Merret vesh, Erion Veliaj nuk do të fliste sot kështu për Policinë Fetare të Iranit, nëse nuk do të kishte pasur një eksperiencë personale me këtë institucion të frikshëm, eksperiencë që ka mbetur e paharrueshme për
Kur e ka pasur këtë eksperiencë me Policinë Fetare të Iranit, Erion Veliaj? Një joiranian, mund ta ketë një eksperiencë të tillë vetëm kur viziton Iranin, se vetëm në këtë rrethanë një njeri i tillë mund të ketë të bëjë me Sazman e- Basij-e Mostaz’ afin.
A e mohon Erion Veliaj është ballafaquar me Policinë Fetare të Iranit kur ai vizitoi Iranin në vitin 1991, i shoqëruar nga një person i familjes së tij, në moshë madhore? Kjo është arsyeja e vërtetë që Veliaj shkoi në Greqi në atë kohë, gjë të cilën e ka pohuar vetë. Veliaj shkoi në Greqi për të udhëtuar me avion nga Athina për në Teheran.
Erion Veliaj mund ta mohojë këtë gjë por ai e tradhton veten duke folur me tmerr edhe një çerek shekulli më pas për Policinë Fetare të Iranit. Në atë kohë, me t’ u hapur Shqipëria, Veliaj dhe një person nga familja e tij shkuan në Iran, për të takuar një mik të familjes, që më pas u bë President i Iranit, Mahmud Ahmadinejad, dhe që në 1991 ishte një zyrtar i lartë qeveritar. Ahmadinejad e ka vizituar Shqipërinë në kohën e regjimit komunist, në vitin 1979, pas fitores së Revolucionit Islamik në Iran.
Regjimi i Enver Hoxhës e mirëpriti Revolucionin Islamik në Iran, duke e quajtur një revolucion antiimperialist. Në këtë kuadër midis Shqipërisë dhe Iranit ka patur shkëmbime të dendura delegacionesh të ndërsjellta, e me këtë rast edhe 22 vjeçari Ahmadinejad erdhi në Shqipëri, në shkurt-mars 1979, si një studenti revolucionar iranian. Sipas praktikës së kohës, Ahmadinejad ka kryer në Shqipëri dhe stërvitje ushtarake, siç bënin shumë revolucionarë të huaj në Shqipëri në atë kohë.
Erion Veliaj e ka pohuar në intervista se të dy prindërit e tij, të cilët kanë qenë oficerë të Ushtrisë Shqiptare, kanë punuar si drejtues të stërvitjes ushtarake në shkollat e mesme. Të gjithë ata të cilët e kanë bërë shkollën e mesme para vitit 1990 e dinë se në çdo shkollë kishte një nëndrejtor për anën ushtarake, i cili ishte oficer dhe merrej vetëm me çështjet ushtarake. Kuptohet se ky njeri nuk kishte shumë punë, pasi shkolla bënte stërvitje ushtarake vetëm një ditë në muaj dhe një muaj të plotë në vit. Nëndrejtori ushtarak në pjesën tjetër të kohës kryente detyra të tjera që i ngarkoheshin nga eprorët e tij ushtarakë. Një pjesë e nëndrejtorëve ushtarakë shërbenin si instruktorë për stërvitjen ushtarake të revolucionarëve të huaj që vizitonin Shqipërinë.
Kështu bënin dhe të dy prindërit e Erion Veliajt. Instruktorët ushtarakë të revolucionarëve të huaj qenë njerëz të besuar të regjimit komunist, të cilët udhëzoheshin që të krijonin miqësi me ta dhe mundësisht t’ i rekrutonin në shërbim të shtetit shqiptar. Kuptohet se instruktoret ushtarake femra qenë më të përshtatshme për ta bërë një gjë të tillë.
Irani është nga ata vende ku një i huaj e ka më të vështirë të largohet nga vendi se të hyjë atje, siç ka qenë edhe Shqipëria para vitit 1990.
Kështu duhet t’ i ketë ndodhur edhe Erion Veliajt, i cili ende e kujton me tmerr Policinë Fetare të Iranit.
Kuptohet se për Policinë Fetare të Iranit nuk kishin ndonjë rëndësi aventurat që mund të kishte pasur Ahmadinejad në Shqipërinë komuniste, madje edhe aventurat erotike. 
Por për Sazman e- Basij-e Mostaz’ afin, si për çdo polici të ngjashme dhe kjo lloj Policie është e ngjashme me segmente të KGB, Gestapos, Sigurimit të Shtetit, kishte rëndësi të madhe që të mësonte me saktësi çfarë kishte ndodhur për t’ i përdorur më pas këto informata eventualisht për nevojat e saj.
Të gjithë u habitën kur Kryeministri Edi Rama shpalli se ligjin për transparencën për dosjet e Sigurimit të Shtetit do ta bënte Ministria e Mirëqenies Shoqërore dhe Rinisë e Erion Veliajt. Çfarë lidhje kishte kjo Ministri me këtë çështje? Por duket se Veliaj ishte i interesuar vetëm për disa dosje që kishin të bënin me stërvitjen e revolucionarëve të huaj në Shqipërinë komuniste. Veliaj donte të sigurohej për këto dosje para se të kalonte në karrierën e re dhe të vërtetë të tij, atë të kryetarit të Bashkisë së Tiranës, gjë të cilën e quan si të sigurt.
Erion Veliaj u shqetësua shumë kur kandidati rival mjeku gjinekolog Halim Kosova tha se e kishte pritur edhe atë gjatë lindjes. Kosova nuk e tha këtë në ndonjë kontekst fyes, dhe Veliaj mund ta kishte mbyllur këtë çështje duke thënë se Kosova bëri detyrën. 
Por Veliaj e bëri intrigues debatin duke e qortuar rivalin e tij se tregon barcaleta për gratë të cilat i ka asistuar gjatë lindjes. Cila ishte barcaleta? Barcaleta do të ishte nëse dr. Kosova do të pyeste si dëshmitar okular se përse në 17 dhjetor 1979, në maternitetin e Tiranës gjendej gjysma e oficerëve të Sigurimit të Shtetit që mbulonin Lindjen e Mesme. Por dr. Halim Kosova është një burrë i urtë dhe nuk do që të hapë histori të tilla.
Thënia për Policinë Fetare të Iranit është një symptomë kureshtare e dyzimit të personalitetit që shfaq Veliaj. Një tjetër është ajo e se ka pasur një “karrierë tregtare” si shitës fiqsh në fillim të viteve nëntëdhjetë. Në të vërtetë, edhe këtë gjë e ka thënë dikur Mahmud Ahmadinejad, kur kandidoi për Bashkinë e Teheranit, në 2003. Babai i tij, Ahmed kishte qenë shitës frutash dhe perimesh në vendlindjen e tij në Aradan, në provincën Semnan. Mahmud Ahmadinejad krenohej se ai kishte nisur të punonte që në adoleshencë duke shitur fruta. Ahmadinejad në fakt e kishte bërë vërtet këtë punë, ndërsa në rastin e Veliajt shitja e fiqve ishte një mbulesë për një veprimtari tjetër. Se te Qendra me restorant dhe kafeteri për të huajt, e cila gjendet pak metra larg tregut të ri, në Sheshin “Avni Rustemi”, ku Veliaj thotë se ka punuar si kamerier, fiqtë kanë qenë një simbolikë për të kumtuar dëshirën për një aventurë pink nga të huajt që vinin në Tiranë. Personi vendoste mbi tryezë një banane dhe një fik të njomë ose të thatë (varësisht stinës) në skaj të bananes. Nëse kamerieri vendoste një tjetër kokërr fiku në anën tjetër të bananes, duke u formuar kështu simbolikisht organi seksual mashkullor, marrëveshja quhej e arritur. Në njëfarë mënyre kjo mund të quhet shitje fiqsh./Kastriot Myftaraj
🔻🔻🔻🔺🔻🔺🔻✖️🔻🔺🔻🔺🔻🔺🔻🔺
What Problem Did Erion Veliaj Have with Iran’s Religious Police?
It is clear that Erion Veliaj would not be speaking today in this way about Iran’s Religious Police if he had not had a personal experience with this feared institution—an experience that has remained unforgettable for him.
When did Erion Veliaj have this experience with Iran’s Religious Police? A non-Iranian could only have such an experience while visiting Iran, since only under those circumstances could someone come into contact with the Sazman-e Basij-e Mostaz’afin.
Does Erion Veliaj deny that he encountered Iran’s Religious Police when he visited Iran in 1991, accompanied by an adult member of his family? According to the article, this was the real reason Veliaj traveled to Greece at that time, something he himself has acknowledged. It claims that he went to Greece in order to fly from Athens to Tehran.
The article further claims that Veliaj may deny this, but that he “betrays himself” by speaking with fear about Iran’s Religious Police even a quarter of a century later. It alleges that, after Albania opened up in the early 1990s, Veliaj and a member of his family traveled to Iran to meet a family friend who later became President of Iran, Mahmoud Ahmadinejad, who in 1991 was a senior government official. It also claims that Ahmadinejad had visited Albania in 1979, shortly after the victory of Iran’s Islamic Revolution.
According to the article, Enver Hoxha’s regime welcomed Iran’s Islamic Revolution as an anti-imperialist revolution. Within this framework, Albania and Iran allegedly exchanged numerous delegations. It states that the 22-year-old Ahmadinejad came to Albania in February–March 1979 as a revolutionary Iranian student and, following the practice of the time, allegedly received military training there, as many foreign revolutionaries reportedly did.
The article notes that Veliaj has said in interviews that both of his parents were officers in the Albanian Army and worked as instructors responsible for military training in secondary schools. It goes on to explain that, before 1990, every secondary school had a deputy director responsible for military affairs. Since military exercises were conducted only one day each month and for one full month each year, these officers supposedly carried out other assignments, including, according to the article, training foreign revolutionaries visiting Albania.
It further alleges that both of Veliaj’s parents performed such duties. According to the article, military instructors assigned to foreign revolutionaries were trusted by the communist regime and were encouraged to establish friendships with them and, if possible, recruit them into the service of the Albanian state. It claims that female military instructors were considered particularly suitable for this purpose.
The article argues that Iran is among the countries from which it is more difficult for a foreigner to leave than to enter, comparing it with communist Albania before 1990.
It then speculates that this is what allegedly happened to Erion Veliaj, claiming that he still remembers Iran’s Religious Police with fear.
The article further asserts that Iran’s Religious Police would not have cared about any adventures Ahmadinejad may allegedly have had in communist Albania, including alleged romantic affairs. Instead, it claims their interest would have been in gathering accurate information for possible future intelligence purposes, comparing the organization to elements of the KGB, the Gestapo, and Albania’s former State Security (Sigurimi).
The article goes on to discuss Prime Minister Edi Rama’s decision to assign responsibility for legislation on the transparency of the former State Security archives to the Ministry of Social Welfare and Youth, headed by Erion Veliaj. It questions why that ministry was involved and speculates that Veliaj was interested only in files concerning the training of foreign revolutionaries in communist Albania. It further claims that he wanted to secure those files before moving on to what it describes as his “real career” as Mayor of Tirana.
The article also refers to comments made during the Tirana mayoral election campaign by Veliaj’s opponent, gynecologist Halim Kosova, who said he had been present at Veliaj’s birth. It argues that Kosova made the remark without intending to insult Veliaj and that Veliaj could simply have acknowledged that the doctor was doing his job. Instead, the article claims Veliaj turned the issue into a controversy by accusing Kosova of making jokes about women he had assisted during childbirth.
The author then speculates that the real “joke” would have been if Dr. Kosova had asked why, on December 17, 1979, half of the State Security officers responsible for the Middle East were allegedly present at the Tirana maternity hospital. The article adds that Dr. Kosova is a discreet man who would not wish to reopen such stories.
Finally, the article argues that Veliaj’s comments about Iran’s Religious Police reflect what it calls a divided personality. It also refers to Veliaj’s claim that he had a “commercial career” selling figs in the early 1990s. The article compares this to statements made by Mahmoud Ahmadinejad during his 2003 campaign for Mayor of Tehran, in which Ahmadinejad spoke proudly of selling fruit as a young man, following in the footsteps of his father, Ahmed, a fruit and vegetable seller from Aradan in Semnan Province.
The article claims that while Ahmadinejad genuinely sold fruit, Veliaj’s story about selling figs served as a cover for another activity. It further alleges that at a restaurant and café for foreigners near Tirana’s New Bazaar, where Veliaj has said he worked as a waiter, figs allegedly had a symbolic meaning used to signal interest in sexual encounters. The article describes an alleged coded system involving bananas and figs placed on a table, claiming that this could, in a certain sense, be described as “selling figs.”
— Kastriot Myftaraj
AL in Sweden. 