Ish-kryeministri Sali Berisha ka reaguar sot, pas lajmi se institucionet holandeze si policia dhe prokuroria kanë kërkuar vendosjen e regjimit të vizave për shqiptarët.

Një infermiere shqiptare në Gjermani është irrituar nga një situatë e krijuar në një spital gjerman.

Gjatë punës, ajo shpjegon se në spital kishte ardhur një paciente së bashku me djalin e saj të cilët flisnin gjithë kohës greqisht dhe kishin hasur vështirësi për të komunikuar në gjuhën gjermane.

Në këtë situatë, mjeku e pyet se çfarë gjuhe fliste, e zonja përgjigjet se është shqiptare. Infermierja e ndodhur aty, teksa dëgjon bisedën irritohet nga ajo që dëgjon, dhe kritikon zonjën pse nuk i flet në gjuhën shqipe djalit të saj, pasi gjuhët e tjera ai mund t’i mësojë në shkollë.

Infermierja shqiptare ka nisur një mesazh në redaksinë e Albeu.com duke kërkuar falje nenës së fëmijës:

“Jam23 vjece jetoj ne Gjermani prej 4 vjetesh dhe punoj si infermjere ne nje spital dhe sot me vjen ne mengjes nje paciente dhe fliste me djalin e saj greqisht gjate gjith kohes. Kur do hynte te mjeku i tha nuk ju kuptoj dhe mjeku e pyeti se fare gjuhe fliste dhe kur tha jam shqiptare u nervozova shum dhe i thash: Po mir mo rob i zoti gjat gjith kohes i flet djalit greqisht a nuk ju vjen pak turp je shqiptare moj foli shqip qe te jet krenar neser qe eshte shqiptar dhe jo me i fol greqisht. Greqisht, gjermanisht e meson ne shkoll po ne shpi foli shqip se je shqiptar dhe ne perfundim u nevrikosa dhe thash shko te ndimoj greku ju lutem dua mendimin tuaj nese veprova mir a keq dhe Zonjes i kerkoj falje per reagimin e ashper por un jam me shpirt dhe zemer shqiptare dhe aty ku ka shqiptare du te flitet shqip faleminderit te gjitheve”, është mesazhi i infermieres i ardhur në redaksinë e Albeu.com. /albeu.com/

Te nderuar Miq!

Keto 12 jave ne detyre si Minister i Puneve te Brendshme ka qene nje nder i jashtezakonshem ti sherbeja vendit, qytetareve dhe te gjithe shtetasve qe jetojne e punojne ne Shqiperi.

Deshiroj qe ti shpreh mirenjohjen me te thelle kryetarit te Partise Demokratike, Z. Lulzim Basha per besimin per te kryesuar kete dikaster ne nje moment te veshtire per vendin dhe per mbeshtetjen e Tij te vazhdueshme shtetare per te realizuar detyrat tona kushtetuese.

Bashkepunimi me koleget ne qeveri, znj Mandia, Vukaj, Karabina, Kertusha, z Bardhi dhe Beqiri, koleget e shkelqyer te MPB, policise se shtetit, SHISH, Prokurorise se Pergjithshme, Prokurorise se Krimeve te Renda, Avokatin e Popullit dhe gjithe agjensive ligjzbatuese te vendit, kane qene ne frymen institucionale dhe me kete rast shpreh nje falenderim te madh per perballimin e nje sere sfidash te medha sic ishin mbarevajtja pa incidente e procesit zgjedhor, lufta pa kompromis ndaj kultivimit dhe trafikimit te lendeve narkotike, trafikimit te qenieve njerezore, lufta kunder terrorizmit, emergjencave civile dhe sigurimi i nje sezoni turistik te qete.

Prioriteti im per tolerance zero ndaj droges ne bashkepunimi me policine e shtetit prodhoi disa rezultate te dukshme: 37 tone kanabis i sekuestruar, 40 mije rrenje kanabis te shkaterruara, 13 skafe te konfiskuara dhe mbi 75 vete te arrestuar per kultivim dhe trafikim te lendeve narkotike. Masat për të goditur fenomenin e kanabisit kane qene maksimale duke i drejtuar operacionet dhe arrestimet dhe personalisht ne terren dhe jo masa prapagandistike.

Bashkëpunimi me Prokurorinë e Përgjithshme, Shërbimin Informativ dhe të gjitha institucionet e përfshira në planin e masave ka qene shumë i lartë, intensiv dhe smart. Kontrolli absolut i territorit ka qene dhe do te jete detyrë që çdo individ me uniformë policore duhet te angazhohet maksimalisht.

Nje falenderim per cdo efektiv te ndershem te Policise se Shtetit. Organizata e Policise se Shtetit ka punonjës të përkushtuar, qe jane ne front te pare në luftën kundër trafiqeve te paligjshme në përgjithësi dhe trafikut te lendeve narkotike ne vecanti. Une, ashtu si dhe cdo qytetar i ketij vendi, mendoj se ka individe te korruptuar, te implikuar e kontribues ne ideimin dhe zbatimin e te ashtuqujturit plan i kanabizimit te vendit, dhe per kete duhet bere nje pune me e mire ne vazhdim nga prokuroria dhe gjykatat per te mos lejuar keta individe te kthehen ne fenomen te shoqerise shqiptare. Ne gjykimin tim reagimi qytetar ndaj ketyre fenomeneve duhet te shtoje presionin ndaj cdo institucioni ligjzbatues per te bere detyren dhe risjelle sundimin e ligjt ne vend.

Kam dhe nje falenderim te sinqerte per gazetaret dhe median e lire. Kam
pasur nje bashkepunim te mire e jam ndjere i vleresuar qe media ka perkrahur e percjelle publikisht mesazhet qe une ne cilesine e Ministrit te Brendshem kam pasur per qytetaret ne ushtrim te detyrave te mia. Thene kjo, mendoj se duhet te sqaroj se cdo kontribut i imi ne qeverisje eshte bere ne funksion te realizimit te qellimeve te treguara me lart ne kuader te detyres time si minister teknik, e sigurisht jo ne kuader te perfshirjes time ne qeverine e ardhshme te mazhorances aktuale. Kam qene dhe vazhdoj te jem i vendosur per te kontribuar ne drejtimin e agjensive ligjzbatuese qe merrem me ceshtje te sigurise dhe mbrojtjes kombetare.

Pune te medha e presin perpara Shqiperine!
Ju faleminderit. DD.

Shqiptarët, vllehët dhe bullgarët janë pjesmarrësit në Kryengritjen e Ilindenit, dhe jo maqedonasit. Kështu thotë për INA historiani Nebi Dervishi duke u bazuar në dokumenta të arkivave të huaja. Teksa sot festohet përvjetori i kësaj kryengritjeje, Dervishi thotë se ata në fakt nuk përmenden në historinë e kësaj kryengritjeje.

“Shqiptarët u paraqitën si shtetformues në kryengritjen e Ilindenit. Është fakt i pamohueshëm, duke u bazuar edhe në dokumentat e proveniencave bullgare, austro-hungareze dhe të tjera se pjesëmarrja dhe kontributi i shqiptarëve në këtë kryengritje me karakter lokal ka qenë evident, jo vetëm në parapregaditjen, por edhe me pjesëmarrje, dhe kjo dokumentohet edhe në organet legjislative, në Kuvendin e madh i cili pas 2 gushtit u zgjodh me 60 vetë, me 20 shqiptarë, 20 vllehë dhe 20 bullgar. Kështu thonë dokumentat, askund nuk përmenden maqedonët”, shprehet Nebi Dervishi.

Përveç Kuvendit, sipas historianit, shqiptarët kanë qenë pjesë edhe të qeverisë së Krushevës.

“Edhe në qeverinë e përkohshme të Republikës së Krushevës zgjidhen gjashtë persona, në paritet dy shqiptar, dy vllehë dhe dy bullgar. Aty përmendet komandanti legjendar në betejën te Guri i Ariut (Meçkin Kamen), Pjetër Guri, i cili ka qenë komandant i këtij njësiti, ku edhe u vra”, vazhdon Dervishi.

Historianët shqiptarë nuk kanë të gjithë mendim të njëjtë për këtë çështje. Disa thonë se shqiptarët nuk kanë pasur ndonjë rol në këtë kryengritje, të tjerët e konsiderojnë faktorin shqiptar si vendimtar. Sipas Dervishit, pa shqiptarët as që do të kishim një kryengritje të tillë.

“Shumë nga historianët që janë marrë me këtë çështje thonë se pa shqiptarët as nuk do të ndodhte kjo kryengritje”, thotë ai.

E ndërkohë që historianët, shqiptarë e maqedonas, nuk i kanë hequr dyshimet, një pjesë e politikanëve përkrahin idenë se Republika e Krushevës ishte shteti i të gjitha etniteteve, apo modeli i sotëm i qeverisjes së vendit.

Nga Kastriot Dervishi/

I formuar nga jugosllavët sipas formulave që ata sillnin, nën modelin e OZN-s (Organizacija Zabranja Naroda), u formua 14 dhjetor 1944 struktura kriminale me emër humanitar, e quajtur Drejtoria e Mbrojtjes së Popullit (DMP), në varësi të Ministrisë së Mbrojtjes Kombëtare, në krye të së cilës ishte Koçi Xoxe. DMP përbëhej në qendër nga 4 – 5 seksioneve të ndarë sipas profileve. Nën këta vepronin tri SEMP-e (Seksioni i Mbrojtjes së Popullit) si vijon:
-SEMP-i i Tiranës (me Durrësin e Elbasanin) me drejtues Bako Dervishin.
-SEMP-i i Beratit (me Korçën, Gjirokastrën e Vlorën) me drejtues Niko Cetën.
-SEMP-i i Shkodrës (me Kukësin e Peshkopinë) me drejtues Zoi Themelin.
Drejtimi i punës kishte të bënte me zbulimin politik, mbrojtjen e pushtetit, mbrojtjen e ekonomisë, kundërspiunazhin dhe mbrojtjen e ushtrisë. DMP funksionoi deri në prill 1946, kohë kur u formua Drejtoria e Sigurimit të Shtetit në varësi të Ministrisë së Punëve të Brendshme. Përgjatë dy viteve të ekzistencës së saj DMP ishte në krye të operacioneve agjenturiale-operative për goditjen e “elementit reaksionar”, misioneve të huaja në Tiranë, etj.
Në një dokument të vitit 1945 organograma e Drejtorisë së Mbrojtjes së Popullit paraqitej kështu:
-Drejtimi qendror: Nesti Kerenxhi, Vaskë Koleci, Zihni Muço, Josif Pashko. Teme Sejko.
-Byroja e partisë: Kadri Hazbiu – përgjegjës, Mit’hat Poloska, Niko Ceta, Nesti Zoto, Siri Çarçani, Thoma Karamelo.
-Seksioni I: Mit’hat Poloska, Foni Qirko, Kasem Trebreshina, Afërdita Deliana, Skënder Tupe, Kolec Ilia, Ilo Vero, Manushaqe Qadhimi, Edip Çuçi.
-Seksioni II: Niko Ceta, Sokrat Gjini, Hysni Bega, Mihallaq Konda, Emine Pojani, Lutfi Milori, Sotir Dako, Suat Sulo, Uran Avdiu.
-Seksioni III: Nesti Zoto, Andon Deçka, Rakip Dobrolishti, Ali Korbi, Ali Josa, Toto Dervishi, Hysen Reçi, Shyqyri Luga, Isa Aliaj.
-Seksioni IV: Siri Çarçani, Vani Plasari, Llambi Titani, Tili Naçe, Enver Stropani, Ligor Mali, Malo Konea, Sefedin Araniti, Halim Poloska.
-Seksioni V: Thoma Karamelo, Mihallaq Vangjeli, Bujar Dalani, Eqrem Raifi, Teki Qerimi, Lisimak Trëndafili, Ahmet Rustemi, Leksi Kamberi, Sefedin Qerimi.

Ikën ata që shpallën pavarësinë,
madje iku edhe Haxhi Qamili,
Iku Selam Musai,
vate edhe Themistokliu.

Ikën ata që kishin bërë studimet në Firence, Romë dhe Vienë,
dërguar nga Lartmadhëria Zogu i Parë i shqiptarit,
Ikën edhe ata që më pas i bënë studimet në Moskë, Kiev dhe Leningrad,
mbetën ata që diplomohen me letra pa vlerë njomur me ujë Lane.
Madje ikën edhe ata që studjuan në Kinë, Vietnam dhe Kore.
Gjithçka në tru ka zënë kore,
ose skorje,
Mall rrethinash elbasani.
Prodhim shkretëtire e Gobit, me etIketë anglosaksone.
Ose edhe ca të tjerë nga krahina dru me pre!

Ikën gjeneralët,
ikën dallëndyshet, lejlekët dhe arinjtë nga malet.
Ikën traktoristët,
Ikën kombajnerët!
Madje ikën edhe shoferët
të skodave Albania, kontrabandistët,
Mbetën analistët,

Ikën ata që dinin latinisht.
Ikën edhe osmanologët.
Ikën ata të greqishtes së lashtë,
ikën përkthyesit e kinezces
të rusishtes.
Nuk ka më as të burgosur për të përkthyer si duhet veprat e mëdha të artit botëror.
Tani mashtruesit përkthejnë rëndomthi me google translator.

Ikën ata që dinin të ndërtonin hekurudha,
ikën ata që dinin të operonin,
Ikën ata që mbi supe dinin të mbanin pesëdhjetë vite burg,
ikën meshtarët ilegalë dhe hoxhallarët që agjëronin fshehurazi.
Ikën dhe besimtarët,
mbetën bestydët dhe ne frikacët nga vdekja.

Ikën dashnorët e serenatave,
ikën vajzat që kishin frikë mamatë,
ikën gratë që u ndruheshin burrave dhe burrat që nuk kishin frikë nga gratë.
Mbetën T-shirt-et uniseks.
Ikën edhe virgjëreshat bashkë me burrneshat.
Mbeti preshi.
Dhe kastraveci i rritur në furgone
me hormone.
Iku dhe Bulevardi i Korçës,
mbetën kërnackat korçare,
me kullën idiote.

Iku velenca prej leshi.
Iku edhe guna e grrisur mbi tela,

Mbetëm ne që tërë ditën në verë themi : uuuu sa vapë,
ne llotaxhinjtë,
mbetëm ne që u marrin votave atyre që janë pas nesh në listat e kandidatëve për deputetë.
ne hajdutët që bërtasim “Kapeni hajdutin!”
Mbetën edhe pulat që t’i vjedhim ne hajdutët e pulave.

Mbetëm ne që ikim nga sytë këmbët dhe bërtasim :
“Shqipëri të kam lënë pendët!”
Mbetëm ne të ikurit që nuk ikim dot!
Dhe nga që nuk ikim dot bërtasim :”Kam vendosur të jetoj këtu!:”
Mbetëm ne lexuesit e pornove prej të sëmurësh seksualë në gazeta.
Mbetëm ne rrenacakët që nuk e shohim hundët e pinokut te ata që na gënjejnë.

Mbetën edhe qentë e bashkive. Me vathë në vesh!
Dhe ne që na kafshojnë qentë!

Si edhe karvani që leh kur sheh se qentë shkojnë përpa
a!

Nga Artan Fuga/

LE PETIT PARISIEN (1885) : TRIMËRESHA MOSCHO TSAVELLAS (MOSKO XHAVELLA) DHE GRATË SULIOTE, KËTO HEROINA SHQIPTARE ME NJË FUND TRAGJIK

Nga Aurenc Bebja /

Gazeta franceze, « Le Petit Parisien », ka botuar, me 6 tetor 1885, në faqen n°2, një shkrim që trajton rolin e grave në luftë dhe mban titullin « Les femmes soldats – Gratë ushtare ».

Francezja rrëfen se gratë suliote kanë frymëzuar edhe ato të Rumelisë për të luftuar kundër turqve. Ajo vë në dukje trimërinë e sulioteve dhe nuk harron të theksojë origjinë e tyre shqiptare.

Në vijim, rrëfimi i plotë i gazetës, sjellë në shqip nga Aurenc Bebja – Blogu « Dars (Klos), Mat – Albania » :

« …Me padyshim se gratë e Rumelisë janë kujtuar për rolin e lavdishëm që kanë lujatur gratë e vendeve fqinje më pak se para njëqind viteve.

Këto gra ishin Suliotet.

Suliotët ishin shqiptarë që u tërhoqën në male bashkë me bagëtitë e tyre dhe formuan një Republikë të vogël.Numri i tyre ishte rreth shtatë mijë. Në 1789 dhe 1790, ata u ngritën kundër turqve, të cilët dëshironin t’i nënshtronin sërish.

Gratë Suliote ndoqën burrat në luftë ; ato u sillnin atyre ushqim, municione, dhe, nëse ishte e nevojshme, luftonin me ta. Njëra nga ato, Moscho Tsavellas (Mosko Xhavella), gruaja e njërit prej udhëheqësve kryesorë (e ka fjalën për Lambros Tsavellas – Llambro Xhavellën), çau me sopatë tri arka plot me fishekë, mbushi përparësen e saj, mori pushkën dhe u vërsul përballë turqve*, e mbështetur nga një batalion i shoqeve të saj. Të inkurajuar nga vrulli i tyre,  katërqind Suliotë nxituan bashkë me to mbi armikun, i cili u tërhoq, duke lënë më shumë se tre mijë të vdekur në fushë.

Në 1800, Turqit dëshiruan të merrnin hak. Për fat të keq, kësaj here pati tradhtarë midis suliotëve, dy tipa të mjerueshëm shitën vendin e tyre, dhe, nëpërmjet tyre, turqit kapërcyen pengesat. Lufta zgjati me ditë të tëra.

Gratë, të cilat rezistonin, u masakruan masivisht, dhe ato që mundën të largoheshin, njëqind e gjashtëdhjetë, u ngjitën në majat e shkëmbinjëve, prej të cilëve u hodhën në humnerë me fëmijët e tyre. »

* kanë luftuar përballë trupave të Ali Pashë Tepelenës (i urdhëruar nga Sulltani për këto sulme).

# Çdo gazetë online apo print, çdo portal që merr këtë shkrim duhet të citojë autorin në fillim të shkrimit (Nga Aurenc Bebja, Francë

E rrënuan shtetin e tij, ca barinj budallenj?!

Timonieri ynë e kupton se në Shqipëri do bien zjarre, vetëm kur ato marrin dhenë dhe tymi mbërrin deri te vila e tij në Dhërmi dhe bunkeri në Surel.

Kanë mjaftuar 10-15 barinj të papërgjegjshëm, që shteti që mburret Rama se ka bërë gjatë 4 viteve, të bjerë në gjunjë. Imagjinojeni se çfarë ndodh dhe në mëshirë të kujt do të jenë shqiptarët, nëse realizohen profecitë e bariut tjetër të Rilindjes, Shemsi Pençi, për tërmetet!

Kemi një kryeministër që “habitet” se përse nuk bie shi në mbretërinë e tij, vetëm pasi flakët shkrumbojnë pasuri të mëdha në pyje e kullota. Duhet që tymi i tyre të mbërrijë deri në CNN, që Rama të bëjë “filozofin” nga ujërat e freskëta të Dhërmiut.

Sipas tij fajin për këtë situatë nuk e ka aspak qeveria por populli, sepse zjarret i vënë enkas çobenjtë, që natyrisht janë popull!

Pastaj thotë se qeveria e tij nuk ka përgjegjësi, sepse zjarret në Shqipëri bien si kudo në botë, madje bëhuni gati edhe për tërmete, uragane, vullkane…

Këtij i thonë shtet i “Rilindjes”, që gjunjëzohet nga ca barinj të cilët vitin e shkuar kur territori kontrollohej nga ushtria e mafies së kanabisit, nuk guxonin jo më të ndiznin shkrepësen, por as ta mbanin atë në xhep! Mbase i ble TAP ca zjarrëfikëse pas lutjes që bëri sot, se miliardat e taksave të shqiptarëve i ka për koncesionet, që burrat i nxjerrin shtatzënë dhe gratë me prostat! /PO HO.

Në emër të banorëve të Republikës së Libanit, unë i kërkoj qeverisë së Libanit dhe kryeministrit Saad Hariri për një njohje të menjëhershme të Shtetit të Kosovës nga Libani, si një shtet i lirë dhe i pavarur.
Libani është një anëtar themelues i Kombeve të Bashkuara, dhe ka nënshkruar shumë prej marrëveshjeve për të drejtat e njeriut, dhe ka përkrahur gjithmonë të drejtat e njeriut për liri dhe pavarësi.
Abdelkarim Kassem Al Arnaout
Beirut, Lebanon
12-8-2017
ويستمر الأمل والثقه بالجمهوريه اللبنانيه الموقره بالاعتراف بدولة الأرناؤوط في كوسوفا كدوله حره سيده مستقله .
لبنان من مؤسسي الأمم المتحده وشرعة حقوق الانسان ولطالما ساند تطلعات الشعوب للحريه والاستقلال .

عبد الكريم قاسم الأرناؤوط
بيروت 2017-8-12

Historia e klases së gjashtë në Serbi tregon se shqiptarët janë vendas të Ballkanit dhe që serbët kanë rrëmbyer tokat e tyre.

Mediat beogradase raportojnë se ky është një detaj skandaloz i historisë së pretenduar mesjetare serbe, transmeton zeri.info Libri në fjalë është publikuar nga Instituti për tekstet dhe Mjetet Mësimore. Autor është Rade Mihaljçiq, profesor i Fakultetit të Filozofisë në Universitetin e Beogradit. Ai poashtu është anëtar i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Republikës së Serbisë. Ndër të tjera, në tekstin e këtij libri thuhet se sllavët ishin emigrant, duke specifikuar serbët. “Vendasit janë shqiptarët, të cilët ishin pasardhës të ilirëve”. Autori i librit nuk ndalet me kaq, ai tregon edhe mbi pushtimet e osmanëve në trojet shqiptare, ku thekson se shqiptarët ishin pala e dëmtuar. Lidhu me këtë libër, ka nxitur reagime të shumta nga ana e historianëve serbë. Profesori universitar, John Deretic ka sugjeruar se duhet t’i bëhet një rishikim historisë dhe paraqitjeve të serbëve si pushtues të tokave të tyre, transmeton zeri.info “Në këtë libër mësimi thuhet se sllavët erdhën në Kosovë dhe Metohi, dhe atje ata gjetën Ilirët, të cilët janë shqiptarët e sotëm, në njëfarë forme ata rrëmbyen shtëpitë dhe fushat, dhe për këtë arsye ata ishin të detyruar të shkojnë në male dhe për të mbajtur bagëtinë. Kjo është skandaloze. Ne mund të mendojmë çfarë të doni, por jo më e keqe se kjo. Çfarë duhet të mësojnë fëmijët tanë nga kjo”, ka deklaruar i dëshpëruar historiani serb, Deretic. Ja biografia e autorit.

Ai ka lindur më 21 janar, 1937. Shumica e veprave të tij të merren me Serbinë mesjetare , sidomos perandorisë serbe dhe Betejës së Kosovës. Image Disa nga vepra e Mihaljçiqit janë: Rënia e Perandorisë Serbe (Крај Српског царства), 1975, 1989, 1989, 2001 Llazar Hrebeljanović – historia, kult, përkushtim , 1984, 1989, 1989, 2001 Heronjtë e legjendave të Kosovës (Јунаци косовске легенде), 1989, 1989, 1993, 2001 Beteja e Kosovës në histori dhe në traditën popullore , 1989. Heroi i panjohur , 1995 Beteja e Kosovës në Bugarštice dhe poemat epike, 1995 Memoria e kaluar dhe populli 1995 Historia serbe dhe kujtesa kombëtare , 2001 Vlera origjinale e vjetër materiale serbe , 2001 Ligjet, dokumentet e vjetra serbe , të vitit 2006.

Më shumë: http://shqiperiaebashkuar.al/2016/05/rade-mihaljcic-shqiptaret-jane-vendas-te-ballkanit-serbet-kane-rrembyer-tokat-e-tyre-2/

Nga REXHEP SHAHU/

(fragmente nga libri  në proces për Havzi Nelën)

Natën e 10 gushtit 1988 e varën Havzi Nelën në dalje të Kukësit, pranë sheshit të axhensisë së udhëtarëve, në vendin më të populluar me njerëz.
Të nesërmen në mëngjes shokët e partisë e të pushtetit të Kukësit shkojnë ta shohin armikun e varur. Nuk pipëtinte asgjë rrotull. Qetësi. Pëshpëritje nuk dëgjohen aty rotull. Ndoshta dy Drinat, i Bardhi e i Ziu, fëshfërijnë.
E shihni, edhe i vdekur ky armik i mban sytë nga Jugosllavia, tha njëri nga shokët e partisë, si për ta bindë veten e tij dhe të tjerët se është bërë mirë që partia e vari këtë armik të popullit. Këtë fjalë e mori era dhe ma ruajti mua gjithmonë. E dëgjoi ndonjë zog i trishtuar këtë fjalë dhe edhe zogu iku larg, sa më larg armikut dhe shokut të partisë.
Havzi Nela i varur në litar, me këmishë të zbërthyer e me bark jashtë, nuk e dëgjonte dot shokun e udhëheqjes së partisë. Havziun që lëkundej në litar era e kishte sjellë nga kishte dashtë ajo. Era, ajo e liga erë që frynte fllad, fllad gushti, fllad natë gushti, ia kishte kthye fytyrën nga Kosova, të cilën shoku i udhëheqjes së partisë e quante Jugosllavi. Se shoku i udhëheqjes së partisë nuk e dinte as donte ta dinte as ta pranonte as ta ndjente Kosovën, e cila ishte e huaj për shokët e udhëheqjes së partisë, ishte Jugosllavi për shokët e partisë. Havziu nuk i përgjigjej dot e ti thoshte se era më ka lëkundë dhe më ka kthye nga Kosova dhe ndoshta kjo është piktura a skulptura më e bukur e Havzi Nelës që era e zoti kishte bërë atë mëngjes, duke e kthye të varurin me fytyrë nga Kosova.
Aq afër armikut të varur sa iu afruan shokët e partisë e të pushtetit nuk i ishte afruar askush Havziut pos policëve që e kishin varë. I njejti polic qe u gjend prane tij kur u var, u gjend edhe castin kur u shplue prej gropes se shtylles elektrike ku e kishin varrose Havziun ne kembe, i ulur pak ne stomin e gropes se shtylles…
Nuk guxonte askush të afrohej. As të fliste ndonjë fjalë. Jo t’i fliste Havziut, por as zogjve nuk u drejtoi askush asnjë fjalë atë ditë që u gjet i varur Havzi Nela prej shtetit te sheshi pranë axhensisë së udhëtarëve në Kukës. Askush nuk ia la vetit të thoshte ndonjë fjalë, siç ia la vetit ai shoku i partisë që tha se “edhe i vdekur ky armik i mban sytë nga Jugosllavia”. Pëshpëritje a pëshpërima pati, por pëshpërima periferike, siç raportonin njerzit e sigurimit të shtetit. Aty pranë të varurit asnjë pëshpëritje, asnjë lutje, asnjë fjalë veç mallkimit në formë konstatimi të shokut të udhëheqjes që tha se edhe i vdekur armiku Havzi Nela i mbante sytë nga Jugosllavia.
Hetimi për Havzi Nelën që plagosi policin me pistoletë ndoshta është hetimi më i shpejtë e më i rrufeshmi që ka ndodhë ndonjëherë në historinë e hetimeve në dekadën e fundit të diktaturës komuniste.
Gojë më gojë e vesh më vesh ia përcillnin njëri – tjetrit punonjësit e Degës së Punëve të Brendëshme, të hetuesisë e prokurosisë, herë si përkrahje për mirë e herë si frikë apo si kundërshtim, thëniet e ndonjë hetuesi të Havziut, të cilët të ndodhur para presionit që ta hetonin urgjent çeshtjen, ishin shprehur pa kujdes duke thënë, çfarë ka bërë mor vëlla ky Havzi ziu, çfarë ka bërë mer jahu ky njeri që duan ta gjykojnë kaq shpejt. Ku e ka rrezikshmërinë aman Havziu në hekura… Është skandaloze që po na nxitojnë kështu. Ka plagosë një polic mer vëlla. E çfarë ka që nxitohet kaq shumë, ai nuk po na shpërthen burgun, nuk po na ikën askund…

NUK THEM SE JAM TRIM

Nuk them se jam trim, jo, as frikacak,
Thellë n’afshet e shpirtit më grafllon guximi;
Vdekja për liri nuk më tremb aspak,
Si e duron robninë zemra e nji trimi?!

Pse or pse t’kem frikë, frikë se mos po vdes?!
Oh, çfarë marrie, ndoshta faj për mue!
T’ecësh zvarrë si krimb, t’mos jesh kurrë serbes,
Këtë s’ia fali vetes, kjo më ban me u mendue.

Pse t’më dhimbset jeta, pse u dashka kursye?
Veç me përtypë bukën, me u rropatë si kalë?
Pa nji fjalë ngushllimi, pa nji ditë lumnie,
Unë skllav i bindun, tash, kur s’jam as djalë.

Deri kur durim, deri kur me shpresë?
Jo, jo, mos m’i thoni, këto fjalë nuk i due.
Me durim e shpresë nuk due të vdes
Si jeta dhe vdekja duhen meritue.

S’meriton asnjenën kur mbetesh gur varri
Ndaj rri e mendohem jetës me i dhanë fund.
Le të kënaqet hasmi, le të qeshë i marri!
Liria më thërret, vdekja nuk më tund.

Arrën, nandor 1987
(Kjo është fotoja e fundit që i është bërë në hetuesinë e Kukësit sa Havziu ishte gjallë, pak ditë para se ta varnin në litar, me 10 gusht 1998, në një shesh- udhë në periferi të Kukësit)

Deka e Burrnija.., Gjergj Fishta

Gjergj Fishta, Giorgio Fishta,
Qitë dhamët porsì lata t’prehta,
Zgaver kerrçikët e plasaritët shtanguemun,
Kosen pështetun permbì kocka t’ngrefta
T’cepit tshpulpuemun,
Atjè n’maje t’mjerueme t’rruzullimit,
Zymtë e me ‘i hije t’trishtueshme, t’permnershme,
Lshue krahve ‘i haver t’zezë, si rê thellimit,
Rri Deka e tmershme.
Prej avisit t’humnerevet, t’gropueme
Këthelltë në rrashtë të thatë, plot mizorië,
Të haptë terthoren e natyrës s’krijueme
Kundron me mnië,
E idhtë asa’ i kercnohet. Nji perqethtë
Acarr, atbotë, natyrës i shkon nper tejza,
Amull i cilli ja ngurron të njethtë
E jetës nder fejza.
Me u zbè nisë rrezja shî n’gurrë t’vet t’shkelqyeshme;
Bresë dryshku njeshet, n’at shauret, mbi rrota
Të moknës s’rrokulliës, e boshtit rryeshem
I vjen rreth bota.
Felgruemun njerzit nên tiara struken;
Per nên kunora pshtimin atà lypin;
Depertojnë rêt e nalt kahë qiella zhduken;
N’angra t’dheut zdrypin;
Por kot. Mizore ajo m’kosë t’vet kah siell,
Shungllon thellimi per nên kupë t’Epirit;
Gjarpen rrefeja lvitet neper qiell,
E nên kamë t’nierit
Kthelltë shperthen gjini i tokës. Tuj bulurue
Gukson Vulkani zhari, flakë e shkndija;
Tallaz m’tallaz nisë deti me gjimue:
Ulron stuhija.
E para Dekës, at herë, biën rob Mbreta;
Shkrifen mbretnië, gjytetet kulm rroposen;
Ka’ ajo siell kosen.
T’poshtrat me t’eprat vise pshtillen n’vàj,
E mnertë kah kosa cepit t’Dekës të shkulet;
Kah m’kordhoklla londitë kerrçiku i sajë,
Shekllì perkulet.
Vetem s’perkulet para Dekës njaj trimi,
N’zêmer të cillit nuk randojnë punë t’liga,
E qi s’e ndalë, kû atê t’a lypë perlimi,
As paja as friga.
Per nên murojë t’ndergjegjes s’vet t’kullueme,
Atjè n’kufî t’Atdheut a se në truell
T’Elterit shîjt, pa u tutë, aj Dekës s’shemtueme
I rrî kundruell.
Perpara tij shkon moti rreth t’u endun;
Vjen fati i nierit t’u ternue pa dà;
Tash Mbreten n’burg, tash shkanha m’fron të permendun
Kan per t’u pa:
Por, ngulë aj synin m’ideal t’naltueshem,
Si ‘i kep qi vala s’mundet n’dèt m’e lkundun,
Sido qi t’dajë neshtrasha e dheut t’mjerueshem,
Ngelë m’vend pa u tundun.
Jo, po: as n’flakë t’armvet nuk velon aj sye,
As buzës s’humneres nuk i dridhet thêmra:
Sheklli, po, marë me pasë per t’u shperthye,
S’i ban lak zêmra.
Rekton marë jeta per nên fyell t’kerrcik’e
Te Dekës s’shemtueme, t’permnershme, mizore:
Vetëm Burrnija – nji Burrnië çelike
Asa’ i rrshet dore.

PARA 44 VJETESH hetuesi SHYQYRI ÇOKU E SHQEU PREJ GJYMTYRËSH PRIFTIN DON MIKEL BELTOJA.
Edhe kjo veper kriminale ka ndodhur ne burgjet e Enver Hoxhës në Shkoder!
Gazetari Tedi Blushi ka botuar
LISTA E TË DEKORUARVE: FUNKSIONARË TË LARTË TË PPSH, DREJTUES TË LARTË DHE BASHKËPUNËTORË TË SIGURIMIT TË SHTETIT, PROKURORË, GJYKATËS

Lista e plotë të drejtuesve të PPSH, Sigurimit të Shtetit, prokurorëve, hetuesve, gjyqtarëve e dëshmitarëve, thënë shkurt “xhelatëve të komunizimit” të dekoruar nga qeveria lista ka qenë “sekret” dhe zbulohet për herë të parë me faksimile zyrtare!”
U morë nga GAZETARI Tedi Blushit

1. SHYQYRI ÇOKU – Hetuesi i At Zef Pllumit (“Rrno vetëm për me tregue”) dhe ka shqyer gjymtyrët Dom Mikel Beltojës dhe ekspert i torturave ndaj akademikve të moshuem e të rinjë meshatrë katolikë të Shqipnisë së Veriut.
2. ISA MILOTI – Oficer i Sigurimit të Shtetit (Shkodër)
3. RAKIP BEQAJ – Zv/Drejtor i Përgjithshëm i Sigurimit të Shtetit
4. GANI KODRA – Shefi i Sigurimit të Byrosë Politike
5. XHAFER PEÇI – Drejtor i Drejtorisë së Kufirit në Ministrinë e Punëve të Brendshme dhe që nga viti 1972 deri në vitin 1982, ka kryer detyrën e Komandantit të Gardës së Republikës
6. MARK DODANI – Figura emblematike e Sigurimit të Shtetit me pseudonimet “Xhakoni” e “Studenti”, i cili mbante lidhje direkte me Mehmet Shehun e Kadri Hazbiun, aktiv në goditjen e disa grupeve diversante siç i cilësonte regjimi.
7. MURAT KAMANI – Prokurori ushtarak i Beqir Ballukut, Petrit Dumes, Hito Çakos e Rrahman Parllakut, e vlerësoi grupin “komplotist” duke kërkuar dënimin e tyre me vdekje.
8. ANASTAS KOROVESHI – Gjyqtar i Gjykatës së Lartë Ushtarake në Tiranë
9. QEMAL HYSENAJ – Kryetari i Degës së Punëve të Brendshme të Fierit
10. ERNESTO JAKOVA – Zëvendësdrejtori i Institutit të Studimeve Ushtarake, Ish-Gjeneral Major, i dënuar me grupin e të ashtuquajturit “Puçi ushtarak ‘74″
11. JANI PASKO – Kryetar i rrethit Berat
12. MUSTAFA BEQARI – Oficer i Degës së Punëve të Brendshme
13. RAHMAN PARLLAKU – Kandidat i Komititetit Qendror të PPSH, deputet i PPSH, ish-zv/ministër i Mbrojtjes, ish-Gjeneral Major i dënuar me grupin e të ashtuquajturit “Puçi ushtarak ‘74″
14. GANI KEÇI – Sekretar i Komitetit të Partisë për Tiranën
15. MELEQ BABANI – Kryetar i Komitetit Ekzekutiv te Bilishtit
16. VITO KAPO – Ministre e Industrisë së Lehtë, ish- Sekretarja e Parë e Bashkimit të Grave të Shqipërisë, bashkëshortja e Hysni Kapos
17. NJAZI JAHO – Sekretar i Komitetit të Partisë për rrethin Tiranë
18. HAMIT MYHYRDARI – Kryetari i Degës së Punëve të Brendshme Laç
19. ILO KODRA – Shefi i kabinetit të Sekretarit të Komitetit Qendror të PPSH-së
20. KADRI BALLA – Fillimisht shoqëruesi i Enver Hoxhës. Vite më vonë emërohet Zv/Drejtori i Kuadrit të Ministrisë së Brendshme
21. DHIMITRA JAKOVA – Dëshmitare në gjyqin kundër grupit armiqësor të Mehmet Shehut, Kadri Hazbiut, Llambi Peçinit, etj
22. Xhorxhi KONOMI – Kreu i Hetuesisë në rrethin e Lushnjës, hetues në Prokurorinë e Përgjithshme, më pas ka punuar si këshilltar në Presidiumin e Kuvendit Popullor
23. LIRI BELISHOVA – Anëtare e Byrosë Politike dhe e Komitetit Qendror të PPSH-së. Themeluese e PKSH-së. Në vitin 1960 përjashtohet nga PPSH, internohet 21 vjet.
24. MANE ALIAJ – Vëllai i agjentit sekret të Kundërzbulimit shqiptar, Shemsi Aliaj pranë ambasadës shqiptare në Romë, i cili konsiderohet si një nga rekrutuesit më të mirë të Shërbimit Sekret Shqiptar në komunizëm.
25. LLAMBI GEGENI – Hetues në Drejtorinë e Hetuesisë në MPB
26. FAHRI KRAJA – Oficer i Sigurimit të Shtetit, Hetues, ish-drejtues i lartë në Sigurimin e udhëheqjes komuniste. Shkodër
27. EMRO KONDI – Zv/kryetari i Degës Punëve të Brendshme Librazhd
28. AGIM BEJLERI – Oficer i Sigurimit të Shtetit
29. DURO SHEHU – Vëllai i kryeministrit, Mehmet Shehu.
30. SADUSH KUMBARO – Agjent i Sigurimit të Shtetit
31. STOLI LIPIVANI – Dëshmitare, pjesëmarrëse në gjyqin e Ramize Gjebreas
32. EQEREM BECI – Dëshmitar në gjyqin e Koço Theodhosit, Kiço Ngjelës, etj.
33. DEMIR PRODANI – Hetues i prokurorisë në disa rrethe
34. DHIMITËR BRISKU – Deputet i PPSH-së për Beratin, kryetari i Komitetit Ekzekutiv të Këshillit Popullor të Rrethit Berat
35. NONDA BAKA – Sekretar i Parë i Komitetit të Partisë e rrethit të Durrësit
36. KARAFIL KALEMI – Zv/Kryetar i Degës të Punëve të Brendëshme për mbi 20 vjet.
37.Orhan Frashëri – Lindur në vitin 1922 në Tiranë, banon në Berat. Hetues e prokuror në dhjetëra procese politike. Ndër të tjera ka dënuar me vdekje djalin e Teme Sejkos, Sokolin.
38. Prof. Arben Puto- Lindur në vitin 1924 në Gjirokastër. Historian i periudhës komuniste. Kunat i anëtarit të Byrosë Politike, Manush Myftiu. Ka dhënë disa dëshmi që janë përdorur në gjyqin special në vitit 1945.
38. Arif Bizhga- Lindur në vitin 1925 në Kardhiq të Gjirokastrës. Oficer Sigurimi. Ka qenë me shërbim të posaçëm pranë Enver Hoxhës në vitet 1948-1950.
39. Jorgo Polo- Lindur në vitin 1925 në Qeparo, Vlorë. Oficer Sigurimi. Oficer Sigurimi. Hetues. Ka marrë në dhjetëra procese politike. Kujtohet kur në moshë të re, hetoi “grupin e deputetëve” së bashku me të dekoruar të tjerë.
40. Kasem Trebeshina- Lindur në vitin 1925 në Berat. Themelues i armës së Sigurimit të Shtetit në organikën e parë. Figuron oficer drejtimi i Seksionit të 1-rë të Drejtorisë së Mbrojtjes së Popullit që merrej me goditjen e elementit kundërshtar.
41. Xheladin Krifca – Lindur në vitin 1926 në Dibër të Madhe. Profesioni i parë marangozi, por i specializuar në Bashkimin Sovjetik. Oficer Sigurimi. Ka pasur shumë funksione në këtë armë. Po ashtu hetues me dhjetëra procese. Ka mbuluar shumë funksione në Drejtorinë e Parë dhe Drejtorinë e Tretë të Sigurimit të Shtetit. në vitet 1969-1974 ish zëvendëskryetar i Degës së Punëve të Brendshme Shkodër. Në vitet 1974 – 1981 ishte kryetar i degës së grupimeve kundërrevolucionare në Drejtorinë e Punëve të Brendshme Tiranë.
42. Reshat Nepravishta- Lindur në vitin 1927 në Nepravishtë. Gjyqtar i proceseve politike. Ka dënuar me vdekje Pjetër Arbnorin e Uran Kalakullën.
43. Sevo Tarifa – Lindur në vitin 1927 në Gjirokastër. Sekretar i shokut Enver. Merita e vetme e tij është se ka punuar pranë komandantit, e për këtë e meritonte një teneqe vlerësuese.
44. Hajdar Çakërri- Lindur në vitin 1926 në Vlorë. Oficer Sigurimi. Hetues me disa procese.
45. Dionis Mërkuri- Lindur në vitin 1931 në Katakolo, Greqi. Oficer Sigurimi. Hetues me disa procese.

Tom Mernaçaj, njeriu që dorëzoi Banushin, u akuzua për agjitacion

Tom Gjek Mernaçaj, njeriu që rrezikoi duke neutralizuar forcërisht dhe duke dorëzuar tek autoritetet shqiptare Abdyl Banushin, një nga krerët e organizatës “Fronti i Rezistencës Antistaliniste Shqiptare”, me qendër në Nju Jork të SHBA dhe autor i vendosjes së lëndëve eksplozive në Ambasadat shqiptare në Romë e Paris, është lënë i lirë në prill 1976, pas fiks një viti në burg.
Një vit më parë, pasi kishin kaluar në tokën shqiptare në Han të Hotit, ai kishte qëlluar me qytën e automatikut shokun e vet, duke e rrëzuar përtokë e dërguar përfundimisht drejt burgut të pashmangshëm. Në dokumentin, përmbajtja e të cilit do të jetë më poshtë, thuhet se fillimisht Tom Mernaçaj është mbajtur në burg për shkak se kishte pranuar të bëhej anëtar i organizatës “Fronti i Rezistencës Antistaliniste Shqiptare” dhe se është lënë i lirë pasi ka kryer akt patriotik, duke dorëzuar Banushin para drejtësisë shqiptare.
Dokumenti
VENDIM
(Mbi pushimin e çështjes)
Në Tiranë, më 10.IV.1976
Unë Dhimitër Beshiri, hetuesi i Ministrisë së Punëve të Brendshme, pasi studiova materialet në ngarkim të të pandehurit Tom Gjek Mernaçaj
KONSTATOVA
Në datën 8.IV.1975 është filluar çështja penale dhe është marrë në përgjegjësi penale në gjendje arresti Tom Gjek Mernaçaj për arsye se në orën 01:30 të datës së mësipërme është kapur në flagrancë nga rojet kufitare të postës së Hotit, Shkodër, duke hyrë ilegalisht në territorin e RPSH nëpërmjet Jugosllavisë, krim ky i parashikuar nga neni 255/1 i Kodit Penal të RPSH.
Nga hetimet e mëvonshme në muajt gusht-shtator 1974 Tom Gjek Mernaçaj, sipas propozimit të të pandehurit Abdyl Banushi, ka pranuar të bëhet anëtar i organizatës “Fronti i Rezistencës Antistaliniste Shqiptare” dhe për këtë arsye u mor i pandehur për krimin e parashikuar nga neni 73/1 në lidhje me nenin 76 të Kodit Penal.
Nga tërësia e materialeve të grumbulluara në dosjen hetimore gjatë hetimit rezulton e provuar, se i lartpërmenduri që në momentin kur mësoi se organizata “Fronti i Rezistencës Antistaliniste Shqiptare” zhvillonte veprimtari terroriste kundër RPSH dhe se vetë i pandehuri Abdyl Banushi paraqiste rrezikshmëri të theksuar për vendin tonë, vendosi ta dorëzonte atë në organet tona. Vepër të cilën ai e realizoi në datën 8 prill 1975, kohë kur sapo u futën në territorin shqiptar, e goditi atë në kokë dhe ua dorëzoi rojeve tona kufitare, duke kryer në këtë mënyrë një akt patriotik në shërbim të RPSH.
Nga sa sipër konkludohet se vepra e kryer nga i pandehuri Tom Gjek Mernaçaj nuk përbën figurën e krimit për të cilën është marrë i pandehur dhe për këtë arsye në bazë të nenit 196/1 në lidhje me nenin 98 pik 5 të Kodit të Procedurës Penale:
VENDOSA
Të pushoj çështjen penale në ngarkim të Tom Gjek Mernaçajt.
Këtë vendim t’ia komunikoj të lartpërmendurit, duke i marrë edhe nënshkrimin e tij.
HETUESI
Dhimitër Beshiri (firma)
Vendimi mu njoftua sot më datë 10.4.’76.
Tom Gjek Mernaçaj (firma)

1-Tom Mernaçaj
2-Emrat e te pyeturve
3- Abdyl Banushi atikomuniste i vendosur

Nikoll Bojaxhiu

Në fakt, janë sllavët e Maqedonisë ata që duan ta përvetësojnë bijën shqiptare, e kjo i konvenon edhe propagandës serbe që nuk do që bota ta njoh për shqiptare një prej humanisteve më të mëdha të historisë së njerëzimit. Kështu, sot, krerët e Maqedonisë thanë se shteti i tyre u bë me shenjtore, duke u bërë se kinse nuk e dinë se Shkupi, që është kryeqytet i sotëm i Maqedonisë, në kohën kur ka lindur Agnesë Gonxhe Bojaxhiu – Nëna Tereze (26 gusht 1910), ishte pjesë e Kosovës. Pos kësaj, edhe prindërit e saj vinin nga dy qytete tjera të Kosovës: babai Nikollë nga Prizreni, ndërsa nëna Dranafile nga Gjakova, transmeton Telegrafi.

Pala maqedonase, që mundohet të përvetësojë histori të huaja, duke mos mundur ta mohojë tërësisht lidhjen e saj me shqiptarët, ka tentuar t’ia ngatërrojë origjinën e prindërve, duke e bërë gjysmë-shqiptare.

Gjithçka nisi nga një shkrim i Aurel Plasarit, më 2003, që ka thotë se Nikollë Bojaxhiu, babai i saj, një burrë i suksesshëm e i pasur, ka qenë arumun, pasi gjoja ka gjetur një dokument që thotë se ai ka qenë përfaqësues i këtij komuniteti në Shkup.

Por, kjo deklaratë që ngatërroi shumë opinionin, bie poshtë nga studiuesi nga Kosova, Albert Ramaj, i cili bazuar në dëshminë e Lalush Lalevskit, përfaqësues i arumunëve ishte një me mbiemër Boiagjiev.

Sidoqoftë, Nëna Tereze vet ka thënë: “Me gjak jam shqiptare”! Dhe, është pikërisht kjo fjali që bëri sërish bujë kudo në botë.

Ajo që nuk dihet shumë, është se Nikollë Bojaxhiu ishte një patriot shqiptar, i cili më 1912 ishte krah luftëtarëve që çliruan Shkupin. Madje, në ditën e shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë, më 28 nëntor 1912, ai kishte mbajte një takim me shumë emra të mëdhenj të kombit, përfshirë Bajram Currin dhe Hasan Prishtinën.

Nikollë Bojaxhiu vdes i ri, në moshën 45-vjeçare (më 1919). Dyshohet se ishte helmuar nga agjentët serbë, meqë në trojet e okupuara luftonte për të drejtat e popullit të tij.

Cili është gabimi historik që Zogu ia pranoi oficerit nga Kosova – Shefqet Bylykbashi?

Cili është gabimi historik që Zogu ia pranoi oficerit nga Kosova – Shefqet Bylykbashi?

Studiuesi Bajram Mjeku, në profilin e tij në Facebook, ka bërë një postim interesant, në lidhje me një bashkëbisedim mes Shefqet Bylykbashit dhe Ahmet Zogut. Bylykbashi, i njohur në Kosovë si Shefqet Kapetani, gjatë Luftës së Dytë Botërore ishte vënë në mbrojtje të kufirit nga forcat serbe.

“Mbreti shqiptar Ahmet Zogu, nga të katër vilat e tij në Shqipëri, më për qejf e kishte atë të Durrësit. Do ta ketë ndjellë magjia e detit, si kundërshti e ashpërsisë së bjeshkëve nga e kishte origjinën ai. Pak kohë para se Shqipëria të aneksohej nga Italia fashiste, pa e njoftuar Gardën braktis vilën e zbret në plazh. Zogu nuk i shpëtoi syrit të oficerit kosovar, Shefqet Bylykbashi, me origjinë nga një familje fisnike nga Baica e Kolshit të Drenicës, i cili kishte mbaruar Akademinë Ushtarake drejtimin e Artilerisë në Romë.

Gjatë bisedës, mbreti Zog i tha besnikut të tij:

– Kam ba një gabim historik dhe shqiptarët s’do t’ma falin kurrë. Në vend se të lidheshim me Anglinë, gabuam e u lidhëm me Italinë!

Më shumë se nga lajmësit e tij nga Roma, mbreti Zog kuptoi se ishin çastet e fundit kur Italia fashiste do ta okuponte Shqipërinë. Me një ushtri të armatosur dobët dhe të paorganizuar mirë, okupimi ishte i paevitueshëm.

Mbreti shqiptar sigurisht ishte në dijeni për idenë e Haxhi Zekës, që Shqipëria para se të pavarësohej, për njëzet vjet të mbetej nën protektorat anglez.

Detajin e bisedës midis mbretit Zog dhe Shefqet Bylykbashit e dëshmon djali i tij, Fuat Bylykbashi. Ky i fundit ende është gjallë. Pas pushtimit të Shqipërisë në prill të vitit 1939, Shefqet Bylykbashi u kthye në Kosovë. U emërua komandant i artilerisë në vijën kufitare Prapashticë – Preshevë, në mbrojtje të kufirit nga forcat serbe në kuadër të Regjimentit të Katërt të Ushtrisë Shqiptare, i cili komandohej nga Fuat Bej Dibra. Shefqet Bylykbashi për të nderuar komandantin, e pagëzoi djalin e tij me emrin e Fuat Bej Dibrës.

Në Kosovë, Shefqet Bylykbashi njihet me nofkën Shefqet Kapetani. Një rrugë në Prishtinë mban emrin e tij.

Në vitin 2010, me rastin e 100 vjetorit të lindjes, Presidenca e Kosovës, dekoroi major Shefqet Bylykbashin me urdhrin Medalja e Artë e Lirisë”, shkruan Mjeku. /Telegrafi/

Kufoma e gjalle ne spitalin e burgut

Tirane 1967 tregon… Dua te sqaroj se grupi i pergatitur nga Nevzat Aznedari kishte kete perberje:

1 – Xhevit Muça – denuar me vdekje, pushkatim;

2 – Irfan Muça – denuar me vdekje, pushkatim;

3- Hysni Palla – denuar me 25 vjet burg;

4 – Enver Leka – denuar me 20 vjet burg;

5 – Medi Bislimi – denuar me 15 vjet burg i cili ishte personi qe udhetoi bashke me Xhevitin deri ne malin e Moraves.

Ne spitalin e burgut ne Tirane eshte “shtruar” nje grumbull i palevizshem i cili renkon. E plasen ne çimenton nga barrela duke e zgjidhur nga rripat e meshinit qe e mbanin te lidhur fort. Ishin disa civile te kollarisur e te veshur me kostume me kuadrate, kemishe te kuqe te mbyllur deri ne ngryke dhe rreth qafes u shtrengohej nje kollare e cila zbriste deri poshte mbi barkun e fryre. Njeri, ashtu fytyre ngrysur e i inatosur, shikoi perreth e mbasi na pyeti nga ishim e perse akuzoheshim iu drejtua doktorit

– Dakord per sa biseduam!

– Si urdheron shoku Nevzat. Mos ki asnje merak, madje per ne nuk eshte hera e pare qe marrim porosi per keta armiq te Partise e te popullit.

– Ne po ikim, gjithsesi na njoftoni.”

Te gjithe dolen nga dhoma. Polici mbylli deren me inat duke perplasur fort shulin e deres. E nxori turirin prape ne sportel dhe hungeriti: – Mos beni zhurme dhe me ate nuk ka pune asnjeri.

U ngritem nga krevati dhe iu afruam personit i cili rrinte permbys me fytyre ne çimento. Nga goja i kishte riguar nje curril gjaku. Mbante ere ilaçe dhe myku. Ky njeri ishte katandisur kocke e lekure. E ngritem dhe e drejtuam pas murit. Koka i varej mbi kraharor ne te cilin dalloheshin qarte damaret nen lekuren zbardhur nga izolimi i gjate. E pyetem se cili eshte, nga eshte. Asnje pergjigje, vetem renkonte dhe i mbante syte mbyllur. Trupi i tij mbante nje ere shume te keqe. E vendosem mbi krevat, por kur e kapem nga kembet uleriti sa kishte ne koke.

– Mos me prekni se me dhemb gjithe trupi.

Pantallonat e letyrosura dukeshin si te lagura. Kufoma e gjalle i hapi syte si me pertese dhe beri shenje duke ngritur vetullat. Na dha te kuptonim se duhet t’i shihnim kembet. Ia ngritem pantallonat menjehere deri mbi gjunje, duke zbuluar dy fyej kockash qe kishin tek tuk ndonje qime. Skeleti levizi me mundim sa majtas djathtas koken e qethur zero nderkohe qe kafshonte me dhembe buzen e poshtme. Permbi gjunje u duken koret e disa plageve. Ia ngritem pantallonat edhe pak me siper. Ç’te shihje? Kofshet i kishte blane te zeza dhe plaget i kullonin. “I paskan bere apses, – foli njeri nga shoket. –Jo jo, eshte elektroshok, – ia ktheu nje tjeter.” Shokut prane meje i rane te fiket. Skeleti vazhdonte te renkonte, nje çast me pas dera u hap dhe hyri polici i inatosur i cili pasi na futi disa shkelma uleriti: “Keshtu do t’ua bejme ju te gjitheve. Provojeni edhe nje here ta ndihmoni kete kriminel.” Pas ca ai u kthye perseri i shoqeruar nga infermierja e cila mbante ne dore nje shiringe. Ajo u afrua te kufoma, vrenjti turinjte dhe me koken menjane i thirri: “Kthehu permbys!” Ai nuk levizi fare. Atehere infermierja ia nguli gjilperen mbi pantallona, ia ngjeshi agen me sa fuqi kishte dhe pas disa çastesh e shkuli duke dale gjithe inat nga dhoma. Te gjithe sa ishim u tromaksem. Ne dhome ra nje heshtje varri.

Diten e trete ai u permend pak. Iu afrova tek koka dhe fillova ta pyes perseri:

– Nga jeni?

– Jam nga Pogra… – u pergjigj ai me nje ze qe iu fik pa mbaruar fjalen.”

Ndersa i ferkoja ballin e rrudhosur ia afrova veshin te buzet e tij. Ai hapte syte here pas here dhe na shihte pa thene asnje fjale. Une vazhdoja ta pyesja per te mesuar se kush ishte, nga vinte dhe pse e kishin arrestuar. Ne nje çast hapi syte dhe me beri shenje te afrohesha.

– Jam Xhevit Muça dhe banoj ne Lushnje. Bisedova me nje shok qe te arratiseshim sepse e kuptova pse operativi vinte atje ku punoja. Ate kohe, pas disa ditesh vajta ne Berzeshte te motra ime e cila ishte e martuar me Bardho Leken. Po ate nate shkova edhe te nje mik i babait tim, Hasan Blloshmi. Ndenja shume pak dhe u ktheva perseri ne Lushnje. “Shoku” me te cilin kisha biseduar per t’u arratisur ishte nga Kolonja dhe me garantoi se e njihte shume mire kufirin dhe se do te kalonim pa kurrfare problemi. Deri ne Korçe udhetuam pa asnje shqetesim. Ndaj te ngrysur u nisem bashke me udherrefyesin per nga mali i Moraves. Aty po na priste sigurimi i shtetit. Na lidhen, plasen ne “Gaz” e na sollen drejt e ne Tirane. Nuk mbaj mend se sa kohe kam mes torturash e hekurash. “Epo mos ki merak, se shume-shume 25 vjet burg do denohesh”, me thoshte shoku i dhomes se spitalit te burgut ne Tirane. I thashe se e dija qe do na vrisnin se na kishin bere grup. I thashe se po te lirohej e sapo t’i jepej rasti t’i tregonte ndonjerit si me kishin katandisur dhe si qendronte çeshtja.” Kaq mundi te me tregonte me gojen e tij Xhevit Muça,

Jo me larg se para dy muajsh, rasti e solli qe te takoj kete shok te dhomes se spitalit te burgut te Tiranes. Ndersa po pinim kafene ai me vazhdoi tregimin aty ku e pat lene Xheviti.

Pas dy ose tri ditesh, na nxoren nga dhoma ne korridorin e spitalit te burgut sepse do te benim dezinfektimin e ambienteve ngaqe kishte plasur morri. Ne kete kohe erdhen disa civile dhe njeri prej tyre foli me infermieren e turnit te dyte.

– Degjo, – i thirri ai, – beje gati se do ta marrim sonte personin nga Lushnja.

Infermierja ia ktheu aty per aty: – Daljet nuk i bej une, i ben doktori.

Nevzati bertiti aq fort sa sterkalat e peshtymes i rane infermieres mbi fytyre: -Moj degjon ti apo jo? Me njeh mua se kush jam? Une te q… ty edhe doktorin!”

Ai bashke me personat qe e shoqeronin e fut ne dhome e moren Xhevitin mbi nje barrele dhe ndersa largoheshim i uleriti: “Edhe ne kete gjendje qe je ne do te te pushkatojme! Perse stimulon?

Pas mbaroi dezinfektimi, ne na kthyen ne dhome. Ne kete kohe u degjua zhurma çjerrese e motorit te makines dhe kercitja e portes qe mbyll pasi doli makina. Ate nate e gdhime pa kembyer asnje fjale me njeri-tjetrin. Bedri, ti shkruan vazhdimisht ne gazete, po munde te lutem tregojua te gjitheve kete qe te thashe.” Keshtu e mbylli rrefimin e tij Agron Kalaja, shoku i dhomes se spitalit te burgut te Tiranes se Xhevit Muçes i cili ishte nga fshati Çezme e Madhe e Pogradecit.

Dua te sqaroj se grupi i pergatitur nga Nevzat Aznedari kishte kete perberje:

1 – Xhevit Muça – denuar me vdekje, pushkatim;

2 – Irfan Muça – denuar me vdekje, pushkatim;

3- Hysni Palla – denuar me 25 vjet burg;

4 – Enver Leka – denuar me 20 vjet burg;

5 – Medi Bislimi – denuar me 15 vjet burg i cili ishte personi qe udhetoi bashke me Xhevitin deri ne malin e Moraves.

-Sipas informacionit te dhene nga prokurori i Pogradecit, emri i te cilit s’me kujtohet, Xhevit dhe Irfan Muça jane pushkatuar ne “Livadhin e Çelos” ne Alarup. Shkuam bashke me prokurorin te ky luadh, kerkuam po nuk gjetem asgje. Disa fshatare me thane se ne Pogradec gjendet edhe nje vend tjeter pushkatimi i cili quhet lumi i Terhanit. Perfundimisht eshtrat e Xhevit dhe Irfan Muçes nuk jane gjendur akoma. Familjaret, miqte dhe dashamiresit e tyre nuk kane nje vend ku mund te vendosin nje tufe me lule.

E DEMOKRACI si thua?… Do e mbash premtimin? Do merresh me te zhdukurit apo jo?! Edhe sot pas 70 vjetesh nazistet ndiqen dhe denohen per krimet e tyre.
Shkruar Bedri Blloshmi.

.

Sa kushtonte liria per shqiptaret ne 1989?
Historia tragjike e shtatë djemve kryeqytetas që vendosën të arratiseshin nga Shqipëria. Vrasja e Kujtim Xhajës me 60 plumba dhe QENI që shqeu Ilir Serjanin ne prezencen e ushtarve dhe komantantin.

Nga Dashnor Kaloci.

Shtatë tiranasit që u përgjakën në telat e kufirit në 1989-ën
Duke e parë që nuk kishte asnjë lloj sigurie për jetën e tij dhe gjithë kohën rrinte me gjak të ngrirë se nga dita në ditë mund ta arrestonin, aty nga fundi i muajit gusht të vitit 1989, Ylli vendosi që të arratisej nga Shqipëria. Bashkë me të në grupin që kishin vendosur të arratiseshin, bënin pjesë dhe i vëllai i tij më i vogël, Agimi dhe nipi tyre, si dhe katër persona të tjerë që Ylli i kishte shokë të ngushtë.

Me përjashtim të nipit të Yllit, të gjithë pjestarët e tjerë të grupit kishin qenë të dënuar politik dhe kishin vuajtur me dhjetra vjet në burgjet e regjimit komunist. Nisja e tyre për në drejtim të Librazhdit, ku më pas ata do të merrnin rrugën për në drejtim të kufirit në fshatin Rrajcë, u bë nga shtëpia jonë në një mëngjez shtatori të vitit 1989. Siç më ka treguar Ylli, aty rreth orës tre e gjysëm të natës ata mbërritën deri tek kloni dhe në çastin që i prenë telat me pincat siguruese, Petro Pishtarit i preku xhaketa në telin e korentit dhe u dha alarm. Më pas ata u gjendën nën breshëritë e automatikëve të dy postave kufitare dhe qenëve të kufirit që u lëshuan në drejtim të tyre”. Njeriu që flet dhë dëshmon për herë të parë për “Gazetën”, është 45-vjeçarja Vjollca Sula (Giçi) e veja e Ylli Sulës, tiranasit të tmerrshëm që pasi kishte vuajtur plot njëmbëdhjet vjet në burgjet e regjimit komunist, në shtatorin e vitit 1989 së bashku me gjashtë shokë të tjerë, morën rrugën për t’u arratisur nga Shqipëria. Po cili ishte Ylli Sula dhe përse ishte dënuar dhe ridënuar ai në burgjet e regjimit komunist ku dhe kishte mundur që të arratisej njëherë në 1978-ën? Përse vendosi ai që të arratisej në shtatorin e 1989-ës dhe cilët ishin gjashtë personat e tjerë të grupit që bashkë me të morën rrugën përe në drejtim të telave të kufirit në fshatrat e Librazhdit. Si u diktuan ata në çastin që prenë telat e klonit dhe kush mbeti i vrarë prej tyre nga plumbat e ushtarëve e qenëve të kufirit?

Plani i arratisjes

Pasi përfitoi nga dy amnistitë që u dhanë nga regjimi komunist i Enver Hoxhës për një pjesë të burgosurve politikë në vitet 1982 dhe 1986, Ylli Sula u lirua nga burgu pasi kishte vuajtur për më shumë se njëmbëdhjetë vjet dënimin si i burgosur politik. Pas daljes nga burgu ai mundi që të sistemohej në punë në fonderinë e Uzinës së Autotraktorve “Enver Hoxha” në Tiranë, ku zakonisht dërgoheshin për “edukim” personat që konsideroheshin reaksionarë dhe kishin dalë nga burgjet. Lidhur me këtë, e veja e Ylli Sulës, Vjollca, dëshmon: “Koha e lirimit të Yllit nga burgu në vitin 1986, shënon dhe me njohjen e martesën tonë. Që në takimet e para, Ylli më tregonte për jetën e tij të vështirë dhe plot peripecira që kishte kaluar nëpër burgje. Unë i thosha që ta harronte atë kohë, por ai nuk e kishte të lehtë për arsye se atë vazhdonte ta ndiqte dhe ta survejonte Sigurimi i Shtetit edhe pas lirimit nga burgu. Në atë kohë kudo që shkonim ne të dy, e kishim ndonjë njeri të Sigurimit që na ndiqte nga pas në çdo hap që hidhnim. Sapo uleshim në ndonjë stol në lulishtet e Lushnjes ku banoja unë, apo në Tiranë kur vija për të takuar si të fejuar që ishim, ai më thoshte të ktheja kokën prapa dhe më tregonte njeriun që na ndiqte. Ylli nervozohej shumë nga ajo gjë dhe herë-herë fliste me zë të lartë që ta dëgjonin njerzit e Sigurimit, duke sharë mbarë e mbrapsht. Duke mos pasur asnjë lloj sigurie për jetën dhe duke qenë në ankth se mos nga çasti në çast do të arrestohej nga Sigurimi i Shtetit, aty nga fundi i muajit gusht të vitit 1989, Ylli vendosi që të arratisej nga Shqipëria. Planin për arratisje ai e kishte bërë me një shokun e tij të ngushtë që quhej Kujtim Xhaja, i cili vinte shpesh në shtëpinë tonë dhe bisedonin gjatë me Yllin nën hijen e ullinjve në oborr. Bashke me Yllin e Kujtimin, në grupin që do të arratisej bënin pjesë dhe katër persona të tjerë të cilët ishin: Agim Sula, (vëllai i vogël i Yllit) Bani, nipi i tyre (djali i vëllait të Yllit, Metit) Petro Pishtari, Ilir Serjani (student) dhe një person tjetër nga lagjia e jonë që fatkeqësisht nuk ja mbaj mënd emrin. Nga i gjithë grupi prej shtatë vetash, përveç nipit të Yllit, Banit, të gjithë të tjerët kishin vuajtur nëpër burgjet e regjimit komunist si të dënuar politik. Agimi kishte bërë gjashtë vjet burg dhe punonte në Kombinatin e Mishit, Kujtimi nëntë vjet, Petro kishte bërë burg e internim dhe sapo ishte liruar, ndërsa të tjerët kishin bërë më pak vite burg. Plani i Yllit për t’u arratisur në atë kohë, u bë për arsyen se ne kishim djalin të shtruar në spital dhe Ylli mendonte se Sigurimit të Shtetit nuk do t’i shkonte mëndja se ai do të arratisej në atë kohë që kishte djalin e sëmurë”, kujton Vjollca Sula (Giçi) lidhur me planin e arratisjes të ish-bashkëshortit të saj Ylli Sula dhe gjashtë tiranasve të tjerë që bënin pjesë në grupin e tij, të cilët ashtu si dhe Ylli, kishin vujatur nëpër burgje si të dënuar politik.

Zbulimi i grupit në klon

Po cili ishte plani i arratisjes së grupit të kryesuar nga Ylli Sula dhe si u realizua ai? Lidhur me këtë, Vjollca Sula dëshmon: “Në atë kohë që Ylli me gjashtë pjestarët e tjerë të grupit vendosën përfundimisht të arratiseshin dhe caktuan edhe datën kur do niseshin në drejtim të kufirit, ata u betuan se për planin e tyre nuk do t’i tregonin as dhe njrezve më të afërt të familjeve. Por Ylli ishte i vetmi që më tregoi mua, duke më dhënë dhe porositë se si duhej të veproja në rast se atyre do t’u dështonte plani i arratisjes. Takimi i fundit dhe nisja për në drejtim të Librazhdit, u bë nga shtëpia jonë në një mëgjez shtatori të vitit 1989. Njoftimi për ditën e nisjes u bë vetëm një natë përpara, në mënyrë që të eleminohej çdo dyshim për secilin nga pjestarët e grupit. Ata u nisën me tren dhe siç më ka treguar Ylli, kur zbritën në Librazhd, u ndanë në dy grupe dhe lanë vëndin e takimit në fshatin Rrajcë që ndodhet vetëm pak km. në lindje të qytetit të Prrenjasit. Ylli me shokët e tij kishin vendosur për t’u arratisur ditën e dielë, për arsye se ushtarët e kufirit ishin më të shkujdesur. Pas takimit në fshatin Rrajcë, ata u nisën në drejtim të kufirit shtetëror që ndodhet më sipër atij fshati, në sektorin e quajtur Skënderbe. Në atë sektor që ndodhet fare afër kufirit, ata mbërritën rreth orës tre e gjysëm të natës. Pasi arritën aty, Ylli nxorri pincat që kishte marrë me vete për të prerë telat e klonit dhe në momentin që i kishin prerë ato, Petro Pishtarit i ngeci mënga e xhaketës në telin e korentit që ishte dhe teli sinjalizues i klonit që jepte sinjalin në postën më të afërt për shkelje kufiri. Menjëherë pas dhënies së sinjalit, u bë alarm dhe nga dy postat kufitare të Rrajcë-Sutaj dhe Rrajcë-Skëndërbe, u nisën rreth gjashtëdhjetë ushtarë të ndarë në dy grupe. Ata kryen rrethimin e plotë të tyre dhe për rreth dy orë pa pushim qëlluan me automatikë pa e ndaluar për asnjë çast zjarrin”, kujton Vjollca Sula lidhur me zbulimin e grupit të kryesuar prej bashkëshortit të saj, aty në telat e klonit në sektorin Skënderbe të fshatit Rrajcë të Librazhdit.

Vrasja e Kujtimit, Ilirjanin e shqyen qeni

Po ç’ngjau më pas me grupin e shtatë tiranasve aty në telat më gjëmba të klonit në kufirin shtetëror, ku ata vetëm disa hapa i ndanin nga bota e lirë që kishin ëndërruar prej vitesh? Lidhur me këtë Vjollca Sula rrëfen gjithë ngjarjen që ia ka treguar ish-bashkëshorti i saj Ylli. “Përreth dy orë që ata ishin nën zjarrin e automatikëve të ushtarëve të kufirit, asnjë prej tyre nuk lëvizi nga vëndi, por të gjithë shtërngoheshin sa më fort pas gurëve e shkëmbinjve. Në një moment aty rreth orës pesë e gjysëm ku po zbardhte dita, Ilirjan Serjani u çua në këmbë për të kaluar klonin, por ai u kap i gjallë nga rojet kufitare. Njëri nga ushtarët e lidhi me tela dhe një tjetër i vuri grykën e nxehtë të automatikut në gojë dhe i tha: “A do të vdesësh nga ky, apo nga qeni i kufirit?”. Ilirjani krejt i tmerruar iu përgjigj: “Nga qeni”. Pas asaj kufitarët i ndërsyen qenin e madh të kufirit i cili iu hodh përsipër dhe pasi e shtriu për tokë, filloi ta shqyente. Në atë kohë, Ylli që ishte disa hapa më larg, mbuloi sytë me duar ngaqë nuk e shikonte dot shokun e tij që klithte nga hungërimat e qenit që e kafshonte pa pushim. Teksa Ylli shikonte Ilirjanin me copra mishi dhe rrobash të përziera, kafshoi fort buzën e tij sa i plasi gjaku. Në atë kohë nga alarmi që ishte dhënë, aty ishte grumbulluar pothuaj i gjithë fshati Rrajcë duke u orientuar nga ulurimat e qenit. Duke parë Ilirjanin nën dhëmbët e qenit, vëllai i Yllit, Agimi, së bashku me Kujtim Xhajën, u ngritën dhe vendosën të dorzoheshin. Por në ato momente në drejtim të tyre u derdhën dy karikatore automatiku dhe Kujtimi mbeti i vrarë në vënd me rreth gjashtëdhjetë plumba në trup e gjaku i rridhte rrëke. Në pak minuta, trupi i vdekur i Kujtimit u bë i verdhë, i bardhë, e më pas ngjyrë mavi. Në atë çast që u vra Kujtimi, Ylli u ngrit në këmbë dhe me një thikë të vogël në dorë u afrua të godiste qenin që nuk e lëshonte Ilirjanin, por në atë moment disa ushtarë iu hodhën përsipër dhe e lidhën me tel me gjëmba duke e goditur me dru ku të mundnin. Pas Yllit u kapën dhe të tjerët, e ashtu të lidhur me tela me gjëmba këmbë e duar, ata i hipën në një makinë ushtarake që kishte ardhur me ushtarë të tjerë për përforcim të kufirit. Pasi i sistemuan të gjithë në karrocerinë e makinës, bashkë me Ilirjanin që nuk kuptohej në ishte i gjallë apo kishte vdekur, kufomën e Kujtim Xhajës, ushtarët e lidhën me tel pas makinës dhe e tërhoqën zvarrë në një pjesë të madhe të rrugës nën vështrimin e fshatravëve. Më pas kufomën e tij e hipën në makinë dhe u vunë tek këmbët e shokëve të tij që ashtu të lidhur i mbanin të shtrirë në karroceri. Më pas ata i çuan në postën e Degës së Brendshme të Librazhdit, ku për më shumë se një muaj ata u torturuan mizorisht. Pas një muaji ata i nxorrën në gjyq dhe i dënuan për “Tradhëti të lartë”, me dënime nga pesë vjet e poshtë”, e përfundon dëshminë e saj rrënqethëse, Vjollca Sula, lidhur me ngjarjen tragjike të ndodhur në shtatorin e vitit 1989, kur shtatë djem tiranas që kishin vuajtur më parë në burgjet e regjimit komunist, morën rrugën për në drejtim të klonit ku u përgjakën nga plumbat e ushtarëve dhe qentë e kufirit, që ruanin të paprekur parajsën e socializmit të Enver Hoxhës.
Dashnor Kaloci

1444 – Beteja e Torviollit – Skënderbeu mposhti forca të mëdha osmane në fushën e Torviollit – e njohur edhe si Beteja e Dibrës së Poshtme.

Pak më parë (mars), Gjergj Kastrioti-Skënderbeu kishte formuar Besëlidhjen e Lezhës, konfederatë princash arbërore në luftë kundër Perandorisë Osmane.

Sulltan Murati II e kuptoi rrezikun e këtij bashkimi, dhe menjëherë dërgoi një forcë prej 25-mijë trupash me në krye një nga komandantët e tij më me përvojë, Ali Pashën e Shkupit.

Skënderbeu e kishte parashikuar taktikën osmane (ai kishte qenë gjeneral i Sulltanit); me 15 000 ushtarë u nis dhe i doli përpara ushtrisë së Ali Pashës. Ata u takuan në fushën e Torviollit, ku ngritën fushimet përballë njëri-tjetrit.

Një ditë më pas, më 29 qershor, herët në mëngjes, Ali Pasha doli nga kampi dhe pa se Skënderbeu i kishte pozicionuar forcat në fund të një kodre.

Me besim për një fitore të shpejtë, ai sulmoi me gjithë sa kishte; Skënderbeu e priste një manovër të tillë, prandaj një pjesë të trupave e kishte fshehur në pyjet prapa krahëve të ushtrisë osmane; kur osmanët vërshuan, Skënderbeu dha sinjalin, dhe sulmi ishte i befasishëm; rezultati ishte shkatërrues; 22 mijë ushtarë osmanë u vranë, pashai mezi shpëtoi; në radhët e shqiptarëve pati relativisht shumë pak të vrarë, vetëm disa qindra.

Fitorja forcoi besimin e bashkimit shqiptar; ngriti moralin e mbarë Evropës; miti i pathyeshmërisë osmane u thye; ishte fitorja më e madhe e të krishterëve ndaj Perandorisë Osmane në atë kohë; por shënoi edhe fillimin e 25 vjet luftërash të pandërprera të Gjergj Kastriotit.

Nga Ilir Metalia/
Sot jam me ty vetem pse te lane artist e ti mbete artist, nuk te hoqen skenen, nuk te privuan nga gjeja me e bukur qe din te besh. Pse Ama si karakter mund te them me plot gojen qe ti Agim Hushi je nje cope m..

Ti Agim Hushi si kengetar mund te jesh i mire. Mbase edhe shume i mire.
Nuk mund te jap vleresim te sakte per zerin tend, sepse nuk jam profesionist.
Edhe sepse me pelqen tjeter lloj muzike ne fakt.
Ama si karakter mund te them me plot gojen qe ti Agim Hushi je nje cope m…
Po pse or ti na le ne erresire ne deleve( sic na quan ti) kaq kohe sa ishe ketu, po prite sa te veje ne p…te s’emes, ne Australine e larget qe te na iluminosh e te na besh moral ?
Po pse o derman nuk u zbraze sa ishe ketu, se edhe me afer e helbete do te degjonim me mire e coc do kuptonim edhe ne, pavaresisht se dele.
E di si me dukesh ?
Si dikush qe erdhi ne nje debat dhe nga frika e te debatuarit, gjithe kohen u mbyll ne banje e doli qe andej vetem pasi mbaroi debati.
Tani na tregon dhunen qe ushtrohet mbi ne delet.
Me e keqe se dhuna e te dhunshmeve eshte dhuna e frikacakeve o Agim. Te sojit tend.
Po si mor Gimi thua :
“Lamtumirë Shqipëri!! Faleminderit Australia ime!!”
Shqiperia qenka thjesht Shqiperi, nersa Australine e ndjeke tenden?!
Je krijese e mjere o Gimi. Edhe pse me pasaporte australiane ne xhep.
Po si the tjeter mo, si the :
” Australia, një një shtet që po përgatitet të dërgojë së shpejti 4 banorët e parë të përjetshëm tokësorë në Mars!”
Jo mo jo !
Ah, prandaj e ndjen tenden mo ?
Po ja o edhe ne derguam ty, copen e pare te perjetshme te m… Made in Albania ne Australi.
Urime Gimi ! 🙂

Nga Ilir Metalia/
Sot jam me ty vetem pse te lane artist e ti mbete artist, nuk te hoqen skenen, nuk te privuan nga gjeja me e bukur qe din te besh. Pse Ama si karakter mund te them me plot gojen qe ti Agim Hushi je nje cope m..

Ti Agim Hushi si kengetar mund te jesh i mire. Mbase edhe shume i mire.
Nuk mund te jap vleresim te sakte per zerin tend, sepse nuk jam profesionist.
Edhe sepse me pelqen tjeter lloj muzike ne fakt.
Ama si karakter mund te them me plot gojen qe ti Agim Hushi je nje cope m…
Po pse or ti na le ne erresire ne deleve( sic na quan ti) kaq kohe sa ishe ketu, po prite sa te veje ne p…te s’emes, ne Australine e larget qe te na iluminosh e te na besh moral ?
Po pse o derman nuk u zbraze sa ishe ketu, se edhe me afer e helbete do te degjonim me mire e coc do kuptonim edhe ne, pavaresisht se dele.
E di si me dukesh ?
Si dikush qe erdhi ne nje debat dhe nga frika e te debatuarit, gjithe kohen u mbyll ne banje e doli qe andej vetem pasi mbaroi debati.
Tani na tregon dhunen qe ushtrohet mbi ne delet.
Me e keqe se dhuna e te dhunshmeve eshte dhuna e frikacakeve o Agim. Te sojit tend.
Po si mor Gimi thua :
“Lamtumirë Shqipëri!! Faleminderit Australia ime!!”
Shqiperia qenka thjesht Shqiperi, nersa Australine e ndjeke tenden?!
Je krijese e mjere o Gimi. Edhe pse me pasaporte australiane ne xhep.
Po si the tjeter mo, si the :
” Australia, një një shtet që po përgatitet të dërgojë së shpejti 4 banorët e parë të përjetshëm tokësorë në Mars!”
Jo mo jo !
Ah, prandaj e ndjen tenden mo ?
Po ja o edhe ne derguam ty, copen e pare te perjetshme te m… Made in Albania ne Australi.
Urime Gimi ! 🙂

Nga Tarikati Bektashi.

Imami Ali Riza ishte i biri i Imamit të shtatë dhe sipas të dhënave u lind në vitin 148/765 dhe vdiq më 203/817. Imami i tetë e arriti imamllëkun pas vdekjes së babait, përmes Urdhrit Hyjnor dhe dekretit të stërgjyshve të tij. Periudha e imamllëkut të tij përputhet me halifatin e Harunit dhe të bijve të tij Aminit dhe Mamunit. Pas vdekjes të të atit, Mamuni ra në konflikt me të vëllain Aminin gjë që shpuri në luftëra të përgjakshme dhe në fund në vrasjen e Aminit, pas së cilës Mamuni u bë halif. Deri në atë ditë politika e halifatit abasid ndaj shiitëve kishte qenë duke u bërë gjithnjë më e ashpër dhe më brutale. Nuk kalonte shumë e dikush nga përkrahësit e Aliut (‘alavis) ngrinte krye duke shkaktuar luftëra të përgjakshme dhe kryengritje të cilat i
shkaktonin vështirësi dhe pasoja të mëdha halifatit.
Vazhdimi i një gjendjeje të tillë ishte i rrezikshëm për strukturën e halifatit dhe ishte kërcënim serioz i tij. Mamuni mendoi për të gjetur një zgjidhje tjetër të këtyre vështirësive, të cilat politika shtatëdhjetëvjeçare e paraardhësve abasidë nuk kishte qenë në gjendje të zgjidhte. Për ta përmbushur këtë qëllim ai e zgjodhi Imamin e tetë si zëvendës të tij, duke shpresuar në këtë mënyrë për t’i kapërcyar dy vështirësi: para së gjithash t’i pengonte pasardhësit e Pejgamberit të ngrihnin krye kundër qeverisë meqenëse ata do të përziheshin vetë në qeveri, dhe së dyti, të shkaktonte që njerëzit të humbnin besimin e tyre shpirtëror dhe lidhjen e brendshme me imamët. Kjo do të përmbushej duke i bërë imamët të tërhiqeshin pas çështjeve botërore dhe politikës së vetë halifatit, e cila gjithmonë ishte konsideruar nga shiitët se ishte e ligë dhe e ndyer. Në këtë mënyrë, organizimi i tyre fetar do të dërrmohej dhe ata nuk do të paraqitnin më kurrfarë rreziku për halifatin. Pa dyshim, pas përmbushjes së këtyre qëllimeve, heqja e imamit nuk do të paraqiste kurrfarë vështirësie për abasidët.
Për ta vënë këtë vendim në veprim, Mamuni e luti Imamin të vinte nga Medina në Marv. Posa kishte arritur aty, Mamuni i ofroi atij së pari halifatin dhe pastaj trashëgimin e halifatit. Imami kërkoi falje dhe e refuzoi propozimin, por më në fund qe shtyrë të pranonte trashëgiminë, me kusht që ai nuk do të përzihej në çështjet qeveritare ose në caktimin dhe në shkarkimin e përfaqësuesve të qeverisë.
Kjo ngjarje ndodhi në vitin 200/814. Por së shpejti Mamuni e kuptoi se kishte bërë një gabim, sepse shiizmi përhapej shpejt, u shtua lidhja e popullatës me Imamin dhe Imamit iu bë një pritje mahnitëse nga njerëzit e madje edhe nga armata dhe përfaqësuesit e qeverisë. Mamuni u përpoq të gjente zgjidhje për këtë vështirësi dhe organizoi që të helmohej dhe të martirizohej Imami. Pas vdekjes Imami u varros në qytetin Tus të Iranit, i cili tani quhet Mashhad.
Mamuni i kushtoi interesim të madh përkthimit të veprave mbi shkencat intelektuale në gjuhën arabe. Ai organizoi tubime në të cilat shkollarët e religjioneve dhe sekteve të ndryshme tuboheshin dhe zhvillonin biseda shkencore dhe shkollare. Edhe Imami i tetë merrte pjesë në këto tubime dhe merrte pjesë në bisedat me shkollarët e religjioneve të tjera.

Fenomeni i martesave të shqiptarëve me serbët duket se po kthehet në trend në Shqipërinë e Veriut. Pikërisht për këtë fenomen pak të përshtypshëm për historinë tonë që prej vitesh ka vuajtur nga bashkëjetesën me këtë fqinj të rrezikshëm e kanë përkthyer si një fenomen të turpshëm mediat e Kosovës, por dhe të Shqipërisë.

Për të folur për këtë fenomen kemi gjetur një prej shkuesve shqiptarë që ka sajuar deri më tash 7 martesa të shqiptareve me serbët. Ai dëshiron të mbetet anonim por ndërkohë është i hapur për të na folur rreth këtij fenomeni. Kontigjenti i femrave që pranojnë të martohen në këto martesa janë kryesisht vajza që e kanë kaluar moshën e rinisë, pra ato që ne i quajmë beqare të stazhionuara, por dhe vajza që kanë pasur fatkeqësi të ndryshme dhe që kanë mbetur në shtëpitë e prindërve. Pra vajza që kryesisht fati nuk i ka ecur dhe që ëndërrojnë të krijojnë një familje serioze.

Duke qenë se një pjesë e madhe e vajzave e dinë që martesa përveçëse dashuri është një marrëdhënie interesi, këtë të fundit ato e kanë prioritet. Shkuesi, një nga burrat me presligj në Fushëkrujë tregon se pjesa më e madhe e këtyre vajzave kanë shkuar në Novi Pazar. Sigurisht që ato nuk e njohin serbishten, por muajt e parë marrin ndonjë fjalor dhe për 6 muaj mësohen dhe flasin gjuhën e burrave të tyre.

Profesionet që kanë këta dhëndërushë janë kryesisht ato të bujqësisë dhe të pyjores. Gratë nuk punojnë jashtë shtëpisë, por interesi i tyre është të bëjnë fëmijë dhe të kujdesen për punët e shtëpisë.

Interesit si gazetare se ne kemi pasur gjithnjë marrëdhënie lufte me serbët për shkak të historisë së dhunshme , mblesi i përgjigjet se serbët urrejnë shqiptarët e Kosovës, por jo ato të Shqipërisë.

Sipas tij vajzat shqiptare janë shumë të preferuara për serbët, sepse nëse vajzat serbe janë të hazdisura pas modës, shoqërisë e kafeneve, vajzat shqiptare janë më të prirura për të rritur fëmijë dhe për tu kujdesur për familjen. Dhe kjo ide kryesisht ka lindur pas vajzave të para që kanë mbërritur atje dhe opinionit të mirë që është krijuar. Pasi kanë ikur dallëndyshet e para ato kanë tërhequr njëra-tjetrën duke dhënë shembullin e një bashkëjetese pak të çuditshme.

Sigurisht që martesën me një burrë serb, në fillim vajzat shqiptare e marrin me frikë. Por më pas janë të kënaqura. Mund të kthehen në familjen e tyre kur duan dhe të afërmit e tyre mund të shkojnë në Serbi, gjithashtu.

Serbët janë të fiksuar për familjet e grave të tyre. Interesohen shumë nëse janë soj i mirë. Por ndonjëherë nuk kanë pretendime, mund të marrin dhe gra të divorcuara, mjafton që të kenë moral të padiskutueshëm.

Edhe për gratë fshatare shqiptare janë raste të mira, sepse serbët kanë shtëpi e katandi dhe kanë një gjendje ekonomike të mirë që mund t’i sigurojë një jetesë të qetë.

Pyetjes nëse këta dhënëdër “armiq” japin dhe para në këmbim të këtyre mblesërive, shkesi ynë anonim i përgjigjet me një buzëqeshje. “Sigurisht”, thotë ai, nuk bëhen pa asnjë lloj interesi.

Pra, këto martesa kanë kthyer në Shqipërinë moderne zakonin e vjetër shqiptar ku vajzat shiteshin me para, pra një lloj skllavërimi që të lë pa fjalë.

Po dashuria? Duket se ajo mbetet veç një ëndërr e largët për këto vajza. Ndoshta lind. Po si? Pikëpyetje që nuk marrin përgjigje.

Për të lehtësuar këto lidhje prej vitesh funksionojnë dhe disa agjenci martesore në Shqipëri ku më e njohura është “Maruel 2008 & CO” në Shkodër, që mundëson martesat mes vajzave shqiptare dhe vendeve ballkanike. Vetëm kjo agjenci deri më sot ka realizuar 200 martesa të tilla dhe numri i aplikimeve është 9 mijë. Nga këto martesa kanë lindur rreth 50 fëmijë.

A duhet ta pranojmë këtë fenomen? Booh. Një pyetje që të lë pa fjalë….

Sedati i kishte vetëm 8 pranvera kur ia morët të drejtën për ta shijuar jetën, gëzimet e fëmijërisë dhe ëndrrat e rinisë së bashku me të vëllanë Arbenin 15 vjeçar dhe babain Shyqriun 51 vjeçar. Çfarë mëkati bëri Blerta e mençur dhe e bukur 13 vjeçare që asnjëherë nuk ndahej nga buzëqeshja lozonjare si cicërima e bilbilit dhe motra e dashur Lumturija 14 vjeçare?

Zotëri Vuçiq, ju shumë ngadalë dhe me zemër të thyer po e ndërroni qimen, ndërsa veset e vjetra ende po ua ndalin në gjysmë dorën e zgjatur të pajtimit, sikurse të një lypsari të turpëruar, që e mban krahun gjysmë të shtrirë e dorën gjysmë të hapur, për ta pranuar lëmoshën e ndonjërit prej engjëjve qiellor që kujdesen për mirëqenien dhe mbarëvajtjen e pjesës së popullit tuaj të ngritur lartë në kupë të qiellit, ashtu siç kujdeseni ju për mirëqenien e pjesës së mbetur në tokë .

Ju i nderuar Aleksandër, me këtë krah gjysmë të hapur e dorë gjysmë të shtrirë të pajtimit, po ma qoni mallin e një lypsari të ndrojtur që kërkon mëshire nga engjëjt e pamëshirshëm (që e ruajnë popullin tij në qiell) për mëkatin e pafalshëm që e paska bërë vetëm pse e paska pranuar mos e bër Zot, një të dhjetën e fajit dhe të së vërtetës për barbarinë e shfrenuar serbomadhe në çdo cep të ish shtetit dikur të përbashkët.

Se çka lypi populli yt në qiell, kush e dërgoi atje lartë, kush ia dhuroi atë teknologji aq të përsosur për ta ngjitur aq lartë e pa u hamendur dhe brengosur fare për qafë-thyerjen e mundshme , për këtë mrekulli të mbinatyrshme të shkallës më të lartë, as që dëshiron të mendoj ndokush nga elita politike dhe intelektuale serbe e lëre më të flasë.

Por kjo nuk do të thotë qe edhe ne të tjerët, pjesëtarët e popujve tokësor kemi të drejtë heshtjeje, sikurse ju zotëri Vuçiq dhe pjesa më e madhe e popullit tuaj.
E edhe më pakë kemi të drejtë që të mos e ngrisim zërin tonë deri në kupë të qiellit, sa herë na bie ndërmend dhe trishton e vërteta e llahtarshme , ngaqë ne përveç që nuk i shpallëm fqinjët tanë shekullor ‘jashtëtokësor’, e nuk i trajtuam si të tillë, ne nuk i ngritëm as në ajër e lërë ma në qiell, e edhe më pakë dëshiruam që të bëhemi temë e bisedimeve mes tyre dhe Zotit mitologjik Vido, ngaqë i parandienim pasojat.

Rastësisht më ra në sy letra e juaj delikate dhe e formuluar për mrekulli të cilën ia kishit kushtuar publikut vendas dhe nuk i besoja syve të mi, që ju “mega hardcore radikali’ i deridjeshëm, jeni autor i këtij shkrimi të teleisur si nusja ditën e parë të nusërisë.

Nuk mund të besoja përveç tjerash ngaqë dikush nga zyrtarët tanë të lartë, ashtu i shkrirë nga zjarri i euforisë për tingujt tuaj të zbutur dhe miqësor ishte përkujdesur pa një pa dy, që letra të përkthehet në gjuhën shqipe, edhe atë jo prej ndonjë amatori të zakonshëm i cili mund të peshkohet lehtë në shkallët e ndonjë ambasadë duke pritur për vizë, por prej një profesionisti të rryer të cilit po i njëjti ia kishte ngarkuar barrën e ,,shenjtë fisnike dhe bujare” që rreshtat tuaj mëshirues e shëruese, të përkthehen me aq përkushtim, përpikëri e dashuri në gjuhën shqipe, sa që nga mallëngjimi për mesazhin e tyre human të dashurohen në juve përveç serbëve edhe shqiptarët.

E pse ju bamirësi i sotëm deri dje ishit njëri ndër nxitësit më të mëdhenj të makinerisë shkatërruese dhe gjakpirëse serbo-madhe, që ua mori jetën fqinjëve në qindra mijëra ekzemplarë, askujt asgjë.

Mua personalisht nuk më bëhet vonë pse Serbinë e udhëheqin trashëgimtarët e drejtpërdrejtë të makinerisë së pamëshirshme shkatërruese e tmerruese dhe pasardhësit e modifikuar të vampirëve gjakpirës, ngaqë edhe ata kanë të drejtë për pendim të sinqertë, së paku për hir të paqes, por unë neveritem e dëshpërohem pafundësisht, kur e vërej tentimin tuaj qyqar, që përmes manipulimit të fakteve ta bagatellizoni dimensionin shkatërrues të agresionit ndaj fqinjëve, në mënyrë që ta pastroni më lehtë përmes vetë-mashtrimit dhe vetë-gënjeshtrës, ndërgjegjen tuaj të ndotur e të pa pastruar asnjëherë sinqerisht së bashku me zemrën, nga helmi i urrejtjes.

Shkaqet pse s’më bëhet vonë që Serbinë e udhëheqin trashëgimtarët e turpit dhe tmerrit, sikurse që jeni ju z. Vuçiq, janë të shumta, por shkaku kryesor është sepse populli im dhe unë nuk i kemi sjellë në pushtet, por vullneti politik i qytetarëve të Serbisë përmes votës së lirë, të cilin ne e respektojmë maksimalisht .

Mirëpo nëse ju s’keni qare pa u shërbyer me vetë-gënjeshtra dhe vetë-mashtrime për ta mëshiruar dhe ridefinuar vullnetin e popullit tuaj ndaj fqinjëve, unë vetëm pa vdekur s’kam qare.

Por z. Vuqiqit dorën në zemër, edhe sikur të doja nga thellësia e zemrës që të besojë sinqerisht në synimet tuaja të mira dhe në realizimin e tyre, do të ishte e pamundur që ta bëjë këtë , ngaqë besimin tim e rrënojnë tmerrësisht tetë kufoma të masakruara fëmijësh, nga gjithsejtë njëzetë e tre anëtarë të masakruar të familjes sonë , e në mesin e tyre trembëdhjetë kufoma të zhdukura dhe menjëherë pas përfundimit të luftës të gdhira mbi sipërfaqen e Danubit, së bashku me rimorkio-frigoriferët që zakonisht në kohën e paqes shërbejnë për transportin e kafshëve të therura dhe ruajtjen e produkteve ushqimore nga prishja.

Përderisa shteti dhe populli të cilin ju e përfaqësoni , nuk e ka problem që ta ndërtojë jetën, lumturinë dhe mirëqenien e fëmijëve të tij mbi kufomat e masakruara të fëmijëve tanë, fjala paqe sa herë që del nga fyti yt jehonë si tallje dhe dëfrim me vuajtjet e viktimave dhe si një farsë e ndotur që e dërgon ujkun me dele bar për t’ kullotur.
Përderisa 13 kufomat e zhdukura të familjes dhe farefisit tim dhe mijëra kufoma të zhdukura të popullit tim, nuk ia ktheni familjeve të tyre për tu përshëndetur, së paku nga eshtrat e më të dashurve, e për t’ua thënë me sytë e shtjerrur nga lotët e shpirtit lamtumirën e fundit dhe për t’ua kthyer një copë respekti e dinjiteti për vuajtjet e pamëshirshme dhe ankthin e paimagjinueshëm që ua shkaktuat fëmijëve, prindërve, motrave, e vëllezërve të tyre dhe përderisa familjarëve të tyre të vdekur për së gjalli nuk ua jepni mundësinë më të vogël për tu përshëndetur nga më të dashurit e tyre dhe dhimbja e katarsa e shpirtit ashtu siç e meritojnë , kurrë nuk do të jetë e mundur bashkëjetesa mbi themelet e qëndrueshme të paqes dhe stabilitetit në rajon.

Natyra i kishte vetëm 7 pranvera kur e masakruan bestialisht dhe e zhdukën së bashku me të vëllanë Fisnikun 10 vjeçar dhe të ëmën 31 vjeçare Habiben, të cilës ia nxorën me dhunë fetusin tetë mujor nga barku, kanibalët nekrofil në uniformat e armatës së rregullt serbosllave.

Sedati i kishte vetëm 8 pranvera kur ia morët të drejtën për ta shijuar jetën, gëzimet e fëmijërisë dhe ëndrrat e rinisë së bashku me të vëllanë Arbenin 15 vjeçar dhe babain Shyqriun 51 vjeçar.

Çfarë mëkati bëri Blerta e mençur dhe e bukur 13 vjeçare që asnjëherë nuk ndahej nga buzëqeshja lozonjare si cicërima e bilbilit dhe motra e dashur Lumturija 14 vjeçare? Po Lulja e fisit në kuptimin e plotë të fjalës e quajtur Luljeta rreth së cilës tuboheshin si zogjtë, vëllezërit, motrat dhe fëmijët e farefisit për ta ndier ngrohtësinë e shpirtit të saj të pastër si filigran e të ngrohtë si dielli? Çfarë mëkati bëri nëna Hyrë kjo grua jashtëzakonisht e mençur, edukuar dhe bujare të cilën e vranë, masakruan dhe zhduken pamëshirshëm gjakpirësit kanibal së bashku me të katër bijat, njëra prej të cilave ishte Selvetja 29 vjeçare një thesar në vete me të gjitha tiparet që e karakterizojnë natyrën e mrekullueshme të femrës shqiptare.

Çfarë faji bëri Besarta e dashur 12 vjeçare me ata sy të ëmbël si qershi që e masakruat bestialisht së bashku me babanë Shabanin 40 vjeçar, po xhaxhanë Hamziun 38 vjeçar, hallën Ajmanen 29 vjeçare dhe gjyshen Bahrijen 70 vjeçare.

Po Shemsije heroike 45 vjeçare derisa po tentonte që ta mbulojë dhe mbrojë me trupin e saj nga plumbat dhe granata Besmirin e vogël 3 vjeçar djalin e kunatit çfarë rreziku paraqiste për bishat në uniformë?

Po xhaxhanë ynë i dashur dhe gjithnjë human Hakiu 70 vjeçar që e parandjeu në shpirt tragjedinë që po na kanosej një vit më herët dhe i cili i la shumë anekdota satirike mbrapa ngaqë imagjinata dhe sensi i tij për humor ishte i pashtershëm, pse masakruat dhe zhduket? A vetëm pse ju tha më vrisni ju lutem mua që kam vdekur për së gjalli por keni së paku mëshirë për këta engjëj të vegjël?!

Po pse e vranë dhe masakruan në mënyrën më mizore të mundshme xhaxhanë e dashur Musliun 72 vjeçar dhe bashkëshorten e tij Shefijen 70 vjeçare që menzi lëviznin nga pleqëria dhe mësuesin tim të parë e të paharruar Refkiun të cilit do t’ia kushtoja një roman 📖 të tërë aq shumë që ka merita për formim tim njerëzor dhe profesional???

Se rreziku paraqisnin këta fëmijë të dashur e lozonjarë ( dritë shpirti iu pastë ) për sigurinë e serbëve në Kosovë e Serbi, që një kriminel fashist si Sllobodan Millosheviqi ta mbrojë Serbinë me një brigadë të tërë prej tyre, e dinë vetëm ai dhe ata që e përkrahën me plot përkushtim.
E njëri ndër përkrahësit e tij më të devotshëm ishe ti Aleksandër.
Sikur sot më kujtohet momenti kur e lexove letrën e kasapit tjetër përbindësh Vojislav Sheshelit nga burgu hotel 🏩 i Hagës para arkivolit të Millosheviqit ( shpirti n’ xhiriz t’ferrit i past shku) me lotë në sy.
Me plotë sinqeritet po ta them : Askujt në botë nuk ia dëshiroj atë që e përjetuam prej jush, por në momentin kur fillove pa kurrfarë turpi e morali të flisje për kasapin më të të madh që e njeh historia e pas luftës së dytë botërore, si për heroin më të madh të popullit serb pas car . Llazarit të imagjinova me shumë dëshirë pranë tij të shtrirë.

E ç’kërkuan kufomat e masakruara të familjarëve tanë nën dhe mbi Danub e dinë ti Aleksandër po aq mirë sa mentori yt Slobodani, por ty sipas të gjitha gjasave të intereson e vërteta po aq sa Pinokit.

Nëse shovinizmi në kuptimin burimor është formë agresive e nacionalizmit dhe nëse shovinistët , përbrenda ndjenjës së superioritetit ndaj popujve tjerë, me tanke i shkelin trupat e tyre dhe dinjitetin, me thikë ua amputoinë gjymtyrët e trupit dhe organet , seksualisht i dhunojnë femrat, gratë dhe fëmijët e gjallë dhe të vdekur dhe pa asnjë pikë mëshire i masakrojnë, ndërsa grave shtatzëna ua nxjerrin me dhunë foshnjat e dëshmon pa lindura prej barku, e pasta i largojnë kufomat nga vendi i ngjarjes, për ti humbur gjurmët e krimit, por edhe gjurmët e vendngjarjes dhe e gjithë kjo ndodh në fundin e shekullit të njëzet në mes të Evropës, para syve të botës së civilizuar e me bekimin e Kishës Ortodokse Serbe dhe Akademisë Serbe të Shkencave dhe Arteve (luftarake) , ndërsa populli serb jo vetëm që hesht, por s’ka punë më të mençur se sa të garojë barabar me Sheshelin për zbulimin e metodës më perfide për vrasjen e viktimave dhe zhdukjen e gjurmëve të krimeve, për hesapin tim bëhet fjalë për një çmenduri të përmasave gjithëpërfshirëse kombëtare dhe për një nekrofili kanibaliste dhe fashiste të shkallës më të lartë.

Zotit shyqyr që pas 18 vitesh nga gjenocidi në Kosovë dhe rajon, së paku një politikan serb të rangut më të të lartë u kujtua që të kërkojë falje nga populli i tij, për mëshirën që po pretendon ta dëshmojë ndaj shqiptarëve, thuajse shqiptarët ishin shkaktarët e dhunës se përmasave më të mëdha në Evropën e pas luftës së dytë botërore e jo serbët. A mos vallë duhet të kërkojmë falje ne shqiptaret pse nuk e keni arritur qëllimin final, zhdukjen tonë totale nga këto troje??!!

I nderuar Alexander gjatë, shumë gjatë politika zyrtare dhe elita intelektuale serbe e ka nënçmuar potencën mendore, kreative dhe organizative të shqiptarëve e sidomos frymën e tyre liridashëse, por këtë gabim fatal nuk e ka paguar Serbia në asnjë mënyrë, ngaqë Kosova përveç në mitet serbe gjithmonë ka qenë dhe do të mbetet e shqiptarëve por edhe e pakicave të privilegjuara etnike që jetojnë në Kosovë dhe që i gëzojnë të drejtat më të mëdha në botë.
Shqiptarët nuk kanë nevojë për mëshirën e askujt, e sidomos jo për mëshirën e serbëve. Ndërsa serbët nuk kanë nevojë për vetë-vajtim e as për vetëvrasje pse Kosova tashmë as de jure nuk është pjesë e Serbisë, por për turpërim dhe pendim të sinqertë, ngaqë e kanë humbur një territor që de facto kurrë nuk ka qenë i tyre, por të cilin e kanë okupuar me forcë dhe kanë mbajtur me dhunë represive mbi një shekull nën kontroll.
Andaj mos shpresoni që shqiptarët do të kërcejnë si karcyllat në ajër nga ngazëllimi për mëshirën tuaj , sepse ata meritojnë shumë më tepër se sa një dozë cinike respekti, e sidomos duke i pasur parasysh vuajtjet që ua shkaktoi politika hegjemoninë e fashiste serbe, më tepër se një shekull.

Përderisa politika zyrtare dhe intelektuale serbe nuk e merr si shembull formulën gjermane të pendimit të sinqertë dhe pietetit ndaj viktimave inklusive dëmshpërblimin si dhe njohjen e statusit të veçantë për viktimat e në harmoni me parimet e humanizmit modern dhe vlerave universale kurrë nuk do të jetë i mundur ndërtimi i fqinjësisë së mirë dhe paqes së qëndrueshme në rajon.

Mjafton për fillim që ta merrni si shembull Vuk Drashkoviqin për ta kuptuar se si celebrohet në fjalë dhe vepër pendimi i sinqertë.
E sa i përket njerëzve që e meritojnë epitetin njeri në kuptimin e vërtetë të fjalës siç janë Natasha Kandiq, Sonja Biserko, Nenad Çanak, Dimitrije Tucoviq, Çedomir Jovanoviq, Bogdan Bogdanoviq etj… ata jo vetëm që s’kanë nevojë për pendim (ngaqë asnjëherë s’kanë mëkatuar) por e meritojnë një vend të veçantë në zemrat e shqiptarëve ngaqë ishin, mbetën dhe do të jenë humanistë të lindur e shpirtbardhë të cilët e meritojnë respektin e serbëve dhe shqiptarëve njësoj.
Pikërisht këta të fundit janë ato shkëndijat e shndritshme që shpresës për një fqinjësi më të mirë e të bazuar në respektin e ndërsjellë i japin kuptim e jo premtimet boshe të politikës.

Shërbimi Informativ Amerikan ka pasur detaje të sakta se si funksiononte Sigurimi i Shtetit në Shqipërinë komuniste. Në disa dokumente të vitit 1952 tregohen detaje mbi infiltrimet e agjentëve shqiptarë. Sipas dokumentit, spiunët ndodheshin në çdo organizatë, dikaster e ndërmarrje. Ata ishin sytë e veshët e partisë dhe kushdo që identifikohej si jo i rregullt, arrestohej. Po ashtu tregohet se kush mund të bëhej pjesë. Një tjetër detaj është se tregohen përçarjet që lindën brenda Partisë Komuniste.

Nga Kastriot Dervishi.

Të dhënat operative rezultonte se Kadrie Kadare zhvillonte agjitacion e propagandë kundër regjimit. Në informacionin e datës 1.11.1978 për sekretarin e parë vendor të PPSH-së, Simon Stefani, midis të tjerash thuhej:
“Nga të dhënat e katër bashkëpunëtorëve dilte se: “Kadria u ka propaganduar atyre për jetën gjoja të mirë që bëhet në vendet kapitalisto-revizioniste, për privilegjet që ka punëtori atje, etj. Po kështu u ka folur edhe për librat e ndryshëm me përmbajtje dekadente dhe armiqësore që ka lexuar si p.sh. libri që ka shkruar vajza e Stalinit, dhe Kadria, duke folur me gjuhën e saj, e nxjerr Stalinit si diktator dhe vrasës. Po kështu ka folur për gjendjen gjoja të mirë të gruas në vendet e Perëndimit, për muzikën, letërsinë dhe artin e tyre, duke i ngritur lart ato dhe në të njëjtën kohë ka nënvlerësuar dhe ka përçmuar muzikën dhe letërsinë tonë se këtu te ne nuk ka realitet, duhet të gënjesh, etj”.
Në mënyrë të shpërndarë jepen disa nga deklaratat e Kadries.
Disa nga shprehjet e saj, të cilësuara agjitacion e propagandë ishin:

-E ku pyet bota jashtë për veprat e Enver Hoxhës. Unë me veprat e tij nuk shkoj as në hale.

-Vëllai im është aq i zgjuar saqë në romanin “Dimri i vetmisë së madhe”, diti t’ia hedhë Enver Hoxhës dhe i gjeti pikën më të dobët. Vëllai dhe pas një ndryshimi të sistemit do të mbretërojë përsëri pasi është tepër i aftë.

-Është varfëruar jeta e secilit aq shumë saqë t’i kot mërzitesh për djalin (i drejtohet bashkëbiseduesit-shënim) që të kanë arrestuar, ai atje në burg ka me siguri një copë bukë dhe një vend për të fjetur dhe po aq kanë tërë ata që janë jashtë. Ne jemi matufosur.

-Sistemi socialist dhe komunizmi është një doktrinë që mbështetet në baza jo reale përderisa njeriu që fëmijë kur mban diçka në dorë dhe e shtrëngon fort e nuk e lë t’ia marrësh, si mund të besosh se kur të bëhet i madh nuk do të rritet në porcione akoma më të mëdha se interesi i tij personal. Është absurde të besosh se mund të ekzistojë një shoqëri e tillë kur vetë njeriu është me të meta. Si mund të besosh atëherë se u dashka vënë interesi i përgjithshëm mbi atë personal?

-Stalini ka bërë krime të rënda. Në fillim vrau shokët e tij dhe prapë kohë pas kohe eliminoi të tjerë me radhë. Stalinit i kishte hyrë frika në palcë dhe 15 vjetët e fundit jetoi në një dhomë pa dritare.

-Një sistem i tillë nuk mund të ndërtohet në asnjë mënyrë dhe në asnjë vend se s’ka asgjë njerëzore. Sot ka diferenca në mënyrën e të jetuarit, ato nuk eliminohen po sa vijnë e thellohen. Ç’janë ato gjepura që trumbetohen se gjoja u vënka interesoi i përgjithshëm mbi atë personal, këtë nuk e ha as bufi.

-Sa të pashpirt janë këta. Pse nuk u prononcuan zyrtarisht për vrasjen e Galip Hatibit. Këtu ka diçka që s’vete. Galipi me siguri do të ketë qenë në dijeni të ndonjë të fshehte të dikujt nga kryesorët, prandaj duhej zhdukur.

Pas arrestimit të Asamblesë, Kadria shprehet:
-Jemi tmerruar të gjithë në Institutin Bujqësor, këtë gjë po diskutonim vazhdimisht, po çmendemi.

-Boll me temat e luftës nacionalçlirimtare, i pamë e i stërpamë, kaq e pati edhe ajo, a ka ndonjë gjë të re? Unë jam kurioze të di çfarë do ndodhi te pas vdekjes së udhëheqësve, pasi edhe të moshuar dhe të sëmurë janë. A do ta mbajnë vallë linjë të tillë apo do të divijonë? Dhe po ta kesh vënë re me vdekjen e njerëzve të mëdhenj ndryshojnë situatat: vdiq Stalini, ndryshoi vija, vdiq Mao Ce Duni, ndryshoi situata.

-Populli popull është, ku merr vesh se ç’bëhet, udhëheqësit i dinë gjërat, të lidhemi me këtë apo të prishemi me atë. Unë mendoj se shtetet e mëdha nuk do të rrinë pa na u afruar se kanë interes për pozitën tonë strategjike. Do të na afrohet ndonjë, do të na bëjë lajka dhe ne do të afrohemi, pastaj prapë do prishemi me ta. Nuk e di, nuk e di, por se si do të bëhet pas vdekjes së udhëheqësve tanë, unë nuk e imagjinoj dot. Pa lëre pastaj për komunizmin që unë nuk besoj fare. Më duket se komunizmi është vetëm një frazë e thjeshtë. Ku arrihet të edukohet ndërgjegjja e njerëzve ashtu siç thuhet.

Nëser: Deklarimet e Asamble Hatibit për jetën e E.Hoxhës dhe dy vrasjet e kryera për të mbuluar vesin e diktatorit.