Will Serbia and Kosovo Open Up Secret War Archives?

Yugoslav Army commander Nebojsa Pavkovic (left) listens to a soldier’s report near Gjilan/Gnjilane in Kosovo during the war in February 1999.

Serbia and Kosovo have asked each other to open up military archives to help reveal where missing persons from the 1998-99 war are buried – but despite cooperative rhetoric, neither appears likely to do it.

This article is also available in: Shqip

On August 2, 1998, two of Zenun Xhemajli’s sons, 27-year-old Muharrem and 25-year-old Ilir, were stopped by a Serb police patrol near their village of Rracaj in Kosovo’s Gjakova/Djakovica municipality and taken away. He never saw them again.

Less than a year later, on the morning of April, 27, 1999, his two younger sons, 21-year-old Shkelzen and 19-year-old Alban, were killed alongside 375 other Kosovo Albanians in a massacre in the village of Meja/Meje.

Alban’s remains were found in a mass grave in the Belgrade suburb of Batajnica in 2004. But the bodies of Muharrem, Ilir and Shkelzen are still missing.

When senior officials from Serbia and Kosovo met in Brussels last month to restart dialogue aimed at normalising relations, both sides said they were ready to help the other to find the remains of people who went missing in the 1998-99 war, like Zenun Xhemajli’s sons.

The Kosovo delegation asked Serbia to open up its Yugoslav-era military and police archives to help find the locations of wartime mass graves, while Serbia’s delegation asked for the Kosovo Liberation Army, KLA’s archives to be opened up for scrutiny.

“The Albanians demanded that all military and police archives be opened, and we said, regarding missing persons and internally displaced people, there is no problem, but you have to open the archives of the so-called KLA, so that we can see where Serbs and other non-Albanians were killed,” Serbian President Aleksandar Vucic said.

But despite the rhetoric about cooperation, none of this seems likely to happen any time soon. Serbia has classified some of its military archives as state secrets, while Kosovo insists that the KLA, as a guerrilla organisation, never had military archives at all.

‘There is always someone who might know’

Visnja Stamenkovic, whose husband has been missing since 1999, at her house in the village of Bernica, Kosovo. Photo: BIRN.

Family members of Serbs who went missing during and after the Kosovo war, like Visnja Stamenkovic, believe that opening up wartime archives could reveal facts that have been hidden for two decades.

Stamenkovic, whose husband Zarko went missing on June 28, 1999, after Serbian forces capitulated to NATO air strikes and pulled out of Kosovo, believes that the fate of her husband and others could be resolved if the archives of the KLA are opened up, or those of the self-declared, short-lived Kosovo government that was created by KLA members in February 1999 and operated until January 2000.

“Why not let them use anything possible to find any trace of those who were kidnapped and killed, like my husband?” she told BIRN at her house in Bernica in Kosovo’s Pristina municipality.

She argued that “there is always someone who might know what happened”.

“Many people were killed after the war and these killings could not have been committed by a few individuals,” she added.

The Kosovo prime minister’s office insisted that it has nothing to hide. “In this process, we will be fully committed to cooperating with justice,” it said. But, it added: “Regarding the KLA archive, it is an issue for war veterans’ organisations.”

Nasim Haradinaj, deputy chairman of Kosovo’s Organisation of War Veterans, told BIRN that the KLA did not have any archives.

Jakup Krasniqi, a former spokesperson for the KLA who has held various senior political positions since the war, made a similar assertion: the KLA was a guerrilla group and had no proper archives.

“I am certain that KLA did not possess any organised or written archive, besides what had already been written and said about it,” Krasniqi told BIRN.

He said that internal communications between the KLA’s general headquarters and the headquarters of the guerrilla force’s various operational zones around the country could have been handed over to the Kosovo Protection Corps, a civilian emergency services organisation which was created after the demilitarisation of the KLA and was active from 1999 to 2009.

But Safet Syla, head of the Office for the Heritage of the Kosovo Protection Corps, said that his organisation does not have any KLA material.

“We have not inherited anything related to the KLA’s war because the KLA was a guerrilla formation and there was nothing that could be archived. We have preserved only the material related to the Kosovo Protection Corps,” Syla told BIRN.

Krasniqi also argued that the KLA and the Serbian army and police could not be compared because of the nature of their roles in the conflict – a military aggressor and an armed resistance. “Serbia planned and organised everything and its archives cannot be compared with those of a guerrilla group,” he said.

‘Those who hide data are rewarded’

Serbian and UN investigators with body bags containing the remains of ethnic Albanians ready for return to Kosovo in May 2005, after they were exhumed from a police training centre in Batajnica in Serbia. Photo:  EPA/SASA STANKOVIC.

Ivana Zanic, director of Belgrade-based Humanitarian Law Centre NGO, which deals with war crimes, said that the most important are archives from the 1998-99 period are those of the Yugoslav Army and the Serbian Interior Ministry.

“Specific documents refer to orders, commands, regular combat reports in which it is possible to check which unit was in charge of which area when they carried out the operations,” Zanic told BIRN.

“These documents can be cross-referenced with data on the number of victims in those specific operations. In this way, it would be possible to reconstruct events – which unit was responsible for which crime, who was at the head of that unit and so on,” she explained.

The Humanitarian Law Centre published a dossier in 2015 about a mass grave that was discovered in Rudnica in south-west Serbia, near the border with Kosovo, where the remains were found of ethnic Albanian civilians killed by Serbian forces in April and May 1999 in the Kosovo villages of Rezalle/Rezala, Cikatove e Vjeter/Staro Cikatovo/, Zabel i Ulet/Donji Zabelj and Gllanaselle/Gladno Selo.

These villages at the time were in the zone controlled by the Yugoslav Army’s 37th Motorised Brigade, commanded by Ljubisa Dikovic, who by the time the dossier was published had become the chief of the Serbian Army’s general staff.

The Humanitarian Law Centre asked the defence ministry for documents about the 37th Motorised Brigade’s operations. It did not get them, and will not get them in the foreseeable future.

“Immediately after that [request for information], then Defence Minister Bratislav Gasic declared the entire archive of the 37th Brigade a [state] secret for the next 30 years, thus making it impossible to shed light on crimes from the past for such a long period of time,” Zanic said.

Marko Milosavljevic from the Youth Initiative for Human Rights NGO said this was a prime example of the closed nature of Serbian institutions.

“Paradoxically, Gasic is now the director of the BIA [Serbia’s Security Intelligence Agency], which only shows us that those who hide data and potentially cover up crimes, contrary to the Law on Data Secrecy, are rewarded very quickly,” Milosavljevic told BIRN.

After the dossier on the Rudnica mass grave was published, and the possibility was raised of an investigation being launched into the wartime activities of army chief of staff Ljubisa Dikovic, Serbian President Tomislav Nikolic warned the country’s war crimes prosecutor to “think a little about what he is digging for in Serbia”.

‘Commanders know where the bodies are’

Zenun Xhemajli, who lost his sons in the war, at his house in the village of Rracaj, Kosovo. Photo: BIRN.

Around 1,600 people are still missing from the war in Kosovo, mostly ethnic Albanians but also some Serbs.

The Kosovo prime minister’s office accused the Belgrade authorities of “continuing to try to hide Serbia’s war crimes by hiding the bodies of civilians in mass graves in Serbia”.

Serbian President Vucic has insisted however that “we would never protect anyone [responsible for war crimes]”, and has said that Serbia is ready to look for possible graves “wherever they [Kosovo Albanians] think they can show a place on the map”.

But Zanic from the Humanitarian Law Centre thinks that Serbia is still not ready to prosecute those responsible for the murders of people found buried in mass graves.

“As a reminder, the mass grave in Batajnica was discovered almost 20 years ago, and since then we have not had a single case before a domestic court that dealt with it,” Zanic told BIRN.

The International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia established that Yugoslav and Serbian military and police chiefs were responsible for the cover-up operation to move ethnic Albanian war victims’ bodies from Kosovo to Serbia. But Serbian prosecutors have not yet raised any indictments.

The Serbian War Crimes Prosecutor’s Office investigated the massacre in Meja/Meja, where Zenun Xhemajli’s sons were among more than 375 people who were killed and whose bodies were later buried in Batajnica.

Four people were suspects in the investigation; one died, and the investigation into the others was halted in 2019 “because not enough evidence exists for indictments”, according to the War Crimes Prosecutor’s Office.

Zanic said that Vucic’s statement was intentionally misleading because it was meant to indicate “that Serbia is doing everything to investigate crimes and punish those responsible, and that is not even close to the truth”.

“Only a few crimes committed in Kosovo have been tried before a court in Serbia, and the trial for crimes committed in the villages of Cuska, Zahac, Pavljane and Ljubenic has lasted ten years,” she pointed out.

Milosavljevic said that even if the Serbian archives are partially opened, “only certain data will be revealed, because Serbia is ruled by those who have profited materially and politically on the basis of the wars in the former Yugoslavia”.

Vucic and some of his ruling Serbian Progressive Party loyalists played prominent political or military roles during the 1990s wars in the Balkans, and the party has repeatedly been accused of glorifying war criminals in recent years.

Milosavljevic argued that “the price of the conspiracy of silence is now being paid by the families of the missing, above all”.

Zenun Xhemajli is now 78 years old and has lost hope that the truth about what happened to his sons will ever be established. He does not believe that the opening up of the Serbian archives will offer any kind of breakthrough.

“It is not a matter of archives, because I do not believe they can help. More than two decades later, I doubt if there is anything left in their archives to trace the disappearance of the bodies of civilians,” he told BIRN at his house in the Kosovo village of Rracaj.

“However,” he added, “there are many people in the chain of command of the army and police forces who know where the bodies are.”

A do t’i hapin Serbia dhe Kosova Arkivat Sekrete të Luftës?
Komandanti i Ushtrisë Jugosllave Nebojsa Pavkoviç (majtas) dëgjon raportin e një ushtari në afërsi të Gjilanit në Kosovë gjatë luftës në shkurt 1999. Foto: EPA / MOMA DABIC / STRINGER.
Serbeze Haxhiaj dhe Milica Stojanovic
Beogradi, Bernica, Rracaj
11 gusht 2020
Serbia dhe Kosova i kanë kërkuar njëri-tjetrit të hapin arkivat ushtarake për të ndihmuar në zbulimin se ku janë varrosur personat e zhdukur nga lufta 1998-99 – por, megjithë retorikën bashkëpunuese, as duket se nuk do ta bëjë këtë.
Ky artikull është gjithashtu në dispozicion në: Shqip

Më 2 gusht 1998, dy djemtë e Zenun Xhemajli, 27-vjeçari Muharrem dhe 25-vjeçari Ilir, u ndaluan nga një patrullë e policisë serbe pranë fshatit të tyre Rracaj në komunën e Gjakovës të Kosovës dhe u mor me vete. Ai nuk i pa kurrë më.

Më pak se një vit më vonë, në mëngjesin e prillit, 27, 1999, dy djemtë e tij më të vegjël, Shkelzen 21-vjeçar dhe Alban 19-vjeçar, u vranë së bashku me 375 shqiptarë të tjerë të Kosovës në një masakër në fshatin Meja / Meje.

Eshtrat e Albanit u gjetën në një varr masiv në periferinë e Beogradit të Batajnica në 2004. Por kufomat e Muharrem, Ilir dhe Shkelzen janë ende të zhdukur.

Kur zyrtarë të lartë nga Serbia dhe Kosova u takuan në Bruksel muajin e kaluar për të rifilluar dialogun që synonte normalizimin e marrëdhënieve, të dy palët thanë se ishin të gatshëm të ndihmojnë tjetrin për të gjetur eshtrat e njerëzve që humbën jetën në luftën e viteve 1998-99, si djemtë e Zenun Xhemajli .

Delegacioni i Kosovës i kërkoi Serbisë që të hap arkivat e saj ushtarake dhe policore të epokës Jugosllave për të ndihmuar në gjetjen e vendndodhjeve të varreve masive të luftës, ndërsa delegacioni i Serbisë kërkoi që Ushtria erationlirimtare e Kosovës, arkivat e ULAK-së të hapeshin për shqyrtim.

“Shqiptarët kërkuan që të hapen të gjitha arkivat ushtarake dhe policore, dhe ne thamë, në lidhje me personat e zhdukur dhe personat e zhvendosur brenda vendit, nuk ka asnjë problem, por duhet të hapni arkivat e të ashtuquajturës ULAK, në mënyrë që të shohim se ku Serbët dhe joshqiptarët e tjerë u vranë, “tha Presidenti serb Aleksandar Vucic.

Por, pavarësisht retorikës për bashkëpunim, asgjë nuk duket se do të ndodhë së shpejti. Serbia i ka klasifikuar disa nga arkivat e saj ushtarake si sekrete shtetërore, ndërsa Kosova insiston që ULAK-ja, si një organizatë guerile, kurrë nuk kishte arkiva ushtarake fare.

“Gjithmonë ekziston dikush që mund ta dijë”

Visnja Stamenkovic, burri i së cilës ka humbur që nga viti 1999, në shtëpinë e saj në fshatin Bernica, Kosovë. Foto: BIRN.

Familjarët e serbëve që humbën jetën gjatë dhe pas luftës në Kosovë, si Visnja Stamenkoviç, besojnë se hapja e arkivave të kohës së luftës mund të zbulojë fakte që janë fshehur për dy dekada.

Stamenkoviç, burri i të cilit Zarko u zhduk më 28 qershor 1999, pasi forcat serbe kapituluan në sulmet ajrore të NATO-s dhe u tërhoqën nga Kosova, beson se fati i burrit të saj dhe të tjerëve mund të zgjidhej nëse hapen arkivat e ULAK-së, ose ato të qeverisë së vetë-deklaruar, jetëshkurtër të Kosovës, e cila u krijua nga anëtarët e ULAK-së në shkurt 1999 dhe funksionoi deri në janar 2000.

“Pse të mos lejoni që ata të përdorin ndonjë gjë të mundshme për të gjetur ndonjë gjurmë të atyre që ishin rrëmbyer dhe vrarë, si burri im?” ajo i tha BIRN në shtëpinë e saj në Bernica në komunën e Prishtinës.

Ajo argumentoi se “gjithmonë ekziston dikush që mund ta dijë se çfarë ndodhi”.

“Shumë njerëz u vranë pas luftës dhe këto vrasje nuk mund të ishin kryer nga disa individë,” shtoi ajo.

Zyra e kryeministrit të Kosovës këmbënguli se nuk ka asgjë për të fshehur. “Në këtë proces, ne do të jemi plotësisht të angazhuar për të bashkëpunuar me drejtësinë,” tha ajo. Por, shtoi: “Sa i përket arkivit të ULAK-së, është çështje për organizatat e veteranëve të luftës.”

Nasim Haradinaj, nënkryetar i Organizatës së Veteranëve të Luftës në Kosovë, i tha BIRN se ULAK-ja nuk kishte arkiva.

Jakup Krasniqi, një ish-zëdhënës i ULAK-së i cili ka mbajtur poste të ndryshme të larta politike që nga lufta, bëri një pohim të ngjashëm: ULAK-ja ishte një grup gueril dhe nuk kishte arkiva të duhura.

“Jam i sigurt që ULAK-ja nuk posedonte ndonjë arkiv të organizuar ose të shkruar, përveç asaj që ishte shkruar dhe thënë për të,” tha Krasniqi për BIRN.

Ai tha se komunikimet e brendshme midis selisë së përgjithshme të ULAK-së dhe selisë së zonave të ndryshme operative të forcave guerile në të gjithë vendin mund të ishin dorëzuar në Trupat Mbrojtëse të Kosovës, një organizatë civile e shërbimeve të urgjencës, e cila u krijua pas demilitarizimit të ULAK-së dhe ishte aktiv nga viti 1999 deri në 2009.

Por Safet Syla, kreu i Zyrës për Trashëgiminë e Trupave Mbrojtëse të Kosovës, tha se organizata e tij nuk ka asnjë material të UK-së.

“Ne nuk kemi trashëguar asgjë në lidhje me luftën e ULAK-së sepse ULAK-ja ishte një formacion gueril dhe nuk kishte asgjë që mund të arkivohej. Ne kemi ruajtur vetëm materialin në lidhje me Trupat Mbrojtëse të Kosovës, “tha Syla për BIRN.

Krasniqi gjithashtu argumentoi se ULAK-ja dhe ushtria dhe policia serbe nuk mund të krahasohen për shkak të natyrës së roleve të tyre në konflikt – një agresor ushtarak dhe një rezistencë të armatosur. “Serbia planifikoi dhe organizoi gjithçka dhe arkivat e saj nuk mund të krahasohen me ato të një grupi gueril,” tha ai.

“Ata që fshehin të dhënat shpërblehen”

Hetuesit serbë dhe OKB me çanta trupash që përmbajnë eshtrat e shqiptarëve etnikë të gatshëm për t’u kthyer në Kosovë në maj 2005, pasi u zhvarrosën nga një qendër trajnimi policie në Batajnica në Serbi. Foto: EPA / SASA STANKOVIC.

Ivana Zanic, drejtoreshë e OJQ-së Qendra për të Drejtën Humanitare me qendër në Beograd, e cila merret me krime lufte, tha se më të rëndësishmet janë arkivat nga periudha 1998-99 janë ato të Ushtrisë Jugosllave dhe Ministrisë së Brendshme serbe.

“Dokumentet specifike i referohen urdhrave, komandave, raporteve të rregullta luftarake në të cilat është e mundur të kontrolloni se cila njësi ishte në krye të cilës zonë kur ata kryenin operacionet,” i tha Zanic për BIRN.

“Këto dokumente mund të referohen me të dhëna për numrin e viktimave në ato operacione specifike. Në këtë mënyrë, do të ishte e mundur të rindërtoheshin ngjarje – cila njësi ishte përgjegjëse për cilin krim, kush ishte në krye të asaj njësie dhe kështu me radhë, ”shpjegoi ajo.

Qendra për të Drejtën Humanitare publikoi një dosje në vitin 2015 në lidhje me një varr masiv, i cili u zbulua në Rudnica në jug-perëndim të Serbisë, afër kufirit me Kosovën, ku u gjetën eshtrat e civilëve etnikë shqiptarë të vrarë nga forcat serbe në prill dhe maj 1999 në Fshatrat kosovarë të Rezalle / Rezala, Cikatove e Vjeter / Staro Cikatovo /, Zabel i Ulet / Donji Zabelj dhe Gllanaselle / Gladno Selo.

Këto fshatra në atë kohë ishin në zonën e kontrolluar nga Brigada e 37-e e Motorizuar e Ushtrisë Jugosllave, e komanduar nga Ljubisa Dikoviç, e cila deri në kohën kur u botua dosja ishte bërë shefi i shtabit të përgjithshëm të Ushtrisë serbe.

Qendra e Ligjit Humanitar i kërkoi Ministrisë së Mbrojtjes dokumente në lidhje me operacionet e Brigadës së 37-të të Motorizuar. Nuk i mori ato, dhe nuk do t’i marrë ato në të ardhmen e parashikueshme.

“Menjëherë pas kësaj [kërkese për informacion], atëherë Ministri i Mbrojtjes Bratislav Gasic shpalli të gjithë arkivin e Brigadës së 37-të një sekret [shtet] për 30 vitet e ardhshme, duke e bërë kështu të pamundur për të hedhur dritë mbi krimet nga e kaluara për kaq gjatë periudhë kohe, “tha Zanic.

Marko Milosavljevic nga OJQ Nisma Rinore për të Drejtat e Njeriut tha se ky ishte një shembull kryesor i natyrës së mbyllur të institucioneve serbe.

“Në mënyrë paradoksale, Gasic është tani drejtori i BIA [Agjencisë së Inteligjencës së Sigurisë së Serbisë], e cila vetëm na tregon se ata që fshehin të dhëna dhe potencialisht fshehin krime, në kundërshtim me Ligjin për fshehtësinë e të dhënave, shpërblehen shumë shpejt,” tha Milosavljevic për BIRN .

Pasi u publikua dosja mbi varret masive të Rudnicës dhe u ngrit mundësia e fillimit të një hetimi për aktivitetet e luftës së shefit të shtabit të ushtrisë Ljubisa Dikoviç, Presidenti serb Tomislav Nikoliç paralajmëroi prokurorin e vendit për krimet e luftës që të “mendojnë pak për atë që ai po gërmon për në Serbi “.

“Komandantët e dinë se ku janë kufomat”

Zenun Xhemajli, i cili humbi djemtë e tij në luftë, në shtëpinë e tij në fshatin Rracaj, Kosovë. Foto: BIRN.

Rreth 1.600 njerëz janë ende të humbur nga lufta në Kosovë, kryesisht shqiptarë etnikë, por edhe disa serbë.

Zyra e kryeministrit të Kosovës akuzoi autoritetet e Beogradit se “vazhdojnë të përpiqen të fshehin krimet e luftës të Serbisë duke fshehur kufomat e civilëve në varre masive në Serbi”.

Presidenti serb Vuçiç ka këmbëngulur megjithatë se “ne kurrë nuk do të mbronim askënd [përgjegjës për krimet e luftës]”, dhe ka thënë se Serbia është e gatshme të kërkojë varret e mundshme “kudo që ata [shqiptarët e Kosovës] mendojnë se mund të tregojnë një vend në hartë” .

Por Zanic nga Qendra e Ligjit Humanitar mendon se Serbia ende nuk është e gatshme të ndjekë penalisht ata që janë përgjegjës për vrasjet e njerëzve të gjetur të varrosur në varreza masive.

“Si kujtesë, varri masiv në Batajnica u zbulua pothuajse 20 vjet më parë, dhe që nga atëherë ne nuk kemi pasur një çështje të vetme para një gjykate vendase që merrej me të,” tha Zanic për BIRN.

Gjykata Ndërkombëtare e Krimeve për ish-Jugosllavinë përcaktoi që shefat ushtarakë dhe policorë jugosllavë dhe serbë ishin përgjegjës për operacionin e mbulimit për të lëvizur trupat e viktimave etnike të luftës shqiptare nga Kosova në Serbi. Por prokurorët serbë nuk kanë ngritur ende ndonjë aktakuzë.

Zyra e Prokurorit të Krimeve të Luftës hetoi masakrën në Meja, ku djemtë e Zenun Xhemajli ishin midis më shumë se 375 personave që u vranë dhe trupat e të cilëve u varrosën më vonë në Batajnica.

Katër persona ishin të dyshuar në hetim; njëri vdiq dhe hetimi për të tjerët u ndal në vitin 2019 “sepse nuk ekzistojnë prova të mjaftueshme për aktakuzat”, sipas Zyrës së Prokurorit të Krimeve të Luftës.

Zanic tha që deklarata e Vuçiqit ishte qëllimisht mashtruese sepse synonte të tregonte “që Serbia po bën gjithçka për të hetuar krimet dhe ndëshkuar ata që janë përgjegjës, dhe kjo nuk është as afër së vërtetës”.

“Vetëm disa krime të kryera në Kosovë janë gjykuar para një gjykate në Serbi, dhe gjyqi për krimet e kryera në fshatrat Cuska, Zahac, Pavljane dhe Ljubenic ka zgjatur dhjetë vjet,” theksoi ajo.

Milosavljeviç tha që edhe nëse arkivat serbe hapen pjesërisht, “vetëm disa të dhëna do të zbulohen, sepse Serbia drejtohet nga ata që kanë përfituar materialisht dhe politikisht në bazë të luftërave në ish-Jugosllavi”.

Vuçiç dhe disa nga besnikët e tij të Partisë Progresiste Serbe në pushtet, kanë luajtur role të spikatura politike ose ushtarake gjatë luftërave të viteve 1990 në Ballkan, dhe partia është akuzuar vazhdimisht për lavdërimin e kriminelëve të luftës vitet e fundit.

Milosavljeviç argumentoi se “çmimi i komplotit të heshtjes tani po paguhet nga familjet e të zhdukurve, mbi të gjitha”.

Zenun Xhemajli tani është 78 vjeç dhe ka humbur shpresën se e vërteta në lidhje me atë që ndodhi me djemtë e tij do të vërtetohet ndonjëherë. Ai nuk beson se hapja e arkivave serbe do të ofrojë ndonjë lloj përparimi.

“Nuk është çështje e arkivave, sepse nuk besoj se mund të ndihmojnë. Më shumë se dy dekada më vonë, unë dyshoj nëse ka ndonjë gjë në arkivat e tyre për të gjurmuar zhdukjen e kufomave të civilëve, “tha ai për BIRN në shtëpinë e tij në fshatin Rracaj të Kosovës.

“Megjithatë,” shtoi ai, “ka shumë njerëz në zinxhirin e komandës së ushtrisë dhe forcat e policisë që dinë se ku janë kufomat.”

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s