Pikërisht në këtë kontekst merr kuptim fjala e Sali Berishës për Edi Ramën dhe paralajmërimi se një ditë ai mund të gjykohet nga historia njëlloj si Esat Toptani.
Historia shqiptare nuk i ka harruar ata që e kanë vendosur interesin personal mbi interesin e Shqipërisë.
Pushtetet kanë ardhur dhe kanë ikur, qeveritë janë rrëzuar, politikanët janë ngritur e kanë rënë, por kujtesa e kombit ka mbetur.
Esat Toptani është një nga emrat që historia shqiptare e ka vendosur në një nga faqet më të errëta të saj.
Për shumicën shqiptare, ai është bërë simbol i një politike ku ambicia personale, pushteti dhe marrëveshjet me të huajt u vendosën mbi interesin e Shqipërisë.
Pushteti mund të të mbrojë për një kohë, por nuk mund të të mbrojë përgjithmonë nga historia.
Një kryeministër mund të ketë shumicën parlamentare, mund të kontrollojë institucionet, mund të ketë një makineri të fuqishme propagandistike dhe mund të ketë miq e mbështetës jashtë vendit. Por asnjë prej këtyre nuk është më i fortë se koha.
Sepse koha i zhvesh pushtetarët nga pushteti dhe i lë përballë veprave të tyre.
Një komb nuk gjykon vetëm atë që një qeveri premtoi; gjykon atë që ajo bëri. Gjykon se çfarë ndodhi me sovranitetin e vendit, si u mbrojt interesi kombëtar, si u ndërtuan marrëdhëniet me fqinjët dhe fuqitë e huaja dhe çfarë iu la brezave që erdhën pas.
Dhe, mbi të gjitha, gjykon nëse një udhëheqës e përdori pushtetin për Shqipërinë apo Shqipërinë për pushtetin e tij.
Shqipëria ka kaluar shumë periudha të vështira.
Ka njohur pushtime, diktatura, varfëri, eksode dhe konflikte politike.
Por ajo ka mbijetuar sepse kombi shqiptar ka pasur gjithmonë njerëz që kanë besuar se Shqipëria është më e madhe se çdo qeveri dhe më e rëndësishme se çdo politikan.
Asnjë kryeministër nuk është Shqipëria.
Asnjë parti nuk është Shqipëria.
Asnjë pushtet nuk është Shqipëria.
Shqipëria është kombi.
Dhe kombi ka kujtesë.
Prandaj, çdo politikan që mendon se pushteti i jep të drejtën të vendosë mbi interesin kombëtar duhet të kujtojë se një ditë pushteti përfundon.
Dosjet hapen, dokumentet lexohen, vendimet analizohen, dëshmitarët flasin dhe historia fillon të shkruajë.
Atëherë nuk ka më sondazhe, nuk ka më fushata, nuk ka më propagandë.
Mbetet vetëm një pyetje:
Çfarë i bëre Shqipërisë kur e kishe në dorë fatin e saj?
Kjo është pyetja që historia u bën të gjithë pushtetarëve.
Dhe askush, sado i fuqishëm të jetë sot, nuk mund t’i shmanget përgjigjes nesër.
Sepse pushteti mund të harrojë.
Propaganda mund të mashtrojë.
Politika mund të manipulojë.
AL in Sweden. 