Muaj: Gusht 2020

Nga Red Varaku/

Familja Socialiste që u gllabërua nga minjtë

Historia e PS është egzaktësisht si historia dramatike e familjes Corio , “Familja që u gllabërua nga ‘ Minjtë’”, e Dino Buzzatit. Është historia e një familjeje, anëtarët e së cilës u kthyen në skllevër të minjve që dikur vetë ata i kishin lejuar në shtëpinë e tyre.

Gjithashtu, me kalimin e kohës të gjithë kishin frikë prej tyre, sa askush nuk guxonte tu dilte kundër nga frika se këto krijesa të neveritshme mund të hakmerreshin.

Kështu edhe socialistët.

Ata janë kthyer në skllevër të atyre, që dikur vetë ata fillimisht i ftuan në shtëpinë e tyre, por që më pas me kalimin e kohës u kthyen në padronë të shtëpisë, duke e kthyer PS-në në kazanin ku shuajnë orekset e tyre.

Sot, shumë prej tyre të dëshpëruar nga një qeverisje, të cilën nuk e mbrojnë dot më, të dëshpëruar nga pamundësia për t’u integruar në pushtet, të dëshpëruar nga zhgënjimi për sakrificat e tyre, janë sot të pafuqishëm kundër “Minjve”, që erdhën më pas në PS me ftesë të Kryemiut.

Dhe kjo e bën të dhimbshme pafajësinë e shumicës së PS, e cila po digjet për shkak të pazareve të kupolës së pushtetit me klientët e mafies.

Këto krijesa janë shndërruar sot në ‘enturazhin’ më të afërt të kryemiut dhe janë aty si pjesë integrale e aparatit represiv me të cilin kryemiu mban nën kotroll partinë dhe pushtetin.

Ata janë shndërruar në mekanizmin më të rëndësishëm të pushtetit të tij. Nëpërmjet tyre mban nën kontroll qytete të tëra dhe po nëpërmjet tyre ka vënë në rresht edhe ndonjë të pabindur, që ka mbetur akoma në PS.

Ata kanë zëvendësuar strukturat politike të partisë dhe emërojnë kandidatë për deputetë dhe kryetarë bashkish.

Pas bekimit të tyre, miratimi nga kryemiu është thjesht një akt formal. Më pas, të gjithë duhet t’i japin llogari më së pari vetëm atyre, harrojeni partinë.

Fillimisht, shumë mbështetës të PS i pranuan këto krijesa të zeza dhe të neveritshme në mesin e tyre, madje pati nga ata që iu gëzuan fort pranisë së tyre.

• 

Por, kur panë që këta brejtën tërësisht procesin politik brenda partisë, duke u kthyer jo vetëm në përfituesit më të mëdhenj të pushtetit, por edhe në dhunuesit më të mëdhenj të vetë antarëve të PS, shumë prej tyre kanë filluar të kuptojnë gjëmën që i ka ndodhur kësaj partie.

Por, është shumë vonë! “Ajo gurgule e shëmtuar ka një fuqi aq të madhe, një gjallëri aq djallëzore, sa duket se s’mund ta ndalojë më njeri” deri në rrënimin përfundimtar të PS.

Lajthitja e tellallëve të kryeministrit pas “përjashtimit” të Shqipërisë nga hapja zyrtare e negociatave.

Red Varaku/

Ajo që të bezdis më shumë se mushkonjat në këtë vapë gushti, nuk është më vullneti i hapur i Ramës për të mos plotësuar asnjë nga kushtet për hapjen zyrtare të negociatave, sepse standardet perëndimore që po kërkohen, e rrëzojnë atë nga pushteti dhe natyrisht ai s’mund t’i pranojë.

Por janë tellallët e tij, të cilët në mungesë të argumenteve për arsyet e vërteta të bllokimit të integrimit, i janë turrur si gjithmonë për të fajësuar opozitën, duke e konsideruar sërish atë si problemin më të madh të Shqipërisë.

A thua se shqiptarët janë aq naivë dhe idiotë, sa nuk e kuptojnë se kush është problemi, aq më tepër kur Shqipërisë i është refuzuar hapja zyrtare e negociatave tre herë porhuajse brenda një viti, ndërkohë kushtin e vetëm nga 15 kushtet për integrim, ku duhej angazhimi i opozitës, e hodhi në erë, pikërisht ky kryeministër.

Në fakt i vetmi “faj” i opozitës është maturia dhe përgjegjshmëria e treguar nga momenti i daljes së përgjimeve deri tani, kur në fakt duhet ta rrëzonte me dhunë një pushtet të provuar si të paligjshëm dhe t’i shkonte në hell të gjithë protagonistët e vjedhjes së votave bashkë me propagandistët mjeranë të këtij regjimi.

Ndaj, të sulmosh sot opozitën, pas gati tetë vjetësh në pushtet, në një kohë që opozita sakrifikoi veten duke djegur mandatet dhe bojkotuar zgjedhjet për të shmangur një përplasje civile, thjesht dëshmon, që je një shërbëtor i rëndomtë i këtij pushteti, një shushunjë që mbijeton me gjakun e shqiptarëve dhe asgjë më shumë.

Gjithsesi mirë bëjnë. Degjenerimi i tyre moral dhe apatia e tyre mendore vetëm sa zbulojnë të vërtetën e madhe të dështimit të tyre dhe ndihmon që populli shqiptar të mos këtë asnjë dyshim se kush janë në të vërtetë armiqtë më të mëdhenj të interesave të tij.

Sa për faktin se një pakicë ilegjitime mund ta marrë peng integrimin e Shqipërisë, të rrinë të qetë se do ta marrin shumë shpejt përgjigjen, se tashmë problemin nuk e kanë më vetëm me opozitën, por e kanë me Këshillin e Europës, Parlamentin Europian, vendet antare dhe të gjithë shqiptarët.

Basir Çollaku/

“Tradhëtia amerikane” e Reformës në Drejtësi

Një ambasador amerikan vite më herët, pasi lexoi Shqipërinë reale, i informuar në detaje për zhvillimet, ndër të tjera qëlloi në shenjë teksa tha se

Një vërtetësi me kosto.
Pasi lanë Edi Ramën të bëntë marrëzi pa fund me drejtësinë, të asgjësonte Gjykatën Kushtetuese, Gjykatën e Lartë, të zhyste në kolaps sistemin, të bënte vettingun fasoneri të partisë qeverisëse, të luante me Prokurorinë si domino pensionesh,

USAID, me dijeninë dhe mbështetjen e Ambasadës Amerikane në Tirane, ku USAID nuk dihet nëse punon ende me paratë e SOROS, pasi Departamenti i Shtetit, ka ndërprerë financimet për shumë projekte të Agjencise, ka nisur të bëjë tallava në drejtësinë shqiptare.

Madje në Senatin Amerikan një raport rezultat i një investigimi të gjatë pritet së shpejti të sqarojë ecurinë e projekteve të USAID për ca milionë dollarë të orientuar në kliente nën strehën e Soros, kjo në shumë vende duke përfshirë Shqipërinë, Maqedoninë etj.

Katër vite pas natës së 21 korrikut që në votim u bë 22, projekti zhurmëmadh u votua nga 140 deputetë, të cilët u detyruan me hir dhe pahir nga Ambasada Amerikane të votojnë pro.

Kujtojmë Donald Lu teksa kafosej dhe nje deputet me rekorde kriminale duke e bindur për të mirën e drejtësisë dhe ai sigurisht bashkë me disa kolege të tjerë që u qortuan nga Ambasadori dhe Ambasada votuan dhunshëm PRO.

Tani kemi produktin e një vote të sheqerosur me dhunë, duke prodhuar një drejtësi katastrofë, të munguar, sallatosur në pjesën dërrmuese.

Falë kësaj çorbe u bëmë vendi unik në glob pa Gjykatë Kushtetuese për katër vite dhe nuk dihet kur do mbyllet teatri ligjor. Nuk ka një saktësi informative nga askush nëse janë dhënë 200 milionë euro për këtë riformatim emrash se sa produkti, apo se janë edhe 23, 30 apo 80 milionë euro për të shpërndarë që ta forcojmë deri në fund reformën në drejtësi.

Për të dy botët, të gjallë e të vdekur, siç arrestimet e sekuestrimet për 339, e Ora News, na dëshmojnë.

Ardhja e ambasadores Yuri Kim zëvëndesuar Donald Lu, puthja e të cilit me Romana Vlahutinin, nuk emocionoi asnjë institucion të ri drejtësie, na bëri te mendojmë se ka një kapitull tjetër.

Pas disa deklaratave sa për të nxehur lojën, ku ngjante se tashmë Rama nuk do tallej njëlloj si më parë me drejtësinë. Kim, u bë mbështetësja e madhe e idesë se ca juristë të rinj pa vetting bashkë me USAID, do sistemonin situatën në Gjykatën e Lartë me 35 mijë e kusur dosje.

Njëlloj si të ktheheshim me 20 korrik 2016, para votimit, ku e tëra ishte një kaos pa noter.
Sot na bëhet me dije se “Në bashkëpunim me Këshillin e Lartë Gjyqësor dhe Gjykatën e Lartë, Programi i USAID-it Drejtësi për të Gjithë ka përfshirë me sukses në gjykatë 12 juristë të rinj e të zotë shqiptarë në rolin e Nëpunësve për Uljen e Numrit të Çështjeve të Prapambetura (NUNÇP).

Të 12-të nëpunësit po punojnë në gjykatë dhe aktualisht, janë përqendruar tërësisht te krijimi i një inventari të hollësishëm të afro 35,000 çështjeve të pazgjidhura të gjykatës….”
Çfarë po ndodh me drejtësinë demek të re, të mezipritur nga ne??
Në Këshillin e Prokurorisë, në atë Gjyqsor, në Prokurorinë Speciale, në Byronë Kombëtare të Hetimit, ka njerëz të kohës së diktaturës, zyrtarë e funksionarë, të cilët vijojnë aq të vjetër sa janë të drejtojnë drejtësinë e re. Kur kapacitetet dhe burimet njerëzore ofrojnë mundësi të pafundme të njerëzve të rinj të shkolluar ekselent brenda dhe jashtë vendit.
Shkurt, bëmë me sukses në përzgjedhje një vrimë në ujë

Në Gjykatën e Lartë “ USAID-i dhe gjykata ndajnë mes tyre përgjegjësinë për të siguruar që këta nënpunës të kenë në dispozicion të gjitha burimet e nevojshme për të qenë të efektshëm…”

Pra USAID do të jetë sërish gjyqtari e nëpunësi sekretari, duke e bërë sistemin qesharak në raport me Kushtetutën ku projekti Drejtësi për të gjithë me sa duket do të ofrojë drejtësi me këste. Sepse nën indiferencën dhe tolerancën e tepruar të amerikanëve në Tiranë ndaj Edi Ramës dhe shkërmoqjes së bërë prej tij drejtësisë na është lindur një makut system, që punon me porosi direkte.

Po sjell një krahasim komik.

Një padi e opozitës për Erion Veliajn, për një tender mbi 3 milionë dollarë, u shqyrtua nga Gjykata për tre seanca, ku mungojnë herë paditësi, herë të kallzuarit dhe në dy javë jepet vendimi. Unë kam dy vjet me një padi në gjykatë ndaj nënkryetrait të socialistëve dhe ende presim të kapim vitin e tretë të shyrtimit. Kjo për një çështje që sipas ekspertëve ligjorë, nuk kërkon më shumë se tre apo katër seanca maksimumi, të përfundojë dhe jepet vendimi.

Mirë është të flasin ustallarët e mendimit juridik, nëse janë të pavarur, të lirë, duan Shqipërinë aq sa Amerikën, ndonëse kanë frikë aq shumë Anmerikën sa nuk duan Shqipërinë.

Në këtë rast frika mund të jetë vetëm kur je i kapur nga e shkuara komuniste e sigurimit, apo e sotmja e krimit dhe korrupsionit..
Dhe në kësi rastesh, amerikanët që dinë dhe të lexojnë sa lugë ke në shtëpi, e gjejnë marifetin e pikës së dobët…
Por vetëm Reformë në Drejtësi mos i thoni.
Gjeni një emër të çdo lloj kafshe tjetër..

Tani janë rreth pesë vetë që vdesin në ditë në gjithë vendin, dhe ky numër vazhdon të ulet. Meqenëse njerëzit zakonisht vdesin tri javë pas infeksionit, kjo sugjeron se askush nuk është duke u infektuar tani.

Covid ka vrarë deri më tani më pak se 6 mijë njerëz në Suedi. Është e pamundur që numri të shkojë mbi 7 mijë. Mesatarisht çdo vit në Suedi vdesin 700 njerëz nga gripi. A do të thotë kjo se Covid është dhjetë herë më i keq se gripi?

Jo, për shkak se gripi ka qenë në qarkullim prej shekujsh, kurse Covid është krejt i ri.

Nga Sebastian Rushworth

Për dallim nga vendet e tjera, Suedia nuk u fut kurrë në izolim të plotë. Bizneset jo-esenciale mbetën të hapura, njerëzit vazhduan të shkojnë nëpër lokale dhe restorante, fëmijët mbetën në shkolla dhe shumë pak njerëz u shqetësuan të mbulojnë fytyrën me maskë në publik

Covid e goditi Stokholmin si stuhi në mes të marsit.

Një ditë shihja në dhomën e urgjencës persona me apendisit dhe gurë në veshka, diçka normale. Të nesërmen të gjithë pacientët ishin zhdukur dhe e vetmja gjë që hynte në spital ishte Covid. Praktikisht, të gjithë ata që u testuan, kishin Covid, pavarësisht nga simptomat.

Njerëzit vinin me gjakderdhje në hundë dhe kishin Covid. Vinin me dhimbje në stomak dhe kishin Covid.

Pastaj, pas disa muajsh, të gjithë pacientët Covid u zhdukën. Tani kanë kaluar katër muaj nga fillimi i pandemisë dhe nuk kam parë asnjë pacient të vetëm Covid në më shumë se një muaj. Kur testoj dikë pasi ka kollë ose ethe, testi në mënyrë të pandryshuar del negativ. Në kulmin e tre muajve më parë, njëqind njerëz në ditë vdisnin nga Covid në Suedi, një vend me popullsi prej 10 milion banorë.

Nëse supozojmë se rreth 0.5 përqind e të infektuarve vdesin (një shifër që mendoj se është shumë bujare, por për këtë më vonë), do të thotë se para tre javësh infektoheshin 1 mijë persona në ditë në të gjithë vendin, që do të thotë se po infektohej një person nga 10 mijë. Dhe mos harroni, rreziku për të vdekur është 1 në 200, nëse vërtet infektoheni.

Dhe kjo ishte tre javë më parë. Praktikisht, Covid ka mbaruar në Suedi. Pas katër muajsh.

Në total, Covid ka vrarë nën 6 mijë njerëz në një vend me 10 milionë banorë. Një vend me normë vjetore të vdekjeve prej 100 mijë njerëzish. Kjo e bën Covid pa ndonjë efekt në vdekshmëri.

Kjo është arsyeja se përse është e pakuptimtë të krahasosh Covid me pandemitë e tjera të mëdha, si pandemia e vitit 1918, që vrau dhjetëra miliona njerëz. Covid nuk do u afrohet kurrë atyre numrave. E megjithatë shumë vende kanë mbyllur ekonomitë e tyre, kanë ndaluar fëmijët të shkojnë në shkolla dhe kanë bërë që një pjesë e madhe e popullsisë të mbetet e papunë në mënyrë që të kujdesen për këtë sëmundje.

Media ka shpallur që vetëm një përqindje e vogël e popullatës ka antitrupa, dhe për këtë arsye është e pamundur që të jetë krijuar imuniteti i tufës. Epo, nëse imuniteti i tufës nuk është krijuar, ku janë të sëmurët? Pse ka rënë kaq shpejt shkalla e infeksionit? Duke marrë parasysh që shumica e njerëzve në Suedi po bëjnë jetë normale, duke mos u distancuar dhe duke mos mbajtur maska, duhej të kishte një shkallë të lartë infeksioni.

Arsyeja se përse testojmë për antitrupa është sepse është e lehtë dhe e lirë. Antitrupat në fakt nuk janë mbrojtja kryesore e trupit kundër infeksioneve të virusit. Qelizat-T janë. Por qelizat-T janë më të vështira për t’u matur sesa antitrupat, prandaj nuk e bëjmë këtë në mënyrë klinike. Është e mundur që të keni qeliza-T, të cilat janë specifike për Covid, dhe në këtë mënyrë jeni imun ndaj sëmundjes, pa pasur antitrupa. Personalisht mendoj se kjo ka ndodhur. Të gjithë ata që punojnë në dhomën e urgjencës me mua, kanë bërë testet e antitrupave. Shumë pak kanë në të vërtetë antitrupa. Kjo pavarësisht se ishim të ekspozuar ndaj një numri të madh personash të infektuar, përfshi fillimin e pandemisë kur nuk e dinim sa i përhapur ishte Covid dhe askush nuk mbante pajisje mbrojtëse.

Nuk po e mohoj se Covid është i tmerrshëm për njerëzit që sëmuren vërtet apo për familjet e atyre që kanë vdekur, ashtu siç është e tmerrshme për familjet e njerëzve që vdesin nga kanceri, gripi apo mbidozat e drogës. Por madhësia e reagimit në pjesën më të madhe të botës, pa përfshirë Suedinë, ka qenë tërësisht joproporcionale me përmasën e kërcënimit.

Suedia e kuptoi situatën menjëherë dhe e mori epideminë përsipër dhe mbaroi punë me të në një kohë të shkurtër, ndërsa pjesa tjetër e botës ka zgjedhur rrugën e avashtë. Aktualisht Suedia ka një nga nivelet më të larta të vdekjeve në botë. Por Covid ka mbaruar në Suedi. Njerëzit janë kthyer në normalitet dhe zor se po infektohet kush. Jam i gatshëm të vë bast se vendet që janë mbyllur plotësisht, do të shohin rritje të rasteve kur të hapen. Nëse ky është rasti, atëherë nuk kishte asnjë kuptim mbyllja në radhë të parë, sepse këto vende do përfundojnë me të njëjtin numër viktimash gjithsesi. Mbyllja plotësisht për të ulur numrin e vdekjeve ka kuptim vetëm nëse dëshiron të qëndrosh i mbyllur derisa të gjendet vaksina. Kjo mund të zgjasë me vite. Asnjë vend nuk është gati të presë kaq gjatë.

Covid ka vrarë deri më tani më pak se 6 mijë njerëz në Suedi. Është e pamundur që numri të shkojë mbi 7 mijë. Mesatarisht çdo vit në Suedi vdesin 700 njerëz nga gripi. A do të thotë kjo se Covid është dhjetë herë më i keq se gripi? Jo, për shkak se gripi ka qenë në qarkullim prej shekujsh, kurse Covid është krejt i ri. Në një vit mesatar, shumica e njerëzve kanë imunitet ndaj gripit për shkak se janë infektuar nga një lloj i ngjashëm më parë, ose sepse janë vaksinuar. Pra, është mjaft e mundur që shkalla e vdekshmërisë për Covid është e njëjtë si për gripin, ose vetëm pak më e lartë, dhe se i gjithë ndryshimi që kemi parë është për shkak të mungesës së plotë të imunitetit të popullatës në fillim të kësaj pandemie.

Ky përfundim ka kuptim për numrin e vdekjeve në Suedi- nëse ne kemi arritur në një pikë ku nuk ka më infeksione aktive në vend, përkundrejt faktit se nuk ka distancim shoqëror.

Kjo sugjeron se të paktën 50 përqind e popullsisë është infektuar tashmë dhe ka krijuar imunitet, që do të thotë 5 milionë njerëz. Ky numër ëshët krejtësisht i arsyeshëm nëse supozojmë një numër riprodhimi të virusit prej 2: nëse një person infekton dy njerëz brenda pesë ditësh, dhe nëse fillon me një person të infektuar në vend, atëherë do të arrini në pikën ku janë miliona të infektuar në vetëm katër muaj. Nëse janë vetëm 6 mijë viktima nga 5 milion të infektuar, kjo rezulton në një vdekshmëri prej 0.12 përqind, afërsisht e njëjtë me gripin e vjetër të zakonshëm, prej të cilit nuk frikësohet askush dhe për të cilin nuk i mbyllim shoqëritë.

“Ekziston një parimi kushtetues në Gjermani dhe Shqipëri: “Demokracia mbrojtëse”.

Kur vendi ka një qeveri që nuk njeh dhe respekton parimet demokratike, Presidenti ka detyrë të mbrojë Kushtetutën.

Martin Henze, kryetari i Komisionit të Infrastrukturës në Këshillin Ekonomik të CDU-së në Gjermani, ka komentuar sot mesazhin e Presidentit Ilir Meta, i cili u bëri thirrje të rinjve që të reagojë për të ardhmen e tyre.

“Ekziston një parimi kushtetues në Gjermani dhe Shqipëri: “Demokracia mbrojtëse”. Nëse, në Shqipëri, qeveria nuk e zbaton Kushtetutën në mënyrë të përhershme dhe vendi sundohet nga korrupsioni dhe kriza të tilla si coronavirusi, atëherë kemi të bëjmë me një një gjendje e jashtëzakonshme dhe Presidenti ka detyrën e mbrojtjes së shtetit dhe popullit!”,– shprehet Henze.

Qëndrestari Koço Kapia, dhe kuplaraja.

Koço Kapisë, kuplaraja brenda partisë së tij, ja shkatërroj biznesin në Pogradec, por nuk mundi ta thyente atë dhe besimin e tij tek Partia Demokratike.

Koço Kapia, një prej demokratëve-qëndrestarë të orëve të para në Pogradec.

Po kush ishte Kuplaraja që sot angullin si një bishë e ngordhur, e ngelur në llucë-kënetën e saj!?!?!?

-Kuplaranë kurrë nuk e gjeje në zyrat e shtetit, por në lokale të shtrenjta, motele, me makina të shtrenjta, me dashnore, dhe servilë rreth tyre.

-Kuplaraja të bënte gjëmën, ajo bënte emërimet dhe ç’emërimet në rreth dhe qark.
-Kuplaraja (e doganave) ishte ajo që vendoste cili do emërohej dhe do punonte atje (jo për të gjithë) ajo plotësonte dhe zarfin (jo nga të gjithë) çdo javë për shefin.
-Kuplaraja i priste dhe ju servirte disa deputeteve dhe ministrave dashnore të zgjedhura…

-Kuplaraja shiste nje vend pune (mesues) 3 mijë euro.
-Kuplaraja shiste edhe bursat e studentëve.
-Kuplaraja i la demokratët rrugëve, sepse nuk i duheshin më…

-Kuplaraja e kish rrethin e saj të mbyllur.
-Kuplaraja të bënte gjemën…ajo të hiqte jo vetëm nga puna, por dhe qafe nëse e kundërshtoje.

-Kuplaraja ishte e pregatitur, ajo priste në ankth largimin e (malokut) për të marrë gjithshka në duart e saja.

Si doli hesapi.

Sot kuplaraja, çirret, bërtet, thërret, shan, angullin….dhe bashkpunon hapur si gjithmonë me kuplaranë në pushtet, sepse i ndodhi ajo që se priste, i iku gjithshka nga duart e tyre të fëlliqura.

Partia Demokratike, ju përket jo vetëm militantëve, demokratëve dhe qëndrestarëve.

Partia Demokratikëve sot më shumë se kurrë, ju përket, qytetarëve të ndershëm, intelektualëve, emigrantëve, gjithë atyre që po bashkohen çdo ditë, dhe që besojnë tek kjo forcë politike, Kryetarin Basha, dhe politika e saj për ndryshim.

Për të shpëtuar shqipërinë.

Në luftën kundër trafikut te droges, vjedhjes së votës, dhunës, dhe keqqeverisjes, nga mafia “rilindase” e krimit të organizuar në pushtet.

-Stop kuplarasë, që e mbylli Partinë Demokratike, që e përvetësoj, që e shfrytëzoj dhe e shiti poshtërsisht besimin e qëndrestarëve, antarve, simpatizantëve dhe gjithë qytetarëve.

Nga Ilir Meta.

Të dashur të rinj e të reja, shpresa dhe garancia e lirisë, sovranitetit e së ardhmes europiane së Shqipërisë.

Është fakt se shumë prej jush përballen ende me pengesa, përjashtime, moskuptime dhe zhgënjime të mëdha, që ju kanë detyruar të gjeni forma të ndryshme për t’u arratisur nga ky realitet i papranueshëm, deri edhe në largim masiv nga Atdheu.

Përgjatë gjithë historisë sonë, luftës për liri e pavarësi dhe përpjekjeve për demokratizim, progres e begati të Shqipërisë, veçanërisht në momentet e tragjedive, kriza dhe sfidave të mëdha, populli ynë është ringritur dhe udhëhequr nga idealet, guximi, energjia, talenti dhe forca e rinisë, duke i bërë ballë çdo lloj vështirësie dhe shpartalluar çdo lloj kërcënimi.

Sot në Ditën Ndërkombëtare të Rinisë, apeli im për të gjithë ju të rinj e të reja kuq e zi është: Bashkohuni dhe merrni në dorë fatet tuaja dhe të atdheut tonë!

Është koha të mbroni të ardhmen e Shqipërisë dhe unë besoj në vetëdijen dhe përgjegjshmërinë e madhe që do të merrni për ta ushtruar me vendosmëri dhe shqiptari këtë detyrë të lartë!

Koha që zëri juaj të dëgjohet!

Po, shqipëria do bëhet nga rinia!Nëse jo ju, kush tjetër?!

O sot, o kurrë!

Red VARAKU

Ka një tendencë shumë naive nga propagandistët e qeverisë për të ndarë SHBA nga BE në raport me Shqipërinë.
Të njëjtën gjë tentuan të bëjnë me rastin marrëveshjejes Kosovë-Serbi, duke e shpallur veten me arrogancë si pro-amerikanë dhe moskokëçarës ndaj qëndrimeve europiane, mbështetur kjo edhe nga disa diplomatë sharlatanë në administratën amerikane, të cilët pas zhvillimeve të fundit i është hequr e drejta të prononcohen në lidhje me Shqipërinë .

Por pa sukses, sepse asnjëherë nuk ka patur dhe nuk mund të ketë dy qëndrime të Perëndimit në raport me Shqipërinë.
Jo pa qëllim edhe z. Basha në vizitën e tij në Kosovë theksoi fort nevojën për një bashkërendim të ngushtë mes SHBA dhe BE, si një parakusht për suksesin e çdo iniciative në raport me stabilizimin përfundimtar dhe perspektivën evropiane dhe euroatlantike të gjithë vendeve të rajonit që e duan këtë.

Në fakt, jo se këta sharlatanët tanë nuk e dinë mirë të vërtetën, por dinakërisht tentojnë të përdorin qoftë edhe spekulojnë me ndonjë deklaratë a qëndrim diplomatik, duke e paraqitur si mbështetje amerikane për kryeministrin.
Me këtë hutojnë, jo vetëm të pavëmendshmit dhe naivët, por kryesisht pjesën jo urbane të Shqipërisë, atje ku mendohet se i gjithë Parisi, Washingtoni, Berlini apo Londra janë vërtet të mahnitur me kryeM tonë kollare-provokues.
E vërteta është që Bashkimi Evropian dhe SHBA, jo vetëm kanë pikëpamje të njëjta dhe janë tërësisht të bashkuar në parimet mbi të cilat Shqipëria duhet të qeveriset për tu bërë vend i BE, por SHBA ka dhe kujdesin e posaçëm që të përdorë pikërisht procesin e integrimit, si presion demokratik mbi qeverinë.

Kjo e qartësuar më shumë se një herë nga vetë numri dy i Shtëpisë së Bardhë, Sekretari Amerikan i Shtetit dhe ambasadorja Yuri Kim në deklaratat dhe qëndrimet e tyre, ku theksohet qartë se vendi i Shqipërisë është në BE, ndërsa vetë procesi i integrimit në BE nuk është vetëm se një mjet i fortë presioni mbi qeverinë shqiptare.

Në fakt, përrallat e reja të propagandistëve të qeverisë për një qëndrim amerikan të ndryshëm nga ai europian, mund të egzaltojnë vetëm idiotët dhe Taulant Ballën.
Këto përralla nuk janë vetëm qesharake, por janë dhe fyese për inteligjencën, sidomos kur tentojnë t’i paraqesin plot bujë, si përplasje me qëndrimet e Bashkimit Evropian ndaj kryeministrit dhe procesit të integrimit të Shqipërisë.

Yugoslav Army commander Nebojsa Pavkovic (left) listens to a soldier’s report near Gjilan/Gnjilane in Kosovo during the war in February 1999.

Serbia and Kosovo have asked each other to open up military archives to help reveal where missing persons from the 1998-99 war are buried – but despite cooperative rhetoric, neither appears likely to do it.

This article is also available in: Shqip

On August 2, 1998, two of Zenun Xhemajli’s sons, 27-year-old Muharrem and 25-year-old Ilir, were stopped by a Serb police patrol near their village of Rracaj in Kosovo’s Gjakova/Djakovica municipality and taken away. He never saw them again.

Less than a year later, on the morning of April, 27, 1999, his two younger sons, 21-year-old Shkelzen and 19-year-old Alban, were killed alongside 375 other Kosovo Albanians in a massacre in the village of Meja/Meje.

Alban’s remains were found in a mass grave in the Belgrade suburb of Batajnica in 2004. But the bodies of Muharrem, Ilir and Shkelzen are still missing.

When senior officials from Serbia and Kosovo met in Brussels last month to restart dialogue aimed at normalising relations, both sides said they were ready to help the other to find the remains of people who went missing in the 1998-99 war, like Zenun Xhemajli’s sons.

The Kosovo delegation asked Serbia to open up its Yugoslav-era military and police archives to help find the locations of wartime mass graves, while Serbia’s delegation asked for the Kosovo Liberation Army, KLA’s archives to be opened up for scrutiny.

“The Albanians demanded that all military and police archives be opened, and we said, regarding missing persons and internally displaced people, there is no problem, but you have to open the archives of the so-called KLA, so that we can see where Serbs and other non-Albanians were killed,” Serbian President Aleksandar Vucic said.

But despite the rhetoric about cooperation, none of this seems likely to happen any time soon. Serbia has classified some of its military archives as state secrets, while Kosovo insists that the KLA, as a guerrilla organisation, never had military archives at all.

‘There is always someone who might know’

Visnja Stamenkovic, whose husband has been missing since 1999, at her house in the village of Bernica, Kosovo. Photo: BIRN.

Family members of Serbs who went missing during and after the Kosovo war, like Visnja Stamenkovic, believe that opening up wartime archives could reveal facts that have been hidden for two decades.

Stamenkovic, whose husband Zarko went missing on June 28, 1999, after Serbian forces capitulated to NATO air strikes and pulled out of Kosovo, believes that the fate of her husband and others could be resolved if the archives of the KLA are opened up, or those of the self-declared, short-lived Kosovo government that was created by KLA members in February 1999 and operated until January 2000.

“Why not let them use anything possible to find any trace of those who were kidnapped and killed, like my husband?” she told BIRN at her house in Bernica in Kosovo’s Pristina municipality.

She argued that “there is always someone who might know what happened”.

“Many people were killed after the war and these killings could not have been committed by a few individuals,” she added.

The Kosovo prime minister’s office insisted that it has nothing to hide. “In this process, we will be fully committed to cooperating with justice,” it said. But, it added: “Regarding the KLA archive, it is an issue for war veterans’ organisations.”

Nasim Haradinaj, deputy chairman of Kosovo’s Organisation of War Veterans, told BIRN that the KLA did not have any archives.

Jakup Krasniqi, a former spokesperson for the KLA who has held various senior political positions since the war, made a similar assertion: the KLA was a guerrilla group and had no proper archives.

“I am certain that KLA did not possess any organised or written archive, besides what had already been written and said about it,” Krasniqi told BIRN.

He said that internal communications between the KLA’s general headquarters and the headquarters of the guerrilla force’s various operational zones around the country could have been handed over to the Kosovo Protection Corps, a civilian emergency services organisation which was created after the demilitarisation of the KLA and was active from 1999 to 2009.

But Safet Syla, head of the Office for the Heritage of the Kosovo Protection Corps, said that his organisation does not have any KLA material.

“We have not inherited anything related to the KLA’s war because the KLA was a guerrilla formation and there was nothing that could be archived. We have preserved only the material related to the Kosovo Protection Corps,” Syla told BIRN.

Krasniqi also argued that the KLA and the Serbian army and police could not be compared because of the nature of their roles in the conflict – a military aggressor and an armed resistance. “Serbia planned and organised everything and its archives cannot be compared with those of a guerrilla group,” he said.

‘Those who hide data are rewarded’

Serbian and UN investigators with body bags containing the remains of ethnic Albanians ready for return to Kosovo in May 2005, after they were exhumed from a police training centre in Batajnica in Serbia. Photo:  EPA/SASA STANKOVIC.

Ivana Zanic, director of Belgrade-based Humanitarian Law Centre NGO, which deals with war crimes, said that the most important are archives from the 1998-99 period are those of the Yugoslav Army and the Serbian Interior Ministry.

“Specific documents refer to orders, commands, regular combat reports in which it is possible to check which unit was in charge of which area when they carried out the operations,” Zanic told BIRN.

“These documents can be cross-referenced with data on the number of victims in those specific operations. In this way, it would be possible to reconstruct events – which unit was responsible for which crime, who was at the head of that unit and so on,” she explained.

The Humanitarian Law Centre published a dossier in 2015 about a mass grave that was discovered in Rudnica in south-west Serbia, near the border with Kosovo, where the remains were found of ethnic Albanian civilians killed by Serbian forces in April and May 1999 in the Kosovo villages of Rezalle/Rezala, Cikatove e Vjeter/Staro Cikatovo/, Zabel i Ulet/Donji Zabelj and Gllanaselle/Gladno Selo.

These villages at the time were in the zone controlled by the Yugoslav Army’s 37th Motorised Brigade, commanded by Ljubisa Dikovic, who by the time the dossier was published had become the chief of the Serbian Army’s general staff.

The Humanitarian Law Centre asked the defence ministry for documents about the 37th Motorised Brigade’s operations. It did not get them, and will not get them in the foreseeable future.

“Immediately after that [request for information], then Defence Minister Bratislav Gasic declared the entire archive of the 37th Brigade a [state] secret for the next 30 years, thus making it impossible to shed light on crimes from the past for such a long period of time,” Zanic said.

Marko Milosavljevic from the Youth Initiative for Human Rights NGO said this was a prime example of the closed nature of Serbian institutions.

“Paradoxically, Gasic is now the director of the BIA [Serbia’s Security Intelligence Agency], which only shows us that those who hide data and potentially cover up crimes, contrary to the Law on Data Secrecy, are rewarded very quickly,” Milosavljevic told BIRN.

After the dossier on the Rudnica mass grave was published, and the possibility was raised of an investigation being launched into the wartime activities of army chief of staff Ljubisa Dikovic, Serbian President Tomislav Nikolic warned the country’s war crimes prosecutor to “think a little about what he is digging for in Serbia”.

‘Commanders know where the bodies are’

Zenun Xhemajli, who lost his sons in the war, at his house in the village of Rracaj, Kosovo. Photo: BIRN.

Around 1,600 people are still missing from the war in Kosovo, mostly ethnic Albanians but also some Serbs.

The Kosovo prime minister’s office accused the Belgrade authorities of “continuing to try to hide Serbia’s war crimes by hiding the bodies of civilians in mass graves in Serbia”.

Serbian President Vucic has insisted however that “we would never protect anyone [responsible for war crimes]”, and has said that Serbia is ready to look for possible graves “wherever they [Kosovo Albanians] think they can show a place on the map”.

But Zanic from the Humanitarian Law Centre thinks that Serbia is still not ready to prosecute those responsible for the murders of people found buried in mass graves.

“As a reminder, the mass grave in Batajnica was discovered almost 20 years ago, and since then we have not had a single case before a domestic court that dealt with it,” Zanic told BIRN.

The International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia established that Yugoslav and Serbian military and police chiefs were responsible for the cover-up operation to move ethnic Albanian war victims’ bodies from Kosovo to Serbia. But Serbian prosecutors have not yet raised any indictments.

The Serbian War Crimes Prosecutor’s Office investigated the massacre in Meja/Meja, where Zenun Xhemajli’s sons were among more than 375 people who were killed and whose bodies were later buried in Batajnica.

Four people were suspects in the investigation; one died, and the investigation into the others was halted in 2019 “because not enough evidence exists for indictments”, according to the War Crimes Prosecutor’s Office.

Zanic said that Vucic’s statement was intentionally misleading because it was meant to indicate “that Serbia is doing everything to investigate crimes and punish those responsible, and that is not even close to the truth”.

“Only a few crimes committed in Kosovo have been tried before a court in Serbia, and the trial for crimes committed in the villages of Cuska, Zahac, Pavljane and Ljubenic has lasted ten years,” she pointed out.

Milosavljevic said that even if the Serbian archives are partially opened, “only certain data will be revealed, because Serbia is ruled by those who have profited materially and politically on the basis of the wars in the former Yugoslavia”.

Vucic and some of his ruling Serbian Progressive Party loyalists played prominent political or military roles during the 1990s wars in the Balkans, and the party has repeatedly been accused of glorifying war criminals in recent years.

Milosavljevic argued that “the price of the conspiracy of silence is now being paid by the families of the missing, above all”.

Zenun Xhemajli is now 78 years old and has lost hope that the truth about what happened to his sons will ever be established. He does not believe that the opening up of the Serbian archives will offer any kind of breakthrough.

“It is not a matter of archives, because I do not believe they can help. More than two decades later, I doubt if there is anything left in their archives to trace the disappearance of the bodies of civilians,” he told BIRN at his house in the Kosovo village of Rracaj.

“However,” he added, “there are many people in the chain of command of the army and police forces who know where the bodies are.”

A do t’i hapin Serbia dhe Kosova Arkivat Sekrete të Luftës?
Komandanti i Ushtrisë Jugosllave Nebojsa Pavkoviç (majtas) dëgjon raportin e një ushtari në afërsi të Gjilanit në Kosovë gjatë luftës në shkurt 1999. Foto: EPA / MOMA DABIC / STRINGER.
Serbeze Haxhiaj dhe Milica Stojanovic
Beogradi, Bernica, Rracaj
BIRN
11 gusht 2020
07:42
Serbia dhe Kosova i kanë kërkuar njëri-tjetrit të hapin arkivat ushtarake për të ndihmuar në zbulimin se ku janë varrosur personat e zhdukur nga lufta 1998-99 – por, megjithë retorikën bashkëpunuese, as duket se nuk do ta bëjë këtë.
Ky artikull është gjithashtu në dispozicion në: Shqip

Më 2 gusht 1998, dy djemtë e Zenun Xhemajli, 27-vjeçari Muharrem dhe 25-vjeçari Ilir, u ndaluan nga një patrullë e policisë serbe pranë fshatit të tyre Rracaj në komunën e Gjakovës të Kosovës dhe u mor me vete. Ai nuk i pa kurrë më.

Më pak se një vit më vonë, në mëngjesin e prillit, 27, 1999, dy djemtë e tij më të vegjël, Shkelzen 21-vjeçar dhe Alban 19-vjeçar, u vranë së bashku me 375 shqiptarë të tjerë të Kosovës në një masakër në fshatin Meja / Meje.

Eshtrat e Albanit u gjetën në një varr masiv në periferinë e Beogradit të Batajnica në 2004. Por kufomat e Muharrem, Ilir dhe Shkelzen janë ende të zhdukur.

Kur zyrtarë të lartë nga Serbia dhe Kosova u takuan në Bruksel muajin e kaluar për të rifilluar dialogun që synonte normalizimin e marrëdhënieve, të dy palët thanë se ishin të gatshëm të ndihmojnë tjetrin për të gjetur eshtrat e njerëzve që humbën jetën në luftën e viteve 1998-99, si djemtë e Zenun Xhemajli .

Delegacioni i Kosovës i kërkoi Serbisë që të hap arkivat e saj ushtarake dhe policore të epokës Jugosllave për të ndihmuar në gjetjen e vendndodhjeve të varreve masive të luftës, ndërsa delegacioni i Serbisë kërkoi që Ushtria erationlirimtare e Kosovës, arkivat e ULAK-së të hapeshin për shqyrtim.

“Shqiptarët kërkuan që të hapen të gjitha arkivat ushtarake dhe policore, dhe ne thamë, në lidhje me personat e zhdukur dhe personat e zhvendosur brenda vendit, nuk ka asnjë problem, por duhet të hapni arkivat e të ashtuquajturës ULAK, në mënyrë që të shohim se ku Serbët dhe joshqiptarët e tjerë u vranë, “tha Presidenti serb Aleksandar Vucic.

Por, pavarësisht retorikës për bashkëpunim, asgjë nuk duket se do të ndodhë së shpejti. Serbia i ka klasifikuar disa nga arkivat e saj ushtarake si sekrete shtetërore, ndërsa Kosova insiston që ULAK-ja, si një organizatë guerile, kurrë nuk kishte arkiva ushtarake fare.

“Gjithmonë ekziston dikush që mund ta dijë”

Visnja Stamenkovic, burri i së cilës ka humbur që nga viti 1999, në shtëpinë e saj në fshatin Bernica, Kosovë. Foto: BIRN.

Familjarët e serbëve që humbën jetën gjatë dhe pas luftës në Kosovë, si Visnja Stamenkoviç, besojnë se hapja e arkivave të kohës së luftës mund të zbulojë fakte që janë fshehur për dy dekada.

Stamenkoviç, burri i të cilit Zarko u zhduk më 28 qershor 1999, pasi forcat serbe kapituluan në sulmet ajrore të NATO-s dhe u tërhoqën nga Kosova, beson se fati i burrit të saj dhe të tjerëve mund të zgjidhej nëse hapen arkivat e ULAK-së, ose ato të qeverisë së vetë-deklaruar, jetëshkurtër të Kosovës, e cila u krijua nga anëtarët e ULAK-së në shkurt 1999 dhe funksionoi deri në janar 2000.

“Pse të mos lejoni që ata të përdorin ndonjë gjë të mundshme për të gjetur ndonjë gjurmë të atyre që ishin rrëmbyer dhe vrarë, si burri im?” ajo i tha BIRN në shtëpinë e saj në Bernica në komunën e Prishtinës.

Ajo argumentoi se “gjithmonë ekziston dikush që mund ta dijë se çfarë ndodhi”.

“Shumë njerëz u vranë pas luftës dhe këto vrasje nuk mund të ishin kryer nga disa individë,” shtoi ajo.

Zyra e kryeministrit të Kosovës këmbënguli se nuk ka asgjë për të fshehur. “Në këtë proces, ne do të jemi plotësisht të angazhuar për të bashkëpunuar me drejtësinë,” tha ajo. Por, shtoi: “Sa i përket arkivit të ULAK-së, është çështje për organizatat e veteranëve të luftës.”

Nasim Haradinaj, nënkryetar i Organizatës së Veteranëve të Luftës në Kosovë, i tha BIRN se ULAK-ja nuk kishte arkiva.

Jakup Krasniqi, një ish-zëdhënës i ULAK-së i cili ka mbajtur poste të ndryshme të larta politike që nga lufta, bëri një pohim të ngjashëm: ULAK-ja ishte një grup gueril dhe nuk kishte arkiva të duhura.

“Jam i sigurt që ULAK-ja nuk posedonte ndonjë arkiv të organizuar ose të shkruar, përveç asaj që ishte shkruar dhe thënë për të,” tha Krasniqi për BIRN.

Ai tha se komunikimet e brendshme midis selisë së përgjithshme të ULAK-së dhe selisë së zonave të ndryshme operative të forcave guerile në të gjithë vendin mund të ishin dorëzuar në Trupat Mbrojtëse të Kosovës, një organizatë civile e shërbimeve të urgjencës, e cila u krijua pas demilitarizimit të ULAK-së dhe ishte aktiv nga viti 1999 deri në 2009.

Por Safet Syla, kreu i Zyrës për Trashëgiminë e Trupave Mbrojtëse të Kosovës, tha se organizata e tij nuk ka asnjë material të UK-së.

“Ne nuk kemi trashëguar asgjë në lidhje me luftën e ULAK-së sepse ULAK-ja ishte një formacion gueril dhe nuk kishte asgjë që mund të arkivohej. Ne kemi ruajtur vetëm materialin në lidhje me Trupat Mbrojtëse të Kosovës, “tha Syla për BIRN.

Krasniqi gjithashtu argumentoi se ULAK-ja dhe ushtria dhe policia serbe nuk mund të krahasohen për shkak të natyrës së roleve të tyre në konflikt – një agresor ushtarak dhe një rezistencë të armatosur. “Serbia planifikoi dhe organizoi gjithçka dhe arkivat e saj nuk mund të krahasohen me ato të një grupi gueril,” tha ai.

“Ata që fshehin të dhënat shpërblehen”

Hetuesit serbë dhe OKB me çanta trupash që përmbajnë eshtrat e shqiptarëve etnikë të gatshëm për t’u kthyer në Kosovë në maj 2005, pasi u zhvarrosën nga një qendër trajnimi policie në Batajnica në Serbi. Foto: EPA / SASA STANKOVIC.

Ivana Zanic, drejtoreshë e OJQ-së Qendra për të Drejtën Humanitare me qendër në Beograd, e cila merret me krime lufte, tha se më të rëndësishmet janë arkivat nga periudha 1998-99 janë ato të Ushtrisë Jugosllave dhe Ministrisë së Brendshme serbe.

“Dokumentet specifike i referohen urdhrave, komandave, raporteve të rregullta luftarake në të cilat është e mundur të kontrolloni se cila njësi ishte në krye të cilës zonë kur ata kryenin operacionet,” i tha Zanic për BIRN.

“Këto dokumente mund të referohen me të dhëna për numrin e viktimave në ato operacione specifike. Në këtë mënyrë, do të ishte e mundur të rindërtoheshin ngjarje – cila njësi ishte përgjegjëse për cilin krim, kush ishte në krye të asaj njësie dhe kështu me radhë, ”shpjegoi ajo.

Qendra për të Drejtën Humanitare publikoi një dosje në vitin 2015 në lidhje me një varr masiv, i cili u zbulua në Rudnica në jug-perëndim të Serbisë, afër kufirit me Kosovën, ku u gjetën eshtrat e civilëve etnikë shqiptarë të vrarë nga forcat serbe në prill dhe maj 1999 në Fshatrat kosovarë të Rezalle / Rezala, Cikatove e Vjeter / Staro Cikatovo /, Zabel i Ulet / Donji Zabelj dhe Gllanaselle / Gladno Selo.

Këto fshatra në atë kohë ishin në zonën e kontrolluar nga Brigada e 37-e e Motorizuar e Ushtrisë Jugosllave, e komanduar nga Ljubisa Dikoviç, e cila deri në kohën kur u botua dosja ishte bërë shefi i shtabit të përgjithshëm të Ushtrisë serbe.

Qendra e Ligjit Humanitar i kërkoi Ministrisë së Mbrojtjes dokumente në lidhje me operacionet e Brigadës së 37-të të Motorizuar. Nuk i mori ato, dhe nuk do t’i marrë ato në të ardhmen e parashikueshme.

“Menjëherë pas kësaj [kërkese për informacion], atëherë Ministri i Mbrojtjes Bratislav Gasic shpalli të gjithë arkivin e Brigadës së 37-të një sekret [shtet] për 30 vitet e ardhshme, duke e bërë kështu të pamundur për të hedhur dritë mbi krimet nga e kaluara për kaq gjatë periudhë kohe, “tha Zanic.

Marko Milosavljevic nga OJQ Nisma Rinore për të Drejtat e Njeriut tha se ky ishte një shembull kryesor i natyrës së mbyllur të institucioneve serbe.

“Në mënyrë paradoksale, Gasic është tani drejtori i BIA [Agjencisë së Inteligjencës së Sigurisë së Serbisë], e cila vetëm na tregon se ata që fshehin të dhëna dhe potencialisht fshehin krime, në kundërshtim me Ligjin për fshehtësinë e të dhënave, shpërblehen shumë shpejt,” tha Milosavljevic për BIRN .

Pasi u publikua dosja mbi varret masive të Rudnicës dhe u ngrit mundësia e fillimit të një hetimi për aktivitetet e luftës së shefit të shtabit të ushtrisë Ljubisa Dikoviç, Presidenti serb Tomislav Nikoliç paralajmëroi prokurorin e vendit për krimet e luftës që të “mendojnë pak për atë që ai po gërmon për në Serbi “.

“Komandantët e dinë se ku janë kufomat”

Zenun Xhemajli, i cili humbi djemtë e tij në luftë, në shtëpinë e tij në fshatin Rracaj, Kosovë. Foto: BIRN.

Rreth 1.600 njerëz janë ende të humbur nga lufta në Kosovë, kryesisht shqiptarë etnikë, por edhe disa serbë.

Zyra e kryeministrit të Kosovës akuzoi autoritetet e Beogradit se “vazhdojnë të përpiqen të fshehin krimet e luftës të Serbisë duke fshehur kufomat e civilëve në varre masive në Serbi”.

Presidenti serb Vuçiç ka këmbëngulur megjithatë se “ne kurrë nuk do të mbronim askënd [përgjegjës për krimet e luftës]”, dhe ka thënë se Serbia është e gatshme të kërkojë varret e mundshme “kudo që ata [shqiptarët e Kosovës] mendojnë se mund të tregojnë një vend në hartë” .

Por Zanic nga Qendra e Ligjit Humanitar mendon se Serbia ende nuk është e gatshme të ndjekë penalisht ata që janë përgjegjës për vrasjet e njerëzve të gjetur të varrosur në varreza masive.

“Si kujtesë, varri masiv në Batajnica u zbulua pothuajse 20 vjet më parë, dhe që nga atëherë ne nuk kemi pasur një çështje të vetme para një gjykate vendase që merrej me të,” tha Zanic për BIRN.

Gjykata Ndërkombëtare e Krimeve për ish-Jugosllavinë përcaktoi që shefat ushtarakë dhe policorë jugosllavë dhe serbë ishin përgjegjës për operacionin e mbulimit për të lëvizur trupat e viktimave etnike të luftës shqiptare nga Kosova në Serbi. Por prokurorët serbë nuk kanë ngritur ende ndonjë aktakuzë.

Zyra e Prokurorit të Krimeve të Luftës hetoi masakrën në Meja, ku djemtë e Zenun Xhemajli ishin midis më shumë se 375 personave që u vranë dhe trupat e të cilëve u varrosën më vonë në Batajnica.

Katër persona ishin të dyshuar në hetim; njëri vdiq dhe hetimi për të tjerët u ndal në vitin 2019 “sepse nuk ekzistojnë prova të mjaftueshme për aktakuzat”, sipas Zyrës së Prokurorit të Krimeve të Luftës.

Zanic tha që deklarata e Vuçiqit ishte qëllimisht mashtruese sepse synonte të tregonte “që Serbia po bën gjithçka për të hetuar krimet dhe ndëshkuar ata që janë përgjegjës, dhe kjo nuk është as afër së vërtetës”.

“Vetëm disa krime të kryera në Kosovë janë gjykuar para një gjykate në Serbi, dhe gjyqi për krimet e kryera në fshatrat Cuska, Zahac, Pavljane dhe Ljubenic ka zgjatur dhjetë vjet,” theksoi ajo.

Milosavljeviç tha që edhe nëse arkivat serbe hapen pjesërisht, “vetëm disa të dhëna do të zbulohen, sepse Serbia drejtohet nga ata që kanë përfituar materialisht dhe politikisht në bazë të luftërave në ish-Jugosllavi”.

Vuçiç dhe disa nga besnikët e tij të Partisë Progresiste Serbe në pushtet, kanë luajtur role të spikatura politike ose ushtarake gjatë luftërave të viteve 1990 në Ballkan, dhe partia është akuzuar vazhdimisht për lavdërimin e kriminelëve të luftës vitet e fundit.

Milosavljeviç argumentoi se “çmimi i komplotit të heshtjes tani po paguhet nga familjet e të zhdukurve, mbi të gjitha”.

Zenun Xhemajli tani është 78 vjeç dhe ka humbur shpresën se e vërteta në lidhje me atë që ndodhi me djemtë e tij do të vërtetohet ndonjëherë. Ai nuk beson se hapja e arkivave serbe do të ofrojë ndonjë lloj përparimi.

“Nuk është çështje e arkivave, sepse nuk besoj se mund të ndihmojnë. Më shumë se dy dekada më vonë, unë dyshoj nëse ka ndonjë gjë në arkivat e tyre për të gjurmuar zhdukjen e kufomave të civilëve, “tha ai për BIRN në shtëpinë e tij në fshatin Rracaj të Kosovës.

“Megjithatë,” shtoi ai, “ka shumë njerëz në zinxhirin e komandës së ushtrisë dhe forcat e policisë që dinë se ku janë kufomat.”

Ndryshe nga puthjet e tjera qe shprehin dashuri, pasion, epsh respekt, pershendetje, miqesi, besim fetar, etj…; puthja e bythes eshte e vecante ne llojin e saj, dhe mbart nivelin me te ulet emocional te aktit emocional te puthjes.

Ne shqiperi puthja e bythes te zgjat jeten dhe karrieren…

Ka njerez te mire e te keqinj qe puthin ikona, mure, pankarta, gure e shkembinj.

Ka njerez qe puthin njerez, njerez qe puthin kafshe, kafshe qe puthin kafshe, kafshe qe puthin njerez, ka madje dhe njerez qe puthin veten e tyre.

Vetem njerez qe puthin bythen e tyre nuk ka, sepse kjo eshte fizikisht e pamundur.

Puthja e bythes, qe se bashku me puthjen e dores tregon neneshtrim dhe besnikeri, ka cuar shume persona ne hallkat me te larta te shtetit dhe shoqerise ne te gjithe historine e bythes sone te lashte sidomos keto 20 vitet e fundit.

Ndryshe nga puthjet e tjera qe shprehin dashuri, pasion, epsh respekt, pershendetje, miqesi, besim fetar, etj…; puthja e bythes eshte e vecante ne llojin e saj, dhe mbart nivelin me te ulet emocional te aktit emocional te puthjes.

U ndalem pak me gjate tek kjo lloj puthje per shkak te rolit teper te rendesishem qe ka patur ajo ne vitet e diktatures, si dhe rolit akoma me te rendesishem qe ka patur ajo ne 20 vitet e fundit te diktaputhjes, dhe mbi te gjitha rolin maksimal qe ka ajo sot.Kjo lloj puthje, megjithese rralle shifet qarte ne publik, nenkuptohet ne te gjitha veprimet dhe pamjet qe marrin te gjitha figurat publike dhe politike qe puthen dhe i puthin ne bythe pa pushim me nje numer gjithmone ne rritje bytheputhesish.
Nganjehere keto bythe puthje jane aq pasionante saqe nuk mund te kuptosh se ku mbaron bytha e njerit e ku fillojne buzet e tjetrit.

Shikoni per shembull fytyren e të parit, apo te disa politikaneve,gazetareve servile te kryetareve apo disa militanteve per te kuptuar se nga bytha e kujt sapo jane shqitur.

Atyre natyrisht “nuk u pelcet trapi” nga ky proces i normalshem per ta, dhe me shume te drejte.“Puthja ne momentin e duhur dhe ne vendin e duhur ka treguar se eshte menyra me efektive per te ecur perpara ne vendin tone.

Si nje nga kombet qe e praktikojne gjeresisht kete akt njerezor, shume prej praktikanteve te ketij akti kane gezuar shume perfitime shpirterore, ekonomike dhe politike.” thote Trap Lezeti, nje ish poet i koheve te diktatures me detyre aktuale gjyqtar, “Ne sme beson pyet bythen time.” Te shtyre nga kersheria per te zbuluar me shume rreth ketij akti njerezor dhe kafsheror, iu avitem pak me afer per te studiuar ato bythe, rrotull te cilave ka rradhe te gjata njerezish qe presin qe ti puthin. Sipas studiuesve te shumte antropolog, puthja e bythes duhet te kete evoluar nga puthja e dores.

Ndersa kjo e fundit duhet te kete lindur natyrshem ne fillimet e historise njerezore, pasi dora ishte ajo qe sillte te mirat materiale dhe puthja e saj tregonte nje lloj mirenjohje.Keshtu linden dhe thenie si “Mos e kafsho, po puthe doren qe te ushqen”, e shume e shume te tjera.Me kalimin e kohes dhe duke qene se dora gjithashtu perdoret per te fshire bythen ne menyre te rregullt, kjo lidhje e ngushte midis ketyre dy pjeseve te trupit, beri qe dhe aktet sentimentale te lidhura me to te evolonin sebashku.Keshtu qe nga puthja e dores ne shume kultura orientale ku perulesia eshte kollona themelore qe mban çatine e shoqerise, puthja e bythes u be stacioni i fundit ne linjen qe fillon me puthjen e dores, kembes, tokes ku shkel ajo, prekjen e tokes me balle e me buze, per ti parkuar me ne fund buzet tek bytha.

Kushdo ndermerrte kete udhetim neneshtrimi dhe besnikerie, fitonte zemren dhe bythen e udheheqesit te vet, dhe si rezultat shpesh here shpetonte bythen e vet dhe kishte perfitime te shumta ne jeten e perditshme.
Nje teori e besueshme ekziston qe per shkak te influences se forte historike te puthjes se bythes ne nje vend me influence te forte orientale si Shqiperia, njerezit qe puthnin me shume bythe kishin me shume per te mbijetuar dhe lene pasardhes sesa njerezit e tjere, gje qe na sjell ne ditet e sotme ku njerezit me nje predispozicion gjenetik per te puthur bythe i takon ngado.

Ndersa ne vendet perendimore sot puthja e bythes nuk luan ndonje rol, pervec rastit te ndonje fetishi ose çrregullimi mendor te puthesit, ne vendin tone puthja e bythes vendoset ne nje piedestal suksesi i cili, neqoftese ti je nje nga puthebythesit e shumte qe po lexon kete shkrim, reflektohet ne karrieren tende, si dhe ne cilesine e jetes.Natyrisht qe kur je ne nje restorant te shtrenjte duke ngrene e pire, nuk ka sesi te mendosh per bythet e puthura nga ty te cilat kane dhe meriten e vendosjes se pjates plot me mish perpara turinjve te tu.Njesoj si thenia e lartpermendur mbi moskafshimin e dores qe ushqen, sot kemi sahan&byth lepires qe me puthjen e tyre te njome e kane çuar puthjen e bythes ne nje nivel te larte emocional te pararritur nga paraardhesit e tyre me pare.

Pra, mos e kafsho bythen qe lepin, dhe te befte mire. Sikurse shihet qarte, ky eshte nje mut qe duhet ngrene…. Kush do te siguroj jeten te veproje…. Te ngjise shkallet e halese se pushtetit.. Sepse ne jetojme ne nje vend ku vlera ska asnje vlere.

Av Edmond Petraj.

-“Unë jam shqiptare nga Greqia kurse Bekimi shqiptar nga Jugosllavia.

Por më e rëndësishmja është se ka qenë vullneti i vetë zotit qe ne të dy t’i luajmë këto dy rrole, sepse dikur edhe vetë Penelopa dhe Odhiseu kanë folur po të njëjtën gjuhë që e flasim unë e Bekimi sot”.

Viti 1968, kur xhirohet filmi “AVENTURAT E ODHISEUT”,

Dy yjet e atij filmi, Irena Papas (Penelopa) dhe Bekim Fehmiu (Odhisea), luajnë në rrolet kryesore.

Në kohë pauze, disa gazetarë i kishin parë se si të dy komunikonin në një gjuhë krejtësisht të huaj për ata.

Të pushtuar nga kureshtia, njëri prej tyre afrohet dhe i pyet:

-“Më falni, por cila është gjuha që ju po e flisni”?

Irena Papas (Irini Leleku) e prek në dorë Bekim Fehmiun, që ta linte të përgjigjej:

-“Është gjuha e nënës”.

“Gjuha e nënës?

Po cila mund të jetë ajo gjuhë e nënës kur ju jeni greke e Bekim Fehmiu jugosllav”? – pyet i çuditur gazetari.

Në dejet tona rrjedh i njëjti gjak.

Unë jam shqiptare nga Greqia kurse Bekimi shqiptar nga Jugosllavia…

Por më e rëndësishmja është se ka qenë vullneti i vetë zotit qe ne të dy t’i luajmë këto dy rrole, sepse dikur edhe vetë Penelopa dhe Odhiseu kanë folur po të njëjtën gjuhë që e flasim unë e Bekimi sot”.

-“Por historia thot se ata ishin grekë”, ia ktheu gazetari i habitur!

-Po mirë pra, edhe ti tani je duke më konsideruar greke edhe pse nuk jam greke”, i ishte përgjigjur Irena.

Rai Uno -1974

Mona Rusi

Hesht se je fëmije… dhe fëmijët nuk duhet të flasin para të rriturve
hesht se je vajzë tanimë e rritur dhe nuk është mirë të dëgjojnë fqinjët
hesht se je grua me burrë moj të martë e mira
hesht se je plakë, dhe do thonë paska roitur e ngrata….
Kështu ka ngjarë
Keshtu po ngjet edhe sot me Kryetarin tonë të dashur që pa u bërë Kryeministër po sillet si i tillë.
Po ti moj zonjë hesht, më thotë fqinja që më shoqëron prej një dekade në cdo protestë. Hesht, se armiqtë tanë (social-komunistë) na dëgjojnë …Atyre u rriten shpresat e ne na futet përcarja.

• Dua të hesht, i them, por s’më le prania e Boss Rruli, e Besnikut të pabesë, e Bodes së piramidave, e disenjatores se tradhëtisë …
• Janë të holla,- ma kthen fqinja e mirë, ndërsa e kaplojnë djersë të ftohta Eshtë ceshtje partie dhe jo e masave,- më thotë e zëri i meket.
• Të hesht, që Balliu të ma glasojë Partinë …
  Nuk do hesht, le ta dëgjojne spiunët, ta dëgjojnë hijena-hajdutët, palacot , ata që e kane bërë murin e PD-së si brekët e grave të Edit.
  Hesht o njeri, – më lutet e mira fqinjë, se ka gjasa të shndërrohesh në armiken e Partisë dhe kontributi yt shumëvjecar shkon për lesh..
• Hesht se ta fshijnë emrin nga listat e kuadrit. Ke 8 vite pa punë edhe pse ke dy mastera
• Le ta fshijnë, me të keqen nuk bëj kompromis.
• Po cfarë fiton qe flet me mllef ? sa nuk ulurin fqinja.
  Më vjen të qaj e të qesh. I kthehem vetes:
  Kush ka mendje të merret me profkat e tua ?!
  …
  “ Partia është treni, dhe Kryetari lokomotiva që e tërheq.

Erl Kodra.

Edi Rama ka shkuar aq larg, sa e ka të pamundur të kthehet pas. Krimet e tij kundër interesave të shqiptarëve kanë tejkaluar edhe fantazitë më të çmendura. Ai ka provuar gjithçka, domethënë duke kryer akte të drejtëpërdrejta kundër pronës dhe jetës së qytetarëve. Ai ia ka dalë të kthejë shtetin shqiptar në një organizatë kriminalo-terroriste, të ngjashëm me Zimbabwe-në e diktatorit Robert Mugabe. Ai nuk mund të ndalet me mjete politike, as nuk mund të kontrollohet nga asnjë faktor ndërkombëtar. Nevoja për pushtet i është kthyer në obsesion; ai mendon se ka të drejtë për të gjithçka, edhe kur vjedh, edhe kur mashtron, edhe kur asgjëson pushtetet e tjera, edhe kur mbjellë Shqipërinë me drogë, edhe kur shembë Teatrin Kombëtar, edhe kur ndryshon Kushtetutën.

Edi Rama dhe Mark Marku

Sprovë e “dështuar” për të shpjeguar politikisht një Kryeministër

Në përpjekjen time për të shpjeguar Edi Ramën, kam hasur në disa vështirësi kuptimore të një natyre të veçantë. Problemi qëndronte në faktin se këndështrimi politik nuk i jepte analizës ndonjë kuptim të arsyeshëm. Diçka nuk shkonte në qasjen time; domethënë, ose unë nuk isha në gjendje të kuptoj origjinalitetin e tij, ose vet Edi Rama ishte një subjekt i pashpjegueshëm me ideologji politike ose shembuj historik. Rreth një vit më parë, ndërsa po ndiqja një debat të Kryeministrit në një studio televizive, për një moment ai ndaloi duke iu kthyer audiencës:

“Marku! Mark Marku më thotë mua! Ah, Mark Marku! E kush na qenka Mark Marku?!”

Ai i mëshonte herë emrit, herë mbiemrit me një ton të çuditshëm përbuzës, sidomos faktit se zotëria e ka emrin të tillë, për më tepër edhe mbiemrin e ka të njëjtë me emrin. Pastaj i shtonte edhe tonin denigrues, sikur donte të thoshte se “shifni kush flet keq për mua, dikush me emrin Mark”.

E gjithë skena shoqërohej me gjestkulacione të forta dhe irrituese. Në atë moment mendova:

Kjo monster nuk mund të luftohet me argumenta politike ose ligjore. Sepse vet lufta e tij nuk ka lidhje me arsyen politike.

Megjithatë, unë akoma nuk e kisha kristalizuar mendimin se çfarë duhet të jetë qasja për një shpjegim të pranueshëm, dhe cila duhet të jetë përpjekja për t’a ndalur atë. Rrugëtimi i tij drejt pushtetit absolut, duke asgjësuar çdo pushtet tjetër, duke dhunuar çdo ligj, përfshirë edhe Kushtetutën e vendit, duhet të gjente një përgjigje adekuate. Shqipëria nuk duhej dhe nuk mund të ishte viktima e përjetshme e bijëve të saj bastardë.

II

Më herët kam shkruar se aktet politike të Opozitës, megjithse akte ekstreme, përsëri mbetën akte “politikisht korrekte”, pa arritur dot presionin e nevojshëm, të mjaftueshëm për t’a ndalur pushtetin e Ramës. Megjithatë, një fije e hollë e ka ndarë fillimin e fundit të tij, që mund të ishte i dhunshëm, por për mendimin tim i domosdoshëm. Fundja, nuk ka gjë më të rëndësishme se sa mbrojta e interesave të qytetarëve, qoftë edhe me kosto të lartë siç është rrëzimi me forcë i Edi Ramës.

Edi Rama ka shkuar aq larg, sa e ka të pamundur të kthehet pas. Krimet e tij kundër interesave të shqiptarëve kanë tejkaluar edhe fantazitë më të çmendura. Ai ka provuar gjithçka, domethënë duke kryer akte të drejtëpërdrejta kundër pronës dhe jetës së qytetarëve. Ai ia ka dalë të kthejë shtetin shqiptar në një organizatë kriminalo-terroriste, të ngjashëm me Zimbabwe-në e diktatorit Robert Mugabe. Ai nuk mund të ndalet me mjete politike, as nuk mund të kontrollohet nga asnjë faktor ndërkombëtar. Nevoja për pushtet i është kthyer në obsesion; ai mendon se ka të drejtë për të gjithçka, edhe kur vjedh, edhe kur mashtron, edhe kur asgjëson pushtetet e tjera, edhe kur mbjellë Shqipërinë me drogë, edhe kur shembë Teatrin Kombëtar, edhe kur ndryshon Kushtetutën.

Edi Rama ia ka dalë të imponojë egon e tij, në të vertetë formën asgjësuese për çdo mendim tjetër, ose formë kundërshtuese. Ai nuk pyet për prova ligjore, fakte ose argumenta politik. Këto “vogëlsira” ai i asgjëson me një batutë denigruese, ashtu siç e “asgjësonte” personalitetin e Profesor Mark Markut.

Më kujtohet njëherë në fillimet e mandatit të parë si Kryeministër, gjatë një vizite në Shkodër duke inspektuar punimet në Stadiumin “Loro Boriçi”, teksa shpotiste paturpësisht ish Kryetaren e Parlamentit Jozefina Topalli, në mënyrë seksiste. Për arsye etike unë nuk mund të sjellë këtu batutën e tij, por ju siguroj se, sipas kodit moral të shqiptarëve, Edi Rama duhej të paguante rëndë fyerjen e tij. Në të vertetë, ky incident i rëndë kaloi ashtu lehtë, pa ndonjë reagim serioz. Me kohë, gjuha e tij vazhdoi të agravojë, duke u shthurur përditë e më shumë, aq sa për qytetarët, fyerja kryeministrore u kthye në njëlloj normaliteti. Si të thuash, gjuhështhurja shoqërohej gjithmonë me trashje zullumi, paligjshmëri dhe fyerje të dinjitetit të çdo qytetari shqiptar.

III

Një gjë është e qartë si drita e Diellit; Edi Rama do t’i vjedhë zgjedhjet, do t’i manipulojë ato, ai do të kthejë përmbysë Tiranën dhe Shqipërinë për pushtetin e tij; ai nuk do të hezitojë të zhytë vendin në kaos dhe luftë civile, të marrë jetë shqiptarësh. Ai nuk do të ndalojë as para faktorit ndërkombëtar, as para interesave të integrimit, ose qenies tonë vend anëtar i NATO-s. “Broçkulla” të tilla, për të janë të pakuptueshme.

Ndalja e Edi Ramës tani nuk është çështje qeverisje, as çështje pushteti, as çështje demokracie. Në të vërtetë, ndalja e tij është çështje e interesit kombëtar, nga ato lloj interesash kombëtare që kombet serioze i quajnë “çështje të sigurisë kombëtare”. Së pari, është detyrë e Opozitës, por edhe e atyre pak njerëzve që u ka mbetur sadopak ndërgjegje qytetare, që të mendojnë seriozisht se si mund të ndalet ky njeri. Për një popull të vogël dhe të lodhur në kujfinjtë e ekzistencës fizike, është kosto e madhe të pranojmë “eksperimente me zgjedhje demokratike”, duke e ditur që në krye se çfarë kasaphane elektorale i pret qytetarët.

IV

Teksti i ardhëm do të jetë në vëzhgim për njerëzit e medias dhe bashkëpunëtorët e Edi Ramës, pa të cilët do të ishte e pamundur dominimi i tij. Rrallë mund të ketë ndodhur në historinë e një kombi që kaq shumë gazetarë dhe “personalitete” të medias t’i jenë nënshtruar vullnetit përvers të një njeriu.
Për më shumë në këtë temë më ndiqni në shkrimin e rradhës.

Nga Alber Avduli/

Të ketë lidhje shpirtërore me lirinë dhe demokratët

– ditur…
– Të ketë lidhje shpirtërore me lirinë dhe demokratët
– Mirënjohës ndaj forcës që e kandidon.
– Kur të mbaroi mandatin mos të kthehet si qen i tërbuar kundër subjektit që e zgjodhi.
– Mos të jem i detyruar t’ja shaj nënën sa herë më duhet t’i bje telefonit të tij dhe ai mos të mallkoi sa herë t’i duhet të përgjigjet në telefon.
– T’a dijë se për karrigen e tij janë mijëra gra dhe burra që sakrikifikojnë dhe sulmohen prej 30 vitesh.
– T’a quaj nder se do na përfaqësojë dhe jo të ndihet i therorizuar për hatrin tonë.
Të tjerat janë kritere të përcaktuara në statut dhe udhëzimet përkatëse.

Kjo eshte Marrveshja Detare e fshehte midis Egjiptit dhe Greqise qe ngriti ne kembe turqit.

Me kete mareveshje cdo lloj anije qe te hyje apo dale nga Dardanelet duhet te marre leje nga autoritetet greke.

Nen garancine e Merkel turqit stopuan kerkimet per gaz ne Mesdhe dhe u ulen ne tavolinen e bisedimeve.

Nderkohe vetem pardje turqve iu vu ne tavoline kjo marrveshje. Ata u cuan nga tavolinat dhe tani jane ulur neper nendetse 🙂 ! Zoti e nxjerrte me hajer.

P.s
Per palen shqiptare zona vjen gjer ne Karaburun afersisht por kjo sperben ndonje te re per ne.

E dijme ka 3 muaj dhe ska nxjerre kush asnje germe. Jemi popull i ndjeshem 🙂 !

G Tahiri/

By Jennifer RosenbergUpdated November 05, 2019

 From the spring of 1918 to the early months of 1919, the Spanish flu pandemic ravaged the world, killing an estimated 50 million to 100 million people. It came in three waves, with the last wave being the most deadly.

This flu was unusual in that it was both extremely deadly and seemed to target the young and healthy, being particularly deadly to 20 to 35-year-olds. By the time the flu had run its course, it had killed upwards of five percent of the world’s population.

Included below is a fantastic collection of pictures from the deadly 1918 Spanish flu pandemic, including tent hospitals, people wearing preventative masks, a sick child, no spitting signs, and much more.01of 23

A Nurse Wearing a Mask While Filling a Pitcher From a Fire Hydrant 

Continue Reading Belownull02of 23

Medical Personnel Giving Treatment to an Influenza Patient 

​

Continue Reading Belownull03of 23

A Letter Carrier Wearing a Mask for Protection 

04of 23

A Sign Warning Theater Goers Not to Enter if They Have a Cold 

Continue Reading Belownull05of 23

A Doctor Spraying the Throat of His Patient in an Attempt to Prevent Influenza 

06of 23

Boxing Match on a Ship With Spectators Wearing Masks 

Continue Reading Belownull07of 23

Rows of Beds Separated by Sneeze Screens in a Hospital 

08of 23

A Typist Wearing a Mask 

Continue Reading Belownull09of 23

A Crowded Barracks With Beds Seaparated by Sneeze Screens 

10of 23

A Sign Warning People Not to Spit on the Floor 

Continue Reading Belownull11of 23

A Child Sick With the Spanish Flu 

12of 23

Sign Stating Number of Cases and Deaths at the Naval Aircraft Factory 

13of 23

Policemen in Seattle Wearing Masks 

14of 23

A Street Car Conductor Not Allowing Passengers Aboard Without a Mask 

15of 23

The Interior of an Influenza Ward at a U.S. Army Field Hospital 

16of 23

A Sign That States: Careless Spitting, Coughing, Sneezing Spreads Influenza 

17of 23

A U.S. Army Tent Hospital for Influenza Patients 

18of 23

An Influenza Ward at a U.S. Army Camp Hospital 

19of 23

Army Hospital Patients Wearing Masks at a Moving Picture Show 

20of 23

Patients in Bed in an Army Field Hospital’s Influenza Ward 

21of 23

Naked Man Getting Inoculated Against the Spanish Flu 

22of 23

Liberty Loan Parade at Philadelphia 

23of 23

A Cartoon That Shows a Mask as a Countermeasure 

Dritan Kaba/

Vepra artistike e Avni Delvina kushtuar Presidentit Trump arrin ne Shtepine e Bardhe.

Donald Jr. Trump me albumin e mjeshtrit ne duart e tij.

Nje falenderim shkon dhe per patrioten Evi Kokalari, qe e mundesoi dorezimin e albumit tek familja Trump.

Mua si shqiptar me ben shume krenar, ky sukses i Avni Delvines

Punimet ne album shumica jane nga ekspozita e hapur ne Tirane, qe pati nje jehone te jashtezakonshme ne mediat nderkombetare, vetem personeli i ambasades nuk gjeti kohe ta vizitonte. Besoj se eshte i qarte se kush jane punonjesit e saj dhe orientimi i tyre politik. Pothuaj te gjithe jane pjese e Deep State pa asnje dyshim.

Faleminderit mjeshter!

Te uroj nga zemra suksese te tjera, ne art, ne veprat e tua atdhetare dhe fitore ne betejat e tua te jashtezakonshme.

Avni Delvina eshte ambasadori real i shqiptareve ne Shtepine e Bardhe, ndersa kllounet e ambasades shqiptare atje jane vetem makineria e propagandes rilindase, antivlere e Kombit dhe sherbetore te ndyre te globalisteve marksiste!

Kontributi i Avni Delvines ne mbrojtje te kauzave kombetare, mbrojtjes se vlerave historike dhe te patriotizmit i japin dhe me shume nder familjes se tij te nderuar nga e cila rrjedh.

Nuk ka si te jete ndryshe, nje pinjoll i familjeve Delvina dhe Vlora qe kane dhene gjithshka per pavaresine dhe formimin e shtetit shqiptar.

Avni Delvina, ky fisnik modern, qe me penel, mendje dhe zemer na mbushi sot me krenari!

Nga Kastriot Myftari/

Mbrëmjen e kaluar, Kryeministri Rama, duke folur në emisionin “Top Story” të Sokol Ballës, në Top Channel, që nga Britania e Madhe ku gjendet për të marrë pjesë në takimin vjetor të NATO-s, përsëriti atë që ka thënë disa herë në të kaluarën se ai, sa i përket fesë është katolik. Sipas Kryeministrit, kur ai ishte ende fëmijë, gjyshja e tij katolike e ka çuar në një kishë katolike dhe e ka pagëzuar.

Merret vesh, Edi Rama e thotë këtë gjë tani me rastin e vizitës së Papa Franceskut në Shqipëri.
Por, a është e vërtetë që gjyshja e ka pagëzuar Edi Ramën në katolik?

Jo! Kjo së pari se gjyshja për të cilën flet Edi Rama, nëna e babait të tij, Kristaqit, e quajtur Veronika Maria Kolombi, nuk ishte më katolike kur lindi Edi Rama. Kur katolikja Veronika Maria bëri martesë religjioze me të krishterin ortodoks Vlash Rama, ajo u pagëzua në fillim si e krishterë ortodokse në Durrës, ku banonte burri dhe pastaj u bë martesa sipas ritit religjioz ortodoks. Në Kishën Ortodokse ashtu si dhe në atë katolike, nuk mund të bëhet veçse martesa mes dy personave të cilët i përkasin fesë së njëjtë, të kishës përkatëse.
Por arsyeja kryesore për të cilën nuk duket aspak e besueshme që Edi Rama të jetë pagëzuar në katolik, është një tjetër. Edi Rama ka lindur në 4 korrik 1964. Kur lindi ai, tashmë në vend ishte krijuar një frymë zyrtare se ndalimi i fesë ishte një gjë që do të ndodhte së shpejti.

Kështu që nëna e një skulptori i cili po bënte emër, dhe që ishte madje edhe punonjës në sektorin për çështjet kulturore të Komitetit Qendror të Partisë së Punës në pushtet, si Kristaq Rama, nuk mund të guxonte kurrë të shkonte dhe të pagëzonte nipin e saj në kishë, aq më tepër në atë katolike, që shihej nga regjimi si qendra diversioniste e Reaksionit perëndimor kapitalist në Shqipëri.
Në këtë situatë, Kristaq Rama sigurisht që i porosiste vazhdimisht nënën dhe babain e tij që të bënin shumë kujdes me sjelljen e tyre, se ata qenë a priori njerëz të dyshimtë për regjimin.

Nëna e Kristaqit kishte qenë kameriere në oborrin e Mbretit Zog dhe babai i Kristaqit kishte qenë shofer i Mbretit Zog. Kristaqi sapo kishte bërë një martesë me leverdi për statusin e tij shoqëror në regjimin komunist, duke u martuar me mbesën e një anëtari të Byrosë Politike, Spiro Kolekës. Nusja kishte sjellë si pajë gjënë më të çmuar emrin e Spiro Kolekës, që mbante postin e dyfishtë të anëtarit të Byrosë Politike dhe të zëvendskryeministrit. Prandaj Kristaqi, duke qenë i vetëdijshëm se vinte nga një familje me të shkuar të papëlqyeshme për regjimin komunist, bënte gjithçka që të tregohej sa më puritan ideologjikisht.
Në vitin 1964, kur lindi Edi Rama, vajtja në kishë apo në xhami e anëtarëve të familjes të njerëzve të rangut të Kristaq Ramës, shihej si faj i vetë këtyre, pasi nuk kishin bërë punën e duhur edukuese brenda familjes. Frekuentimi i kishave dhe xhamive nuk ishte i ndaluar zyrtarisht, por ata që shkonin atje regjistroheshin nga spiunët e regjimit dhe shiheshin si kundërshtarë potencialë të regjimit nga Sigurimi i Shtetit.

Pak kohë para se të lindte Edi Rama, në vitin 1963, regjimi komunist nxorri ligje që paralajmëronin ndalimin e fesë në Shqipëri. Kështu, në 10 prill 1963, Presidiumi i Kuvendit Popullor nxorri Dekretin 3660, “Mbi disa ndryshime në dekretin n. 743, dt. 26. 11. 1949, ‘Mbi komunitetet fetare”.

Neni 7 i dekretit të vitit 1949 u ndryshua si më poshtë: “Njohja e Komunitetit Fetar mund të revokohet me vendim të Këshillit të Ministrave, kur me veprimtarinë e tij, Komuniteti Fetar ka shkelur ligjet, rendin juridik dhe zakonet e mira”.
Me këtë ndryshim u krijua instrumenti ligjor për ndalimin e komuniteteve fetare tradicionale në vend, të cilat qenë të vetmit që ishin të njohur me ligj. Pas daljes së këtij dekreti nisi një fushatë e dirigjuar e ankesave popullore kundër klerikëve që shpejt arriti deri në kërkesa të hapura për mbylljen tempujve fetarë. Kjo fushatë u kulmua me mbylljen zyrtare të tempujve fetarë dhe ndalimin e fesë në Shqipëri, në 1967.
Imagjinoni tani që në këtë atmosferë të tillë antifetare në vend, nëna e një punonjësi të aparatit të Komitetit Qendror të partisë komuniste, e cila ishte edhe vjehrra e mbesës së një anëtari të Byrosë Politike, do të guxonte ta dërgonte nipin e saj në një kishë katolike për ta pagëzuar! Aq më tepër që pagëzimi nuk do të ishte një akt i fshehtë verbal, se ceremonia e pagëzimit nuk kishte vlerë nëse nuk bëhej sipas ritualit, duke u shënuar emri i të pagëzuarit, kumbari (padrinjo) i tij, si dhe duke u lëshuar më pas çertifikata e pagëzimit.

Prifti që do të bënte pagëzimin kishte detyrim që të pyeste për prindërit e fëmijës që do të pagëzonte se përse ata nuk ishin të pranishëm, dhe nëse e jepnin pëlqimin për pagëzimin e fëmijës së tyre. Aq më tepër në atë kohë duhej ta bënte këtë gjë. Se të nesërmen mund të ndodhte që prindërit e fëmijës ta kallzonin priftin në Sigurimin e Shtetit, duke e akuzuar se e kishte pagëzuar fëmijën e tyre kundër dëshirës së tyre. Në atë kohë arrestimi dhe pushkatimi i priftërinjve katolikë ishte nuk ishte një gjë e rrallë.

Prifti duhej t’ i kërkonte gjyshes autorizim nga prindërit, dhe pastaj ta bënte pagëzimin. Një pagëzim i një fëmije, pa vullnetin e prindërve, në atë kohë ishte një gjë e dënueshme me ligj jo vetëm në Shqipërinë komuniste, por edhe në shumë vende perëndimore të lira dhe laike. Aq më tepër kur fëmijën ia kishte sjellë priftit katolik për ta pagëzuar një grua që nuk ishte katolike, por ortodokse!
Edi Rama ka detyrimin që të na thotë se cili ishte prifti që e pagëzoi atë. Po kumbari? A figuron emri i Edi Ramës në regjistrat e kishës katolike? Ku është çertifikata e pagëzimit? Kur u mbyllën kishat në vitin 1967, regjistrat kishtarë u sekuestruan dhe Sigurimi i Shtetit u bëri një shqyrtim të hollësishëm atyre, duke parë emrat e fëmijëve që ishin pagëzuar në kisha, sidomos vitet e fundit, pasi kishte nisur fushata zyrtare kundër fesë. Me këtë rast Sigurimi i Shtetit do të gjente dhe emrin e Edvin Ramës, dhe me këtë rast prindërve të Edit do t’ u vinte një thirrje për të shkuar në zyrat e Sigurimit e për të dhënë shpjegime. Nëse ata do të mohonin se e kishin bërë këtë gjë, atëherë do t’ u kërkohej se kush e kishte bërë. Kështu do të dilte emri i gjyshes së Edit, nënës së Kristaqit.

Dhe me këtë rast Kristaqi dhe Aneta, prindërit e Edit do të detyroheshin që të denonconin nënën, përkatësisht vjehrrën se kishte bërë pagëzimin e djalit të tyre, fshehur tyre. Veprimi ishte edhe ligjërisht i dënueshëm, dhe jo vetëm në atë kohë, por edhe sot, pasi këtë të drejtë e kishin prindërit.
Gjyshja e Edi Ramës i kishte provuar një herë qelitë e Sigurimit të Shtetit kur e kishin mbajtur atje për disa javë në kohën e Koçi Xoxes, dhe e pyesnin për veprimtarinë e saj si kameriere në oborrin mbretëror, prandaj e dinte mirë se me kë kishte të bënte dhe çfarë e priste.

Në vitin 1964, Sigurimi i Shtetit kishte vendosur spiunët e tij përreth dhe brenda të gjitha kishave katolike të Shqipërisë për të parë se kush hynte atje dhe çfarë bënte.

Nëse do të hynte në kishë nëna e dhëndrrit të vëllait të anëtarit të Byrosë Politike, duke mbajtur në krahë nipin e saj, djalin e mbesës së anëtarit të Byrosë Politikë, për ta pagëzuar atë, ky informacion të nesërmen që në mëngjes do të shkonte në tryezën e Ministrit të Punëve të Brendshme, Kadri Hazbiut.

E shumta në mesditë informata do të ishte në tryezën e Enver Hoxhës. Sipas praktikës që kishte ky i fundit, dhe që e përdori edhe me rastin e fejesës së djalit të Mehmet Shehut, me një vajzë nga një familje “reaksionare”, diktatori do të thërriste Spiro Kolekën dhe do t’ i kërkonte që ta sqaronte këtë çështje. Politbyroisti Koleka nga ana e tij do të thërriste vëllain e tij, vjehrrin e Kristaqit, si dhe mbesën dhe e shumta në mbrëmjen e asaj dite do të kishte sqaruar gjithçka.

Mbesa e Spiro Kolekës, nëna e Edit, do të denonconte menjëherë vjehrrën se në bashkëpunim me priftin kishte kryer një akt armiqësor, dhe do të ftonte organet kompetente (eufemizëm i kohës për Sigurimin e Shtetit) që të merreshin me të. Kristaqi do të detyrohej që të bënte të njëjtën gjë.

Gjatë natës do të arrestohej prifti. Kristaqi do të bënte gjithçka që të bindte nënën e tij që ajo të dëshmonte kundër priftit, sikur ai e gënjeu, ndryshe do ta pësonte edhe ai, djali i saj dhe familja e tij. Kjo histori do të merrte fund me një gjyq ku do të dënohej prifti, me dëshminë e gjyshes së Edit, ndërsa ky i fundit do të sillej në gjyq për t’ u ekspozuar si viktimë e priftrinjve reaksionarë, duke u bërë kështu Edi dëshmitari me moshë më të vogël në historinë e jurisprudencës komuniste.
Përfundimisht është e qartë se Edi Rama nuk është pagëzuar në një kishë katolike dhe kjo është një shpikje që ai e ka bërë për konvenim politik, ashtu që katolikët ta shohin atë si përfaqësuesin e tyre politik. Me sa duket Edi Rama pret që katolikët të besojnë se ai është kryeministri i parë katolik në historinë e shtetit shqiptar!/

Kastriot Myftaraj

Sa shpenzonte dhe sa i jepte shtetit me punën e tij të detyruar, në minierë, një i dënuar politik. Përllogaritja që shpjegon pse çdo vit në Shqipëri të dënuarit kapërcenin kapacitetin e kampeve të punës

Quheshin politikë, por të dënuarit për krime kundër shtetit në Shqipëri, u kthyen shumë shpejt në një çështje ekonomie. Një llogari e shpenzimeve të një të dënuari politik dhe fitimeve që realizonte në minierë, tregon se ata që punonin në minierat e bakrit e piritit, ishin miniera ari për shtetin shqiptar.

Shumica e të dënuarve shpërndahej në kampe pune, por statistikat tregojnë që në kampet më të vështira, ato që u ngritën pranë minierave, përqindjen më të madhe e përbënin të dënuarit politikë dhe vetëm një pakicë ishin ordinerë, të cilët përgjithësisht sistemoheshin në pozicione “drejtuese” apo të privilegjuara brenda kampit.

Nga viti 1968, ku nisi të funksionojë kampi i Spaçit me qëllim nxjerrjen e mineralit dhe përpunimin e tij në Reps, deri në vitin 1982, kur qindra të dënuar politikë u dërguan në kampin e Qafë-Barit pranë një miniere të ngjashme, të dënuarit politikë ishin dhjetë herë më shumë në numër sesa ata ordinerë. Në fund të vitit 1977, në Spaç ishin 877 të dënuar politikë dhe 48 ordinerë. Në fillim të vitit 1979, ishin 920 të dënuar politikë dhe 31 ordinerë.

Dokumentet, siç bën të ditur në librin e tij, “Burgjet dhe kampet e Shqipërisë komuniste”, studiuesi Kastriot Dervishi, tregojnë që në këtë kamp, shpesh plani tejkalohej për të gjitha punimet.

Në vitin 1974, në Spaç nga 65 mijë ton bakër, ishin nxjerrë 76 mijë ton.

Nga 40 mijë ton pirit, ishin nxjerrë 43 mijë. Pesë vjet më vonë, vetëm në muajt janar-korrik të vitit 1979, të burgosurit kishin nxjerrë 89.459 ton bakër, 3.275 ton pirit dhe kishin realizuar 2 547 metër linear punime, ndërkohë që numri i forcës punëtore në të dyja periudhat është i përafërt, rreth 500.

Qindra të dënuar, nxirreshin çdo ditë të vitit në punë, me përjashtim të datës 1 janar dhe kjo jo se u njihej e drejta për të pushuar, por sepse atë ditë donin të festonin policët dhe oficerët.

Zotëronin një grusht sendesh personale si: një pagure, një lugë alumini, një tas, një furçë dhëmbësh dhe thuajse asnjë të drejtë. Edhe ato të drejta, më të pakta në numër sesa sendet personale, vareshin nga humori i policëve.

E vetmja gjë që nuk ndryshonte ishte puna e përditshme, me normën e saj rraskapitëse, mosrealizimi i së cilës e çonte të dënuarin sërish në galeri turnin pasardhës, ose në birucë, ose në tortura.

Në një intervistë të para disa viteve, që bën pjesë në arkivën e familjes Doko dhe disponohet nga kujto.al, ish-i dënuari, Zenel Drangu, tregon për normën që duhet të realizonin të dënuarit në Spaç dhe sa shumë të ardhura i sillte shtetit shqiptar puna e tyre.

Sipas tij, norma ditore në Spaç ishte 7 vagona mineral. Një vagon, sipas tij, kushtonte 36 mijë lekë. Shtatë vagona shkonin 252 mijë lekë në ditë. Ndërkohë, kuota që shpenzonte një i burgosur në ditë, ishte 32 lekë. Të dënuarit paguheshin për punën e tyre, por ajo pagë edhe pse nuk e linte të paprekur 36 mijëlekëshin, e pakësonte atë në mënyrë gati të pashpërfillshme.

Zenel Drangu

Shumë të dënuar, të cilët nuk kishin ndihma nga të afërmit, i shpenzonin ato para për të plotësuar ushqimin e kampit apo për të zëvendësuar veshjen që u grisej në trup, për të mundur t’i hidhnin çajit një lugë sheqer, apo për të thithur një cigare bashkë me ajrin, në orën e caktuar.

Në dëshminë e tij, që i përket po arkivës së familjes Doko, Engjëll Çarçani, një nga ata të burgosur që e realizonte normën me 125 për qind, sepse nuk mund të priste asnjë ndihmë nga familja me 2 fëmijë të mitur që kishte lënë jashtë, kur doli nga burgu pas shtatë vitesh e gjysmë, kishte me vete një pasuri prej 12 mijë lekësh.

Ai i kreu pothuajse të shtata vitet e burgut në Spaç dhe vetëm nga një vit punë e tij, sipas shifrave të dhëna nga i dënuari tjetër, Zenel Drangu, vetëm me normën, shteti ka përfituar 91 milionë e 980 mijë lekë dhe në shtatë vite, mbi 600 milionë lekë, nga të cilat sado të zbriten prej ditëve kur nuk punohej për shkak të motit të keq, apo kur Engjëlli theu krahun, sërish mbeten shuma të çmendura parash që shkonin në xhepat e një shteti, ku edhe sot, qytetarët e tij, kanë të ardhurat më të ulëta në Evropë.

Aq më tepër në vitet e diktaturës! Aq më tepër të dënuarit që u mungonte uji i pastër për të pirë, uji i ngrohtë për t’u larë, veshjet dhe ushqimet, edhe pse me punën e tyre nxirrnin miliona lekë!

E padrejtë, por e mjaftë për të shpjeguar mizorinë. Kështu shpjegohet përse shteti arrestonte çdo vit padrejtësisht qindra njerëz për krime që nuk i kishin bërë. Kështu kuptohet edhe përse ndonjëherë ky shtet ua falte jetën armiqve të popullit.

a.çano/kujto.al

Pas bllokimit të Gjykatës Kushtetuese dhe Gjykatës së Lartë, prej më shumë se 4 vitesh, drejt mbylljes së “qepenave” janë edhe 6 gjykatat e apelit të vendit. Shkarkimi nga vetingu i gjyqtarëve të Apelit mund t’i fusë në kolaps këto institucione, duke krijuar një kaos të madh. Zëvëndësimi i këtyre gjyqtarëve do të dojë një kohë të gjatë, dhe qytetarët mund të mbeten për shumë kohë pa marrë zgjidhje. 70% e gjyqtarëve që u janë nënshtruar filtrave të vetingut, nuk e kanë kaluar atë.

Nga Elvis Myrta

Shqipëria rrezikon të futet në një krizë të thellë për sa i përket drejtësisë. Pas gjykatës së Lartë dhe asaj Kushtetuese, vendi ynë rrezikon të mbetet edhe pa gjykata apeli. Shkarkimi i njëpasnjëshëm nga procesi i vetingut i gjyqtarëve ka bërë që pothuajse të gjitha gjykatat e apelit në vend të rrezikojnë të dalin jashtë funksionit, pasi gjyqtarët e shkarkuar nuk po zëvendësohen. E gjithë kjo situatë bie në kurriz të qytetarëve, të ciëve do t’u merret më tepër kohë për të marrë drejtësinë e kërkuar.

Gjykatat e apelit në vend u futën në ngërç, pasi puna e Komisionit të Pavarur të Kualfikimit gjatë muajve maj, qershor dhe korrik u fokusua te gjyqtarët e këtyre gjykatave, ku shumica prej tyre nuk mundën t’i kalojnë filtrat e vetingut. Kjo situatë pritet të vazhdojë edhe për një kohë të gjatë, pasi në Apel nuk mund të shkojnë gjyqtarë të rinj që dalin nga Shkolla e Magjistraturës, sepse duhet të kenë një karrierë pune më parë si gjyqtarë të Shkallës së Parë. Futja në kolaps e gjykatave të apelit u paralajmërua nga Këshilli i Lartë Gjyqësor, që në fillim të këtij viti.

Në atë kohë “qeveria e drejtësisë”, kërkoi nga Parlamenti që të ndryshohet ligji për statusin e gjyqtarit dhe prokurorit, në mënyrë që të bëhet plotësimi i vendeve vakante. Por, kur kanë kaluar 7 muaj nga kjo kërkesë, ende nuk është marrë në shqyrtim nga Komisioni i Ligjeve. Gjykata e Apelit më problematike në vendin tonë është ajo e Korçës. Kjo gjykatë nuk mund të formojë dot as edhe një trupë gjykuese, pasi ajo aktualisht ka mbetur vetëm me dy gjyqtarë, duke e bërë të pamundur gjykimin e çështjeve.

Pasojat për daljen jashtë funksionit të kësaj gjykate janë duke i vuajtur qytetarët korçarë, kjo pasi shqyrtimi i çështjeve të themelit has vonesa të gjata. Kohëzgjatja e një procesi normal, kur kjo gjykatë ka qenë e plotë, zgjaste 4-5 muaj, ndërsa sot proceset zgjasin 9 muaj deri në 1 vit, pasi gjyqtarët delegohen nga rrethet e tjera për çdo çështje. Kjo situatë, përveç të tjerave, shkel edhe të drejtat themelore të njeriut për një proces të rregullt ligjor, veçanërisht të atyre që mbahen të arrestuar.

Gjithashtu, situata paraqitet problematike edhe në Gjykatën e Apelit të Durrësit. Kjo gjykatë, e cila mbulon edhe çështjet gjyqësore të qarkut të Elbasanit, është e përbërë vetëm nga 4 gjyqtarë, një numër shumë i vogël në krahasim me numrin e dosjeve që duhet të shqyrtojnë këta gjyqtarë. Ndërsa, gjykatat e apelit të Shkodrës dhe Gjirokastrës përbëhen nga 5 gjyqtarë. Numrin më të lartë të gjyqtarëve e ka Gjykata e Apelit të Vlorës, gjykatë e cila është e përbërë nga 7 gjyqtarë.

Qarku i Vlorës është i vetmi në vendin tonë që e bën disi të pjesshëm funksionimin e gjykatës së apelit. Problemet në drejtësi mund të thellohen akoma më shumë, kjo pasi numri i gjyqtarëve të Apelit mund të reduktohet edhe më tej, për shkak të procesit të vettingut, nisur kjo nga një deklarim publik i Inspektoriatit të Deklarimit të Pasurisë, ku kanë dalë me rezultate negative të kontrollit të pasurisë dhe interesave privatë, rreth gjysma e gjyqtarëve. Pra, nëse shkarkimet e gjyqtarëve të Apelit vazhdojnë me këtë ritëm, atëherë gjykatat do të bëhen jofunksionale, duke e futur drejtësinë në një “ngërç” që mund të zgjasë me vite.

KLGJ-ja kërkoi ndryshimin e ligjit

Alarmi për bllokimin e gjykatave të apelit, fillimisht u dha nga Këshilli i Lartë Gjyqësor. Ditën e fundit të vitit 2019 institucioni më i ri i drejtësi iu drejtua me një shkresë ministres së Drejtësisë, Etilda Gjonaj, Kuvendit, qeverisë, Komisionit të Ligjeve dhe Euralius-it, ku evidentonte se sistemi i drejtësisë rrezikonte të futej në krizë dhe, për të mos rrezikuar, sugjeroi disa ndryshime ligjore. Sipas KLGJ-së, shkak i kësaj krize ishte bërë procesi i vetingut, pasi në tetor të 2017, kur nisi ky proces, numri i gjyqtarëve në Apel ka qenë 99.

Por ky numër do të vinte duke u reduktuar, pasi shumë gjyqtarë ngelën në të dyja shkallët e vlerësimit. Në atë kohë KLGJ-ja tha se në sistem kishin mbetur vetëm 51 gjyqtarë, ndërsa kur kanë kaluar 7 muaj nga shkresa e KLGJ-së, sot në sistem kanë mbetur vetëm 38 gjyqtarë të Apelit. Gjykatat e apelit shqyrtojnë në shkallë të dytë, me trup gjykues të përbërë nga tre gjyqtarë, çështjet e gjykuara nga gjykatat e rretheve gjyqësore civile dhe gjykatat e rretheve gjyqësore penale, sipas ndarjes së treguar në grafikën e mësipërme.

Gjykatat e apelit janë të organizuara dhe shpërndara në 6 qytete dhe konkretisht në Tiranë Shkodër, Durrës, Korçë, Gjirokastër dhe Vlorë. Gjykatat e apelit gjykojnë mbi argumentet e përfshira në ankimin e palëve dhe marrin në analizë cilësinë e vendimit dhe procedurës së ndjekur nga gjykata e rrethit gjyqësor. Gjykimi në këto gjykata është më i shkurtër dhe përgjithësisht nuk ka nevojë për më shumë se një seancë gjyqësore. Vendimet e gjykatave të apelit janë të formës së prerë dhe të ekzekutueshme, përveç rasteve kur Gjykata e Lartë mund të urdhërojë pezullimin e tyre në rastin e paraqitjes së një ankimi pranë kësaj instance./Bl.Ba/Fjala.al

Avokati megalloman, një dështak i rëndomtë, një palaço i pafytyrë, i ngjizur dhe i lindur në zyrat e sigurimit të shtetit,me paturpësinë e tij më të madhe shkon akoma më tej, përveç shprehjeve të mësipërme i quan demokratët “Lulqimsa” dhe “Luldhimsa”.

Mga Shkëlqim Gjocuka/

Mirmëngjez! (për të gjithë).
Statusi vetëm për demokratët.

Jo rrallë dëgjojmë shprehje të tipit “opozitë e dobët”, Luli nuk bën”, “Luli ka bërë marrveshje me Ramën”, “Sorrosjanët kanë uzurpuar PD që nga Luli”, ” hë mo se njëlloj janë”, etj, etj.
Këta njerëz që përdorin këta shprehje, por që e quajnë veten të djathtë, nismëtar, grevistë, themelues, e ku ta di unë se ç’tjetër vetëquhen, jo vetëm që nuk janë të tillë, por votojnë Ramën dhe kërkojnë të justifikohen, si “kollona e pestë” që moti.

Është mëse e turpshme që një i persekutuar, një ish i burgosur politik, një i djathtë me zemër, të bjerë pre e një propogande bajate e cila synon jo vetëm përçarjen por shkatërrimin e të djathtës në shqipëri dhe për të vazhduar qeverisjen edhe për 50 vjet të tjera.

Është kollaj fare, dilni hapur dhe nuk ju thotë njeri gjë, hiqeni kamuflazhin dhe vazhdoni detyrën. Padashje na keni bërë të mendojmë se jeni instruktuar mirë në bodrumet mavi ose tek shtëpia me gjethe, pse jo mund të keni gëlltitur edhe lugën e çorbës së prishur, ndryshe nuk ka se si shpjegohet.

Që shprehjet që citova më lart janë të pavërteta vërtetohet dhe me faktin që gojët që i përdorin, (nuk e kam fjalën për të majtën pasi ata i mirkuptoj), janë gojë të liga, të dyshimta, dhe krejtësisht të papranueshme për atë që e quan veten të djathtë.
Shembulli më i keq i kësaj propogande është Niku që leh nga zgafellat, duke sharë me lezet të majtën dhe duke u munduar maksimalisht të masakrojë të djathtën. Nik ik, nuk të dëgjon njeri, je kartë e djegur, dhe fajin e ka Saliu që të futi në sërën e burrave kur nuk e meritoje.

Avokati megalloman, një dështak i rëndomtë, një palaço i pafytyrë, i ngjizur dhe i lindur në zyrat e sigurimit të shtetit,me paturpësinë e tij më të madhe shkon akoma më tej, përveç shprehjeve të mësipërme i quan demokratët “Lulqimsa” dhe “Luldhimsa”. Po ti more hajvan nuk e kupton se Luli dhe e djathta reale në Shqipëri përkrahet nga gjysma e shqiptarëve?
Je vetëm një vemje e bodrumit mavi që nuk ju ndëgjoni njeri, vazhdo lehjen, nuk mund të na prishën punë.

Krahas këtyre dy tipave që përmenda më lart ka edhe fesbuksa që megjithese me gjak blu janë kthyer në shërbëtorë të të njëjtës propogandë bajate, më të cilët do merrem një ditë tjetër, dhe emra biles.

Për Murron, Rudinat, Gjuzët, Valterët dhe Këpëratat nuk ja vlen të merresh, ata janë jo vetëm patericat e Ramës, por janë zhytur deri në fyt dhe nuk ka lum që ti lajë bëmat e tyre.
Sot për ata që e quajnë veten të djathtë ka vëtëm një kundërshtar, dhe ai është Rama, dhe jo Luli, çdo mentalitet i kundërt është i pavlerë për demokratët e vërtetë.
Për miqtë e mi që mendojmë majtas nuk kam asgjë, i mirkuptoj, kanë të drejtë të thonë çdo gjë, të vërteta dhe të pavërteta, për të realizuar qëllimin e tyre qëndrimin edhe 4 vjet të tjera në pushtet, e kam me të mitë.

Ju uroj një ditë të bukur. (për të gjithë).

Titulli eshte i faqes wordpres.com

( Adhespot në greqisht – qen kazanësh )

Nga Shkëlqim Gjocuka/

Milosheviçi po i qesëndiste me sy kur Ramushi i thotë: -Ej,Sllobo!

Nji me kta t’ kam mujt!”

“Në korridoret e Gjykatores të Hagës Milosheviçi, me dy gjeneralë shoqëruar, përballë Ramushit,edhe ai me dy bashkëluftëtarë në krah. Gjeneralët e Milosheviçit kapardisur e ngrefosur si ai!Thua ishin para kamerave në paradë! Këta tanët me supe të rënë të dy,lodhur e mpakur!

Milosheviçi po i qesëndiste me sy kur Ramushi i thotë: -Ej,Sllobo!Nji me kta t’ kam mujt!” shkruan mës të tjerash Kadia.

Lufta e Kosovës tashmë duket e largët, por makabritetet e serbëve të drejtuar nga Sllopodan Millosheviç dhe heroizmi i luftëtarëve të UÇK-së nuk mund të harrohen kurrë.

Pas luftës Gjykata e Hagës thirri si të pandehur dhe liderët serbë dhe ata shqiptarë të Kosovës që drejtuan UÇK-në e asaj kohe.

Gazetari i njohur Ilir Kadia ka publikuar në Facebook-un e tij një koment të shkurtër ku flet për përballjen e Ramushit me Milosheviçin në Hagë.

Në korridoret e Gjykatores të Hagës Milosheviçi, me dy gjeneralë shoqëruar, përballë Ramushit,edhe ai me dy bashkëluftëtarë në krah. Gjeneralët e Milosheviçit kapardisur e ngrefosur si ai!Thua ishin para kamerave në paradë! Këta tanët me supe të rënë të dy,lodhur e mpakur!

Milosheviçi po i qesëndiste me sy kur Ramushi i thotë: -Ej,Sllobo!Nji me kta t’ kam mujt!” shkruan mës të tjerash Kadia.

Kujtojmë se Ramush Haradinaj ka dalë i pa fajshëm nga të gjitha akuzat që iu ngritën në gjykatën e Hagës. Ndërsa Sllopodan Millosheviç ndërroj jetë në qelitë e Hagës pa mundur të dënohej për të gjitha krimet kundër njerëzimit.

Rexhep Selimit deputetit të Kosovës që tregoi historinë në breg të detit në Jalë, veshur me rroba banjo, i thashë të mos ma kish thënë nëse nuk ish e vërtetë, por Mentor Beqja tha se Rexhepi kish qenë një nga luftëtarët e zbuluesit e mëdhenj të UÇK-së dhe nuk bënte shaka me kësi gjërash.

Ujku, ky çobani ynë, nuk la të zezë pa e bërë, nuk la gënjeshtër pa e thënë, nuk la fshatar pa e plaçkitur.

Ne dhentë kullosim në tokat e fshatit pavarësisht se kush është pronari i tyre. Çobani ynë duhet t’i japë qumësht çdo familjeje të fshatit, ndërsa ai nuk e bën këtë. Qumështin e pi vetë ose me shokët e tij, ata që vijnë nga fshatrat e tjerë….

Na ishte se ç’na ishte …

Një herë një bari, i fortë, i madh e bukurosh. Jetonte i vetëm, pa askënd, në një fshat malësor. Pranvera e fshatit ishte e gjelbër sa nata që është e errët, por dimri i tij ishte i ftohtë aq sa nënës i dalin lot kur të birin e vetëm e vorros.

Për shkak të shkathtësisë dhe bamirësisë së këtij djaloshi, bashkëfshatarët e tij vendosën t’i ndihmojnë. I dhanë atij njëqind dhen dhe ia lanë tokat e fshatit për nevojat e tij e që dhentë të kullosin në ato toka. Një gjë kërkuan nga ai, çdo shtëpie të fshatit t’i japë nga një litër qumësht në ditë. Gjithçka shkonte mirë deri sa bariu ishte gjallë, por kur ai vdiq puna ndërroi. Udhheqjen dhe ruajtjen e dhenve e mori ujku.

UJKU u bë BARI !?

Kaluan shume vjet që kur ujku po i udhëheqte dhentë.

Dy dele, të lodhura nga puna e rëndë, ishin ulur të pushonin pranë një kroi në maje të kodrës. Nga aty shikonin fshatin, fshatarët dhe delet e tjera. I tha njëra dele tjetrës: sprovë të madhe na dha Zoti. Sikur të na kishin shitur për kurban do të ishte shumë më mirë.

Ujku, ky çobani ynë, nuk la të zezë pa e bërë, nuk la gënjeshtër pa e thënë, nuk la fshatar pa e plaçkitur. Ne dhentë kullosim në tokat e fshatit pavarësisht se kush është pronari i tyre. Çobani ynë duhet t’i japë qumësht çdo familjeje të fshatit, ndërsa ai nuk e bën këtë. Qumështin e pi vetë ose me shokët e tij, ata që vijnë nga fshatrat e tjerë. E dërgoi atë dashin e zi, atë bukuroshin, bashkë me disa dele deri në një fshat të largët.

Atje kishte nga fshatarët e këtij fshati. Shkuan atje, kullotën tokat e tyre ndërsa asnjë litër qumësht nuk ua dhuruan fshatarëve. Nuk durohet kjo gjë, jo, oj shoqja ime. Ndërsa delja tjetër ia ktheu: ashtu është, oj shoqe, ashtu është. Por çka të bëjmë ne të gjorat? Ai është shumë i fortë, ai rregullisht u ka dhënë qumësht ujqve të tjerë dhe tani që të gjithë do ta mbrojnë nëse ndokush e sulmon atë. Sikur ne t’i themi se nuk po punon drejt, ai do të na i heqë kokat. Fshatarët po flasin edhe ata po e dinë se ky, çobani ynë, po manipulon dhe po i mashtron ata. Por për nder dhe për hatrin që e kanë për ne, dhentë, ata nuk po ia ndalin tagjinë atij.

Përderisa dy delet po bisedonin njëra me tjetrën, erdhi e treta. E mërzitur, e nervikosur dhe më ton të lartë iu drejtua shoqeve të saja: a dëgjuat shoqe, a dëgjuat se ç’kishte bërë ai i pandërgjegjshmi? Na e mori fytyrën më këto marrëzira. Nuk na ka mbetur fytyrë as për të dalë e për të kullotur në fshat. Po hë, moj torollake, fol më se na plase, fol e na trego se ç’ka ngjarë.

Çobani ynë, para një viti kishte marrë qumësht hua.

Kishte marrë 652 mijë litra qumësht hua, i kishte marr nga një fshat në perëndim. I kishte marrë gjoja të marrë dele të tjera, ta rregullojë vendin ku po jetojmë dhe t’u japë fshatarëve nga dy litra qumësht.

Ndërsa në të vërtetë ai e kishte pirë qumështin bashkë me shokët dhe të afërmit e tij. Por më e keqja është se, po qe se ai nuk e kthen qumështin në kohën e duhur, ata të fshatrave nga perëndimi do ta marrin fshatin tonë dhe fshatarët tanë do të mbeten pa toka. Njëra delme humbi durimin dhe tha: kjo nuk durohet, do të dal në fshat dhe me zë të lartë do të bërtas: “Duam që ujkut t’i merret udhëheqësia mbi ne, sepse ai e keqpërdor postin që ka.

Ai e mori në qafë fshatin, fshatarët dhe ne. Shoqet e saj e ndaluan, e qetësuan dhe ia mbushën mendjen që ajo të heshtë, si të gjithë dhentë.

Me kaq përralla jonë mori fund, jeta në fshat po vazhdon ashtu siç vajti viteve që kur UJKU u bë BARI … |?

Tregim popullor i huazuar nga Osman S. Musliu –

18:44 – 24/03/2020

Nga Kreshnik KUÇAJ/SCAN

Ultësira e Shqipërisë përgjatë detit Adriatik ka qenë gjithnjë një zonë endemike për malarjen. Kjo sëmundje ka qenë një ndër shkaktarët kryesore të vdekjes në Shqipëri për shekuj me radhë.

Një nga arsyet pse shqiptarët jetonin më së shumti në male dhe jo në zonën e ultësirës ishte pikërisht edhe malarja.

Mungesa e statistikave deri në fundin e viteve ’20 e bën të pamundur që të jepen shifra reale të vdekjeve që shkaktoheshin nga sëmundja që vinte nga pickimi i mushkonjave.

Megjithatë, janë të shumta dëshmitë që jepen në libra e në artikuj gazetash që evidentojnë peshën që kishte në vdekshmërinë e popullatës kjo sëmundje.

Përpjekjet e para për të luftuar këtë sëmundje në rrugë masive konstatohen gjatë Luftës së Parë Botërore.

Në gazetën “Posta e Shqypnisë”, botim shqiptaro-austriak në Shkodër përmendet një konferencë e përgjithshme e realizuar në vitin 1917 ku komanda diskutonte atë që duhej bërë për të rregulluar ujërat dhe si rrjedhojë për të luftuar edhe foletë e mushkonjave që shkaktonin sëmundjen e malarjes.

Për këtë qëllim, evidentohet në artikull, përdoreshin jo vetëm ushtarët dhe popullata por edhe ata që ishin rob lufte, kryesisht rusë.

Të njëjtën praktikë ndoqën edhe italianët që kishin në administrim pjesën jugore të vendit dhe që ishin përqendruar në Vlorë. Gjatë qendrimit të tyre në Shqipëri, ata hasën shumë probleme dhe një numrër më i lartë viktimash u shkaktuan nga mushkonjat.

Një përpjekje e organizuar mund të thuhet se nisi në vitet ’20 kur qeveria shqiptare në bashkëpunim me institutin Rockefeller ngriti atë që u emërtua Laboratori i Ujnave që drejtohej nga një inxhinier shëndetësor shqiptar.

Me krijimin e Drejtorisë së Përgjithshme të Shëndetësisë u përpoq që të bëhej dhënia e ilaçeve për popullatën, duke e kuruar kryesisht me lëndën që emërtohej kininë.

Për të pasur masa nuk mjaftonte vetëm kurimi por duheshin masa profilaktike, që nënkuptohet se duhej luftuar dhe shfarosur agjenti i përhapjes së sëmundjes që ishte mushkonja.

Për të shtuar mjetet e nevojshme për këtë luftë, Drejtoria e Përgjithshme e Shëndetësisë ndërhyri pranë qeverisë që të kërkohej ndihma dhe bashkëpunimi me fondacionin Rockefeller.

Si përgjigje ndaj kërkesës së qeverisë, fondacioni dërgoi në Shqipëri në tetorin e vitit 1926 Doktor Hacket që të bënte studimet paraprake mbi përhapjen e malarjes në vendin tonë dhe të caktonte metodat më të mira në luftimin e saj.

Në përfundim të kësaj vizite dhe me ndërhyrjet e vazhdueshme të ambasadorit amerikan dhe të një bamireseje amerikane, fondacioni autorizoi në vitin 1927 doktorin që të themelojë një Shërbim Antimalarik, në bashkëpunim me Drejtorinë e Përgjithshme të Shëndetësisë.

Në përfundim, u pranua propozimi që gjysma e shpenzimeve të Shërbimit Antimalarik të mbulohej nga qeveria shqiptare dhe gjysma tjetër nga Fondacioni amerikan. Kështu në vitin 1929 u çelën stacione e para antimalarike, l një në Tiranë dhe 1 në Durrës. Në vitin 1930 u krijua edhe stacioni i Elbasanit, në 1932 stacioni i Shkodrës e në fund u vendos çelja e stacioneve në Berat dhe Vlorë.

Programi parashikonte çeljen e stacioneve antimalarike në çdo qendër prefekture për të luftuar malarjen.

Fondacioni Rockefeller ndër të tjera dërgoi në Shqipëri një malariolog dhe një inxhinier special për kanalizimin e ujërave dhe caktoi edhe dy bursa të përvitshme për specializimin e mjekëve dhe inxhinierëve shqiptarë pranë stacionit eksperimental antimalarik të Romë.

Deri në vitin 1937 bursën e kishin marrë 8 mjekë shqiptarë;.

Në këtë periudhë, krahas përgatitjes së personelit shëndetësor u përgatit edhe një plan inxhinierik për zhdukjen e foleve të mushkonjave dhe një degë kërkimore për sudimin e  mënyrave se si shumoheshin dhe përhapeshin mushkonjat.

Tirana

Referuar studimeve, në shtratin e lumit të Tiranës, gjatë verës formoheshin moçale të vogla. Lumi Lana konsiderohej një fole e rrezikshme për mushkonja anofelike duke qenë se kishte rrjedhje të ngadaltë dhe formime moçalesh.

Sistemi i qarkullimit të ujit ishte primitiv dhe nuk kishte aspak kontroll shëndetësor. Për mbrojtjen e Tiranës nga infektimi malarik u vendos sistem që kontrollonte sasinë e ujit në mënyrë që të mos lejohej formimi i moçaleve.

Si rezultat, lumi thahej gjatë muajve të verës që konsideroheshin si muajt më të rrezikshëm, duke zhdukur në këtë mënyrë foletë e rrezikshme për zhvillimin e  anofeleve apo mushkonjave të rrezikshme.

Keneta e Yzberishtit u tha terësisht përmes një kanali 1500 metra që kushtoi 10 mijë franga ari.

Duke filluar nga prilli deri në fund të shtatorit, një punëtor sëbashku me tre ndihmës merrej çdo ditë me shpërndarjen e një helmi për larvat në të gjithë sipërfaqen e ujërave në një sipërfaqe 4 kilometra katrorë që rrethonte qytetin me qëllim që të ndalohej zhvillimi i larvave anofelike.

Përmes kësaj mënyrë u zhdukën pothuajse mushkonjat anofelike në Tiranë.

Durrësi

Në Durrës në vitin 1929 situata e malarjes ishte e njohur dhe në zonën e bregdetit nuk banohej. Fushja e Shkozetit dhe vetë bregdeti i Durrësit kishin natyre moçalike dhe si rrjedhojë bëheshin burim mushkonjash.

Në vitin 1932 u hap një kanal që lidhte detin me gjolin në Porto Romano. Në këtë kanal u instaluan porta automatike në mënyrë që uji i detit të hynte në gjol kur niveli i detit ishte sipër atij të gjolit dhe ndalonte daljen e ujit nga liqeni kur deti ishte i ulët.

Kështu, mushkonjat anofelike u pakësuan së tepërmi në Durrës.

Gropat e Shkozetit dhe moçalishtet e Durrësit u drenazhuan duke u derdhur uji në det ose duke i mbushur gropat me rërën duke i hapur rrugë kështu edhe nismave të para për të bërë plazh në zonën  e Durrësit. Dhe pikërisht në këtë periudhë nisin të ndërtohen kabinat e para dhe shtëpitë verore në bregdet,

Elbasan 

Në Elbasan shkaktar për krijimin e foleve të mushkonjave malarike ishte lumi Shkumbin dhe sistemi i ujitjes në formë primitive që shkaktonte moçale kudo.

Për të luftuar fenomenin u bë një investim 5 mijë franga ari duke hapur një kanal të ri 733 metra duke përmirësuar qarkullimin e ujit.

Berat

Edhe në Berat shkaqet e malarjes ishin të ngjashme me ato te Elbasanit. Lumi Osum krijonte moçale.

Shkodër

Në Shkodër burimi më i rëndësishëm i mushkonjave malarike ishte moçali i gjerë që shtrihej në pjesën e ulët të liqenit pranë qytetit, sipërfaqja e të cilit në kohë vere bëhej 6 kilometra duke i dhënë shkas që në muajt qershor, korrik e gusht të zhvilloheshin mushkonjat.

Gjatë këtyre muajve në sipërfaqen e ujit hidhej një lloj helmi i posaçëm që vriste larvat e mushkonjave.

Vlorë

Vlora konsiderohej si qyteti me malarik i Shqipërisë. Mushkonjat vinin nga moçalishtet e mëdha që shtriheshin ndërmjet qytetit dhe detit. Seksioni antimalarik u kujdes disa vite që të mbushte me rërë moçalet.

Deri në vitin 1937 u mbushën rreth 50 mijë metër kub rërë në moçale dhe u hapen më shumë se 9 mijë metra kanal.

Eksperimenti në Vaun e Dejës

Referuar botimit “Shqipëria në 1937”, në zonën e Vaut të Dejës u krye në vitin 1935-1936 mbi këtë popullsi të përbërë nga 700 veta, me anën e barnave sintetike gjermane Atebrin dhe Plazmokin, një eksperiment. Krejt popullsisë iu dhanë këto barna çdo katër ditë nga maji deri në nëntor  dhe ndër ta u konstatuan vetëm 27 raste me malarie.

Por kjo metodë rezultoi e kushtueshme shumë dhe nga ana tjetër, suksesi i kësaj metode varej shumë nga bashkëpunimi i popullsisë, që shpesh nuk rezultonte të ishte efikas.

Pushtimi italian

Një lëvizje të fuqishme për luftën kundër malaries ndërmorën edhe italianët gjatë periudhës së pushtimit të vendit, 1939-1943.

Duke mësuar nga Lufta e Parë Botërore, ku kishin njohur shumë humbje, këtë herë italianët që kishin një prezencë të lartë punëtoresh e ushtarësh në Shqipëri u investuan në luftën e armikut kryesor të shëndetit, mushkonjave.

Italianët në studimin e tyre kishin ndarë 9 zona me aktivitet të lartë malarik dhe parashikonin që të bënin punime intensive për t’i bonifikuar ato e si rrjedhojë për të larguar foletë e mushkonjave malarike.

Punimet e italianëve u zhvilluan kryesisht në Durrës dhe Vlorë dhe parashikohej të nisnin edhe në zonën  e Myzeqesë.

Gjatë periudhës së pushtimit, italianët njohin ecurinë e shqiptarëve sëbashku me fondacionin Rockefeller për luftën kundër malaries dhe vijojnë edhe më tej projektin e nisur.

Një nga mjekët shqiptarë të angazhuar që në fillim me fondacionin Rockefeller ishte doktor Anton Ashta, i lindur në Shkodër dhe i diplomuar për mjekësi në Romë. Që në vitin 1922 ai u aktivizua gjerësisht me studime e artikuj ku kërkonte zhdukjen e malarjes si një nga sëmundjet që shkaktonte më shumë vdekje në Shqipëri.

Doktor Ashta kreu edhe një kurs 1 vjeçar në Romë pikërisht për luftën kundër malarjes për t’u rikthyer sërish në Shqipëri për projektin e zhdukjes së malarjes që do ta ndiqte deri në fund, pavarësisht ndryshimeve që ndodhën në ato vite në Shqipëri.

Në të tre periudhat, si në periudhën  e mbretërisë, në periudhën e luftës dhe në atë të pasluftës, doktor Ashta do të luante një rol kyç në përballjen me këtë sëmundje.

Menjëherë pas Luftës së dytë Botërore, do të fillonte fushata për zhdukjen e malaries. Në vitin 1945, doktor Ashta u caktua drejtues i seksionit antimalarik pranë Ministrisë së Shëndetësisë dhe për këtë qëllim ai hartoi një plan të detajuar.

UNRRA, programi i Kombeve të Bashkuara për rehabilitim mundësoi për Shqipërinë ushqime, ilaçe dhe ndihmë për luftën kundër malarjes në vitet 1945-1946.

Pjesë e procesit ishte sistemimi i ujërave në rang kombëtar, pastrimi i moçaleve dhe ngritja e një sistemi shëndetësor në rang kombtar. Suksesi më i madh u arrit në vitet ’50 por zhdukja e plotë erdhi në vitin 1967 kur autoritetet deklaruan se nuk kishte më asnjë rast të shfaqur në vend.

PJESA E PARE…

*Material i përgatitur nga portali SCAN.

Shqiptarët kanë nisur të emigrojnë që në shekullin e 19-të drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Në fillim të shekullit të 20-të ata do të organizoheshin në rreth 150 shoqëri të cilat do të jepnin kontribut në organizimin e jetesës së emigrantëve shqiptarë, duke ndjekur shembullin e komuniteteve të tjera si ai italian apo grek. Në vitin 1912, do të formohej federata “Vatra” që do të bashkonte në një organizëm të vetëm këto organizata.

Lidhja e fortë që emigrantët mbanin me vendlindjen do të bënte që roli i tyre të ishte i rëndësishëm si në aspektin ekonomik ashtu edhe politik. Dërgesat e emigrantëve për familjarët e tyre do të luanin një rol të rëndësishëm, ashtu sikurse edhe kërkesa e emigrantëve për ushqime (p.sh djath) do të bënte që edhe eksportet të ishin në masë të konsiderueshme. Po ashtu, emigrantët shqiptarë do të merrnin pjesë aktive në blerjen e huasë së parë që shteti shqiptar do të emetonte në prill të vitit 1920.

Në pamundësi për të siguruar ndonjë kredi nga jashtë, shteti shqiptar i sapodalë nga Lufta e parë Botërore do t’i drejtohej popullit me një hua të brendshme për 2 milion franga ari, me interes vjetor 5 % . Këtij apeli do t’i përgjigjeshin edhe emigrantët shqiptarë të Amerikës dhe sidomos anëtarët e Vatrës.

“Dita e shpëtimit të Shqipërisë”

Nga ana tjetër, emigrantët do të luanin një rol të rëndësishëm edhe politik duke ndikuar në bisedimet që bëheshin për kufijtë e Shqipërisë. Për këtë qëllim, u vendos që të krijohej Komiteti për Shpëtimin e Shqipërisë dhe të mobilizoheshin donacione për krijimin e një fondi 40 mijë dollarë për të mbështetur këtë qëllim.

Komisioni i Vatrës do mblidhej në maj të 1917 për të përcaktuar të dielën e 3 qershorit e vitit 1917 si Ditën e shpëtimit të Shqipërisë. Komisioni do të miratonte njëzëri vendimin me disa pika:

-Të caktohet e diela e 3 qershorit si Dita e Shpëtimit të Shqipërisë për të mbledhur shumën prej 40.000 dollarësh të këshilluar prej doktor Mihal Turtullit.

-Të ftohen të gjitha degët e federatës me anëtarët e tyre të gjitha shoqëritë shqiptare të veçanta dhe të gjitha shoqëritë fetare kombëtare dhe të gjithë shqiptarët që të japin ndihmën e tyre sa më të madhe për shpëtimin e atdheut. Të ftohen gazetat dhe revistat shqipe që të bashkëpunojnë për të mbaruar këtë vepër e cila do të nderojë në sytë e botës dhe në sytë e Shqipërisë atdhetarët e Amerikës dhe do t’u japë një vend në historinë e Përlindjes Kombëtare 

-T’u lutemi atdhetarëve tanë të ndihmojnë me shumë mbi 10 dollarë nëse duam që të mblidhet shuma e këshilluar prej doktor Turtullit dhe të bëhet një punë vërtetë serioze dhe me rëndësi.

Veç anës organizative, pika kryesore e programit me të cilin do të organizohej dhe do të vepronte Komiteti i Shpëtimit të Shqipërisë ishte “të sigurojë një Shqipëri me kufijtë e saj etnografike në Konferencën e Paqes dhe pas paqes të organizojë një parti kombëtare për të mbrojtur atdheun nga antikombëtarët dhe reaksionarët e brendshëm”.

Donacioni i parë dhe më i lartë do të ishte ai i Mihal Turtullit me 1000 dollarë. Thirrjes për të kontribuar do t’i përgjigjeshin mijëra emigrantë shqiptarë. Lista e mëposhtme, që sjell portali ekonomik SCAN është publikuar në “Kalendari i Vatrës”, botim i Federata Pan-Shqiptare Vatra në vitin 1918 dhe përmban emrat e të gjithë emigrantëve shqiptarë në Amerikë sëbashku me shumën e dhuruar për këtë qëllim dhe zonën e tyre të banimit:

SCAN

*Material i përgatitur nga portali SCAN

DANIELA ZISI

Fëmijë të komunitetit rom dhe egjiptian në Korçë i janë rikthyer lypjes apo punëve të rëndomta edhe pse pandemia dhe rreziku nga infektimi janë ende të pranishme. Muajt e izolimit mbyllën përkohesisht “aktivitetin” e tyre duke thelluar skajshëm varfërinë dhe kushtet e jetesës së shumë të miturve që duhej të kishin vijuar mësimin online, por në realitet nuk arrinin të shuanin urinë. Bashkia ka deklaruar se ka ndihmuar 2000 familje, gjysma e të cilave në fakt u ndihmua me pako nga organizatat, ndërsa konfirmon se në Korçë ka vetëm 10 fëmijë në situatë rruge. Por nga një verifikim në terren konstatuam se numri i fëmijëve që punojnë apo shfrytëzohen dhe i familjeve që nuk arrijnë të ushqehen as me bukë, rrezikon të jetë shumë më i madh.

---

Muajt e pandemisë, shoqëruar me masa të forta kufizuese dhe izolim që nisën prej 9 marsit të këtij viti dhe vazhduan deri në maj, vështirësuan jetën e fëmijëve në situatë rruge dhe familjeve të tyre. Gjatë ditëve të zakonshme ata e siguronin jetesën kryesisht nga lypja, mbledhja e bimëve mjekësore apo e materialeve të riciklueshme.
Kjo kategori fëmijësh, që i përkasin komunitetit rom dhe egjiptian, vijnë nga familje me probleme të mprehta sociale dhe ekonomike dhe pamundësia për të lypur apo punuar gjatë izolimit, thelloi varfërinë dhe çoi në ekstrem mbijetesën e familjeve të tyre me shumë anëtarë.

Faqja zyrtare e bashkisë së Korçës publikoi në 10 prill, informacionin për shpërndarjen e ndihmave për 2 mijë familje në nevojë, duke e ilustruar me video dhe foto.

Vetë bashkia e pranon se nga buxheti i saj janë mbuluar 1000 pako ushqimore dhe materiale për kujdesin e higjienës, ndërsa pjesa tjetër e pakove, pra për gjysmën e familjeve në vështirësi janë mbuluar nga organizatat vendase dhe të huaja.

Bashkia thotë se është e vendosur për të ndihmuar të gjitha familjet në vështirësi ekonomike në Korçë dhe njësitë administrative të saj.

Por nga vëzhgimi dhe kontakti me fëmijë në situatë rruge dhe prindërit e tyre rezulton që ndihma e bashkisë së Korçës gjatë izolimit nuk ka arritur tek të gjithë ata që ishin në nevojë emergjente. Pandemia goditi më rëndë familjet që nuk trajtohen me ndihmë ekonomike. Organizatat që përfaqësojnë komunitetin rom dhe egjiptian pretendojnë se në bashkinë e Korçës janë të evidentuara rreth 300 familje rome dhe 1000 familje të komunitetit egjiptian që nuk janë të përfshirë në skemën e ndihmës ekonomike, një pjesë e të cilave thonë se nuk u ka trokitur në derë ndokush nga bashkia. Ndihma e bashkisë së Korçës në ditët e pandemisë, u kufizua tek pakot ushqimore, edhe pse nevojat bazike të këtyre familjeve, mbërthyer prej vitesh në kurthin e mjerimit pa rrugëdalje, janë shumë më të mëdha dhe komplekse. Pjesa më e madhe e familjeve të kësaj kategorie, nuk kanë një strehë të përshtatshme, jetojnë në zona të paurbanizuara, ku mungon rrjeti për ujin e pijshëm, mungojnë kanalizimet për ujërat e zeza dhe energjia elektrike. Në kontekstin e ri të krijuar nga pandemia ku higjiena konsiderohet ndër masat kryesore mbrojtëse, ky komunitet është shumë herë më i ekspozuar ndaj rrezikut të infektimit. Nga ana tjetër, niveli i lartë i papunësisë te kjo kategori e bën të vështirë, deri të pamundur sigurimin e ushqimit të përditshëm.

Luftë për bukë dhe për sapun

Për 11-vjeçarin Florian S. dita fillon me lypjen, në një lagje periferike të Korçës,duke vazhduar tek shkallët e Katedrales dhe mbaron në zonën Pedonale ose Pazarin e Vjetër. Ka filluar të lypë që kur ishte pesë vjeç dhe e di, që po nuk lypi, e ëma nuk ka me çfarë ta ushqejë.

Florian S. me të ëmën dhe dy motrat

Bashkë me të dhe dy motrat shtatë vjeçe dhe dhjetë muajshe, familja e Florianit, mban frymën gjallë me ato pak para’ mëshire, të cilat muajve të izolimit iu munguan plotësisht. Me gjysmë zëri Floriani tregon se sot nuk ka ngrënë, ndërsa ushqimi i përditshëm për të është buka me vaj.

“Kur shkoja në shkollë,”-thotë i mituri, -“dilja për të lypur mbrëmjeve, por qëkur u mbyllën shkollat, gjithë kohën jam në rrugë, duke shkuar nga një zonë e qytetit në tjetrën”- thotë 11 vjeçari, që vuan nga astma kronike, por gjatë rrëfimit nuk përmend nëse trembet nga koronavirusi që po prek çdo ditë e më shumë persona. I pëlqen shumë shkolla, por mungesa e një telefoni dhe interneti ia bëri të pamundur ndjekjen e mësimit online.

E ëma e Florianit, 29-vjeçarja Fatime S. thotë se pasi iu sëmur bashkëshorti, i mituri ka dalë çdo ditë për të lypur. “Nuk kemi asnjë të ardhur dhe ndihma ekonomike më është ndërprerë prej katër vitesh.”-thotë Fatimja, e cila shton se muajt e izolimit janë ushqyer me mbeturina nga kazanët dhe pak ushqime që u tepronin fqinjëve. “Për të lypur nuk dilnim dot nga frika e policisë dhe as bashkëshorti nuk mblidhte dot kanaçe. Kishte netë kur fëmijët flinin të pangrënë. Një pako me ndihma ushqimore nga rrjeti i shoqatave të romëve, ështe e vetmja ndihmë që mori familja e saj.

“Nga bashkia nuk kam marrë asgjë. Kanë ardhur në shtëpi punojës të bashkisë dhe më kanë thënë që do të sjellim ushqime. Por kaluan tre muaj dhe askush nuk është kujtuar për mua.” – thotë 29-vjeçarja.

Alketa Kallajxhiu, nëna e dhjetë fëmijëve, del çdo ditë për të lypur bashkë me gjashtë fëmijët, që jetojnë ende me të dhe bashkëshortin.
Prej vitesh strehohet në një ndërtesë të papërfunduar, në periferi të Korçës, ku nuk ka as ujë, as energji elektrike dhe as tualet.

Alketa Kallajxhi

Mbijetesa e familjes varet vetëm nga çfarë sigurojnë fēmijët duke lypur. “Asnjë nga fëmijët nuk doli për të lypur, kur qyteti ishte i mbyllur,”- tregon Alketa -“se nuk na linte policia. Më të vegjëlve u sillnin bukë dhe ndonjë ushqim fqinjët, ndërsa fëmijët më të rritur hanin ç’gjenin kazanëve të mbeturinave. Bashkia këto muaj na ka sjellë tre pako me ushqime, por ne jemi tetë frymë dhe duke kursyer mezi i shtyjmë disa ditë”-rrëfen e dëshpëruar 45-vjeçarja.

Dy prej fëmijëve tē Alketës i gjen në çdo orë të ditës në Pedonale ose në hyrje të Pazarit, ku vëllai 21-vjeç shfrytëzon për lypje motrën gjashtë vjeçe.

Aleks Kallajxhi dhe motra e tij

60 familjet që jetojnë në zonën që njihet ndryshe si “Fajanca”, izolimi i zhyti më thellë në mjerim dhe borxhe. Pandemia është sfida më e madhe që po përballojnë, dhjetëra banorë të kësaj lagjeje, të cilët prej vitesh jetojnë në baraka të sajuara me llamarina dhe plastmas, të vendosura mes fushës, pa ujë dhe energji, në kushte ekstreme të mungesës së higjienës, në një kohë kur autoritetet bëjnë thirrje për shtimin e masave parandaluese nga virusi Covid-19.

Barakat në zonën e Fajancës

“Edhe në ’97-n nuk ishim kaq keq”- thotë Dhurata Çoçi. Familja prej gjashtë anëtarësh nuk ka asnjë të ardhur dhe gjatë muajve të izolimit janë ushqyer duke kërkuar borxh dhe marrë bukën me listë. “Unë dhe bashkëshorti jemi pa punë. Dy fëmijët më të vegjël, gjashtë dhe shtatë vjeç, dilnin në fushë për të mbledhur bimë mjekësore, por nuk kishim ku dhe kujt t’ua shisnim. Bashkia na ka sjellë një pako me ushqime çdo muaj, por ajo na mjaftonte për dy ose tri ditë. Me perime të kalbura, që na sillte një komshi, jemi ushqyer për tre muaj, se edhe nëpër kazanë nuk gjeje gjë”-rrëfen Dhurata.

Dhurata Çoçi

Edhe sot tavolina e familjes Çoçi është po aq e varfër sa 3 muaj më parë dhe fëmijët e familjes mund të shuajnë urinë vetëm me bukën e gatuar me miell borxh.

Fëmijët e Dhurata Çoçi

Në të njëjtat kushte jetojnë edhe 30 familjet e vendosura në zonën e ish-Ndërmarrjes Gjeologjike, të cilat gjatë pandemisë kaluan një situatë ekstreme të mungesës së higjienës, përveç nevojave për ushqim. “Fëmijët u mbushën me parazitë- tregon Elisabeta Dinglloshi, nëna e katër fëmijëve, e cila shton se nuk kishte më çfarë të blinte as sapunë, as detergjentë; nga bashkia kanë marrë vetëm një herë pako me detergjentë dhe nga dy pako me ushqime për familje.

Elisabeta Dinglloshi

“As ne nuk dilnim dot për kanaçe dhe as fëmijët, për të mbledhur materiale plastike ose hekur. Mbetëm pa asnjë lek, me duart nga qielli. Nuk lanim dot rrobat dhe as veten”- thotë ajo. Disa familje nuk kanë marrë ndihma fare, sepse nuk figuronin në listat e bashkisë. Nuk kemi pasur lekë t’u blinim ilaçe fëmijëve kur na sëmureshin dhe askush nuk na ndihmoi. Jemi të gjithë me borxhe në dyqane dhe të afërm. Jemi pa punë, pa asistencë dhe ka të sëmurë rëndë, që nuk marrin as pagesën e KEMP-it.”-thotë Elisabeta.

Zona e ish–Gjeologjikes

Bashkia: Asnjë fëmijë nuk punon në Korçë, por çfarë thonë organizatat rome dhe egjptiane

“Me fondin prej 2 milionë lekësh nga buxheti i bashkisë,”-thotë drejtori i Shërbimeve Sociale të bashkisë Ilir Zguri – “janë shpërndarë gjatë kohës sē pandemisë një mijë pako ushqimore dhe sanitare për familjet me probleme ekonomike, të cilat ne i kemi të evidentuara. Po ashtu, mbi një mijë familje të tjera kanë përfituar ndihma të siguruara nga donacionet e biznesit, organizatat dhe institucione të ndryshme. Pjesa më e madhe e familjeve që përfituan ndihmë janë të komunitetit rom dhe egjiptian, shumica në qytetin e Korçës dhe më pak në fshatrat e bashkisë.”

“Listat e familjeve që kanē përfituar ndihma”- vijon Zguri- “janë konsultuar edhe me organizatat rome dhe egjiptiane dhe veç personave që figurojnë në skemën e ndihmës ekonomike, ne kemi ndihmuar edhe ato familje që nuk janë pjesë e skemës.”

Arben Kosturi, drejtori ekzekutiv i Rrjetit të Organizatave Rome dhe Egjiptiane, flet për një situatë ndryshe. Sipas tij, janë me dhjetëra familjet në nevojë që nuk morën asnjë pako me ushqime nga bashkia. Numri i familjeve që nuk sigurojnë dot as bukën është shumë herë më i madh, se numri i familjeve që bashkia trajtoi me ndihma ushqimore gjatë pandemisë, sipas Kosturit. Madje kjo situatë me numrin e të papunëve dhe si pasojë të familjeve pa të ardhura dhe pa përkrahje duke shtuar varfërinë. “Janë ndarë pako me ushqime për rreth 700 familje në vështirësi ekstreme” – thotë Kosturi – “por ka edhe shumë të tjera, që bashkia i ka lënë jashtë listave dhe kjo verifikohet lehtë në terren. Nga ana tjetër,ne kemi konstatuar që janē ndarë ndihma në lagjet 1,2 dhe 3, ku nuk ka familje të komuniteteve në minorancë.”- pohon ai.

Arben Kosturi, drejtori ekzekutiv i Rrjetit të Organizatave Rome dhe Egjiptiane

Bashkia e Korçës, sipas drejtorit të Shërbimeve Sociale, është fokusuar në periudhën e izolimit sidomos tek familjet në vështirësi ekstreme, me persona të sëmurë dhe që kanë fëmijë në situatë rruge. “Këto të fundit janë trajtuar të gjitha me pako ushqimore, jo vetēm nga bashkia, por edhe nga organizatat. Bashkia ka të regjistruar dhjetë fëmijë në situatë rruge, të cilët lypin.”-pohon Ilir Zguri.

Sa i takon fëmijëve që punojnë, të cilët legjislacioni i kategorizon gjithashtu si fëmijë në situatë rruge, Zguri thotë se bashkia nuk ka të raportuar dhe regjistruar asnjë fëmijë që punon.

Organizatat rome dhe egjiptiane nuk bien dakord me statistikat e bashkisë për fëmijët në situatë rruge. Edhe situata që konstatuam gjatë verifikimit në terren e rrëzon këtë pretendim. Ne kontaktuam me kryetarin e Unionit Egjiptian, Muhamet Rapi, i cili thotë se në Korçë janë rreth 30 fëmijë që lypin, ndërsa numri i fëmijëve që janë të detyruar të punojnë për shkak të pamundësisë së prindërve për t’u siguruar ushqim, është shumë i madh.

Argumentin e mbështet edhe drejtori ekzekutiv i Rrjetit te Organizatave Rome dhe Egjiptiane Arben Kosturi. “Nuk ka familje rome dhe egjiptianë, që të paktën njëri prej fëmijëve të mos punojë. Mjerimi i detyron të lypin ose të bëjnë punë të ndryshme. Shumica mbledhin kanaçe ose materiale plastike dhe punojnë gjithë ditën për 100 lek. Punojnë edhe ata që janë nga pesë ose gjashtë vjeç. Ka fëmijë që nxjerrin hekur nga ndërtesat e braktisura, mbledhin bimë mjekësore ose çajnë dru gjatë dimrit”- thotë Kosturi.

Organizatat rome dhe egjptiane e kanë të pamundur të flasin me shifra të sakta për numrin e fëmijëve në situatë rruge. “Evidentimi, grumbullimi dhe analizimi i të dhënave për këtë kategori, kërkon kapacitete njerëzore dhe financiare,të cilat ne nuk i kemi.”- thotë Arben Kosturi.

Rrjeti i Organizatave Rome dhe Egjiptiane ka të evidentuar rreth tetë mijë persona që I përkasin komunitetit rom, ku rreth tre mijë jetojnë në qytetin e Korçës dhe pjesa tjetër të shpërndarë në Pogradec, Bilisht dhe Maliq. Sa i takon komunitetit egjiptian, shifra arrin në 25 mijë persona në nivel qarku, me shpërndarje më të madhe në Korçë, Pogradec, Maliq, Devoll dhe Kolonjë.

Një 20-vjeçare në duart e hetuesve dhe policëve, që provuan çdo formë torture ndaj saj, por pa ia arritur qëllimit. Bianka nuk i nxori kurrë fjalët që ata kërkonin…

Edhe pse më pak në numër sesa burrat, gratë nuk kanë munguar në hetuesitë, sheshet e pushkatimit, burgjet dhe kampet e punës së detyruar të diktaturës komuniste. Edhe pse me një trup më të brishtë, ato nuk u kanë shpëtuar torturave mesjetare të krijuara nga mendjet e sëmura që merrnin në dorë jetën e njerëzve të pafajshëm që nga çasti i arrestimit të tyre. Si në rastin e viktimave burra, mes tyre ka pasur intelektuale, mendje të kultivuara e personalitete të spiktatura që e kundërshtuan haptazi të keqen. Por nuk kanë munguar as gratë e thjeshta, me pak ose aspak arsim e mundësi në jetë, e gjithsesi, me një bërthamë të fortë virtytesh për shpirt, i cili nuk u mposht deri në frymën e fundit.

Disa gra tashmë njihen për heroizmin e tyre, të tjera ende jo. Disa histori janë zbuluar, të tjera i gjen në dokumente e botime më pak të njohura.

Libri “Premtimi i përmbushur” i Gjon Sinishtës, i botuar në SHBA, në vitin 1976 dhe i publikuar në shqip, 40 vjet më vonë, përmend disa prej tyre, që nga Marie Shllaku, shkodrania e njohur që dashurinë për Kosovën, komunistët ia llogaritën për krim, te një listë motrash katolike që i shtohen martirëve që dhanë jetën për besimin e tyre deri te besimtaret e thjeshta që u torturuan e megjithatë, nuk i treguan patriotët antikomunistë të fshehur maleve, si Elena Shllaku, që u dënua me 20 vjet punë të detyruar dhe Bianka Krosaj, që humbi jetën pas 14 muajsh në qelinë e ftohtë ku u sëmur nga tuberkulozi.

Bianka, nga fshati Kaçinar i Mirditës, ishte vetëm njëzet vjeçe kur u arrestua në gusht të 1947-ës, shkruan Sinishta në kapitullin me profile martirësh, të marrë nga numrat e revistës “Zani i Katolikëve shqiptarë në mërgim”, të viteve 1957-1958.

U akuzua se kishte ndihmuar luftëtarët antikomunistë në male, duke u çuar ushqime e barna. Që ditën e parë të burgimit, filluan ta torturonin brutalisht. E torturuan me shkopinj e me litar të lagur. I futën vezë të ziera në sqetull, derisa lëkura e njomë iu mbush me flluska djegieje. Çdo ditë, e torturonin me korrent, në të gjitha pjesët e trupit. Duke qenë se ajo nuk u dorëzua para gjithë kësaj egërsie mizore, policia e detyroi të gëlltiste një kilogram kripë dhe nuk i dhanë asnjë pikë ujë, për dy ditë.

Njëherë ia mbushën kokën e trupin me pleshta (torturë makabre e shpikur nga fantazia e sëmurë e komunistëve ruso-shqiptarë). I bënë edhe një serum për t’i paralizuar arsyen e për t’ia dobësuar vullnetin, por kjo djallëzi nuk pati efekt te kjo heroinë shqiptare. Nga goja e saj, nuk doli asnjë fjalë që mund të tregonte se ku fshiheshin patriotët antikomunistë, që luftonin kundër shtypjes. Me një forcë mbinjerëzore, Bianka Krosaj i duroi të gjitha torturat e nuk foli kurrë. Policët i xhindosi aq shumë qëndresa e saj, saqë ia hoqën dhëmbët me darë e ia shkulën flokët. Kjo torturë zgjati për 14 muaj në një qeli të ftohtë betoni, derisa ajo mori tuberkulozin. Në pranverë e 1949, Bianka Krosaj vdiq duke dhënë një shembull sesi të besojmë në Zotin e sesi të fitojmë kundër armiqve të Zotit e të Atdheut.

Autori i këtij libri, Gjon Sinishta, ish-student i Seminarit Papnor në Shkodër, është një i mbijetuar i regjimit komunist, që u arratis nga Shqipëria për në ish-Jugosllavi, e më pas, në SHBA, ku edhe e shkroi dhe botoi këtë libër si një premtim ndaj Zotit dhe bashkëvuajtësve për të rrëfyer historinë e persekutimit të klerit katolik nga komunistët. Ai ka shfrytëzuar jo vetëm botimet e katolikëve në SHBA, por edhe dëshmitë e të njohurve, të arratisur nga Shqipëria, që kishin parë nga afër vuajtjet e të persekutuarve dhe njihnin historitë e tyre të toturave dhe qëndresës./kujto.al

Basir Çollaku.

A ka dijeni SPAK se Rama dhe Linda kane pasuri shume here me teper se Ndroqi por te pajustifikuara??
A jane Top Channel, Klan, Vizion plus, News 24, Report tv, Abc news, A2 CNN, etj,. pastertisht ne denjesi me ligjjin dhe pune te erreta???
A eshte Rama duke prodhuar nje Becheti 2 me kete perndjekje te paqarte e cila duhet hetuar gjithashtu?!?

Ylli Ndroqi, ka bere 1000.000 here me pak se Edi Rama..SPAK te hetoje per te dy…

SPAK dhe Gjykata e Posacme kane marre vendim per sekuestro te disa pasurive te Ylli Ndroqit botuesit te Ora news. Arrestuar e debuar ne Turqi. Kjo eshte çeshtje e njohur dhe e bere publike. Nese nga viti 1999 e deri me sot, 21 vite me vone, asnje trupe policie, prokurori, gjykate, sherbim inteligjent, agjenci zbatimit te ligjit nuk kane konstatuar aktivitet kriminal, por e konstatojne pas 20 vitesh na dalin disa pyetje te rendesishme
Se pari
Un nuk po mbroj as Ndroqin dhe askend te akuzuar, kjo eshte perballje me drejtesine.
Dosjet qe gjenden neper zyra hetimi, dhe meqe ne to, paska elemente te vepres penale kush i ka lene per te shkuar ne mosveprim???!
Meqe ka gjasa mosveprimi perse nuk kemi nen hetim zyrtare te policise prokurorise gjykates, njerezve ne sistem qe kane heshtur?
Perse nuk eshte marre nen hetim kryebashkiaku Erion Veliaj qe i shkruante, sipas mesazhit te publikuar, Ylli Ndroqit, se do te te shkrij, ngaqe tv Ora kishte nxjerre korrupsion e vjedhje te Erion Veliajt ne investimet publike ne Tirane?
Perse Ministria e Shendetesise kerkonte mbylljen e Ora news per pretekst dhe jo shkak?
Perse Edi Rama me dhjetera here ne studiot e Ora news nga 2013 e deri me sot, nuk paska pasur dijeni, se pronari i kesaj medie paska telashe te medha me drejtesine?
Po Rama eshte pergjegjes per kanabizimin e Shqiperise ne 2016 dhe 2020 ne shifra marramendese dhe SPAK nuk e trash mendjen per hetim?
Po njelloj Rama eshte pergjegjes se ne jemi vend tranzit ne shifra te frikshme per heroinen dhe kokainen sipas raporteve evropiane dhe amerikane..?
A ka dijeni ai se kush jane keta trafikante te pakapur, cilet jane bizneset e tyre?!?
A ka dijeni SPAK se Rama dhe Linda kane pasuri shume here me teper se Ndroqi por te pajustifikuara??
A jane Top Channel, Klan, Vizion plus, News 24, Report tv, Abc news, A2 CNN, etj,. pastertisht ne denjesi me ligjjin dhe pune te erreta???
A eshte Rama duke prodhuar nje Becheti 2 me kete perndjekje te paqarte e cila duhet hetuar gjithashtu?!?
A po jep mesazh radikal Edi Rama medieve se ne zgjedhjet e reja nese nuk jane ne marreveshje urgjente me te, do u ndodhe si Ndroqit….??!
Hetojini te dy Ndroqin dhe Ramen, pastaj te dale rezultati, denimi i Rames do jete shumefish atij te Ndroqit!!!!
Reforma ne çdrejtesi eshte vertet dashuri…diku platonike, diku si ti vije…

Nga Red VARAKU

Kriza politike e Tiranës ka në thelb përpjekjet e Perëndimit për të ndalur flirtin e kryeministrit shqiptar me qarqe që janë qartazi në dëm të interesave të BE. 

Në fakt, ajo e ka zanafillën në 2018, vit kur nisi dhe ideja e ndarjes së territoreve të Kosovës. 

Sepse ajo ishte një ide që buronte nga zyrat e Kremlinit, me anë të së cilës Kremlini rikonfirmonte zyrtarisht rolin e saj të padiskutueshëm për paqe dhe stabilitet në Ballkan. 

Pra, thelbi i krizës është çmontimi i regjimit të Ramës, që do të thotë ndalim i influencave anti-BE. 

Burimi i saj është përpjekja për të mos ju bindur rregullave të lojës demokratike të ndryshimit të pushtetit dhe kalimit të saj nga njëra palë tek tjetra, nëpërmjet një procesi ku njerëzit votojnë të lirë përfaqësuesit e tyre. 

Rama po tenton ta mbajë pushtetin me çdo kusht, nëpërmjet mekanizmave që në thelb asgjësojnë votën e lirë edhe pas demaskimit dhe delegjitimimit të tij nëpërmjet përgjimeve. 

Në kursin e tij të përplasjes me Perëndimin ai po bëhet identik me Gruevskin.

Ndaj për të mbajtur pushtetin bëri dhe ndryshimet kushtetuese, (e zëmë për një moment, që ai do të bëjë çdo gjë sipas oreksit të tij, duke injoruar Këshillin Politik), që njëjtë si në Maqedoni, ia japin të drejtën për të krijuar qeverinë partisë me më shumë vota.

Sepse, ai beson akoma që PS është ende parti e parë edhe pas tetë viteve qeverisje katastrofike që e kanë defaktorizuar rolin e Shqipërisë në rajon dhe e kanë shndërruar Shqipërinë në vendin më të varfër në Ballkan. 

Këtë e bën duke injoruar dhe formulat elektorale të mirënjohura, që mund të aplikohen, përmes të cilave PD del me garanci 100% parti e parë. 

Me sa duket, ai harron se kur Gruevski bëri betejë për të rifituar pushtetin dhe ishte shumë afër tij, pasi doli parti e parë dhe ai kishte ekskluzivitetin e krijimit të qeverisë, ai nuk ia doli dot të krijojë qeverinë. 

Kjo sepse perëndimi i ndaloi shqiptarët të bashkohen me Gruevskin dhe i motivoi të bashkohen me opozitën dhe sot të gjithë e dimë se kush e qeveris Shkupin dhe se si ka përfunduar Gruevski. 

Pra, është e qartë që vullneti i perëndimit kundër një lideri anti-perëndimor, përkundër nacionalizmave dhe sovranizmave tona boshe dhe patetike, është i pandalshëm. 

Kjo jo sepse perëndimi nuk respekton sovranitetin e çdo vendi, por sepse çdo vend është i detyruar të respektojë partneritetin me bashkësinë e vendeve ku dëshiron të aderojë. Kjo është krejt e natyrshme aq më tepër kur kemi 30 vjet që presim në dyert e Europës dhe tani jemi më afër se kurrë në pritje të hapjes së negociatave. 

Pra, në çdo rast ai është i ikur, por qëllimi është që të ikë me sa më pak kosto për vendin dhe për këtë pergjegjësinë e ka vetëm Opozita, e cila përballë disavantazheve, që po i sjell ky qëndrim, në fakt po tregohet shumë e matur dhe nuk po bie prè e provokimeve shumë të rënda ,që mund t’i shkaktojnë vendit një kosto të pakthyeshme.

Nga Erl Kodra.

Një projekt për të shpjeguar Edi Ramën

-dy fjalë-
Që në krye, më duhet të them se ky tekst është një analizë e pavarur dhe e pandikuar nga asnjë forcë politike ose interes privat. Pavarësisht konceguencave personale, unë nuk kam ndërmend të bëj asnjë kompromis për mendimet e mia. Atë ditë që nuk do të shkruaj, me siguri do të ndodhë nga arsye madhore, siç mund të jetë sëmundja ose vdekja. Faleminderit!

I

Nëse përpiqesh të kuptosh rrugëtimin politik të Edi Ramës përgjatë 22 viteve, në të vertetë kjo nuk mund të bëhet nga premisa politike. Analiza duhet të zhvendoset në një rrafsh tjetër; në mënyrën se si ai ka funksionuar si individ në një mjedis të ngarkuar me krim dhe korrupsion. Shoqëritë e shthurura nuk qeverisen lehtë, për më tepër ku ekzistojnë kontigjente të gatshme kriminale dhe të etura për të vënë pasuri. Shqipëria e viteve 90 kishte një ushtri me Oficerë të Sigurimit të Shtetit, por edhe ish-punonjës të strukturave shtetërore të Partisë së Punës, të gatshëm dhe të etur për pasurim të shpejtë. Struktura ekonomike e vendit po ndryshonte me shpejtësi, bashkë me klasën e re ekonomike që po krijohej, kryesisht nëpërmjet krimit dhe korrupsionit. Boshllëku ligjor në të cilin gjendej ekonomia shqiptare ishte i frikshëm, ndërkohë që ligjet e reja rë tregut po zinin vend me vështirësi në jetën ekonomike të vendit.

Deri në vitin 1998, Edi Rama nuk ishte marrë me politikë aktive, por ishte i njohur si një personazh atipik, njëlloj artisti ekstravagant i angazhuar në mediat e kohës, që kishte emigruar në Francë; ku bënte një jetë boheme mes pikturës, gazetarisë dhe plazheve nudiste. Në vitin 1998 me ftesë të Kryeministri Fatos Nano ai kthehet në Tiranë, ku emërohet Ministër i Kulturës, Rinisë dhe Sporteve. Që prej asaj dite, pushteti dhe pasuria e Edi Ramës ka patur dy trajektore tipike; të cilat do përpiqemi t’i shpjegojmë më poshtë.

Në vitet e para pushteti politik i Edi Ramës rritej në propocion të drejtë me pushtetin ekonomik, ndërsa në 7 vitet e fundit pushteti i tij jo vetëm është rritur, por edhe është zgjeruar, duke uzurpuar pothuaj të gjitha pushtetet; të ekzekutivit, legjislativit dhe të gjitha institucioneve të tjera të pavarura dhe kushtetuese të Shtetit Shqiptar. Për të kuptuar mënyrën se si ka funksionuar ky pushtet, se si është rritur dhe zgjeruar në kohë dhe hapësirë, në të vertetë duhet kuptuar rrethanat dhe mënyrën se si është ndërtuar Tirana e sotme, ku në 90 % e saj është produkt i vullnetit unik të Edi Ramës.
Prandaj është e nevojshme të shohim se çka ka ndërtuar Edi Rama bashkë me përbindëshat e betonit, në qytetin më të pajetueshëm në Europë.

II

“Building Civilizations” ishte një lojë kompjuterike të cilën e kam luajtur edhe unë në vitet 2000. Thelbi i lojës ishte se ti duhej të ndërtoje një qytet, duke patur parasysh të gjithë parametrat ekonomik dhe social të shoqërisë “virtuale” në qytetin tënd. Buxheti ulej dhe ngrihej sipas aftësisë tënde për të ndërtuar qytetin e duhur, domethënë, ti duhej të zgjidhje investimet e duhura, të ndërtoje rrugë, shkolla, fabrika, spitale, lagje të reja, ura, konstruksione dhe vepra të inxhienerisë së lartë, Kinema dhe Teatër, Biblioteka dhe Stadiume. Nëse nuk arrije të planifikoje siç duhet, qyteti yt zhdukej nga ekrani në një kolaps apokaliptik.

Ironikisht, koha kur unë kam luajtur këtë lojë përkon me zgjedhjen e Edi Ramës si Kryebashkiak. Që prej asaj dite, Tirana njohu një bum të jashtëzakonshëm ndërtimesh, që për fat të keq, edhe sot e kësaj dite vazhdojnë të gllabrojnë jetën e një shoqërie në zhvillim.

“Organizimi i hapësirës urbane është një punë komplekse me disa modele, duke përfshirë përdorimin e diferencuar të tokës, shpërndarjen e popullsisë, karakteristikat sociale dhe ekonomike të familjeve, të ardhurat dhe ndarjen shoqërore, përpjestimet e punësimit, ndryshimin e dendësisë së ndërtesave dhe ngritjen e nënqendrave si forma policentrike urbane”. (S. Wong, International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences, 2001)

Tirana e sotme është një skenë e stërmadhe krimi urbanistik, në të vertetë një ndër krimet më të mëdha që mund të kenë ndodhur ndonjëherë në ndonjë qytet të planetit në kohë paqeje. Që prej vitit 2000 e deri më sot, në Tiranë është shembur dhe ndërtuar ekzaktësisht gjithçka ka dëshiruar Edi Rama, duke shkelur në mënyrë brutale ligjet e urbanistikës dhe procedurat legale që rregullojnë ndërtimet në qytetet në zhvillim.

Shqipëria e viteve 2000 po përjetonte ngritjen më të madhe ekonomike pas trazirave të vitit 1997. Flukse të jashtëzakonshme financiare po vërshonin nga disa burime njëkohësisht; brenda dhe jashtë vendit. Qarkullimi i parasë kriminale niste me trafikun e qenieve njerëzore, kryesisht me skafe drejt Italisë, trafikun e drogës, kontrabandën e pazakontë të mallrave dhe korrupsionin në administratën e lartë shtetërore.

Në këto rrethana, duke parë edhe urinë e madhe të tregut të brendshëm, kryesisht për apartamente banimi dhe njësi shërbimi, ndërtimtaria u kthye në sektorin më fitimprurës. Edi Rama gjendej në vendin e duhur, prej nga kalonin të gjitha kërkesat, marrëveshjet, larja e parave dhe investimet në pasuri të paluajtshme nga Mafia Shqiptare. Firma e parë për pallatin e parë mund të jetë harruar, por që prej asaj dite e deri më sot, ky ka qenë mjeti i kryesorë i politikës dhe pushtetit të tij.

Edi Rama nuk kishte nevojë të luftonte për t’u futur në këtë treg gjigand, sepse ai u zgjodh zyrtarisht në krye të tij me votat e qytetarëve të Tiranës. Ai thjeshtë e menaxhoi atë në mënyrën më të jashtëzakonshme, duke ngritur në sistem 20 përqindëshin e famshëm për çdo leje të firmosur prej tij. Më vonë, ai filloi t’i menaxhojë edhe flukset e lira të parave që rridhinin lumë nga trafiqet e drogave dhe qenieve njerëzore. Kriminelë të njohur ndërkombëtarisht, si vrasës dhe trafikantë, papritur konvertoheshin në ndërtues pallatesh në zemër të Kryeqytetit shqiptar.

Ky aktivitet i përmasave të mëdha kërkonte edhe një koperturë propagandistike të nivelit të lartë. Për këtë qëllim, që në fillimet e pushtetit të tij ai u kujdes edhe për propagandën, duke bashkuar ndërtimtarinë me shtëpitë mediatike. Kjo është arsyeja e vetme pse edhe sot e kësaj dite, ndërtuesit më të mëdhenjë zotërojnë edhe mediat më të mëdha në vend. Si askush tjetër në Ballkan, Europë, madje edhe botë nuk ka mundur të bashkojë si ai, Median, Ndërtimtarinë dhe Mafian.

Në krye qëndron ai, si një Zot.

III

Pas fitores së vitit 2013, Edi Rama kaloi në një stad tjetër pushteti; prej ku mund të drejtonte gjithë Shqipërinë, jo vetëm politikisht, por edhe ekonomikisht. Ai mund të prekte ligje, të kryente reforma, të projektonte politika, por mbi të gjitha, ai mund të jetësonte planet e tij. Në të vertetë, ai nuk kishte kurrfarë planesh ekonomike ose politike; por thjeshtë plane se si do të pushtonte të gjithë Shqipërinë institucionalisht dhe ekonomikisht.

Për Edi Ramën, Shqipëria ishte një vend që duhet pushtuar. Për këtë objektiv, atij i nevojiteshin njerëz të paskrupullt, mafiozë, kriminelë dhe përdhunues të njohur si të pamëshirë. Të tillë, Shqipëria i kishte me shumicë, megjithatë duhej gjetur fabula e duhur; Rilindja. Si e tillë, ajo do të servirej si shpëtimtarja e vendit, si një gjetje gjeniale. Në të vertetë, plani ishte ndërtuar me kohë përgjatë “opozitës” si Kryebashkiak. Burimet njerëzore dhe financiare për Projektin Rilindja qenë të bollshme; të mjaftueshme për të bërë spektakël me fitoren e vitit 2013.

Kombinimi ishte perfekt; ndërtues dhe biznesmen të korruptuar, trafikantë dhe mafiozë, madje edhe vrasës tashmë ishin njerëzit “politikë” të Edi Ramës. Sa për sy të keq i shërbente Pandi Majko, Musa Ulqini dhe ndonjë kokërr. Praktikisht, fitorja e vitit 2013 shënon fundit e Partisë Socialiste dhe fillimin e pushtimit të Shqipërisë nga Edi Rama.

IV

Pjesa tjetër është një histori që ju e dini.

Vijon…

Po, o nanë, po…

Po, o nanë, po,
N’emën të ligjit jam arrestue,
E duert m’i kthyen prapa policët e zi,
N’hekur me tutjus m’i kanë ngujue!

Me gazin 69 u pamë sy ndër sy,
Si me keqardhje m’u ba se më vështroi,
E kur lëshova kambën mbrenda me hy,
M’u ba se psherëtiu, m’u ba se rënkoi!

Ndoshta e ndjeu veten fajtor,
Pse erdhi e më mori përsëri!
Ndoshta i gjori ishte lodhë,
Gjithkah n’udhtim nëpër Shqipni.

Gjithkund tue shkue nëpër atdhe,
Sa djem nanash kështu po i merr!
Si nji kuçedër në “Shqipnin’ e re”
Emni i tij ka futun tmerr!

Ti mos u druej, o Nana ime,
Sido të bahet jam pa faj,
Qëndro malsore, mbahu trime,
Mos e mbyll jetën me vaj!

Djali yt s’ka me t’turpnue,
Gjinin tand s’do ta tradhtojë,
Shqiptar i ndershëm ka me qëndrue,
Po prehnin tand do ta kërkojë.

Ka me dasht me t’pasun pranë,
Ta vështrosh, ta ledhatosh,
E nji fjalë t’ambël me ia thanë,
Plagët zemrës t’ia shërosh!

Pusho, mos qaj, o nanë e mjerë,
Ti me mue s’je kënaqun kurrë.
N’merak e mall ke qenë përherë,
Qysh i vogël dhe sot burrë!

Qysh nand’ vjeç m’ke nxjerrë prej shpie,
Jetim, pa babë, bukën me nxjerrë ;
M’shkule nga prehni prej vorfnie,
Vetë jam rritun derë më derë!

Tri ditë bashkë s’i bamë në votër,
Shtëpia jonë nuk qeshi kurrë ;
Kurrë s’u ulëm në nji sofër,
Kurrë, o Nana ime, kurrë!

Keshtu e pa Fatos Nano kur e mori nga Parisi me thonje te palare sic e deklaroi dhe ai vet.

Keshtu e pa Partine Socialiste kur hyri aty , si transaksion.
Keshtu e pa postin e kryebashkiakut, si transaksion 20%.
Keshtu e pa aleancen me LSI , jo si nje manover politike,si transaksion.
Keshtu e pa postin e kryeministrit ,jo si politik e karriere, thjesht si transaksion financiar.
Keshtu e pa marreveshjen me krimin e organizuar, si transaksion ,dhe keshtu ishte historia e trafikut te droges,historia e kanabisit dhe keshtu eshte edhe amnistia fiskale qe po propozon, maja e nje transaksioni financiar.

Ne keto dite te nxehta korriku u mbyll nje nga farsat me te shemtuara ne politiken shqiptare, nje konflikt te cilin e prodhoi nje kryeminister i cili njihet keto 7 vite pervec droges e korrupsionit ,per prishje marreveshjesh dhe pabesi , vecori te cilat ai i ka trasheguar gjate gjithe karrieres se tij ne Partine Socialiste sepse kjo e fundit nuk i duhej, i duhej vetem sigla.
Rama sic e ka theksuar edhe vete por sic e deshmoi keto 20 e ca vite ne pushtet nuk eshte politikan, Rama eshte njeri transaksionesh .
– Keshtu e pa Fatos Nano kur e mori nga Parisi me thonje te palare sic e deklaroi dhe ai vet ,si transaksion.

– Keshtu e pa Partine Socialiste kur hyri aty , si transaksion.
– Keshtu e pa postin e kryebashkiakut, si transaksion 20%.
– Keshtu e pa aleancen me LSI , jo si nje manover politike,si transaksion.
Keshtu e pa postin e kryeministrit ,jo si politik e karriere, thjesht si transaksion financiar.
– Keshtu e pa marreveshjen me krimin e organizuar, si transaksion ,dhe keshtu ishte historia e trafikut te droges,historia e kanabisit dhe keshtu eshte edhe amnistia fiskale qe po propozon, maja e nje transaksioni financiar.

– Keshtu eshte Shqiperia qe ai po qeveris per te, jo vendi i tij, thjesht nje transaksion financiar.
– Keshtu ishte kosova per te, transaksion financier qe fillonte me shkembimin e territoreve, plan i cili zbuloi nje transaksion te rrezikshem financiar.
– Keshtu ishte Reforma ne Drejtesi per te , nje transaksion financiar.
Keshtu eshte Kushtuta per Ramen , nje transaksion financiar, por ketu ndeshi nje mur te forte, Presidentin e Republikes.
Presidenti Ilir Meta ne te gjithe periudhen e fundit ka mbrojtur me pathos kushtetuten dhe kushtetueshmerine duke denoncuar transaksionin e Rames me Gjykaten Kushtetuese edhe vete Kushtetuten.
Dhe Presidentit nuk i dha te drejte vetem koha, i dhane te drejte te gjitha institucionet kombetare dhe nderkombetare te cilat nuk i kishte bere pis Rilundja, presidentit i dhane te drejte individe te rendesishem me integritet brenda dhe jashte vendit qe pagatoret e rilindjes u turren me vrap ti benin shenjester

Skenari i pabese i Rames per konfliktin me presidentin ne fakt u be me qesharak duke pare kush drejtonte komisionin per shkarkimin e presidentit dhe debatet qe zhvilloheshin aty.
Rama nuk eshte se si njeh kapacitetin dhe peshen e marionetave qe ka perqark, qellimisht i zgjedh;pa peshe, pa permase, pa trashegimi politike e intelektuale , ne raste te caktuara edhe pa shkolle ose me nje formim te blinduar rural sepse ky format i duhet .

Teksa degjoje tekstet e marionetave keto 48 ore lidhur me perfundimin e farses ngritur kunder presidentit te republikes nuk ndjeje me as zemerim as revolte sepse nje beteje ishte fituar por ndjeje vetem neveri.
Presidenti i Republikes nuk u ndesh vetem me nje Dvoran ; Rama kishte klonuar disa Dvorana .Thjesht u gjet nje hetues i diktatures sepse prurjet e asaj kohe jane lakej shume te bindur ku gershetohet nostalgjia me dashurine per parane dhe sic e thame me larte Rama transaksionet i njeh mire,por ky stil i njihet .
Pabesia e Rames dhe mendja e ‘ndritur’ e Ulsiut shenoi dhe fundin e komisionit te turpit .
Presidentin nuk e shkarkuan dot .

Ate e kuptuan qe ne 2 Mars. Rilindja shkarkoi veten.

/editorial 55news.al

Tigrat: një ngjarje e pafundme mizorie.

Nga njëra bllokime rrugësh, ura të hedhura në erë, shtëpi të djegura; nga ana tjetër, masakra, tortura, përdhunime masive. Terrori. Kanë qenë ushtarët e Arkanit ata që kanë inauguruar spastrimin etnik e bazuar mbi dhunën seksuale. Vajza edhe 12 vjeçare – fëmijë – të përzgjedhura, të nënshtruara ndaj agresonesh sistematike, deri në 30 meshkuj në ditë, domethënë të vrara ose, nëse janë në pritje të një fëmije, të mbajtura rob deri kur një abortim nuk ishte më i mundur pasi në kurriz të lindjes; në rast se praktikohej, ndërprerja e shtazanësisë do të vinte në rrezik vetë jetët e vajzave.

Në barqet e tyre, tigrat gdhendnin kryqe me majën e thikës. Urrejtja kundër myslimaneve.

Kur shpërtheu lufta në ish Jugosllavi – ishte viti 1991 — milicitë e para serbe që u vërsulën kundër kroatëve qenë ato të Zheljko Raznatoviçit, një krimineli që, veç të tjerash, kishte debutuar si rrëmbyes në Milano, në vitin 1974. Banda me një mizori absolute. Por pas konfliktit tigrat e Arkanit janë shpërndarë përtej Ballkanit, duke jetuar në pandëshkueshmëri, duke lidhur aleanca (edhe me ’Ndrangetën) dhe duke ndërtuar me metodat e frikshme të së kaluarës një perandori të paligjshmërisë.

Qenë tigrat. Tigrat e Arkanit. Por ende nuk mjaftonte. Në dy vitet e parë të luftës në ish Jugosllavi, 1991 dhe 1992 – vitet e lindjes, formimit dhe debutimeve të vdekjes – paraushtarakët serbë preferonin të quheshin supertigra. Identifikonin linjën primordiale.

Grupi historik nën urdhërat e Zheljko Raznatoviçit, i quajtur Arkan:

ish rrëmbyes, ish spiun dhe ish vrasës me pagesë i shërbimeve sekrete serbe që e shpëtuan nga arrestime e burgosje, dhe, kur nuk ia arrinin, i lehtësonin arratitë.

Jo një kriminel i vërtetë.

Më shumë një keqbërës mediokër me mbrojtje të forta. Me pak fjalë, një i rekomanduar.

Arkan. Si ai tigri i karikaturës së tij të preferuar kur ishte fëmijë. «La Lettura» ka kryqzuar burime investigative të 4 vendeve, përmbledhje gazetarësh ballkanikë, studime kërkuesish universitarë serbë të emigruar në Europën Veriore, dokumenta sekrete. Ka përcjellë në kujtesë protagonistët e një riciklimi ekzistencial – fillimisht ushtarë gjatë konfliktit, pastaj kriminelë në periudhën e pasluftës – dhe, falë një liste të rezervuar, ka hetuar mbi ish tigrat (dhe supertigrat) të nisur nga Serbia me destinacion botën, sikur të mos kishte ndodhur kurrë asgjë.Xhelatët e xhelatit Arkan kanë lindur midis mesit të viteve ’60 dhe fillimit të viteve ‘70. Ndonjë edhe ka vdekur (në betejë, nga mbidoza, rënë në rrethana misterioze, ndërruar jetë nga infarkti në zemër pas netësh të çmendura). Shumica jeton akoma. Për bukuri dhe në pasuri. Në pandëshkueshmëri totale. Në epokën e rekrutimit, tigrat ndaheshin midis tifozëve ultrasë të Crvena Zvezdës dhe kriminelëve të nxjerrë nga burgu. Paraushtarakët e ardhshëm u trajnuan nga ish oficerë të Legjionit të Huaj, sidomos ai francez (si Mirolad Ulemek, Legija, shenja dalluese një trëndafil në qafë dhe një merimangë në parakrah) dhe u hodhën në sulm.

Njëmijë ushtarë në fazën embrionale të tigrave, që shpejt u trifishuan në numër. I njollosën ata sulmet e para ndaj kroatëve: në korrikun e 1991, sulmet ndaj fshatit Çelije, përndjekja e banorëve të qytetit të vogël Ilok dhe, në përgjithësi, pushtimi i Sllavonisë. Ashtu siç ishte premtuar. Në pritjen e organizuar në aeroport futbollistëve të Crvena Zvezdës kampionë të Europës majin e atij viti, Arkani ishte paraqitur me plisa dheu. Plisa pikërisht të Sllavonisë më pas të dhuruara futbollistëve, si garanci se ai rajon kroat shpejt do të ishte serb.

Analistëve ushtarakë, sulmet e tigrave u kujtonin progresionin frontal e sovjetikëve në Luftën e Dytë Botërore dhe tërësinë e bastisjeve turke të 5 shekujve më parë. Nga njëra bllokime rrugësh, ura të hedhura në erë, shtëpi të djegura; nga ana tjetër, masakra, tortura, përdhunime masive. Terrori.

Kanë qenë ushtarët e Arkanit ata që kanë inauguruar spastrimin etnik e bazuar mbi dhunën seksuale. Vajza edhe 12 vjeçare – fëmijë – të përzgjedhura, të nënshtruara ndaj agresonesh sistematike, deri në 30 meshkuj në ditë, domethënë të vrara ose, nëse janë në pritje të një fëmije, të mbajtura rob deri kur një abortim nuk ishte më i mundur pasi në kurriz të lindjes; në rast se praktikohej, ndërprerja e shtazanësisë do të vinte në rrezik vetë jetët e vajzave. Në barqet e tyre, tigrat gdhendnin kryqe me majën e thikës. Urrejtja kundër myslimaneve. Kundër «qafireve».Koha nuk ndihmon, nuk shëron, nuk qetëson. Në distancën e 26 viteve mungojnë porositësit dhe vrasësit e Dada Vujashinoviçit, gazetare ndër të parët që denoncoi masakrat dhe e gjetur e vdekur në shtëpi: në portretet e Dadas, Arkani shfaqej për atë që ishte. Një njeri i trazuar që në një përditshmëri normale vështirë se do të siguronte ushqim për darkë; për sa u përket trupave të tij, qenë barbarë gjithmonë të droguar e të dehur.

Tigrat: një ngjarje e pafundme mizorie. Përfshi kampet e përqëndrimit. Thuajse asnjë nuk ka paguar. Si shumë nazistë, pavarësisht Nyrembergut. Atëhere gjermanët u arratisën duke shfrytëzuar mbrojtje dhe marrëveshje, nganjëherë ndryshuan identitetin, shpesh u bënë kriminelë; pas konfliktit, serbët janë arratisur duke shfrytëzuar mbrojtje e marrë veshje, nganjëherë kanë ndryshuar identitet, shpesh janë bërë kriminelë. Binarë paralelë. Gjithçka përsëritet. Edhe respekti pasvdekjes i rezervuar «heronjve». Dolli, lutje, të qara. Falenderime. Varri i Arkanit është objekt pelegrinazhesh. Jo vetëm nga serbët: në varrezë vijnë ekstremistë të djathtë. Kudo nga Europa. Në internet relikat e tigrave ruajnë një treg të konsiderueshëm: portrete, medalje, berreta, deri 1000 euro për një uniformë (e përdorur). Guxo të flasësh keq për shefin dhe skuadriljet e tij. Të pamëshirshmit e tij. Që pas lufte, në mungesë të përjetshme kodesh, hezitimesh dhe brengash, kanë mësuar artin e kompromisit dhe të konspiracioneve. Për të mbijetuar. Aleanca dhe afera kriminale.Lidhja midis serbëve dhe’Ndrangetës ka lindur me luftën. Tigrat kishin një disponueshmëri të jashtëzakonshme armësh dhe grupeve ju nevojiteshin ato për rivalitetet e brendshme, rreketet dhe atentatet.

Sot serbët bashkëpunojnë me ’ndrinet. Në narkotrafik. Falë edhe vetëm rrugës së krijuar nga Darko Shariç, ish padron ndërkontinental i kokainës, i vendosur midis Argjentinës dhe Uruguajit për të trajtuar me drejtuesit e karteleve jugamerikane. Një hetues spanjoll thotë se vetëm dy grupe e kanë kryer ngjitjen prepotente dhe trajtojnë njëlloj me fuqitë klasike hegjemone (vetë narkosët dhe ’Ndrangetën): shqiptarët dhe, pikërisht, serbët. Një hetues italian thotë se në xhunglën e rrugës nuk ka asnjë si serbët që i frikësohen të gjithë të tjerët. Për nga vrulli, fuqia e zjarrit dhe pamëshirshmëria e pashoqe.Nga gjeografitë, ajo italiane mbetet qendrore. Dhe jo pse në Milano, në prillin e 1974, debutoi një Arkan i ri (vodhi një restorant). Nga Milano mund ta rrëfejmë epopenë e tigrave. Duke filluar nga Igor Kolar. Plaçkitës bankash i armatosur me kallashnikov dhe bomba. Në kokë, projekte spedicionesh kundër makinash transferimi të parave të shmangura në vigjilje nga karabinierë dhe projekte kidnapimi personash me epilog identik. Pas 10 vitesh në burg, Kolar dhe të tijtë kanë lënë gjurmë të gjalla. Raporte me gra të lagjes Corvetto, në periferii; armë të fshehura dhe të pagjetura kurrë; para njëlloj të fshehua; dishepuj që do të donin t’i replikonin aktet. Dhe t’i tejkalonin ato.Marko Lopushina është një gazetar dhe shkrimtar serb. Ka shkruar si për tigrat, ashtu edhe për shërbimet sekrete serbe. Duke cituar burime të policisë, inkuadron zonën ballkanike sipas magieve të mëposhtme: për serbët, klanet janë tri. Një i përqëndruar në Beograd (Luka Bojovic mafija), një i dytë i degëzuar në të gjithë vendin (Legija mafija) dhe një i tretë pa kufi, Arkan mafija, jo detyrimisht pa lidhje me të tjerët. Bojoviç, ashtu si Ulemek (janë bashkuar nga pasioni për automatikun Zagi M-91 dhe ndarë nga një rivalitet i egër) ka qenë një oficer i Arkanit. Ka zgjedhur Spanjën dhe ka ndërtuar një perandori të ardhurat e së cilës i kanë mundësuar të hapë kompani, të ndërtojë hotele, qendra tregtare. Zakonisht, një fasadë për trafik droge, trafik armësh, dokumentash false. Për të prodhuar dhe ricikluar para.

Në listën e rezervuar të analizuar nga «La Lettura» shfaqen identitete dhe lokalitete. Identitete si «Pajo» (emër lufte), Drejtor Financiar kompanie në Beograd; «Raxha» (emër lufte), i hyrë në shërbimet sekrete serbe; «Osijec» (emër lufte), përkthyes për delegacionet e huaja dhe organizatat për mbrojtjen e të drejtave të njeriut; Vukovijët, babë e bir, që kanë pasur punësime në kazinotë dhe në kopshtin zoologjik të Beogradit… Lokalitetet janë vende ku janë sistemuar tigrat. Me grua, fëmijë, nipër e mbesa. Nijemci, Banja Luka, Nia, Ruma, Derventa. Është sidomos këtu që duhen kërkuar. Por tigrat janë bërë fantazma. Dhe jo gjithmonë dokumentat e materialit monumental të Tribunalit për Krimet në ish Jugosllavi zbulojnë sekrete. Mbesin shërnimet e pakta që kanë ndarë gjuetarët e vjetër të tigrave. Ndoshta detaje tashmë të kota, copëza përshkrimesh. Për shembull: «I gjatë 205 centimetra», «Pëlqen makinat Honda», «Ka një sy mangut», «Vozit ekskluzivisht makina dekapotabël», «Ka tatuazhin e një femre afrikane», «Ka humbur një këmbë», «Lojtar pokeri», «Piloton avionë», «Kampion karateje», «Ka hapur një zinxhir dyqanesh me prodhime brumi», «Stërvit qenër», «Jeton në Afrikën e Jugut». Personat në kërkim, thuhet, i gjen kur vendos t’i ndjekësh.Herët a vonë, kushdo bën gabim ose e kryejnë përkrahësit e tyre. Në Afrikën e Jugut, që u garanton mikpritje, mbrojtje dhe identitete të reja tigrave, ishte fshehur Dobrosav Gabriç, vrasësi i Arkanit, një polic i ngarkuar për të eliminuar një njeri që dinte shumë, një që këmbëngulte tpër t’u sjellë sipas natyrës së tij: funksionarët e INTERPOL-it që kanë ppunuar lidhur me Arkanin e kanë quajtur «qen të tërbuar». Thotë një hetues boshnjak se mund të ketë në qarkullim Simon Wiesenthal (i mbijetuar i Shoahut, gjuetar i nazistëve) të rinj. Wiesenthal antiserbë. Në kërkim informacionesh dhe indiciesh. Lista për t’ju dhënë forcave të rendit dhe ekzekutuesve të hakmarrjeve.E vërtetë se paslufta ballkanike ka ushqyer raprezalje reciproke etnike, në një spirale urrejtjeje që nuk është zbutur kurrë, ndoshta e vënë në pauzë edhe për arësye shtetërore (aspirata për të hyrë në Bashkimin Europian). Është e vërtetë se serbët, të paktën gjeneratat e vjetra, gjithçka e kanë në kokë përveçse rihapjen e debateve dhe promovimin e aksioneve lidhur me atë sezon. Por është edhe e vërtetë se shumë hesape kanë mbetur pezull.

Kush ka bërë burg për krime të ndryshme ka dalë ose do të dalë së shpejti. Proceset e pakta janë rënduar nga ngecje dhe përmbysje të vendimeve. Jovica Stanishiç dhe Franko Simatoviç kanë qenë dy elementë kyç të forcave të armatosura të regjimit të Sllobodan Millosheviçit. Kanë pasur lidhjet me tigrat. Ndoshta, teksa serbët vrisnin bijtë përpara nënave, u prisnin kokën pleqve, mbysnin të sapolindur, i varrosnin të gjallë bashkë me të vdekurit, ata të dy qenë të pranishëm. Janë të lirë. Në pritje (ndoshta) të një dënimi definitiv. Procesi ka filluar në vitin 2003.Ka pasur tigra që kanë luftuar në luftën e Ukrainës. Të tjerë të rekrutuara nga shërbime sekrete (edhe amerikane). Të tjerë akoma që posedojnë hartat e përleshjeve në ish Jugosllavi dhe organizojnë grumbullime periodike për të nxjerrë në dritë armë të vjetra për t’ua shitur kamorristëve. Kallashnikovët mund të qëndrojnë për një kohë të gjatë nëntokë, mjafton t’i vajosësh dhe funksionojnë sikur të jenë të rinj. Tigrat janë si këto armë. Të matur dhe kameleonianë.

Raport i policisë gjermane mbi kriminelin 46 vjeçar Srxhan Pajoviç, ish tigër, Dosja 123278. Në zërin «alias» figuron si: «Pajoviç Srxhan»; «Jandel Tomislav Matija»; «Milojeviç Predrag»; «Polumira Dejan»; «Valençiç Darko»… Informacione mbi subjektin janë kërkuar nga policitë e Romës, Vjenës, Beogradit, Podgoricës, Parisit, Madridit. Një e kaluar që nuk vdes dhe që ushqehet si metastazë. Një serbisht, metastaza.(nga La Lettura) Përgatiti ARMIN TIRANA