Nga Reshat Kripa.

Në përvjetorin e rënies së martirit  Bujar Kaloshi, nuk e di sepse m’u kujtuan vargjet e një poezie të një poeti anonim, që më ranë në duar disa ditë më parë. Në vargjet e asaj poezie shkruhej:

O Korab, fole kreshnikësh, o çati e Shqipërisë!

Përse e ke ulur kokën, o simbol i trimërisë?

Thellë në zemër më  goditën, më goditën në Tiranë,

Në një ditë të nxehtë korriku, zemrën time dysh e ndanë.

Zemrën time dysh e ndanë, ata plumba të mallkuar,

Kur goditën zemrën djalit, trimit tim të paharruar.

Dhjetë vjet kam që  lëngoj, dhjetë vjet kam që po  pres,

Të vendoset drejtësia, të mos mbetem më me shpresë!

Nuk e di sepse këto vargje e prekën thellë zemrën time. Para syve më doli fytyra e qeshur dhe plot gjallëri e Bujar Kaloshit, në ato ditë të zjarrta të ndërrimit të sistemeve. Djaloshi i lindur dhe rritur baltrave të Plugut dhe Gradishtës, ku ishte internuar familjarisht, nuk kishte si të mos ishte i qeshur dhe plot gjallëri, në ato ditë historike kur zemra e tij vlonte  nga dashuria për lirinë dhe demokracinë e mohuar për gati pesëdhjetë vjet. Më dilte para syve fytyra e këtij trimi, që pa hezituar u bë një nga nismëtarët e shoqatës tonë, duke qëndruar gjithmonë në ball të saj. E shihja atë djalë të lidhur pazgjidhmërisht me Partinë Demokratike, me të cilën u bashkua pasi tek ajo shikonte të mishëruara  të  gjitha  parimet  për  të  cilat kishte luftuar fisi i tij i madh.

Mos e harroni Bujar Kaloshin!

Më kujtohet ajo ditë e zezë e 26 korrikut të vitit 1996, kur duart kriminale të trashëgimtarëve të etërve sadistë komunistë, qëlluan zemrën e këtij djaloshi. Ato plumba nuk goditën vetëm zemrën e Bujarit. Ato goditën zemrat e mijëra të përndjekurve politikë, në të katër anët e atdheut tonë të martirizuar. Goditja ishte preludi i asaj që po përgatitej prej kohësh, përmbysja e fitoreve të demokracisë së porsalindur dhe rivendosja e pushtetit të ish komunistëve. Kjo gjë u realizua një vit më vonë,  nëpërmjet rebelimit të armatosur të vitit 1997.

Mos e harroni Bujar Kaloshin!

Kemi njëzetë vjet që atë nuk e kemi më midis nesh. Kemi njëzetë vjet që presim të ndëshkohen kriminelët që qëlluan mbi të. Dhe ky nuk është rasti i vetëm. Më lejoni të përmend këtu emrat e ndritur të anëtarëve të tjerë të shoqatës sonë që kanë rënë nën breshërinë e plumbave të barbarëve, emrat e Lekë Çokut, Besnik Hidrit, Besim Manolit, Valter Harizajt, Viron Rrapajt, Gëzim Shabanit, Bashkim Shkurtit, Fredi Shehut dhe plot të tjerëve. Të gjithë këta prehen në varr pa gjetur qetësi, pasi fajtorët nuk janë ndëshkuar ende.

Mos e harroni Bujar Kaloshin!

Gjaku kërkon gjakun thonë! U ngritën gurët nga varret dhe folën! U ngritën malet dhe thanë dhe më i mbrapmi vrasës u ndëshkua!

Kështu shkruante Shekspiri i madh disa shekuj më parë. Kurse në vendin tonë, në shekullin e XXI-të, ky ligj nuk funksionon. Kriminelët enden lirisht rrugëve Brukselit apo Zurihut, madje edhe atyre të Tiranës, duke kryer krime  të  tjera  dhe  shteti shqiptar  nuk është i zoti t’ia kthejë drejtësisë. Nuk e dimë, nuk është e zoti, apo mos vallë nuk do që t’ia kthejë? Kjo pyetje kërkon përgjigje nga autoritetet shqiptare.

Mos e harroni Bujar Kaloshin!

Ndëshkimin e fajtorëve e kërkon zemra e babait të tij krenar, zemra e nënës së tij të përvuajtur, zemra e gruas së tij të re, zemrat e vajzave që u rritën pa prindin e tyre pranë, zemra e vëllait dhe motrave të tij. Ndëshkimin e fajtorëve e kërkojmë edhe ne, shokët e tij të vuajtjeve dhe halleve. E kërkon edhe shpirti  i  tij  që  nuk  mund  të prehet në paqe deri sa të vendoset drejtësia.

Dhe vargjet e poetit anonim më dalin përsëri përpara syve të mi:

Seç më duket që nga larg, zëri djalit po ushton,

Si një klithëm, si një britëm, nëpër shkrepa uturon,

Uturon sot nëpër shkrepa, zëri i djalit të ri,

Mos më lini në harresë, dua vetëm drejtësi!

S’dua llafe, s’dua përralla, s’dua vargje, s’dua këngë,

Ato le t’i lemë më prapa, ato brezat le t’i nxënë.

Jam këtu mbushur me brengë, nuk po gjej dot  rehati,

Dua vetëm  drejtësi, të prehem në qetësi!

Ngrije kokën mal i lartë, mos qëndro i pezmatuar,

Biri yt ka fluturuar lart në qiellin e amshuar!

Lart në qiellin e amshuar, engjëjt e kanë rrethuar,

Si simbol të burrërisë, për  jetë i paharruar!

Mos e harroni Bujar Kaloshin!

– JETË E ZHVESHUR
Mbi atë që jam ushqyer,
S’mund të kthehem të pështyj!
S’mund t’a falë, edhe t’a dua
Këtë botë të Pafytyrë!

Ktheni kokën rreth e qark,
Shihni njerëz ! Ku jetoni?
Shkojmë pa dashje.., a e zgjodhëm
Këtë jetë? A s’më thoni?

Lindë fëmija duke qarë,
Nuk e di ç’e pret në jetë.
Qoftë vajzë apo djalë
Shumë vështirë do t’a ketë.

O njeri ! Që i jep jetë
Kësaj bote të trazuar!
Bëj durim të lexoshë…,
Një libër të pa lexuar.

Shumë njerëz shoh në jetë,
Shum të tjerë që i dëgjoj…
Zoti, Zoti … thonë të tërë,
Me sytë lartë po i shikoj.

Bëj çudi, se s’është ashtu…
Vetë natyra na mëson…
Dhe kalliri kur është plotë
Koka poshtë i rëndon…

Ai që përpjet e mbanë
Kokën edhe sytë nga qielli,
Harronë se ç’ka në Tokë,
Thua kapërcen Ylberin !

Fallëxhor e Astrologë…
Që çdo orë flasin me yjet,
Nuk shikojnë se në k’të Tokë,
E bardha tenton të nxihet !
O njeri kockë e lëkurë,
Që kalimtar je në jetë…!
Dashuro …mos urre kurrë.
Tjetër jetë s’do të ketë.

Mos e mba’ kokën përpjetë
Të flasësh me perëndinë !
Shiko se i ke në tokë
Të mirën …e ligësinë.

Në ke të mirën në zemër,
Ajo është dhe perëndia,
Na mëson Naimi i Madh.
S’të ndih as kishë, as xhamia !

Shiko njerëzit që ke rrotull,
Edhe fisin edhe farë…
Beso familjen e gjakun,
Edhe ç’janë më të gjallë.

Gjuhë e njerëzve eshtra s’ka,
Por të lidh edhe të bluan,
Me mashtrime, me gënjeshtra,
Për ata që s’e kuptuan!

Danel Cana.

* * *

-Një çisternë në bazën amerikane të Incirlik në Turqi, ka furnizuar avionet F-16 të rebelëve-

Mbeten të acaruara marrëdhëniet mes Ankarasë dhe Uashingtonit.
Siç shkruhet në një artikull të “La repubblica”, shumë nga besnikët e Presidentit Erdogan janë të bindur se Pentagoni ishte në dijeni të planeve të gjeneralëve rebelë, në bazën Incirlik në Turqi, e cila përdoret për fushatën kundër shtetit islamik. Ndërkohë, ka zëra për përdorimin e rrjetit të komunikacionit të Natos për lëvizjen e puçisteve, për ti shpëtuar mbikeqyrjes së qeverise turke. Por, përtej këtyre zërave që vështirë të provohen, qeveria turke duket se, ka në dorë një pikë të fortë kundër amerikanëve.
Kjo është lëvizja e të paktën një avioni çisternë nga pista e Incirlik. Eshtë avioni që ka furnizuar me karburant F-16, të përfshire në sulmet ndaj selisë qeveritare dhe praktikisht në tentativën për të eleminuar Erdogan në rezidencën e tij verore.
Por, në bazën e Incirlik ka shumë furnizues amerikanë dhe turq, identik me modellin KC-135 Stratotanker, Të gjithë në varesinë e “Decimo Tanker Group”, të general Bekir Ercan Van, i arrestuar të dielën se bashku me shume ushtarakë të tjere nën akuzën e grushtit të shtetit.
Por, Pentagoni menjëherë ka berë të ditur se çisterna e dyshuar është nisur nga zona turke e bazës. Situata në bazën ushtarake është me e komplikuar se kaq, pasi repartet amerikane janë të integruara në komandën turke. duke punuar krah njera tjetrës. Eshte pikerisht ky detaj mbi të cilin besnikët e Erdoganit, zbarkuan në bazë për hetime. Shtatë hetues kanë sekuestruar regjistrimet e kullës së kontrollit si dhe arrestuan 8 zyrtarë.
Por, në të njejtën kohë në faqen elektronike të “Star and Stripes”, revistës amerikane të ushtrise ështe ripublikuar një foto e dhjetorit të kaluar e gjenralit Bekir Ercan Van që shtrëngon duart me sekretarin e mbrojtjes Ashton Carter.Incirlik është një bazë e rëndëshishme për prezencen amerikane në lindjen e mesme, aktive që prej 1943 e tashme trampolinë për sulmet ndaj shtetit islamik.
Të shtunën baza ishte rrethuar nga policia që i hoqi energjine elektrike dhe vetem dje në mëngjes janë rrimarë sulmet ndaj Kalifatit.
Tashme është e qartë se dominimi i qiellit ishte deçiziv për dështimin e puçit. Lëvizjet e ushtarakëve rebelë ishin shoqëruar me fluturime mbi Ankara dhe Stamboll me mjetet F-16. Nderkohe që lPresidenti Erdogan arrati në brigjet e Bosforit dhe me pas ka fluturuar per në aeroportin e Bandirma-s. Sipas informacioneve, ishin pikërisht pilotët e kësaj baze që vendosen t’i qëndrojnë besnike Erdogan: me avionët e tyre F-16 mundën të godasin një helikopter te rebeleve dhe me pas sulmuan tanket qe kishin rrethuar parlamentin. Hyrja në skenë e këtyre avioneve detyroi avionët e rebelëve të qëndronin larg, duke mundësuar kthimin triumfues të Presidentit në Stamboll.

Sakaq, Turqia bën të ditur se I ka dërguar në Uashington dosjen me prova për ekstradimin e predikuesi Fethullah Gylen, qe akuzohet nga Erdogan për tentativën e grushtit të shtetit në Turqi .Kryeministri Binali Yildirim ka thënë: Ne kërkojmë ekstradimin e Gylenit.
Gyleni është simbol i përçarjes diplomatike mes dy vendeve, dhe presidenti Rexhep Tajip Erdogan nuk ka ndërmend të zbutë tonin. Në të vërtetë, ai e krahason predikuesin Gylen me Bin Laden

Ambasadori Lu, proteste me rrogtaret e Sorosit, Shqiperia ishull luksi per nderkombetaret..
nga Basir Collaku.

Ambasador Donalt Lu, me kete kercenim, per votimin e reformes nuk po na sjell nje model ne BOTE ku ambasadoret kercenojne kaq dashamiresisht, nderkohe qe kane qene ketu 25 vjet dhe eshte bere gjithmone si kane dashur ata dhe jo ne. Te mbeshtesesh Edi Ramen, qe ka bere katrahure droge Shqiperine, te protestosh ne grupin e rrogtareve te Soros, kjo nuk sjell paanshmeri askund ne Shqiperi. Perdite e me shume nderkombetaret me sa shihet e duan Shqiperine ishull eksperimental dhe financiar. Uashingtoni transparencen e ka dhene se kush jane politikanet tane dhe te nxjerrin dosjet e secilit, te majteve dhe te djathteve, dhe pastaj te behet votimi. Kjo do ta sherbente gjithe qytetareve. Ka ku shkon me keq ky vend, ku bandat jane ortake te qeverise se mbeshtetur nga nderkombetaret?!!! Ku ortaket kineze dhe ruse te qeverise sa vine dhe shtohen, ku porte dhe aeroporte te nje vendi te NATO, qeveria e mbeshtetur fort nga zoti Lu, ua ka kaluar kinezeve dhe ruseve. Ky eshte proamerikanizem qeveritar, te ndjekesh parane, ndryshe nga proamerikanizmi qytetar qe eshte shpirteror. Do na i dergoje ne burg ministrat dhe ish ministrat e korruptuar reforma z ambasador. Jo as behet fjale. Atehere, Tirana diplomatike dhe Uashingtoni, duket se nuk mpo shfaqen ne nje mendje si edhe here te tjera.. Nderkombetaret e kane ndare mendjen ta lene Shqiperine si nje ishull luksi per jo pak pune..

Një letër zyrtare nga Ankaraja për depërtimin e gylenistëve në struktura të fshehta financiare shoqërore dhe politike në Shqipëri, ka mbërritur edhe në Tiranë, një ditë pas grushtit-shtetit ushtarak në Turqi.

Nga burime pranë Ministrisë së Brendshme, mësohet se me anë të një komunikimi zyrtar kanë mbërritur në Tiranë listat që zotëron Turqia për financime e organizatës FETO, të cilat mësohet se prej kohësh zotërohen nga organet turke, por që janë sjellë për një verifikim edhe më të imët.

Burimet bëjnë të ditur se kemi të bëjmë me një material të hollësishëm, i cili është shumë i gjatë dhe ka ardhur në rrugë zyrtare shumë konfidenciale. Materiali flet për influencën e FETO-s në sistemin e shoqërisë civile dhe media, por edhe futjen në industrinë shqiptare, madje dhe në politikë.

Mësohet se janë dy materiale, një shumë konfidencial që Turqia kërkon të hetojë për llogari të puçit e që flet në përfshirjen e mundshme të gylenistëve në strukturat turke në Shqipëri; dhe një tjetër që është memo, sa për kujtesë, dhe që ka fuqi këshillimore, i cili tregon përhapjen e strukturave paralele në shoqërinë shqiptare.

Shumë shpejt do të vijnë edhe listëpagesat periodike të Gylenit në Tiranë, të cilat janë aktivizuar shumë ditët e fundit. Janë zyrtarë dhe ish-zyrtarë që janë vënë në krye të opinionit publik për të sulmuar presidentin turk, por që e bëjnë vetëm për një qëllim: marrin para me grushte nga FETO.

Ditët e fundit këto para janë ndarë cash nga një person shumë i rëndësishëm në Shqipëri që financon një numër të madh portalesh online, dhe që njihet si eksponent opozitar, por pa staturë politike. Ndërkaq, në materialin konfidencial përmendet një listë zyrtarësh tepër të rëndësishëm që rezultojnë në listëpagesat e gylenistëve.

Në një shkrim të djeshëm në Javanews, ish-kreu i Komunitetit Musliman Shqiptar, Ermir Gjinishi, përmendte deri dhe struktura qeveritare ku gylenistët kanë depërtuar. Madje, një fakt i tillë mund t`i sjellë kokëçarje kryeministrit Rama, i cili, në njërën anë ka raporte tejet të afërta me presidentin Erdogan, e nga ana tjetër, në krah, një nga ministrat më të rëndësishëm në kabinet, e ka pjesë të strukturave gyleniste.

B. ka qenë partner me organizatat gyleniste përpara se të bëhej zyrtar, dhe ka marrë fonde për të organizuar think-tanke që të krijojnë një opinion publik anti-Erdogan prej vitesh.

Sakaq, duhet sqaruar se për të qenë i lidhur me strukturat gyleniste, jo domosdoshmërisht ka rol identiteti fetar. Si D.B. nga politika e si M.K. nga media, njihen si ateistë; po ashtu, nga media është dhe A.Ç. që i përket besimit ortodoks, por kjo nuk i pengon të jenë pjesë e strukturave dhe politikave të Gylenit në Shqipëri. Në radhë më pas vijnë: analistët L.D. dhe I.K., njeriu i letrave A.T., si dhe politikani i majtë, por jo aktiv për momentin, A.M. Dhe lista vazhdon… /

E në listën e bërë publike nga mediat në Tiranë, mësohet se janë emrat e disa personazheve të njohur, njëri prej të cilëve është edhe ministër.

Ditmir Bushati
D. B. ka qenë partner me organizatat gyleniste përpara se të bëhej zyrtar, dhe ka marrë fonde për të organizuar think-tanke që të krijojnë një opinion publik anti-Erdogan prej vitesh.

A është iniciali D. B., ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Ditmir Bushati?

Arben Malaj.
Sipas medias së Tiranës në listë është edhe një politikan tjetër që nuk është aktiv aktualisht.

Është ai me inicialet, A. M. A është ky ish-ministri socialist, Arben Malaj?

Në fakt Malaj pak kohë më parë ka qenë i pranishëm në një aktivitet të Fetullah Gylenit.

Në listën e sjellë në Tiranë mësohet se është edhe emri i një gazetari, M. K.

A është M. K., gazetari i njohur dhe drejtuesi i Top Channel, Mentor Kikia?

Por lista vazhdon edhe më tej. A. Ç.

A është ky njeri gazetari dhe drejtuesi i Unionit të Gazetarëve, Aleksandër Çipa?

Agron Tufa.
Në mes tyre është edhe një njeri i letrave, njëkohësisht edhe gazetar me inicialet A. T. A është ky person, gazetari dhe shkrimtari Agron Tufa?

Nga burime pranë Ministrisë së Brendshme, mësohet se me anë të një komunikimi zyrtar kanë mbërritur në Tiranë listat që zotëron Turqia për financime e organizatës FETO, të cilat mësohet se prej kohësh zotërohen nga organet turke, por që janë sjellë për një verifikim edhe më të imët.

Materiali flet për influencën e FETO-s në sistemin e shoqërisë civile dhe media, por edhe futjen në industrinë shqiptare, madje dhe në politikë.

Mësohet se janë dy materiale, një shumë konfidencial që Turqia kërkon të hetojë për llogari të puçit e që flet në përfshirjen e mundshme të gylenistëve në strukturat turke në Shqipëri; dhe një tjetër që është memo, sa për kujtesë, dhe që ka fuqi këshillimore, i cili tregon përhapjen e strukturave paralele në shoqërinë shqiptare.

Planeti Nibiru, përse Putin kërcënoi Obamën

Ditët e fundit Presidenti rus, Vladimir Putin i bëri një ultimatum shokues Presidentit amerikan, Barack Obama. Gjatë një bisede private në telefon, Presidenti rus e akuzoi homologun e tij amerikan se po fshihte fakte të rëndësishme për planetin Nibiru dhe i kërkoi Presidentit që të tregojë gjithçka fsheh për këtë çështje dhe të paralajmërojë botën për mbërritjen e shpejtë të Nibirusë, gjë që do të sjellë pasoja shkatërrimtare për planetin Tokë.
Dy javë më parë, u raportua se ish-oficeri i KGB-së, Strelnikov Isaak Stepanovich ka deklaruar se liderët amerikanë kanë përdorur kërcënimin e sulmit bërthamor për t’i mbyllur gojën liderëve rusë përsa i përket kërcënimit të planetit Nibiru. Deklarata e Putinit jo vetëm që vërteton këtë informacion të ish-oficerit, por konfirmon gjithashtu se Kremlini ka vendosur të distancohet nga fshehja 30-vjeçare e këtyre fakteve të rëndësishme dhe është tashmë i gatshëm të bëjë publike teorinë e konspiracionit, pavarësisht kërcënimit të Amerikës se do të sulmojë Moskën.
Sipas burimeve konfidenciale, të cilët e kanë marrë informacionin nga agjentë të inteligjencës britanike, biseda ndërmjet Putinit dhe Obamës zgjati vetëm shtatë minuta dhe e la Obamën të irrituar, të mërzitur dhe të nervozuar përpara kërkesave të Putinit. Për dekada me radhë, liderët rusë kanë kërkuar me ngulm të bëjnë publike faktet që njihen për planetin famëkeq dhe planetet e tjerë që orbitojnë përreth tij, por një sërë zyrtarësh të kujdesshëm të Shtëpisë së Bardhë thuhet se i kanë kërcënuar me sulme bërthamore në rast se bëhen publike këto informacione të klasifikuara.
Tani duket se Putini ka marrë në dorë të gjithë informacionin dhe është i gatshëm t’i bëjë ballë edhe kërcënimeve të Perëndimit. Raportet e përftuara nga burime të fshehta në Moskë thonë se Putini ka zbuluar se Amerika ka gënjyer kur tregonte se ishte e gatshme të niste një luftë atomike për çështjen e Nibirusë. Kjo gënjeshtër në fakt ka funksionuar mirë për liderët e tjerë si Gorbachev, Yeltsin dhe Medvedev. Megjithatë, gënjeshtra duket doli në pah kur specialistët e sigurisë së Kremlinit përgjuan dhe dëshifruan një e-mail zyrtar të fshehtë nga Presidenti Obama drejtuar ish-sekretares amerikane të Shtetit, Hillary Clinton, të nxjerrë nga serveri i saj problematik i postës elektronike private.
“Deri tani i kemi mashtruar”, shkruan Obama. “Ata besojnë vërtet se do të vëmë në rrezik shtetet tona për këtë çështje. Kush do ta mendonte se një gënjeshtër do të funksiononte aq mirë. Duhet të luaj më shumë poker”. Pasi zbuloi përmbajtjen e diskutueshme të e-mail-it, Vladimir Putin, në tërbim e sipër, i telefonoi menjëherë Shtëpisë së Bardhë dhe kërkoi të fliste me Obamën, i cili në atë kohë ishte duke luajtur golf me David Cameron. Me tensionet e larta, këshilltarja e Shërbimit Sekret të Shteteve të Bashkuara dhe Sigurisë Kombëtare, Susan Rice, e lajmëroi Obamën për situatën në të cilën ndodheshin dhe helikopteri privat i Presidentit “Marine One” e dërgoi atë menjëherë në Shtëpinë e Bardhë me masa të shtuara të sigurisë.
Një transkript i verifikuar i bisedës telefonike citon deklaratën më tronditëse të Putinit, i cili thotë: “Nuk kemi për ta mbuluar më fytyrën tonë me kërcënimet false të Shteteve të Bashkuara. E keni mbajtur të vërtetën të fshehtë për shumë kohë. Ju dhe paraardhësit tuaj jeni kundërshtarë të së vërtetës dhe të shpëtimit të racës njerëzore. Duke qenë se syri juaj ka shtrirje dhe impakt më të gjerë, ju jap edhe një shans të fundit për t’i treguar botës çfarë dini për Nibirunë, përndryshe do t’i tregoj unë të gjitha”.
Edhe figura të tjera perëndimore si Paul Cox, Eugene Ricks dhe Dr. Ronald Shimschuck kanë nxjerrë kohët e fundit fakte të ndryshme sekrete në kurriz të sigurisë së jetës së tyre. Fizikanti rus dhe astronomi Dyomin Damir Zakharovich kohët e fundi është shfaqur në një televizion gjerman për të folur rreth kërcënimeve që sjell Nibiru. Studimet e tij përputhen më së miri me atë të homologëve të tij perëndimorë. Duket se kjo trimëri është pjesërisht e nxitur nga zhvillimet e fundit dhe nga biseda tronditëse telefonike e liderit rus me atë amerikan.
Zhvillimet e fundit nxjerrin në pah të paktën një siguri të vetme: Nibiru ekziston dhe qeveritë tashmë nuk kanë më mundësi të fshehin fakte të rëndësishme për të cilat kanë luftuar kaq gjatë, për të paktën 30 vitet e fundit. Apokalipsi i Nibiru pretendohet të jetë takimi shkatërrimtar ndërmjet Tokës dhe një objekti tepër të madh planetar që një grup i madh shkencëtarësh besojnë se do të ndodhë gjatë shekullit 21. Shkencëtarët që mbështesin këtë teori zakonisht i referohen me emërtimin Planeti X ose Nibiru. Ideja se një objekt me madhësinë e një planeti do të përplaset ose do të kalojë shumë pranë Tokës në të ardhmen e afërt nuk mbështetet nga asnjë provë shkencore deri më sot dhe është refuzuar duke u quajtur pseudoshkencë ose mashtrim interneti nga astronomë dhe shkencëtarë planetarë të ndryshëm.

Nibiru po i afrohet Tokës

Një planet katër herë më i madh se Toka, mund të gjendet në kufi të sistemit tonë diellor, përtej Plutonit sipas një studimi të ri. Planeti ndodhet shumë larg dhe është e pamundur të diktohet nga teleskopët e zakonshëm. Ky planet i “padukshëm” do të mund të tërhiqte me gravitetin e tij objektet dhe trupat e ngrirë që ndodhen përtej Neptunit dhe nëse kjo qëndron, mund të ndihmojë në shpjegimin e orbitave misterioze të këtyre trupave qiellorë.
Ky pretendim vjen nga Rodney Gomes, astronom në Observatorin Kombëtar të Brazilit, që ndodhet në Rio de Janerio. Gomes dhe ekipi i tij prezantuan pak kohë më parë një raport të plotë ku përfshiheshin dhe llogaritjet e tyre, si dhe disa modele të tjera llogaritjesh që përftonin ekzistencën e planetit të largët.
Sipas “ntv.ru”: Shkencëtarët e NASA-s, interesohen shumë vitet e fundit për planetin Nibiru, i cili, sipas specialistëve të astronomisë, në të ardhmen e afërt do të mund të ndryshonte në mënyrë drastike jetën në Tokë.
Planeti mitik Nibiru/Planet-X, i cili sipas traditës së sumerëve të lashtë, dalëngadalë i afrohet Tokës, ky referim prej tyre, nxiti interesin e madh të shkencëtarëve dhe astronomëve në gjithë botën, sidomos së vetë NASA-s.
Shkencëtarët e NASA-s vërtetuan zyrtarisht ekzistencën e tij qysh në vitin 1983 dhe që prej asaj kohe filluan një studim më të specifikuar me teleskop të posaçëm, me shpresën se do të diktonin objektin misterioz në hapësirë.
Madje, sipas disa inspektorëve të astronomisë, graviteti i Nibiru, ishte përgjegjës për Kataklizmin e Madh, për zhdukjen e Atlantidës dhe për shumë përmbytje të tjera të ndodhura në botën bashkëkohore, ndërkohë graviteti i tij ka ndryshuar dhe orbitën e disa planetëve të sistemit tonë diellor.
Fillimin e vitit të shkuar, shkencëtarë të Universiteteve të Cornell dhe të Lorenzo Iorio zbuluan se orbita e Hënës rreth Tokës kishte pësuar një ndryshim drastik.
Ekzistenca e planetit Nibiru, tashmë refuzohet nga NASA. Ndërkohë, vëzhgimi i këtij planti (Nibiru) në vitin 2008, që u krye nga teleskopi i Polit të Jugut, u zhduk nga arkivat e saj. Ndërkohë, nëse dikush, një specialist për shembull, “lundron” me Google Sky, në disa koordinata të parapërcaktuara, do të ndeshë një hapësirë të zezë. Sipas Google: “Fushat e zeza shkaktohen nga një ‘gabim’ i programit të kompjuterit!”.
Por, më 29 shtator të vitit 2011, thuajse gati gabimisht NASA vërtetoi ekzistencën e Nibiru/Planet-X, në simpoziumin e NEOWISE. Gjatë këtij simpoziumi Amy Mainzer, në referencën e saj nuk pohoi se: “Planeti X nuk ekziston”; por tha: “Planeti X, nuk vjen të na marrë!”.

Përgatiti:
KLARITA BAJRAKTARI

Në Këmishtaj arrijmë në orët e para të paradites, pikërisht atëherë kur dielli përzhitës ka nisur të bëhet agresiv me njerëzit që gjallojnë poshtë tij. Në rrugët kryesore të fshatit duket se janë bërë ndryshime të mbara. Në anë të tyre janë vendosur trotuare dhe kosha. Si një vend bujqësor, gumëzhimat e njerëzve dëgjohen tek bisedojnë me njëri-tjetrin duke tentuar të dominojnë me volumin e tyre mbi traktorët që do të punojnë të mbjellat. Jo shumë larg qendrës së fshatit, marim një kthesë drejt shtëpisë së familjes Maka. Aty do të takojmë Elenin, vajzën 22-vjeçare, e cila na uron mirëseardhjen. “Urdhëroni, hyni brenda së bën vapë”, thotë në zë të imët. Një shtëpi që mbahet nga një dërrasë. Kjo është gjëja e parë që të bie në sy, teksa vijon mendimin se muri prej dërrasash dhe balte rrezikon të bjerë.

“Shtëpia është ndërtuar që në vitin 1982. E ka ndërtuar gjyshi im”, thotë Armeli, djali më i vogël i familjes, duke na treguar një histori të dhimbshme të saj. “Prindërit nuk kishin para të siguroje një tullë apo një gur për murin. Kështu i kam dëgjuar të thonë. Arritëm të vendosnim vetëm dërrasën që shihni. Një ditë muri është rrëzuar dhe më ka zënë poshtë. Po unë shpëtova. Ia hodha paq”, kujton Armeli me buzëqeshje. Në familjen Maka orientimi kryesor dhe i vetëm për sigurimin e të ardhurave ka qenë bujqësia. Dikur, para 5 vitesh prindërit e dy djemve kanë punuar në serrat e banorëve të fshatit. Më vonë, pas fejesës së Elenit me djalin e tyre, vajza iu jep tokën e të ëmës dhe aty ndërtojnë serrat për të siguruar të hollat. “Unë jam jetime. Nëna ime ka ndërruar jetë që kur isha 4 vjeçe. Jam rritur me gjyshërit. E vetmja trashëgimi që kam patur nga ime më është toka. Janë rreth 3 dynymë. Gjyshërit nuk mund të punonin më në ara sepse janë në moshë të thyer. Kështu, që prej fejesës me Klaidin filluam të investonim sadopak në këtë tokë duke ndërtuar serrat”, thotë Eleni Tomani, ndërsa vijon të na tregojë për prodhimet bujqësore që kanë patur.

“Kemi mbjellë përgjithësisht kultura me perime. Nuk ishim në nivelet më të mira, por kishim të ardhura, të paktën. Kishte ditë që edhe dilnim në tregun e grumbullimit në Lushnjë. Atje në shumicën e rasteve binim edhe pre e tregtarëve, të cilët premtonin se do të blinin dhe nuk vinin kurrë. Mirëpo, unë nuk kam motër ose vëlla. Babai më ka braktisur. Kështu që, familja e Klaidit u bë familja ime”, tregon Eleni e përlotur. Ndërkaq, pavarësisht tentativave për të ringritur ekonominë duket se fati nuk ka qenë shumë në anën e tyre. Në ditët e ftohta të dimrit, era e fortë e stinës ka shkatërruar çdo ndërtim të ngritur me mund në serra. Në vështrimin e parë rreth tokës, sytë të zënë vetëm hekurat, pasi serrat janë tashmë të “zhdukura” për shkak të erës së fortë që i dëmtoi gjithë prodhimin. “Ne i kishim krijuar pajisjet me aq kushte sa kishim mundësi. Nuk kishim gjërat më të mira dhe as materialet më të forta, por nuk e prisnim kurrsesi që diçka e tillë të ndodhte. Kur era e fortë rrëzoi plastmasët, ishte goditja më e madhe për ne. Punësimi dhe ushqimi ynë, varej aty. Tani, që prej vitit të kaluar nuk është më”, vijon Eleni. Ndërkaq, ajo na tregon ndër të tjera sesi janë duke u përballur me vështirësinë më të madhe deri më sot, e cila nuk përfshin më as mbijetesën dhe as ushqimin. Dhimbja që ka pllakosur familjen Maka është së- mundja e djalit të tyre, Klaidit, i fejuari i Elenit, i cili prej disa muajsh ndodhet në shtrat, pasi rrezikon të humbasë shikimin në të dy sytë. “Kur unë dhe Klaidi jemi lidhur në fejesë ai punonte si punëtor ndërtimi. Merrej dhe me saldime. Punë krahu, ç’të dilte. Për të nuk ishte problem puna dhe vështirësia e saj. Mirëpo, para 3 muajsh ai na tregoi shqetësimin me shikimin e tij. Kur e pashë për herë të parë, syri i djathtë kishte marë pak skuqje dhe menduam se do të ishte diçka kalimtare, ndonjë lodhje e shkaktuar prej punës”, tregon e fejuara e Klaidit, ndërsa me lot në sy shpreh pendimin për neglizhencën që të gjithë treguan ndaj shqetësimit të djalit të madh të familjes Maka.

“E nënvlerësuam. Menduam se do të ishte një gjë e lehtë. Dita-ditës vështirësia për shikimin e tij u shtua. Sot, ai nuk më sheh dot më mua”. Ndërkaq, të ndodhur përballë kësaj plage të madhe prej së cilës nuk po gjejnë dot zgjidhje, gjithë familja vendosi të nxjerrë në shitje serrën e dikurshme, në mënyrë që të sigurojë paratë për operacionin e Klaidit, ku i kanë dhënë shpresë për shikimin. Megjithatë, ende sot, asnjë i interesuar nuk i ka rënë telefonit. “Nuk merr askush për të blerë serrën. U bënë dy muaj. Kam frikë se po e humbasim këtë sfidë. Nuk dimë ku të gjejmë një mundësi, një borxh, një hua. Kemi kërkuar gjithandej, por askush nuk na përgjigjet”, shprehet Eleni Tomani, e dëshpëruar.

Prindërit: Nuk kemi para për një grusht miell

Të shpresosh apo të kërkosh. Kjo është dilema më e madhe në familjen Maka, për të cilën ndihen edhe në faj. Prindërit e Klaidit shprehen të dëshpëruar në lidhje me situatën në të cilën ndodhen dhe thonë se vështirësia ekonomike që kanë, i ka sjellë edhe problemet e shikimit me djalin e tyre. “Po bën 3 muaj që djali është shumë sëmurë nga sytë. Ne nuk donim kurrsesi që situata të arrinte në këtë pikë, por vetëm nga ekonomia e dobët e lamë deri sot. Doktori kërkoi ta bënim operim. Thonë që ka një sëmundje të keqe që prek të dy sytë”, tregon e ëma e Klaidit, Lindita Maka duke na rrëfyer më tej se shpresat e tyre janë të varura te shitja e serrave.” Ne jemi marrë vetëm me bujqësi. Nuk kemi pasuri dhe as gjëra me vlerë. Kemi nxjerrë serrat në shitje si të vetmen mënyrë për të siguruar të ardhura. Patëm goxha probleme. Falë nuses tonë Elenit, dikur fituam diçka. Kishim serrat që i mbillnim me tranguj dhe me domate. Shisnim dhe ushqeheshim të gjithë në familje. Mirëpo, era e fortë na mori gjithë investimin. Mbetën vetëm hekurat. Mora para borxh dhe kredi në bankë duke venë në kolateral banesën që kemi. Rreth dy milionë lekë hua. E njëjta situatë klimaterike u përsërit. Askush nuk na ndihmoi. Ku nuk shkova. Djali im është 25 vjeç. Unë dua vetëm që të më shohë sërish. “, përfundon Lindita me lot në sy. Ndërkaq, edhe babai i Klaidit, Arben Maka, tregon se ndihet i pafuqishëm përballë një vështirësie të tillë. “A mund të quhem baba? Nuk ndihmoj dot fëmijën tim. Po më ikën nga duart dhe unë nuk mund të bëj asgjë. Ku nuk po kërkoj. Smë jep kush. Jam paraqitur në komunë për një mundësi punësimi, por smë jep askush ndihmë. As asistencë sociale nuk kemi. As tokë. Do i jepja djalit sytë e mi po të mundesha. Dhe ajo kushton”, tregon Arbeni me dëshpërim.

Operacioni

Vështirësia për të rikthyer shikimin e Klaidit përballet me shumë e 1400 eurove. Kështu, mjekët kanë informuar pjesëtarët e familjes Maka se mund të rikthejnë dritën në sytë e Klaidit vetëm me anën e një operacioni. Megjithatë për familjen Maka, ky operacion është i papërballueshëm. Gjendja ekonomike e tyre paraqitet në vështirësi. Rrëfimet për këtë shumë tregojnë se nëse ndokush nuk paraqet interes që t’i ndihmojë, atëherë djali i tyre do të mbetet i verbër për gjithë jetën.

Në foto: Tre nga djemtë që do kyçen në dhomë me znj.Vlahutin

I dashur Karokarlo.

Saimir Tahiri jam. Vetëm ti më kupton mua Karokarlo. Edhe unë njësoj si ty nuk dua që të shembet qeveria. Tani e gjetën këta? Në kulmin e sezonit të korrjes së jeshiles? Lanë nam.

Shiko, meqenëse ai miku jonë i përbashkët na solli nga Italia dy copë Imsi-Catcher, këtë që e mbaj fshehur e vura sot në punë dhe interceptova disa sms. Përdori për ndonjë shkrim nesër Karokarlo, veç ne të dy mund ta mbajmë këtë qeveri në këmbë.

************************************

-SMS-1
(Këmbime ndërmjet Edi Ramës dhe Ilir Metës)

Rama për Metën: Paske njoftuar konferencë për shtyp? Ça ka?

Meta për Ramën: Gjëra teknike i kam. Pa problem.

Rama për Metën: Xml ❤

-SMS-2:
(Këmbime ndërmjet Edi Ramës dhe Endri Fugës)

Fuga-Ramës: O Shef, ky thotë qeveri teknike. E zezaaaa.

Rama-Fugës: Mua atë tekniken ma tha, por nuk më përmendi gjë qeverinë.

Fuga-Ramës: O Shef. Ua, o ma, iku ky. Ua, më thuaj ça po ndodh Shef se u çmenda. 🙁

Rama-Fugës: Pak më vonë Endri, nuk të them dot pa u konsultuar me Qifin.

-SMS-3
(Këmbime ndërmjet Edi Ramës dhe Aqif Rakipit)

Rama-Qifit: Çpb zmr?

Qifi-Ramës: Ça ka me?

Rama-Qifit: Si e lexon Ilirin?

Qifi-Ramës: Me Ilirin kreu punë Olsi. U ujdis ene Albstari.

Rama-Qifit: E kam fjalën për Ilir Metën jo për Lirin tonë.

Qifi-Ramës: Pyt Narin për kto, se më zë koka mu.

Rama-Qifit: Nari s’më ngre telefonin. 🙁

Qifi-Ramës: Çoi sms kush je se ta hap.

-SMS-4
(Këmbime ndërmjet Grida Dumës dhe Lulzim Bashës)

Grida-Bashës: Ilir Meta foli për një takim në një dhomë të mbyllur, katër burra dhe Romana Vlahutin. Po ne dhe sa kohë do durojmë duke bërë mbledhje të hapura, a mund ta di?

Basha-Gridës: Të lutem Grida fol me Ennon për këto gjëra, jam i ngarkuar me reformën.

Grida-Bashës: E kam zili atë Vlahutinin, ne laj-thaj ato dy ‘N’-të e Ennos kemi.

-SMS-5
(Këmbime ndërmjet Spartak Brahos dhe Koço Kokëdhimës)

Baba Taku-Koços: Hë mo kapedan, mirë?

Koço-Baba Takut: Mirë shumë. I duhej kujtuar shija e ngjalës, se ja ka marrë mendjen Ngjela.

-SMS-6
(Këmbime ndërmjet Romana Vlahutin dhe Donald Lu)

Vlahutin për Lu: Si ishte ai muhabeti me ju të katërt në një dhomë?

Lu për Vlahutin: Romana të lutem, rri e qetë. Sido që të vijë puna, asgjë nuk mund të ndodhë pa konsensusin e të gjitha palëve.

Vlahutin për Lu: Ou? Konsensus? Fusni Nulandin në dhomë atëherë, se unë kam çunat e kalçetos po qe puna për konsensus.
-SMS-7
(Këmbime ndërmjet Bamir Topit dhe Edi Ramës)

Topi për Ramën: Jam i shqetësuar për Majlindën.

Rama për Topin: Me Majlindën ka folur Donald Lu, nuk është ajo problemi.

Topi për Ramën: Gabohesh vlla. Ishte Withers ambasador kur e emërova gjyqtare. Më ka respektuar ajo. Nuk la kapar, ma dha komplet 500-en paradhënie.

Rama për Topin: Ti e ke në terezi o mik. Për njëçik respekt rron.

-SMS-8
(Këmbime ndërmjet Sali Berishës dhe Lulzim Bashës)

Berisha për Bashën: Si duket?

Basha për Berishën: Ata të Sorosit njoftuan protestë o ba, mos na djegin SHQUP-in? 🙁

Berisha për Bashën: Do protestojë Sorosi apo Sali Lusha?

Basha për Berishën: Sorosi o ba.

Berisha për Bashën: Ëhë. Mirë shumë.

–SMS-9
(Këmbime ndërmjet Emiljano Aleksit dhe Edi Ramës)

Aleksi për Ramën: Nëse do zgjidhem unë kryetar i qeverisë teknike premtoj se nuk do t’i heq ato kërpudhat që ke ngulur tek avllia e kryeministrisë.

Rama për Aleksin: Po koshin e basketbollit? Po pikturat? Po sallën e Falmës?

Aleksi për Ramën: Flasim.

–SMS-10
(Këmbime ndërmjet Gramoz Ruçit dhe Edi Ramës)

Ruçi për Ramën: Çbënet?

Rama për Ruçin: Duan të na e hedhin në erë ëndrrën tonë për një Shqipëri për së mbari.

Ruçi për Ramën: S’ka gjë, mos u shqetëso. Shiko anën pozitive. Kemi bërë përparime. E nisëm me ‘një pallat një votë’ dhe po e bitisim me ‘një ngjalë, një reformë’.

Ajo që po ndodh me kryeministrin Edi Rama, menjëherë pas rrëzimit të qeverisë nga Meta është tragjiko-komike. Pozicionimi i ri i ish-bashkëkryetarit, e ka bërë që të harrojë Reformën në Drejtësi dhe të mendojë dhe punojë vetëm për fatin e karriges së tij si kryeministër. Është tragjike dhe qesharake njëkohësisht kjo situatë, sepse “kryeministri” që shfaqej 24 orë më përpara arrogant, cinik dhe i plot pushtetshëm, papritur e ka gjetur veten të rrëzuar duke u kthyer nga një “kalorës reformash”, në një llogaritar të vockël.

Duke mos e imagjinuar dot veten jashtë selisë së kryeministrisë (të cilën e ka areduar dhe pikturuar, sikur do të plakej aty) që në ditët e para të muajit gusht, nga fodullëku ka kaluar në përulësi. Sipas njerëzve pranë tij, që mbrëmë, xhepat i ka të mbushur me copa letrash, ku janë të shkruar me laps emra deputetësh. Disa kanë në krah një “ok”, ca janë të rrethuar me të kuqe, të tjerë kanë pikëpyetje përbri…

Çfarë po ndodh kështu me njeriun që herën e fundit, gati duke qarë, lëvizi vetëm pas 9 vitesh nga një karrike e plotëfuqishme?

Ndërkohë që lëvizja e fundit e Metës, ka rindezur një shpresë te ambasadorët Lu dhe Vlahutin, për gjetjen e një formule jo vetëm për kalimin e Reformës në Drejtësi, por edhe krijimin e një Kushtetute të Re, Rama nga pozicioni pasiv, (“bashkë takohemi në 21 korrik”), papritur është shndëruar edhe më aktiv se ambasadorët. Njësoj si ata edhe ai po vrapon sa andej këtej për të siguruar vota, por me synim krejtësisht tjetër.

Nëse ndërkombëtarët po negociojnë me të gjitha palët e rikonfiguruara për të dakortësuar teknikalitet e fundit, Rama po negocion vetë dhe nëpërmjet shtabit që krijoi mbrëmë në Durrës, për të siguruar 71 votat që shpresojnë se do ti riparojnë sa të jetë e mundur, këmbët e thyera të karriges kryeministrore.

Është tragjike kjo gjendje e Ramës, sepse tashmë të gjithë e kuptuan që halli nuk paska qenë Reforma që kërkon 94 vota, por rikonfirmimi i tij si kryeministër që kërkon vetëm 71 vota.

Është qesharak ky pozicion, kur sheh sot Ramën që vetëm pak ditë më parë nuk denjonte as tu fliste me gojë dhe as tu kthente sms-të shumicës së deputetëve të PS-së, tani i lajkaton e i mbush me premtime, personalisht apo duke u dërguar emisarë.

Nuk mund të mos qeshësh, por edhe të mos ndiesh keqardhje, kur mendon Ramën në gjunjtë e Dules të cilin e flaku kur nuk i duhej më, duke përgjuar Idrizin dhe deputetët e PDIU, nëse takohen me Metën apo njerëzit e tij, si ka ngelur në dorë të Mira Shehut që nuk ka denjuar ta takojë asnjëherë në tre vjet rresht, apo si i fshin nga fytyra të pështyrat e Vladimir Kostës dhe i kërkon pajtim “për hir të ditëve të vështira që po kalon partia!”.

Dhe po aq sa Rama, në panik janë hedhur në aksion intesiv edhe minstrat e tij. Ata minstra që me tangërllikun dhe arogancën e tyre, e kanë bërë këto 3 vjet “lesh e li” grupin parlamentar të PS, janë udhëruar që secili sipas zonave elektorale, të zgjidhë me shpejtësi hallet e deputetëve. Personalet dhe të militantëve.

Janë përmbysur sirtarët dhe koshat e letrave, nuk pushojnë telefonat. Është shpallur kushtrimi në parti. Nuk bëhet më fjalë për Rilindjen, ajo ekzistonte vetëm me një grusht njerëzish ministra e drejtorë që talleshin me “militantët”. Tani është në “rrezik pushteti i partisë”…

Çfarë situate!

Nuk di çfarë të bësh më parë, të qeshësh apo të trishtohesh?!

Nga Çim Peka..

Ilir Meta në këto 25 vjet aktive në politikën pluraliste, ka treguar se është edhe më pluralist se pluralizmi. Është politikani që urrehet më së shumti nga grupimet militanteske të dy partive kryesore, por që njëkohësisht prej një dekade shihet edhe si shpresë për ta në momentet e tyre të pashpresa.

Ilir Meta është politikani i kapërcimeve të mëdha që më pragmatizmin e tij është njëkohësisht edhe i urryer edhe i pranueshëm në rast nevoje, për të ngjyrosur me pak qetësi polarizimin maksimal te jetës politike të vendit nga dy partitë e mëdha. Por ky “status” nuk ka vetëm benefice, ka edhe kostot e veta.

Nga viti 2005 e në vazhdim, shprehja “ma thanë ata të rrugës së Elbasanit” është zëvendësuar gradualisht me shprehjen: “ma thanë këta te LSI-së”.

Ky është kulmi politik dhe njëkohësisht problemi për Ilir Metën. Duket se ju ka hyrë ndërkombëtarëve në biznesin e ndërmjetësit, qetësuesit, përfituesit, etj. Quajeni si të doni, por problemi i Ilir Metës është s’postimi i vëmendjes nga këshillat e “Rrugës së Elbasanit” tek pragmatizmi i “Godinës lëvizëse të LSI-së”.

Dhe ky duket të jetë “krimi” që ka bërë më shumë se homologët e tij Ilir Meta. Është bërë faktor ndërmjetës, pse jo dhe përcaktues. E ky që nga fillimi i pluralizmit, ka qenë biznesi i ndërkombëtarëve. Është më mirë apo më keq, këtë nuk di ta them. Por mund të them se ne vazhdimisht flasim për të mirat e produkteve “Bio”. Dhe ja tek kemi një “ndërmjetës bio”. Tipik shqiptar, më të mirat dhe veset e veta.

Po ndërmjetësit ndërkombëtar? Kanë avantazhet e tyre, por duhet të pranojmë se që të gjithë falë “dashurisë” shqiptare, janë shqiptarizuar shumë shpejt. Madje ka prej tyre që kanë pohuar se po lënë Shqipërinë me kokën nga të ftuarat e studios së Arian Çanit, ashtu siç mund të ketë të tjerë që kur të ikin do ju ngel koka pas nga studio e Ballës.

Po çfarë ndodhi dje dhe sot?

Edi Rama pasi i bëri të qartë para dy ditësh Ilir Metës se detyra e tij nuk ishte të gjente konsensusin por të provokonte opozitën, dje ka tentuar të josh nga Durrësi Agron Dukën e “PAA” nëpërmjet Tom Doshit. Ky fakt duket e ka qartësuar përfundimisht Ilir Metën se Edi Rama e ka seriozisht jo vetëm me provokimin e opozitës por edhe atë të “LSI-së”.

Sot Ilir Meta vendosi të flasë vetë, jo nëpërmjet Petrit Vasilit.

“Miratimi i kësaj reforme është i domosdoshëm dhe duke e parë se mosbesimi është kaq shqetësues dhe i lodhshëm e i rrezikshëm për të ardhshmen dua të them se rruga më e mirë do të jetë rruga e miratimit të një qeverie ekspertësh për të përgatitur zgjedhjet e parakohshme. Unë jam gati të jap dorëheqjen nga kryetar parlamenti nëse kjo shërben, ministrat e LSI të heqin dorë nga qeveria” tha Ilir Meta duke sfiduar së pari “rrugën e Elbasanit” e më pas dy partitë e mëdha. “Rrugën e Elbasanit” si ndërmjetëse dhe PS-PD duke i paralajmëruar se do të futet e vetme në zgjedhje. Më pas rezultati i sovranit do vendos për koalicionin e ri. Dhe kësaj radhe as socialistët e as demokratët nuk mund ta akuzojnë se e gënjeu bazën e tyre duke ju marrë vota. Sot socialistë e demokratë e dinë se godina e LSI-së është lëvizëse. Nuk është stoike. Emri vërjani si të doni, “ndërmjetësuese”, “qetësuese”, “përfituese” apo “pragmatiste”.

Ata që e kanë akuzuar si pragmatist pa parime, janë përfituesit më të mëdhenjë të pragmatizmit të tij prej tre vitesh.

“Unë i kam dhënë fjalën ndihmës-sekretarit amerikan të shtetit se do të bëj çdo përpjekje për ta realizuar reformën sipas Venecias dhe ai më ka kërkuar të bëj gjithçka në këtë drejtim. Jemi në një situatë kritike për vendin dhe vendi ka rrëshqitur në destabilitet për hiç gjë. Rama, Basha, bashkë me ta unë si kryetari i Kuvendit dhe me ambasadorët Donald Lu e Romana Vlahutin, duhet të mbyllemi në kuvend për ta zgjidhur këtë çështje. Nëse mbyllemi dhe nuk gjejmë zgjidhje duhet të ikim ne nga politika dhe ata nga diplomacia” pohoi më poshtë Ilir Meta duke u vetë-përfshirë në përgjegjësi, i gatshëm të marrë kostot e dështimit. Por duke i ftuar në kostomarrje edhe konkurrentët në biznesin e ndërmjetësimit, ndërkombëtarët. Sikundër është e qartë se nuk ka ndërmend të kalojë një reformë që i kthen ambasadorët nga diplomatë në gjyqtarë e prokurorë dhe as ti lejojë Ramës llokma të tjera pushteti pas abuzimeve që ka bërë me ato që posedon aktualisht.

Në fund Ilir Meta pasi gjeti “rilindjen” e tij si faktor politik, kujtojmë që prej tre vjetësh ishte kthyer në patericë politike duke deleguar fuqinë e tij politike tek Edi Rama, bëri një propozim për një lojë të ndershme duke ju vetëofruar gjykimit:

“Nuk ka kompromis nëse shkohet në takime duke thënë se me këtë reformë do të shkosh ti në burg. Kompromisi fillon duke thënë; jam unë i pari që do shkoj në burg nëse kam shkelur ligjet. Reforma nuk mund të jepet me koncesion”.

Por si arsye e fundit nga radha, por ndoshta e para nga rëndësia për këtë rebelim të Ilir Metës, janë sondazhet e fundit.

Ilir Meta duke parë rënien drastike mbi vlerësimin e qeverisë “Rama”, duket se ka vendosur të dal nga një varkë që po mbytet e që prej tre vjetësh po lundron falë marinarëve të LSI-së, por gjithmonë me timonier Edi Ramën.

Ilir Meta me qëndrimet e sotme pohoi se nuk ka ndërmend të ndajë kostot e dështimeve të vendimeve ekskluzive të Edi Ramës.

Prandaj sot foli Meta dhe jo Petrit Vasili me Luan Ramën.

Rama ra !

Me shpresë se mund të kthehet ai që ka qenë, dikur. Ka nevojë për largim e freskim të mendjes. Nuk është mirë edhe nga shendeti i mendjes.

Nuk e besonim se do rrëshqiste kaq keq e kaq shpejt. Por rrëshqiti, për fajin e tij.

Pas tre vjet qeverisje Edi Rama u rrëzua.

Erdhi me hov, foli bukur si orator, bëri qeveri kalamajsh në pjesën dërmuese, na mashtroi me elokuencë, nuk këshillohej me asnjëri, filloi të mendonte si Erdogani, projektoi shkatërrimin e çdo elementi progresiv në të majtën, kujtoi se kaloi “ylberin”, ra në pushtet që prodhonte miliona euro, bëri disa punë, degjeneroi si mënyrë qeverisje, filloi të ëndërronte si lider europian që drejton BE dhe mahniste Merkel dhe Hollande me barcoleta.
U bë i dhunshëm në administrimin e pushtetit, despot me administratën, i pabesë me partnerin në koalicion, përulës ndaj deputetëve kriminelë, miklues ndaj së bukurës pa mend në administratë, sportiv kur duhej serioz për hallet e shtetit, tundues përpara lekut, pagues nën dorë për të mbajtur imazhin ndërkombëtar si një lider ballkanik, acarues kur dilte përditë në çdo media aqsa njërëzit filluan të shikonin telenovela nga halli se u dilte Rama në çdo kanal, shpotitës kur duhej të ishte Burrë Shteti, symbyllës përballë drogës nëpër Shqipëri, lakmitar kur votat i merrnin të tjerët që rrinin pranë halleve të njerëzve, indiferent përballë socialistëve të thjeshtë, masakrues ndaj atyre që e kundërshtonin edhe nga “vatha” e tij, pazarxhi me media të caktuara mafioze dhe kriminale.

Një Edi Ramë tjetër nga ai që ishte para qershorit 2013. I ndryshuar, i tjetërsuar dhe mosmirënjohës ndaj njerëzve dhe fatit që e bëri kryeministër.

Rama ra !

Me shpresë se mund të kthehet ai që ka qenë, dikur. Ka nevojë për largim e freskim të mendjes. Nuk është mirë edhe nga shendeti i mendjes.

Nuk e besonim se do rrëshqiste kaq keq e kaq shpejt. Por rrëshqiti, për fajin e tij.
Koha Jone

Shërbimi inteligjent amerikan (CIA) ka hedhur dritë në një nga dokumentat e saj të deklasifikuara së fundmi mbi operacionin shqiptar të CIA, me emrin e koduar BGFIEND? Ky ishte operacioni i parë para-ushtarak që ndërmerrnin amerikanët për përmbysjen e një regjimi në një vend sovran. Kjo histori vazhdoi jo pak, por për më shumë se pesë vjet. Por dështuan. E vërteta mbi “radiolojën” dhe arsyet e dështimit të këtij operacioni, sipas dokumenteve të CIA-s janë shumë komplekse, por që nuk kanë të bëjnë aspak me ato që janë treguar deri më tani. Ja çfarë thuhet në një raport të 9 janarit 1951 të CIA mbi këtë operacion.

Raport i statusit të operacionit BGFIEND

Projekti BGFIEND, i aprovuar më 22 qershor 1949, autorizon një seri programesh politike, psikologjike e ekonomike, për ta bërë Shqipërinë të pavlefshme për Bashkimin Sovjetik si bazë operacionesh. Në mbështetje të këtij programi janë krijuar disa struktura qëndrimi apo stërvitjeje në disa vende të Evropës Lindore. Përdorimi i Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë si mbulim për aktivitetet e fshehta, është bërë nga OPC dhe arritjet e deritanishme janë si më poshtë: OPC ka mbledhur një personel prej 250 shqiptarësh në Gjermani, nga të cilët do të zgjidhen grupe për stërvitje në luftë guerile dhe infiltrim. Më 11 nëntor 1950, pas një periudhe trajnimi në shkollën e fshehtë në Gjermani, grupi i parë prej nëntë shqiptarësh u lëshua nga një avion pa simbole, i drejtuar nga ekuipazh polak, në dy zona të Shqipërisë, siç tregohet në hartë. Misioni i tyre ishte krijimi i një bërthame grupesh rezistence, krijimi i vendeve të sigurta dhe përgatitja e strukturave për lëshimet e mëtejshme të materialeve. Në fushën e luftës psikologjike, në nën-komitetin e Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë, ka punuar nën mbikëqyrjen e personelit të OPC prej disa muajsh për përgatitjen e materialeve të propagandës. Mbi Shqipëri janë lëshuar materiale propagande prej 500 000 fletësh për çdo lëshim, në qendra kryesore urbane, në datat 16 tetor 1950, 7 nëntor, 27 nëntor dhe 1 janar 1951. Në tre raste fletët u lëshuan nga avioni i fshehtë i OPC, kurse në lëshimin e 1 janarit u përdor një avion i inteligjencës britanike. Si mjete të tjera shtesë të luftës psikologjike janë përdorur transmetime radio në valë të shkurtra e valë të mesme nga transmetues të instaluar në një mjet detar të OPC, nën një flamur të huaj në Mesdhe. Mbulimi për këto aktivitete është një ekspeditë shkencore për biologjinë detare të zonës. Transmetuesi pritet të nisë propagandën negative kundër regjimit të Hoxhës në fund të shkurtit dhe mbështetet nga staf shqiptar në bord dhe nga toka. Agjentët shqiptarë; Dibër: Adem Curraj, lider legalist, Zethan Daçi, legalist, Sali Dalini legalist. Kosovë: Miftar Planeja lider, Balli Kombëtar, Halil Norguti legalist, Ramadan Canaj legalist, Rexhit Berisha, Partia Agrare. Kruja: Ilir Toptani lider legalist, Selim Daci Partia Agrare.

Biseda me Departamentin e Shtetit mbi operacionin BGFIEND

Që prej bisedës së fundit mbi operacionin BGFIEND më 25 tetor, janë marrë informacionet e mëposhtme: Një transmetim i Radio Tiranës më 24 nëntor 1951, që u monitorua nga FBIS, njoftonte për eliminimin e 13 spiunëve të lëshuar me parashutë në territorin e Shqipërisë, nga spiunazhi i Shteteve të Bashkuara. Të shtatë njerëzit e përmendur në lajm ishin anëtarë të grupit të OPC. Ka gjasa që edhe gjashtë të tjerët që nuk u emëruan të jenë anëtarë të grupit të OPC. Më 25 tetor 1952, Radio Tirana lajmëroi për eliminimin e shtatë spiunëve të infiltruar në Shqipëri nga shërbimet sekrete britanike. Shtetet e Bashkuara nuk u përmendën si pjesëmarrëse në infiltrim, por dihet se tre prej njerëzve ishin anëtarë të grupit të OPC nga CIA. Radio Tirana raportoi më 27 tetor se 33 spiunë jugosllavë u kapën ose u vranë nga forcat shtetërore të sigurisë. Asnjë prej tyre nuk ishte agjent i OPC. Këto tre lajmërime tregojnë për suksesin e forcave qeveritare në ndalimin e infiltrimeve nga jashtë. Aktualisht, vetëm dy grupe të OPC janë operativë në Shqipëri, por meqënëse ende nuk është vendosur kontakti radio, statusi i operacioneve nuk njihet.

Politikat

Është marrë informacioni i mëposhtëm mbi politikat britanike në lidhje me Shqipërinë: Ministria e Jashtme britanike favorizon një Shqipëri të lirë e të pavarur, dhe këshillon kështu edhe Departamentin e Shtetit. Ambasadori i ri britanik në Jugosllavi është instruktuar të informojë Titon për qëllimet britanike në Shqipëri, për dëshirën për të ditur më shumë mbi Lidhjen e Prizrenit, dhe nëse bashkëpunimi mes vendeve është i mundshëm kur objektivat janë të përbashkëta. Britanikët mendojnë se prezantimi i pikëpamjeve anglo-amerikane duhet të bëhet në mënyrë të koordinuar, dhe besojnë se NCFA duhet të ndalojë propagandën që pengon mundësitë e bashkëpunimit me Lidhjen e Prizrenit. Britanikët kanë informuar italianët mbi zhvillimet dhe u gëzuan kur ata shprehën lehtësim se nuk parashikohet një ndarje e Shqipërisë dhe se çështja do të trajtohet nga anglezët e amerikanët. Diskutimet për misionin çuan në konkluzionin se nëse duhet të kryhet një operacion i shkallës së gjerë, ai të mbështetet në tre pika kryesore: Në pozitën miqësore neutrale të Jugosllavisë ose bashkëpunimin e saj aktiv; Në pikëpamjet e krerëve ushtarakë anglezë e amerikanë; Dhe në vlerësimin mbi pozitën jugosllave si miqësore apo neutrale.

Roli i Harri Fultz në Shqipëri

Dukumentat e 1094 të CIA flasin dhe për aktivitetin e Harri Fultz në Shqipëri. Një dokument i CIA thotë se është marrë informacion nga një burimi mirë-vendosur, se këshilltari kryesor i Komitetit Shqiptar për Shqipërinë e Lirë (NCFA) gjatë një vizite të kohëve të fundit në Washington ka qenë Harri Fultz, i njohur për intelektualët shqiptarë pasi ka drejtuar për shumë vjet një shkollë të Kryqit të Kuq në Tiranë (Fultz u detyrua të largohej nga Shqipëria në vitin 1932 kur mbreti Zog mbylli të gjitha institucionet mësimore të huaja, pasi sipas opinionit të ministrit të tij të arsimit, Kol Ivanaj, ishin burime politike të huaja për agjitacion dhe spiunazh. Më vonë, ai u bë këshilltar i Departamentit të Shtetit për çështjet e Ballkanit). Në bisedimet me shqiptarët, Fultz raportohet t’u ketë thënë se do t’i pëlqente ta shite vendin ku kishte kaluar shumë vjet, të çliruar nga komunizmi, dhe u ka premtuar mbështetjen personale dhe të organizatës në të cilën ishte drejtor. Në fund të takimit raportohet se ai u dha çdo anëtari të komitetit një dhuratë prej 5000 dollarësh (Një tjetër raportim mbi çështjen tregon se çdo anëtar i komiteti NCFA ka marrë një dhuratë prej 5000 dollarë nga Departamenti i Shtetit). Gjetja e zëvendësimit të Mithat Frashërit si kryetar i Komitetit Kombëtar për Shqipërinë e Lirë, nuk ka qenë e lehtë. Për momentin është vendosur të zgjidhet Presidenti i Ballit Kombëtar, duke e lënë të lirë vendin e kreut të Komitetit. Pas diskutimeve të zgjatura, Balli Kombëtar zgjodhi Hasan Dostin. Dosti është një ish-gjyqtar e ministër drejtësie gjatë pushtimit italian të Shqipërisë, por edhe pse është shpallur kriminel lufte nga qeveria aktuale e Shqipërisë, nuk konsiderohet si një nga kolaboracionistët më të këqij. Ai është një njeri i zakonshëm, rreth 50 vjeç, që jeton në Via Kalabria nr. 32 në Romë. Ka shumë miq italianë, duke përfshirë dhe ata me influencë. Ai ka punuar vazhdimisht gjatë viteve në emigracion për të luftuar kundër ndjenjës tradicionale anti-italiane të Ballit Kombëtar dhe ka fituar mbështetjen e autoriteteve. Për momentin, Dosti besohet se është ende në Nju Jork, ku ka ardhur në fillim të vitit si përfaqësues i Ballit Kombëtar, me detyrën e vështirë, sipas burimeve, të konvertojë refugjatët pro-komunistë në Shtetet e Bashkuara. Burimet thonë se Dosti nuk vendosur ende nëse do të qëndrojë në SHBA, ku është dhe selia qendrore e Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë, apo do të kthehet në Romë për të shërbyer me përpjekjet e veprimeve praktike për çlirimin e Shqipërisë. Zgjedhja e Dostit u kundërshtua me forcë nga Abaz Kupi, lideri monarkist shqiptar, dhe kundërshtar politik e personal i Ballit Kombëtar dhe vetë Dostit. Zgjedhja e tij u kundërshtua edhe nga grupi ballist që kishte dashur të zgjidhte në krye Nuredin Vlorën, pinjoll i një prej familjeve më të mëdha shqiptare dhe ish-ministër i Turqisë për Shqipërinë gjatë sundimit të Abdul Hamidit. Burimet thonë se Vlora është një figurë disi piktoreske dhe anakronike që megjithëse është 60 vjeç, jeton në komfort në ishullin italian të Kaprit. Ai është martuar me mbesën e Wodrow Wilson, ish-presidentit të Shteteve të Bashkuara, por raportohet të jetë ndarë prej saj. Lidhjet e tij me rrethet kosmopolitane amerikane do të ishin në favor të tij, por u kundërshtua sepse edhe pse është anëtar i spikatur i Ballit, i kishte neglizhuar prej disa kohësh punët e partisë për të jetuar jetën luksoze në Kapri. Arsyeja kryesore për mos-zgjedhjen e tij ishte se shumë anëtarë të Ballit mendonin se Dosti mund të kontrollohej lehtësisht.

Antikomunizmi në Veri

Është marrë përkthimi i parë i një letre të shkruar me bojë nga grupi Pine tree. Letra është shkruar më 5 gusht dhe ishte e dyta nga ky grup, por e para që mundi të arrijë në Athinë. Në letër flitet për lëshimin e furnizimeve të korrikut (i pari nga tre lëshime të suksesshme për këtë grup) dhe raporton se grupi është aktiv dhe i paprekur. Në të përmendet ndjenja e gjerë anti-komuniste në Veri të vendit si dhe një organizatë e njohur si Liria e Shqipërisë dhe Përmbysja e Komunizmit. Nuk jepeshin më shumë detaje përveçse lëvizja përbëhej nga ushtarakë dhe civilë. Letra mbyllej me shprehjen se populli i Shqipërisë së Veriut dëshiron një zonë izolimi të ndarë nga pjesa tjetër. Kreu i projektit beson se kjo letër është një arritje e konsiderueshme në zhvillimin e rrjetit të agjentëve në operacionin BGFIEND. Stabilizimi i këtij grupi i jep operacionit një korridor për kalimin e furnizimeve dhe njerëzve të tjerë në Veri të Shqipërisë. Së shpejti pritet të lëshohet një agjent operator radio me grupin, mundësisht nga mesi i tetorit. Është inkurajues fakti që grupi ka ndjekur të gjitha direktivat e tij dhe vendos besnikërinë ndaj vendit të tyre para asaj të partisë. Është marrë një raport i gjerë mbi grupin Cypress, të cilët dolën nga infiltrimi në Shqipëri në 15 gusht, i cili po studiohet me imtësi. Në raport ka observime të rëndësishme nga agjentët. Ata komentojnë se anëtarët e grupit nuk kishin besim te komiteti NCFA, pasi oficerët e NCFA nuk shoqëronin grupet. Anëtarët e grupit theksonin se megjithëse ishin pritur mirë nga shqiptarët që kontaktuan, ata nuk ishin në pozitë për të kryer detyrat e tyre pa një zyrtar të arsimuar e të respektuar të NCFA. Përveç kësaj, ata ndjenin se “junta” e NCFA kishte thyer marrëveshjen me agjentët e operacionit BGFIEND për caktimin e njerëzve në operacion, dhe se qasja e tyre bazohej mbi anësinë politike dhe jo në besnikërinë ndaj operacionit. Gjithashtu, mungesa e sigurisë dukej qartë nga fakti se familjet e njerëzve që merrnin pjesë në aksion ishin marrë në pyetje nga Sigurimi përpara arritjes së tyre në zonë, si dhe nga fakti se zona e lëshimit ishte e ditur nga autoritetet shqiptare. Grupi i shpëtoi eliminimit të sigurtë duke u lëshuar disa milje larg zonës së planifikuar të lëshimit. Më 13 shtator, NCFA në Nju Jork transmetoi një kabllogram për regjimin e Enver Hoxhës ku ofronte ndihma ushqimore për popullin shqiptar, të cilat të mbikëqyreshin nga një grup i paanshëm. Meqënëse asnjë përgjigje nuk është marrë deri më sot, mesazhi po përsëritet në radio dhe në shtyp, duke përmendur edhe mungesën e bashkëpunimit të regjimit të Hoxhës. Kabllogrami do të jetë edhe pika kryesore e broshurës së ardhshme për lëshim, si dhe hapi i parë për programin e lëshimit të të mirave materiale në Shqipëri.

Memorandum për zotin Wisner

Operacionet shqiptare të degës së OPC po kryhen në baza të përbashkëta me agjencinë përkatëse të qeverisë britanike. Vendimi për të hyrë në këtë marrëveshje të përbashkët u nxit nga shqyrtimi i politikave dhe nga rrethanat aktuale që u zhvilluan gjatë hyrjes së OPC në fazën aktive të operacioneve. Sa i përket politikave, ishte konkluzioni i planifikuesve të operacioneve shqiptare se instrumentet në dorë të SHBA për ekzekutimin e politikës së saj ndaj Shqipërisë nuk mjaftonin në vetvete, prandaj duhej kërkuar dhe marrë mbështetja e plotë e qeverisë britanike. Konkluzioni u mbështet edhe nga Departamenti i Shtetit, që ka thënë se dokumentet e politikave se “qeveria britanike duhet fillimisht informuar mbi zhvillimet, me qëllim kuptimin e mendësisë së britanikëve për problemin shqiptar dhe arritjen e një marrëveshjeje të plotë për programin dhe politikat”. Përveç kësaj, diskutimet paraprake me zyrtarë të stabilimentit ushtarak sollën shqetësimin se Britania po përdor situatën aktuale në Shqipëri për zmadhimin e influencës së tyre në Ballkan, në Itali dhe në Mesdheun lindor, në kurriz të interesave të SHBA dhe gjithashtu në dëm të ndalimit të zgjerimit të influencës sovjetike. Duke marrë në konsideratë këto politika, OPC zbuloi se jo vetëm britanikët ishin përfshirë në përpjekje aktive për rifitimin e prestigjit të tyre në Greqi, por edhe se ishin në fazat e para të një operacioni në Shqipëri, i cili dyshohet se ka si qëllim forcimin e pozitës së tyre në Greqi. Prandaj, për këto arsye, OPC ftoi britanikët të nisnin operacione të përbashkëta në Shqipëri. Ishte e qartë se britanikët po përgatiteshin të vazhdonin me operacionet e tyre sido që të ndodhte, me apo pa pranimin tonë. Operacionet e veçanta amerikane dhe britanike do të krijonin konfuzion të madh në Shqipëri me pasoja negative sigurie, dhe rrjedhimisht do të sillnin konkurrencën mes dy agjencive për të fituar mbështetjen e elementëve shqiptarë dhe zonave gjeografike, çka do të vinte në rrezik të gjithë operacionin, pasi Shqipëria nuk është aq e madhe sa të përballojë përpjekjet e dy fuqive për kontroll të popullsisë dhe territorit. Rrjedhimisht u zbulua se Britania nuk e fshihte identitetin në sponsorizimin e operacioneve të saj, duke treguar se kishte vërtet qëllime të zgjerimit të hapur të influencës në rajon. Përveç kësaj, ishte e qartë se britanikët ishin më të avancuar në operacionet e tyre sesa OPC, prandaj u mendua se duke hyrë në operacione të përbashkëta do të eliminoheshin aspektet e influencës britanike, dhe ata nuk do të mund të merrnin avantazhe të pamerituara nga operacioni. Parashikohet gjithashtu se megjithë marrëveshjet e bashkëpunimit mes nesh, do të ketë njëfarë konkurrence për pozita mes amerikanëve dhe britanikëve dhe ndoshta pasoja pas çlirimit të mundshëm të vendit. OPC mendon se edhe nëse ka konflikte të tilla, do të jetë shumë më mirë nëse ato kufizoheshin në zona ku të mos dallohen nga shqiptarët apo krerët sovjetikë të Shqipërisë, duke mos komplikuar qëllimet e aktiviteteve. Ishte e qartë prej fillimit se vetëm marrëveshjet e ndërlidhjes nuk do të mjaftonin për arritjen e qëllimeve dhe vendosjen graduale të dominimit tonë në operacion .ishte e qartë se duke parë mungesën e zonave të dominuara nga amerikanët në Mesdhe, ne duhet të mbështeteshim në plane alternative, sipas komplikacioneve politike mes grekëve dhe italianëve për Shqipërinë.

Përpjekjet amerikane për të përmbysur regjimin komunist të Shqipërisë nisin nga viti 1949. Dokumenta të arkivuara të CIA faktojnë se operacioni FIEND-VALUABLE. Siç është konceptuar dhe aprovuar, operacioni FIEND-VALUABLE kishte si objektiv minimal krijimin e konflikteve të brendshme në Shqipëri, aq sa për të reduktuar aftësinë materiale të mbështetjes ndaj grupeve guerile greke, ndërsa objektivi maksimal ishte përmbysja e regjimit të Enver Hoxhës. Objektivi maksimal është i dëshirueshëm sepse eliminonte Shqipërinë si një bazë për guerrilasit grekë, i mohonte ushtrisë sovjetike mundësinë e bazave ajrore, detare e tokësore ushtarake në Mesdhe, si dhe shërbente si një faktor i rëndësishëm psikologjik stimulues për vende të tjera të Evropës lindore për përmbysjen e një diktaturë të fortë komuniste.

Rishikim i operacionit BGFIEND

Projekti BGFIEND i aprovuar në maj 1949 kishte si qëllim përfundimtar grushtin e shtetit në Shqipëri për përmbysjen e regjimit të Hoxhës. Objektivat paraprake të tij ishin formimi i një komiteti politik, zbatimi i programit të propagandës, si dhe trajnimi e infiltrimi i agjentëve në Shqipëri. Objektiva të tjerë të pavarur nga qëllimi final ishin eliminimi i Shqipërisë si një bazë trajnimi dhe qëndrim i guerrilasve drejt Greqisë, eliminimi i Shqipërisë si një pikë komuniste në Mesdhe, stimulimi i aktiviteteve të rezistencës dhe dhënia e një fondi për OPC për financimin e operacioneve klandestine të teknikave të ndryshme.

Progresi i operacionit deri më 6 dhjetor 1949

Komiteti politik shqiptar i emigracionit u krijua dhe u shpall në gusht 1949. Kryetari i tij i parë vdiq nga shkaqe natyrale dhe pasuesi i tij u zgjodh në nëntor. Deri tani nuk janë kryer aktivitete propagande, përveç disa transmetimeve nga BBC dhe disa broshurave të shpërndara në Shqipëri. Planet për përdorimin e një anijeje për transmetime klandestine në detin Adriatik ende nuk janë materializuar. Britanikët ia dolën të infiltronin gjashtë grupe inteligjence në jug të Shqipërisë, disa prej të cilëve u kapën e disa të tjerë janë kthyer. OPC nuk arriti të rekrutonte agjentë për trajnim në bazën e Maltës dhe gatishmëria e saj u anulua përkohësisht më 1 dhjetor, sipas marrëveshjeve të mëparshme me britanikët. Zhvillime të tjera në lidhje me situatën përfshijnë përfundimin e Luftës Civile Greke dhe përshkallëzimin e ofensivës së vendeve të Cominform kundër Titos, deri në pikën ku dukej i mundshëm veprimi direkt, por pa u përcaktuar forma e tij. Qeveria italiane ka vendosur marrëdhënie diplomatike me Shqipërinë në maj 1949. Britanikët kanë menduar të organizojnë një vizitë të brigadierit McLean te Tito, natyra e së cilës mbetet e panjohur për OPC. Gjatë vers u krye një spastrim i partisë komuniste të Shqipërisë për largimin e anëtarëve që nuk reflektonin besim të plotë.

Statusi aktual

Në datën 6 dhjetor 1949, OPC paraqiti për Departamentin e Shtetit një memorandum për të cilin u ra dakord mes OPC dhe shërbimeve britanike, i cili ishte një rivlerësim i operacionit dhe rekomandonte një riformulim të objektivave. Objektivat e rinj janë: Krijimi dhe ruajtja e kapaciteteve si brenda dhe jashtë Shqipërisë, për gadishmërinë tonë në lidhje me ndryshime të situatës që mund të ndodhin në Shqipëri apo Jugosllavi. Veprimi që do të merret në lidhje me dobësimin apo eliminimin e rëndësisë së Shqipërisë për zyrën e Ciminform, si një bazë për operacionet kundër Jugosllavisë. Disa aktivitete specifike u përmendën në kuadër të objektivave të reja. Ato përfshinin mbështetjen e Komitetit me propagandë, ndihmë ekonomike, agjentë të infiltruar, si dhe me hetime për përjashtimin e qeverive të tjera nga marrja e inteligjencës së operacionit. Memorandumi i 6 dhjetorit u aprovua nga Departamenti i Shtetit dhe gjithashtu nga shërbimet britanike, përveç aspektit të infiltrimit të agjentëve dhe bashkëpunimin me shërbime të tjera të inteligjencës. Departamenti i Shtetit pranoi të paraqiste propozimet te britanikët, me qëllim marrjen e aprovimit të tyre. Ndërkohë, britanikët kanë sinjalizuar se mund të braktisin të gjithë operacionin.

Vlerësimi i objektivave

Siç u deklarua më sipër, dy nga objektivat janë listuar në planin e rishikuar të 6 dhjetorit. Paragrafët në fjalë citohen të plotë: Kemi kryer deri tani një masë të kufizuar operacionesh njohjeje në Shqipëri, me qëllim zbulimin e mundësive të ngacmimit të regjimit aktual të dominuar nga sovjetikët. Aktivitetet tona duhet të shfrytëzojnë situatën e re të krijuar prej konfliktit mes Titos dhe vendeve të Komiform. Prandaj objektivi ynë kryesor në lidhje me Shqipërinë është krijimi dhe ruajtja e kapaciteteve, si brenda dhe jashtë Shqipërisë, që na japin fleksibilitet gjatë zhvillimit të situatave dhe na lejojnë të shfrytëzojnë zhvillimet e reja si në Shqipëri dhe Jugosllavi. Veprimi në lidhje me Shqipërinë duhet të hartohet me qëllim zvogëlimin e rëndësisë së saj për vendet sovjetike, si bazë operacionesh kundër Jugosllavisë. Operacionet të rishikohen sipas zhvillimeve të reja. Një ekzaminim i paragrafit të parë sjell dyshime serioze në përcaktimin e një objektivi, pasi “krijimi dhe mbajtja e kapaciteteve të cilat të na lejojnë në të ardhmen fleksibilitet në shfrytëzimin e situatave të reja” është më shumë një gjendje se sa një qëllim i qartë. Ndërsa paragrafi i dytë deklaron objektivin e parandalimit të një sulmi mbi Jugosllavinë nga shtetet e Cominform, të nisur nga Shqipëria. Ky objektiv përfshin veprim që prej presionit politik deri te përpjekjet për përmbysjen e regjimit të Hoxhës. Prandaj asnjë nga dy paragrafët nuk përcakton si duhet qëllimet tona, apo t’i përkufizojë ato me qartësi të mjaftueshme. Zhvillimet kryesore që prej nisjes së operacionit ishin menduar të ishin pushimi i luftës civile në Greqi, dhe rritja e interesit amerikan në konfliktin mes Jugosllavisë së Titos dhe BRSS. Me heqjen e problemit të guerrilasve grekë nga lista e objektivave tanë, zvogëlohet dhe rëndësia e Shqipërisë si pjesë e objektivave tonë të luftës klandestine (Meqenëse ky ishte një nga objektivat primarë të planit fillestar britanik Valuable, është e mundur që ky zhvillim të jetë dhe shkaku i humbjes së interesit të britanikëve në operacionin tonë FIEND). Intensifikimi i debatit Jugosllavi-BRSS dhe vullneti i SHBA për të parë që Tito i qëndron i patundur presionit sovjetik, ka bërë të nevojshëm rivlerësimin e objektivit maksimal të operacionit BGFIEND, pra të përmbysjes së regjimit të Hoxhës në Shqipëri. Teksa sovjetikët bëhen gjithnjë e më të vendosur për likuidimin e herezisë së Titos në Jugosllavi, bëhet e udhës për SHBA mosshkaktimi i preteksteve të tjera në rajonin e Ballkanit për përdorimin e forcave ushtarake të BRSS. Prandaj mendohet se çdo përpjekje për rrëzimin e regjimit të Hoxhës, do të jepte një arsye për pushtimin e Jugosllavisë nga shtetet e Cominform (Nëse për konfliktin në fjalë mes Titos e Cominform ndodhin zhvillime të paparashikuar më sipër, atëherë do të ishte e nevojshme një tjetër rishikim i objektivave të operacionit BGFIEND). Pas këtyre zhvillimeve, duhet të përjashtojnë grushtin e shtetit në Shqipëri, ose objektivat tanë këtu bien për nga prioriteti pas atyre në Bullgari, Hungari, Rumani, Çekosllovaki e Poloni. Por duhet të pranohet se pas energjive që tashmë i kemi kushtuar Shqipërisë, OPC ka krijuar asete të rëndësishme atje, siç janë njohuritë e zgjeruara dhe një pjesë të personelit të specializuar që nuk mund të transferohet për përdorime të tjera.

Rekomandime

Nga ky vlerësim besojmë se objektivat tanë për operacionin BGFIEND duhet të jenë si më poshtë: Krijimi i kushteve brenda Shqipërisë që ajo të kthehet në një përgjegjësi për Bashkimin Sovjetik, apo dhe një shqetësim për të. Përgatitja për kohën kur Shqipëria nuk do të jetë më një satelit i BRSS. Sipas këtyre objektivave duhet të aprovohen dhe aktivitetet përkatëse. Ajo duhet të fokusohen në ruajtjen e komitetit politik dhe zhvillimit të tij në një trup të unifikuar të elementëve anti-fashistë. Duhet të vazhdojë gjithashtu lufta psikologjike për krijimin dhe vazhdimin e situatës së pakënaqësisë së popullatës. Kjo e fundit duhet të dallojë nga propaganda që ka si qëllim nxitjen e kryengritjes kundra qeverisë. Lufta ekonomike duhet të përkeqësojë kushtet aktuale ekonomike dhe ta bëjë më të vështirë për BRSS ndihmën ekonomike për Shqipërinë. Infiltrimi i agjentëve në Shqipëri duhet të vazhdojë me qëllimin e përhapjes së propagandës, për operacionet e njohjes dhe mbledhjes së inteligjencës, si dhe për organizimin dhe unifikimin e grupeve të rezistencës. Nëse eksperienca britanike do të na shërbente si një guidë, këto operacione janë mjaft të kushtueshme në raport me përfitimet, burimet dhe energjitë e shpenzuara. Por besohet se fokusi duhet të jetë nisja e disa agjentëve dhe mbajtja e tyre në vend për periudha më të gjata se agjentët britanikë. Mbeten ende për t’u vlerësuar politikat e OPC në rast të një tërheqjeje të britanikëve nga operacioni. Nëse një tërheqje e tillë bëhet pa kundërshtimin e OPC, ne duhet të vazhdojmë drejt objektivave tanë të kufizuar. Nëse zhvillimet e ardhshme tregojnë për një degradim të mundshëm të regjimit stalinist në vend, duhet të bëhen konsultime me britanikët për koordinimin e politikave mes britanikëve dhe SHBA. Nëse britanikët shprehin vullnetin për braktisje të përbashkët të operacioneve, ne duhet të anulojmë BGFIEND dhe të nisim një projekt të ri, me një plan të ri operacional. Nëse duhet të vazhdojmë apo jo veprimet pas kundërshtimeve britanike, kjo do të vendoset kur qëndrimi britanik të jetë më i qartë.

Përmbledhje

Në konkluzion rekomandohet që OPC të vazhdojë përgatitjen për aktivitetet e listuara më sipër. Ato përfshijnë rekomandimet në memorandumin e 6 dhjetorit, përveç kampit të refugjatëve shqiptarë dhe problemit të bashkëpunimit me shërbimet e tjera. Kampi i stërvitjes konsiderohet si shumë i kushtueshëm në lidhje me prioritetin e operacioneve shqiptare, kurse problemi i ndërprerjes së lidhjes së grekëve italianëve e jugosllavëve, do të vendoset sipas zhvillimit të rrethanave të operacionit. Rekomandohet gjithashtu që objektivat e këtyre aktiviteteve të marrin ulje të prioritetit, sa i përket masës së përpjekjeve, e cila duhet të jetë më e ulët se ato në vende të tjera satelite. Rekomandohet që SHBA të mos dallohet si e influencuar nga vendimet britanike, gjatë vazhdimit të bashkëpunimit në operacion.

Memorandumi, 6 dhjetor 1949

Është pranuar nga shërbimet britanike dhe amerikane se është e nevojshme dhe e kohës një riekzaminim i statusit, objektivave dhe kryerjes së operacionit FIEND-VALUABLE. Siç është konceptuar dhe aprovuar, operacioni FIEND-VALUABLE kishte si objektiv minimal krijimin e konflikteve të brendshme në Shqipëri, aq sa për të reduktuar aftësinë materiale të mbështetjes ndaj grupeve guerile greke, ndërsa objektivi maksimal ishte përmbysja e regjimit të Enver Hoxhës. Objektivi maksimal është i dëshirueshëm sepse 1. Do të eliminonte Shqipërinë si një bazë për guerrilasit grekë, 2. Do t’i mohonte ushtrisë sovjetike mundësinë e bazave ajrore, detare e tokësore ushtarake në Mesdhe, 3. Do të shërbente si një faktor i rëndësishëm psikologjik stimulues për vende të tjera të Evropës lindore për përmbysjen e një diktaturë të fortë komuniste. Që prej nisjes së operacionit FIEND-VALUABLE dhe formulimit origjinal të objektivave të tij, kanë ndodhur dy ndryshime madhore në faktorët kryesorë të operacionit dhe objektivave. I pari është ndalimi, të paktën për momentin, i lëvizjeve guerrilase greke në kufirin shqiptar, dhe i dyti është intensifikimi i presionit të vendeve të Cominform ndaj regjimit të Titos, çka ka sjellë dhe një ndryshim të politikave të SHBA e Britanisë në mbështetje të Titos si një bllok ndalues zgjerimin e mëtejshëm të influencës sovjetike. Përveç kësaj, ekzistenca e operacionit dhe fakti i interesit të SHBA dhe Britanisë tashmë njihen gjerësisht. Ndryshimet e sipërpërmendura sigurisht që nuk prekin objektivat fillestarë, por sjellin Shqipërinë në një fokus të ri, sepse e ardhmja e saj është shumë e lidhur me atë të Jugosllavisë dhe të Greqisë. Faktorët e rinj nuk krijojnë rreziqe të shtuara, siç mund të ishte njohja e gjerë e ekzistencës dhe qëllimeve të operacionit FIEND që mund të sillte konflikt mes Jugosllavisë, Greqisë e Italisë për regjimin e ardhshëm në Shqipëri nëse arrihet objektivi maksimal i tij. Sipas zhvillimit të politikave në lidhje me natyrën e regjimit që do të zëvendësojë qeverinë e Hoxhës, SHBA dhe Britania nuk do të përfaqësojnë asnjë nga palët e interesuara fqinje. Aktualisht ne kemi në ekzistencë Komitetin Kombëtar të Shqipërisë së Lirë (NCFA) i cili deri tani nuk ka kryer ende aktivitete në mbështetje të operacionit. Formimi i tij u njoftua në gusht 1949, dhe shkaktoi zhurmë në skenën shqiptare të vendit dhe të emigracionit. Deri tan aktivitetet e propagandës kanë konsistuar në transmetime të buletineve të BBC dhe Zërit të Amerikës. Gjatë gjashtë muajve të parë shërbimet britanike stërvitën dhe infiltruan në pjesën jugore të Shqipërisë gjashtë grupe agjentësh me refugjatë, qëllimi kryesor i të cilëve ishte marrja e informacioneve mbi kushtet e brendshme, te të cilët të bazoheshin për operacione të së ardhmes. Rezultatet e këtij aktiviteti sugjeronin se infiltrimi i vazhdueshëm i agjentëve nga qendra dhe veriu i Shqipërisë, kishte shanse të mira suksesi sa i përket mbijetesës dhe veprimtarisë njohëse e politike. Duke marrë në konsideratë zhvillimet e fundit, rekomandohet që operacionet e ardhshme të përshtaten duke marrë në konsideratë sa më poshtë:

Objektivat

Deri tani kemi kryer një numër operacionet të kufizuara njohjeje me qëllim zbulimin e mundësive të ngacmimit të regjimit aktual të dominuar nga sovjetikët. Aktivitetet tona tashmë duhet të drejtohen te mënyrat e shfrytëzimit të situatës së re të tensionuar mes Titos e Cominform, në avantazhin tonë. Objektivi ynë në lidhje me Shqipërinë do të jetë krijimi dhe ruajtja e kapaciteteve që na lejojnë shfrytëzimin e mëtejshëm të situatës në lidhje me Shqipërinë dhe Jugosllavinë. Veprimet që duhet të merren në lidhje me Shqipërinë duhet të japin përshtypjen se kanë vetëm qëllime inteligjence, dhe se shtyhen nga të dhënat e këqija të mëparshme të regjimit shqiptar për thyerjet e ligjeve ndërkombëtare dhe refuzimit të bashkëpunimit me vendet e tjera për ruajtjen e paqes. Ne duhet të vazhdojmë mbështetjen ndaj Komitetit Kombëtar të Shqipërisë së Lirë si një faktor me potencial për skenën politike shqiptare, dhe të kryejmë aktivitetet e zakonshme të transmetimeve klandestine radio, lëshimit të broshurave dhe përhapjes së zhurmave të konfuzionit. Duhet menjëherë të nisin aktivitetin fushën ekonomike për të përkeqësuar edhe më shumë gjendjen e rëndë ekonomike në Shqipëri, duke dobësuar në këtë mënyrë edhe kredibilitetin e qeverisë dhe dobësimin e saj në kryerjen e operacioneve në vendet fqinje. Këto operacione përfshijnë ndalimin e fluksit të furnizimeve në vend nga jashtë, të mbështetur nga aktivitetet e luftës psikologjike me të njëjtin qëllim të përkeqësimit të situatës në vend. Ne duhet të rekrutojmë, sipas kushteve përkatëse të sigurisë, një forcë të vogël rezerve shqiptare, nga anëtarët e migracionit për përdorim të vazhdueshëm, nëse lind nevoja. Duhet të heqim dorë nga idea e forcës së impaktit të shpejtë në përpjekjet e krijimit të rezistencës. Ne duhet gjithashtu të vazhdojmë me infiltrimin e agjentëve në Shqipëri, veçanërisht në rajonet qendrore e veriore, për qëllimin kryesor të mbledhjes së informacionit, dhe për qëllimin përfundimtar të shfrytëzimit të situatës në rast zhvillimesh të mëvonshme. Personeli për këtë aktivitet duhet të nxirret nga rezervat e përmendura në paragrafin e mësipërm. Eksperienca jonë e deritanishme sugjeron se duhet ekzaminuar problemi i pjesëmarrjes së disa qeverive të tjera në operacionin tonë. Nga ana teknike mund të jetë e nevojshme përfshirja e agjencive franceze, greke dhe e shërbimeve italiane në infiltrim dhe mbledhje të inteligjencës.

Për rreth tre vjet, nga 1949 deri në 1952 Shqipëria ishte në qendër të vëmendjes së shërbimeve sekrete më në zë të kohës. Agjentë dhe grupe zbuluesish zbarkonin në Shqipëri nga çdo cep i kufirit. Detyrat e tyre ishin të bënin të mundur rrëzimin e regjimit komunist në vend. Por gati të gjitha këto sulme të agjenturave të huaja në bashkëpunim me shumë shqiptarë që dëshironin rënien e regjimit komunist, dështuan. Kjo në sajë të lojës së shërbimeve sekrete shqiptare, të cilat arritën t’i neutralizonin të gjitha bandat diversante që mësynë në Shqipërinë e viteve ’40-’50. Gazeta “SOT” boton padinë e hartuar më 28 mars 1954 nga Prokurori i Përgjithshëm, Siri Çarçani për bandën e Zenel Shehut.

Gjyqi i diversantëve në Shqipëri, 5 prill 1954

Më 5 prill 1954 nisi gjyqi i grupit të spiunëve dhe diversantëve në shërbim të imperializmit amerikan, me qëllim organizmin e kryengritjes së armatosur, në Kinemanë e Brigadave në Tiranë. Çështja do të gjykohet nga trupi ushtarak i Republikës së Shqipërisë nën drejtimin e Shuaip Panaritit si kryetar, dhe me anëtarët e mëposhtëm: Major Loni Dimoshi dhe Kapiten i Parë Ilmi Telegrafi. Padia e prokurorisë prezantohet nga Siri Çarçani, prokuror i përgjithshëm. Padia kundër të akuzuarve Zenel Shehu dhe Halil Branica. Të dy akuzohen për krime kundër shtetit sipas neneve 2, 3 (paragrafi 1,2, 7, 8, 12) e 4 të ligjit 372, të dhjetorit 1946, për krime kundër shtetit dhe popullit. Ndërsa Ahmet Kabashi, Hamit Matjani, Naum Sula dhe Gani Malushi akuzohen për krime kundër shtetit sipas neneve 64, 69, 72 e 78 të kodit penal. Rrapush Agolli dhe Ibrahim Lamçe akuzohen për krime kundër shtetit si as neneve 14, 64 3 69 të Kodit Penal.

Hetimet për bandën dhe gjyqi

Disa kohë më parë, organet e sigurisë së shtetit kapën bandën e armatosur të diversantëve dhe spiunëve të organizuar jashtë shtetit nga imperialistët amerikanë dhe shërbimet e inteligjencës, duke u dërguar nga toka ose lëshuar nga ajri, me qëllim organizimin e kryengritjes së armatosur dhe përmbysjen me forcë të pushtetit të popullit. Hetimet treguan se imperializmi amerikan, i cili ka luajtur rolin kryesor në drejtimin dhe organizmin e planit kriminal të agresionit e spiunazhit kundër Bashkimit Sovjetik dhe vendeve të Demokracive të Popullit, ka një mënyrë sistematike dhe vazhdon me armiqësi të punojë kundër Republikës Popullore të Shqipërisë duke përgatitur plane për kryengritje të armatosur e duke dërguar sabotatorë. Për përgatitjen e këtyre bandave amerikanët kanë përdorur baza në vendet e tyre satelite si Gjermania Perëndimore, Italia, Greqia. Në këto baza ata, me anë të shërbimeve sekrete kanë organizuar kriminelët shqiptarë të luftës në emigracion, hordhitë e mbetura të organizatave tradhtare si Balli Kombëtar, Legaliteti dhe komiteti famëkeq Shqipëria e Lirë, për të rekrutuar e stërvitur këta njerëz kundër popullit patriotik e liridashës të Shqipërisë.

Rekrutimi i bandës nga Mbreti Zog

Anëtarët e bandës janë tradhtarët e atdheut Zenel Shehu e Halil Branica, si dhe terroristët Hamit Matjani e Naum Sula, dhe gjithashtu kriminelë të tjerë që kanë bashkëpunuar me fashistët pushtues, e më vonë u vunë në shërbim të spiunazhit amerikan. Hetimet treguan se rekrutimi i këtyre elementëve është bërë me ndihmën e armikut të betuar të popullit shqiptar, tradhtarit të atdheut, ish-mbretit Zog, një agjent i vjetër i spiunazhit të huaj. Ai ka vënë në shërbim të spiunazhit amerikan njerëzit e tij më të besuar, oficerët dhe rojet e tij personale Zenel Shehu e Halil Branica. I akuzuari Zenel Shehu ka pranuar gjatë hetimeve sa më poshtë: “U bëra agjent i zbulimit amerikan me anë të mbretit Zog, pas kthimit të tij nga Shtetet e Bashkuara në vitin 1951. Kur u pyet për rrethanat e rekrutimit të tij, Branica u përgjigj: “U bëra agjent i spiunazhit amerikan pak pas kthimit të Zogut nga Shtetet e Bashkuara në vitin 1951”. Pjesa tjetër e të akuzuarve duke përfshirë Hamit Matjanin, Ahmet Kabashin, Naum Sulën e Gani Malushin, janë të gjithë anëtarë të organizatës tradhtare të Legalitetit, të rekrutuar nga agjencitë amerikane të spiunazhit. Duke folur mbi rekrutimin e tij në shërbim të amerikanëve, i akuzuari Hamit Matjani, rrëfeu se një ndihmë e madhe është dhënë nga ushtria greke, e cila pasi përdorte për pak kohë të arratisurit për spiunazhin e saj, i dërgonte ata më vonë te shërbimet amerikane. I akuzuari pranonte: “te shërbimet amerikane të spiunazhit më çoi gjenerali grek Nikolopulos, i cili më prezantoi me oficerin amerikan të quajtur Xhon, i cili i ka dorëzuar amerikanëve edhe Asim Jakovën, për të njëjtat aktivitete spiunazhi.

Stërvitja e diversantëve

Gjatë hetimeve është deklaruar se i akuzuari është stërvitur në baza sekrete si ajo e Klifadhi, pranë stacionit Ayios Nicolaos, në Katsika në Janinë dhe në vende të tjera. Instruktorët në këto stërvitje ishin amerikanë dhe grekë të shërbimeve të spiunazhit dhe mësimet kishin të bënin me kryerjen e planeve kriminale kundër republikës Popullore të Shqipërisë. I akuzuari ka pranuar se është stërvitur për përdorim të hartës dhe busullës, si dhe si të sinjalizonin avionët për lëshimin e materialeve me parashutë. Ndërsa në lidhje me kurset, i akuzuari Matjani ka deklaruar: “Gjatë kursit në Katsika u stërvitëm për rreth 15 ditë për sulme ndaj ushtrisë dhe policisë, për mbledhje të informacioneve, për përdorim të kodeve të radios e të tjera, nga oficeri grek Maniatis dhe amerikani Xhon, mes të tjerëve”. Në këto kurse spiunazhi, sipas rrëfimit të të akuzuarve, instruktorët amerikanë i mësonin të përdornin armë të ndryshme dhe si të kryenin aktivitete terroriste. I akuzuari Ahmet Kabashi ka mësuar në bazën sekrete të Katsikës si të përdorë transmetuesin radio, me të cilin u kalonte informacionet e tij amerikanëve në Athinë nga Shqipëria. Sipas hetimeve, ky grup i armatosur, i cili do të dëshmojë dhe do të tregojë me detaje mbi planin e tyre kriminal, ka marrë detyra të sakta kundër popullit të Shqipërisë. Puna armiqësore e kësaj bande të drejtuar nga Zenel Shehu, konsiston në shkatërrimin e dhunshëm të pushtetit të Popullit.

Planet e bandës

Gjatë marrjes në pyetje, i akuzuari Zenel Shehu pranoi se objektivi kryesor i grupit diversant “të drejtuar nga unë” ishte organizmi i kryengritjes së armatosur. Detaje të saktë të planit janë gjetur në një dokument që ai zotëronte në kohën e arrestimit. Në të përshkruhet tre faza të aktiviteteve armiqësore sipas të cilave grupi do të vepronte. Hapi i parë ka të bëjë me krijimin e kushteve të favorshme për aktivitetet e grupit dhe reklamimin e Zogut. Më pas ata do të njoftonin qendrën e tyre në Athinë me anë të fjalëkalimit “situatë e mirë”. Pasi ata të kishin shtuar bazat e tyre duke përfshirë elementët e pakënaqur dhe elementët anti-regjim, ata do të informonin qendrën në Athinë me anë të fjalëkalimit “situatë shumë e mirë”, kurse në fazën e tretë të operacionit, kur të ishin gati të nisnin kryengritjen e armatosur ata do të njoftonin qendrën me fjalëkalimin “situata në favorin tonë”. Përveç këtij dokumenti, ne kemi si prova disa letra të Zenel Shehut që iu dërguan nga spiunazhi amerikan me anë të bashkëpunëtorit Ahmet Kabashi. Edhe këto letra iu gjetën në trup në momentin e arrestimit. Në një prej letrave thuhej “Na trego për sa armë ke nevojë për miqtë e tu”. I akuzuari Zenel Shehu dhe Halil Branica pranuan gjatë marrjes në pyetje se përpara nisjes së tyre nga Athina për në Shqipëri, koloneli amerikan Xhon u kishte premtuar t’u dërgonte me avion aq armë sa kishin nevojë, sapo të kishin krijuar bazat e sigurta. Përveç objektivit të kryengritjes së armatosur, grupi i terroristëve dhe diversantëve duhet të kryente edhe aktivitete terroriste kundër figurave të pushtetit të popullit, kundër ndërmarrjeve, si dhe të kryenin propagandë informacioni kundër pushtetit të popullit. Grupi i diversantëve ishte i armatosur me armë automatike, municione, tableta helmuese, thika, dokumente false, radio-transmetues, dhe u dërguan në territorin e Shqipërisë me ndihmën e oficerëve grekë ose të lëshuar me parashutë nga avionët amerikanë.

Si hynë diversantët në Shqipëri

I akuzuari Hamit Matjani, teksa merrej në pyetje mbi futjen në Shqipëri, deklaroi: “Më 1 maj 1953 avioni ushtarak amerikan na lëshoi në territorin shqiptar, por sapo u ulën bashkë me dy shokët e mi u kapëm nga forcat e sigurisë së Shtetit”. I akuzuari Zenel Shehu, ish-kapiten në vitin 1938, ishte në shërbim të princeshave, motrave të mbretit Zog, dhe u largua bashkë me ta nga Shqipëria në kohën kur hordhitë fashiste po grabisnin popullin shqiptar duke u marrë pavarësinë. Në emigracion i akuzuari Zenel Shehu ishte anëtar i partisë tradhtare Legaliteti, e cila gjatë pushtimit fashist ka bashkëpunuar me fashistët gjermanë, dhe tani është bërë vegël e agjencive të spiunazhit amerikan e britanik. Për të mbuluar qëllimet e tyre, Shehu dhe Branica udhëtuan nga Egjipti në Francë dhe më pas në Gjermaninë Perëndimore. Më tej ata shkuan në Greqi, në Pire. Gjatë udhëtimit të tyre ata u shoqëruan nga agjenti amerikan Hysen Selmani. Për të fshehur identitetet e tyre ata ndryshuan emrat, për shembull Zenel Shehu u quajt “Oskar Frederik” kurse Halil Branica “Uiliams”. Më 14 mars 1952, të shoqëruar nga një agjent amerikan, të akuzuarit Zenel Shehu dhe Halil Branica u nisën nga Parisi për në Gjermaninë Perëndimore. Më tej ata shkuan në Pire. Gjatë gjithë kohës ata kanë kaluar kufijtë pa dokumente personale. Pasi u stërvitën në kurse spiunazhi dhe nga një amerikan i quajtur Xhon, tradhtari Zenel Shehu, kreu i grupit diversant të përbërë prej Hamit Matjanit, Haxhi Gjylit, Tahir Preçit dhe Xheladin Tresovës, hynë në territorin e Shqipërisë për të ekzekutuar planet kriminale kundër pushtetit të popullit.

Zenel Shehu

I akuzuari Zenel Shehu, ish-kapiten i rojës së Mbretit Zog, i mbeti besnik shefit të tij, tradhtar të atdheut, duke u vënë në shërbim të spiunazhit amerikan. I akuzuari Halil Branica, anëtar i organizatës tradhtare Legaliteti, bashkëpunëtor i Zenel Shehut, nuk mundi të arrinte objektivat që i ishin caktuar nga spiunazhi amerikan, sepse u kap nga forcat e sigurimit bashkë me materialet dhe dokumentet që po sillte për Zenel Shehun.

Ahmet Kabashi

I akuzuari Ahmet Kabashi, i cili ashtu si gjithë familja e tij është bashkëpunëtor me fashistët, u largua nga Shqipëria gjatë luftës dhe në 1949 shkoi në Itali. Në vitin 1950 në një vend të quajtur Bitanto pranë qytetit të Barit, me ndërhyrjen e armikut të Shqipërisë, Xhafer Deva, u rekrutua si spiun në shërbim të spiunazhit italian dhe kreu një kurs për transmetime radio. Kur grupi i tij u likujdua në vitin 1950 ai kaloi në Greqi. Aty sipas rekomandimit të Asim Jakovës, ai hyri në spiunazhin amerikan. Prej vitit 1950 deri në 1953 i akuzuari Ahmet është dërguar brenda republikës së Shqipërisë katër herë me qëllim kryerjen e aktiviteteve të spiunazhit. Tre herët e para ai është lëshuar bashkë me diversantë të tjerë dhe ka mbledhur informacione ose ka shpërndarë propagandë kundër pushtetit të popullit. Herën e fundit, në janar 1953, i akuzuari Ahmet Kabashi, i pajisur me armë dhe një transmetues radio, u lëshua nga një avion ushtarak amerikan për të bashkëpunuar me grupin e Zenel Shehut. Kapja e këtij spiuni nxori në dritë dokumente të rëndësishme mbi lidhjet e spiunazhit amerikan dhe atij të Greqisë. Dokumentet tregojnë qartësisht qëllimet kriminale të imperialistëve amerikanë kundër popullit të Shqipërisë.

Hamit Matjani

I akuzuari Hamit Matjani, një bandit dhe kriminel profesionist, i njohur mirë në vendin tonë për vrasje, tortura dhe grabitje, është një prej elementëve më të predispozuar për të shërbyer si mercenar për armiqtë e jashtëm të popullit shqiptar. Prej vitit 1930 deri në 1939 ai ka shërbyer në xhandarmërinë e mbretit Zog, kurse gjatë viteve 1940 1943 ai bashkë me një tjetër bandit, Isa Toskën ka kryer vrasje dhe bragitje të popullit tonë. Në vitin 1943 ai ka vrarë Ibrahim Grecon dhe ka plagosur Riza Greco, në fshatin Zegak. Në korrik të vitit 1943 i akuzuari Hamit Matjani hyri në organizatën tradhtare Balli Kombëtar dhe si komandant i Ballit në Peqin ka luftuar kundër Forcave Kombëtare Çlirimtare. I akuzuari Hamit Matjani ka pranuar gjatë marrjes në pyetje se ka vrarë me duart e tij Zejni Meganin, punëtor nga Peqini dhe anëtar i Forcave Çlirimtare, si dhe Harif Hasallaj, që ishin të dy bashkëfshatarë të tij. Në lidhje me djegiet e grabitjet ndaj popullit Hamit Matjani ka pranuar: “Nuk e mbaj mend se sa djegie e grabitje kam kryer, por di se në gusht 1944 kam djegur dy shtëpi partizanësh në Peqin. Kam djegur një tjetër shtëpi bashkë me gjermanët ën fshatin Vrap në Peqin. Ndërsa në Memullaj i thirrëm fshatarët në një konferencë të rreme. Gjatë kohës së konferencës ne grabitëm shtëpitë e fshatarëve që ishin mbledhur në konferencë”. Pas çlirimit të Shqipërisë dhe vendosjes së pushtetit popullor, krimineli Hamit Matjani bashkë me anëtarë të tjerë të bandës, vazhduan aktivitetet e tyre kriminale kundër popullit. Në verën e vitit 1946 anëtarët e bandës sipas urdhrave të tij vranë fshatarin Naum Vata, anëtar i këshillit popullor të fshatit, kurse në 1946 ata vranë Veli Kolaj, fshatar i Peqinit. Duke parë se populli nuk po i mbështeste, krimineli Hami Matjani bashkë me anëtarët e bandës së tij Ul Shkula e Bylyk Bashi, u larguan drejt Greqisë në 1947 për të vazhduar aktivitetet e tyre kundër pushtetit popullor.

Naum Sula

I akuzuari Naum Sula ka shërbyer në radhët e Ballit Kombëtar gjatë pushtimit dhe ka luftuar kundër ushtrisë çlirimtare të Shqipërisë. Ai ka rekrutuar me forcë njerëz për të luftuar për Ballin Kombëtar. Në tetor 1946 ai iu bashkua grupit të kriminelit të luftës Selim Djaci, dhe më vonë në 1947 bashkë me Hamit Matjanin u larguan për në Greqi për të kryer aktivitete kriminale kundër shtetit. Në maj 1949 me ndërhyrjen e Matjanit, Naum Sula hyri në spiunazhin amerikan. Çdo herë që i akuzuari ka hyrë në territorin shqiptar, ka shpërndarë fletë dhe broshura kundër pushtetit popullor në Shqipëri. I akuzuari Naum Sula është bashkëpunëtor i ngushtë i Hamit Matjanit për ekzekutimin e aktiviteteve terroriste kundër Thoma Priftit dhe Llazi Dollanit. Herën e fundit, i akuzuari Naum, i pajisur me dokumente false me emër Vasil Topalli, dhe me materiale të tjerë të dhëna nga amerikanët, hyri në Shqipëri në vitin 1953 i lëshuar me parashutë nga një avion ushtarak amerikan, për të bashkëpunuar me diversantin Zenel Shehu në organizmin e kryengritjes së armatosur kundër pushtetit popullor në Shqipëri. Ai nuk mundi të plotësonte detyrën e tij sepse u kap menjëherë nga Sigurimi pas lëshimit në Shqipëri.

Gani Malushi

I akuzuari Gani Malushi i ka dhënë strehim dhe asistencë të plotë bandës së diversantëve të Safet Malushit, vëllait të tij në vitin 1949. Më vonë bashkë me të ai u largua në Greqi. Me rekomandimin e Hamit Matjanit ai u fut në spiunazhin amerikan, për t’u dërguar më pas disa herë në Shqipëri ku mblodhën informacione sekrete dhe krijuan grupe diversante kundër pushtetit të popullit.

Rrapush Agolli

I akuzuari Rrapush Agolli që prej vitit 1943 ka bashkëpunuar me kriminelë lufte si Pasho Kolamiti dhe të tjerë, duke drejtuar bandat mercenare të Ballit Kombëtar, si dhe ka luftuar kundër Lëvizjes Çlirimtare Partizane. Pas çlirimit të Shqipërisë, i akuzuari Rrapush e ka kthyer shtëpinë e tij në një qendër furnizimi për emigrantët dhe diversantët. Bandat kriminale të Xheladin Tresovës dhe Hamit Matjanit janë ndihmuar disa herë nga i akuzuari Rrapush Agolli për aktivitetet e tyre kriminale dhe në komunikimet me elemente të tjerë anti-popullorë. Në maj 1952, i akuzuari ka strehuar bandën e të akuzuarit Zenel Shehu dhe Hamit Matjani, duke i ndihmuar me informacione sekrete, ushqim, dhe ka pranuar detyrat e kreut të bandës Zenel Shehu në lidhje me përgatitjet për kryengritjen e armatosur. Ai ka marrë shpërblim në flori nga tradhtari Zenel Shehu. Në lidhje me zbatimin e planit kriminal të bandës, roli i këtij kolaboracionisti kishte rëndësi të madhe, me pasoja mjaft të rënda.

Ibrahim Lamçe

I akuzuari Ibrahim Lamçe ka nisur aktivitetet e tij armiqësore në vitin 1946. Ai i ka dhënë strehim e ushqim kriminelëve si Hamit Matjani, Naum Sula, Emin Lamçe e të tjerë. Më vonë ai u bë një bashkëpunëtor direkt me diversantët e bandat e spiunazhit, duke u dhënë atyre jo vetëm strehim e furnizime por duke organizuar kontaktet mes bandës dhe elementeve armiqësore si Kasem Hoshi, të cilët i nxiti të bashkoheshin me bandën dhe të punonin kundër pushtetit. I akuzuari Ibrahim ka deklaruar se do të bashkëpunonte me diversantët për zbatimin e planit të tyre kundër pushtetit. Gjashtë të akuzuarit kryesorë janë zbatuesit e planit kriminal, kurse bashkëpunëtorët e tyre Rrapush Agolli dhe Ibrahim Lamçe kanë kryer aktivitete armiqësore kundër Republikës tonë Popullore.

Provat

Sipas provave të prezantuara të akuzuarit Zenel Shehu, Halil Branica, Ahmet Kabashi, Hamit Matjani, Naum Sula, Gani Malushi, Rrapush Agolli e Ibrahim Lamçe, kanë pranuar fajin e tyre, i cili vërtetohet nga deklaratat e të akuzuarve dhe të dëshmitarëve. Duke marrë parasysh natyrën dhe rëndësinë e çështjes, padia i kalohet kolegjit ushtarak të gjykatës së lartë të Republikës Popullore të Shqipërisë.

Presidenca ka reaguar në lidhje me incidentin dy ditë më parë me Presidentin Nishani gjatë pritjes së ambasadorëve të Shqipërisë nëpër botë.

Përmes një deklarate dërguar për mediat, Presidenca sqaron se ministri Bushati dhe pjesëtarë të tjerë të Ministrisë së Jashtme tentuan të hynin me forcë në godinën e Presidencës, edhe pse nuk ishin të ftuar në pritjen me ambasadorët. Lista me të ftuarit në aktivitet u ishte lënë punonjësve të Gardës, të cilët kanë për detyrë të ruajnë institucionin e Kreut të Shtetit.

Presidenca njofton gjithashtu se i ka bërë ankesë Gardës së Republikës për mospërmbushjen e detyrës nga ana e gardistit që lejoi ministrin Bushati dhe vartësit e tij të hynin me forcë në sallën ku do zhvillohej pritja e Presidentit Bujar Nishani.

Reagimi i Presidencës:

Institucioni i Presidentit të Republikës e konsideron një rast skandaloz dhe pa precedent aktin e shëmtuar të dhunimit; të rregullave dhe ligjeve të shtetit, të detyrës dhe funksioneve të garantimit të sigurise të Gardës së Republikës, të ushtrimit të funksioneve dhe detyrës kushtetuese të Presidentit të Republikës nga ana e një funksionari të lartë të shtetit siç është Ministri i Jashtëm Ditmir Bushati.

Në datën 14 korrik 2016, në orën 19.30, Presidenti i Republikës kishte ftuar në një takim Ambasadorët e Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë të Republikës së Shqipërise në botë, të cilët ishin thirrur në Atdhe për të marrë pjesë në Konferencën Vjetore.

Ministria e Jashtme në mënyrë të përsëritur, në fyerje të Kushtetutës së Republikës, thyerje të praktikes protokollare shtetërore, dhunim të prerogativave kushtetuese të Kryetarit të Shtetit e përjashtoi dhe ndaloi pjesëmarrjen e Tij në hapjen dhe zhvillimin e Konferencës Vjetore.

Në çdo rast Konferenca e Ambasadorëve hapet dhe përshëndetet nga Kryetari i Shtetit, që është Presidenti i Republikës dhe askush tjetër.

Ky akt i papërgjegjshëm, foshnjarak, bizantin dhe i dënueshëm rëndon shumë imazhin e vendit tonë, për fat të keq.

Në mënyrë të përsëritur Ministri Ditmir Bushati refuzon të njohë Institucionin e Presidentit të Republikës.

Në pritjen që Kryetari i Shtetit kishte organizuar në ambjentet e Presidencës nuk ishte i ftuar Ministri Ditmir Bushati dhe pjesëtarë të MPJ-së.

Lista e të ftuarve i ishte dhënë autoriteteve të Gardës së Republikës në respekt të procedurave protokollare dhe sigurisë.

Me një akt prej dhunuesi, Ministri Ditmir Bushati dhe persona të tjerë, të paftuar, depërtojnë me forcë në ambjentin ku do të organizonte pritjen Presidenti i Republikës.

Një veprim i paekulibruar dhe i paprecedent në historinë e Shtetit Shqiptar.

Administrata e Institucionit të Presidentit të Republikes duke shprehur shqetësimin e thellë për mosëpërmbushjen e detyrës nga punonjësit e Gardës së Republikës i është adresuar drejtuesve të këtij institucioni, i ngarkuar me ligj për të garantuar sigurinë e funksionimit të Kryetarit të Shtetit, për të hetuar dhe marrë të gjitha masat e nevojshme në zbatim te ligjit dhe Kushtetutës së vendit.

Presidenti reagon për incidentin me Bushatin: Akt dhune i ministrit, hyri me forcë në Presidencë

Presidenca ka reaguar në lidhje me incidentin dy ditë më parë me Presidentin Nishani gjatë pritjes së ambasadorëve të Shqipërisë nëpër botë.

Përmes një deklarate dërguar për mediat, Presidenca sqaron se ministri Bushati dhe pjesëtarë të tjerë të Ministrisë së Jashtme tentuan të hynin me forcë në godinën e Presidencës, edhe pse nuk ishin të ftuar në pritjen me ambasadorët. Lista me të ftuarit në aktivitet u ishte lënë punonjësve të Gardës, të cilët kanë për detyrë të ruajnë institucionin e Kreut të Shtetit.

Presidenca njofton gjithashtu se i ka bërë ankesë Gardës së Republikës për mospërmbushjen e detyrës nga ana e gardistit që lejoi ministrin Bushati dhe vartësit e tij të hynin me forcë në sallën ku do zhvillohej pritja e Presidentit Bujar Nishani.

Reagimi i Presidencës:

Institucioni i Presidentit të Republikës e konsideron një rast skandaloz dhe pa precedent aktin e shëmtuar të dhunimit; të rregullave dhe ligjeve të shtetit, të detyrës dhe funksioneve të garantimit të sigurise të Gardës së Republikës, të ushtrimit të funksioneve dhe detyrës kushtetuese të Presidentit të Republikës nga ana e një funksionari të lartë të shtetit siç është Ministri i Jashtëm Ditmir Bushati.

Në datën 14 korrik 2016, në orën 19.30, Presidenti i Republikës kishte ftuar në një takim Ambasadorët e Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë të Republikës së Shqipërise në botë, të cilët ishin thirrur në Atdhe për të marrë pjesë në Konferencën Vjetore.

Ministria e Jashtme në mënyrë të përsëritur, në fyerje të Kushtetutës së Republikës, thyerje të praktikes protokollare shtetërore, dhunim të prerogativave kushtetuese të Kryetarit të Shtetit e përjashtoi dhe ndaloi pjesëmarrjen e Tij në hapjen dhe zhvillimin e Konferencës Vjetore.

Në çdo rast Konferenca e Ambasadorëve hapet dhe përshëndetet nga Kryetari i Shtetit, që është Presidenti i Republikës dhe askush tjetër.

Ky akt i papërgjegjshëm, foshnjarak, bizantin dhe i dënueshëm rëndon shumë imazhin e vendit tonë, për fat të keq.

Në mënyrë të përsëritur Ministri Ditmir Bushati refuzon të njohë Institucionin e Presidentit të Republikës.

Në pritjen që Kryetari i Shtetit kishte organizuar në ambjentet e Presidencës nuk ishte i ftuar Ministri Ditmir Bushati dhe pjesëtarë të MPJ-së.

Lista e të ftuarve i ishte dhënë autoriteteve të Gardës së Republikës në respekt të procedurave protokollare dhe sigurisë.

Me një akt prej dhunuesi, Ministri Ditmir Bushati dhe persona të tjerë, të paftuar, depërtojnë me forcë në ambjentin ku do të organizonte pritjen Presidenti i Republikës.

Një veprim i paekulibruar dhe i paprecedent në historinë e Shtetit Shqiptar.

Administrata e Institucionit të Presidentit të Republikes duke shprehur shqetësimin e thellë për mosëpërmbushjen e detyrës nga punonjësit e Gardës së Republikës i është adresuar drejtuesve të këtij institucioni, i ngarkuar me ligj për të garantuar sigurinë e funksionimit të Kryetarit të Shtetit, për të hetuar dhe marrë të gjitha masat e nevojshme në zbatim te ligjit dhe Kushtetutës së vendit.

Nga Edi Lesi.

Nuk mund të ngatërrohet nxitimi për 21 korrikun, me vullnet për reformen ne drejtesi. Do të ishte një gabim monumental. Kur sheh atë që ngjan si vrik i Ramës për të qenë në rregull me hënën e së enjtes, e parafundit e korrikut, të kujtohet lajmi që ka dalë në media mbi sezonin e vajzave që duan të rregullojne shpejt e shpejt virgjerinë tek mjeku meqë vijne emigrantet me pushime.

Në të vërtetë të kap një gaz i papërmbajtshem tek lexon një letër të Edi Ramës drejtuar Bashës, ku predikon dicka në emer të integrimit e Europes, i njejti autor që mbajti peng statusin e vendit kandidat pse nuk votoi 3 ligje, qe i mohoi vendit 20 milione dollarë per gjykatat administrative se nuk votoi nje ligj, shi ai që punoi pa u lodhur kunder liberalizimit të vizave, me të lodhshmin e të vetmin argument; S’du.

Ky pra, refuzues përsërites i asaj që njihet si aspirate europiane, me akte kundër qytetareve të tij na shfaqet sot si dashnor i Europes, e sidomos i nemces, që na ndricon rrugen të terëve. Një Edgar Morin i përdëllyer, hic më pak.

Po nuk mund të qeshesh me të madhe sic e do rasti, se skemi të bejme me një komedian, por me nje kryeminister që drejton vendin. Ky që shfaqet së voni si atlet i paqes, që fton me përunjësi ne tryezë opoziten, një adet frekuent i ditëve te fundit, nuk harron megjithatë asnjëherë të flase si lac lagjeje para studenteve, dhe nxjerr nga goja gjithe të zezat për kundershtarin, tërë akuzat për të cilat e zuri dementia kur mori pushtetin, edhe pse është ngjitur pra në këtë skenë gjithë duke u përberuar si gjentelmen.

Po ky teatër ska me spektatorë, ka dështuar, biletat sjanë shitur.

Nuk blihet cilido sapun për djathë sado alkimi të bësh.

Faktet jane të thjeshta:

Reforma në drejtesi është në tryezen e tij dhe nuk merr formë sepse ai nuk e firmos.

Reforma në drejtesi ka ngecur vetëm në nje pike, që nderkombetaret te mos marrin rol kushtetues, por të jenë vëzhgues, rojtarë me cdo akses të mundshëm. Një parim per të cilin ra dakort dhe zonja Nuland.

Dashnorin e Europes e të nderkombetareve e tradhëton në këtë veneracion kallp urrejtja për drejtësine, e ky petk i madh shumë për të, e nxjerr zbuluar në nevojen jetike për ta kapur pushtetin e tretë.

E mban veten për gjahtar metaforash po ka gjetur vetëm një lepur që ia var opozitës, sak në kohën kur në Tiranë qarkullon në vitin e tretë lepuri më i madh i dy dekadave me shtatin e beqës së qindra milionë euro koncesione, brejtës si ahmetaj me një dorë në cdo pasuri e aset publik, tinzar si tahiri i brendshëm aferat e të cilit me krimin nuk i numëron dot, një lepur me përmasa gati mitologjike ku cdo ministër, drejtor, e ardian oshe-je, gjen një tipar të vetin, lepur që dridhet në barkun më të madh të korrupsionit, mes veshkave të dhjamura me lekët e rilindjes.

Drejtësia e pakapur që lufton korrupsionin, është në tryezën e kryeministrit, e firmosur nga Partia Demokratike bazuar kryekreje në rekomandimin e Venecias, pranuar nga të gjithe që në fillese si guida e vetme në këtë rruge. Tani kuptohet që kjo reformë ka nevojë dhe për një firmë tjetër, që mënon e mënon të vihet. Pse? Kërkojeni përgjigjen në dosjet e tenderave, koncesioneve e evazionit të pashembullt.

Turqit ne proven e Demokracise.

Nga Ilirjan Fatkoja.

Per nje kohe te gjate do te shkruhet per grushtin e shtetit, te ketij korriku dhe vecanerisht per deshtimin e tij total.
Ngjarjet qe ndodhen naten e 17 korrikut ne Turqi do te kene nje vend te caktuar jo vetem ne historine e shtetit turk, por edhe ne formatimin e dimensioneve te lirise,te gezimit dhe respektimit te drejtave te shoqerise ne pergjithesi, si dhe funksionimin e institucioneve ne demokraci, kompetencat e tyre .
Rruga e ndertimit dhe konsolidimit te shtetit modern turk drejt demokracise nuk ka te njejten trajektore me vende te tjera Europes. Ky proces i gjate dhe per me teper i lodhshem per vete popullin turk ka kaluar nje kalvar te gjate, ku arritjet dhe deshtimet e pushtetit civil, jane shoqeruar gjithmone nga “hija e sekularisteve” , te cilet ne perputhje me Kushtetuten e Shtetit Turk e kane pasur detyre nderhyrjen ushtarake.
Fenomeni i kontrollit te pushtetit nga ushtaraket do ta shoqeroje per gati nje shekull shtetin laik ne rrugen e zhvillimit politik, ekonomik e shoqeror , Edhe pse ky raport ne pamje te pare duket jo normal, per themeluesin e shtetit modern turk ishte me se I domosdoshem, per deri sa e sanksionoi dhe ne Kushtetute.
Por ne fundin e dekades se pare te ketij shekulli, ritmet e ekonomise se turqise shenuan arritje te larta dhe qytetaret e ketij vendi e preken realisht pozitivitetin e qeverisjes se Erdoganit, pranuan te dalin ne referendum per ndryshimin e neneve te Kushtetutes, duke ja hequr ushtrise rolin e gardianit te kushtetutes.
Fitorja ne Referendum i dha force dhe besim qeverise se kryesuar nga Erdoganit per te shtuar ritmet e zhvillimit ne mbare vendin duke e kthyer turqine ne nje fuqi te konsiderueshme ekonomike boterore.

Natyrisht, ne keto arritje te frymezuara nga Presidenti Erdogan diktohen edhe deklarime te tilla qe atakojne pushtete te tjera te pavarura, si rasti me i fundit kur ai shprehu pakenaqesine ndaj nje vendimi te Gjykates Kushtetuese e cila I gjeti te pafajshem dy gazetaret e “Cumhurriet” te cilet kishin atakuar sjelljet dhe qendrimet autoritariste te Erdoganit dhe etjen e tij per te fuqizuar pushtetin presidencial.
Une nuk marr persiper te analizoj ne se jane te verteta dhe a jane te nevojshme apo te demshe tendencat e shfaqura nga zoti Erdokan ne favor te centralizimit te pushteteve ne duart e tij.
Nuk me intereson te hap kete teme, pasi do me duhej te studioja e te vleresoja jo vetem sjellje te Putinit ne Rusi apo dike tjeter, por edhe te shikoja teorine dhe praktikat e formatit te njohur si “republike presidenciale” etj.
E rendesishme per mua eshte te hedh sado pak drite ne faktoret qe cuan ne deshtimin e ketij grusht shteti, si i vetmi deshtim ne historine e shtetit modern turk.
Se pari deshtimi i grushtit te shtetit erdhi per shkak se komplotistët nuk e fituan dot besimin e publikut, se akti i tyre do te ishte ne favor te qyetareve dhe shtetit demokratik. Per me teper komplotistet edhe pse ju drejtuan me thirrje permes mediave nuk gjeten as mbeshtetjen me te vogel te opozites turke.
Perkundrazi, thirrjet e Erdoganit edhe pse ne vend jot e favorshem u mirepriten nga qytetaret turq dhe e stopuan ushtrine.
dhe as te Qytetaret turdashur të fitojnë përkrahjen e publikut, veçanërisht të pjesës më të madhe të ushtrisë turke.
Tentativa e grushtit te ushtarakeve për te realizuar marrjen me dhune te shtetit duhet pare dhe si inspirim i disa faktoreve te jashtem, te cilet shohin forcimin e pozitave te Erdoganit si nje pengese serioze per destabilizimin e vendit. Populli turk është i vendosur te mbeshtese projektin e Presidentit Erdoganit për ta transformuar vendin jo vetem ne fuqi boterore ekonomike, por erdhe ne konsolidimin e Turqise si factor paqeje ne rajon e me gjere.
“Është e qartë se ishte tentim grusht shteti, por situata ndryshoi shpejt në favor të qeverisë dhe Erdogani kërkoi nga qytetarët që të dalin nëpër rrugët e Ankarasë dhe Stambollit dhe këtë e bënë ata”.

nga Urim GJATA
Stojan Karajanov, është ambasadori i Republikës së Maqedonisë që shërben prej disa kohësh në Shqipëri. Ai e filloj karrierën në Shtëpinë e Kulturës në komunën e Gostivarit dhe më tej si shef i zyrës Ekonomiko-Tregtare të Maqedonisë në Prishtinë. Karajovi u caktua në fillim Ambasador i Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë i Maqedonisë në Kosovë dhe më tej ambasador në Shqipëri. Stojan Karajanovë ka zhvilluar një aktivitet të dendur spiunazhi gjatë gjithë jetës së tij, kryesisht ndaj faktorit shqiptar në Maqedoni, Kosovë, Diasporë etj. Për shkak të njohjes së shkëlqyer të gjuhës shqipe, njohjes së mentalitetit shqiptar, etj, ka hyrë në kontakt dhe ka një rrjet të madh kontaktesh në hapësirat shqiptare duke i futur edhe npër kurthe sepse shqiptarët besojnë shpejtë në atë që shpreh njeriu dhe jo në brendësinë e tij dashakeqëse.
Gjatë kohës që ka qenë drejtues i Qendrës Kulturore në Gostivar, Stojani ka punuar edhe si korrespondent i gazetës “Borba” të Beogradit, e përdorur si kamuflash duke shërbyer për shërbimin sekret serb. Kjo i ka dhënë mundësi të lëvizë në vende të ndryshme dhe të rekrutojë shtetas të kombësisë shqiptare në ish-Jugosllavi.
Në territorin shqiptar ka hyrë rreth vitit 1981 si korrespondent i “Borba”. Krahas punës së tij për llogari të shërbimeve sekrete të ish-Jugosllavisë UDB, për një periudhë të gjatë, Stojan Karajanov është dyshuar dhe ndjekur nga kolegët e tij si bashkëpunëtor i shërbimeve sekrete ruse KGB famkeqe. Por, shpërberja e ish-Jugosllavisë bëri që kjo të harrohej, të arkivoje diku me pluhur dhe ai të vazhdonte aktivitetin e tij në Gostivar e më pas në MPJ. Madje, ky fakt përmendej nën zë nga anëtarët e komsionit të politikës së jashtme të parlamentit maqedonas, por pa patur guxim të pyesin Stojanin për këto akuza.
Djali i tij i madh ka mbaruar studimet në UT “Lomonosov” në Moskë për marrëdhënie ndërkombëtare dhe është punonjës i MPJ maqedonase, dhe për merita të veçanta spiunazhi është emëruar Ambasador i Maqedonisë në Rusi, me ndërhyrjen e kësaj të fundit.
Në periudhën 1998-2005, Karajanov ka qenë një ndër personat më të fuqishëm në MPJ, pasi ka patur mbështetjen e plotë të ish-ministres së jashme Elinka Mitreva dhe të krerëve të tjerë të LSDM. Madje ata e quanin njëri-tjetrin “vëlla e motër”. Gjatë kësaj periudhe, diplomati Stojan ka zhvilluar një aktivitet të dendur spiunazhi në gjirin e diasporës shqiptare në këto vende.
Ndërrimi i pushtetit në vitin 2006 e gjeti drejtues i zyrës Tregtaro-Ekonomike në Prishtinë, por menjëherë Karajanov aktivizoi lidhjet e vjetra me “miqtë” e shërbimeve sekrete maqedonase. Kështu, ai mbeti në krye të kësaj zyre dhe u bë ambasador i Maqedonisë në Kosovë. Miku i tij më i ngushtë është Toni Jakimovski dhe njëkohësisht Sasho Mijallkov e Nikolla Gruevski.

Gjatë periudhës që ka shërbyer në Kosovë, ka zhvilluar një aktivitet mjaft agresiv për të zgjeruar kontaktet me politikanë, biznesmenë dhe persona të tjerë publikë në Kosovë. Nuk ka ministër, deputet, biznesmen etj., që nuk është kontaktuar prej tij për çështje politike apo biznesi. Stojan Karajonov ka shfrytëzuar me mjeshtri inatet dhe mëritë ndërmjet politikanëve shqiptarë të Kosovës, duke mësuar çdo gjë prej tyre për njëri-tjetrin dhe më pas duke i përplasur ato në media apo në shërbimet e huaja. Sa i përket biznesmenëve kosovarë, ka shfrytëzuar ata për të bërë tregti me Maqedoninë, për t’u dhënë tendera rrugësh në Maqedoni në këmbim të përfitimeve financiare.
Aktiviteti i tij si ambasadori i Maqedonisë në Shqipëri, Stojani ka synuar të hyjë në kontakt me funksionarë të lartë shtetërore, duke u ofruar atyre mundësi për të bërë tregti, ndërtimtari në Maqedoni, etj., në mënyrë që t’i korruptojë. Veç kësaj, është shumë aktiv në mesin e minoritetit maqedonas në Shqipëri, duke i mbështetur ata financiarisht dhe duke i mbajtur gjithmonë të “karikuar” nga pikëpamja ekstremiste nacionaliste. Ky aktivitet është mbështetuar financiarisht nga qeveria maqedonase, duke e shndërruar këtë ambasadë në më të rëndësishmen në Ballkan.
Stojan Karajanov në Shqipëri është kthyer zëdhënëse i VMRO-DPMNE, duke qenë lidhje e ngushtë e ish-Kryeministrit Gruevski dhe shumë aktiv në proceset zgjedhore në Maqedoni në favor të VMRO-DPMNE. Kjo veprimtari ka qenë në aktivizimin e drejtuesve të shoqatave pro maqedonase si SONCE, ILINDEN, AMIE (AleancaMaqedonasepërIntegrim) nëpërmjet Edmond Themelkos dhe Vasil Sterjovskit (Pustec), Etmond Osmanit (Trebisht) etj. Për pajisjen e banorëve të Pustecit dhe Gollobordës me lista me dokumente ID nga Ministria e Brendshme e Maqedonisë, në mënyrë të paligjshme, nën drejtimin e tij dhe koordinatorë vetë VMRO-DPMNE, gjetjen e adresave fiktive në Maqedoni (Prilep, Ohër, Resen) me qëllim për të votua rnë favor të VMRO-DPMNE. Gjithashtu është interesuar për të siguruar mjetet e transportit për këtë qëllim. Kontaktet e tij kanë qenë të vazhdueshme me anëtarët e Komitetit të VMRO.
Edhe gjatë këtij viti është përpjekur duke bërë presion për të orientuar përfaqësuesit e shoqatave pro maqedonase për të regjistruar votues nga zonat të pretenduara me minoritet maqedonas për të votuar në favor të VMRO-DPMNE në zgjedhjet që priteshin të zhvilloheshin në muajin Qershor në Maqedoni, por që hasi në kundërshtimin e tyre të nxitur nga frika e procesit penal të Prokurorisë Speciale “Titanik” për këtë çështje në Maqedoni.
StojanKaranajov ka një aktivitet të dendur më përfaqësuesit e shoqatave promaqedonase SONCE, AMIE, PREGOR, ILINDEN etj., duke ju diktuar si të reagojnë përproblemet e ndryshme. Ka nxitur dhe urdhëruar përfaqësues të shoqatave të mësipërme për tu ankuar në institucionet të shtetit shqiptar, OSBE dhe PE, të çështjeve:
1. respektimi i rezolutës të KE dhe marrëveshjes së dy shteteve për arsimin,
2. hartimi i kodit të ri zgjedhor, ku t’u jepet mundësia pakicave (maqedonase) për të patur përfaqësuesit e tyre në Parlament, zgjedhja e deputetit të bëhet pa census.
3. përfshirja e punësimi i pakicave në institucionet e sistemit,
4. dhënien e emisioneve në gjuhën maqedonase në televizionin publik,
5. firmosjen e një marrëveshjeje midis shteteve (Shqipëri- Maqedoni) për respektimin e pakicave.
Është person me moral tëdobët dhe ka ankesa nga persona femra në kontakte me të për nga çmim e seksuale. Ka marrë dhë nieintime me anëtaret stafit të tij duke shfrytëzuar pozicionin si ambasador dhe sëmundjen e bashkëshortes së tij. Imoralitet i i tij vihet në dukje edhe nga komentet e stafit të tij në ambasadë.
Pavarësisht nga ky aktivitet antishqipar, shteti shqiptar nuk bën asgjë për ta demtantuar këtë person që nën petkun e diplomatit lëviz lirshëm si spiunë agjenture partie dhe përfitues seksual nëpërmjet postit shtetëror që gëzon.