We are not here to beg. We are here to be heard.
For many years, Albanian immigrants lived with their heads lowered. Without documents, without rights, with the constant fear of deportation and the hope that someone would extend a helping hand. It was a time when survival was the only priority, while dignity was often sacrificed to secure a piece of bread and a better future for their families.
But that era belongs to the past.
Today, most of us are citizens with full rights in the countries where we live. We have citizenship, respect the laws, work, pay taxes, and contribute every day to the economy, culture, and democratic life of the countries that have welcomed us. Above all, we have the right to vote, to be elected, to demand accountability, and to influence decision-making. These are not privileges; they are civic rights.
A new generation of Albanians has grown up in Greece, Italy, Germany, Sweden, and many other European countries. They were born, educated, and shaped as citizens of Western democracies. They no longer know the migration experience of submission and uncertainty that their parents endured. They live with dignity, responsibility, and the belief that citizenship is not gained through begging, but exercised through participation.
For this very reason, we must not submit ourselves to politicians, local leaders, or public officials in the countries where we live. Respect for institutions is a civic duty, but submission to power is not a democratic virtue. In a democracy, power comes from citizens and serves them, not the other way around.
Politicians are not the owners of our votes; they are our representatives. We give them the mandate, and we have the right to judge how they use it. Therefore, it is natural and completely legitimate to demand accountability when our rights are violated, when injustices are ignored, or when leaders support and legitimize governments that do not serve the interests of the Albanian people.
Accountability is not demanded through humility, but through arguments, dignity, and the strength that comes from our vote.
Nor should we feel privileged when a minister, member of parliament, or mayor agrees to meet with us. Meeting citizens is not a favor; it is their duty. They need our trust, because our votes are the ones that build majorities, elect representatives, lead municipalities, and create governments.
However, the power of our vote has value only when it is accompanied by unity.
A divided diaspora, as it unfortunately is today, is a weak voice.
An organized diaspora is a force that earns respect.When we speak with one voice in defense of our rights and national interests, no one can ignore us.
History has shown that the diaspora has always been an important factor in the decisive moments of the Albanian nation. Today, its role is even greater because it enjoys political, economic, and civic rights in the most developed democracies in the world. This is a responsibility that must not be wasted.
For the countries where we live.
For our homeland.
For future generations.
Nuk jemi për t’u lutur. Jemi për t’u dëgjuar.
Për shumë vite, emigranti shqiptar jetoi me kokën ulur. Pa dokumente, pa të drejta, me frikën e përhershme të dëbimit dhe me shpresën se dikush do t’i zgjaste dorën. Ishte një kohë kur mbijetesa ishte prioriteti i vetëm, ndërsa dinjiteti shpesh sakrifikohej për të siguruar një copë bukë dhe një të ardhme më të mirë për familjen.
Por ajo epokë i përket së shkuarës.
Sot, shumica prej nesh janë qytetarë me të drejta të plota në vendet ku jetojmë. Kemi shtetësi, respektojmë ligjet, punojmë, paguajmë taksa dhe kontribuojmë çdo ditë në ekonominë, kulturën dhe jetën demokratike të vendeve që na kanë mirëpritur. Mbi të gjitha, kemi të drejtën të votojmë, të zgjidhemi, të kërkojmë llogari dhe të ndikojmë në vendimmarrje. Këto nuk janë privilegje; janë të drejta qytetare.
Një brez i ri shqiptarësh është rritur në Greqi, Itali, Gjermani, Suedi e në shumë vende të tjera të Europës. Ata kanë lindur, janë arsimuar dhe janë formuar si qytetarë të demokracive perëndimore. Nuk e njohin më emigracionin e nënshtrimit që përjetuan prindërit e tyre. Ata jetojnë me dinjitet, me përgjegjësi dhe me bindjen se qytetaria nuk fitohet me lutje, por ushtrohet me pjesëmarrje.
Pikërisht për këtë arsye nuk duhet t’u nënshtrohemi politikanëve, drejtuesve vendorë apo shtetarëve të vendeve ku jetojmë. Respekti për institucionet është detyrim qytetar, por nënshtrimi ndaj pushtetit nuk është virtyt demokratik. Në një demokraci, pushteti buron nga qytetari dhe i shërben atij, jo e kundërta.
Politikanët nuk janë pronarët e votës sonë; ata janë përfaqësuesit tanë. Mandatin ua japim ne dhe, po ne, kemi të drejtën ta gjykojmë mënyrën se si e përdorin atë. Prandaj është e natyrshme dhe plotësisht legjitime t’u kërkojmë llogari kur cenohen të drejtat tona, kur mbyllin sytë përballë padrejtësive ose kur mbështesin e legjitimojnë qeveri që nuk u shërbejnë interesave të popullit shqiptar.
Llogaria nuk kërkohet me përulësi, por me argument, me dinjitet dhe me forcën që buron nga vota e jonë .
As nuk duhet të ndihemi të privilegjuar kur një ministër, deputet apo kryetar bashkie pranon të takohet me ne. Takimi me qytetarët nuk është favor, është detyrë e tyre.
Ata kanë nevojë për besimin tonë, sepse votat tona janë ato që ndërtojnë shumicat, zgjedhin deputetët, drejtojnë bashkitë dhe krijojnë qeveritë.
Megjithatë, fuqia e votës sonë ka vlerë vetëm kur shoqërohet me bashkim.
Një diasporë e përçarë (siç dhe është në të vërtetë) është një zë i dobët.
Një diasporë e organizuar është një forcë që respektohet.
Kur flasim me një zë për mbrojtjen e të drejtave tona dhe të interesave kombëtare, askush nuk mund të na shpërfillë.
Historia e ka dëshmuar se diaspora ka qenë gjithmonë një faktor i rëndësishëm në momentet vendimtare të kombit shqiptar. Sot ajo ka një rol edhe më të madh, sepse gëzon të drejta politike, ekonomike dhe qytetare në demokracitë më të zhvilluara të botës. Kjo është një përgjegjësi që nuk duhet shpërdoruar.
Prandaj nuk ka më vend për lutje. Nuk kemi pse të kërkojmë favore, por respekt, transparencë, përgjegjësi dhe dialog të barabartë.
Sepse nuk jemi qytetarë të dorës së dytë. Jemi qytetarë të lirë, me dinjitet, me zë dhe me votë.
Për vendin ku jetojmë. Për atdheun. Për brezat.
Anglisht
AL in Sweden. 