur në horizontin e Kosovës. Kjo do të thoshte se ata do të mbanin frenat e luftës, sigurisht përmes njerëzve të tyre që kishin në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës.

Nano nuk kishte menduar asnjë ide për ndonjë zgjidhje të konfliktit shqiptaro-serb në Kosovë. Ideja e Milosheviçit për këtë zgjidhje përmes ndarjes iu duk kreative. Vetëm se ishte në dilemë të parashikonte se farë do të vinte pas ndarjes. Për momentin Nano nuk kishte kundërshtuar, ndërkohë që e mundonte dilema se a ishte më mirë apo më keq për pushtetin e tij, nëse Kosova e mbetur nga nndarja do të bashkohej me Shqipërinë.

Pas kthimit në Tiranë kryeministri shqiptar e diskutoi propozimin e Milosheviçit me disa kolegë të tij në qeverisje. Mori mendimin e disa ministrave të kabinetit të tij, ndërkohë që flakët e luftës u ndezën në Kosovë. Edi Rama ofroi idenë e efektit dopio të ndarjes. Që do të thotë se Kosova do të ndahej, por jo midis Serbisë dhe Shqipërisë. Nga ndarja do përfitonte vetëm Serbia, ndërsa Shqipëria do përkujdesej që pjesa e mbetur të mbijetonte e të krijonte shtetin e saj. Dhe që të ndodhte kjo, ish-ministri i Kulturës propozoi që Kukësi, Hasi dhe Tropoja, dmth Qarku i Kukësit t’i bashkëngjitej Kosovës.

Ky propozim bazohej në dy argumente:

Së pari, Kosova e ndarë për të kënaqur orekset nacionalshoviniste të Serbisë nuk mund të mbijetonte si shtet, ndaj bashkimi i Qarkut të Kukësit e mundësonte këtë mbijetesë. Dmth duhej evituar me çdo kusht që Kosova e mbetur nga ndarja me Serbinë të bashkohej në formë unitare me Shqipërinë.

Veç kësaj, Nano dhe Milosheviçi ranë dakord që ata të dy ta kontrollonin konfliktin ushtarak të sapo shfaqur në horizontin e Kosovës. Kjo do të thoshte se ata do të mbanin frenat e luftës, sigurisht përmes njerëzve të tyre që kishin në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës.

Nano nuk kishte menduar asnjë ide për ndonjë zgjidhje të konfliktit shqiptaro-serb në Kosovë. Ideja e Milosheviçit për këtë zgjidhje përmes ndarjes iu duk kreative. Vetëm se ishte në dilemë të parashikonte se farë do të vinte pas ndarjes. Për momentin Nano nuk kishte kundërshtuar, ndërkohë që e mundonte dilema se a ishte më mirë apo më keq për pushtetin e tij, nëse Kosova e mbetur nga nndarja do të bashkohej me Shqipërinë.

Pas kthimit në Tiranë kryeministri shqiptar e diskutoi propozimin e Milosheviçit me disa kolegë të tij në qeverisje. Mori mendimin e disa ministrave të kabinetit të tij, ndërkohë që flakët e luftës u ndezën në Kosovë. Edi Rama ofroi idenë e efektit dopio të ndarjes. Që do të thotë se Kosova do të ndahej, por jo midis Serbisë dhe Shqipërisë. Nga ndarja do përfitonte vetëm Serbia, ndërsa Shqipëria do përkujdesej që pjesa e mbetur të mbijetonte e të krijonte shtetin e saj. Dhe që të ndodhte kjo, ish-ministri i Kulturës propozoi që Kukësi, Hasi dhe Tropoja, dmth Qarku i Kukësit t’i bashkëngjitej Kosovës.

Ky propozim bazohej në dy argumente:

Së pari, Kosova e ndarë për të kënaqur orekset nacionalshoviniste të Serbisë nuk mund të mbijetonte si shtet, ndaj bashkimi i Qarkut të Kukësit e mundësonte këtë mbijetesë. Dmth duhej evituar me çdo kusht që Kosova e mbetur nga ndarja me Serbinë të bashkohej në formë unitare me Shqipërinë.

Po të ndodhte kjo, atëhere Partia Socialiste e Nanos dhe Ramës rrezikonte të humbte pushtetin për shumë dekada. Maksimumi do të pranohej një formulë bashkimi në formën e federatës ose konfederatës, me qëllim që të dy vendet të ruanin pozicionet në pushtet në territorin e vet. Si në kohën e principatave historia e mesjetës përsëritet!

Së dyti, bashkimi i Qarkut të Kukësit me Kosovën jo vetëm mundësonte krijimin e një shteti me kryeqytet Prishtinën, por do të pakësonte votat për opozitën shqiptare të djathtë. Në të dy rastet po përsëritej ideja hoxhiste e periudhës së Luftës dhe mbas Luftës së Dytë Botërore, sipas së cilës “Bashkimi i Kosovës me Shqipërinë rrezikon pushtetin popullor” të komunistëve.

Kjo projekt-ide iu referua ambasadores së SHBA-vë në Tiranë, zonjush Mariza Lino. Ajo e refuzoi menjëherë, sepse politika amerikane nuk lidhej me ndarjen e Kosovës, por me lirinë dhe pavarësinë e saj të plotë. Më pas ideja e projektit u fsheh në sirtarët e Partisë Socialiste, por jo edhe në protokollet qeveritare, për t’u ringjallur dhe implementuar 20 vite më vonë, në ditët e sotme.

Autori i kësaj ideje të atëhershme, Edi Rama, sot është aktori kryesor i padeklaruar i ndarjes së sotme të Kosovës. Ashtu si atëherë, edhe sot aktori tjetër më i rëndësishëm është Hashim Thaçi nga Kosova. Asokohe e shpallën udhëheqës politik të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, ndërsa më pas, me ndihmën e Beogradit e promovuan në krye të shtetit të Kosovës. Pikërisht këta të dy luajnë kartat në interes të Sëerbisë. Madje e lusin Europën që të mos ketë frikë nga ndryshimi i kufijve dhe tallen me shqiptarët, duke u bërë thirrje që “t’i mbështesin në projektin e mendur të tyre”!

Ndërkaq deklarata e Merkel e sotme me kërkesën e përsëritur që dialogu për Kosovën të përfundojë pa cënuar integritetin territorial të saj. Ndërsa shqiptarët janë rrjeshtuar në unison kundër ideve dhe përpjekjeve të paimagjinueshme të Hashim Thaçit për t’ia falë më çdo kusht pasuritë më të çmueshme të vendit, Serbisë.

Ish-hetuesi Shyqyri Çoku, të mërkurën, ka ndërruar jetë në moshën 90-vjeçare. Çoku është i njohur për hetimin dhe torturimin e 92 të dënuarve politik në veri të vendit dhe veçanërisht për torturimin e At Zef Pllumit.

Ai rezulton të ketë qënë një prej hetuesve më aktivë të diktaturës në veri të vendit, ndërsa u bë i njohur në opinionin publik pas daljes në dritë të faktit se qeveria shqiptare e dekoroi me “Medaljen e Mirënjohjes”, si veteran të Kategorisë së Parë me rastin e 70-vjetorit të Çlirimit.

Vendimi “i mbrapshtë” i dhënë në 2014 nga Ministria e Mbrojtjes prodhoi një debat politik, në të cilin u përfshinë drejtpërdrejt kryeministri Edi Rama dhe ish-kryeministri Sali Berisha.

I pari, Rama, kërkoi falje në Shkodër, por nuk tha nëse do t’i hiqej dekorata hetuesit dhe torturuesit të At Zef Pllumit, Sami Repishtit e dhjetëra të tjerëve. Për më tepër fajësoi Berishën që si president i kishte dhënë atij statusin e veteranit të Kategorisë së Parë.

Edhe pse kërkoi falje, ai nuk mori asnjë përgjegjësi për aktin.

“Ministria e Mbrojtjes s’ka pasur asnjëherë dhe as këtë herë, as përgjegjësinë për përmbajtjen e asaj liste dhe as detyrimin ligjor për të gërmuar në të kaluarën e personave të përfshirë në kategorinë I të veteranëve të LANÇ-it”, tha Rama.

Në atë kohë, Berisha iu përgjigj pa vonesë. Ai i tha Ramës se nuk e dekoroi Çokun ngaqë u ndikua nga Berisha dhe se ndjesën e kërkoi nga frika për urrejtjen që ka mbjellur në vend.

“Xhelatet nuk i dekorove se te tha Sali Berisha por i dekorove si deshmi e urrejtjes tende ndaj viktimave te babait tend xhelat dhe dajos superxhelat! Ti nuk kerkove kurre ndjese bashkeshortes dhe familjes se poetit Havzi Nela dhe viktimave te tjera qe u ekzekutuan me firmen e babait tend, sepse ty urrejtja aterore ndaj tyre nuk te lejon. Sot ti i kerkove ndjese Prof. Sajmir Repishtit per dekorimin e xhelatit te tij por kete e bere nga urrejtja e madhe qe ke mbjellur ne mbare vendin, qe pe me syte e tu dhe ndjeve ne tere qenien tende ne uraganin e protestes se 8 dhjetorit”, u shpreh Berisha në 2015.

Po kush është Shyqyri Çoku, hetuesi që e shpie debatin politik edhe një herë në pjesët e errëta ta diktaturës komuniste?

Sipas gazetarit Aristir Lumezi, të gazetës Panorama, ai ka hetuar dhe torturuar 92 të dënuar, kryesisht politikë (më poshtë lista e plotë). “Çoku, i cili e ka mbyllur karrierën e tij si oficer i lartë i Sigurimit në vitin 1990, ka qenë hetues në çështje të rëndësishme, kryesisht në Veri të vendit, me përfaqësues të lartë të kishës katolike. Ndër më të spikaturit mbeten At Zef Pllumi, por edhe imzot Ernest Çoba, Ipeshkëv i dioqezës së Shkodrës, apo meshtarin Marin Shkurti dhe vëllain e tij, Ndrekë Shkurti, po ashtu edhe Dom Lec Sahatçinë. Ata që kanë vuajtur nga torturat e Çokut dhe proceset e improvizuara politike të tij, tregojnë se ai ishte një njeri që donte të përmbushte misionin e luftës ndaj klerit, duke përpiluar deklarata dhe fakte të paqena në dosjet e tyre”.

At Zef Pllumi e përmend Shyqyri Çokun në librin e tij “Rrno vetëm për me tregue”, i botuar në Tiranë në vitin 2001 nga shtëpia botuese Hylli i Dritës. Titulli në fjalë është vëllimi i tretë i Rrno vetëm për me tregue. Vëllimi i parë është botuar në vitin 1995, ndërsa vëllimi i dytë në vitin 1997 (burimi Wikipedia).

Hetuesi Çoku ka përdorur deklarimet e At Zef Pllumit rreth fjalimeve të Enver Hoxhës për ekzistencën e lirisë së fesë dhe besimit në Shqipëri, si akuza për t’i ngritur atij një proces tërësisht politik kundër regjimit komunist e për ta dënuar me 25 vjet burg.

Torturat dhe përndjekjet e Shyqyri Çokut i ka provuar edhe publicisti dhe historiani Sami Repishti, i cili pati një reagim të ashpër pas lajmit se “xhelati” i tij ishte dekoruar, duke kërkuar edhe dorëheqjen e Ministres së Mbrojtjes.

Reagim të ashpër pati edhe në media. Por këtë “faj”, falja e kërkuar nga Rama e la pa autor. Pas gjithë kësaj zhurme dhe drejtimit të gishtit nga vetë të persekutuarit nga Çoku drejt qeverisë, kryeministri e hoqi përgjegjësinë nga vetja dhe e degdisi në vitin 1994, ndonëse dekorimet janë akte nominale dhe jo kolektive. Pasi, Shyqyri Çoku nuk u dekorua si anëtar i ndonjë çete, por si person me kontribute të veçanta në çlirimin e Atdheut.

Shumë gra mbi moshën 30 vjeç vuajnë nga dhimbja dhe shfaqja e variçeve, por vetëm duke mbajtur sistemin digjestiv në lëvizje, mund të gjeni çelësin e shmangies së këtij problemi. Këshilla e mjekëve për gratë është të parandalojnë shfaqjen e varikozës duke zgjedhur ushqime të pasura me produkte të bimëve me kërcell, (fibra) gruri, orizi, etj., të cilat ndikojnë në funksionimin e rregullt të organeve të brendshme si dhe rregullojnë lëvizjen e muskujve, në rastet kur vuani nga gjymtyrët e poshtme. Evitoni dhe qëndrimin ulur me këmbët kryqëzuar si dhe mbajtjen për shumë të këpucëve me taka të larta.

Këshillat

Mjekët rekomandojnë që këmbët të vihen sa më shumë në lëvizje, por lëvizjet duhet të jenë të ekuilibruara dhe të bëhen në hapësira të rrafshëta dhe jo me gurë. Nga ana tjetër sipas specialistëve që merren me këtë çështje, është e rëndësishme që femrat të mos përdorin taka më shumë se tre ose katër pond dhe meshkujt të mos ngrenë pasha të rënda. Për të dyja gjinitë është e këshillueshme që gjatë natës këmba të lidhet me një korse najloni, e cila nuk lejon përhapjen e gjakut nëpër të gjithë damarët. Shfaqja e venave varikoze mund të jetë e trashëgueshme, por edhe mund të ndodhë pas moshës 30-vjeçare, kryesisht tek gratë shtatzëna, pasha trupore e të cilave bëhet relativisht e madhe dhe trupi bie në qetësi, si mungesë e lëvizjeve të përditshme. Po ashtu ato mund të shfaqen pas kësaj moshe edhe tek meshkujt. Por tek këta të fundit, zhvillimi i variçeve është veçse i trashëguar.

Trashëgimia

Venat varikoze trashëgohen brez pas brezi dhe ato nuk mund të eliminohen plotësisht. Në rast se personi ka punë të rëndë, ose mban pasha të rënda gjatë ditës, rishfaqja e damarëve është e shpejtë, madje edhe në të njëjtat vende, ku mund të jetë kryer ndërhyrja kirurgjikale. Kryesisht ato zhvillohen në moshën 20 deri 30 vjeçare, pas kësaj moshe shfaqja e variçeve është më e vogël. Specialistët rekomandojnë që këmbët të trajtohen çdo ditë me xhel freskues (edhe në rast se nuk janë shfaqur ende variçet), të masazhohen nga specialistë herë pas here dhe të trajtohen me medikamente të ndryshme sipas porosive të mjekëve.

Parandalimi

Shumë kohë më parë njerëzit përdornin korse najloni për t’i mbajtur venat të shtrënguara fort. Por ilaçet kundër dhimbjeve dhe korsetë e ngushta të këmbeve ka kohë që nuk japin ndonjë rezultat të mirë. Ënjtja e venave mund të bëhet edhe shkak për bllokimin e qarkullimit të gjakut. Imazhet me ultratinguj tregojnë se në çfarë gjendjeje ndodhen këto vena. Ndërhyrja me reze thuajse nuk ndjehet fare. Rezet lazer në këtë rast zëvendësojnë bisturinë e kirurgut. Kjo është edhe arsyeja, që shumë pacientë kërkojnë të trajtohen me këtë metodë. Nëpërmjet rrezeve lazer, venat çahen dhe pasi bëhet zhbllokimi i tyre, vendi i çarjes mbyllet përsëri. Shkencëtarët thonë se operacione të tilla me rreze lazer janë të suksesshme në 95 për qind të rasteve. Shkaktari i ënjtjes së venave nuk dihet dhe në disa raste kjo sëmundje është gjenetike.

Xheli

Për këmbët ka efekt freskues. Ndikon në kapilaret duke i dhënë ndjesi freskie dhe stimulon qarkullimin e gjakut. Kontribuon në tonifikimin e mureve të enëve të gjakut. Është perfekt për ata që qëndrojnë gjatë në këmbë dhe për gratë shtatzëna. Parandalon variçet (nuk i kuron). Mund të përdoret edhe mbi geta në ndonjë rast, madje edhe pas depilimit pa shkaktuar asnjë dëm. Mjekët ua rekomandojnë xhelin freskues të gjithë personave që ende nuk kanë probleme me variçet, por që e dinë që në familjen e tyre ka plot raste të tilla.

Variçe të trashëgueshme

Sëmundja e variçeve është e trashëgueshme. Madje ajo kalon nga brezi në brez dhe në këtë rast shfaqja e simptomave dhe shenjave të para nis që në adoleshencë, pikërisht në kohën kur trupi i njeriut nis të ndryshojë. Kjo sëmundje nuk “kursen” as meshkujt, madje sipas specialistëve, ata kanë edhe dhimbje më të mëdha se femrat dhe në shumicën e rasteve të operuarit meshkuj mbajnë rekord. Për të parandaluar këtë fenomen është e rëndësishme që fëmijët të dërgohen herë pas herë tek specialistët, në mënyrë që ai të këshillojë edhe veprimet e duhura që duhet të ndiqen. Në rast se venat shfaqen, ato nuk mund të hiqen plotësisht përveçse të trajtohen herë pas here.

Keshilla

1- Përdorni xhel freskues për këmbët

2- Mos mbani këpucë me taka më shumë se 4 pond

3- Mos përdorni këpucë të sheshta plotësisht

4- Përdorni produkte bimësh jeshile me kërcell

5- Mos hiqni nga menyja orizin

6- Përdorni vazhdimisht grurin

7- Mos qëndroni ulur për më shumë se një orë në të njëjtën pozicion

8- Mos i mbani këmbët e kryqëzuara

9- Mos mbani pasha të rënda

10- Përdorni korse najloni në mbrëmje

Damarët në këmbë

Metodë e re me lazer

Shkencëtarët po praktikojnë një mënyrë të re për trajtimin e ënjtjes së damarëve të këmbeve, një sëmundje e rrezikshme nga e cila preken jo vetëm gratë. Kjo mënyrë e re është eliminimi i damarëve me rreze lazer, të cilat bëjnë të mundur djegien e damarëve “të helmuar”. Por gjithashtu nuk është vërtetuar ende nëse edhe kjo mënyrë parandalon përsëritjen e sëmundjes.

Edhe të qëndrosh ulur dëmton

Qëndrimi ulur qoftë edhe për një ore, është tepër i dëmshëm për personat që kanë variçe. Damarët e ënjtur të këmbëve fillojnë të pulsojnë dhe shkaktojnë dhimbje. Këmbët dhe kyçet ënjten thuajse dyfish dhe në shumë raste dhimbjet bëhen të padurueshme. Nisur nga kjo, mjekët këshillojnë një lëvizje 30 minutëshe në mëngjes dhe një të ngjashme në mbrëmje, është e rëndësishme që edhe gjendja shpirtërore të jetë e mirë.

Bimët jeshile, kurojnë variçet

Ashtu si për të gjitha sëmundjet e tjera edhe për të trajtuar dhe kuruar venat varikoze, është e rëndësishme që të përzgjidhen ushqimet. Së fundmi, specialistët kanë arritur në përfundimin që bimët jeshile me kërcell, (fibra) gruri, orizi, etj., të cilat ndikojnë në funksionimin e rregullt të organeve të brendshme si dhe rregullojnë lëvizjen e muskujve.

Dokument i nxjerrë nga Treguesi i Arkivit të Stambollit për zërin “Elbasani” që flet mbi origjinën e vendardhjes së një pjese të komunitetit të krishterë që populluan Kalanë e Elbasanit në shekullin e 15 dhe faljen e tyre nga taksat në këmbim të shërbimeve brenda kalasë.

A.{DVNSMHM.d… 48 465 3 nëntor 1582 1

Ferman drejtuar qatip Aliut, regjistrues i sanxhakut të Elbasanit, i cili njoftohet se Kasem beu, sanxhakbeu i Elbasanit, ka dërguar letër me të cilën njofton divanin perandorak se të krishterët që jetojnë në kalanë e Elbasanit, janë sjellë në Elbasan në kohën e sundimit të sulltan Mehmetit të II nga Beogradi, Kastoria, Manastiri, që të merren me mirëmbajtjen e mureve, hendeqeve të kalasë dhe hambarëve të shtetit, me kusht që të përjashtohen nga taksat zakonore dhe perandorake, por regjistruesi i ri nuk ua përfill aktin e përjashtimit që kanë dhe i ka regjistruar me status rajaje, por pasi është lexuar akt-përjashtimi i vitit 1490 që ata kanë në dorë dhe është kuptuar se përjashtimi i tyre është më i dobishëm për punët e shtetit, thesari perandorak urdhëron që ata të përjashtohen sërish nga çdo lloj takse.

Post scriptum: Për të njëjtën ngjarje flasin edhe kronikat kishtare sllave të kohës, lexo llarion Ruvarac, “Der Stadt Konjuch in den Serbischen Annalen”. Archiv für slavische Philologie, no. 17 ( 1895).

Konjuch është emri i Elbasanit në burime sllave.

Sqarim: Fakti që kanë ardhur nga ato treva nuk do të thotë se nuk ishin shqiptarë. Fakti që nuk gjenden gjurmë të gjuhëve joshqiptare në masë sinjifikative në periudhat e mëvonshme në trevën e Elbasanit tregon se ishin me shumë gjasa shqiptarë, pasi një grup aq i madh nuk mund të asimilohej aq lehtë për më tepër që shqiptaret edhe para se të vinin osmanët nuk kishin kishën e tyre kombtare që të kishin zhvilluar gjuhën e tyre deri në nivele asimilimi për etnitë e tjera.

Në një ekonomi të konsumit, duket e çuditshme të kursyerit tek ushqimet. Megjithatë, për 38% e shqiptarëve të pyetur në anketën e cilësisë së jetës së Komisionit Europian, thanë se kanë blerë më pak fruta dhe perime për të kursyer para dhe 46% e tyre kishin blerë më pak mish nga se ju nevojitej për të njëjtën arsye. Përqindja e të anketuarve që iu janë përgjigjur me po pyetjes nëse kanë blerë më pak perime dhe fruta, por edhe mish, është më e larta në Shqipëri nga të gjitha vendet anëtare të Bashkimit Europian, por edhe nga vendet kandidate për tu anëtarësuar.

Në krahasim me vendet e rajonit, diferenca është e konsiderueshme. Pas Shqipërisë renditet Maqedonia, ku vetëm 28% e të anketuarve u përgjigjën se kanë blerë më pak perime dhe fruta që të kursejnë para, dhe 35% e tyre pohuan se kursyen tek racioni i mishit. Në Malin e Zi dhe në Serbi, përqindja e të anketuarve që thanë se kursyen tek blerja e frutave dhe perimeve është përkatësisht 15-16%.

Ndër vendet anëtare të Bashkimit Europian, Suedia ka përqindjen më të ulët të të anketuarve që kanë pohuar se kanë kursyer te blerja e frutave dhe perimeve për të kursyer, me vetëm 3%. Ndërsa më e larta ka qenë në Rumani, ku sipas Anketës së Cilësisë së Jetës, përqindja e të pyeturve që kanë kursyer te frutat dhe perimet është 29%, transmeton shije.al.

Përqindja e lartë Bullgari dhe Greqi, me përkatësisht 18 dhe 16%.

Më të varfrit, tryezën më bosh

Individët me të ardhura të ulëta janë ata të cilët sakrifikojnë te ushqimi. Sipas kategorive të të ardhurave, përqindja e të anketuarve në Shqipëri që i përkisnin Grupit të parë (të ardhurat më të ulëta) dhe të cilët kishin kursyer te frutat dhe perimet ishte 60%, me e larta krahasuar për të njëjtin grup në të gjithë Europën. Në vendin fqinj, Malin e Zi, përqindja për këtë grup është vetëm 13%, në Turqi 33%, në Serbi 37% dhe në Maqedoni 46%. Anketa Evropiane e Cilësisë së Jetës është një studim unik pan-evropian që shqyrton kushtet e jetës së qytetarëve evropian në lidhje me mirëqenien individuale dhe cilësinë e shoqërisë dhe shërbimeve publike. Ai përfshin tema të tilla si shëndetësia, strehimi, ekuilibri i familjes dhe i punës dhe i jetës, si dhe besimi, pjesëmarrja në shoqëri, përjashtimi social dhe tensionet shoqërore

“Në 20 gjyqtarë, 17 prej tyre janë të korruptuar”, zyrtari i BE tregon kur do të hyjë Shqipëria në BE.

Zyrtari i Parlamentit Europian, njëherësh deputeti i partisë polake në qeverise “Ligj dhe Drejtësi” (PiS) Ryszard Czarnecki tregon se kur janë gjasat që Shqipëria të bëhet pjesë e Bashkimit Europian.

Në një intervistë për televizionin “Rzeczpospolita”, deputeti flet për ecurinë e Shqipërisë për të zbatuar procesin e vettingut në gjykata dhe prokuroritë shqiptare, ndërsa thekson se nga 20 gjyqtarë, 17 prej tyre janë të korruptuar.

“Shqipëria, e cila kërkon anëtarësimin në BE, e cila, sipas ekspertëve mund të arrijë atje në 10-12 vjet. Sidoqoftë, do të ishte vendi i parë me shumicë myslimane në BE.

BE e urdhëroi Tiranën të zbatonte vettingun… pasi  17 nga 20 gjyqtarë në Shqipëri janë të korruptuar”, është shprehur zyrtari i BE-së.

Nga Marlin Muça

Vendi ynë është lënë gjithnjë në marzhinat e skemave të mëdha që kanë ndryshuar peizazhin politik të kohës. Si të mos mjaftonte ky izolim dëshpërues, shteti shqiptar përmendet pak ose aspak në veprat që trajtojnë gjeopolitkën duke reflektuar rëndësinë e papërfillshme të vendit tonë në lojën e përgjithshme të fuqive të mëdha. Injorimi kronik që na është bërë shekujt e fundit ka rezultuar në zhvillimin me vonesë të shumë proceseve me rëndësi për pozitën tonë në rajon e më gjerë. Rilindja europiane e shekullit të 15 dhe 16 erdhi te ne 3 shekuj më vonë, në kohën kur individin si qendër e artit dhe shkencës, e kishte zëvëndësuar projekti ambicioz për formësimin e shtet-kombeve. Nuk është rastësi rëndësia e ulët e individit në kulturën shqiptare. Mungesa e përjetimit të nje epoke ku njeriut i atribuoheshin cilësitë më të vyera të gjithësisë, na shndërroi në një popull i cili e gjen paqen e tij të kolektivi.

90 vite më vonë dështimi ekonomik i Bllokut Lindor solli shpërbërjen politike të këtij të fundit. Teksa në Bashkimin Sovjetik apo Jugosllavi degjenerimi ekonomik, luftërat ndër etnike linden shtet-kombe të reja, në republikat e pavarura socialiste ndryshimi erdhi përbrenda duke kthyer sërish pronën private dhe ekonominë e tregut. Hungaria, Bullgaria, Rumania, Çekosllovakia, Polonia etj, ishin vendet që i shkëputën menjëherë fijet me regjimin e vjetër. Shqipëria mbeti e fundit dhe ndoshta me ndryshimin më gjysmak nga të gjitha vendet e tjera të botës komuniste. Mungesa e disidencës, izolimi nga bota perëndimore dhe nga ajo lindore, e bëri të pamundur përgatitjen e elitave të reja që potencialisht, mund ta udhëhiqnin vendin drejt një të ardhme të re politike. Riciklimi i figurave të vjetra në pamundësi të alternativave të reja ishin ato që gjymtuan transformimin e Shqipërise komuniste në një Shqipëri të lirë dhe demokratike. Rrëmujat e viteve 90 ishin larg së qënurit një revolucion, ato madje dështuan të na çonin drejt një evolucioni duke e bërë këtë të fundit një proces të mangët dhe pa elementet e duhura për të ecur përpara.

27 vitet e fundit kanë qenë një ripërtypje e mundimshme e copërave të rendit të vjetër shërbyer në një garniturë të re. Një garniturë e yndyrshme e jo e shëndetshme që na ka shërbyer më shumë të gënjejmë veten sesa të na ketë nxitur për të ecur përpara.

Sot vijmë në fundin e një cikli politik, natyra e të cilit do të vëndosë si gjithmonë ecurinë e tjetrit. Edhe kësaj rradhe, Shqipëria është e fundit në Europë që do të përjetojë ndryshime të tilla politike. I gjithë pellgu mesdhetar, nga Spanja e deri në Greqi ka pësuar ndryshime të mëdha sociale dhe politike duke e lënë Europën të pasigurt për fatin e saj si kontinenti i bashkuar mbi ca vlera të përbashkëta kulturore. Ndërkohë që një Europë e re po përvijohet në horizontin gjeo-politik të kohës, klasa politike shqiptare ka filluar të kuptojë nevojën imediate për ndryshim. Kjo nevojë e mbarsur dhe me angazhimin ndërkombëtar krijoi emergjencën e kalimit të një reforme në drejtesi si parakusht i projektimit të një klase të re politike. Paralelizmi me vitet 90 ngelet i qartë:

– Ose do ecim përpara duke ruajtur segmente kyçe të sistemit të vjetër ( njësoj si vitet 90);

– Ose do të kemi një klase të re politike, pa lidhje të drejtpërdrejta me klasën e vjetër.

Sigurisht që zgjedhja e së dytës i lë hapësirë destabilizimit politik jo vetëm në Shqipëri por edhe më gjerë, ndaj dhe ajo çka ka më shumë gjasa të ndodhë është ajo e para. Historia ka një mënyrë të çuditshme në riciklimin e skemave të së shkuarës që iu fshihen shoqërisë përmes trumbetave zhurmëmëdha të  revolucionit. Ajo çfarë dihet është se dominoja e fundit ka fatin e mirë apo të keq ( kjo i përket kohës) të mos parashikojë plotësisht atë çfarë vjen pas rënies. E sigurtë është vetëm rënia.

Nga Desada Metaj

Gjithmonë në këto 25 vitet e fundit, diçka i ndodh pjesës më të madhe të diplomatëve të rëndësishëm në Shqipëri. Diçka që i shndërron nga personazhe krejt të zakonshëm të vendeve nga vijnë, në superstar-at e një vendi ku tranzicioni nuk ka të sosur edhe pas përpjekjeve të shumta të ndërkombëtarëve.

Ambasadorë që flasin për gjithçka, ambasadorë që janë pjesë e shfaqjeve televizive, ambasadorë që jetojnë në realitete paralele me atë të vërtetin që jetojnë shqiptarët. Dhe së fundmi, një ambasadore grua që me zor po shkulet nga Shqipëria edhe pse i ka mbaruar mandati. Një zonjë, që veç kritikave të forta të opozitës për qëndrime jo korrekte, përtej akuzave për blerjen e një vile disa milionëshe në një zonë rezidenciale, ka patur gjithmonë admirimin e politikanëve të majtë, që duket se e kanë bërë atë të besojë që mund të jetë dhe një modele e rrjeteve sociale.

Përndryshe, nuk mund të shpjegohet që në faqen zyrtare të zyrës së BE në Tiranë, publikohen foto të zonjës Vlahutin që ndërsa merr titullin qytetare nderi e Vlorës, pozon përpara një pasqyre ku shkruhet : “për ty do të thyeja dhe rregullat”.

Ndoshta pak ditë para largimit jo fort të lavdishëm nga Shqipëria, ambasadorja ka dashur të thotë se për disa gjëra ja vlen të shkelësh rregullat. Gjë që siç duket i ka vajtur për mbarë dhe kur disa ditë më parë ka postuar po në profilin zyrtar të zyrës së BE në Tiranë një tjetër foto, ku ministri i brendshëm Xhafaj shfaqet si i dërguari i perëndisë, i adhuruar nga ambasadorja Vllahutin.

Se ç’mund ta lidhë kaq fortë një ministër të përfolur si të padenjë për postin edhe nga zyrtarë të lartë të BE, me të dërguarën e Brukselit në Tiranë, këtë vetëm zonja Vllahutin mund ta shpjegojë.

Por meqë ajo ka vendosur të flasë me fotot e saj më shumë se me deklarata, mjafton një shfletim i tyre në profilin zyrtar të zyrës së BE, për të kuptuar se më shumë se bodyguardët që i qëndrojnë ngjitur në çdo moment, zonja në fjalë ka një kujdes të shtuar për paraqitjen e saj në foto, në veshje dhe në kurimin e imazhit. Si për të na kujtuar që reforma në drejtësi, lufta kundër drogës dhe trafiqeve, dekriminalizimi i parlamentit apo dhe nisma të tjera europiane, kanë emër të fortë kur i dëgjon. Por kur vishen dhe prezantohen si ambasadorja në Tiranë, humbasin shumë nga serioziteti me të cilin nisin, për t’u “shqiptarizuar” dhe zhvlerësuar.

Nuk di a ka ambasadorë të tjerë që adhurojnë kaq shumë botën e showbizit në Bruksel, por nëse ka, duhet të lutemi që mos të t’i bien më pjesë Shqipërisë, që boll halle ka me pamjen dhe dukjen e kryeministrit të saj.

Fatos Klosit ishte dhe mbeti vetëm një legen dhe kokëtul.

Nafi Çegrani/

Fatos Klosi i cili si sahën- lëpirës, të cilin e përdorte spiunazhi jugosllav për interese të veta që nga vitet 1997-99 ose edhe më vonë në kombinacionet e saja operative.

Klosin e përdori edhe kundër angazhimeve të UÇK-së dhe bëri krime e kontrabandë me shitje dhe plaçkitje të armatimeve dhe parave, duke ua shit në njërën anë dhe duke ua zënë pritat kosovarëve në anën tjetër.

I kanë vrarë njerëzit dhe sërish ua kanë plaçkit paratë dhe armatimin e blerë më herët për t’i trenaferuar në Kosovë.

Klosi ka qënë në veprim sipas instruksioneve të Sherbimit sekret të Beogradit dhe Millosheviqit.

Unë lidhë me këto veprime kriminale të tij dhe të spiunazhit jugosllavo- klosian i cili për interese të tija personale u vu në shërbim tek të huajit kundër Kombit dhe Atdheut shqiptarë, dhe të zezat që ka bërë ai si tradhtar, mund të bëj një analizë të hollësishme në korelacion me të gjithë këtë dhe mbi spiunazhin jugosllav ku disa vite ka qënë i përfshirë vetë Fatos Klosi!

Mjerisht ky është fakt, të cilin herët apo vonë, do ta dëshmojë edhe historia!

Ndërsa Edi Rama, kryeministër po negocion të presë refugjatë të shumtë nga vendet e Afrikës në luftë e mizerje, qindra mijë shqiptarët që skanë mundur të ikin, po mendojnë të ikin.

Sipas të dhënave të “Pew  Research Center”, në Shqipëri kanë aplikuar 13% e popullsisë, duke u renditur vendi i parë në Evropë, ndërsa vendet e lindjes janë ato që kryesojnë.

Sipas të dhënave të Departamentit amerikan të Shtetit, në vitin 2017, kanë aplikuar për lotarinë plot 315,842, ndërsa në vitin 2018, ky numër është rritur më tej, duke shkuar në 367,231 aplikues.

Në Evropë, pas Shqipërisë vjen Moldavia me 11% si dhe Armenia me 9 për qind. Në Azi, Uzbekistani dhe Nepali renditen të parët, përkatësisht me 7 dhe 4%, ndërsa në Afrikë renditet Sierra Leone me 14% dhe Gana me 9%.

Në përgjithësi-thotë raporti-pothuajse 1% e njerëzve në vendet përkatëse kërkuan programin e lotarisë, ndërsa në total kanë aplikuar 22.4 milionë njerëz në vitin 2017 për programin e vizave. SHBA-të kanë pranuar vetëm 50 mijë persona, që u jepet karta jeshile, duke ju mundësuar vendbanim të përhershëm atje.

Megjithatë, numri i aplikuesve në vitin 2017 pësoi ulje, pasi një vit më herët kishin aplikuar 23 milionë persona. Ulja erdhi pasi administrata e Trump dhe disa anëtarë të Kongresit kanë kërkuar të eliminojnë programin – i vetmi i këtij lloji në nivel global.

Programi ka nisur në vitin 1995, dhe aplikuesit janë pranuar çdo vit, zakonisht në vjeshtë.

Përfituesit e vizave përzgjidhen rastësisht dhe mund të hyjnë në SHBA afërsisht dy vjet pas aplikimit të tyre fillestar. Për shembull, fituesit e lotarisë që aplikuan në vitin kalendarik 2017 kanë kohë deri më 30 shtator 2019, për të marrë vizën e diversitetit.

Megjithatë, jo të gjithë banorët e shteteve të botës mund të aplikojnë. Për shembull, banorët e Meksikës, Kinës dhe Indisë nuk mund të aplikojnë për shkak të numrit të madh të emigrantëve që kanë dërguar në SHBA, zakonisht numri i kalon 50 mijë.

Lista e vendeve të kualifikuara mund të ndryshojë çdo vit. Për shembull, për shkak të rritjes së emigracionit në SHBA, qytetarët e Bangladeshit u bënë të papërshtatshëm për lotarinë duke filluar nga viti 2011 dhe ata nga Nigeria u bënë të papërshtatshëm që nga viti 2013.

Të tjerë mund të fitojnë të drejtën për lotarinë nëse imigrimi në SHBA ngadalësohet, siç ishte rasti me qytetarë të Rusisë, të cilët filluan të kenë të drejtën që në fillim të vitit 2008, ndërsa ata nga Polonia nisën aplikimet duke filluar nga viti 2012.

Berat Buzhala

Ka shku në Itali me e bo një foto me Ronaldon, duke abuzu me pozitën e tij politike.

Kryeministri i shtetit më të varfër në Evropë shkon në Itali, me e taku njanën prej ikonave të futbollit botëror. Dhe këtë takim e ilustron në Facebook, sikur me deshtë me iu thanë shqiptarëve:

A po e shihni oj loptë e mia se sa i zoti jam unë?

A po e shihni o zhelana cfarë Kryeministri të jashtëzakonshëm keni?

O të mjerë, ju nuk më meritoni mua, sepse unë e takoj cdo njeri në këtë planet, kurse ju nuk keni bukë me e mbushë stomakun.

Avioni charter me të cilin ka udhëtuar Rama për në Torino për të parë ndeshjen Juventus-Lacio është me me “targën” YU-BTB dhe i përket kompanisë private serbe AIR-PINK (https://aviapages.com/company/air- pink/) që kryen udhëtime charter. Kjo kompani e ka bazën e saj në Beograd dhe është themeluar në vitin 2004 si pjesë e PINK INTERNATIONAL COMPANY. Pronar i kësaj kompanie është Zeljko Mitrovi?

Zelko Mitrovic (https://en.wikipedia.org/wiki/Zeljko_Mitrovic), 51 vjec është një manjat i medias, sipërmarrës, filantropist dhe CEO e themelues i PINK Media Group. Ai është gjithashtu anëtari i Grupit Serb të Komisionit Tripalësh të themeluar nga David Rokfeller.

Në vitin 2011 media serbe ka dhene lajmin se Zelko Motrovic synonte ti shiste një pjesë të aksioneve të kompanisë së tij MEDIA PINK GROUP në vlerën 150 milion euro një kompanie amerikane me emër SBB e cila i përket miliarderit Xhorxh Soros (https://www.24sata.hr/news/zeljko-mitrovic-udio-u-tv-pinku-prodaje- milijarderu-g-sorosu-233050).

Pyetjet që shtrohen në këtë rast: Përse Rama ka udhëtuar me një charter serb? Nëse pranohet si e vërtetë deklarata e Endri Fugës atëherë shtrohet pyetja: Përse Igli Tare ka përdorur një charter serb? Po Rama nesër me çfarë do të kthehet në Tiranë?

/Syri.net/

Një Televizion në Serbi “TV Prva” ka prezantuar hartën e Serbisë së Madhe. Aty, shihet se deri ku Serbia në fakt pretendon të shtrihet.

Sipas kësaj harte të prezantuar nga ky televizion, territori i Kosovës do të rrudhet ndjeshëm.

Kjo është harta që e ka prezantuar Televizioni serb.

Në anën tjetër, presidenti i Kosovës Hashim Thaçi dhe ai serb, Aleksander Vuçiq vazhdojnë të kërkojnë mbështetje vendore e ndërkombëtare për shkëmbime territoriale.

Për dallim nga ShBA-të që duket se nuk do të pengojnë realizimin e këtij skenari, kancelarja gjermane, Merkel ka dalë fuqishëm kundër kësaj ideje.

Deri më tani, presidenti i vendit nuk e ka mbështetjen e thuajse asnjë subjekti poliitk në Kosovë.

Kryeministri i vendit, Ramush Haradinaj ka paralajmëruar luftë nëse preken kufijtë.

Ndërkaq Limaj e ka quajtur antikushtetuese idenë e Thaçit për shkëmbime territoresh.

Nga Lugina e Preshevës, tashmë kanë dalë liderët politik, pro idesë për ndërrime territoresh.

Nga Ruben Avxhiu

Shumica e shqiptarëve mësuan emrin John McCain, në 1999, kur ndryshe nga shumica e Republikanëve mbështeti vendimin e Presidentin Clinton për të ndërhyrë ushtarakisht në Kosovë.

Po jo vetëm ata. Shumë amerikanë mësuan për të pikërisht në ato ditë, kur vendosmëria e tij për të mos folur sipas vijës partiake e dalloi atë nga kandidatët e tjerë presidencialë republikanë.

Sikur zgjedhjet të ishin bërë ato ditë, McCain do të ishte zgjedhur President në vend të George W Bush. Ky i fundit dhe kandidatët e tjerë nuk po dinin se si ta kundërshtonin Presidentin Clinton pa u bërë apologjistë të një krimineli si Sllobodan Millosheviqi. Ishin mbytur në përcaktimin e Kushtetutës se vetëm Kongresi mund të shpallë luftë.

Ndryshe nga ata McCain e kritikoi Presidentin Clinton, jo pse po ndërhynte në Kosovë, po se pse nuk po guxonte të përdorte trupa tokësorë. Se pse nuk po tregohej i gatshëm të përdorte të gjitha fuqitë në dispozicion për të mundur serbët. Më vonë, bashkë me kolegun e tij demokrat, Senatorin e Amerikës Joe Lieberman propozuan që SHBA të armatoste trupat e UÇK-së dhe t’u ndihmonte nga ajri.

Sa për rregullin se luftën e shpall Kongresi, u tha kolegëve të tij se nuk është zbatuar kurrë dhe duhej ta kishin hequr me kohë, po “na pëlqen këtu në Washington të kemi pak konfuzion pas të cilit të fshihemi”.

Senatorit të Amerikës, John McCain i dëgjohej fjala sepse kur fliste për luftën fliste për diçka që e dinte mirë. Po ashtu edhe për komunizmin. Si rob lufte, ai kishte vuajtur më shumë se 5 vite torturash çnjerëzore në burgjet e Vietnamit.

Një herë gjatë një prezantimi të një libri që veç të tjerash përshkruante jetën e të burgosurve në një vend komunist, përfshi edhe komunikimin me kod, duke trokitur në murin mes qelive, ai u tregoi njerëzve të mbledhur se pikërisht ashtu kishin arritur të mbijetonin edhe ai dhe të burgosurit e tjerë në Vietnam.

“Ajo trokitje në mur më është ngulitur përgjithmonë në kokë”, tha ai. “Edhe tani, më ndodh që trokas me kod në ëndërr”. Ai dha një shembull trokitjeje për të mbledhurit që e ndiqnin me kurreshtje. Në sallë ra heshtja, ndërsa dëgjohej “tap tap, tap tap tap, tap…”

McCain kishte shumë se çfarë të tregonte. Po historia e tij personale ishte edhe shpjegimi se pse u bë një nga kritikët më të mëdhenj të përdorimit të torturës nga CIA gjatë viteve të luftës kundër terrorizmit, pas 11 Shtatorit.

McCain ishte një njeri me pikëpamje të forta. Shqiptarët ishin me fat që gjetën mbështetje te një njeri, që si rrallë kush respektohej e nderohej nga të gjithë, Republikanë e Demokratë.

Ai mbështeti fuqimisht hyrjen e Shqipërisë në NATO dhe nxiti Presidentin W Bush që Kosovës të bëhej e pavarur.

“Kosovën duhet ta heqim nga vitet 1990 e ta sjellim në shekullin 21 duke ia njohur pavarësinë”, tha ai gjatë Samitit të Mynihut në 8 shkurt 2008, gati 10 ditë përpara shpalljes së pavarësisë.

Isha ende në javët e para të punës si gazetar në SHBA, kur pata kënaqësinë që të ndjek, duke bërë fotografi e mbajtur shënime, një miting të shqiptaro-amerikanëve me John McCain. Takimi që drejtohej nga Joe DioGuardi dhe Liga Shqiptaro Amerikane u mbajt përgjatë Rrugës së 42, në Manhattan, ku McCain foli në mbështetje të Kosovës dhe të shqiptarëve që e brohorisnin dhe falenderonin për qendrimet gjatë luftës që sapo kishte mbaruar.

Nëse ai do të ishte zgjedhur President në vitin 2000, ndoshta Kosova do të ishte bërë e pavarur menjëherë as çlirimit.

McCain nuk ishte si politikanët e tjerë amerikanë.

Gjyshi i tij kishte qenë një Admiral me Katër Yje i Flotës Amerikane. Babai i tij kishte qenë gjithashtu Admiral me Katër Yje i Flotës Amerikane.

Një familje patriotike e lidhur ngushtë me ushtrinë dhe ndjenjën e detyrës, bëri që edhe John McCain të ndiqte rrugën e paraardhësve, duke zgjedhur karrierën ushtarake, nisur që nga shkolla, në Akademinë e Flotës së Shteteve të Bashkuara.

Në vitin 1967, avioni që po pilotonte, gjatë luftës në Vietnam, u godit dhe u rrëzua. McCain mbijetoi, por u kap rob nga vietkongët, të cilët e torturuan çnjerëzisht duke e lënë me paaftësi fizike për gjithë jetën.

Ai ishte djalë admirali dhe ushtria amerikane negocioi shumë shpejt lirimin e tij. Po duke dëshmuar guximin dhe karakterin që e shqoi gjithë jetën. John McCain refuzoi që të lirohej pa shokët e tjerë të burgur, ushtarët e tjerë amerikanë të kapur rob e që ndryshe nga ai nuk kishin një baba të njohur e miq familjeje.

Vendime të tilla e kanë bërë që njerëzit ta respektonin deri në fund, edhe kur nuk ishin dakord me të.

Kur u kthye u prit si hero. Është nderuar me dy Zemra të Purpurta, me dy Legjione Nderi, tre Yje të Bronxtë etj.

McCain ishte gjithmon modest kur fliste për kohën e tij në Vietnam. “Kur shkova isha një pilot i ri e arrogant. Aty zbulova se isha thjesht human”.

I zgjedhur fillimisht kongresit, ai u zgjedh në Senatin Amerikan nga Arizona, në 1986. Qysh atëhere është rizgjedhur rregullisht dhe po kryente mandatin e tij të gjashtë në Senat.

Ndonëse një konservator i vendosur, vendimet e tij politike shpesh udhëhiqeshin nga pikëpamjet dhe ndjenjat personale.

Dy herë kandidoi për President. Në 2008, fitoi garën brenda Partisë Republikane por u përball me fenomenin historik që përfaqësonte Barack Obama. Kundërshtarë, por që të dy mbetën miq deri në fund.

Ai ka kërkuar që dy presidentët e fundit që ishin njëkohësisht edhe rivalët e tij për Shtëpinë e Bardhë, George W Bush dhe Obama të jenë folësit në funeralin e tij.

Mungon në këtë kërkesë presidenti Donald Trump për të cilin kishte një antipasti të madhe, të theksuar sidomos për shkak të qendrimeve ndaj Vladimir Putinit, të cilin McCain e shihte si rrezikun më të madh të paqes dhe sigurisë në botë.

Kur dha një prej intervistave të fundit, pasi ishte diagnostikuar me një sëmundje të pashërueshme, se si do të dëshironte që ta mbante mend historia, John McCain u përgjigj: “I shërbeu kombit të tij”.

Pastaj shtoi: “Nganjëherë nuk diti të veprojë si duhet, shpeshherë gaboi, po gjithnjë i sherbeu kombit të tij – dhe mbase mund të shtohet: me ndershmëri”.

John McCain i shërbeu më shumë se kombit të tij. Me qendrimet e tij, ai i shërbeu paqes, lirisë dhe demokracisë në botë. Me qendrimet e tij ndihmoi që sot shqiptarët dhe Ballkani jetojnë një jetë më të mirë. Shërbeu vetë si një shembull i gjallë për një botë më të qytetëruar e civile. Si u shpreh kolegu dhe kundërshtari i tij për dekada në Senat, Joe Biden, “ndikimi i tij në Amerikë nuk mbaron me vdekjen e tij. As pak. Do të vazhdojë në vitet që do të vinë”./Illyria

Media qe hesht…

nga Flamur Veizi.

Në një intervistë eskluzive për faktor.al, gazetari i njohur i kronikës, Flamur Vezaj i përgjigjet pyetje në lidhje me denoncimet e fundit që ka bërë në rrjetet sociale dhe media online, duke zbërthyer ngjarje, personazhe e grupe të krimit të organizuar.

Z. Vezaj, edhe pse prej disa kohësh në SHBA, ju keni shumë aktiv nëpër rrjetet sociale dhe mediumet online, me denoncime specifik për grupe kriminale që veprojnë në Shqipëri, madje ju, ashtu si më parë ish-ambasadori LU, keni përdorur emra dhe mbiemra?

PERGJIGJE: Mundohem te jam ne koherent me ngjarjet ne Shqiperi edhe pse koha eshte e kufizuar per shkak te angazhimit tim ketu ne SHBA!

Te jemi realist, po te isha ne Shqiperi, ashtu si shume kolege te tjere, nuk do te guxoja te permendja keto emra! Nuk do guxoja per faktin se nuk do isha i sigurt per jeten time dhe pjesetaret te familjes time! Fatkeqesisht kjo eshte e vertete! Pasi edhe shume kolege i dine keto qe permend une ne komentet e mia por nuk guxojne ti thone! Pasi fatkeqesisht nuk te ofrohet asnje siguri nga institucionet dhe as nga media ku je i angazhuar! Shkak se keto individ perveç se jane kriminel dhe me te shkuar te erret, kane edhe mbeshtetjen e tyre nga politika, policia, prokuroria apo edhe media ne disa raste! Them edhe media, sepse tashme eshte provuar qe disa nga keto persona kriminel, me aktivititet biznesi, jane edhe financues te portaleve te ndryshem edhe te rendesishem, ne media kombetare dhe gazetat me me tirazh ne vend! Dhe ky financime ne emer te reklames vjen per ti mbyllur gojen medias qe mos te shkruaj per ato persona! Kjo u provua edhe ne shkrimin tim te fundit, ku vetem media juaj dhe tre portale online pasqyruan shkrimin tim “Forca e ligjit” e thene ndryshe Forca ndaj te vrareve” ku permenda emrat e personave te rrezikshem te cilet kane edhe mburoj politike! Kjo tregoj edhe njehere se kriminel financojne media fatkeqesisht!

Z. Vezaj, ju keni kritikuar ministrin Xhafa për propagandë në lidhje me operacionin Forca e Ligjit, që në fakt ju e quani forca e të vdekurve, duke iu referuar një sekuestrimi të pasurive të kohëve të fundit. Si e vlerësoni punëne Xhafës në lidhje me luftimin e krimit?

PERGJIGJE:

Une e kam kritikuar dhe vazhdoi te kritikoj propaganden qe bejne ne m inistrinë e brendshme!

Ne kohen e S.Tahirit ky institucion u bastardua ne roje te grupeve kriminale qe kultivonin lende narkotike! E ndersa ne kohen e Xhafaj ky institucion po vepron me emra te selektuar duke lejuar trafikimin e hashashit te kultivuar ne kohen e Tahirit dhe me pas! Nuk mund te deklarosh te fituar luften kunder kultivimit te hashashit kur here pas here njoftohet per zona te tera te kultivimit per te mos thene pastaj per rastet e trafikimit ku autoritetet italiane thuasje cdo jave kapin e sekuestrojne tonelata hashashi! Per tju kthyer sekuestrimin te aseteve, eshte e turpshme qe merren me pasurinë e njerezve te vdekur, jam dakord qe edhe ata duhet bllokuar por fillimisht sekuestro edhe pasurine e ketyre te gjalleve qe vazhdojne te bejne biznes me politikane e me tendera publike! Dhe per kete fakt them qe po vazhdohet “lufta e krimit”me selektime dhe vetem atehere kur policite e rajonit ose vendeve perendimore sjellin materialet dhe kerkojet goditja! Pavaresisht te gjitha ketyreve,qe jane shume te rendesishme, mendoj se Xhafa ka humbur edhe besimin tek qytetaret per shkak te vellait te tij! Sepse edhe vet i vellai i tij Agron Xhafa i denuar per trafik droge eshte subjekt i ligjit antimafia dhe vet ministri duhet te hetohet per pasurin e tij per shkak te denimit te vellait dhe ne asnje rast policia nuk ka vepruar ndaj tij e çfare te mendojne qytetaret per luften kunder krimit! Ja pra pse jam kritike dhe vazhdoj te jem pasi nuk mund te drejtohet ministria e brendshme nga nje minister ku eshte subjekt i ligjit antimafia!

z. Vezaj, ju keni një eksperiencë të gjatë në gazetarinë e kronikës dhe njihni me burimet tuaj, grupet kriminale e mafioze që operojnë në vend. Në fakt, doja tju pyesja cilat janë këto klane mafioze e grupe të strukturuara kriminale për të cilën flitet shumë në ajër, por askush nuk përmend emra e zona operimi. Ju çmund të na thoni?

PERGJIGJIA: Une mundohem te mbaj kontaktet me burimet edhe pse per shkak te experiences shume informacione i kemi siguruar me kohe! Grupe kriminale ne Shqiperi ka disa por Mafia me strukturen dhe menyren e funksionimit te saj mendoj se ne Shqiperi nuk ka! Por grupe kriminale qe tashme jane fuqizuar shume jane disa qe funksionojne ne qytete te ndryshme te Shqiperise! Si ne Fier personat qe kisha permendur ne shkrimin e fundit si personat Arben Isufaj, Renato Cami apo te tjere ne qytetin e Fierit, ne Vlore ish politikane dhe personat e lidhur me trafikun e droges ne Spanje qe per llogari te ketij trafiku kane bere disa vrasje ne Shqiperi edhe te femrave, ne Lezhe grupet e drejtuar nga bizmesmen e politikane si dhe ish deputetet Ndoka e Prenga me influencë te madhe ne zone, ne Shkoder pjesetare te familjes Bajri e bardhok plllana e disa te tjera , ne Elbasan te njohurit e fisit Capja dhe dhenderri i kryetarit te bashkise se Elbasanit qe tashme terrorizon qytetin prej kohesh. E ish deputetit Aqif Rakipi qe ka nje influenc te madhe ne zone dhe lidhje me perosna te rrezikshem, ne Kavaje linjat.

More Recommended Stories.

Avokati i njohur Altin Goxhaj permes nje postimi ne facebook shkruan, se levizja AntiSoros eshte kundër fushatës së propagandës sorosiane së fake news-eve antiamerikane.

Postimi i plotë:

Reagim i Levizja AntiSoros kundër fushatës së propagandës sorosiane së fake news-eve antiamerikane!

Të njëjtët njerëz dhe media (mercenarë të Soros) që heshtën për rolin e zbuluar deri në detaj të Alex Soros në Skenarin për humbjen e territoreve më me vlerë të Kosovës në dobi të Serbisë kanë mbushur brenda 24 orësh opinionin publik në Shqipëri dhe Kosovë me fakenews-e sikur SHBA janë dakort me skenarin e Soros që po zbatohet nga 2 maskarenjtë e Soros Rama dhe Thaçi. Po kërkojnë me çdo kusht për të shpëtuar b.. nga Cunami Trump krijimin e një fryme antiamerikane!

Për këtë po përdorin deklaratën e një këshilltari të Shtëpisë së Bardhë i cili ka qenë një ndër zërat më të ashpër dhe të rrallë amerikanë kundër pavarësisë së Kosovës në 2008!

Ai ka thënë dje në një seminar në Kiev të konfirmuar për Radion Europa e Lirë se ai MENDON se SHBA nuk do të ndërhyjnë nëse Kosova dhe Serbia janë dakort të shkëmbejnë territore!

Ndërkohë pas kësaj fake news pa fund nuk pushojnë sikur DASH dhe Shtëpia e Bardhë e ka konfirmuar! Ky është një mashtrim i ndyrë pasi nuk ekziston absolutisht asnjë deklaratë e tillë mbështetëse apo e konfirmuar por marrin opinionin e një profesori universiteti Daniel Serwer që punon në një OJF dhe e shesin sikur është reagim i Qeverisë Amerikane!

Po kush është John Bolton që ka thënë në një seminar në Kiev që SHBA s’kanë pse ndërhyjnë nëse shqiptarët dhe serbët e duan këtë gjë? Ai siç del në këtë link https://www.rt.com/…/john-bolton-kosovos-independence-a-da…/ ka mendimin e tij prej 10 vjetësh në mos më shumë se Kosova as që duhet të jetë e pavarur por duhet të jetë e gjitha nën Serbi dhe jo vetëm disa copa!

Por kjo propagandë fake newsesh arriti kulmin tek deklarata e ushtarit të Soros në Kosovë Enver Robelli (i cili nuk e tha asnjë llaf për rolin e Alex Soros) se Shqiptarët duhet të largohen nga Washingtoni dhe ti afrohen Berlinit: “Kosova duhet të zgjedhë: me Boltonin apo me Merkelin?” duke e bërë fakt të kryer fake news-in sikur ky është qëndrim i SHBA dhe jo mendimi i një këshilltari që se ka dashur kurrë Kosovën të pabarur! (http://www.gazetatema.net/…/mes-njeriut-te-trump-qe-i-sheh…/ )

Ndërkohë Mero Baze hapur e thotë: “Nëse plani avancon, Trumpi do të hyjë në histori si Presidenti që varrosi ëndrrën shqiptare në Ballkan, duke e coptuar atë dhe duke hedhur poshtë investimin amerikan dhe europian për lirinë e saj.” Ndërkohë po ky Mero Baze heshti deir dje dhe sot me komandë filloi hapur propagandën kundër SHBA (http://www.gazetatema.net/…/trump-istet-ne-politiken-shqip…/ )!

Po ashtu edhe Shpend A. Ahmeti një bursist i Soros i cili e pranoi kur e pyeti një gazetar se kishte fol me Alex Soros për marëveshjen me Serbinë dje filloi propagandën antiamerikane sikur SHBA kanë ndrruar qëndrim ndaj Kosovës!

E kuptoni pra se çfar po ndodh? Jemi në ditët më të zeza ose në ditët e para të shpërthimit kundër këtyre maskarenjve që duan të shkërdhejnë Shqipërinë dhe Kosovën bashkë por këtë se bëjnë dot pa shkatërruar dhe prishur marëdhëniet me SHBA!

Dhe mbrapa këtyre maskarenjve siç ju kemi thënë është Mafia Soros e cila i ka mbyll pazaret me të gjithë kundërshtarët e SHBA për të eleminuar influencën amerikane në Ballkan: Rusinë, Kinën, Turqinë, madje dhe Gjermaninë dhe kuptohet pala përfituese ësht Serbia!

Të mendosh se SHBA do të lejojnë që Trepçia (vlera e saj në 2050 është 100 fish më e madhe se sot) dhe maja e Kopaonikut (https://www.syri.net/…/synimi-serb-kerkon-t-i-marre-kosove…/ ) që kontrollon ushtarakisht gjithë Ballkanin do ti lehen Rusisë apo Kinës kjo është tallja më e madhe me gjeopolitikën por propaganda antiamerikane pikërisht te injoranca e një pjese të opinionit publik e ka suksesin!!!

Levizja AntiSoros fundjavën që vjen do të jetë në Kosovë për të prezantuar propozimin e saj se si shpëton Kosova nga Axhenda Soros dhe shteteve që qëndrojnë pas Soros për copëtimin e Kosovës dhe humbjen e luftës së fituar të Kosovës në 1999:

Inicimi në Kuvendin e Kosovës i shkarkimit të Thaçit dhe njëkohësisht dëbimi i Soros nga Kosova si veprimi që do të sjellë interesin dhe mbështetjen ndërkombëtare sdms amerikane për ndalimin e Axhendës AntiShqiptare të Soros!!! Mos harroni! Nuk mund të ketë mbështetje të SHBA nëse Shqipërinë dhe Kosovën i drejton George Soros!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Siç kemi shkruar në shkrimet e mëparshme shumë kryetarë që kanë udhëhequr Greqinë kanë qenë shqiptar ose kanë pasur origjinë shqiptare. Njëri nga këta kryetarë që ka origjinë shqiptare është edhe kryetari i Greqisë, Karolos Papulias i cili që herët është një mik i Shqipërisë dhe i shqiptarëve. Karolos Papulias, 84 vjeçar, është rizgjedhur dy herë Kryetar i Republikës greke dhe në fund të mandatit dhe karrierës së tij të gjatë politike ka zgjedhur të vizitojë edhe njëherë Shqipërinë më 3-5 Nëntor. Si mikpritje për vizitën e tij po ribotoj më të gjerë disa të dhëna për origjinën e tij shqiptare si dhe për politikën miqësore që ai ka zhvilluar në drejtim të Shqipërisë.

Karolos Papulias gjithnjë ka qenë çelësi i zhbllokimeve të marrëdhënieve të krizave të ngrira të politikës midis Greqisë dhe Shqipërisë. Atij i takon merita se ideoi në fillim të viteve 1980 heqjen e ligjit të gjendjes së Luftës me Shqipërinë, por ky ligj nuk u miratuar nga Kuvendi i Greqisë. Ai ka lindur më 1929 në fshatin Voshtina (sot quhet Pogoniani) pranë kufirit me Shqipërinë. Ky fshat ndodhet në krahinën e Çamërisë dhe dikur banohej nga popullsia shqiptare. (Siç dihet në vitet 1913 – 1945 qeveritë greke dëbuan me forcë popullsinë shqiptare nga trojet e tyre mijëravjeçare. Kështu, qindra bashkëfshatarë të Kryetarit të sotëm grek u përzunë me dhunë edhe nga fshati i lindjes së tij Voshtina. Në Voshtinë sipas të dhënave shqiptarët kanë banuar që në shek.XVI, pas përzënies së shqiptarëve mysliman, në këtë fshat u sollën vlleh dhe “grek” nga Azia e Vogël.)

Pas mbarimit të shkollës së mesme në Janinë Karolos Papulias studioi për drejtësi në Universitetin e Athinës dhe doktoraturën e mbrojti në universitetin e Këlnit. Që në moshë të re ishte pjesëtar i rezistencës kundra pushtuesve nazistë gjermanë. Më 1974 u bashku në partinë socialiste PASOK dhe u bë anëtar i Këshillit Qendror të Lëvizjes dhe që nga Prilli i 1975 zgjidhet Sekretar i Komisionit të marrëdhënieve me jashtë të PASOK-ut dhe në vitin 1977 zgjidhet për herë të parë deputet i PASOK-ut për Janinën. Ai ka qenë njëri nga bashkëpunëtorët më të ngushtë i themeluesit të PASOK, Andrea Papandreut, Papulias mori postin e Ministrit të Jashtëm më 1981 dhe që atëherë luajti një rol të rëndësishëm në formimin e politikës së jashtme të qeverisë së Pasok-ut. Ai ka qenë Ministër Plotësues i Jashtëm 8/2/1984-5/6/1985 dhe nga 5/6/1985- 26/7/1985 dhe Ministër i Jashtëm 26/7/1985-2/7/1989 si dhe në periudhën nga 13/10/1993-22/1/1996. Në Nëntor të 1989 mori pjesë në qeverinë ekonomike të Ksenofoda Zolotas si Ministër Plotësues i Mbrojtjes Kombëtare. Më 24 Shtator 1990 në Kongresin e dytë të socialistëve grek zgjidhet anëtar i Këshillit Qendror të partisë, post në të cilin rizgjidhte deri në Kongresin e gjashtë në Nëntor të 2001. Më 11 Tetor 1995 zgjidhet për herë të parë anëtarë i Këshillit Ekzekutiv të PASOK-ut dhe një vit më vonë u betua si anëtarë i Sekretarisë Politike. Në Tetor të vitit 1996 zgjidhet kryetar i Grupit Parlamentar për Çështjet e Jashtme dhe të Mbrojtjes dhe në Korrik të 1999 zgjidhet Kryetar i Komisionit për çështjet e jashtme dhe të mbrojtjes të parlamentit grek, post në cilin rizgjidhet edhe më 2001, 2002 dhe 2003. Në vitin 2005 u zgjodh Kryetar i Republikës greke dhe më 2010 u rizgjodh përsëri në këtë post të lartë shtetëror. Është i martuar me Maria Panu dhe ka tre vajza.

Karolos Papulias kur ishte ministër i jashtëm i Greqisë bëri vizitën e parë në Shqipëri, Janar të 1985 në hapjen e pikës të kalimit kufitar të Kakavijës. Në nëntor të vitit 1987 Karolos Papulias me një grup ministrash grek vizitoi për herë të dytë Shqipërinë. Midis ministrave në atë vizitë ishte edhe ministria e kulturës greke me origjinë shqiptare Melina Mërkuri. Kur marrëdhëniet greko-shqiptare në nëntor të vitit 1993 ishin të keqësuar për arsye të dëbimit të një prifti grek nga Shqipëria i cili akuzohej për agjitacion. Atëherë policia greke dëboi me forcë mbi 80 mijë emigrantë ekonomik shqiptarë nga Greqia. Ministri i jashtëm grek i Partisë Socialiste PASOK i sapo zgjedhur Karolos Papulias do të udhëtonte drejtë Shqipërisë për të zhbllokuar marrëdhëniet dypalëshe që ishin ngrirë në qershor të vitit 1993, kur në pushtet në Greqi ishte Partia Demokracia e Re. Në prill të vitit 1994 në repartin ushtarak të Peshkëpisë në rrethin e Gjirokastrës, një komando paramilitare greke e grupit MAVI vrau kapitenin Fatmir Shehu dhe ushtarin Arben Gjini. Po në gusht të atij vitit piloti grek Kosta Vrakas hedh nga avioni i tij në Jug të Shqipërisë fletushka me shkrime kundër Kryetarit të shtetit shqiptar z.Sali Berisha. Dhe përsëri ishte ministri i jashtëm i Greqisë Karolos Papulias që do të udhëtonte në Tiranë për të zhbllokuar krizën politike midis dy vendeve. (Papulias ka patur lidhje të ngushta me studiuesin arvanitas Aristidh Kolën)

Origjina Shqiptare.

Sipas një shkrimi të botuar në gazetën Republika në Gusht të vitit 1995 shkruhet se: “Karolos Papulias është me origjinë të pastër shqiptare. Babagjyshi i tij quhej Sulejman dhe i përkiste fesë islame dhe ishte nga fshati Voshtina”. Këtë e deklaroi arvanitasi i shquar tashmë i nderë Aristidh Kola. Në librin e Kolës “Arvanitët dhe prejardhja e grekëve”, në faqe 195 e lexojmë emrin e Sulejman Papulies. Nga librat e botuar në shek.XIX dalin të dhëna se njëri nga pushtetarët e Prevezës quhej Tahir Papulia. Por këto janë të dhëna për të cilat duhet të shkruajmë herë të tjera më gjerë. (Interesantë është fakti se edhe emri Karolos nuk është një emër greke, por gjerman. Me këtë emër quheshin Despoti i Epirit në shek.15, italiani Karolos Tokos i Parë dhe i Dytë).

Kryetari grek Karolos Papulias ka qenë shok klase në fshatin e lindjes me aktorin fierak çamin Fuat Boçin dhe midis tyre ruhet ende një miqësi e mirë. Gazetarja Marina Vihu përmes një shkrimit të saj botuar në vitin 2005 ndër të tjera sjell kujtimet fëmijërore nga jeta e Fuat Boçit: “Një ditë ndërsa ishim nisur për në shkollë me Karolosin, na u kthye mendja dhe shkuam për zogj. Ditën tjetër, mësuesja na nxori të dyve para klasës dhe na i shkuli veshët kaq fort, saqë më dhembin edhe sot e kësaj dite”. Fuat Boçi po ashtu kujton të atin e Karolos Papulias, kolonelin në lirim Grigoris Papulias, i cili i nxirrte thuajse lakuriq në dëborë, i mbulonte me të dhe pastaj i vinte të vraponin që të kaliteshin. Për të vërtetuar nëse Karolos Papulia e flet shumë mirë gjuhën shqipe duhet pyetur Fuat Boçi i cili di shumë gjëra për origjinën shqiptare të presidentit grek.

Voshtina Pogoniani.

Voshtina gjendet buzë kufirit greko-shqiptar, përballë fshatrave të Gjinokastrës. Nëse do të futemi thellë në historinë e Epriti ku bënë pjesë edhe Voshtina, Despotati i Artës ku ka qenë përfshirë Janina dhe Voshtina në fillim të Shek.XI e deri sa u pushtua nga Osmanët më 1449, asnjëherë nuk ka qenë i udhëhequr nga Despot grek, por nga latinët dhe shqiptarët. Kur Stefan Dushani pushtoj Ballkanin ai u ndesh me shqiptarët të cilët e rimorën përsëri Despotatin e Artës. Atëherë logjika e thjeshtë ngre pyetjet përse Epiri asnjëherë nuk është udhëhequr nga Despot grek? (Sepse popullsia nuk ishte greke, por shqiptare).

Voshtina nga mesi i shek .XVI e në vazhdim njihet se është themeluar dhe banuar nga shqiptarët mysliman. Voshtina ishte qendra e fshatrave të Pogonit dhe i përkiste administratës turke të Gjirokastrës. Voshtina mbeti si qendra administratës të zonës së Pogonit deri në vitin 1922, më tej qendra u vendos në Delvinaq. Voshtina ishte dikur një fshat me rreth 3.000 banorë dhe në vitin 1924 u hap gjimnazi në godinën ku dikur shërbente administrata osmane. Gjimnazi kishte edhe konviktin e vet ku strehoheshin nxënësit e fshatrave të tjerë që ndiqnin shkollën.

Gjatë periudhës së Perandorisë Osmane Voshtina i përkiste Peshkopatës së Vlorës. Ka pasur xhami, kishë, një shkollë për myslimanët dhe një shkollë për ortodoksit, rreth 5 dyqane. Me përzënien e shqiptarëve mysliman nga treva e Çamërisë në zonën e Pogonit dhe në Voshtinë qeveritë greke sollën popullsi vllehe si dhe “grekët” nga Azia e Vogël për të bërë sa më të lehtë asimilimin e shqiptarëve ortodoks që mbetën në Çamëri. Vllehët dhe “grekët” e ardhur nga Azia e Vogël u vendosën në shtëpitë e shqiptarëve mysliman duke marrë në përdorim dhe tokat e tyre.

Pas viteve 1990, shumë fëmijë të minoritetit grek, por edhe fëmijët shqiptar të fshatrave buzë kufirit vazhduan gjimnazin në Pogoniat. Sot në fshat banojnë rreth 80 njerëz.

Alfred Lela

Një rifreskim i databazës së të dhënave të CIA-s, më saktë atij raporti që njihet botërisht si World Factbook, me sa duket e ka gjetur të papërgatitur ministrinë e Brendshme shqiptare dhe shefin e saj, Fatmir Xhafaj. Në fund të një tabele të gjatë, me tregues të gjithëfarshëm, CIA jepte, si zakonisht, edhe një panoramë të narkotrafikut shqiptar.

Kështu, sipas raportit  të CIA, Shqipëria është:

-pikë aktive për tranzitin e drogave nga Azia Jugperëndimore;

-rrugë ballkanike për tranzitin e hashashit dhe kanabisit, dhe pjesërisht kokainës, nga Amerika e Jugut, e destinuar për Europën Perëndimore;

-burim kryesor për prodhimin e kanabisit;

-ka organizata aktive shqiptare të narkotrafikut të shpërndara në Europë;

-vulnerabël (e ekspozuar) për pastrimin e parave, që lidhet me trafikimin rajonal të narkotikëve, armëve, kontrabandës dhe qënieve njerëzore.

Si zakonisht, mediat afër opozitës apo ato anti-qeveritare, e kanë publikuar këtë raport ndërkombëtar, ndryshe nga mediat pro-qeveritare, të cilat janë edhe më të shumta. Nga ana tjetër, këto të fundit nuk kanë përtuar t’i bëjnë jehonë reagimit të Ministrisë së Brendshme për këtë raport.

Ministria e quan publikimin e këtij raporti si ‘të pasaktë dhe keqorientues’. Sepse, sipas MB, ‘koordinatat’ e drogës ishin të njëjta për Shqipërinë, duke filluar nga viti 2007 e këtej. Për të ilustruar këtë ‘vëzhgim’ të sajin, deklarata e Ministrisë jep edhe print screen-et (fotot) e raporteve të CIA-s për drogën, të viteve 2018 dhe 2007. Pa shkuar te ky krahasim, dhe gjetja e një ‘ndryshimi’ mes dy raporteve, le të pranojmë për një çast hipotezën së cilës i mëshon ministria e z. Xhafaj, sipas së cilës asgjë nuk ka ndryshuar në panoramën e narkotikëve, që nga vitit 2007. (Të kuptohemi, jepet qëllimisht viti 2007 kur vendin e drejtonte një qeveri e PD, për të thënë se kështu ka qenë në kohën e tyre).

Edhe duke pranuar këtë linjë mendimi, pra duke rënë në ‘kënetën e mosndryshueshmërisë’ që propozon Ministria e Brendshme, kjo nuk na lejon më shumë se të kuptojmë ‘mjerimin’ shqiptar. Si rregull, qeveritë zgjidhen për ta përmirësaur gjendjen, në raport me paraardhëset, dhe fakti se z. Xhafaj pretendon se në 11 vjet nuk ka ndryshuar asgjë, do të thotë se ai, bashkë me PS, dhe kryeministrin Rama, kanë patur plot 5 vjet për të bërë diçka, dhe nuk kanë bërë asgjë. Kjo do të ishte logjika e të menduarit në terma demokratikë, inteligjentë, elektoralë, por edhe dashamirës në raport me popullin tënd.

Kështuqë, z. Xhafaj, edhe nëse nuk ka ndryshuar asgjë, as në Shqipëri as në raportin e CIA-s, prapë ju dhe Kryeministri juaj, jeni fajtorë. Prej 5 vjetësh të tillë.

Duke e lënë atë fushë magnetike iluzionesh që Sabato do e quante ficciones, të hidhemi në terrenin e ashpër të fakteve. Aty gjërat kanë ndryshuar. Kjo jepet qartë edhe në raportin e CIA-s, të rifreskuar më 16 gusht 2018. I cili ka një ndryshim sasior dhe cilësor nga raporti i vittit 2007, që merr si referencë krahasuese ministria e Xhafajt. Në një anglishte të thjeshtë, në raportin e 2007 thuhet: opium i kufizuar dhe prodhim i shtuar kanabisi (limited opium and groëing cannabis production).

Në raportin e vitit 2018, fjalia ndryshon në këtë formë: significant source country for cannabis production (burim kryesor i prodhimit të kanabisit).

Duke perifrazuar togfjalëshin e një prej drejtoreshave të Ramës, me të cilën edhe ju vetë jeni përballur në një Komision parlamentar, z. Xhafaj: Ku (nuk) qëndron ndryshimi këtu?!

Fragmentet e raporteve te CIA-s paraqitur ne deklaraten e MB:

(Fotot ilustruese janë të wordpres.com)

Për t’u njohur me njeriun të cilin Taulant Balla e prezanton si mikun e tij, nuk është nevoja të kujtohen me detaje bëmat e Bandës së Lushnjës. Loja me kokën e prerë në mes të qytetit, krijimi i Komisariatit nr.2, historitë e përdhunimit, vrasja e policëve, pengmarrjet, trafiku i prostitutave dhe i drogës ishin pjesë e aktivitetit të bandës së famshme edhe për lidhjet e vazhdueshme me deputetët socialistë, gjatë dhe pas kaosit të vitit 1997.

Disa ditë pasi është vënë në shënjestër të opozitës për lidhjet me Mond Begon, Taulant Balla jo vetëm i konfirmoi thashethemet që e lidhnin me njeriun e besuar të Aldo Bares, por tregoi dhe miqësinë familjare që kishte me këtë person, dikur trafikant droge, sot biznesmen ndërtimi në Tiranë.

“Personin në fjalë sigurisht që e njoh. njoh bashkëshorten e tij, dy fëmijë të shkëlqyer, nxënës shembullorë, moshatarë me tim bir” u shpreh Balla, duke dalë garant se mbrojtje politike Mond Bego nuk kishte pasur kurrë nga PS.

Por nga kryesia e Kuvendit, Balla shkoi më tej dhe u shfaq protektiv kur foli për trafikantin biznesmen. E quajti atë “një njeri të thjeshtë dhe të zakonshëm”, viktimë e luftës politike PD-PS. Madje sipas Ballës, Bego po trajtohet pa të drejtë nga media, sepse “një person nuk mund të vuajë të njëjtin lajm, si para 10 vitesh, kur e ka kryer dhe pasi e ka kryer një vepër të caktuar penale”.

Fjalët e Taulant Ballës do të ishin një sfidë tronditëse, që i bëhet opinionit publik për çdo vend të qytetëruar, por ky nuk është rasti i Shqipërisë. Ka kohë tani që lidhjet e politikës me krimin, jo vetëm nuk janë të ndaluara, por janë rruga e duhur për të bërë karrierë.

Sa për të bërë një prezantim modest se kush është Edmond Bego, vlen të kujtohet një paragraf i La Repubblica i vitit 2009. Rastis që Mond Bego të kishte thuajse të njëjtin pozicion si Taulant Balla në hierarkinë e grupimit ku bën pjesë, njëri në Bandën e Lushnjës, tjetri në Partinë Socialiste.

Lexoni çfarë shkruajnë gazetarët italianë, një ditë pas arrestimit të Aldo Bares.

“Baza e parë logjistike e grupit kriminal ishte në Torino. Kohët e fundit organizata po i zgjeronte kufijtë e saj. Ishin ndarë në dy pjesë në Itali: një bazë në Milano, që drejtohej nga Edmond Bego, shqiptar 36 vjeç. Tjetra në Romë, drejtohej nga Enver Dondollaku, shqiptar, 31 vjeç. Droga vinte nga portet e Barit dhe të Ankonës, e fshehur me mjeshtëri nëpër kamionë. Pastaj transportohej nëpër Itali në shumë pika shpërndarjeje”- shkruante e përditshme italiane në atë kohë.

Për t’u njohur me njeriun të cilin Taulant Balla e prezanton si mikun e tij, nuk është nevoja të kujtohen me detaje bëmat e Bandës së Lushnjës. Loja me kokën e prerë në mes të qytetit, krijimi i Komisariatit nr.2, historitë e përdhunimit, vrasja e policëve, pengmarrjet, trafiku i prostitutave dhe i drogës ishin pjesë e aktivitetit të bandës së famshme edhe për lidhjet e vazhdueshme me deputetët socialistë, gjatë dhe pas kaosit të vitit 1997.

Sërish dalja në konferencë për shtyp e kryetarit të deputetëve të partisë në pushtet, për të mbrojtur dhe justifikuar një person të dënuar dhe të arrestuar për trafik droge, nuk përbën ndonjë skandal në Shqipëri.

Sepse politika prej kohësh ka krijuar një tradite bashkëpunimi me krimin, të cilën Edi  Rama e ngriti në nivele të papara ndonjëherë.

Miqësia me të fortët, drekat dhe darkat me kriminelët, futja e tyre në parlament, propozimi dhe mbështetja për kryetarë bashkish u bënë një fenomen i zakonshëm në 5 vitet e fundit.

.

Janë rastet e Elvis Rroshit, Arben Ndokës, Armando Prengës, Mark Frrokut dhe të tjerë që kanë nxjerrë në pah mbështetjen dhe herë pas herë admirimin që kryeministri Rama ka për njerëzit e nëntokës.

Thënë këto, ç’të keqe ka miqësia e Taulant Ballës me Mond Begon? Madje, nuk i dihet, nëse gjërat shkojnë si duhet, vitin tjetër mund ta kemi kandidat të PS për ndonjë bashki.©Lapsi.al