Ymer Prizreni, tashmë i shkolluar dhe i edukuar në frymën fetare të kohës, predikon paqe mes bashkëkombasve të tij. Ai ndërhyn energjikisht, disa herë tek autoritet vendore turke, me ç’rast këto të mos kërkonin taksa ngase varfëria e shqiptarëve po arrinte kulmin.

Por thirrjet e sinqerta të Ymer Prizrenit, binin në veshin e shurdhër të tagrambledhësve turq. Këtej do të buronte ai zhgënjim shpirtëror i shqiptarit Ymer Prizëreni ndaj Portës së Lartë.

Tashmë për të ishte e qartë se kullat fetare në Stamboll e gjetkë, në mbarë Turqinë, predikonin nënshtrimin deri në baltë të identitetit kombëtar, përpara interesave madhore të Perandorisë Osmane. Me këtë akt përuljeje, nuk mund të pajtohej kurrsesi Prizreni, i cili u rrit sa me dashurinë dhe edukatën e lartë prindërore, aq edhe me legjendat trimërore të Bregut të Drinit, ku valët e këtij lumi, janë padyshim simfonia epike e maleve shqiptare.

Më pas, Ymer Efendiun e shohim të shpërngulet në qytetin e Prizrenit, në kujdesie të familjes së vet e cila fal provave, gëzonte një popullaritet të madh në ato vite. Megjithëse zotëron katër gjuhë, ka kulturë të përgjithshme të mjaftueshme, ai nuk mund të ulet as në ndonjë zyre të Portës së Lartë në Prizren, ngase disa herë, haptaz i është kundërvënë, vendimeve të ardhura nga Stambolli.

Sigurisht në vitet 70-të të shekullit të XIX, atëherë kur Porta e Lartë u gjend përballë të papriturave të mëdha, edhe fakti i Shqipërisë rrezikohej së tepërmi.

Në fillim të viteve 70-të, të shekullit të XIX, Ymer Prizrenin e shohim të propagandojë kundër Portës së Lartë e cila duke mos pasur fuqi të ndeshet me forcat madhore evropiane dhe  të nënshtrojë me çdo mjet kombin shqiptar.

Një forcë e re e madhe do të përpiqej me çdo kusht që të formohej një shtet i madh sllav në Ballkan dhe kjo ishte Rusia që kërkonte me çdo kusht pushtimin dhe nënshtrimin e Kosovës.

Rusia kurrsesi nuk mund të shihte me sy të mirë bashkimin e vilajeteve shqiptare nën një administratë të vetme ç’ka donte të thoshte formimin e njësisë kombëtare me tendenca të pavarësisë. Për këtë, konsulli rus në Cetinjë i shkruante Ministrit të Punëve të Jashtme të Rusisë, Giersit se:

“Shqiptarët nuk egzistojnë si racë si kombësi e veçantë, por formojnë vetëm një numër fisesh pa kohezion të mbrendshëm”.(Arkivi i Institutit të Historisë, sipas dokumenteve të Vjenës, dokumenti 18 , 3 prill 1878 ). Kështu, patriotët shqiptarë, të gjendur mes vrundujve të stuhive që donin të gëlltitnin tokat shqiptare, u mblodhën rreth besës së madhe që i patën dhënë atdheut.

Kjo Lidhje ishte një imperativ, një klithmë shprese që toka arbërore të ringritej pas pesë shekujsh robërie duke ndriçuar sërish virtytet e shenjta morale të saj. Në këtë rizgjim të vetëdijes sonë kombëtare, vepra e Ymer Prizrenit është e pazëvendësueshme.

Kjo vepër madhore ka rezervuar në dekadat që erdhën më pas me një tingëllim të çuditshëm. Ajo ka mbetur ende sot e skalitur në memorien e kombit tonë.

Në pranverën e vitit 1878, menjëherë pas themelimit të “Komitetit Qendror për mbrojtjen e të drejtave të kombësisë shqiptare” Ymer Prizreni merr kontakte me udhëheqës të këtij komiteti siç ishin Zija Prishtina dhe Abdyl Frashëri.

Idetë dhe vendimet e këtij komiteti, biri i Prizrenit, përpiqet t’i përcjellë tashmë në krejt viset e Kosovës, duke parë se ky komitet, i themeluar në Stamboll, menjëherë do të shpërngulej për në Shqipëri, Ymer Prizreni merr takime të fshehta edhe me kapedanët e shquar të asaj kohe në viset veriore shqiptare siç ishin Ali Ibra, Sef Kosharja, Ramadan Zaskoci e Sulejman Vokshi.

Ngase e njihte rëndësinë e propagandës, Ymer Prizreni, u vu në qendër të asaj lëvizjeje madhore të shqiptarëve të cilët, me anë të protestave dërguar fuqive të mëdha, i bënë të qartë opinionit evropian se ata jo vetëm që nuk do ta njohin copëtimin e vilajeteve shqiptare, por do të mbrojnë me çdo çmim atë.

Në pothuaj të gjitha protestat e popullit të Prizrenit në ato kohë, në krye të emrave gjendet emri i Haxhi Ymer Efendiut.

Për më tej, në maj të vitit 1878, në një protestë dërguar sulltanit në emër të qytetit të Prizrenit, përveç të tjerave, Haxhi Ymer Efendiu shprehej se “kërkonte respektimin e tërësisë së tokave shqiptare, bashkimin e tyre në një provincë të vetme dhe zbatimin e reformave për përparimin e vendit”( Akte të Rilindjes Kombëtare Shqiptare,doku.9, faqe. 20 )

Në tubimin e 10 qershorit të Lidhjes shqiptare, Haxhi Ymer Efendiu, mori pjesë në cilësinë e delegatit të Prizrenit. Ngase aktiviteti i tij ishte paraparë si tejet i madh në këtë rrafsh, me shumicë votash, Ymer Prizreni zgjidhet këtu anëtar i Këshillit Qendror të Lidhjes Shqiptare.

Fjala e matur e tij, mendimi i urtë dhe trimëror, ishin vendimtare në idetë e shprehura, në këtë kuvend madhor të shqiptarëve. Është me vend të kujtojmë, se në tubimin e parë të atdhetarëve që nënshkruan Lidhjen Shqiptare të Prizrenit, u vendos që kjo Lidhje domosdoshmërisht do të mbronte tërësinë tokësore shqiptare.

Ajo nuk do të njihte askurrë qeverinë bullgare e dalë prej Traktatit të Shën Stefanit ku mijëra kilometra katrorë toke shqiptare i dhuroheshin asaj. Por me shtrimin e disa ideve të Ymer Prizrenit, Lidhja mori vendim që nëse dikush nga radhët e saj nuk do t’i kryejë me përgjegjësi e ndërgjegje detyrat, nëse ai shpërdoron emrin e kësaj Lidhjeje për të kryer akte antinjerzore, ai do të dënohet sipas fajit dhe do t’i sekuestrohet krejt pasuria.

Biri i Prizrenit, u ndal në fjalën e tij edhe në bashkëjetesën vëllezërore që shqiptarët myslimanë duhet të kenë me ortodoksët apo katolikët. Religjonet fetare do të ishin ura të shenjta bashkimi dhe jo fole hasmërish. Menjëherë pas mbarimit të këtij tubimi, Haxhi Ymer Efendiu iu vu punës për të përballuar detyrat e mëdha të ngarkuara.

Në shoqërinë e Shuaip Spahiut, Sulejman Vokshit, Ibrës dhe Berishës, biri i Prizrenit diti të organizojë më së miri formacionet e para luftarake shqiptare duke i angazhuar ata në detyra konkrete. Por ngase Prizreni me rrethinë, paraqiste mjaft probleme edhe për organizimin e pushtetit vendor, ai brenda muajve qershor-korrik 1878, shkoi kullë më kullë prizrenase duke qarë hallet e duke gjetur zgjidhje sa më të përshtatshme për bashkëkombasit e vet.

Veçmas organizimi i tij në protestat ndaj padrejtësive që iu bënë Shqipërisë në Kongresin e Berlinit, do të ishte i madh. “Ymer Prizreni ishte i ngarkuar me detyra të rëndësishme në këshillin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit…

Kështu gjatë periudhës kur vazhdonin punimet e kongresit të Berlinit dhe pas tij, Ymer Prizreni mori pjesë në organizimin dhe udhëheqjen e të gjitha aktiviteteve politike dhe aksioneve që u zhvilluan nga masat popullore kundër zbatimit të vendimeve të këtij kongresi dhe përpjekjeve të qeverisë osmane për realizimin e tyre.

Ai zhvilloi një aktivitet intensiv për organizimin e rezistencës së masave popullore, kundër misionit të Mehmet Ali Pashë Maxharit” ( Instituti i Historisë Tiranë, konferenca e studimeve për Lidhjen Shqiptare të Prizrenit, faqe 71 ).

Në fundgushtin e vitit 1878, krejt forcat ushtarake të Lidhjes Shqiptare, ishin mobilizuar për mbrojtjen e trojeve të tyre të Plavës dhe Gucisë. Ndërkaq Knjaz Nikolla kishte pasur disa bisedime të fshehta me Portën e Lartë, lidhur me këto përgatitje dhe kundërshtime të shqiptarëve.

Është kjo arsyeja që nga Stambolli shkon në Prizren më 25 gusht, një autoritet i lartë i Portës, me ç’rast kërkon të bisedojë me udhëheqësit e lartë të Lidhjes. Më 26 gusht 1878,në ndërtesën e vogël të komitetit Qendror të kësaj Lidhjeje Ymer Prizreni bëri mbi tre orë debat me të ardhurin nga Stambolli, me ç’rast i shpjegoi se ishte Mali i Zi që duhet të hiqte dorë nga trojet shqiptare autoktone dhe jo shqiptarët të ulnin armët përballë kësaj padrejtësie që i bënë Fuqitë e Mëdha.

Në vitet 1879-1880,me porosi të vetë Abdyl Frashërit, Ymer Prizreni u ngarkua të mobilizojë dhe organizojë masat e gjëra popullore, në zbatim të ideve ushtarake të Lidhjes Shqiptare. Këtë detyrë kaq të vështirë për moshën e tij ai e kreu me energji thuajse djaloshare.

Kudo ku shkeli këmba e tij, në Prizren, Gjilan, Lumë, Manastir, Tetovë, Gostivar etj, dyert e kullave u çelën. Këto kulla dhanë për luftën, për trojet e Plavës e Gucisë jo vetëm të holla, ushqime dhe armë, por edhe qindra e mijëra djem të njomë në mbrojtje të at’dheut të tyre.

Ymer Prizreni hasi në plot pengesa që i ngritën shqiptarë të gënjyer e mashtruar nga Porta e Lartë. Gjykimi i tij do të përballej me nënpunësit turq të administratës të cilët në pamundësi për të vjedhur e mashtruar popullin, detyroheshin të merrnin vetë rrugën drejt Stambollit.

Aq të pafuqishëm e ndjenin veten e tyre këta administratorët, saqë në një raport të konsullit austrohungarez në Prizren, drejtuar Ministrisë së Punëve të Jashtme në Vienë, thuhej veç të tjerave tekstualisht:

“Po shtohet çdo ditë e më shumë veprimtaria dhe prepotenca e qeverisë faktike që është e dalë prej Lidhjes. Kjo prepotencë po rritet dukshëm dhe kryetari i Lidhjes së këtushme, Ymer Prizreni, po e zbaton këtë terror kundër administratës turke, në bashkëpunim me nënpresidentin dhe oratorin e komitetit Shuaip Agën”.(Arkivi i Institutit të Historisë-Tiranë,sipas dokumentave të Vjenës, dokumenti nr.53 datë 23 qershor 1880).

Po sipas burimeve arkivore të Vienës, është pikërisht konsulli austrohungarez i cili njofton Ministrinë e Jashtme në Vienë se lidhur me vendimet e fundit të Berlinit “Haxhi Ymer Efendiu nuk nguroi t’i dërgonte në rrugë telegrafike, në emër të të gjithë shqiptarëve, një protestë kërcënuese konferencës së Ambasadorëve në Berlin”.

E vërteta është se në vjeshtën e vitit 1880, Lidhja Shqiptarë, pati shtrirë pushtetin e saj administrativ, ushtarak dhe politik në mjaft krahina siç ishin ato të Prizrenit, Gjakovës, Vuçitërnit, Preshevës, Pejës, Plavës, Gucisë, Manastirit, Tetovës, Dibrës, Korçës e deri në Janinë.

Ky pushtet, u kujdes së pari për mbrojtjen e kufijve të vilajeteve shqiptare e mandej për rregullimin e jetës në vend. Njëherazi, kjo shtrirje gjeografike e Lidhjes, nxori në pah domosdoshmërinë e një organizimi të ri.

Kësisoj në dhjetorin e vitit 1880, burrat e shquar të kësaj Lidhjeje u mblodhën sërish në Prizren. Aty u soll krejt çka Lidhja Shqiptare kish humbur e kish fituar në gati tri vjetët e egzistencës së saj dhe natyrisht debatet kanë qenë të mëdha. Grupi konservator i këtij organizimi, bëri çmos të lidhte synimet dhe idetë e Prizrenit, pas qerres së Portës së Lartë.

Por ata u ndeshën në qëndrimin e burrave të tillë si Iljaz Pashë Dibra, Shuaip Spahiu, Abdyl Frashëri, Jakup Ferri dhe Ymer Prizreni të cilët kumtuan në çdo rast se punët e Shqipërisë mund t’i zgjidhnin veçse shqiptarët. Në organizimin e ri të Lidhjes, u vendos që ajo të merrte përsipër atributet e një qeverie të përkohshme dhe unanimisht patriotët e mbledhur aty zgjodhën në krye të kësaj qeverie Ymer Prizrenin.

Është me vend të theksohet se prej kësaj dite e deri atëherë kur Lidhja Shqiptare e Prizrenit u shtyp me zjarr e hekur, personaliteti i Ymer Prizërenit u shfaq dukshëm në krejt dimensionin e vet atdhetar. Vitet mbi supe nuk mund t’ia pakësonin energjitë këtij 60- vjeçari.

Dihet se Porta e Lartë, nën presionin e Fuqive të Mëdha Evropiane, dërgoi në drejtim të Kosovës një ushtri disa mijëshe të armatosur deri në dhëmbë, të kryesuar prej Dervish Pashës. Qëllimi i këtij inkursioni ishte shkatërrimi i plotë i funksionimit të Lidhjes së Prizrenit, përndryshe, vazhdimi i pushtetit turk me dhunë, në viset shqiptare, 15 mijë ushtarë e oficerë të Portës së Lartë, mbërritën në Shkup në ditët e para të prillit 1881 dhe s’ishte e vështirë të kuptoje qëllimet e mbrame të Perandorisë Turke.

Qeveria e përkohshme e kryesuar prej Ymer Prizërenit me t’u lajmëruar për mbërritjen në Shkup të kësaj ushtrie, dha kushtrim. Prej Gjakove, Dibre, Prizreni, Lume e Vuçitërni u mblodhën rreth 7 mijë luftëtarë të cilët, të udhëhequr nga Sulejman Vokshi, Ali Ibra, Sef Kosharja e dhjetëra burra të tjerë, nisën të organizojnë rezistencën madhore.

Ata nuk do të frikësoheshin këtij sulmi, ashtu siç u ishin frikësuar qindra betejave, në disa decenie me radhë. Ymer Prizreni e Abdyl Frashëri, duke organizuar qëndresën, ndërrmarin edhe disa veprime diplomatike me konsujt evropianë në Prizren, Prishtinë e Shkodër.

Për më tej ata i dërgojnë edhe një memorandum Portës së Lartë duke mos harruar të shkruajnë në fund se “Shqiptarët do të mbrojnë atdheun dhe nderin e tyre deri në fund e do të ndjekin rrugën e qytetërimit”.

Por mijërat e ushtarëve dhe oficerëve turq, mijërat e grykave të zjarrit, batalionet e tëra të artilerisë dhe kalorësisë do të bënin punën e vet. Betejat e Shtimjes, Suharekës, Slivovës etj, natyrisht edhe pse përfunduan me humbje kanë vlerat e tyre të pallogaritshme në moralin dhe vetëdijen nacionale shqiptare.

Ymer Prizreni, ishte dhe mbeti deri në fund krahu politik i këtyre betejave. Ai jo vetëm që nuk u tremb por rrëmbeu armët edhe vet, në atë moshë madhore, për t’u bërë ballë sulmeve të hordhive turke. Mbas thyerjes së rezistencës shqiptare, Ymer Prizreni, me ndihmën e disa miqve të vet shkon në Ulqin.

Aty jeton me ndihmat e disa shqiptarëve që ia njohin jo vetëm vlerat si prijës por edhe si atdhetar i vendosur. Disa përpjekje të Portës së Lartë, për ta burgosur dështojnë ngase shqiptarët e Ulqinit e duan si babanë e vëllain e tyre, kësisoj, për pesë vjet me radhë, Ymer Prizëreni, i plakur, i ligështuar, jetonte në një dhomë të thjeshtë të Ulqinit, larg familjes, të cilën Dervish Pasha ìa pat mërguar në Turqi.

Në pranverën e vitit 1886, atëherë kur në trevat shqiptarë po ravijëzohej sërish një kryengritje tjetër, në shtëpinë e birit të Prizrenit troket i dërguari i Portës së Lartë, një hoxhë prej Ulqini. Ai i thotë se nëse Ymer Efendia do të ndikonte në Dibër, Prizren e Tetovë, tek miqtë e vet, që kjo rezistencë të mos gatuhej, do t’i falej jeta e do t’i jepeshin disa qese floriri.

Por përgjigjja e burrit do të ishte: “Shko nga erdhe se edhe sikur në fron të vet, të më vëre sulltani, nuk dua të di ma, për Turqinë”.(Xh. Belegu, Lidhja e Prizrenit e veprimet e saj, Tiranë 1939, faqe 191 ). Disa ditë më pas, Haxhi Ymer Prizreni, do të gjendej i masakruar në shtëpinë e vet. Mbyllej kësisoj tragjikisht, një jetë trimi e cila në çdo ditë të saj, shkroi faqe atdhedashurie.

Marrë me shkurtime nga Wikipedia

Një histori vërtet tronditëse publikon gazetari Artur Llanaj.

Të ringrihet PD. Pa asnjë kusht

Nga Alfred Lela/

Firmëtarët e ‘Platformës për Ringritjen e PD’, lëvizin nën disa etiketa, por synimi për të rrëzuar Bashën i bashkon më shumë se çdo gjë. Nuk është grupimi i parë në botë, që qëllimin real e kamuflon me parabola morale; në këtë rastin tonë është gjetur kjo te konstantja shpresëdhënëse e gati religjioze ‘ringritje’. Ata janë një grupim klasik, në kuptimin që përbëhen nga burra të mirë, sharlatanë, apo merhumë politikë.

Targeti që i mban bashkë është ‘koka’ e Bashës. Ajo tjetra, pretendimi se është dashuria për Partinë Demokratike, është pak i ekzagjeruar. Kjo nuk do të thotë se platforma e paraqitur duhet zhvlerësuar, vetëm se impostohet politikisht me anë të një maske.

Maska, jo rrallë, është mjet politik i përdorshëm, i vlefshëm dhe efikas.

Maska, megjithatë, nuk mbulon dot disa fakte.

Më i pari i të cilëve është mungesa e një ideologjie në platformën e paraqitur nga ‘ringritësit’. Fraksionet, një term i përdorur fillimisht nga disa anëtarë të grupit, janë ‘ndarje’ ideologjike, pra pozicione që korente të ndryshme në një parti politike i shohin si zgjidhje të vetme për çështje të cilat konsiderohen si ‘bardh-e-zi (të tilla si p.sh. e shkuara komuniste apo lloji i taksimit). Fare mirë, edhe aleanca ose jo me të majtën (LSI), për të synuar pushtetin do të përbënte një ndarje të tillë.

Dokumenti i paraqitur nuk ka prerje ideologjike.

Së dyti, platforma nuk është as ‘dokument pushteti’ apo synimi drejt tij. Thuajse të gjitha pikat e ofruara si alternativa nga ‘ringritësit’ janë të artikuluara nga kryetari i PD. Respektimi i statutit, tagri i forumeve etj., janë të tejkaluara tashmë, në kuptimin që Basha ka bërë mea culpa dhe ka ofruar apo premtuar premisën e një ndryshimi. Për të saktësur edhe një gjë: është naiv mendimi se një parti me demokraci perfekte, kur kryetari u merr dorën të gjithëve, përfshirë edhe recepsionistin e organizatës, është automatikisht një parti e hapur, fituese etj.

Së treti, dhe ndoshta më e rëndësishmja, një pjesë (jo e vogël) e firmëtarëve ‘e mbysin’ dokumentin që në lindje. Ka aty ish-ministra dhe ish-drejtorë që nuk kanë, as në bazën e PD dhe as në opinion, një profil që ua lejon të strehohen nën sloganin pretencioz e të bujshëm ‘Ringritje’. Do u shkonte ‘riciklim’ apo ‘rivarrim’. Siç ka edhe njerëz që mbajnë aktualisht poste në Partinë Demokratike si emërime të Bashës, dhe jo të zgjedhur me garë. Kryetari i PD i ka ‘stacionuar’ në një zyrë në parti në shkelje të statutit të organizatës. Eshtë të paktën hipokrizi të akuzosh kryetarin si mosrespektues statuti, kur ai e ka shkelur njëherë për ty dhe ti e ke pranuar kundravajtjen.

Dokumenti u shërben hartuesve si një strehimore mediatike dhe zyrë virtuale në Partinë Demokratike, por nuk ka në të ‘tekst politik’, përveç fjalëve me natyrë të përgjithshme që i recitojnë të gjithë eksponentët aktualë të partisë. Nëse jemi në situatën ‘hajt të zëvendësojmë disa recitues me të tjerë’, ky është tjetër debat.

Platforma nuk na njofton mbërritjen e një ere të re në Partinë Demokratike, dhe si e tillë ajo nuk i shpëton firmëtarët e saj prej shtresave të paragjykimit. Nënshkruesve u duhet një mekanizëm dalës prej këtij paragjykimi; i tillë që i bën një shenjë të fortë opinionit demokrat dhe atij të përgjithshëm.

Një shenjë që thotë: ne nuk po lëvizim në lëngun viskoz të zemërimit që na shkaktoi moskandimi si deputetë. Kjo mund të arrihej nëpërmjet dy pikave në dokument:

a-analiza e zgjedhjeve të 25 qershorit të bëhet nga një ‘palë e tretë’; një prej fondacioneve simotra të PD: Konrad Adenaur i kristian-demokratëve gjermanë apo ‘Eduardo Frei’ i kristian-demokratëve holandezë.

b-E njohim Lulzim Bashën si kryetar të partisë, dalë nga vullneti i votuesve demokratë, dhe në bazë të statutit do të provojmë forcat kundër tij pas katër vjetësh. Gjatë kësaj kohe do të bëjmë ‘jetë partie’ dhe do të ofrojmë alternativën dhe ekspertizën tonë, pa dëmtuar interesin opozitar.

Në fund një anekdotë. Pak para Pavarësisë, dy komitë mirditorë pajtohen nga një tregtar krutan për të ruajtur nga rreziku i ndonjë grabitjeje, një karvan që transportonte kripë nga Durrësi në Krujë. Diku nga fundi i rrugës kur e panë se askush nuk po u binte në qafë, njëri i thotë tjetrit: prej kujt po e rujm’ kët’ kryp’ or Llesh?

Prej vedit, ia kthen tjetri.

Rusët pas tentativës për grusht shteti në Maqedoni.

Associated Press

Arrestimet e diteve te fundit ne Maqedoni te bera pas urdher ndalimeve te leshuara me urdher te Prokurorise Publike kane filluar te hedhin drite te plote ne lidhje me dhunën në Kuvendin e Maqedonise të 27 Prillit. Dhuna e ushtruar ndaj nje pjese te Deputeteve, drejtuesve te forcave te ndryshme politike maqedonase apo dhe perfaqesuesve te medias do hetohet aktualishte pasi mendohet se ka lidhje dhe eshte vazhdim i ngjarjeve te ndodhura ne Mal te Zi.

Nga ana e Prokurorise Publike te Maqedonise eshte bere arrestimi i Ish-ministri i Punëve të Brendshme dhe njeheresh drejtor i Byrosë për Siguri Publike, Mitko Çavkov.

Arrestimi i ish Ministrit Mitko Çavkov erdhi si pasoje e hetimeve disa mujore ne lidhje me ngjarjen qe tronditi jo vetem Parlamentin dhe poliken e Maqedonise por edhe Diplomacine Perendimore e cila ne ate kohe e denoi ashper kete ngjarje te dhunshme dhe te pa precedente.

Ngjarja ne fjale tregoi dhe nje here qarte dhe hapur bashkepunimin dhe mbeshtetjen qe kishin protestuesit e “Maqedonise se Bashkuar” nga strukturat shteterore te policies dhe Sherbimeve Sekrete te Maqedonise. Struktura te cilat kontrolliheshin prej me shume se ne dekate nga ish Kryeministri Nikolla Gruevski dhe njerezit e tij te besuar. Kjo ngjarje dhe dhuna qe e shoqeroi deri ne Parlamentin e Maqedonise kishte si synim politik vazhdimin e situates se trazuar politike ne Maqedoni dhe mos formimin e nje Qeverie pa VMRO-DPMNE-ne. Nga ana tjeter synonte ti bente presion dhe faktorit politik Shqiptar qe te mos bashkonte votat me LDMN-ne me qellim çuarjen e vendit drejte zgjedhjeve te reja te parakoheshme ne Maqedoni.

Situata e krijuar artificialishte ne kete vend i sherbente jo vetem Gruevskit dhe njerezve te tij por mbi te gjitha Rusise. Shteti Rus nepermjete instrumentave te tij, Sherbimit Sekret kerkon prej kohesh destabilizimin e Rajonit te Ballkanit dhe kjo ishte nje situate shume e favorshme per tu shfrytezuar.

Hetimet e deritanishme tregojne se Çavkov është arrestuar lidhur me hetimin për dhunën në Kuvend të 27 prillit, kur e drejtoi shtabin operativ të MPB-së. Prej strukturave më të ulëta të MPB-së është theksuar se dy orë nuk ka dhënë urdhër për veprimin e policisë, me çka e ka vënë në rrezik jetën e deputetëve dhe gazetarëve. Gjithashtu gjate hetimeve ka dale se personat qe ushtruan dhune ne Parlamentin e Maqedonise Jo vetem qe nuk u ndaluan nga policia e maqedonise por kishin perkrahjen e nje pjese te MPB-se dhe Jo vetem. Sipas ketyre hetimeve te deritanishme rezulton se drejtuesit e ketyre protestuesve kishin kontakte dhe merrnin udhezime nga punonjes te Sherbimeve Sekrete Ruse SVR-se dhe GRU-se te cilet ishin nen petkun e Diplomateve ne Maqedoni.

Synimi i Sherbimeve Sekrete Ruse ishte mbajtja ne pushtet me cdo kushte e Nikolla Gruevskit, i cili sherbente politikave te tyre. Rezulton se disa prej punonjesve te ketij Sherbimi te dislokuar ne Ambasaden Ruse ne Maqedoni te jene dhe ideatoret e dhunes se 27 Prillit dhe qe u vu ne zbatim nga huliganet e dhunshem te ” Maqedonise se Bashkuar” te cilet paten mbeshtetjen shteterore te strukturave te Ministrise se Brendshme te Maqedonise. Nepermjete kesaj situate te krinuar punonjesit e SVR dhe GRU- se kerkonin perseritjen e skenarit te destabilizmit si te Malit te Zi por qe deshtoi ne momentet e fundit. (http://gazetamendimi.com)

Nga Ilir Nikoll

Pas deklaratës së ministrit të jashtëm turk se “Në Turqi jetojnë miliona shtetas që janë me origjinë shqiptare”

Ministri i Jashtëm i Turqisë Çavushoglu, në një deklaratë të djeshme, gjatë së marrjes së çmimit “honoris causa” në Tiranë, në emfazën e ceremonisë deklaroi se “Në Turqi jetojnë miliona shtetas që janë me origjinë shqiptare. Një Shqipëri stabile do të thotë një Turqi e fortë. Shqipërinë ne e mbështesim dhe japim ndihmën tonë për Shqipërinë mike, që është anëtare e NATO-s. Ne në Shqipëri e ndjejmë veten tonë si në shtëpinë tonë”, theksoi kryediplomati i Turqisë. Deklaratës së aleancës mes Shqipërisë dhe Turqisë i bëri jehonë edhe presidenti i Shqipërisë Ilir Meta, i cili u ndal tek ndihma e gjithanshme turke, qysh në vitet ’90, veçanërisht në arsimimin e mijëra studentëve si dhe në rolin shumë domethënës që Turqia ka luajtur për afirmimin e pavarësisë së Kosovës dhe për njohjen e saj ndërkombëtare”.

Deklarimi i ministrit të jashtëm turk është tregues i një qasje të ndryshme që shteti turk mban ndaj minoritetit shumëmilionësh shqiptar, por kjo qasje e ndryshme prej shumë vitesh ka ngecur në nivelin deklarativ dhe s’po regjistron asnjë zhvillim të ri. Kujtesat plot politesë të disa politikanëve shqiptarë, gazetarëve, analistëve apo disa shoqatave patriotike se ka ardhur koha që komuniteti shqiptar në Turqi të ketë një status të vetin dhe të gëzojë të drejta arsimore, gjuhësore e kulturore nën një suazë shtetërore, s’kanë marrë asnjë përgjigje. Asnjë shoqatë e komunitetit shqiptar nuk ka dukje në jetën publike në shtetin turk, asnjë e drejtë linguistike, a qoftë edhe kulturore, nuk po jepet nga administrata e shtetit turk. Në këtë këndvështrim, deklarimi i ministrit të jashtëm turk Çavushoglu se në Turqi jetojnë miliona shtetas me origjinë shqiptare është i pamjaftueshëm për të justifikuar aleancën e fortë shqiptaro-turke që u thirr në vëmendje gjatë ceremonisë së djeshme të dekorimit.

Shpresa e hershme për të nisur disi arsimimin plotësues në shqip të shqiptarëve në Turqi, për të ndalur asimilimin e plotë apo qoftë edhe për ta nxjerrë një pjesë të këtij komuniteti nga gjendja e asimilimit, ka nevojë për prova të forta, në mënyrë që të mos mbetet veç shpresë e që me kalimin e kohës të shndërrohet edhe në një kërkesë të panevojshme. Klasifikimi i shqipes si gjuha e huaj ballkanike më e kërkuar ndër nxënësit e shkollave të mesme turke që u ftuan vjet të zgjidhnin një gjuhë në të cilin të fitonin dijet bazë, flet për urinë që ekziston në substratin e shqiptaro-turqve modernë për daljen nga ky prag asimilimi. Biseda për gjene shqiptare apo për vëllazëri janë fjalë pa bukë, sa kohë nuk do regjistrohet zhvillim në nxjerrjen e komunitetit shqiptar në Turqi nga hija dhe gjysëmilegaliteti. Ngritja e qendrave të kulturës shqipe dhe e klasave plotësuese atje ku plotësohen kërkesat e nevojshme, duhet të jetë zhvillimi që do të sheshojë disi pezmin që ekziston kudo në botën intelektuale në Tiranë, Prishtinë, Shkup e Tetovë, për marrëveshjet e shekullit të shkuar mbi shkëmbimin e popullsisë, të cilat rritën numrin e komunitetit shqiptar në Turqinë e re, por u shoqëruan me detyrimin e tyre të panegociueshëm për t’u asimiluar në shoqërinë turke.

Dalja nga “status-quo”-ja e deklaratës se në Turqi ka miliona shtetas me origjinë shqiptare do të ishte fara e një marrëdhënieje të re partneriteti të ngushtë mes Shqipërisë që aspiron për t’u anëtarësuar në BE dhe Turqisë kemaliste që ushqen të njëjtën aspiratë. Ka ardhur koha që edhe autoritetet shtetërore në Tiranë, Prishtinë e Shkup të kërkojnë prishjen e “status-quo”-së, përndryshe bisedat për turq me prejardhje shqiptare nuk do rrëfejnë më historinë e miqësisë, por historinë e një çmimi gjaku që paguam edhe pas pavarësisë, ndaj pasardhësve të Perandorisë Osmane.

Nga Ilir Nikoll

Pas deklaratës së ministrit të jashtëm turk se “Në Turqi jetojnë miliona shtetas që janë me origjinë shqiptare”

Ministri i Jashtëm i Turqisë Çavushoglu, në një deklaratë të djeshme, gjatë së marrjes së çmimit “honoris causa” në Tiranë, në emfazën e ceremonisë deklaroi se “Në Turqi jetojnë miliona shtetas që janë me origjinë shqiptare. Një Shqipëri stabile do të thotë një Turqi e fortë. Shqipërinë ne e mbështesim dhe japim ndihmën tonë për Shqipërinë mike, që është anëtare e NATO-s. Ne në Shqipëri e ndjejmë veten tonë si në shtëpinë tonë”, theksoi kryediplomati i Turqisë. Deklaratës së aleancës mes Shqipërisë dhe Turqisë i bëri jehonë edhe presidenti i Shqipërisë Ilir Meta, i cili u ndal tek ndihma e gjithanshme turke, qysh në vitet ’90, veçanërisht në arsimimin e mijëra studentëve si dhe në rolin shumë domethënës që Turqia ka luajtur për afirmimin e pavarësisë së Kosovës dhe për njohjen e saj ndërkombëtare”.

Deklarimi i ministrit të jashtëm turk është tregues i një qasje të ndryshme që shteti turk mban ndaj minoritetit shumëmilionësh shqiptar, por kjo qasje e ndryshme prej shumë vitesh ka ngecur në nivelin deklarativ dhe s’po regjistron asnjë zhvillim të ri. Kujtesat plot politesë të disa politikanëve shqiptarë, gazetarëve, analistëve apo disa shoqatave patriotike se ka ardhur koha që komuniteti shqiptar në Turqi të ketë një status të vetin dhe të gëzojë të drejta arsimore, gjuhësore e kulturore nën një suazë shtetërore, s’kanë marrë asnjë përgjigje. Asnjë shoqatë e komunitetit shqiptar nuk ka dukje në jetën publike në shtetin turk, asnjë e drejtë linguistike, a qoftë edhe kulturore, nuk po jepet nga administrata e shtetit turk. Në këtë këndvështrim, deklarimi i ministrit të jashtëm turk Çavushoglu se në Turqi jetojnë miliona shtetas me origjinë shqiptare është i pamjaftueshëm për të justifikuar aleancën e fortë shqiptaro-turke që u thirr në vëmendje gjatë ceremonisë së djeshme të dekorimit.

Shpresa e hershme për të nisur disi arsimimin plotësues në shqip të shqiptarëve në Turqi, për të ndalur asimilimin e plotë apo qoftë edhe për ta nxjerrë një pjesë të këtij komuniteti nga gjendja e asimilimit, ka nevojë për prova të forta, në mënyrë që të mos mbetet veç shpresë e që me kalimin e kohës të shndërrohet edhe në një kërkesë të panevojshme. Klasifikimi i shqipes si gjuha e huaj ballkanike më e kërkuar ndër nxënësit e shkollave të mesme turke që u ftuan vjet të zgjidhnin një gjuhë në të cilin të fitonin dijet bazë, flet për urinë që ekziston në substratin e shqiptaro-turqve modernë për daljen nga ky prag asimilimi. Biseda për gjene shqiptare apo për vëllazëri janë fjalë pa bukë, sa kohë nuk do regjistrohet zhvillim në nxjerrjen e komunitetit shqiptar në Turqi nga hija dhe gjysëmilegaliteti. Ngritja e qendrave të kulturës shqipe dhe e klasave plotësuese atje ku plotësohen kërkesat e nevojshme, duhet të jetë zhvillimi që do të sheshojë disi pezmin që ekziston kudo në botën intelektuale në Tiranë, Prishtinë, Shkup e Tetovë, për marrëveshjet e shekullit të shkuar mbi shkëmbimin e popullsisë, të cilat rritën numrin e komunitetit shqiptar në Turqinë e re, por u shoqëruan me detyrimin e tyre të panegociueshëm për t’u asimiluar në shoqërinë turke.

Dalja nga “status-quo”-ja e deklaratës se në Turqi ka miliona shtetas me origjinë shqiptare do të ishte fara e një marrëdhënieje të re partneriteti të ngushtë mes Shqipërisë që aspiron për t’u anëtarësuar në BE dhe Turqisë kemaliste që ushqen të njëjtën aspiratë. Ka ardhur koha që edhe autoritetet shtetërore në Tiranë, Prishtinë e Shkup të kërkojnë prishjen e “status-quo”-së, përndryshe bisedat për turq me prejardhje shqiptare nuk do rrëfejnë më historinë e miqësisë, por historinë e një çmimi gjaku që paguam edhe pas pavarësisë, ndaj pasardhësve të Perandorisë Osmane.

Skender Zogu-Historia qe vjen e pa retushuar!
————————————–******————————–

Nga Guxim Alimani/
Pata fatin afro 25 vite me pare te njoh ing.Skender Zogun.Ai te intrigonte jo vetem me faktin e te qënit njeri nga pinjollet e rralle te Familjes Mbretnore Shqiptare por mbi gjithshka me personalitetin e tij.Nje personazh emblematik me nje thjeshtesi pertej te zakonshmes,fisnik ne limitet e skajshme te semantikes se kesaj fjale,por mjaft i kultivuar dhe mbi ç’do gje nje shqiptar i madh.Madheshtine e diturine shqiptare Skender Zogu nuk e demonstron verbalisht e me sllogane por e materializon njerezisht e intelektualisht ç’do moment te jetes se tij.Ndaj perballe tij ndjehesh komod e pse jo arrin dhe te behesh mbreteror pa e dashur me perpara Monarkine…!Por nuk eshte jeta e Skender Zogut objekti i reagimit tim por libri i tij “Mémoires d’exil,une vie au service de la nation albanaise”i cili u botua keto dite dhe ne gjuhen shqipe.Libra ka me bollek por realitet e histori te vertete ka pak.Se historine e bejne mijte,dallkauket e smirxginjte e shume rralle e shkruajne aktoret e perjetuesit e saj.E pra ing.Skender Zogu shkruan me thjeshtesi e vertetesi perjetimet e kohes.Nje shembull brilant qe ti qasemi te vertetes se keshtu çlirojme nga mashtrimet e komplekset historine duke derguar ne strehen e vet si deshtimin po aq dhe lavdine.Duke i uruar rruge te mbare librit shpresojme te jete nje trokitje e sinqerte ne ndergjegjen e historise kombetare ne perpjekjen e saj per te korrigjuar historine tone te keqtrajtuar.

Në kushte tejet të rënda pamundësie e vetmja shpresë e tyre për të siguruar të paktën bukën e përditshme mbeten borxhet me lista në dyqanet ushqimore.

E ndërsa 1 milion shqiptarë rezultojnë të jetojnë në varfëri ekstreme, qeveria vijon të rrisë tenderat dhe konçesionet, duke thelluar gropën e ekonomisë së çdo familjeje shqiptare.

Ky është realiteti sot, i konfirmuar me shifra ekzakte nga Banka Botërore. Shifra, të cilat sjellin një imazh dëshpërues të Shqipërisë, e cila nga ana shtetërore përkufizohet me fuqinë e krimit dhe drogës dhe nga ana tjetër nga pikëpamja e popullit përkufizohet me luftën për mbijetesë.
Varfëria, skamja dhe papunësia po përball familjet shqiptare me vështirësi të shumta ekonomike, ku pjesa më e madhe e tyre ka degraduar në luftë për mbijetesë.

Në kushte tejet të rënda pamundësie e vetmja shpresë e tyre për të siguruar të paktën bukën e përditshme mbeten borxhet me lista në dyqanet ushqimore. Ndërsa varfëria e moderuar, një matje e nivelit të jetesës me 5.5 dollarë në ditë është mjaft e përhapur në vendin tonë.

Institucioni Financiar Ndërkombëtar përllogarit se 32.8% e popullsisë ose rreth 1 milion persona i financojnë nevojat e tyre të jetesës me rreth 5 dollarë në ditë.

Varfëria në Shqipëri është një fenomen në rritje.

Dje janepublikuar shifra të frikshme që flasin për luftën për mbijetesë që po përjetojnë sot shqiptarët e gjunjëzuar rëndë nga varfëria.

“PS mund të manipulojë e të blejë zgjedhjet, por skandalet me abuzimin e parave të shëndetit të shqiptarëve nuk i mbulon dot! Dështimi i koncesioneve (PPP) në shëndetësi, është fytyra e vërtetë e keqqeverisjes se Ramës.

1 mln shqiptarë janë sot në varfëri ekstreme në Shqipëri – thotë Banka Botërore;

100 mijë fëmijë nuk hanë dot tre vakte e nuk blejnë dot librat e shkollës – ngre alarmin Shoqëria Civile;

56% e shqiptarëve duan të largohen nga Shqipëria – thotë Gallup;

Shqipëria në vendin e parë për vdekshmëri foshnjore në rajon – thotë Save thë Children;

40% e familjarëve nuk paguajnë dot faturat e dritave, ujit;

43% nuk mbajnë dot shtëpinë e tyre dhe 30% e familjeve nuk blejnë dot ushqime dhe veshje – thekson Barometri i Ballkanit, Këshilli Bashkëpunimit Rajonal (RÇ)”.
Bazuar në informacionet zyrtare, në 2015 dhe 2016 vetëm 27% e popullsisë e kanë kryer analizën e check up. “Kjo situatë bën kontrast me gatishmërinë e kryeministrit për t’i shërbyer pasurimit me mbi 400 mln euro të 4 miqve, klientëve, sponsorve të tij.

120 mln euro janë vetëm për mikeshën e tij për check up-in që nxjerr burrat shtatzanë! CHECH UP i dyshes Rama-Nushi prej 120 milione euro ka dështuar, pavarësisht detyrimit të punonjësve të administratës shtetërore për ta kryer atë!
CHECK UP i dyshes Rama – Nushi ka dështuar, edhe pse ndihma ekonomike u kushtëzua me të!!
CHECK UP-i Rama – Nushi ka dështuar edhe pse mjekët e Qendrave Shëndetësore urdhërohen çnjerëzisht të mos i japin ilaçet të sëmurëve kronikë!!! Pavarësisht këtij dështimi spektakolar… 4 mln euro kanë kaluar në llogarinë bankare të mikeshës së ngushtë e sponsores së Kryeministrit pa kryer asnjë shërbim!!! Dosja korruptive e check up është prej një viti në Prokurori!!!

Drejtësia duhet të flasë”.

Qamile Tairi, shqiptarja 23 vjeçare që komandon 70 ushtarë të ISIS-it.

200 është numri i grave që vlerësohet të jenë pjesë e organizatës së ISIS, prej te cilave 70 janë shqiptare nga Ballkani, ndërsa numri i luftëtarëve është mbi 24,000. Këto shifra sigurisht duhet të përdoren me mjaft kujdes sepse të gjitha informacionet nga territoret irakiane dhe siriane të kontrolluara nga IS që nga viti 2013 vijnë nga burime relativisht të pabesueshme.

70 femrave shqiptare në ISIS, 40 nga Kosova, 2 nga Lugian e Preshevës tjerat nga Maqedonia, Shqipëria dhe Mali i Zi. Shumë nga anëtarët e organizatës janë perëndimore. Këto janë të famshmit “Muhajirat” (emigrantë) të cilët erdhën në “Xhihad” në Irak dhe Levant. Agjencia elajemeve “Persheva Jonë” nga burimet e saj te sigurta ka mesuara se 10% e grave ne ISIS jane nga vendet evropiane, që përfaqësojnë rreth 220 gra dhe vajza të reja nga Franca (60), Britania (50), shqiptare 70, vetem nga Kosova (40), pastaj nga Gjermania, Belgjika apo vende të tjera evropiane.

Ky konfiguracion është relativisht i jashtëzakonshëm se kurrë më parë, mobilizimet transnacionale xhihadiste kishin numëruar sa më shumë gra në radhët e tyre. Të gjithë iu përgjigjën thirrjes së Al-Bagdadit për të ardhur në këtë territor të ri mysliman, duke justifikuar migrimin në shtëpinë e Islamit si detyrë.

Qamile Tahiri eshte komandante e re ne radhet e ISIS-it. Nën patronazhin e saj, dhjetëra shqiptarë nga Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia erdhën në radhët e shtetit islamik. Dorë e saj e djathtë është mesohet te jete femra tjeter po ashtu nga Kosova, Laura Huseni.

Qamile Tahiri, vetëm 23 vjeç, drejtuese e dhjetërave femrave shqiptare në radhët e ISIS-it gjendet në ballë të trajnimit kampet e grave xhihadiste në Siri, dhe është konsideruar gjithashtu një nga gratë më radikale nga rajoni. Gratë e këtij grupi janë nga mosha 18 deri në 25 vjeç, ndër to ka shumë gra nga perëndimi, të cilët rriten në internet dhe që kanë marrë besimin islam. Trajnimi në këtë brigadë zgjat rreth një muaj, anëtarët mbajnë armë dhe mund të jenë luftëtare ose një lloj policie brenda radhëve të ISIS-it.

Roli i tyre është menduar që jo vetëm që të jenë “nuset e xhihadistëve”, por shumë më e gjerë dhe më e rëndësishme sesa pjesëmarrja në beteja. Roli i tyre është kryesisht për të rekrutuar anëtarë të rinj nga e gjithë bota, kryesisht ne fushëbeteja por edhe nëpërmjet internetit.

GRADE.AL

Si i “shpëtoi” Shqipëria borxhit 7 miliardë USD të Perandorisë Osmane! Propozimi i 2 negociatorëve shqiptarë

Nga Kreshnik Kuçaj/

Në fund të shekullit të 19-të Perandoria Osmane po përballej me një situatë ekonomike të pafavorshme që e detyroi qeverinë t’i drejtohej tregjeve europiane për hua. Në vitin 1854, qeveria osmane arriti të sigurojë një hua ndërkombëtare në vlerë 311 milionë dollarë të sotëm, dhe një vit më pas huaja do të rritej në 518 milion dollarë, të vlerës së sotme.

Si kolateral, osmanët do të vendosnin burime të ardhurash të konsiderueshme dhe një serë burimesh natyrore. Kreditorët por edhe përfituesit e këtyre të drejtave ishin britanikët dhe francezët. Pavarësisht kësaj, situata ekonomike e Perandorisë Osmane nuk do të njihte përmirësim e deficiti buxhetor po thellohej gjithnjë e më shumë. Kjo situatë do të bënte që sërish Perandoria të kërkonte “oksigjen” te aleatët europianë.

Nga viti 1863 deri në 1875 qeveria osmane u angazhua në mënyrë të vazhdueshme dhe në një shkallë të gjerë huamarrje nga tregjet financiare ndërkombëtare. Këto kredi u përdorën më së shumti për pagesën e kësteve të huave ekzistuese, për financimin e deficitit buxhetor dhe pagesën e detyrimeve që rridhnin nga borxhet e marra. Mes viteve 1854 dhe 1875 Perandoria Osmane mori nga tregjet ndërkombëtare europiane 15 kredi në një vlerë totale prej 217 milion lira apo 21.4 miliardë dollarë në vlerën e sotme. Nga kjo shumë, vetëm një pjesë e vogël e saj u përdor për ndërtime hekurudhash.

Si rezultat i rritjes së shpejtë të borxhit publik, që iu bashkëlidh edhe thellimi i deficitit buxhetor, Perandoria Osmane ishte e paaftë që të përmbushte shërbimin e borxhit dhe deklaroi një moratorium në pagesën e kësteve të borxheve. Sipas dekretit të Ramazanit të 6 tetorit 1875, ku deklarohej moratoriumi, qeveria osmane premtonte se do të paguante mbrapsht gjysmën e interesit të akumuluar dhe gjysmën e borxheve të saj në një periudhë 5 vjeçare. Ajo angazhohej se do të emetonte bono me interes 5 % për të mbuluar pjesën e mbetur të detyrimeve.

Pas një kohe të shkurtër, qeveria osmane e gjeti veten ta paaftë që të përmbushte premtimet e dhëna në dekretin e Ramazanit. Si rezultat, u deklarua bllokimi total. Negociatat mes mbajtësve të borxhit dhe qeverisë osmane gjatë kësaj periudhe u fokusuan për të rifilluar pagesat e borxhit. Këto negociata kulmuan me dekretin e Muharremit të 20 dhjetorit të 1881. Në këtë dekret, qeveria osmane binte dakord që të lejonte krijimin e një komisioni kontrolli.

I emërtuar Administrimi i Borxhit Publik Otoman, ky komision përbëhej nga garantët e borxhit. Ky komision do të kishte selinë në Stamboll e do të përbëhej nga 7 anëtarë që përfaqësonin Britanikët, Gjermanët, Austro-Hungarezët, Italianët dhe mbajtësit e borxhit Osman.

Ky komision do të merrte pushtetin e mbledhjes direkte të borxhit përmes të ardhurave direkte nga taksat dhe të përdorimit të parave për shlyerjen e borxhit Osman. Qeveria osmane i dha komisionit të gjithë të drejtat për të ardhurat nga 8 taksa indirekte. Ato përfshinin taksat për pijet alkoolike, pullat, peshkun, mëndafshin dhe të ardhurat nga kripa dhe monopoli i duhanit. Administrimi i Borxhit Publik kishte pushtetin që të merrte edhe disa të drejta të tjera në vendet e Perandorisë Osmane.

Krijimi i komisionit të Administrimit të Borxhit Publik Osman konsiderohet si një epokë të re në historinë financiare osmane.

Për shkak të autoritetit që iu dha administratës, borxhi otoman ishte subjekt i ristrukturimit. Administrimi i borxhit publik përmirësoi kredibilitetin e perandorisë osmane në tregjet financiare europiane dhe shtoi vullnetin e kapitalistëve europiane për t’i dhënë hua qeverisë osmane.

Eficenca e administrimit të borxhit publik në mbledhjen e të ardhurave në përmbushjen e kësteve të borxhit në përputhje me dekretin e Muharremit ishte faktori kryesore që shteti Osman përmirësoi besueshmërinë ndërkombëtare,.

Ndërsa u përmirësua besueshmëria ndërkombëtare kjo do të sillte reduktimin e kostove të borxhit. Në vijim të formimit të komisionit të administrimit të borxhit Osman, huamarrja e jashtme e shtetit Osman u rrit në mënyrë të shpejtë pasi u sigurua nga administrata e borxhit publik. Këto kredi, ashtu si ato të para 1875, u përdorën për të financuar deficitin buxhetor dhe për qëllime ushtarake.

Kolapsi i Perandorisë Osmane në përfundim të Luftës së Parë Botërore rezultoi me lindjen e shteteve të reja. Borxhi i papaguar kishte mbetur në shifrën e 126 milion lirave apo të rreth 7 miliardë dollarëve me vlerën e sotme, referuar enciklopedisë së Perandorisë Osmane.

Republika e Turqisë refuzoi që të marrë përsipër përgjegjësinë për të gjithë borxhet osmane dhe propozoi që t’i ndante me shtetet e tjera që kishin qenë më parë pjesë e parandorisë e që tashmë kishin dalë më vete.

Për këtë qëllim do të duheshin diskutime të gjata që do të finalizoheshin në një marrëveshje ku republika e re turke do të ishte përgjegjëse për 65 për qind të totalit të borxhit osman. Pjesa tjetër e borxhit u nda në proporcion mes vendeve të tjera të perandorisë osmane.

Administrata e Borxhit Publik Osman në Shqipëri, taksat dhe lëshimet

Me 20 dhjetor të vitit 1881, me dekretin e Muharremit u krijua OPDA ose Administrata e Borxhit Pulbik Osman. Sipas këtij dekreti, shumë burime të ardhurash do të administroheshin nga ky komision.

Mes tyre përfshiheshin monopoli i kripës, i mëndafshit dhe taksat indirekte si pullat, peshkimi dhe pijet alkoolike. Edhe monopoli i duhanit do të ishte në administrimin e këtij komisioni. Në fund të shekullit të 19-të kjo administratë do të kontrollonte afërsisht 30 për qind të të ardhutrave të Perandorisë Osmane. Për të shtuar të ardhurat, kjo administratë do të tentonte të intensifikonte prodhimin e duhanit, kripës e vreshtave me qëllim që të siguronte më shumë të ardhura përmes tregtimit të tyre edhe në tregjet ndërkombëtare.

Në vitin 1892, Riza Bej, një turk do të ishte drejtori i përgjithshëm i Administratës së Borxhit Publik Osman në Selanik ndërsa Oskar Eduards ishte shefi i kontrollit. Personeli që kishin në juridiksion përbëhej nga 255 zyrtarë nga të cilët 12 drejtorë e 46 nëndrejtorë.

Administata do të zgjerohej më tej dhe do të punësoheshin 480 persona si kontrollorë për të parandaluar kontrabandën dhe evazionin që mund të bëhej me produktet që ishin në administrimin e komisionit dhe që mundësonin të ardhurat që do të përdoreshin për shlyerjen e borxhit.

Rregullave të taksimit për duhanin, pijet alkoolike, kripën e mëndafshin do t’i nënshtroheshin edhe territoret shqiptare.

Kultivimi i duhanit ishte i zhvilluar masivisht në territoret shqiptare të Shqipërisë, Kosovës e Maqedonisë. Por në këto territore do të kishte një dozë të lartë evazioni, e për këtë qëllim, numri më i madh i kontrollorëve do të përqëndrohej në këto territore.

Pavarësisht përpjekjeve të administratës me tregtarët lokalë, në këto territore do të kishte shumë probleme për mbledhjen e detyrimeve tatimore për duhanin e sidomos zona e Elbasanit konsiderohej thuajse një “parajsë” në këtë aspekt.

E njëjta problematikë shfaqej edhe me taksat që duheshin paguar për pijet alkoolike apo për kripën. Kriporet e Semanit, Vlorës, Durrësit dhe Kavajës që ishin funksionale në atë periudhë do të ishin në përfitim të administratës së kreditorëve të Turqisë. Por sërish edhe në këtë rast do të kishte evazion të lartë dhe jo në pak raste administrata do të dorëzohej duke mos e realizuar qëllimin.

Kripa kontrabandohej duke qenë se ishte një element i domosdoshëm për ushqyerjen e popullatës. Çmimi i saj ishte i lartë duke qenë se popullata nuk kishte para të mjaftueshme dhe ishte në nivel të lartë varfërie.

Vetëm në periudhën e të korrave të prodhimeve bujqësore, fermerët kishin para dhe të ardhurat nga shitja e kripës rriteshin e si rrjedhojë edhe administrata e borxhit arkëtonte më shumë të ardhura. Ashtu si pjesët e tjera të perandorisë osmane, territoret shqiptare do të ishin pjesë e “koncesioneve” të kompanive të huaja.

E në territorin e Shqipërisë së sotme, koncesione apo të drejta të plota u ishin dhënë austro-hungarezëve dhe francezëve. Në vitin 1885, një shoqëri franceze do të fitonte të drejtën për të shfrytëzuar resurset e Selenicës në afërsi të Vlorës. E vetmja industri minerare ishte ajo që ushtrohej nga Banka Otomane në Selenicë të Vlorës, për nxjerrjen e bitumit.

Ndërkohë, brigjet shqiptare ishin eskluzivitet i Austro-Hungarisë në kuadër të kapitulacioneve. Të gjitha skelat shqiptare frekuentoheshin nga kompania e udhëtimeve Lloyd që bënte tre ndalesa në javë. Në këtë mënyrë, kontrollohej edhe tregtia e jashtme e Shqipërisë. Gjithsesi, nuk mungonin rastet kur anije me vela turke, ulqinake e greke afroheshin në mënyrë të çrregullt në portet shqiptare.

Po ashtu, Austria, si koncesion të hershëm do të kishte zyra postale në në gjithë vijën bregdetare shqiptare dhe në Janinë duke kontrolluar në këtë mënyrë edhe komunikimet e Shqipërisë më jashtë. Ndërkohë, sa i përket investimeve që planifikonte Perandoria Osmane të realizonte përmes parave të siguruara nga kreditë, mes tyre ishte ndërtimi i hekurudhës që përshkonte Shqipërinë nga lindja në perëndim, me nisje nga Vlora e përfundim në Selanik. Por ashtu, Durrësi planifikohej të lidhej me linjën Manastir-Selanik ndërsa hekurudha e Shkodrës me Shëngjinin dhe hekurudhat serbe.

Në këtë mënyrë, Shqipëria inkuadrohej në rrjetin ndërkombëtar të transportit, por gjithçka do të mbetej një projekt në letër. Kryengritjet e shqiptarëve dhe përpjekjet për pavarësi nga Perandoria Osmane do të finalizoheshin me 28 nëntor të vitit 1912.

Një veprim i tillë vjen në një kohë kur kryeministri i Francës kishte nisur të konkretizonte idenë e një konference të 6 fuqive të mëdha. Shpallja e pavarësisë në nëntor ishte një shans i mirë për t’u njohur si shtet i ri nga fuqitë e mëdha në konferencën e një muaji më vonë që do të mbahej në Londër e që do të njihej ndryshe edhe si Konferenca e Paqes. E vendimet e mëvonshme të Konferencës së Londrës që do të përcaktonin kufinjtë politikë dhe administrative do të rezultonin një difatë e thellë për Shqipërinë, me pasoja edhe për ekonominë.

Shpërthimi i Luftës së Parë Botërore do të bënte që Shqipëria të kalonte në administrimin e ushtrive të huaja e si rrjedhojë deri në vitet ’20 nuk do të kishte më diskutime për çështje të borxhit osman, edhe pse gjatë kësaj periudhe sistemi i taksave dhe disa privilegje vijonin të ushtroheshin si në periudhën kur vendi ishte pjesë e Perandorisë Osmane.

Procesi i riorganizimit shtëtëror shqiptar pas Luftës së parë Botërore do të përkonte me shpërbërjen terësore të Perandorisë Osmane e me lindjen e shteteve të reja. E në këto kushte do të ridiskutohej borxhi që perandoria nuk kishte paguar ende ndaj kreditorëve europianë. Diskutimet për këtë çështje do të nisnin në fundin e vitit 1922 në Lozanë të Zvicrës e do të zgjasnin deri në mesin e vitit 1923 kur do të arrihej marrëveshja.

Mehdi Frashëri dhe Benedikt Blinishti, negociatorët e borxhit shqiptar

Konferenca e Lozanës u mbajt në Lozanë të Zvicrës në vitet 1922-1923. Qëllimi i kësaj konference ishte negocimi i një traktati me qeverinë e re të Ataturkut. Konferenca nisi në nëntor 1922 dhe zgjati deri në korrik të vitit 1923. Ndër të tjera, në këtë konferencë do të diskutohej edhe për borxhin e trashëguar nga Perandoria Osmane. Diskutimet fillestare ishte që borxhi të ndahej në proporcion mes shteteve të krijuara nga shpërbërja e Perandorisë. Në këtë konferencë Shqipëria do të kishte 2 përfaqësues zyrtarë, Mehdi Frashërin dhe Benedikt Blinishtin. Por si i përshkruan bisedimet e Lozanës në kujtimet e tij Mehdi Frashëri?

“Pasi grekët u mundën në Azinë e Vogël në muajin dhjetor 1922, u mblodh konferenca e Lozanës për të vendosur paqen mes Turqisë në një anë dhe Greqisë e shteteve të marrëveshjes në anën tjetër. Mes çështjeve që do të bisedoheshin në Lozanë ishte edhe ajo e borxheve publike të Turqisë që do të ndaheshin mes shteteve trashëgimtare.

Natyrisht edhe Shqipëria ndodhej në rendin e trashëgimtarëve prandaj ishte thirrur prej konferencës që të merrte pjesë edhe ajo. Qeveria vendosi të më çonte mua, prandaj në fillim të dhjetorit u nisa për Lozanë duke pasur për ndihmës zotin Benois Blinishti që ndodhej sekretar permanent pranë Lidhjes së Kombeve në Gjenevë.

Kur arrita unë në Lozanë, konferenca ishte mbledhur dhe kishte disa ditë që po vepronte. Meqenëse Konferenca ishte lajmëruar telegrafikisht për emërimin tim qysh të nesërmen prezantova kredencialet dhe mora pjesë në Komisionin e Financave, që kishte për objekt bisedimi borxhet e Turqisë.

Kryetari i Konferencës ishte Lord Kursoni, ministër i jashtëm i Britanisë së Madhe por kryetar i Komisionit financiar ishte zoti Bompart, që kishte qenë ambasador i Francës në Kostandinopojë.

Kur mora pjesë në mbledhjen e komisionit, zoti Bompart me fjalë të ëmbla dhe lavdëri lajmëroi anëtarët e komisionit për marrjen pjesë timen duke shfaqur mirëseardhjen….

Kur filloi biseda unë kërkova fjalën duke thënë shkurtimisht se Shqipëria merrte pjesë në komision por ish Perandoria otomane gjatë sundimit të saj në Shqipëri nuk kishte bërë as rrugë, as ferrovi (hekurudhë) as godina qeveritare, as dhe shkolla. Me tjetër fjalë, kurrgjë nuk kishte bërë.

Me anën tjetër, në luftërat e kaluara të Ballkanit dhe me rastin e okupacionit të huaj në luftën e përgjithshme, që nga viti 1910 e deri në mbarim të luftërave më 1920, 2/3 e Shqipërisë janë djegur dhe e vetmja pasuri që ka pasur si gjë të gjallë është plaçkitur. Dhe përveç kësaj, në Shqipëri nuk ndodhet asnjë organizatë financiare dhe ekonomike prandaj populli shqiptar me një durim të madh por me dinjitet mbahet në këmbë por nuk është në gjendje të paguajë kurrgjë, sepse sipas një fjalë të vjetër “atje ku s’ka, s’merr as Perëndia”.

Dërgata turke ndodhej nën kryesinë e Ismet Pashës, duke pasur një suitë prej shumë personash, midis të cilëve ndodhej edhe ministri i Financave i Turqisë, që merrte pjesë në këtë komision. Bashkë me dërgatën turke, pa ndonjë cilësi zyrtare ndodheshin edhe Xhavit beu ish ministri i Financave i ish-perandorisë osmane dhe Hysen Xhahiti ish-deputet i Stambollit dhe gazetar me famë. Që të dy këta ishin shokët e mi të shkollës.

Me Xhavit beun ishim miq kështu që vajta dhe u poqa në hotel. Në fjalë e sipër i thashë që në qoftë se dërgata zyrtare turke i deklaron Konferencës se me Shqipërinë nuk kishte ndonjë hesap ose do ta zgjidhte veçanërisht, unë nuk do t’u bëja asnjë kundërshtim dhe sa të më vinte për dore do t’i ndihmoja por në rast se dërgata turke do të insistonte që të kërkonte prej nesh pjesën e borxheve atëhere për të mbrojtur interesant e atdheut tim, do të përdorja argumente prej të cilave do të përfitonin edhe ballkanasit e tjerë.

Në komisionin tonë u vu në bisedë çështja e borxhit të Turqisë. Unë këtë e refuzova krejtësisht duke përmendur se Turqia nuk kishte bërë udhë të hekurt në Shqipëri. Lypset të shënojmë se në komisionin financiar merrte pjesë edhe përfaqësuesi i Administratës së Borxhit Publik Osman Sër Adam Blok, që ishte i njohur në botën financiare.

Në një mbledhje tjetër të komisionit u vu në bisedë kërkesa e dërgatës turke që lypte njohjen e pasurive private të dinastisë otomane që kishte në vendet e ndryshme të ish Perandorisë dhe që sot për sot ndodheshin në shtetet trashëgimtare.

Unë e refuzova këtë duke thënë se këto lloj pasurish të paluajtshme në Shqipëri kanë qenë të Ibrahim bej Alltunit, të konfiskuara pa gjyq nga ana e ish perandorisë otomane në kohën e sulltan Abdyl Hamidit. Jashtë ligjit, ishin përvetuar dhe transformuar si pasuri private e Abdyl Hamitit dhe për këtë shkak, mbasi u hoq nga froni ky sulltan më 1909, nga Parlamenti shkoi një ligj me të cilin këto çifligje iu kthyen prapë shtetit ottoman dhe pasuria e një shteti që copëtohet u shkon shteteve trashëgimtare që ndahen prej të parit.

Prandaj sipas kësaj rregulle, çifligjet në fjalë i takojnë shtetit shqiptar dhe kështu dinastisë otomane nuk i mbetet ndonjë e drejtë. Mbi këtë fjalimin tim të gjatë, Venizelosi tha se pranonte tezën shqiptare. Në një mbledhje tjetër të komisionit, Administrata e Borxhit Publik kërkonte pasuritë e paluajtshme që kjo administratë kishte ngritur në vendet e ndryshme.

Unë e refuzova edhe këtë duke thënë se këto pasuri janë ngritur me të hollat që ka vjelë administrata në fjalë nga të ardhurat e destinuara për larjen e borxhit. Por të mos ishin prishur këto të holla për ngritjen e godinave do të ishte larë një pjesë e borxhit që po kërkohet prej trashëgimtarëve. Kështu që një borxh po na llogaritet dy herë; një herë në formë godine dhe një fish tjetër në të holla. Venizelosi edhe këtë herë pranoi tezën time. Ballkanasit e tjerë heshtnin; dmth se edhe këta pranonin tezën shqiptare. Ballkanasit kishin gjetur një avokat pa para. Me një fjalë, çdo gjë që pretendonin turqit unë ua refuzoja por meqenëse refuzimi ishte i argumentuar mirë, përfitonin edhe të tjerë trashëgimtarë” Mehdi Frashëri, Kujtime 1913-1933

Formula e barrës së borxhit osman dhe “pesha” për Shqipërinë

Në total, borxhi i Perandorisë Osmane arrinte në rreth 7 miliardë dollarë të sotëm. Nga ky borxh u ra dakord që Turqia të paguante 65 për qind të tij ose rreth 4.6 miliard dollarë. Referuar kësaj marrëveshje, Turqia do të paguante çdo vit një shumë prej rreth 351 milion dollarësh( të sotëm), veprim që do të kryhej periodikisht deri në vitin 1954 kur republika turke e shleu terësisht borxhin. Ndërkohë, pjesa tjetër e borxhit prej 2.4 miliardë dollarësh(të sotëm) u nda mes vendeve të tjera që kishin qenë pjesë e Perandorisë, ku Greqia mbajti 9 %, 8 përqind Siria dhe Libani, 5 për qind Iraku, 4 për qind Jugosllavia, 3 për qind Palestina dhe 6 përqindëshi i mbetur do të ndahej në mënyrë kolektive mes Shqipërisë, Bullgarisë, Jemenit, Jordanisë, Italisë dhe disa vendeve aktualisht janë pjesë e Arabisë Saudite.(Scan TV)

1946/Dekreti i vdekjes për grupin e parë të inxhinierëve të Maliqit.

Nga Kastriot Dervishi/

Sot, 71 vjet nga ekzekutimi i inxhinierëve

Në mbledhjen nr.59, datë 19.11.1946, Presidiumi i Kuvendit Popullor vendosi refuzimin e kërkesave për faljen e jetës së bërë nga të dënuarit e procesit të parë të “Maliqit” dhe familjarët e tyre, duke urdhëruar ekzekutimin me varje në litar të Abdyl Sharrës, Kujtim Beqiri dhe me pushkatim të Vasil Manos, Zorika Manos dhe Eugenio Scaturos.
Këneta e Maliqit nisi të thahej më 5 maj 1946. Punimet e saj duhej të mbaronin më 28 nëntor 1946, kurse në fakt, në fazën kryesore mbaruan në vitin 1951. Drejtues të punimeve ishin Abdyl Sharra dhe Kujtim Beqiri. Proceset ndaj teknikëve për gjoja “sabotime” ishin kombinacione dhe legjendime të përpiluara nga teknikët jugosllavë të Maliqit dhe regjimi komunist për të përligjur largimin e misionit amerikan në Tiranë. Dosjet hetimore-gjyqësore të këtyre proceseve janë tërësisht të manipuluara nga regjimi sepse janë marrë dhe zhvilluar në kushtet më të rënda të torturës psikike dhe fizike. Procesi i parë i Maliqit dhe proceset e tjera vijuese, synonin të implikonin qeverinë amerikane dhe diplomatin e saj Fultz. Sipas informacioneve të siguruara, Fultzi, vetëm nga zhvillimi i gjyqit e kuptoi kush i kishte drejtuar punimet në Maliq.
Nga maji 1945 e deri nëntor 1946, ngjarjet janë zhvilluar kështu:

-8 maj 1945 misioni diplomatik amerikan mbërrin në Tiranë
-10 nëntor 1945 qeveria amerikane njohu qeverinë komuniste me kusht deri në plotësimin e kushteve, e deri në këtë kohë nuk do kishte nivel të lartë diplomatik. Dy ditë më vonë, Hoxha deklaroi se ishin djegur arkivat e nuk i njihte traktatet me SHBA-në (si injorant i politikës nuk e dinte që traktatet hartohen në disa ekzemplarë)
-13 gusht 1946, Enver Hoxha i deklaroi shefit të misionit diplomatik amerikan se qeveria e tij do njohë disa traktate me karakter dypalësh, vetëm pas njohjes së Shqipërisë nga SHBA.
-20 shtator 1946, sekretari i shtetit, udhëzoi mosnjohjen e qeverisë komuniste të Hoxhës.
-28 shtator 1946 nisin arrestimet në Maliq.
-8 deri më 18 nëntor 1946 zhvillohet procesi i parë kundër “sabotatorëve”.
-15 nëntor 1946 misioni amerikan largohet nga Shqipëria
-19 nëntor 1946 ekzekutimi në Maliq i grupit të parë.

Masakra komuniste e nëntorit 1944 në Tiranë u urdhërua nga
Enver Hoxha dhe jugosllavi Vojo Todoroviçi

Në tetor-1944 në qytetin e Tiranës komunistët shkaktuan një terror të madh në radhët e kundërshtarëve të tyre. Pikërisht në zonat e braktisura, njësitë luftarake komuniste kryen edhe masakrat mbi shtresën elitare shqiptare, kryesisht ushtarakë, profesorë, tregtarë, etj. Grupet e caktuara shkon në shtëpi të viktimave të ardhshme, i nxirrnin gjoja për një sqarim dhe i vrisnin pak metra larg shtëpive. Ndërsa disa të tjerë, u grumbulluan në hotel “Bristol”, ku u pushkatuan të gjithë. Kjo ishte dhe shenja e parë e “çlirimit” dhe ngjyra më e bukur e ditës së “lirisë”. Konkretisht, me urdhër të Enver Hoxhës dhe instruksionin e majorit jugosllav Vojo Todoroviç, krimet në Tiranë i kreu një batalion disipline i kryesuar nga Kristo Themelko. Vetë ky i fundit, në mbledhjen e plenumit të 2-të të PKSH-së në Berat, deklaronte:
“Për sa i përket terrorizmit, për veten time nga jeta e keqe që kishim kaluar gjatë dimrit, krijova bindjen se të gjithë elementët kundra nesh duheshin zhdukur që tani. Këtë bindje ma forcoi edhe një gjë që ndodhi pranë Shtabit të Përgjithshëm, kur pashë që të pushkatohej një njeri po në këtë mënyrë. Kur unë kam biseduar me Enverin, ai më ka këshilluar se, kur të hynim nëpër qytete, do t’i spastronim elementët e rrezikshëm, prandaj kur hyra në Tiranë, kërkova një listë nga organizata (e PKSH-së shënim) për këta elementë. Më vonë nuk na është sqaruar asgjë e re lidhur me këtë gjë”.

Në shtator 1944 Enver Hoxha ka qenë në marrëveshje me forcat gjermane për një dorëzim të qetë të pushtetit. Ibrahim Biçaçkiu ka pranuar të jetë kryeministër në shtator 1944 me dëshirën se do të bënte kalimin e butë të pushtetit te komunistët, natyrisht i nxitur nga kushëriri i parë Esat Dishnica, shok i ngushtë i Enver Hoxhës. Biçakçiu është bërë ndërmjetës midis gjermanëve në ikje dhe komunistëve në ardhje. Veç Ibrahim Biçakçiu, marrëveshja u nënshkrua nga Omer Nishani, Shefqet Beja, Esat Dishnica. Marrëveshja që mban datën më 17 shtator 1944 përbëhej nga 7 pika. Në thelb, komunistët garantonin se nuk do të godisnin forcat gjermane gjatë largimit të tyre dhe Ibrahim Biçakçiu i dorëzonte pushtetin komunistëve. Gjermanët nuk do të merrnin asgjë me vete, përveç mjeteve të zakonshme e jetike. Largimi nga Tirana i gjermanëve do të bëhej më 20-21 tetor 1944.
Mirëpo kjo marrëveshje ra në duar të britanikëve e më pas të amerikanëve. Britanikët njoftuan Enver Hoxhën se qeveria e tij nuk do të njihej, nëse gjermanët nuk luftoheshin deri në fund.
Të prekur nga moszbatimi i marrëveshjes, gjermanët në Tiranë deshën të implikonin qeverinë dhe Këshillin e Naltë duke i detyruar të vinin në Gjermani. Mirëpo, këto institucione dhanë dorëheqjen më 25 tetor 1944 duke deklaruar se ishin persona privatë e nuk mund të iknin me gjermanët në Gjermani.
Hoxha nuk iu përmbajt marrëveshjes, por Hoxha “urdhëroi” më 30 tetor 1944 “çlirimin” e Tiranës pikërisht pas datës së marrëveshjes, në kohën kur gjermanët po largoheshin.
Me anën operacionale do të merrej majori jugosllav Vojo Todoroviçi. Emri i tij gjendet në telegramin e datës në fjalë, porse në botimet e vitit 1966 me dokumente të shtabit, dy rreshtat janë hequr nga origjinali.

Terrorin e urdhëroi Enver Hoxha dhe Vojo Todoroviçi

Në librin e tij “Titistët”, Enver Hoxha shkruan se ka qenë Sejfulla Malëshova që ka kundërshtuar masakrën e Tiranës. ja një pjesë e debatit të tyre:
-Po bëhet shumë terror! – më thotë gjithë zemërim.
-Terror? – pyeta i habitur. – Ku?
-Në Tiranë! – përgjigjet. – po vriten shumë oficerë të penduar.
-Në Tiranë vazhdon lufta e madhe për çlirimin e kryeqytetit, – i thashë. Luftë për jetë a vdekje. Kë quan terror ti? Dhe për cilët oficerë ankohesh? Tani lufta po mbaron i thashë. Kur u bëmë thirrje të hidheshin në male e të luftonin bashkë me ne pushtuesit, s’lëvizën nga qoshet e ngrohta. Tani janë “penduar” tepër vonë dhe me kriminelët ne i kemi larë hesapet.
-A ja ky është sektarizmi – u hodh sektarizmi. Ka humbur zemra e vërtetë e komunistit, e atij që i dhimbset jeta e tjetrit, që mendon shumë para se të vendosë që të zhduket një njeri i cili mund të ndreqet e t’i shërbejë vendit!

Mirëpo, po Enver Hoxha në mbledhjen e plenumit të Beratit në 23 nëntor 1944, fjalët e Sejfullait i ka marrë përvetësuar sepse në fjalën kryesore ka deklaruar:
“Po vriten në Tiranë me duzina njerëz e oficerë të dorës së dytë, të cilët, duke pasur besim të plotë në drejtësinë tonë e në shpalljen, dorëzohen. Një punë e tillë s’është okazoniale, por është i tëri toni që i është dhënë punës organizative të partisë, ushtrisë. Jo vetëm te ushtari i thjeshtë, por edhe te anëtari i partisë, ka humbur zemra e vërtetë e komunistit, e atij njeriu që i dhimbset jeta e tjetrit, që mendon më shumë për të zhdukur një njeri që mund të ndreqet dhe mund t’i shërbejë vendit. Jo, shokët e kanë humbur këtë gjë e në radhë të parë, udhëheqësit e përmbi ta, anëtarët e Komitetit Qendror. Shokët tanë mendojnë vetëm të zhdukin çdo njeri që s’është me ne, që s’mendon si ne, të zhdukin bile edhe njerëz të thjeshtë të popullit, të zhdukin anëtarët e partisë, kokat e të cilëve bien pa i peshuar mirë”.

Dem Dollapi
——————-
(Nje apel shqip per Komunitetin Musliman Shqiptar)

Kurseni parate e nje Xhamie per te rindertuar Shtepine e Atë Gjergj Fishes!
——————————————–
Qe ne fillim po e shoqeroj apelin tim me nje citat te lene si amanet nga At Gjergj Fishta per te illustruar merakun tim te perifrazuar ne kete thirrje publike.
“Na do ti shkrijme kryqet tona dhe do ti bajme fishekë per te mbrojtur vllazit tane muslimane shqiptare…”(At Gjergj Fishta).
Besoj se kjo fjali e materializuar nder shekuj ne ndergjegjen njerezore e fetare te kombit shpjegon harmonine e vetme qe na mbizoteron,ate fetare.Sot duhet ti kthehet borxhi Fishtes.Le te kursehen parate e nje xhamie te financuar nga lloj-lloj sherbimi i huaj per te ndertuar shtepine muze te kolosit jo vetem te kultures e letrave shqipe por dhe te zemres se shqpitarise Gjergj Fishta.Kjo do ishte simbolike qe do ngelej si gur i rende ne themelet e Kombit.Po ju drejtohem ju meqe Ministria e anti-Kultures i ka shpenzuar fondet per te rindertuar shtepine e Enver Hoxhes.Nuk eshte mekat nese ngelet pa page nje Imam i Shoqates “Mjaft”.Se kjo vetem nder i behet fese tone biles dhe limitohet numri i rekrute ve mediokes qe mësyjne Sirine.Kete thirrje nuk e bej si eksklamacion e shperthim mediatik se nuk i perkas asaj bote.I perkas nje familje klerikesh te fese islame nder brezni te shquar ne besim te zoti dhe atdhetari.Por ka ardhur koha ti kthemi vlerave qe jane skeleti i Kombit.E ne kete skelet Gjegj Fishta eshte verteber thelbesore.

Anastasia Cipi.

Dhimbje
Më shqetëson një dhimbje e fortë
Ja, këtu thellë, në krahëror.Po më dhemb,po më shemb në tokë
Flas,bërtas sa zgjoj mbarë një botë.

O ju njerëz krejt pa zemër
Përse nuk flisni sadopak?
A mos vallë vallë jeni mësuar
që të shkoni si delet në vathë?

Si një numër t’ju venë në radhë
Ku vetëm një shkop ju drejton
Jo,mos lejoni prapë
nuk jeni numër, si delet në vathë.

Nuk jeni dele për mish, për lesh,
Nuk durohet padrejtësi
Thërrisni ndryshe, për liri
Dhe ujqërve mos i brohorisni,ti ngrini veshë
Mos lejoni t’ju shkelin , t’ju therin si bagëti.

Mos lejoni ju pra, qeverinë e botës së egër
Qeverinë që mban Ligjin e xhunglës,
T’ju kafshojnë, t’ju shqyejnë me thonj
Një nga një në dhunë t’ju shtrojnë
Si të ishit racë delesh ju shtojnë
Një jetë të tërë t’ju mashtrojnë…

Të mblidhen të gjithë, me kuç e me maç,
Të marrin shpirt e venë haraç
Ti jeto,si dele në daç.
me dhimbje e me frikë
Guxo po deshe me bërtitë.

Kërkoje jetën me dritë e me gaz
Guxo, fol me zë të lartë
Të rrotullojmë pak rrotën e vjetër
Të gëzojmë dhe një ditë tjetër.

Ngrirë.

Ku ta gjej buzëqeshjen në këto mure të ftohtë
Që ndizen zjarr nga një flakë e ngadaltë?
Mos kam ngrirë dhe po kthehem në hi sot?
Sa vjen e më shumë kohë e nuk duroj dot.

Ku ta gjej diellin të më japë një rreze të re?
Më shumë se kurrë, veten e vet po e vret,
Nuk më ngroh as tokë, as botë e as qiell e det.
Mos vallë duarlidhur duhet të mbes,
duke ngrirë në zjarr të qaj dhe të hesht?

Nuk është njësoj sikur të shkrij në ngricë,
Jetë, të këndoj, të buzëqesh e me zë të qesh,
Kush do të më shpëtojë pas kësaj një ditë,
Bashkë me trishtimin të më puthë buzën e mpirë?

Bashkë me buzë të më thotë ngadalë muzë,
Çfarë vallë duhet për ditë të më buzëqeshë?
Kush i ka mbyllur vallë shtigjet në rrugë?
Sytë më verbon kjo natë me errësirë të gjatë.

29. Njësoj…

Do të ndiqja të njëjtën rrugë
Të njëjtat sokaqe, kalldrëme,
Do t’u bija pash më pash,
Do të bëja të njëjtat zullume,
Do të ngrihesha dhe një herë
Do të bëja si atëherësiç di unë
Jo e fshehur nën gunë
Frikën nuk e njoh..
Do të ndiqja të njëjtën rrugë.

Nëse do më pyesnin,
Do kishe po këtë fat…
Do digjesha dhe njëherë
Të më duash e të të kem pranë.

Nëse do më pyesnin,
Do kishe po këtë fat…
Do digjesha dhe njëherë
Të më duash e të të kem në krah.

FEMËR…

Mes pijesh të shtrenjta, zhytesh
Femër, qenie delikate
Në rrugë,
Në bulevarde, kudo
Kudo ku shfaqesh,
Ti le gjurmën tënde,
Vulën Femër…

Duke kthyer kokën pas,
Burrat, shikojnë,
Një çast turbullojnë,
E më pas shkojnë,
Gjysëm, lumturim,
Ndoshta, pak gëzim
Shumë eksitim…
Dekoltenë,
Minifundin tënd, epshndjellës
Takat trokitur,
Si ciklonë marramendës.

Trokitje që nxit, trondit
Veç për një çast, e më pas hiç
Heshtje që gërvish…
Me gruan në krah,
Ëndërr, fantazi
Erë, erë që ndjell,
Ti, prezencë
Mall e zjarr
E, ti femër, ngrihesh,
Digjesh, ngadalë
Si një vullkan,
Që hesht e brenda ka llavë
A, si një copë akull,
Që shpejt shkrin,
Në rrëmbim!

Vër, miku im
Sonte një gotë
T’harrohem,
N’harrim,
Vegim që s’më le
Gjithmonë n’shoqërim
Dëshpërim, dhimbje,
Deri në agim…
Nesër, s’e di!

Llambi Gjikuli

MIDIS DY PLLAJAVE BIE VESË

Cikël poetik nga Llambi Gjikuli

Testament

( Djalit tim, Genti.)

Po të le tokën,
djali im.
Po të le plugun dhe farën.
Po të le ujin dhe burimin,
që etjen plisit ti t’ia shuash.
Me shkrim të gjitha po t’i le,
me një tapi prej noterie.
Po lot nuk të le,
o biri im,
as heshtje e vaj.
Po të le këngën, biri im
dhe ison të mos jesh i vetëm,
zërin tim po të le
të zgjohesh herët.
Kur jeta ime të shterojë,
pak tokë lerë për vdekjen time,
te vëndi im,
pak dhe hidh,
ca zaje deti e shkulmë dallge
dhe një fole
ma ngri mbi ballë,
të shlodhen zogjtë në fluturim.

Mjaftoka

Ishte ora shtatë? Shtatë pa pesë?
Pesë minuta përgjonin të nxituara.
Në trafikun qiellor perëndimi lante
fytyrën tënde ngjyrë ari.
I duhej atij një natë e ndriçuar nga ti.
Dhe ora, për çudi, mbeti.
Dhe ajo ishte dehur nga ekspozimi
i perëndimit të mrekullueshëm.
Produkti poetik,
shtrydhte pikë, pikë durimin,
në kupën e qeltë të zemrës ngrinte dolli
erëdehjes së gjirit tënd
të marrosur nga freskitë lakuriqe.
Heshtja sundonte në instiktin e moçëm,
duke puthur buzët symbyllur.

Poezia ime

Arsyetova me ty,
të gjitha marrëveshjet midis nesh
me një kontratë të përjetëshme,
pa pranin’ e avokatëve dhe të kritikëve.
Ma ndeze cigaren
kur nata më pat hidhëruar
e gojët e natës shqyheshin
në një dosje postbllok, që të kujton
gafat e dikurshme të nëpërkëmbjes.
Mbeta i vetëm, fillikat, përsëri
ti më zgjove duke më sjellur
një stinë të ngrohtë nga ato që gjethërojnë
duke më thënë:
“Nën sqetull të kam, shërbëtori im!
Shihemi prapë nesër!”

Ceremoni qirindezura
1
U dogjën ullinjtë,
mbretërimi i gjelbërt fisnik humbi,
vaji i tyre ndezi kandilet e natës
në një varr të heshtur.
2
Kënga e vonuar e gjinkallave
vuri në gjumë një burim të vogël,
që thahej prej vape.
3
Udhëtimet mbaruan dhe pushuesit ikën përsëri,
por pas mbetën tabllotë e tyre,që vështrojnë
të akorduara në mbrëmjen e ndezur të bregdetit.
4
Gjithë jetën ky përrua mes maleve
mban peshën e vetëtimave dhe ujrave që shkumëzojnë.
Zogj endacakë hënën e përmbysur ndjekin pas
me një pelerinë vellombuluar.
5
E mora në gji ndrojtjen tënde,
që ndizte pushtimin rrënues të heshtjes.
Në misterin e papërlyer të mëngjesit
dhe Helena udhëtoi njësoj si ti.
6
Lotë-ëmbëltuar dashuritë e pemëve,
ringjallën përkundruall
hijeshinë fërfëritëse të zjarrmimeve.
Një tempull bari përbri,
hapi sytë lulorë të stinës.
7
Rrëzoheshin orët. Ceremonitë qirindezura,
rroknin hymnet dhe në dritën e dashurisë,
dëshirat dëfrenin në gjuhë të përbashkët.

Në verën e jugut

Të gjitha ishin falas
shikimi dhe buzëqeshja e ngrënë
prej zjarrit të mbetur nga nata.
Një kartolinë fluturuese je,
një konkë poetike, një vjershë,
një pigment i shëtitjeve
në mbrëmjen e deteve.
Hijet e etura kthehen përsëri
duke të gjetur
në forma letrash të vizatuara,
nga brenga e një xhelozie të dikurëshme.
Puthja jote e thellë duket e largët.
Limani i pasionit një pulëbardhë,
një agavë, një qerpik në horizont,
që lëshon lot perëndimit të përhershëm
nga që asnjëherë nuk arrinte të kuptonte
frymëmarrjen e diellit.
Në verën e jugut,
që zvarritej prej erës
si një manaferrë e pjekur,
buza jote e gjakosur,
goja jote e ngrohtë-
pikturë e herëshme e gojës,
që përgjon akoma kalimin e hënës.

Çast i heshtur

Qetësi muresh pa trumbetimet e mëdyshjet,
udhë që kalojnë qafave të ravijëzuara.
Qyteti sovran me kështjellën e coptuar.
Në thyerjen e mesditës, zbukurimi i heshtur
palcën e qiellit thith duke u dehur me deliret.

Zgjohen çaireve hingëllimat e kuajve,
Venera në mëdyshje,
mban akoma fustanin e çelur e të çarë në mes,
që mjaftojnë për një zgjidhje gjokftohtë.
Po ti ç’kërkon këtu, tek ky vënd, në këtë orë?
Mos dashurinë e Pandorës të babëzitur nga heshtja?
Altar të mendimit të moçëm mbajnë perënditë e sotme
duke përcaktuar udhët dhe drejtimet mes sensacioneve,
që kërkojnë lulëzimin e dëshiruar
në limonishten e zgjeruar mbrëmjësore.

Andrallat e tua

Unë mbështetesha në andrallat e tua,
që më mjaftonin për një çast të shkurtër
edhe pse brishtësia jote ishte e pavarur,
edhe pse bukuria jote ishte një burim për manjakët.
Unë mbështetesha në andrallat e tua,
që mbulonin sythat e marsit me lule
edhe pse ti s’më fale asnjë degë të paçelur
në kohën e pakryer të veseve të tua.
tetor 2005

Adhurimi i fshehte

Margaritarët e zhveshur të prillit ndriçuan.
Turtulleshat ngrejnë folet’ e reja
të mbështetura në qiell.
Dikush lexoi shprehjen e fshehur
të shkruar mes iridit të mëngjesit që rrezatonte
me magjin’ e ëndrave që ndërthurrnin
shëmbëllimin e verdhë të vjeshtës.
I lashë mënjanë shkëmbinjt’ e shkrimeve
dhe zgjova buzëgazin tënd
në një epos të ri dashurie
peisazheve të gjalla të trupit të zhveshur.
Ajo lodër tani ecën në një kalë shkumësh,
që e mbështjell deti
me puthje të dhimbëshme.

Balada e hënës

“U vonove,” më thanë gurgullimat,
“U vonove,” më thanë zogjtë te thana.
Erdhi vjeshta, hapën çiklaminat;
“Oh,” tha hëna, “nëpër shkallë u vrava!”

“Oh” tha hëna dhe që tej yjet
U thërmuan mu te këmba e saj.
Në kurriz të moçëm e rrëmbyen,
E lanë perëndimit në një skaj.

Çast

Zgjon një trung
dhe çelin sythet.
Vjen një re
dhe nis një shi.
Shkon një lumë
dhe shelgu dridhet.
Nata piu liqenin e shpirtrave.
Pse nuk fole, o njeri?!

Dhe s’e di

Midis dy pllajave bie vesë,
përfund tyre rrjedh një lumë.
Në krah dielli ndez ylber,
një grifsh mbi degë ulet me zhurmë.

Flokët e tua bërë bar
e vetullat e hequra si mëllënja,
Gishtat prekin një nishan
poshtë dy thithave të argjënta.

I ul buzët përmbi ‘të.
Kush më mashtron, ti a ylberi?
Dhe s’di në jam apo nuk jam,
Në botën tënde unë i vetmi.

Serbët në 1912-n vranë gjysmë milioni shqiptarë në…

Kopja e vetme e librit të Freundlih “Akuza që ulërijnë”, i cili përmban protestën ndaj Evropës që nuk reagoi në mbrojtje të shqiptarëve gjatë zhdukjen masive të pjesës më të madhe të popullit shqiptar në Ballkan, qe gjetur në bibliotekën e Universitetit të Harvardit në SHBA, në vitin 1982 nga studiuesja Safete Juka, me banim në Amerikë.

Shkrimtari hebre Leo Freundlih me banim në Vjenë, është njëri ndër intelektualët e pakët që mbajti koleksionin e të gjitha gazetave të mëdha të kohës që tregonin mbi shfarosjen e së paku një gjysmë milioni shqiptarëve nga serbët në vitet 1912-1913 Sipas Leo Freundlih, hebreu austriak qe botoi librin Golgota Shqiptare, libër qe protestonte kundër zhdukjes masive të shqiptarëve nga serbët në vitet 1912¬1913, e njëjta ushtri vrau mbi gjysmë milion shqiptare.
Libri i tij “Akuza që ulërijnë” është dëshmia e parë për shfarosjen kolektive të një populli evropian para atij Hebraik. Mbi 250 mijë shqiptarë të masakruar vetëm në veriun etnik të Shqipërisë gjatë vjeshtës e vitit 1912.

Kopja e vetme e librit të Freundlih “Akuza që ulërijnë”, i cili përmban protestën ndaj Evropës që nuk reagoi në mbrojtje të shqiptarëve gjatë zhdukjen masive të pjesës më të madhe të popullit shqiptar në Ballkan, qe gjetur në bibliotekën e Universitetit të Harvardit në SHBA, në vitin 1982 nga studiuesja Safete Juka, me banim në Amerikë. Shkrimtari hebre Leo Freundlih me banim në Vjenë, është njëri ndër intelektualët e pakët që mbajti koleksionin e të gjitha gazetave të mëdha të kohës që tregonin mbi shfarosjen e së paku një gjysëm milioni shqiptarëve nga serbët në vitet 1912¬-1913.

“Me qindra e mijëra kufoma të masakruara notonin në rrjedhat e lumenjve. Ata që mundin t’i shpëtonin sëmundjeve, urisë, plumbave të pushkëve të këmbësorisë dhe gjyleve të artilerisë serbe, grumbulloheshin në vende të caktuara dhe u jepej nga një plumb kokës.

Më zi e pësonin ato që fshiheshin në shtëpitë e tyre. Pas kontrolleve të imta që bëheshin për plaçkitje dhe florinj, gjendeshin lehtë dhe thereshin si berrat. Torturat më të mëdha i pësonin gratë shqiptare, të cilat përdhunoheshin, lidheshin më pas, bëheshin kapicë, mbuloheshin me kashtë dhe digjeshin të gjalla.
Në rast se ata ishin shtatzëna, ju çahej barku me bajonetë dhe pasi u nxirrej fëmija nga barku e vendosnin në majë të bajonetës apo të hunjve.

Pas masakrimit serbët pinin verë, këndonin dhe hidhnin valle. Kishte raste që ata gjatë therjes mblidhnin gjakun në kupa dhe e hapnin gostinë me të”. – kështu i përshkruante maskrat mizore serbe ndaj shqiptarëve, Leo Freundlich në librin: Albanienes Golgotha, Ëien, 1913 (“Golgota shqiptare, Vjenë 1913″) të kryera nga mesi i tetorit 1912 (kur filloj lufta e parë ballkanike) deri në mars 1913.

Më 12 nëntor të 1912¬ës, gazeta “Daily Chronicle” (Kronika ditore) kishte raportuar se masakrimi i mijëra shqiptarëve i kryer nga serbët ishte fakt i pamohueshëm.

Afër Shkupit – 2000 shqiptarë myslimanë dhe 5000 të tjerë jo larg Prizrenit u masakruan. Shumë fshatrave u ishte dhënë flaka dhe banorët e tyre ishin masakruar. Kur shtëpitë ishin kontrolluar për armë, shqiptarët vriteshin në mënyrën më të thjesht, edhe pse kurrfarë arme nuk kishin gjetur në shtëpitë e tyre. Serbët bënë të qartë se shqiptarët myslimanë duhet zhdukur dhe çrrënjosur.

Ata pohonin se kjo është mënyra më efektive për ta qetësuar vendin.” (Leo Freundlich, Albanienes Golgotha, Ëien, 1913, f. 8¬9).Në një artikull të publikuar në “Crusading”, profesori Shiman (Schiemann), konstaton se “serbët janë duke bërë një luftë gjenocidi kundër shqiptarëve.

Ata duan që ta shfarosin tërë kombin – me rrënjë dhe degë”. (L.Freundlich, po aty) Një mjek rumun, dr.Leonte, më 6 janar 1913 kishte raportuar në “Adeverul” të Bukureshtit se mizoritë të cilat i kishte bërë armata serbe mbi shqiptarët e të cilat i kishte parë vetë, kishin qenë shumë më të trishtueshme sesa mund t’i imagjinojë ndonjë njeri.

Dr.Leonte në një përshkrim të dëbimit të qindra shqiptarëve të zënë rob, shkruan: “…këta njerëz të shkretë duke ecur rrugëve nga rraskapitja, uria dhe etja rrëzoheshin për tokë, kurse ushtarët serbë në ato çaste ua ngulnin bajonetat në fyt duke shkuar currili i gjakut dhe duke mbetur përplot kufoma të tyre të pavarrosur rrugëve.

Edhe fushat, ishin mbuluar me kufoma të trupave të vrarë, duke përfshirë të rinj, gra po edhe fëmijë.” (Po aty) “Një vajzë shqiptare 15 vjeçare” – shkruan dr. Leonte – “ishte rrëmbyer dhe ishte dërguar në Kështjellën e Nishit.

Ajo ishte e dyshimtë se ka hedhur bomba kundër serbëve, të cilët kishin hyrë në Ferizaj. E gjora vajzë e vogël e cila ishte ngarkuar me krim iu dorëzua ushtarëve serbë në vend se të dërgohej në gjyqin ushtarak. Ushtarët i mëshuan në kafkë me dajak derisa ia thyen kokën grimca – grimca”! (Po aty) Dr.Leonte, ngjashëm me këto i përshkruan edhe masakrat e bëra nga serbët në Kumanovë, Prizren e gjetiu.

Gazeta “Humanite” e Parisit publikoi një shpjegim zyrtar i cili ishte komunikuar në Konsulatën e Selanikut, ku tregon lidhur me mënyrën se si serbët kishin vepruar në Shqipëri – për grabitjet e tyre, shkatërrimet dhe masakrat.

Aty vihet në pah shkatërrimi i 31 lokaliteteve shqiptare, plaçkitja e të gjitha lokaliteteve në rajonin e Kratovës dhe Koçanit si dhe djegien dhe vrasjen e popullatës shqiptare.

Në këtë kronikë, gazeta shkruan, se në “rajonin e Kavadarcit (Kavadar), nga gjithsej 98 fshatra, u dogjën dhe u shkatërruan 34 prej tyre… ndërkaq në Drenovë, të gjithë banorët ishin vrarë. Midis këtij vendi dhe Palikurës ishin zbuluar me radhë shumë varreza, ku dukeshin prej disave kokat e nxjerra jashtë. Të fundit ishin varret e martirëve të cilët ishin varrosur për së gjalli.” (L.Freundlich, po aty) etj

Konica.al

106 vjeç në burgjet e komunizmit

Nga Kastriot Dervishi/

Nuk besoj se në ndonjë vend të botës ndonjë njeri në moshën 106 vjeçare ka qenë i burgosur. Këtë rekord të zi e mban Shqipëria. Një i moshuar, krejt pa asnjë faj mbahej në burg. E vërteta e historisë së tij zbulohet nga një letër që i dërgon diktatorit në vitin 1952, në të cilën kërkon që ta lironte burgu. I moshuari nuk priste gjë tjetër nga jeta pasi i kishte provuar të gjitha, kërkonte vetëm të vdiste në shtëpinë e vet. Prej 3 vjetësh ai gjendej në burgun nr.5 të Tiranës (në vitin 1955 u quajt burgu nr.313). Ishte dënuar në vitin 1949 si pjesë e “një grupi armiqësor”, kur ishte plot 103 vjeç. I përmenduri akuzohej se në shtëpinë e tij kishte strehuar djalin e nipat e vet të cilët ishin të arratisur. Nga shqyrtimi i dokumenteve të dosjes hetimore-gjyqësore nuk rezulton që i moshuari të ketë qoftë edhe implikimin më të vogël sepse vetë mosha, nuk e lejonte të ishte organizues apo veprimtar. Ai u arrestua më 21.8.1949, pra kur ishte 103 vjeç. Në atë kohë, regjimi, për të mos u zbuluar mosha e të pandehurit më të moshuar në gjithë botën, ka shkruar në vendim se ai ishte 95 vjeç. Kjo e dhënë rezulton e rreme, pasi vetë personi shkruan moshën e vërtetë në letrën që i drejton Enver Hoxhës.
Bardhoku u dënua në një proces me 15 persona të tjerë, midis të cilëve edhe një grua. Të pandehurit e procesit ishin nga Zhej i Poshtëm, Gurrëza, Selita e Vogël dhe Mali i Bardhë (i përmenduri). Çështja u gjykua nga Gjykata e Lartë Ushtarake vetëm në një shkallë gjykimi. Me vendimin nr.142, datë 17.9.1949, gjykata i deklaroi fajtorë të gjithë dhe të moshuarin më të madh të dënuar në botë e dënoi me 20 vjet burgim. D.m.th. ai do të dilte nga burgu kur të ishte123 vjeç.Me të njëjtin vendim u dënuan me vdekje: Kolë Dedë Tota (45 vjeç), FrrokMhill Rika (46 vjeç). Të tjerët morën dënime 5-15 vjet burgim, punë të detyruar, konfiskim të pasurisë dhe humbjen e të drejtës zgjedhore për dy vjet.

Letra e 106 vjeçarit në vitin 1952

I nënshkruari Nikollë Ndre Bardhoku, lindur dhe banues në katundin Mali i Bardhë (Milot), kam nderin t’ju parashtroj sa më poshtë:
Jam arrestuar në muajin gusht 1949 nën akuzën se kam strehuar djalin dhe nipat e arratisur dhe të vrarë prej Sigurimit dhe i dënua prej gjyqit special me 20 vjet privim lirie.
Z.komandant!
Jam një plak në moshën 106 vjeç; unë në shtëpinë time gjithë ditën natyrisht edhe natën isha i detyruar të rrija shtrirë në dyshek. Djali dhe nipat që ishin arratisë vepronin me kokën e tyre, aspak nuk më përfillnin vdek apo gjallë isha jam.
Pra në të tilla kondita si mund të cilësohem strehues? Sot jam i sëmurë dhe nuk jam në gjendje as të vete në nevojë, por duhet të shoqërohem nga shokët.
Prandaj marrë guximin të drejtohem personalisht, juve z.komandant, duke ju lutur të më mëshironi edhe të urdhëroni lirimin tim në mënyrë që të vdes në shtëpinë time.
Me nderime
Nikoll Ndre Bardhoku
Burgu nr.5 Tiranë
Tiranë 5.2.1952

Historine nuk e ben dhe as e ndryshon dot ti Hashim Thaçi!

Nga Pranvera Vatoci/
—————————————–
(Pershtypje e hidhur nga Presidenti i Kosoves).

-Me dhimbjen e nje vajze Tropoje nga Bujani i Mic Sokolit e Shaban Binakit,si mbese e Abdullah Hoxhes qe ne krye po i kujtoj Hashim Thaçit disa vargje te nje kenge te historise te 107 vjeteve te shkuar:
“Haj medet po ban Gjakova,
Sot po varet Abdulla Hoxha,
Haj medet po ban konaki,
Sot po varet Shaban Binaki”

Kjo kenge e histori si mijera te tjera per Malsine e Gjakoves(Tropojen)e djemte e saj ne lufte me çdo okupator te Kosoves duket se nuk e kane bindur Presidentin Hashim Thaçi as te permende verbalisht Vendlindjen time e cila sic u shpreh Daut Haradinaj ngelet trolli,buka e konaki i UÇK-se.Ky fakt me tronditi jo per faktin se Tropojen nuk e begenisi nje president kalimtar por per djallezine e perdorur per te deformuar historinë.Zoti Thaçi ti qe injorove kontributin e Tropojes e tropojasve ne luften per lirine e Kosoves a me thua ku ishin bazat e pra strategjike te UÇK-se ne Tropoje apo Hotel Rogner?!A e din zoti Thaçi historine e vertete te trojeve tona?Nese po me thuaj z.President se nga e ka origjinenMic Sokoli,Ali Ibra,Bajram Rama,Abdullah Hoxha,Shaban Binaki,Bajram Curri,Hasan Prishtina,Col Delia,Haxhi Zeke Byberaj.Mire keta nuk i mban mend po te pakten te kujtoheshe per Tahir Sinanin e Bylbyl Breçanin?!
Z.President.Historia e Kosoves nuk mund te kuptohet dhe as te ndahet nga kontributi i burrave te Malesise se Gjakoves.Ndaj tentativa juaj aspak miqesore per te atrofizuar Malesine dhe luften e bujarine e saj ndaj vellezerve tane te Kosoves vetem sa te zvoglon,te zbeh…!Ti vertete ke hyre ne histori.Por historine nuk mund ta ndryshosh.Dhe dije z President se historia te pranon nga dera por kur abuzon me të ajo te dëbon nga oxhaku.Dhe oxhaku eshte me bloze te zezë!

Ekzaltim i panevojshem!

Nga Gjeneral Hysen Arapi/

Ardhja e disa hetuesve te FBI apo dhe nga BE ka krijuar nje situate te çuditeshme a thua se tani problemet me korrupsionin , me krimin e organizuar , kanabisin e fenomene te tjera negative do te perfundojne dhe shqiptaret do te flene rehat.
Ne fakt ekipe monitorimi nga partneret nderkombetare dhe struktura antikrim e antikorrupsion ka patur me shumice ne Shqiperi, por ato jane treguar te pafuqishme perballe vullneteve negative te politikes shqiptare.
Retorika e luftes kunder krimit e korrupsionit ka qene aq intensive sa qe nuk ka patur fillim stinesh apo vitesh ku te mos hidheshin bomba( ne fakt rezultuan vetem shashka) se do te arrestoheshin koka te medha apo boset e krimit te cilet ne perfundim u pagezuan me emrin peshk i madh dhe peshk i vogel sipas peshes specifike te bemave te tyre.
Megjithe respektin e madh qe kam per institucionet e luftes antikrim e antikorrupsion te vendeve partnere dhe efikasitetin e tyre ne vendet respektive,tek ne ndryshon pak puna. Ne se atje ne vendet e tyre ata i therret ne detyre ligji e kushtetuta, ketu ku nuk pyetet fort per ligjin, dhe sigurisht terreni behet shume me i veshtire.
Ne keto kushte edhe ata nuk do ti shpetojne dot opinioneve perfshi dhe ato te ambasadoreve te vendeve te tyre ( de facto guvernatore reale te Shqiperise)
Nga ana tjeter lind pyetja : ku vajti i gjithe ai investim i madh i partnereve per trainimin e strukturave te policise dhe strukturave te tjera te sigurise sone kombetare ? Shume kush po shprehet se ato kane deshtuar. Jo absolutisht jo. Ato jane denigruar ne menyren me te ulet, jane shperfillur jane tallur, jane zevendesuar me njerez te ” besuar ” te tarafit te ministrave te radhes dhe me e keqja akoma jane hedhur ne rruge jo vetem duke çuar dem investimin e bere , por edhe duke lene ne kufijte e mbijeteses familjet e tyre.
Ne keto kushte partneret tane perpara se te sjellin disa specialiste qofshin keta edhe te agjencive me serioze, duhet tu kerkojne autoriteteve shqiptare tu kthejne milionat e harxhuara , perderia sot po thuhet se ne paskemi deshtuar dhe po eksperimentojme me struktura te reja .
Eksperinca ka treguar se ne radhet e policise, ushtrise , sherbimit informativ por dhe te prokurorise, gjykatave dhe gjithe sistemit te drejtesise ka me qindra specialiste te ndershem, te pergatitur e patriote qe per shume aresye nuk u jepet shansi te tregojne aftesite e tyre pasi ndodhen nen presion te madh dhe shpesh te pambrojtur per te mos thene te sulmuar. Une besoj gjithashtu se keta njerez e duan Shqiperine njelloj sic edhe specialistet e ardhur duan vendet e tyre respektive.
Ndaj te vetmen zgjidhje e shoh tek rikthimi ne detyre i specialisteve te trainuar e me eksperience, ndalimi I cdo ndikimi politik, ne punen e strukturave te sigurise dhe drejtesise, ndalimin njehere e pergjithmone linçimin e tyre.
Koha tregoi se perfaqesuesit politike ne krye te disa dikastereve qe mbajne pergjegjesi per sigurine kombetare ne gjithe keto vite kane qene pjese e problemit jo e zgjidhjes.
Ndaj me shume besim tek njerezit tane , tek specialistet tane, tek djemte e vajzat tona , dhe te mos ekzaltohemi kaq shume sikur tani qe erdhen specialistet e huaja problemet tona moren fund.

Po ky eshte nje lajm i mire!

Nga Guxim Alimani /
——————————————
Te dashur miq!

-“Burgun”mos ja uro as hasmmit”eshte nje shprehje e kahmotshme e vendlindjes time.

Por sot nuk u intrigova nga kjo shprehje teksa mora sigurine nga nje mik se nje minister aktual dhe nje ish-minister do te jene nder te paret qe do shijojne prangat dhe qelite VIP te burgut 302.

Po ashtu do perjashtohen nga sistemi gjygjtaret te cilet refuzuan kerkesen legjitime te banoreve per te ndalur kete masaker mjedisore.

Ndjehem mire qe kam kontribuar modestisht per dosjen Valbona duke ju bashkuar Dr.Islam Lauka,ambasador dhe dhjetera ekologeve e patrioteve jo vetem nga Tropoja e Shqiperia por dhe shume personaliteteve nderkombetare nder te cilet dua te veçoj z.Michel Lepoix,komisar divizioni i policise franceze dhe admirues i Valbones sone.

Bandat e Shtetit, apo Shteti Bandë.

1. Tahiri dhe Sota kanë udhëtuar bashkë për në Itali, me datë 2 Gusht 2016 nga Porti i Durrësit. Ata janë larguar nga Italia bashkë dhe janë rikthyer në Shqipëri me datë 7 Gusht 2016 me të njëjtën linjë.

2. Me 1 Shtator 2017 Tahiri dhe Sota janë larguar bashkë nga Shqipëria nëpërmjet Muriqanit dhe janë kthyer bashkë me datë 3 Shtator 2017 po nëpërmjet Muriqanit.

3. Në 6 Shtator 2017 Orest Sota ka dalë nga Shqipëria duke përdorur makinën e Tahirit.

Me “Tahiri”-“Sota” ngaterrohet ne mes edhe Dosja “Santo”, edhe Dosja e Hapur nga ish-AKU mbi “Pulat Braziliane”,
Ne shtator 2017 jane sekuestruar sasi e madhe Kokaine ne Kontenieret e Pulave nga Brazili.

Fill pas Kesaj AKU bllokoi kategorikisht importimin e ketyre mallrave,
Bllokimi eshte bere ne portin italian te Gioia Tauro dhe destinacioni Final i Konteniereve ishte Shqiperia,

—————————————————————–

KUJTESE:

Ne vitin 2014 kur Artan Santo u ekzekutua, autoritetet portuale Malazeze bllokuan 250KG Kokaine e paster me vlere rreth 20M €.
Tre jave me pas Artan Santo u ekzekutua.
Asokohe u fol per nje transaksion te paperfunduar nga banka Credins, President i se ciles ishte i ndjeri Santo,,,,,
Shenim:

SOT Orest Sotajustifikon shumen prej 863 mije € si pagese per fatura te papaguara, “NDERKOHE I GJITHE AKTIVITETI I TIJ QE NE VITIN 2015 DERI ME SOT” sipas shifrave nuk e ka kapacitetin e duhur per te harxhuar 836 mije EURO hekur ndertimi.
Sota flet per fatura te papaguara,

I ngelet Saimir Skafistit qe te tregoje se kujt ja ka kete BORXH.,

Pushtet_krimi në Panik:

kush e informon Lulzim Bashën?

Nga shtatori e deri dje pasdite, Lulzim Basha ka bere 4 denoncime te forta, qe ne fillim dukeshin si te pabesueshme, por me pas rezultuan te sakta.

Me 19 shtator, Lulzim Basha denoncoi me profilin e tij ne FB, rastin e Elbasanit, ku policia u zmbraps para dy makinave me te fortet e qytetit. Basha permendi emrin e dhendrrit te Sejdinit dhe te nje grupi kriminal ne qytet. Doli pastaj qe ngjarja ishte e vertete. Basha citon ne FB, burime te sigurta, ose bashkepunetore, por ai permend shpesh dhe sherbimet partnere.

Me 17 tetor, Lulzim Basha publikoi dosjen e plote te pergjimeve te prokurorise se Katanias, 1800 faqet ku permendej Tahiri dhe aktiviteti i Habilajve. Me pas, dosja doli ne media.

Me 20 tetor, Basha nxori momentin e heqjes se jahtit luksoz te Saimir Tahirit nga porti i Durresit, 3 dite pasi kishte shperthyer skandali i pergjimeve. Rasti u denoncua me foto te momentit te imbarkimit te mjetit lundrues.

Nje dite me pare, me 3 nentor, Basha denoncoi faktin se ne makinen e ndaluar ne Elbasan ishin gjetur 860 mije euro dhe dy patenta te Tahirit. Dhe, qe keto te dhena nuk ishin publikuar nga policia.

Nje ore me pas, policia shperndau nje deklarata ku konfirmoi shumen e parave dhe dy lejet e drejtimit te skafeve ne emer te Saimir Tahirit.

Keto 4 raste, kane bere shume vete te mendojne se kush e informon Lulzim Bashen.

Qytetaret, policia, sherbimet partnere? Ai ngjan se ka tentuar vete te jape nje pergjigje, kur eshte mesuar se ka takuar Ministrin e brendshem italian, Minniti, nje takim i befte, qe nuk ishte parashikuar ne axhenden e zyrtarit te larte italian gjate qendrimit ne Tirane.