Yzedin Haznedari u ridenua me 20 vjet burg ne vitin 1951 nga regjimi i atehershem. Por e motra, Duduja, sakrifikoi gjithcka. Si u betua para varrit te nenes per te mos u martuar kurre, si shiti pajen e nuserise dhe orendite shtepiake per te mbijetuar e per t’i sherbyer Yzedinit. Udhetimet e gjata drejt Burrelit 15 vjet me radhe, cesma e ndertuar ne oborr qe rrjedh lotet e vajzes beratase dhe vdekja para se vellai te lirohej nga qelia.
Berat- Yzedin Haznedari u lind ne Berat me 1919 ne nje familje te degjuar beratase. Por jeta e tij shkoi mes vuajtjesh e mundimesh, ashtu sikurse dhe jeta e se motres, Dudes, e cila deri ne vdekje i sherbeu te vellait, duke u betuar per te mos u martuar. Sakrifikoi dashurine per burgun e vellait qe per vite te tera vuajti denimin ne Burrel. Por nuk mundi ta shihte te lire. Kur Yzedini mbushi vitin e 15-te te denimit, Dude Haznedari nderroi jete pa mundur ta takonte. Yzedini, pasi perfundoi gjimnazin ne Shkoder ne vitin 1940, filloi studimet universitare ne Firence te Italise per ekonomi. Nga fundi i vitit 1942, si shume studente te tjere, kthehet ne atdhe per te dhene ndihmesen ne luften antifashiste. Ne formimin e Qeverise Demokratike provizore me 1944 ne Berat emerohet ekonomist ne seksionin e Finances ne Komitetin Ekzekutiv. Ne prill 1945 zgjidhet delegat i rinise se qytetit Berat ne Kongresin e dyte te Bashkimit te Rinise Antifashiste (BRA). Ketu fillon tragjedia e jetes. Ne dhjetor 1947 arrestohet dhe denohet me akuzen armik i popullit me 20 vjet burg. Pas nje viti arrestohet perseri, (mbase nuk u tregua mirenjohes duke i sherbyer partise si shperblim per uljen e denimit), dhe ne vitin 1951 ai denohet perseri per vuajtjen e denimit te meparshem. Yzedini vdiq ne korrik 1992. E filloi jeten si patriot antifashist, e mbylli si antikomunsit i palekundur.
Tregon kusheriri Etmir Berati
“Dudja flijoi veten ne emer te dashurise per vellain”, tregon Etmir Berati, nje i aferm i familjes. Mbi cdo kenaqesi, deshire, enderr te jetes se saj ne emer te dashurise per vellane zgjodhi vetmohimin. Zbatoi diktaturen ndaj vetes, e bindur se ne kete menyre do te lehtesonte sadopak vuajtjet e vellait te denuar dy here ne burgjet e diktatures komuniste. Bukuria e saj e rralle, fjala dhe shpirti i saj i bute,misheronte vjazen e virtytshme, Duden. Gjate pesembedhjete vjete burg qe vuajti i vellai i saj, e shnderroi per se gjalli ne nje heroine te heshtur. Ajo refuzoi disa here te behej bashkeshorte, te krijonte familjen e te lumturohej duke u bere nene. Enderronte te lumturohej shume here kur nga goja e niperve apo mbesave do te degjonte me pare fjalen halle. Ajo e ndjente dhe jeta e kishte provuar se duke u bere me pare nene, kur vellai ishte ne burg, ajo do te humbiste dicka, pak apo shume, mbase edhe gjithcka, nga dashuria e perkushtimi ndaj vellait. Ate nate dhjetori, pas asaj dite ogurzeze ne syte e saj ishte shfaqur vula e deshperimit te pashlyeshem. Dudja, kur vellai Yzedini u burgos per here te dyte me 1951, u betua mbi varrin e nenes se vet, Bules, se do te ishte nje moter e denje, por edhe nje nene e madhe. Ajo qe dikur jeta e kishte premtuar celesat e “Parajses”, tani per vite te tere do te mbante celesat e “Ferrit”, por me dinjitet. Nje nga bashkevuajteset dhe bashkeudhetaret e saj per ne burgun e Burrelit, tregon: “Pasi zbritem nga kamioni qe do te vazhdonim rrugen per ne Bulqize, marrim te perpjeten per ne qender te Burrelit. Para se te shkonim ne burg qe te rregjistronim emrat vendosem te hanim dreke ne nje restorant. Futemi te gjithe bashke dhe pa zene vend mire Dudja na thote: “hani ju, une do te kthehem pas pak”. Ajo nuk u kthye ne restorant. Ne u ngutem, dolem jashte dhe u takuam perseri me Duden. Mbante ne dore vec torbave me ushqim qe kishte sjelle per vellane, nje leter qese me molle. Sa na pa, na pyeti:- “Nga sa paguat per dreken”.- “Nga dyzet leke u pergjigjem nje zeri”.- “Kurse une tek kasaxhiu pagova pesembedhjete leke dhe me njezetepese leke qe me tepruan bleva edhe molle per Yzedinin”, shtoi. Kush doli me i fituar, une apo ju?”. Per cdo vit dymbedhjete muaj dhe per cdo muaj qindra kilometra rruge bente Dudja vajtje-ardhje nga Berati ne Durres e nga Durresi ne Burrel e gjithe ku i degedisnin te burgosurit. Niseshin qe pa gdhire, disa motra tek disa vellezer te burgosur, hipnin e ne karroceri te kamioneve apo sipas rastit ne kabine pas shoferit apo shofereve, se ata ishin te ndryshem. Ajo shkonte me shpresen se nga kamarja e asaj porte te mallkuar, ose matane brezave te rrethuar me tela me gjemba te kampit te stermundimit, nga larg do te shihte fytyren e vellait. Ajo lumturohej ku nepermjet asaj kamare apo atyre telave do te thithte buzeqeshjen e hidhur te vellait te shtrenjte. Por nuk arriti dot ta takonte te lire.
Konaku i nene Zilies, strehe per vizitoret e burgut
Ne hyrje te Burrelit nje grua e quajtur Zelie i ndihmonte here pas here udhetaret e larget. E kishte shnderruar shtepine e saj ne konak per vizitoret e burgut. Nje here ne shtepine e nene Zelies ishin grumbulluar shume bujtes. Ate nate vende per te fjetur te gjithe nuk kishte, as mbulesa. Atehere Duduja edhe pse ishte errur iu drejtua te pranishmeve qe ndodheshin ne konak: “Kete radhe me takon mua te shkoj lart ne Burrel ne hotel per te fjetur”, dhe doli. Ne te vertete thote motra Diana ajo kishte gdhire gjithe naten perjashte, mbledhur kruspull nen strehen e catise, se nuk kishte leke te flinte ne hotel.
Motra qe shet pajen per vellane
Per vite me Radhe Duduja, cdo te shtune dilte pazari, mbulontekoken me nje burulluk, shiste plackat e shtepise qilima, batanije, velenxhat, sixhadet flokjet e orendite shtepiake. Pastaj i erdhi radha pajes se saj. Ajo tashme kishte mbledhur mendjen e mbetur fillikat, te gjithe qenien e saj e pershkonte dashuria e perkushtimi ndaj te ardhmes se vellait. Kuptimi i jetes se saj permblidhej ne nje fjale te vemte, Yzedin. Duduja gjithe diten punonte me makine qepese per te siguruar shpenzimet qe duheshin per te perballuar burgun e vellait. Nuk njihte pushim, vetem kur keputeshin krahet e mpiheshin kembet, pushonte zhurma e makines.
Cezma qe rrjedh lotet e mi
Ne nje nga keto dite Duduja therret Lemanin, nje kusheriren e vet dhe i lutet. “Te ndertojne nje cezme ne oborr. Sa here ta hapni te me kujtoni. Uji qe do te rrjedhe prej saj jane lotet e mi qe kam derdhur per vellane”. Ky ishte amaneti i fundit i Duduse. Ajo u nda nga kjo bote para se vellai t’i kthente shpinen deres se burgut. Nuk arriti te realizonte endrren e saj, te shohe te vellane te lumtur ne vatren e tij familjare dhe vete te lumturohej kur t’i therrisnin halle. Ajo, duke u shkrire ne flaken e dashurise per vellane, mori me vete dhimbjen e atyre pesembedhjete vjeteve, mijera dite vetmie e nete lotesh. Dhe ne keto kalvare dashurie lotesh figura e saj u rrit deri ne nje mase heroine, por te heshtur.
I vetmi që mundi të shpëtonte nga familja jonë në atë kohë pa u internuar, ishte ëllai im, Qaniu, i cili qëndroi në arrati nëpër male për të shpëtuar nga hakmarrja e komunistëve të cilët e kishin shpallur atë armik që pa mbaruar Lufta. Aty nga fillimi i vitit 1946, Qaniu së bashku me dy shokët e tij intelektualë të njohur që ishin diplomuar në Perëndim: Taho Baci dhe Ramadan Velmishi, u arratisën nga Shqipëria dhe u vendosën në Republikën Federale Gjermane. Në këtë kohë, vëllai tjetër, Rrushiti, pasi bëri pesë vjet internim me gjithë familjen e tij në Krujë, u lirua dhe shkoi në Patos ku filloi punë si punëtor në një nga ndërrmarjet e Naftës të asaj zonë. Por ajo punë nuk zgjati shumë se pas pak ditësh atë e nxorrën përpara kolektivit dhe i bënë një demaskim publik duke e quajtur armik dhe akuzuar si sabotator që kishte shkuar aty për të djegur puset e naftës. Në fund të asaj mbledhje kur të gjithë prisnin që Rrushitit t’i viheshin hekurat, ndodhi diçka tjetër akoma më e kobëshme. Një nga oficerët e Sigurimit me gradën e togerit (L.S.) nxorri pistoletën nga brezi dhe e qëlloi tre herë pas koke, duke e lënë Rrushitin të vdekur në vënd, aty përpara të gjithë naftëtarëve që ishin në atë mbledhje”.
Njeriu që flet dhe dëshmon për herë të parë për “Gazetën”, është 82-vjeçari Haziz Toro me banim në qytetin e Fierit, i cili rrëfen të gjithë historinë tragjike të familjes së tij me origjinë nga Kurjani i Mallakastrës, që për afro gjysëm shekulli me radhë u masakrua në mënyrën më barbare nga regjimi komunist i Enver Hoxhës. Po kush është, Haziz Toro, cila është e kaluara e familjes së tij gjatë viteve të Monarkisë së Zogut dhe në periudhën e pushtimit fashist të Shqipërisë? Përse regjimi komunist që erdhi në fuqi në fundin e vitit 1944 filloi hakmarrjen ndaj tyre dhe cili ishte fati i pjesëtarëve të asaj familje mallakastriote nga viti 1944 e deri në shëmbjen e regjimit komunist?
Torot, mbështetës të Monarkisë
Haziz Toro u lind në vitin 1920-të në fshatin Kurjan të Mallakastrës, prej nga është dhe origjina e familjes së tij. Një ndër burrat më të dëgjuar të asaj familje, ka qenë Emin Toro, i cili u lind rreth viteve 1850-të dhe pjesën më të madhe të jetës e kaloi në Turqi ku dhe u diplomua në Jurisprudencë. Në atë kohë që Emini studjoi në Turqi, po në degën e Jurisprudencës të Universitetit të Stambollit, ishte dhe një nga kushërinjtë e tij, i quajtur Salih Toro. Pas diplomimit me rezultate të shkëlqyera, Salihu u kthye në Shqipëri dhe në vitin 1921 ai u thërrit në Tiranë dhe u caktua në funksionin e Kryetarit të Degës Civile në Gjykatën e Diktimit, siç quhej Gjykata e Lartë asokohe. Në vitet e fundit të jetës, Emini u kthye në vëndlindjen e tij në Mallakastër ku dhe ndërroi jetë rreth viteve të para të shekullit të kaluar. Ai la dy djem: Rizain dhe Hazbiun, të cilët pas vdekjes së të jatit, u morën me administrimin e pasurisë së familjes së tyre që ishte mjaft e madhe. Nga të dy djemtë e Emin Toros, vetëm Rizai bëri emër të madh pasi u mor me politikë dhe në atë kohë ka qenë tepër i njohur në të gjithë krahinën e Mallakastrës. Ndërsa djali tjetër i Eminit, Hazbiu, pasi vazhdoi studimet dhe u diplomua për Financë në Turqi, gjatë viteve të Monarkisë së Zogut, shërbeu si toger i Financave në doganën e fshatit Bllatë të Prefekturës së Dibrës. Rizai që ishte dhe djali i madh i Emin Toros, pati tre djem: Rrushitin, Qaniun e Hazizin dhe të tre vëllezërit, studjuan e u diplomuan në shkollën Teknike amerikane të Harry Fultzit në Tiranë. Ndërsa pas diplomimit në atë shkollë, Qaniu me Rrushitin filluan punë të ndryshme, në fundin e viteve ’30-të, Hazizi fitoi një të drejtë studimi nga qeveria Monarkiste e asaj kohe dhe shkoi në Itali ku u regjistrua në Fakultetin e Agronomisë pranë Universitetit të Bolonjës. Por pas mbaroi vitin e parë me rezultate shumë të mira, Hazizi i ndërpreu mësimet dhe u kthye në Shqipëri, me synim për të marrë pjesë në Lëvizjen Antifashiste.
Familja Toro e gjitha me Luftën
Gjatë periudhës së Luftës, në vitet 1939-1944, e gjitha familja Toro e Kurjanit, e cila asokohe bëhej rreth 12 shtëpi, u lidh me Lëvizjen Antifashiste. Ajo familje në atë kohë kishte miqësi të ngushtë me disa nga shtëpitë e para të Mallakastrës, si atë të Bektash Bej Çorushit, Bektash Bej Cakranit, Sheh Ismail Çorushit (babai i Mehmet Shehut) Cfirët, Klosët etj. Po kështu përveç këtyre familjeve të njohura mallakastriote, familja Toro e kishte shtrirë miqësinë e saj edhe me familje të tjera të njohura si me Sefat e Lushnjes, Rexho Plakun e Konispolit, e deri me atë të Ali Maliq Agollit në Dibër. Lidhur me këto e qëndrimin e asaj familje gjatë periudhës së Luftës, 82-vjeçari Haziz Toro, dëshmon: “Që në prillin e vitit 1939-të, e gjithë familja jonë e shprehu hapur indinjatën kundër pushtimit fashist të vëndit dhe aty nga viti 1942, vëllai im Qaniu, u muar me organizimin e Grupit të Parë partizan të krahinës sonë të Mallakastrës, duke u emëruar dhe komandant i atij formacioni të armatosur. Në atë kohë në përbërje të atij grupi, u bashkuan dhe Mehmet Shehu me Xhelal Staraveckën, të cilët më pas u bënë udhëheqës kryesorë të formacioneve më të mëdha të Ushtrisë Nacional-Çlirimtare. Gjatë periudhës së Luftës, familja jonë kishte disa hasmëri të vjetra me familjen e Isa Toskës dhe ato u shtuan akoma dhe më shumë, pasi vëllai ynë, Qaniu, doli në mal në krye të Grupit të Parë partizan të Mallakastrës. Nisur nga ky fakt, IsaToska i cili kishte edhe mbështetjen e italianëve, shfrytëzoi rastin dhe na i dogji shtëpitë tona në fshatin Kurjan. Aty nga vjeshta e vitit 1943, kur Enver Hoxha denoncoi Marrëveshjen e Mukjes dhe filloi përplasja e hapur në mes forcave partizane dhe atyre nacionaliste, familja jonë u tërhoq nga Fronti dhe u distancua nga forcat partizane. Pas kësaj ne mbajtëm anën e forcave nacionaliste dhe vëllai ynë, Qaniu, qëndroi me disa forca nacionaliste ku bënte pjesë dhe Ismail Çorushi, të cilat kishin ndërprerë çdo lloj bashkëpunimi me partizanët”, kujton 82-vjeçari Haziz Toro, lidhur me periudhën e Luftës, ku familja e tij mbajti anën e forcave nacionaliste.
1945, internimi i Torove
Menjëherë pas mbarimit të Luftës, regjimi komunist që erdhi në fuqi e shpalli familjen Toro, armike dhe reaksionare, e filloi ta luftonte atë me të gjitha mënyrat. Lidhur me këtë, Haziz Toro dëshmon: ” Menjëherë pas mbarimit të Luftës, që në dhjetorin e vitit 1944, familja jonë u gjend nën terrorin e komunistët që erdhën në pushtet, të cilët menjëherë filluan hakmarrjen ndaj familjes sonë. Që në fillimin e vitit 1945, ne na internuan familjarisht në qytetin e Krujës, ku bashkë me shumë familje të tjera, na mbanin nën kontroll të vazhdueshëm. I vetmi që mundi të shpëtonte nga familja jonë në atë kohë, ishte ëllai im, Qaniu, i cili qëndroi në arrati nëpër male për të shpëtuar nga hakmarrja e komunistëve të cilët e kishin shpallur atë armik që nga viti 1943 kur ai u distancua nga partizanët dhe u bashkua me forcat nacionaliste. Pasi qëndroi disa kohë nëpër male, aty nga fillimi i vitit 1946, Qaniu së bashku me dy shokët e tij intelektualë të njohur që ishin diplomuar në Perëndim: Taho Baci dhe Ramadan Velmishi, u arratisën nga Shqipëria dhe u vendosën në Republikën Federale Gjermane. Aty nga viti 1950-të, Qaniu u inkuadrua në rradhët e Kompaninisë 4000, e cila ishte instaluar në disa kodrina në periferinë e qytetit të Mynihut. Ajo kompani që kishte një efektiv prej 4000 personash nga të gjitha vëndet e Europës Lindore, kishte dhe dy batalione me 250 shqiptarë, të cilët stërviteshin nga anglo-amerikanët për të zbarkuar në Shqipëri. Qaniu qëndroi në atë kompani deri aty nga viti 1954, kur ajo u shkri fare pas tradhëtisë që kishte bërë, Kim Filbi, agjenti britanik që punonte për sovjetikët. Pak kohë më vonë, vëllai im, Qaniu, u largua nga Gjermania dhe u vendos në SHBA-ës ku jetoi deri në vitin 1982″, kujton Haziz Toro atë kohë pas mbarimit të Luftës, kur komunistët filluan hakmarrjen ndaj familjes së tyre dhe i internuan në qytetin e Krujës.
Ekzekutimi i Qaniut në Patos
Deri aty nga viti 1950-të, familja Toro vazhdonte të qëndronte në internime së bashku me shumë familje të tjera të cilat komunistët i kishin shpallur armike dhe reaksionare. Por në vitin 1950-të, kur Qani Toro u inkuadrua në formacionet e bazave ushtarake që stërviteshin nga anglo-amerikanët për t’u hedhur si diversantë në Shqipëri, ndaj asaj familje filloi një goditje akoma dhe më e ashpër. Lidhur me këtë, Haziz Toro dëshmon: “Në fillimin e vitit 1950-të, pasi plotësuam pesë vjetëshin e parë të dënimit në internim, ne na hoqën nga Kruja dhe na internuan përsëri duke na shpërndanë nëpër vënde të ndryshme. Mua me gjithë familjen time më çuan në Kalanë e Porto-Palermos, ndërsa vëllai tjetër, Rrushiti, pasi u lirua shkoi në Patos, ku filloi punë si punëtor në një nga ndërrmarjet e Naftës të asaj zonë. Por ajo punë nuk zgjati shumë, sepse si duket iu mësua biografia që ai nuk e kishte treguar. Pas kësaj Rrushitin e nxorrën përpara kolektivit ku kishte filluar punë dhe i bënë një demaskim publik duke e quajtur armik dhe sabotator që kishte shkuar aty për të djegur puset e naftës. Në fund të asaj mbledhje kur të gjithë prisnin që Rrushitit t’i viheshin hekurat, ndodhi diçka tjetër akoma më e kobëshme. Një nga oficerët e Sigurimit të Degës së Brendshme të Mallakastrës, i cili mbante gradën e togerit, (L.S.) nxori pistoletën nga brezi dhe e qëlloi tre herë pas koke, duke e lënë Rrushitin të vdekur në vend, aty përpara të gjithë naftëtarëve që ishin në atë mbledhje. Ajo vrasje i terrorizoi të gjithë ata puntorë që i kishin mbledhur apostafat aty, por asnjëri nuk mund të reagonte pasi i gjithë vëndi ishte i rrethuar që më përpara nga forca të shumta policore”, kujton Haziz Toro, lidhur me vrasjen tragjike të vëllait të tij, Rrushitit, në fillimin e vitit 1950, kur atë e ekzekutuan barbarisht në sy të naftëtarëve në periferitë e qytezës së Patosit.
Burgoset Çezari, Qazimi e Ylviu
Vrasja barbare e Rrushit Toros në atë kohë, e rëndoi akoma dhe më shumë gjëndjen e fisit të tij, pasi të gjitha familjeve Toro që në atë kohë ishin të internuara, u përmëndej shpesh duke u thënë se kishin një njeri të pushkatuar nga Partia. Lidhur me këtë, Haziz Toro, dëshmon: “Pas vrasjes së Rrushitit, unë qëndrova i internuar në Porto-Palermo,deri në vitin 1956. Në atë vit, mua më çuan në fshatin Plug ku dhe u krijova familje duke u martuar me vajzën e Ali Maliqit (Agollit) me të cilët ne kishim miqësi të vjetër. Në atë fshat ne qëndruam të internuar deri në vitin 1967 dhe në atë vit ne na liruan nga internimi e na kthyen në fshatin tonë Kurjan. Në atë kohë aty u grumbulluam të gjitha familjet e fisit tonë që kishim qenë nëpër internime. Edhe në fshatin tonë Kurjan, ne na çuan si të internuar dhe lufta ndaj nesh ishte akoma dhe më e fortë pasi aty na njihnin të gjithë. Si rezultat i kësaj, aty nga viti 1976, regjimi komunist filloi edhe një goditje tjetër ndaj familjes sonë. Në atë vit u arrestua nipi im, Çezar Toro, (djali i Qaniut) i cili punonte në kooperativë dhe u dënua me dhjetë vjet burg politik. Pas arrestimit dhe dënimit të Çezarit, u arrestua dhe u dënua po me dhjetë vjet burg, edhe Qazim Toro, djali i kushëririt tim të parë. Hakmarrja e komunistëve ndaj familjes sonë nuk mbaroi me kaq, sepse pas tyre u arrestua dhe u dënua po me dhjetë vjet burg politik, edhe një kushëri tjetër i yni, Ylvi Toro. Ai u bashkua me Çezarin dhe Qazimin në kampin e Spaçit, ku të tre vuajtën dënimet deri aty nga viti 1986”, kujton Haziz Toro atë kohë kur u burgos, nipi i tij, Çezari dhe dy kushërinjtë e tjerë: Qazimi dhe Ylviu.
Vazhdon persekutimi i familjes
Edhe pas daljes nga burgu të Çezarit, Qazimit dhe Ylviut, persekutimi dhe lufta e klasave ndaj asaj familje të njohur mallakastriote vazhdoi përsëri deri në rrëzimin e regjimit komunist në fillimin e viteve 1990-të. Në atë kohë e gjithë familja Toro, i mbështeti pa rezerva ndryshimet demokratike që u bënë në vënd dhe djemtë e asaj familje filluan të integroheshin disi në jetën shoqërore. Në atë kohë, djali i Hazizit, Kastriot Toro, që kishte lindur në vitin 1957 dhe kishte punuar rreth 18 vjet në koperativë, me sakrifica të mëdha mundi që të shkollohej duke mbaruar studimet e larta. Lidhur me këtë, Hazizi dëshmon: “Djali im, Kastrioti, u diplomua si oficer dhe shërbeu në organet e Ministrisë së Rendit, duke u punuar si Shef-Qarkullimi dhe Shef Rendi në qytetin e Peshkopisë. Duke pasur rezultate të larta në punë, ai u dërgua dhe bëri disa specializime jashtë vëndit dhe kur u kthye u emërua me detyrën e Shefit të Komisariatit në rrethet e Mallakastrës dhe të Lushnjes. Në ato qytete ai shërbeu deri në fillimin e vitit 1977 kur filluan trazirat për shkak të rënies së firmave piramidale. Në atë kohë ai pati disa kërcënime nga bandat e armatosura që kishin mbështetjen e disa segmenteve të majta, të cilat i bënë dhe një atentat duke e qëlluar me snajper nga pallatet që ndodheshin përballë Komisariatit të Lushnjes. Kastrioti shpëtoi për mrekulli nga që ishte në një makinë të blinduar dhe pas kësaj ai u detyrua e u largua përfundimsiht nga Shqipëria së bashku me gruan e fëmijët”, e mbyll rrëfimin e tij, 82-vjeçari, Haziz Toro, lidhur me persekucionin e familjes së tij, i cili filloi që në vitin 1945 dhe për të, vazhdon ende.
Ajo ishte vetëm 25 vjeçe kur u dënua me 10 vjet burgim, por me një akuzë shumë të rëndë; armike e pushtetit. Bardha Bici, vajza e bajraktarit Gjon Marka Gjoni, e kishte vulën e vuajtjes të skalitur në origjinën e saj. Pasi vuajti dënimin, bashkë me familjen u internua deri në vitin 1990.
30 gratë e dënuara dhe 18 të rinjtë e pushkatuar nga regjimi
30 gra të dënuara gjejmë në librin e Tomor Alikos “Genocidi mbi elitën intelektuale të kombit shqiptar”, si dhe 18 të rinj të pushkatuar që në vitet e para të çlirimit. Lista e të rinjve është më e gjatë. Janë 138 të rinj, që në kohë të ndryshme vuajtën burgimin se kishin ide jo komuniste.
Akuza
Ajo ishte vetëm 25 vjeçe kur u dënua me 10 vjet burgim, por me një akuzë shumë të rëndë; armike e pushtetit. Bardha Bici, vajza e bajraktarit Gjon Marka Gjoni, e kishte vulën e vuajtjes të skalitur në origjinën e saj. Pasi vuajti dënimin, bashkë me familjen u internua deri në vitin 1990.
➡️ Si armike të pushtetit u dënuan dhe Azize Ferhati, Dylbere Zeneli dhe Makbule Frashëri. ➡️ Për agjitacion e propagandë, një akuzë fare lehtë e përdorshme, u dënuan Shega Këlcyra, Adile Buletini, Ana Daja, Fatime Dega, Tefta Tasi, Zybejte Alizoti, Drita Ahmeti, Fatbardha Qorri, Afërdita Starja, Bice Pistuli, Beatriçe Berati dhe Behije Zdrava, që bënë relativisht nga 4 deri në 10 vjet burg.
Por pushteti nuk kursente as të vegjlit, që s’e kishin mbushur moshën.
➡️ Donika Doko, motra e Bujar Dokos, u arrestua vetëm kur ishte 14 vjeçe, por pas dy vjetësh burg u lirua me kusht për arsye të moshës.
➡️ Në listën e akuzave të grave ishte dhe ajo e tentativës për arratisje, siç u dënuan Qerime Bome dhe Jolanda Karbunara, apo Sanie Doko, e ëma e 14-vjeçares së burgosur që u dënua me akuzën si strehuese e të arratisurve.
Jashtë
Kur e kujtojnë pas kaq kohësh se si kanë jetuar në atë periudhë, mundohen ta heqin nga mendja. Të mbyllura në rrethin e pashmangshëm të kujdesit nga gjithçka e gjithkush, ato shumë halle i bluanin natë e ditë me veten.
Bashkëshortin e kishin në burg për arsyen e mirënjohur tashmë, arsyen pa arsye, agjitacion e propagandë, ndërsa të vetme duhet të përballonin presionet e frontit, spiunllëqet dhe frikën se çdo të ndodhte me fëmijët e tyre.
➡️ Liri Beliu është njëra nga gratë që kanë vuajtur mbi shpinë terrorin komunist. I shoqi, Eqerem Beliu (Mëniku) mbahej si njeriu i urtë i lagjes. Ashtu të dobët, me sytë që flisnin shumë, me zërin e avashtë, por bindës, e kujtojnë edhe sot të gjithë burrin që s’kish bërë kurrë asgjë të keqe në jetën e tij, por që mbarte një vulë nga pas, vulën e të qenurit biri i Mahmut Mënikut, i ekzekutuar me vdekje më 1946, si një nga anëtarët e Bashkimit Demokrat. Këtë fakt komunistët s’mundën ta harronin.
➡️ Eqeremi u dënua me akuzën agjitacion e propagandë. Nëna dhe gruaja e tij kishin dëgjuar për rrahje e tortura nga më të tmerrshmet në burg, madje dhe për helmime brenda qelive, dhe shoqja bashkë me nënën zemërdjegur për të dytën herë, kalonin netët pa gjumë, a thua se mund të largonin nga shtëpia ogurin e zi. Dy djemtë e tij në moshë fare të re, ndjeheshin të kërcënuar çdo ditë. I mjaftonte vetëm një sebep i vogël frontit për të të degdisur në kampe internimi apo edhe për të futur në burg me akuzën standarde. Për vite me radhë deri sa i shoqi doli nga burgu, jeta e Lirisë ishte ferri tokësor. Eqerem Mëniku u shua vitet e para të demokracisë nga një sëmundje që iu instalua në shpirt birucave çnjerëzore të komunizmit.
Kujtime
Në kujtimet e shkruara nga Agim Musta, autor i shumë librave me kujtimet rrëqethëse nga burgjet e tmerrshme të kohës së komunizmit, vjen e përshkruar vuajtja e grave të dënuara. Terrori komunist në Shqipëri nuk kurseu as gratë shqiptare, të cilat u dënuan me internime, burgje dhe deri te dënimet kapitale. Referuar kujtimeve qysh në kohën e luftës, u pushkatua në Ramicë të Vlorës më 1944, Ramize Gjebrea, një nga luftëtaret e para antifashiste, që shquhej për zgjuarsi dhe guxim.
➡️ Mbas vendosjes së diktaturës komuniste u arrestuan shumë gra, që regjimi i Enver Hoxhës i kishte vënë në shënjestër, si Drita Kosturi, e fejuara e Qemal Stafës, Musine Kokalari, Qefsere Begeja, Hava Golemi, Dhora Leka, Marije Medicina e shumë të tjera, që u dënuan me burgime të rënda. Me mijëra gra të tjera vuajtën në kampet shfarosëse të internimit, si në Tepelenë, Levan, Seman, Gradisht, Plug…
➡️ Në shtator të vitit 1951 u pushkatua anëtarja e Institutit të Shkencave të Shqipërisë, Sabahete Kasimati, nga Libohova, e diplomuar në Francë për shkencat biologjike, e akuzuar për hedhjen e bombës në ambasadën sovjetike.
➡️ Më 1956 u pushkatua Liri Gega, ish-anëtare e Komitetit Qendror të Partisë Komuniste Shqiptare gjatë kohës së luftës, megjithëse ishte shtatzënë. Gratë e burgosura mbaheshin në kushte çnjerëzore, nëpër qeli e burgjeve, duke mos përjashtuar as burgun shfarosës të Burrelit. Më 1957 ato u grumbulluan në burgun e artizanatit, në periferi të Tiranës.
Më 1961 për herë te parë u krijua në afërsi të Kuçovës kampi me punë të detyruar për gratë. Në një barakë shumë të keqe dhe mjaft të ngushtë, vendosen 60 gra të dënuara politike. Ato punonin në bujqësi e shpyllëzim. Për thyerjen më të vogël të rregullores ose mosplotësimin e normës së punës, ato lidheshin me hekura dhe torturoheshin nga gardianët.
Më 1970 kampi u shpërngul në katundin Kosovë të Dumresë, 50 km në jugperëndim të Elbasanit. Kampi ishte vendosur në një gropë që i ngjante kraterit të vullkanit, ku në verë temperaturat mbërrinin gjer në 45 gradë C. Përveç grave shqiptare, në këto kampe kishte edhe shumë gra të huaja, të martuara me burra shqiptarë, si italiane, jugosllave, ruse, hungareze, polake, gjermane, franceze, të ngarkuara me dënime të rënda. Në kampin e Kosovës mbi 110 të dënuara detyroheshin të punonin në bujqësi dhe grumbullim gurësh.
MARIE TUÇI
Lindur në 1928 në Mirditë (Orosh). Kryen studimet në shkollën e Motrave Stigmatiane, Shkodër. Ka punuar për vite me radhë në arsim. Arrestohet në ngjarjet e vitit 1949 në Mirditë. Torturohet në hetuesi dhe vdes nga torturat në vitin 1950.
MARTA DODA
Lindur në Austri, 1884, mbesë e princit Preng Bib Doda. Në 1912 krijon në Shkodër “Shoqatën e Gruas Shqiptare”. Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me 12 vjet burg. Kundërshtare e vendosur e diktaturës. Lirohet në vitin 1954 në agoni të jetës së saj.
HAVA GOLEMI
Lindur në Golem më 1912. Arrestohet në vitin 1946. Akuzohej për komplot për vrasjen e Shefqet Peçit. Dënohet me 20 vjet burgim politik. E torturuan çnjerëzisht, por ajo qëndroi burrëreshë. Lirohet nga burgu në vitin 1957.
SHANISHA DOSTI
Lindur në Gjirokastër më 1922. Me arsim të mesëm. Internohet familjarisht. Arrestohet në vitin 1962 dhe dënohet me 5 vjet burgim për agjitacion e propagandë. Lirohet në vitin 1966, më pas internohet deri në vitin 1990.
RITA KOÇI (KOKA)
Lindur në Tiranë, 1932. Kryen shkollën e mesme shkëlqyeshëm, i mohohet e drejta për shkollën e lartë. Arrestohet në vitin 1951 dhe dënohet me 10 vjet burg për agjitacion e propagandë. Lirohet nga burgu në vitin 1959.
MARIE MEDICINA
Lindur në Korçë më 1925. Kreu studimet në një kolegj mjekësor në Firence, Itali. Arrestohet në vitin 1952 dhe dënohet me vdekjeë për krime kundër shtetit. I falet jeta. Dënohet me 25 vjet burgim, lirohet në vitin 1966.
MESHAN ÇINIU
Lindur në Delvinë, 1925. Gjimnaziste. Arrestohet në vitin 1952 dhe dënohet me 20 vjet burg për tentativë arratisjeje. Lirohet në vitin 1962.
Nr.3006, datë 23.11.1959
MBI AMNISTINE ME RASTIN E 15-VJETORIT TE ÇLIRIMIT TE SHQIPERISE
Me rastin e 15-vjetorit të çlirimit të Atdheut, duke marrë parasysh forcimin e mëtejshëm të rendit shoqëror dhe shtetëror të Republikës Popullore të Shqipërisë dhe me qëllim që t’u lehtësohet vuajtja e dënimit shtetasve që kanë kryer krime si dhe t’u jepet mundësia atyre për të marrë pjesë efektivisht në ndërtimin e socializmit në vendin tonë,
Presidiumi i Kuvendit Popullor, në mbështetje të nenit 58 të Kushtetutës së Republikës Popullore të Shqipërisë, me propozimin e Qeverisë.
VENDOSI:
1) Amnistohen të gjithë personat e dënuar me heqje të lirisë gjer në 5 vjet, ose me punë korrektonjëse, gjobë, humbjen e të drejtave, humbjen e nëpunësisë; ndalimin e ushtrimit të një veprimtarie të caktuar ose të një mjeshtërie, qortim shoqëror si dhe personat e dënuar me kusht.
2) Amnistohen të gjithë personat e dënuar për krime ushtarake.
3) Amnistohen të gjithë personat e dënuar që janë në moshë gjer në 16 vjeç dhe u falet gjysma e dënimit të pavuajtur personave që janë me moshë nga 16 gjer në 18 vjeç.
4) Amnistohen të gjitha gratë e dënuara që janë me moshë 45 vjeç e lart.
5) Amnistohen të gjitha gratë e dënuara, që kanë fëmijë me moshë gjer më 10 vjeç.
6) Amnistohen të gjitha gratë e dënuara që janë shtatzënë.
7) Amnistohen të gjithë të dënuarit burra që janë në moshë 60 vjeç e lart, me përjashtim të personave që kanë kryer krimet e parashikuara nga neni 77 i Kodit Penal.
8) U falet 1/4 e pjesës së dënimit të mbetur pa vajtur të gjithë personave të dënuar me më tepër se 5 vjet heqje lirie.
9) U falet 1/3 e mbetjes së dëmshpërblimit në të holla personave, të cilët në bazë të vendimit të gjykatës i detyrohen shtetit për dëmet e shkaktuara nga krimet e kryera.
10) U kthehet e drejta elektorale të gjithë personave të dënuar me humbjen e kësaj të drejte dhe që më parë e kanë vuajtur ose u është falur dënimi kryesor.
11) Pushohen ndjekjet penale për të gjitha çështjet hetimore dhe për të gjitha çështjet e pashqyrtuara nga gjykatat që kanë të bëjnë me krimet e kryera gjer në datën e shpalljes së këtij dekreti, për të cilat nga ligja parashikohet një dënim gjer në 5 vjet heqje lirie, ose çdo lloj dënimi tjetër më i butë si dhe për çështjet që kanë të bëjnë me pikat 2, 3, 4, 5, 6 dhe 7 të këtij dekreti.
PER PRESIDIUMIN E KUVENDIT POPULLOR
TE REPUBLIKES POPULLORE TE SHQIPERISE
ISUF LAÇI
Lindur në Gur të Bardh Mat më 1926. Në vitet 1943-1944, anëtar i rinisë së Ballit Kombëtar. Më 3 nëntor ’44 pushkatohet nga partizanët.
TAQO KOÇI
Lindur në Labovë më 1922. Në vitin 1945 arrestohet si antikomunist dhe dënohet nga gjykata me pushkatim.
NAMIK MEMEQEJA
Lindur në Berat, 1922. Arrestohet në vitin 1944 dhe pushkatohet një vit më vonë. Anëtar i qarkorit të Ballit.
RESUL DALLANI
Lindur në Berat, 1923. Anëtar i qarkorit të rinisë së Ballit. Arrestohet dhe pushkatohet më 1944.
MUHAMET PRISHTINA
Djali i patriotit Jahja Prishtina, themelues i komitetit për mbrojtjen kombëtare të Kosovës, u pushkatua.
SAMI BARDHA
Sami Bardha, lindur në Konicë, më 1925. Pjesëtar i organizatës Balli Kombëtar. Më 1950 vjen në Shqipëri me mision, por kapet dhe torturohet dy vjet në hetuesi. Më 1953 e pushkatojnë.
FADIL DIZDARI
Lindur në Kavajë më 1928. Arrestohet dhe pushkatohet më 1951 me akuzën e bombës së ambasadës sovjetike.
RIZ METALIA
Lindur në Dragobi më 1941. Arrestohet më 1960 bashkë me dy vëllezërit dhe dënohet me pushkatim për shkak të arratisjes së babait.
XHELAL KOMPRENCA
Lindur në Tiranë më 1932. Arrestohet dy herë nga 10 vjet dhe më 1978 i dërgon letër Komitetit Qendror, ku quan Enver Hoxhën, diktator. Pushkatohet.
ZALO XHAMAQI
Ish-sekretar i trupit gjykues kur u dënua opozita e parë, dhe më pas u puq me Bashkimin Demokrat. U dënua me pushkatim në 1946.
ISA MENA
Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me 15 vjet për tentativë arratisjeje. Në vitin 1961 tentoi sërish arratisjen, por mbeti i vrarë.
KASEM ZHUPA
Arratiset më 1945 në Itali. Pak vite më pas vjen me mision në Shqipëri, por kapet nga sigurimi dhe më 1949 dënohet me pushkatim.
VILSON BLLOSHMI
Poet dhe mësues. Arrestohet më 1977 dhe dënohet me pushkatim për poezitë e tij.
GENC LEKA
Poet dhe mësues. Arrestohet më 1977 dhe dënohet me pushkatim për poezitë e cilësuara kundra pushtetit.
AUSCHWITZI SHQIPTAR – MOS TË HARROJMË, QË MOS TË PËRSËRITET
Po bëhen tashmë afro 15 vjet demokraci dhe të vërtetat në vend që të shkojnë drejt sqarimit po ngatërrohen gjithnjë e më shumë. Një ndër të vërtetat më të dukshme, çuditërisht po vonon më shumë se gjithçka tjetër të ndriçohet. S’po meret vesh, a pat gjenocid apo jo në Shqipëri?
Këtë ende s’e kemi sqaruar. Politikanët thonë se ajo po i takoka historianëve. Mirëpo edhe këta te fundit, “krejt pa faj”, po e përcjellin tek gjuhëtarët. Them “krejt pa faj”, sepse duke i hedhur sy një fjalori dinjitoz prej mijëra faqesh të Gjuhës Shqipe, syri të ndalet tek faqja 610, ku lexon: “Gjenocid – është shfarosja e plotë a e pjesëshme e një popullsie ose e grupeve të veçanta kombëtare, që bëhet nga imperialistët për qëllime kriminale.”
Kështu del që, përderisa tek ne nuk kishte imperializëm, s’patëm as gjenocid. Mirëpo, kur i hedh një sy një tjetër fjalori, tashmë vetë ai “imperialist”, pra Garzantit të madh, syri të ndalet në faqen 743, ku lexon “Gjenocid – krimi që synon të shfarosë, me metoda të organizuara, një grup etnik apo fetar.”
Atëherë fillon e mendon disi më ndryshe.
Tashti përfundimi sikur bëhet më i lehtë, duan apo s’duan historianët e gjuhëtarët.
Çfarë ndodhi me Klerin Katolik Shqiptar?
Ja një tabelë fare e shkurtër:
Nga të gjithë ata që diktatura gjeti gjallë e në këmbë, rezulton se:
1-Janë pushkatuar 32 klerikë (14%)
2-Janë mbytur ndër tortura 25 klerikë (10%)
3-Janë Burgosur dhe internuar 122 klerikë (53%)
4-Janë detyruar të arratisen ose s’janë lejuar të kthehen në atdhe 23 klerikë (14%)
5-Janë perjashtuar nga shërbimi 13 klerikë (4%)
6-Kanë vdekur në ankth e dhimbje pjesa e mbetur 16 klerikë ( 5%)
Pra të gjithë, u asgjësuan 100%
Ndoshta s’kemi prapë gjenocid. Le ta studiojnë në të ardhmen historianët, pasi ta kenë korrigjuar fjalorin gjuhëtarët.
Ndoshta është kjo tjetra. “Nuk ka të verbër me të madh se ai që nuk do të shohë.”
E pse jo, ndoshta edhe mllefi vazhdon sërish. Madje edhe johistorianët apo jogjuhëtarët, kërcenohen se po merren me zhvarrosjen e eshtrave të të vdekurve, po ngjallin kujtimet e të vrarëve apo po baltosin dëshmorët e luftës, duke kujtuar pasluftën.
I vranë fizikisht, i baltosen moralisht, por duan t’i vrasin sërish për të dytën herë, edhe me harresën e tyre. E meqë tjerët po i harrojnë për gjithmonë, e gjatë gjithë vitit, le t’i kujtojmë ne, vetem në një ditë, në këtë që po quhet
“Dita e Kujtesës” Çfarë ndodhi gjatë asaj diktature tëe tmerrshme 50 vjeçare?
Skenarët ishin mjaft tronditese. U zbuluan Organizata terroriste. U gjetën armë në Kisha dhe altare.U zbuluan vrasje të organizuara të aktivistëve komunistë nëpër Qela e Famulli. Çfarë nuk u gjet e nuk u zbulua. E rëndësishme është se u pushkatuan të gjithë, si ata që iu gjetën, ashtu edhe ata që i futën ato armë në Kisha e altarë; si ata që i organizuan, ashtu edhe ata që i zbuluan ato Organizata terroriste; si ata që i kryen ashtu edhe ata që i zbuluan ata “vrasje të shëmtuara” afër Qelave e Famullive.
Prandaj, s’është për t’u çuditur nëse historianët e ardhshëm do të gjejnë bashkë ata që kujtojmë e nderojmë sot, me ata që e sollën këtë ditë kujtimi.
Sa për t’ua kujtuar atyre, po përmend se, së bashku me Faustin, Dajanin e Shllakun, Gjinin, Prendushin e Harapin, Shantojën, Zadejën e Gazullin e dhjetëra e qindra tjerë do të gjejnë edhe Koci Xoxen, Mehmet Shehun e Kadri Hazbiun, Feqor Shehun, Pjerin Kçirën e Xhemal Selimin, Toger Babën, Zoi Themelin, e dhjetëra e qindra të tjerë Do të gjejnë edhe dëshmitarët që kishin punuar e luftuar aq shumë për atë çlirim vetëvrasës të Shqipërisë si, Riza Dani, Kolë Prela, Gjergj Kokoshi, D. Luigj. Pici e sa të tjerë që nuk mund ta mohonin të vërtetën dhe i dolën zot ashtu siç do të gjejë edhe ata që shpifën”. E natyrisht edhe ata, avokatët, që mjerisht deshën të mbrojnë pafajësinë e tyre, si Arshi Pipa, Paulin Pali e sa e sa të tjerë. E, do të gjejnë deri edhe sekretarët, që ashtu pafajësisht i shkruanin ato shpifje të ndyra që i çonin njerëzisht tek plutoni i pushkatimit, si Zalo Xhomaqi e shumë e shumë të tjerë, të gjithë të pushkatuar nga sistemi i tyre si armiq…
Çfare ndodhi me veprën dhe jetën e tyre?
Seminare, shkolla, teatro, shtypshkronja e biblioteka, pra gjithçka ishte krijuar e trashëguar prej qindra vitesh, u asgjësua në pak kohë. Elita më e shquar e katolicizmit shqiptar u shfaros. Bilanci është rrënqethës: Nga 4 ipeshkvinjtë ekzistues 3 u mbytën në torturat çnjerëzore, i katërti vdiq nën ankthin e izolimit, të hetimeve dhe të pushkatimeve. 7 shkrimtarët më të mëdhenj të katolicizmit shqiptar u zhdukën mizorisht njëri pas tjetrit: Atë Vinçenc Prendushi, Dom Ndre Zadeja, Atë Benardin Palaj, Dom Nikollë Gazulli, Atë Anton Harapi, Dom Lazër Shantoja e Atë Gjon Shllaku. Të shtatë u torturuan siç nuk mund të përshkruhet. E ky ishte vetëm fillimi.
Sapo kishte nisur ajo tragjedi e masakër, që siç do të shprehej zoti Sami Repishti: “Për katolikët shqiptarë nuk merr kuptimin e vërtetë e të plotë nëse nuk pohohet publikisht nga të gjithë e me bindje se nga 94 famullitarë të rregullt e 93 ndihmës – gjatë viteve 1944-49 u vranë, u torturuan e u burgosën 7 ipeshkvinj, 60 famullitarë, 30 etër françeskanë, 13 etër jezuitë, 10 seminaristë etj”. e më tej: “Tortura nuk ka kuptimin e plotë në qoftë se nuk kujtohen fjalët që tha në burg Pandi Kristo: “Ato Lleshrat e Prengrat i kemi vrarë faj e pafaj vetëm sepse kanë qenë katolikë. Ata po, kanë të drejtë të ankohen”.
E, natyrisht, jo pa ndëshkimin e vet, mbetën edhe Klerikët e nderuar të besimeve tjera. Visarion Xhuvani e Irene Banushi, udhëheqësit simbol të besimit ortodoks thanë kaq shumë me jetën e vdekjen e tyre.
Kapitull të rëndë e të pafund kanë edhe myslimanët bektashinj. Jo pa ndëshkim mbetën edhe mjaft sunitë. Hafiz Ali Tare, Hafiz Dërguti e sa të tjerë lidhën miqësi të përjetshme ndërfetare, pikërisht në ditët e vështira të tmerrit komunist.
Vetëm disa therime nga ajzbergu shqiptar!
Meqë jemi në këtë “Ditë Kujtese” le të kujtojmë vetëm disa therime nga ajzbergu i madh i vuajtjes shqiptare, vetëm disa :
Imz. Nikollë Dedën, e torturuan kaq tepër sa, kur e kthejnë nga torturat, shoku i qelisë nuk e njeh. Atëherë ai në gjithë atë siklet, me ironi i thotë: “Nuk po me njeh? E pra, mos harro se dikur kam pasë qenë Dom Nikollë Deda”. Me plagë në gjithë trupin, nuk mund të qëndronte në këmbë, por e lidhën për hatlla, deri ditën e pushkatimit. Atë Mati Prendushit, kur kërkoi pak ujë, i tharë etje, kushedi sa ditë pa pirë, i mbyllur në nevojtoren e sigurimit, i japin të pijë urinën që ai sapo kishte bërë në një gotë. Po këtë gjë, e kishin bërë edhe me Imzot Gjinin. Atë Frano Kiri, përfiton prej një polici “të mirë”, dhe ulet e njomë buzët me ujin e mbetur ndër pllakat e nevojtores. E lidhin me një të vdekur fytyrë për fytyrë. E zgjidhën pas tri ditësh, kur filloi të dekompozohet kufoma. Atë Çiprian Nikës, mbas dy ditësh pa gjumë i thyejnë këmbën, të cilën nuk e ndien fare, deri sa i vjen në ndihmë dhe e kthen në jetë Dr. Frederik Shiroka. Imzot Frano Gjini, lihet disa ditë i lidhur për ullinjtë e oborrit dhe vetëm kur varet për vdekje, e hedhin në një nevojtore ku ujërat e zeza kishin dalë sipër gadi 10-15 cm. Aty e lanë me ditë të tëra. Dom Mark Hasit, Nesti Kopali i mbërthen gjuhën për tavolinë me thikë tejpërtej, duke i bërtitur pse nuk flet. Dom Anton Muzaj, lihet ndër ujërat e zeza deri në bel dhe vetëm pasi fillon të nxjerrë copat e gjakut prej goje, nxirret prej torturës. E linin me orë të tëra në këmbë, gjersa i binte të fikët. Pastaj e lagnin me ujë. Dhe prapë tortura. Vdiq i martirizuar në moshën 29 -vjeçare. Dom Mikel Beltojen, pas torturave më të egra, para se ta pushkatonin, e tërheqin zvarrë gjymtyrësh deri sa e shqyen dhe ashtu zharg e pushkatuan gjysëm vdekur. Dom Lazër Shantojes, iu kalbën të dy këmbët nga shufurat e hekurit të skuqur. Ashtu cung e nxorën përpara nënës së vet, e cila me lot në sy i tha xhelatit: Ju lutem, ma pushkatoni, mos e leni në atë siklet . Vëlla Gjon Pantalia pëson një ferr të vërtetë mundimesh. Vdes në spital, pasi i kishte të thyera të dyja këmbët. Dom Pjetër Çuni e Dom Aleksandër Sirdani hidhen në gropën e zezë të %C së Koplikut, gjersa i mbysin ashtu gjysëm së gjalli duke i shtyrë me cfurk”. “Më kanë bërë masakra me kënaqë shpirtin e tyre pa asnjë arsye” do t’i thoshte Imzot Prof. Jul Bonati mbesës se vet, njëherë në takim.Vdiq pasi e çmendën. Kurse Papa Pandin prift katolik në Korçë, ndërsa shkonte në fshatin e tij, e mbytën në një pyll. Iu gjet koka e prerë dhe e vënë mbi trupin e vdekur. Papa Josif Papamihalin – prift i ritit bizantin në Elbasan, e mbytën në baltë për së gjalli në kampin e shfarosjes në Maliq.
Për Imzot Ernest Çoba ipeshkëv, ndihmës-radiologu i spitalit kujton: “Më thirrën një mesnatë të vonë për t’i bërë radiografinë një të burgosuri. Emrin nuk ma thanë. Kur hyra në sallë pashë dy oficerë sigurimi që më pritnin. Në fund të dhomës dallova një thes. Ata morën thesin dhe, pasi e afruan pranë aparatit Rontgen, e hapën. Nxorën një njeri të shfytyruar, sa një fëmijë. E shikova me vëmendje i tmerruar, mezi e dallova. Ishte Dom Ernestoja”. Atë Gjon Karmën, fusin dhe e gozhdojnë në një arkivol dhe e lënë ashtu sa kohë. Mirrte frymë nga një vrimë e hapur, gjë të cilën ai nuk e dinte. Vetë i mjeri mendonte se po e varrosnin ashtu për së gjalli. Dom Ndre Krroqin e fusnin në një thes dhe e rrahin kaq egërsisht, sa ia thyen kockat. Nuk dalloja se kush më rrihte, – thotë Dom Ndreu. Më binte kush të mundte, pa dhimbë. Jetoi i paralizuar, vdiq me një këmbë të prerë.” Dom Zef Bici pushkatohet, ndonëse vuante nga sëmundja e kancerit dhe nuk kishte vetem pak vite jetë. Ishte 47 vjeç. Atë Serafin Kodës i fusin gishtat në fyt dhe i nxjerrin gurmazin në Lezhë. Vdes në një torturë . Ishte 54 vjeç. Atë Bernardin Palajn, një ndër folkloristët e mitologët më të mëdhenj shqiptarë, pasi e torturuan marrëzisht, e lidhën me tel të ndryshkur në të dyja duart. Nuk ia zgjidhën për muaj gjersa iu shkërmish mishi dhe iu helmatis gjaku, duke kaluar në sëmundjen e tetanozit (sharrës). Vdiq rreth 50 vjeç. Dom Mark Gjani, pas sa torturave, e varën në shtyllë dhe ashtu e lanë për ditë e ditë, duke e rrahur sa mundnin. Pasi dha shpirt, trupin ia hodhën në përrua, për ta ngrënë qentë e fshatit Shpal – Mirditë. Ishte 36 vjeç. Dom Lazer Jubanit ndërsa punonte në fermë, i dhanë të hajë një domate dhe e helmatisën. E dërguan në spital duke e lënë pa asnjë ndihmë mjekësore. l hoqën edhe serumin. Vdiq mes dhimbjeve të tmerrshme.
“Atë Florian Berishën e mbajtën me muaj e muaj në qeli duke provuar mbi të tortura nga më çnjerëzoret. Edhe unë që kam ndenjur 20 vjet në burg nuk kam hequr sa i shkreti padër Berisha. E bënë gjysmë të çmendur” – do të thoshte Padër Gjergj Vata. Kurse Dom Simon Jubani kujton: “Një herë e rrahën aq fort, sa ia thyen të gjithë dhëmbët. Dhe ai, me atë humorin e hollë që e karakterizonte, ashtu i mbuluar me gjak në fytyrë, i tha kriminelit hetues: “E kam ditur se je xhelat, por se qenke dhe dentist, nuk ma ka marrë mendja”. Motër Marie Tucit gjysmën e trupit ia shtinë në një thes, ku kishte brenda edhe dy mace. E rrahën egërsisht, macet u tërbuan dhe e shqyenme thonj. Kështu gjersa dha shpirt. Ishte rreth të 20-tave. Atë Zef Pellumbi do të kujtonte: “Kam kryer 14 vjet burg e 23 vjet internim, gjithsejt 37 vjet. Nga lodhja e mungesa e ushqimit, kanë vdekur mjaft klerikë. Njëri vdiq në krahët e mi, nësa po bisedonim. Një tjetër dha shpirt kur po flinte afër meje. Në mëngjes e gjetëm të vdekur”. Ndërsa Imz. Zef Simoni, ipeshkëv kujton:“ Të burgosurit i nënshtroheshin korrentit elektrik. Goja e tyre mbushej me kripe ose gëlltitnin ilaçe të dëmshme për sistemin nervor. Klerikët i varën, ia prenë kryet, u mbytën ndër këneta.
Torturat komuniste ishin të ngjajëshme me metodat e persekutorëve nazistë!
Të ngjashme me torturat komuniste ishin vetëm metodat e persekutorëve nazistë. Në Dachau hitlerianët internuan 2794 klerikë e besimtarë të 37 kombësive. Në Auschwitz burgosën 416 klerikë. Gjatë luftës së dytë botërore, në Poloni ishin rreth 6400 klerikë viktimë e represioneve, mes të cilëve edhe P. Maksimilian Kolbe, sot në rrugën e shenjtërimit.
E nisur në rrugën e kanonizimit janë tashmë edhe vetë klerikët martirë shqiptarë.
“Më arrestuan në kishën e Barbullushit, ndërsa po kremtoja meshën, kujton Dom Ernest Troshani. U akuzova për agjitacion e propagandë kundër partisë e pushtetit. Jam gjykuar në Shkodër e dënuar me 18 vjet burg. Kalova shumë vite në burgun e tmerrshëm të Spaçit. Në galeri shpesh ndodhnin shembje. I gjithë kampi ishte i rrethuar me tela. Ishte vetëvrasje po të tentoje të ikje. Shumë njerëz humbën jetën nga lodhja dhe uria.
Ndërsa Myzafer Pipës ndër muskujt e krahëve i fusin hekurat e skuqur, e vrasin “gjoja në tentativë arratisje”, ndërsa vetë Koci Xoxe deklaron: “kam dhënë unë urdhër të vritet pa gjyq Myzafer Pipa”. Deputetin Kol Prela e tresin ashtu të vdekur me karrocë plehit. Simon Darragjatin e Kolec Dedën i hedhin nga dritaret e hetuesisë.
Dhe nëse është ndonjë që nuk i beson, apo i konsideron si të ekzagjeruara gjithë këto thënie e dëshmi nga vetë ata që i pësuan apo dëshmitarët tyre, mjafton të shfletojnë faqet 220-250 të librit “Dosja e Diktaturës” dhe do të shohë se të gjitha këto i vërtetojnë, me dëshmitë e tyre, vetë kriminelët që i zbatuan në gjyqin e Koci Xoxes.
Është bërë pra mbi elitën shqiptare ajo çka rusët patën bërë mbi elitën polake në Katyn, ku i shfarosën krejt intelektualët. Padyshim, vetëm fanatizmi dhe urrejtja mund të grumbullonin një mllef të tillë që do të shfrente kaq mizorisht mbi klerin e pafajshëm shqiptar.
Bilanci?
Mos të harrojmë! Ishin rreth 200 klerikë që kishin kryer 500 vjet studime në 25 universitete të Evropës e do të bënin mjerisht tani, në Shqipërinë e tyre edhe mbi 900 vite të tjera, gati dhjetë shekuj burg. Mos të harrojmë! Vetëm ata, të pushkatuarit, bënë rreth 300 muaj, rreth 25 vjet tortura e hetusi. Afro 70 muaj, 6 vjet hetuesi e tmerr, bënë ata tjerët, të mbyturit ndër tortura. Mos të harrojmë! U shfarosën të gjithë. “Nuk duhet ta kujtojmë të kaluarën”, porosit shkrimtari i njohur rus Solzhenjicin. “Atij që e kujton atë ju qorroftë njëri sy, por atij që e harron atë, ju qorrofshin të dy. Me urimin “Këtej e tutje, qofsh përherë me dy sy, populli im!”
I kujtoj atyre që e sollën këtë fatkeqësi dhe të tjerëve, bijve të tyre, që duan t’i vrasin së dyti me harresën se, ne që sërish po na kërcënoni se po merremi me zhvarrimin e eshtrave,“Nuk qajmë pse i humbëm, por krenohemi qe i kemi.”
Bilden kan vara copyrightskyddad. Läs mer (engelska).
43 punonjësit e administratës dhe 34 pronarët e pushkatuar e dënuar
Pjesa më e madhe e tyre, të arsimuar jashtë u dënuan me akuzën si antikomunistë. Po kaq tragjik është edhe situata në listat e pronarëve dhe tregtarëve. Mes tyre janë 8 të pushkatuar, 7 të vdekur në burg dhe 19 të dënuar. Akuzat më të zakonshme mes tregtarëve janë agjitacion e propagandë dhe pjesëtarë në incidentin e ndodhur në ambasadën sovjetike.
Viti i I
Sipas qarkores së datës 20.12.1944 konsideroheshin kriminelë lufte; Inspiratorët, organizatorët, ata që kanë dhënë urdhra si dhe ndihmesat dhe ekzekutorët… pronarët ose drejtuesit e sipërmarrjeve në Shqipëri dhe në vendet e okupatorit, kryetarët dhe anëtarët e regjencës, kryetarët dhe anëtarët e Qeverive, të dhomës koperative dhe të asamblesë kuislinge të Tiranës, organizatorët dhe inspiratorët e organizatave tradhtare mercenare, ushtria, milicia fashiste, Balli Kombëtar, Komanda e rinisë, Xhandarmëria, Legaliteti, Divizioni SS. Skanderbeg, ata që janë bërë vegla të propagandës armike si agjitatorët, propagandistët dhe publicistët… Nisur nga reformat e para të komunizmit në Shqipëri, grupi i nacionalistëve filloi të kundërshtojë hapur atë çka po ndodhte. Tabloja e qartë që u paraqitej ishte centralizim i pushtetit në duart e komunistëve. Të parët që u vunë në veprim për të ndaluar këto reforma me mënyra demokratike, ishin grupi i deputetëve. Më pas ata hynë në histori, sepse u ekzekutuan si kundërshtarë të diktaturës. Paralel me ta vepronte dhe grupi i rezistencës me Sami Qeribashin, Musine Kokalarin, Qenan Dibrën, Profi Çokën… dhe të gjitha këto u shkrinë dhe u bashkuan në lidhjen Bashkimi Demokrat. Ata kërkuan shtyrjen e afatit të zgjedhjeve dhe pranimin e vëzhguesve të huaj. Por lëvizja e tyre shpejt u bë pre e asgjësimit. Në librin e Tomorr Alikos, “Genocidi mbi elitën intelektuale të kombit shqiptar”, gjejmë në listën e dënimeve të administratës disa deputetë të parlamenteve shqiptare ndër vite. Deputetët e 1945, Riza Dani, Hysen Shehu dhe Kol Kuqali u pushkatuan në vitin 1947 si kundërshtarë të regjimit. Vendimi erdhi pas përplasjeve që kishin në seancat parlamentare me drejtuesit më të lartë komunistë. Pas saj do të vinte vendimi i Byrosë Politike i datës 14 maj 1947, i firmosur nga Enver Hoxha, Nako Spiru, Hysni Kapo dhe Shefqet Peçi, ku urdhërohej arrestimi i 10 deputetëve, që me vendimin e datës 30 gusht 1947 dënohen me vdekje dhe ekzekutohen. Veç tyre janë dhe deputetët korçarë të legjislacionit të vitit 1921 dhe 1924, Kristo Krika dhe Kol Rrodhe, të cilët vdiqën në burg. Kristo Krika shkon në SHBA për themelimin e kishës autoqefale shqiptare. Më 1921 ai zgjidhet deputet i Korçës, ndërsa tre vjet më vonë konsull i Shqipërisë në Boston dhe Neë York. Deri më 1944 ai ishte prefekt i Korçës. Pasi kreu 10 vjet nga dënimi prej 20 vjetësh, ai vdiq në burgun e Burrelit. Kol Rrodhe, nga ana tjetër është deputeti i parë i Korçës në parlamentin e vitit 1924, por si pjesëmarrës në grupimin Bashkimi Demokrat, ai arrestohet dhe dënohet me 30 vjet burg. 1 vit pas dënimit, vdes në birucë. Shumica e të dënuarve të administratës, kishin shërbyer për vite me radhë në shtet dhe kishin mbaruar studimet jashtë për administrim. Edhe ish-kryetari i bashkisë së Tiranës, Abedin Nepravishta, është një ndër punonjësit e administratës të dënuar. Ai u dënua me 20 vjet burg dhe pas lirimit u internua familjarisht.
Pronarë
Me vendim të frontit të gjithë ata që dënoheshin për krime politike iu sekuestrohej pasuria. Këtë fat patën të gjithë tregtarët dhe pronarët, të cilët ishin kundërshtarë të regjimit. Megjithatë kishte dhe raste si Ali Panariti që u pushkatua pa gjyq. Shumica e tregtarëve u përfshinë në skenarin e madh të bombës në ambasadën sovjetike. Kështu, Reiz Selfo, Jonuz Kaceli, Haki Kodra, Thoma Katundi, Lluka Rankoviç u pushkatuan në vitin 1951 për atentatin që s’e bënë kurrë. Pjesa tjetër dënohet me akuzën armik i popullit dhe agjitacion propagandë. Ashtu sikurse ishte vendimi, shumë nga pronarët vuajtën edhe për moskallëzimin e pasurisë. Jonuz Shijaku, i cili u kap në Selanik bashkë me të vëllanë, u torturua në mënyrë çnjerëzore deri sa dorëzoi 57.000 napolona floriri. Irakli Qirjakos pas dënimit si kundërshtar i regjimit iu konfiskua pasuria prej 20.000 napolona floriri dhe 7 dyqane me mallra të ndryshme. Në mes të pronarëve është përfshirë dhe Mahmut Mëniku, i cili u angazhua në frontin e opozitës së parë Bashkimi Demokrat. Ai u dënua me vdekje, por familja e tij vuajti gjatë gjithë regjimit. Djalin, Eqeremin, ia burgosën për agjitacion e propagandë, ndërsa fëmijët e tyre shiheshin si të deklasuar dhe s’mundën të bënin përpara. Metodat e internimit ishin pjesë e shfrytëzimit dhe e riedukimit të të deklasuarve me frymën e pushtetit popullor. Internimi është krijuar në bazë të dekret ligjës të vitit 1949 dhe është ndryshuar më vonë me dekretin e vitit 1954. Në nenin 22 të Kodit Penal të vitit 1953 përcaktohet kështu masa e dëbimit; “Dëbimi është largimi i të dënuarit nga vendbanimi për një kohë të gjatë nga gjashtë muaj deri në pesë vjet, me ndalim ose jo të qëndrojë në një ose disa vende të caktuara. Kur dënimi jepet si dënim plotësues bashkë me dënimin me heqje lirie, koha llogaritet nga dita e vuajtjes së heqjes së lirisë. E gjithë jeta e këtyre njerëzve ka qenë e dhimbshme, luftë për mbijetesë, frikë se mos ndonjë e keqe më e madhe mund t’i ndodhte.
PRONARET E DËNUAR
ALI PANARITI
Lindur në Korçë 1903. Mbaron shkollën tregtare në Romë. Më 10 nëntor 1944, u pushkatua prej skuadrave partizane.
REXHEP PICARI
Lindur në Vorë, Tiranë më 1907. Arrestohet në vitin 1945 dhe dënohet me vdekje pushkatim si “Armik i Pushtetit”.
LLUKA RANKOVIÇ
Lindur në Mal të Zi, 1900. Antikomunist, ardhur në Shqipëri gjatë Luftës së Dytë Botërore. Krijon një agjenci udhëtaresh SATA. Pushkatohet në vitin 1951.
RAMADAN ZDRAVA
Lindur në Elbasan, 1911. Studimet e larta i kreu në Itali. Në 1939 formon shoqërinë “Zdrava & Deliallisi”. Arrestohet në 1946 si “armik i pushtetit”. Lirohet mbas 7 vjet burg. Arrestohet përsëri në 1979 dhe vdes si pasojë e torturave në hetuesi.
ADEM XHEPA
Lindur në Tiranë më 1885. Arrestohet në vitin 1946 si përkrahës i grupit të deputetëve. Lirohet në 1950. Arrestohet përsëri në 1952 për çështje ari. Torturohet në hetuesi derisa për t’i shpëtuar torturave hidhet nga dritarja ku gjen vdekjen.
TEMO SHEHU
Lindur më 1892, Sevaster, Vlorë. Arrestohet në vitin 1944 dhe dënohet me 20 vjet burg.
HAJRI NEVIRI
Lindur në Libohovë më 1883. Mbaron Akademinë Ushtarake të policisë në Stamboll. Arrestohet në vitin 1947 për veprimtari antikomuniste dhe dënohet me 10 vjet burg.
PROF ÇOKA
Lindur në Tiranë, në 1908, tregtar. Kryen të mesmen ekonomike në Rumani. Gjykata e dënon me pushkatim, por i kthehet në 30 vjet burg.
VASIL PAPA
Lindur në Himarë (Dhërmi) më 1879. Arrestohet në vitin 1946 dhe dënohet me 15 vjet.
MEDI QYTEZA
Lindur në Korçë më 1914. Arrestohet në vitin 1950 dhe dënohet 20 vjet burg. Vdes në burg nga torturat e herëpashershme në vitin 1956.
MANOL KUME
Lindur në Gjirokastër në 1918. Mbaroi shkollën tregtare. Tregtar grosist. Arrestohet në 1945 dhe dënohet me 20 vjet burg si armik.
JONUZ SHIJAKU
Lindur në Dibër 1895. Arrestohet në vitin 1945 në Selanik bashkë me vëllanë e tij. Dënohet me 30 vjet burg si armik i popullit.
IRAKLI QIRJAKO
Lindur në Topovë, Zagori në 1889. Arrestohet në vitin 1945 dhe dënohet me 15 vjet burg si kundërshtar i regjimit.
FAIK MËRLIKA
Lindur në Krujë në vitin 1917. Arrestohet në vitin 1945 dhe dënohet me 15 vjet burg.
IMER SHEHU
Lindur në Dibër më 1913. Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me 10 vjet burg. Është marrë me tregti. I sekuestrojnë të gjithë mallin dhe e burgosin si kundërshtar i regjimit. Lirohet nga burgu në vitin 1955.
RUSTEM SHARRA
Lindur në Kavajë në 1909. Pronar fabrike. Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me 20 vjet burg. Pjesëmarrës në grupin e deputetëve Opozita e Dytë, të vitit 1947. Lirohet nga burgu në 1964.
NEXHMI SHIJAKU
Lindur në Dibër, 1898. Arrestohet në Selanik së bashku me vëllanë. Dënohet me 15 vjet burg.
RAM MARKU
Lindur në Shijak, 1907. Pronar. Arrestohet në vitin 1946 dhe dënohet me burgim të përjetshëm.
SHABAN QOSJA
Lindur në Tiranë në 1892. Kreu shkollën tregtare në Itali. Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me 7 vjet burg. I sekuestruan pronat dhe gjithë mallrat tregtare. Lirohet në vitin 1951.
NIMAN BIBERAJ
Lindur në Shoshan, Tropojë, në 1918. Arrestohet në vitin 1946 dhe dënohet me 10 vjet burg për veprimtari antikomuniste. Dallohej për trimëri dhe burrëri. Lirohet në 1956 dhe mandej arratiset jashtë shtetit.
MALIQ REKA
Lindur në Dibër më vitin 1910. Tregtar (pastiçier), arrestohet në vitin 1946 dhe dënohet me 8 vjet burg për agjitacion e propagandë. Lirohet në 1955.
MYFTAR KUPI
Lindur në Krujë, 1920. Pinjoll i familjes Kupi me reputacion në Krujë. Arrestohet në vitin 1945 dhe dënohet me 15 vjet burg si armik i popullit. Fisi Kupi persekutohet nga regjimi komunist që gjatë luftës. Lirohet në vitin 1958.
BAJRAM XHINDOLLI
Lindur në Lushnjë, 1920. Pronar. Arrestohet në vitin 1950 dhe dënohet me 12 vjet burg për agjitacion e propagandë. I sekuestrojnë shtëpinë dhe pronat. Lirohet në vitin 1962.
ISMAIL SHEHU
Lindur në Tepelenë, 1920. Kryen Medresenë e Tiranës. Familjarisht besimtari të Tarikatit Helveti. I ati, Sheh Beqir Toçi, pjesëmarrës në luftën e Vlorës kundër italianëve. Arrestohet në 1948 dhe dënohet me 10 vjet burg për agjitacion e propagandë. Lirohet në 1953.
SHABAN PLAKA
Lindur në Elbasan, 1918. Ka qenë pronar i disa pronave. Pjesëmarrës aktiv në organizatën “Balli Kombëtar”. Arrestohet në vitin 1944 dhe dënohet me pushkatim. I falet jeta dhe i kthehet dënimi në 25 vjet burg. Lirohet në 1955. Arrestohet përsëri në 1966 dhe dënohet me 10 vjet burg. Lirohet në 1975.
FUAT HALIMI
Lindur në Gjirokastër në 1895. Arrestohet në vitin 1946 dhe dënohet me 8 vjet, sepse kundërshtoi reformat e shtetit. Lirohet në vitin 1951.
HYSEN MALI
Lindur në Krujë më 1885. Arrestohet në 1947 dhe dënohet 20 vjet burg për veprimtari antikomuniste. Lirohet nga burgu në 1951 si i sëmurë i pashërueshëm.
NEXHIP ZDRAVA
Lindur në Dëshiraj, Elbasan, në vitin 1909. Vëllai i Ramadan Zdravës. Arrestohet në vitin 1945 dhe dënohet me 15 vjet burg si pjesëmarrës në organizatën “Balli Kombëtar”. Lirohet në 1955.
MUHARREM NEVIRI
Lindur në Libohovë, 1860. Është marrë me tregti. Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me 5 vjet burg për agjitacion e propagandë. Lirohet në vitin 1949. Arrestohet përsëri në vitin 1951 dhe lirohet në vitin 1953.
Punonjes te administrates
TË PUSHKATUAR
1. ISMAIL PETRELA
2. JORGJI MEMA
3. JAKUP DELIALLISI
4. KAPLLAN DELIALLISI
5. QAZIM PEZA
6. IRFAN MAJUNI
7. HAKI PENGELI
8. TELAT DRINI
9. ABDULLA KUSI
10. RIZA DANI
11. HIVZI GOLE
12. HYSEN SHEHU
13. XHELADIN KUQI
14. MEDI KUQI
15. KOL KUQALI
16. ZALO FAMA
VDEKUR NE BURG
1. MUHARREM BEJLERLI
2. KRISTO KIRKA
3. KOL RODHE
4. M XHIXHA
5. XHILE LLAHA
6. ALI MALIQI
TË BURGOSUR
1. ABEDIN NEPRAVISHTA
2. LUTFI SHEHU
3. SHEFKI TËRSHANA
4. HAKI BUSHATI
5. ALI FORTUZI
6. SHEFKI MINAROLLI
7. ANTON DUKAGJINI
8. ZENEL PRODANI
9. IBRAHIM HASNAJ
10. ALI MENA
11. RAMAZAN TABAKU
12. ISMET KRYEZIU
13. PETRIT SHAHINI
14. QAZIM MERLIKA
15. RAMAZAN JARANI
16. REFAT TARTARI
17. HYSEN MECE
18. XHELAL NDREU
19. ISLAM NDREU
20. HYSEN MERLIKA
21. HASAN SAKOLLARI
PRONARE
TË PUSHKATUAR
1. ALI PANARITI
2. REIZ SELFO
3. JONUZ KACELI
4. HAKI KODRA
5. MAHMUT MENIKU
6. THOMA KATUNDI
7. REXHEP PICARI
8. LLUKA RANKOVIÇ
VDEKUR NE BURG
Bilden kan vara copyrightskyddad. Läs mer (engelska).
Në nëntor të 2002-shit, në sa kardinali Sepe, Prefekt i Kongregatës për Ungjillëzimin e Popujve takohej me prelatët e Konferencës Ipeshkvnore katolike të Shqipërisë në Seminarin e Madh të “Zojës së Këshillit të Mirë” në Shkodër, kujtoi dy ipeshkvijtë e mëdhenj martirë, Imzot Vinçenc Prennushin dhe Imzot Frano Gjinin, si edhe radhën e gjatë të martirëve e të dëshmitarëve të fesë: priftërinj, rregulltarë, rregulltare e besimtarë laikë.
Që kujtimi i tyre të mos humbasë – nënvizoi kardinali Sepe – por të bëhet shembull për breznitë e ardhshme, është detyra juaj, më se e ligjshme, ta çoni më tutje çështjen e lumnimit të shumë vëllezërve heroikë në fe. Një nismë e tillë do t’i sigurojë Kishës në përgjithësi, e asaj shqiptare në veçanti, një numër të madh ndërmjetësuesish para fronit të Zotit.
Ndërmjet tyre janë edhe Imzot Frano Gjini, Atë Mati Prendushi e Atë Çiprijan Nika. Po kujtojmë sot ditën e flijimit të tyre.
Ishte data 11 mars 1948 kur shkodranët e tmerruar dëgjuan përsëri të shtëna mitrolozi te zalli i Kirit. Flijoheshin këtë ditë për Krishtin e për Shqipërinë, përveç tre meshtarëve të lartpërmendur, edhe Monsinjor Nikollë Deda bashkë me 12 besimtarë katolikë.
Monsinjor Nikollë Deda lindi në Shkodër më 1892. Mësimet e para e të mesme i kreu në vendlindje, pranë Kolegjës Saveriane, të lartat- në Romë (Itali) e në Insbruk (Austri). U shugurua meshtar më 1917: Shërbeu në Qelës (Pukë) e Hajmel. Gjatë këtyre viteve, për shërbim shembullor meshtarak, iu dha titulli Monsinjor.
U arrestua në dhjetor 1946. E torturuan aq, sa kur i sollën në qeli një meshtar tjetër e nuk e njohu ai, me një humor tragjik, i tha: “Mos harro se dikur kam pasë kenë Dom Nikollë Deda”.
E gjykuan me akuzat e zakonshme në një gjyq-farsë. U dënua me vdekje dhe u ekzekutua më 11 mars 1948.
Atë Mati Prendushi:
Lindi në Shkodër më 1882. Mësimet e para e të mesme i kreu në Shkollën françeskane; të lartat, në Grac-Austri. Meshën e parë e çoi më 1904. Më 1911 ishte pranë Dedë Gjo’Lulit, në sa ky shpaloste në majë të Deçiçit flamurin shqiptar, larë me gjakun e bijve të vet. Jugosllavët e dënuan me vdekje si atdhetar i flakët, por më pas ia falën dënimin. Shërbeu si famullitar në Bajzë, Gomsiqe, Tiranë e Shkodër, ku më 1943 qe provinçal i fretërve.
U arrestua nga komunistët më 1946 e u dënua rishtas me vdekje, këtë radhë nga bashatdhetarët e vet, i akuzuar si tradhtar i Atdheut. U pushkatua më 11 mars 1948 te Zalli i Kirit.
Atë Çiprijan Nika:
Lindi në Shkodër më 19 korrik 1900. Mësimet fillore e të mesme i kreu në Shkodër, të lartat – në Austri. U shugurua meshtar më 1924. Më 1938 qe provinçal i fretërve; nga viti 1943 deri më 1936 – guardian i kuvendit françeskan në Shkodër. U arrestua më 1946 me akuzën e fshehjes së armëve në kishën françeskane, armë të vendosura aty nga vetë sigurimi, histori që është shtjelluar gjërë e gjatë nga Nikë Stajka, i pranishëm në këtë skenë kulmore të tragjedisë së Kuvendit të Gjuhadolit, në librin “Dera e Thyeme”.
U pushkatua pa gjyq më 11 mars 1948.
Mbeti në kujtesën e atyre që e njohën, si meshtar shenjt, i përvuajtur, i kulturuar, atdhetar, muzikant e shkrimtar i talentuar: përmbushte kështu të gjitha kushtet, të cilat në Shqipërinë komuniste të çonin në pushkatim.
Imzot Frano Gjini:
Lindi në Shkodër në vitin 1886. Pasi kreu Kolegjën Saveriane, vijoi studimet në Universitetin Urbanian në Romë. Menjëherë pas shugurimit u kthye në Atdhe dhe filloi shërbimin meshtarak si famullitar në Laç, Vlorë e Durrës. Më 1930 u emërua Ipeshkëv i Durrësit; dy vjet më vonë – Ipeshkëv i Abacisë së Mirditës me selí në Orosh; më 1945, pas largimit të delegatit apostolik, Imzot Nigris, nga Shqipëria, u emërua nga Selia e Shenjtë zevendës-delegat apostolik. Ishte e para herë që një shqiptari i besohej një detyrë kaq e lartë.
U arrestua në tetor 1946 me akuzën “agjent i Vatikanit” së cilës s’munguan t’i shtoheshin edhe akuza të tjera. Gjeti në qeli pjesën kryesore të sivëllezërve në meshtari.
Por atij, si zevendës-delegat, iu bë një trajtim i posaçëm: mbi trupin tij komunistët eksperimentuan të gjitha llojet e torturave, për ta bindur ta shkëpuste Kishën katolike nga Selia e Shenjtë. Qëndroi si shenjtënt, derisa e pushkatuan më 11 mars 1948, duke ia këputur brohoritjen e fundit: “Rrnoftë Krishti mbret! Rrnoftë Shqipnia, edhe pa ne!”. Selia e Tij nuk mbeti e zbrazët: pas Imzot Angjelo Masafrës, që tani i prin kryedioqezës metropolite të Shkodër-Pultit, Papa Benedikti XVI emëroi ipeshkëv të dioqezës të Rrëshenit, imzot Kristofor Palmierin, rregulltar nga Bitonto.
Këneta e Maliqit, “varri i përbashkët”i 63 inxhinierëve dhe të burgosurve.
Pjesa më e madhe e tyre janë inxhinierët e parë që nisën rindërtimin e vendit. Sabotatorë.
Kjo ishte akuza për shumicën e inxhinierëve të vrarë në kohën e diktaturës, ku sipas shifrave jo krejtësisht të plota janë varur 4 inxhinierë, pushkatuar 9, dy kanë vdekur në burg dhe 13 të tjerë janë burgosur. Mjekët e njohur që kishin studiuar jashtë shtetit kishin një akuzë tjetër; Armiq të popullit dhe më e lehta akuzë agjitacion e propagandë. Nga mjekët janë pushkatuar 5 dhe burgosur 13 të tjerë. Pjesa më e madhe e tyre ishin në grupin e deputetëve, kishin lidhje me organizatën e Ballit dhe opozitën e dytë.
Maliqi
Eshtë njohur si këneta famëkeqe e Maliqit, ku për bonifikimin e saj kanë vdekur dhe janë pushkatuar 63 vetë, pjesa më e madhe e të cilëve ishin të internuar. 3 mijë të burgosurit e liruar nga 7 burgje u internuan në Maliq. Sot e kësaj dite, ajo që tregohet për kampin e Maliqit është në kufijtë e lemerisë. Njerëzit, mes të cilëve emra të njohur si Mitrush Kuteli, Alfred Ashiku… hanin një herë në ditë një përshesh çaji me bukë dhe shkonin në punë me vrap, të detyruar nga rojet. Bonifikimi ishte i rëndësishëm dhe po kaq i rëndësishëm ishte vendimi i partisë për të dënuar me punë atje të gjithë ata njerëz të deklasuar dhe të internuar, anti- komunistët. Mushkonjat dhe ushunjëzat ua pinin gjakun të internuarve, ndërsa darkat teksa ktheheshin në “hauret e kafshëve”, e bënin rrugën këmba-dorazi nga lodhja. Koçi Misrasi, një i internuar nga Korça, vari veten. Alfred Ashikun e rrahën për vdekje se hëngri një panxhar që e gjeti në tokë. Të tjerë i linin varur në mes të diellit. E në këtë lemeri vdiqën 63 njerëz. Por fati i keq pasoi dhe inxhinierët dhe drejtuesit e punimeve në kënetë. Gjashtë prej tyre u varën dhe u pushkatuan si sabotatorë. Data 22 nëntor 1946 ende kujtohet me tmerr nga familjarët e viktimave, të cilët u akuzuan si spiunë të misionit të Harry Fultzit në Tiranë. Abdyl Sharra, diplomuar në Romë, në rolin e drejtuesit të punimeve për tharjen e kënetës së Maliqit, u dënua me varje. Vëllai i tij, Ymeri, ka qenë profesor i shkollës teknike dhe, sipas të vjetërve, të gjitha gjyqet e këtij tipi kishin si qëllim diskreditimin e Harry Fultz. Kujtim Beqiri, që kish mbaruar në Vjenë dhe ishte drejtor i madh, u akuzua dhe u var në litar, e të tjerë u pushkatuan. Edhe pse e lutën Beqirin të qëndronte pedagog në Vjenë, ai nuk pranoi, me idenë që të rikthehej në vend e t’i shërbente popullit të tij. Edhe sot foto e tij është vendosur në universitetin e inxhinierisë së Vjenës, si nxënës i shkëlqyer. Fjala e fundit e të riut para se të vdiste ishte; Fajin tonë do ta tregojë historia. Të rrojë Shqipëria.
Të tjerë
Pjesa tjetër e të varurve në litar dhe të pushkatuarve kishin po prapë të njëjtën akuzë, atë të sabotatorit dhe agjentit. Riza Alizoti punoi në Kuçovë si inxhinier dhe u dënua me vdekje dhe të njëjtin fat pati dhe Sulo Klosi, që kish punuar në Rubik. Ali Kavaja dhe Shaban Balla, të dy pjesëmarrës në organizatën “Bashkimi demokrat”, opozita e parë shqiptare, u dënuan me pushkatim. Në vrullin e sabotatorëve u pushkatuan dhe dy inxhinierë italianë. Paolo Saglioti vjen në Shqipëri në vitin 1931 për të punuar në Kuçovë tek AIPEN. Ai u akuzua si sabotator dhe u pushkatua. Të njëjtin fat pati dhe Eugenio Scaturo, i cili erdhi në Shqipëri në 1937-ën dhe punoi në vepra të ndryshme. Por këneta e Maliqit i kushtoi jetën.
Mjekët
Edhe sektori më i rëndësishëm i njerëzimit, shëndetësia, nuk mundi t’i qëndronte dot larg persekutimit. Njerëz të arsimuar jashtë, intelektualë, të cilët u përpoqën t’i vijnë në shërbim popullatës, u pushkatuan si agjentë, pjesëmarrës në vendosjen e bombës në ambasadën sovjetike, bashkëpunëtorë të Undrras dhe pjesëmarrës në grupin e deputetëve. 13 të tjerë u dënuan për agjitacion e propagandë e arsye të tjera po kaq tronditëse. Mjeku i njohur tiranas dr.Kadri Kërçiku, që të gjithë e njohin edhe sot vendin ku ka banuar ai si rrugicën e doktor Kërçikut, pati të njëjtin fat. Ai arrestohet në vitin 1947 për agjitacion e propagandë, por për fat pas dy vjetësh burg, Ministria e Shëndetësisë bën një kërkesë për lirimin e tij. Doktor Kërçiku ishte një nga njerëzit që përballoi luftën kundra malaries dhe ishte pikërisht ky shkaku që u bë sebep për lirimin nga burgu. Vëllai i Trifon Xhagjikës, poetit që u dënua si armik i lartë i komunizmit, i cili u dënua me pushkatim në vitin 1962, i erdhi shpejt radha. Doktor Ylli Xhagjika kish mbaruar studimet për mjekësi në Bashkimin Sovjetik dhe ishte mjek me shumë eksperiencë, por menjëherë pas të vëllait të pushkatuar, atë e arrestojnë një vit më vonë dhe e dënojnë me 10 vjet, si kundërshtar të regjimit. Në grupin e mjekëve të vrarë dhe persekutuar nga regjimi hyn dhe i ashtuquajturi Mandela shqiptare, legjenda e burgjeve, Osman Kazazi. Në të ri, Mandela kish mbaruar studimet e larta për farmaci në Itali dhe kur kthehet në vend është pjesëmarrës në organizatën Balli Kombëtar. Osman Kazazi arrestohet në vitin 1945 dhe dënohet me 15 vjet burgim, e pasi lirohet pas kryerjes së dënimit arrestohet sërish, duke mbajtur rekordin e viteve të kaluar në burgjet e komunizmit. Osman Kazazi është qytetar nderi i Tiranës dhe simboli i vuajtjeve të periudhës 45-vjeçare totalitare. Kjo është një pjesë e historisë së inxhinierëve dhe mjekëve të vrarë e burgosur, ndërsa me vite numri i tyre është rritur.
RIZA ALIZOTI
Kryen tekniken e Fulcit dhe studimet e larta i kreu në Francë. Specializohet për shfrytëzimin e minierave në Strasburg. Punoi në Kuçovë dhe u dënua me vdekje në litar.
GJON TEMALI
Shkollën e mesme e kreu në Austri, ndërsa të lartën për farmaci në Firence. Arrestohet e pushkatohet në vitin 1951: “bomba në ambasadën sovjetike”.
SULO KLOSI
Pjesëmarrës në lëvizjen antizogiste të vitit 1935, dënohet me vdekje, por i falet jeta. Laureohet për gjeologji në Francë. Kryeinxhinier në Rubik, dënohet me varje më 10 tetor 1947.
Dr. NEKI RADOVICKA
Specializohet në Itali për zhdukjen e malaries në fondacionin “Rockfeler”. Që nga viti 1939-1945 punon në Ministrinë e Shëndetësisë. Arrestohet më ‘46 dhe vdes pas 13 muajve në hetuesi.
MIRUSH PËRMETI
Kryen fakultetin e inxhinierisë në Padova të Italisë. Arrestohet në vitin 1945, por lirohet për mungesë provash. Dërgohet në Maliq për tharjen e kënetës. Pushkatohet më
3 dhjetor 1946.
UAN FILIPI
Kreu Fakultetin e Mjekësisë në Napoli. Dënohet me vdekje në 1935 nga regjimi monarkist, por i falet jeta. Arrestohet në vitin 1947 si agjent i anglo-amerikanëve dhe dënohet
me vdekje, pushkatohet.
ANTON DELHYSA
Lindur në Prizren më 1904. Kreu shkollën Teknike të Fulcit. Emërohet kryetar i zyrës teknike. Pushkatohet në vitin 1951: “bomba në ambasadën sovjetike”.
MARK ZEF PALI
Kryen studimet për ndihmësmjek dhe shërben në spitalin e Laçit. Arrestohet në vitin 1953 dhe dënohet me 20 vjet burg. Mark Zefi dhe tre shokët e tij pushkatohen mbasi ishin torturuar egërsisht.
Dr. ENVER SAZANI
Studimet e larta për mjekësi i kreu në Lion të Francës. Deputet në vitin 1945. Pjesëmarrës në grupin e deputetëve. Dënohet me vdekje, pushkatim, më
10 tetor 1947.
HAZBI PUTO
Lindur në Gjirokastër Më 1900. Mbaron studimet e larta për inxhinjeri në SHBA. Në vitin 1945-1946 punon në shoqatën bamirëse UNDRA. Arrestohet në vitin 1947 dhe dënohet me vdekje, pushkatim, si agjent EBS.
1. ENVER SAZANI
2. GJON TEMALI
3. NEKI RADOVICKA
4. UAN FILIPI
5. MARK ZEF PALI
TË BURGOSUR
1. IRFAN PUSITINA
2. KADRI KERCIKU
3. ISUF HYSENBEGASI
4. A.KALIDHOPULI
5. YLLI XHAGJIKA
6. SULO KONJARI
7. ALFRED ASHIKU
8. OSMAN KAZAZI
9. ANDREA HRISOHOU
10. SOTIRAQ KOTE
11. MUHARREM KOLIQI
12. ALI SPAHIU
13. KOÇO MOISIU
Si u pushkatua Ismail Golemi
Ngjarja e pushkatimit të 14 prillit është ende e frikshme edhe kur dëgjohet tani pas më shumë se 60 vitesh.Plumbat e skuadrës famëkeqe të pushkatimit kanë qëlluar mbi patriotët shqiptarë dhe ata janë rrëzuar përtokë, duke lënë pas dëshpërimin për vendin të cilin tanimë e kishin okupuar kriminelët-komunistë të Enver Hoxhës. Por megjithatë, Ismail Golemin atë çast nuk e kapën dot plumbat e skuadrës së pushkatimit. Dhe për këtë arsye, sipas ligjeve ndërkombëtare ai kërkoi t’i falej jeta. Ndërsa, një përbindësh me uniformë oficeri ngriti armën kundër tij dhe zbrazi karikatorin me fishekë. Kështu vdiq Ismail Golemi. .. Pas pretencës së prokurorit gjeneral- major Bedri Spahiu, rradhën e kishte teneqexhiu Koçi Xoxe, kryetar i gjykatës speciale të Tiranës, i cili më 1 Mars 1945, ditën e enjte ora 10:00 shpalli vendimin për figurat më të shquara të nacionalistëve shqiptarë. Nga 60 të gjykuarit, 17 u dënuan me vdekje, midis të cilëve Bahri Omari, Fejzi Alizoti, Kol Tromara, Ismail Golemi, Gustav Mirdashi, Zef Kadarja, etj. Me burgim të përjetshëm u dënuan 8 patriotë të tjerë dhe me rradhë me nga 30 vjet ose 20 vjet burgim të tjerët. Menjëherë pas gjyqit famëkeq, më 14 prill 1945 të 17 figurat nga më të shquarat e kombit u pushkatuan. Ja si e kujton atë ditë të zezë, të përgjakshme një ish- partizan 16 vjeçar nga Vlora: “Ishin të gjithë intelektualë burra të njohur. Ne na thonin se janë borgjezë, armiq e tradhëtarë. Pushkatimi u bë në verilindje të Tiranës, te Kodra e Priftit. Ishte pasdite. U rradhitën të gjithë përpara skuadrës së pushkatimit. U dha komanda “Zjarr!” dhe ata u kositën të gjithë. Njeri prej tyre një burrë i pashëm, me borsalinë mbi kokë, u kthye nga skuadra e pushkatimit dhe thirri: “Zoti më shpëtoi, sipas ligjeve ndërkombëtare më falet jeta!” Oficeri, komandant i skuadrës së pushkatimit, nuk po e mblidhte veten. Ushtarët e skuadrës nuk po dinin se si të vepronin. Për herë të parë po dëgjonin për një ligj ndërkombëtar, kur plumbat e skuadrës së pushkatimit nuk zinin njeri, dhjetë metra përballë. Ne nuk e dinim se kush ishte ai burrë trupmesatar me borsalinë. Na e kishte qejfi t’i shpëtonte jeta. Zoti vërtet e ndihmoi. Mirëpo, nuk ishte e thënë. Oficeri iu afrua duke i zbrazur në kokë tërë karikatorin. Më vonë mësova se ai njeri ishte Ismail Golemi. Nuk e harroj kurrë shikimin e tij.” Ky bilanc tragjik që u justifikua me akuzat false dhe standarte për të gjithë të gjykuarit, ku përmendi tradhtinë e lartë, bashkëpunim me okupatorin etj, ishte një eleminim tipik komunist për këto figura të njohura të patriotizmit shqiptar të cilët kishin luajtur një rol vendimtar në pavarësinë e Shqipërisë dhe më pas në konsolidimin e shtetit shqiptar. Në pendimin e tij, 46 vjet më vonë Bedri Spahiu thotë: “ … mu desh në bazë të ligjit, të asistoja në ekzekutimin e 17 fatzinjve. Sot ndihem i turpëruar që kam qenë në rolin e prokurorit të atij gjyqi.” Më 19 shkurt 1996 Presidenti i Republikës zoti Sali Berisha i jep medaljen “Martir i Demokracisë” me motivacionin “Luftëtar i vendosur kundër komunizmit për një Shqipëri demokratike, masakruar mizorisht nga regjimi komunist”. Në veprën “Dosja e diktaturës” Dr..Pjetër Pepa, shkruan: “Mbyllej kështu ky proces, ku diktatura prezantontse për herë të parë fytyrën e saj prej xhelati…”
Si e pushkatoi Enveri, kunatin e vet
Rrefimi i Luan Omarit, djalit te Bahri Omarit, burrit te motres se Enver Hoxhes: Si u pushkatua babai im, pas gjyqit special, me 14 prill 1945 dhe kalvari 60-vjeçar për një varr me emër. Rrefejne deshmitaret e ngarjes, hapjen e 17 varreve pranë Kodres se Priftit, naten e 14 prillit, 1945. Pleqte korcare tregojnë si kanë ruajtur te paprekur varret e te pushkatuareve ne oborrin e shtepise
Omari: Enveri na vrau babane, ai na rriti
Djali i Bahri Omarit tregon arrestimin e pritshem te te atit, takimin e fundit me te pas kangjellave te burgut, viziten me nënën pranë varrit te te atit. Dajua, Enver Hoxha mundesoi shkollimin e tij, duke mbajtur për katër vjet familjen. Sipas tij babai i tij s’duhet te vdiste kështu, por koha justifikon gjithçka
Akademiku, Luan Omari tregon castet e arrestimit te te atit, Bahri Omari, kunatit, te Enver Hoxhes. Takimi i fundit me babane pas kangjellave te burgut. Omari rrëfen për “Korrierin” marrdheniet me familjen Hoxha, vitet e jetës me nënën dhe vellain e tij dhe përpjekjet për te gjetur eshtrat e te atit. Atëherë ai ka qenë 19 vjeç, ndërsa i vellai, Fatosi 12-vjeç.
C’fare kujtoni nga dita e arrestimit te babait tuaj, Bahri Omari?
Jetonim ne Tiranen e Re, sapo kishim ardhur ne Tiranë. Ne mbremjen e 17 nentorit erdhen qe ta arrestonin. Nëna kundershtoi: Mos e merrni sonte naten. Ejani nesër. Erdhen te nesërmen. U shperndane partizane ne të gjitha shtepite e lagjes. Nëna donte t’i jepte dreke te shoqeit, kështu qe shtroi tavolinen ku hengren dhe partizanet.
Si e pritet këtë moment?
E dinim qe do të ndodhte, pasi babai ynë kishte qenë eksponent ne kohën e gjermaneve dhe prisnim reagime
A ka nderhyre nëna juaj tek i vellai, Enver Hoxha për te shpetuar te shoqein?
Jo s’ka nderhyre.
A e keni takuar babane para se sa te pushkatohej dhe kur e keni takuar për herë te fundit?
Po gjatë kohës se burgimit pa u dhënë vendimi i gjykates e kam takuar disa herë, herë vetëm, e herë me nënën. Për herë te fundit e kam takuar te nesërmen e dhenies se pretences nga prokuroria, ku ishte kërkuar dënimi me vdekje. Shkova ta takoja dhe bëtë muhabet, ndërsa ai rrinte pas kangjellave. Biseda ishte e zakonshme, si ja kaloni, nëna si është…Pataj babai u pushkatua me aksham, me14 prill. Unë e mora vesh ne mëngjes dhe bashke me te afermit e mi shkuam për t’ia thënë nenes. Hapem shtepine për tre ditë, nëna priste gratë ne shtepine tonë, unë burrat te shtëpia e kushuririt.
A patet pasoja nga arrestimi i babait, si armik i popullit, megjithëse ju u shkolluat?
Atëherë nuk merreshin masa dhe djali i Bishtqemit vazhdoi shkollën. Ende nuk ishte ashpersuar lufta e klasave. Por, nuk kemi patur pasoja.
A keni patur hyrje – dalje me familjen e Enverit?
Mardhenie normale, hynim dhe dilnim me raste. Pas 90-es u shtuan.
A ndjeni meri për pushkatimin e babait?
Po, babai ynë nuk u pushkatua se ishte kunati i Enverit, por se ishte eksponent dhe u pushkatua si gjithë te tjerët ne atë kohe. Sigurisht nuk e merritonte atë vdekje, pasi ai dhe e ka ndihmuar luftën, ka qenë anti zogist, me Fan Nolin, deputet, por ishte kohe lufte, trazirash, revolucion dhe këto gjëra nuk shihen shumë, i justifikon koha.
Po me pas si rrodhi jeta?
Ne nuk ishim te pasur dhe me vdekjen e babait, unë duhet te mbaja nënën dhe vellane, kështu qe u futa ne pune, ne Minsitrine e Kultures. Isha 19 vjeç. Me pas ne vitin 46 shkova me studime për Drejtesi ne Jugosllavi. Aty ndenja 2 vjet, u marrdheniet me Jugosllavine dhe shkova ne Sofje te Bullgarise, ku dhe mbarova studimet ne vitin 1951. (Këtu nderhyn i vellai, Fatosi: Gjatë këtyre 4 vjet e gjysmë ne mbetem përsëri unë dhe nëna pa një njeri qe te punonte dhe gjatë kësaj kohe ne na ka mbajtur Enveri).
A keni shkuar, aty ku u varros babai?
Po, gjyshi, babai i nenes u interesua dhe mblodhi te dhëna për vendin. Një muaj e gjysmë pas varrimit bashke me nënën shkuam te varri. Ishte ne rradhen e dytë, i dyti nga e majta. Të 17 te pushkatuarit ishin varrosur ne tre rradhë nga pesë veta dhe ne rradhen e katert dy te tjerë. Me pas nuk kemi shkuar me dot, pasi aty ishte dhe një kamp ushtarak.
Po pas viteve ’90 jeni interesuar?
Po sigurisht ne vitin 1992, unë shkova te takoja një funksionar ne Ministrine e Brendshme, qe merrej me këto punera ne atë kohe. Por, ai nuk na dha ndonjë te dhënë. Megjithatë shkuam e pame vendin. Ne vitin 1994 Kryegjyshata solli varrmihesit, pasi ne atë parcele ishin varrosur dhe dy dervishe, Baba Faja i Martaneshit dhe një tjetër. Pas vitit ’94 bëtë dhe një përpjekje tjetër bashke me Nestor Koten dhe me vellane Fatosin. Nestori solli dhe një buldozier, germoi dhe gjeti një kocke kofshe. Përsëri e la aty e mbuloi, ne mënyrë qe te bëheshin germime te organizuara me vonë. Qe ne 94-en parcela u rrethua dhe me pas kur shkoi vellai me Agimin ishin bërë ndryshime te mëdha.
Luan Omari:
Ne vitin 1945, nendrejtor ne Arsimin e Larte, Juridik
Me 1957, Dekan i Drejtesise
Ne vitin 1973, anetare i Akademise se Shkencave
Me 1975, punonjes ne Akademi
Ne vitin 1992, anetare i Akademise Evropiane te Shkencave dhe Arteve ne Austri
Çështja e pellazgëve ishte dhe është objekt shqyrtimi të dijetarëve antikë, mesjetarë dhe të kohës sonë.
Pra, problemi pellazgjik dhe çështja e prejardhjes së ilirëve- shqiptarëve nga ky popull, mbetet gjithnjë aktual, aq më parë kur këtë të vërtetë historike mundohen ta mohojnë historishtkruesë të ndryshëm të arealit ballkanik. Këtu prinë padyshim pseudoshkenca serbe dhe greke, kryekëput në shërbim të politikës ditore e jo të shkencës së mirëfilltë. Kjo madje edhe nuk do të na befasonte, sikur të mbetej me kaq, por për fat të hidhur, në këtë valle, sado të kamofluar, janë futur edhe disa shqiptarë, për fat, jo nga rradhët e shkencëtarëve dhe publicistëve të mirëfilltë, por disa anonumisa, padyshim rrogëtarë të atyre që nuk e kanë guximin e vet të dalin para publikut me qëndrime të tilla denigruese, jo vetëm ndaj personaliteteve të shquara të jetës shkencore kosovare, por madje edhe ndaj gjithë historiografisë dhe albanologjisë kosovare.
Që në krye më duhet të përmendi një të dhënë me interes. Arkeologët serbë, në lokalitetin Vinçi ( Serbia e sotme), në afërsi të lumit Danub, d.m.th. në Dardaninë shumë të lashtë, kanë gjetur: portretin (busten) e profetit Adam të gdhendur në gur; themelet e faltoreve në dy forma “A” qëq e simbolizonin: All-llahun, Adamin dhe Abecenë (Librin e Shenjtë); disa tekste të shenjta të gdhendura në gurë me shkrimin pellazgjik.
Speleologët serë, me rastin e hulumtimit të shpellës së Gadimës (pranë Prishtinës0, kanë hasur në kafkën e njeriut adamian, kafkë kjo e gurëzuar me stalagmite dhe stalagmitet, e kam parë me sytë e mi, me rastin e vizitës së shpellës në fjalë. Speleologët serbë këtë kafkë e kanë shkoqur dhe e kanë dërguar në Beograd për ta studiuar, mirëpo këtë zbulim epokal për arsye që vetëm ata i dinë nuk e kanë publikuar deri më sot.
Gjykuar sipas këtyre burimeve shkencore të dorësa së parë etnonomet pellgaz (sipas metatezës (venkëmbimit): pellazg, ilir, shqiptar (alban, arban, arnaut) janë sinonime. Pellgazët (pellazgët) – ilirët- shqiptarët janë popull hyjnor. Edhe gjuha e tyre (pellgfazishtja (pellazgjishtja) – ilirishtja- shqipja është gjuhë hyjnore dhe universale, gjuhë kjo e cila nga koha e Profetit Adam (Adem) e deri para 3400 vjetëve është përdorur nga të gjithë popujt e rruzullit tokësor.
Porse, për shkak të mëkateve të bëra i Plotfuqishmi dhe i Gjithëdijshmi All-llah në Babiloni të Mesopotamisë jo vetëm që i dënoi pellazgët mëkatarë me dënime të ndryshme, me fenomene natyrore, por edhe gjuhën e tyre e përziu, në mënyrë që të mos mundin më të merren vesh ndërmjet vedi. Në këtë mënyrë, nga gjuha universale dhe unike Zoti krijoi tri familje gjuhësore: Familjen gjuhësore evroindiane (e jo indoevropiane siç pohojnë indoveropeistët) shqipja, armenishtja, gjuhët gjermane, greqishtja; gjuhët kelte; gjuhët indiane- sanskrite; gjuhët iraniane (persiane); gjuhët balto-sllave; gjuhët italo-latine); Familjen gjuhësore semite (fenikishtja, hebraishtja, arabishtja, etiopishtja…); Familjen gjuhësore uralo-altajte (turqishtja, mongolishtja, japonishtja…). Për më tepër, profeti Dhylkarnejni (= Dybrinori) – Skënderi i Madh- Aleksandri i Madh (në formë të greqizuar) (para 2.400 vjetëve) në Gadishullin Ilirik (Ballkanik), në Afrikën Veriore dhe në Azi deri në Indi, ku i shtriu fushatat e veta ushtarake, ka komunikuar me popujt e këtyre viseve dhe me ushtarët e vet me gjuhën amtare – me pellgazishten (pellazgjishten) – ilirishten- shqipen. Vetëm kur është kontaktuar me jexhuxhë- mexhuxhët (turqit) në Taxhikistan nuk e ka kuptuar plotësisht gjuhën e tyre.
Në të mirë të këtij konstatimi flet edhe një shkrim i ditëve tona, sipas të cilit:”Hulumtuesit u befasuan kur në zonën midis Afganistanit, Pakistanit, Kinës dhe Taxhikistanit hasën një popullsi krejt të ndryshme nga ata që e rrethonin. Derisa popujt përreth ishin aziatikë, shihej qartë nga shikimi i parë se kjo popullsi ishte evropiane, domethënë e racës së bardhë. Hulumtimet e hollësishme nxorën në shesh të dhëna edhe më befasuese. Vendi quhet Hundëza (nga shqipja hundë), sepse përfundon vërtet me një hundë, në një vend moçalik Balta, kurse banorët e quajnë veten hundëzakë.
Gjuha e tyre nuk është e shkruar. E quajnë burreshski (gjuhë burrash). Një fis që jeton në mal quhet Kalash (ka lashtë- ka lashtësi- është i vjetër- është i moçëm). Kryeperëndinë Kalashët e quajnë Di zau (Zau, Zou, Zoti i Gjithë – di – jshëm), kurse në dyert e tyre skalisin dy brirë dhije (trashëguar që nga Aleksandri i Madh,q ë i përdori në përkrenare edhe Skëndereu). U shënuan edhe plot fjalë shqipe, të cilat përdoren ende: shkruam në… unë jam…, kam, baj, çila (çela), bubullima, kullse (kanalet kulluese), kamishë (këmishë), Rakjaposht (Ra-kah – poshtë (Ra pjertas, Ra të poshtë, të poshtëze) emër mali etj.
Eshtë për të përmendur se hundëzakët e kanë pranuar me vështirësi islamizmin, se pinë verë (me ujë) si ilirët, se jetojnë gjatë (100-140 vjet), se ushqehen kryesisht me bimë etj… Një valle e përhapur është vallja e shpatave (si vallja e Rugovës). Kryetari Hundëzës e ka titullin I Miri. Gratë nuk i përfillin rregullat e Fesë Islame që të mulohen. Viti i Ri festohet më 21 mars (si te pellazgët) dhe quhet Na urosh. Të gjitha martesat bëhen në një ditë të dhjetorit. Tradita gojore rrëfen sesi ata janë vendosur aty që nga koha e Aleksandrit të Madh, mbretit të Maqedonisë (para 2400 vjetëve), nëna e të cilit ishte ilire. Edhe të dhënat historike tregojnë se 6000 luftëtarë ilirë pas vrasjes së Kilit nga Aleksandri i Madh, mbetën përafërsisht në këtë vend ku janë hundëzakët sot.
Hundëzaku në fotografi i ka 108 vjet. Jeton në një shtëpi përdhese e ndërtuar prej gurëve dhe prej baltës. Dera e shtëpisë është e ulët, ashtu që njeriu për të hyrë në shtëpi duhet të përkulet. Misafirët, sikurse shqiptarët e katundeve tona, i pret me zemër dhe i shërben me çaj dh eme tamel”.
Shqipja jo vetëm që ishte gjuhë universale e të folurit, por ishte edhe gjuhë e shkrim-leximit, në të cilën janë shkruar veprat shkencore, letrare dhe fetare. Lidhur me këtë të vërtetë të pakontestueshme kryetari i “Akademisë së Dijetarëve Shqiptarë” (Cemmiyet-i Ilmiyye-i Arnavudiyye) Hoxha Tahsini, në organin e Akademisë në fjalë “Revista e Shkencave” (Mecmua- i Ulum) (1877) ka shkruar:” Para 3000 vjetëve janë shkruar veprat shkencore dhe letrare në gjuhën shqipe…”. Kështu ishte ngase greqishtja, latinishtja, hebraishtja, persishtja, araishtja si gjuhë e shkrim-leximit janë formuar shumë më vonë, madje mbi substratin e shkrim-leximit shqip.
Djepi i pellgazve (pell;azgëve) ishte Pellgu i Dardanisë, e cila jo vetëm që ishte dhe është e pasur me pellgje, por në këtë pellg të gjerë- në Pellgun e Dardanisë, kanë ekzistuar dhe ekzistojnë sot e kësaj dite të gjitha kushtet optimale për paraqitjen e njeriut dhe të zhvillimit të qytetërimeve.
Edhe toponimi dhe antroponimi Dardan është fjalë pellgazgjishte – dardanishte – shqipe: Dard (h) + An (ë)= ana e dardhave. Dhe vërtet në Pellgun e Dardanisë sot e kësaj dite ka shumë dardha, madje të llojeve të ndryshme dhe me shije dhe erë të llojllojshme.
Në Iliadën e Homerit (shek VIII para e.s.) pellazgët hyjnorë përmenden si banorë të Larisës pjellore, kurse Zeusi (Zoti) quhet mbret dodonas e pellazgjik.
Sipas Homerit Zeusi (Zoti) qenka mbret (krijues, sundues, drejtues) i pellazgëve hyjnorë dhe të Dodonës (qytet i madh, apo tempull, vend i shenjtë, shenjtore në Epir- Shqipëri) ku janë shpallur (njoftuar) shpalljet (njoftimet) hyjnore (profecitë, parashikimet, ajetet) orakle) të Zeusit (Zotit).
Herodoti (484-425), ndërkaq, në veprën e vet të shquar “Historia e”, për pellazgët jep edhe këto të dhëna: me jonët (një nga shumë fiset e pellgazëve) u përzien arkadasit pellazgë; pellazgët që jetonin (në kohën e Heroditit) në Kreston (qytet në bregdetin e Trakisë) banonin në Tesali; pellazgët e kanë themeluar Plakenë dhe Skylakenë në Helespot (Dardanele); pellazgët dikur jetonin me athinasit, dhe banorët e qyteteve të tjera pellazgjike, emri i të cilëve është ndryshuar; pellazgët janë popull barbar (jo grekë, sepse grekët të cilët nuk e dinin pellazgjishten, pellazgët i quanin barbarë) dhe kanë pasur gjuhë barbare (jo e folur nga helenët); popullsia e Atikës (gadishull) në juglindje të Greqisë,me prejardhje pellazgjike, duke u kthyer në helenë (grekë), harroi të folmën e saj, fiset pellazgjike- krestonasit dhe plakiesit- ende (në kohën e Herodotit) e ruajnë gjuhën e vet: pellazgët duke përdorur gjuhën helene (greke) nuk u shtuan kurrë, përkundrazi, helenët që ishin në pakicë, u shtuan derisa u bënë një popullsi e madhe.
D.m.th. pellazgët hyjnorë dhe të qytetëruar qysh në kohën e Herodotit kishin filluar të asimilohen në helenë (grekë), pra, pellazgët autoktonë dhe të qytetëruar të Ballkanit kishin filluar të shkrihen në helenë ardhacakë dhe barbarë. Kishte filluar, prandaj procesimi i asimilimit dhe i barbarizmit të pellazgëve, si dhe procesi i fuqizimit dhe i qytetërimit të helenëve (grekëve), ose më mirë me thënë, pellazgë duke e harruar gjuhën e vet- pellazgjishten hyjnore, u tjetërsuan. Në këtë mënyrë qytetërimi pellazgjik filloi të shndërrohet në qytetërim helen (grek), e gjuha hyjnore pellazgjike në gjuhë artificiale greke.
Edhe një gazetare tjetër fiton strehim politik në Europën Veriore pasi iu kërcënua jeta e saj në Shqipëri. Është Suedia që ka marrë në mbrojtje gazetaren Syrjeva Berberi si dhe më parë Emanuela Çapanin, pasi iu kërcënua me jetë për shkak të investigimit të skandalit rreth trukimit të ndeshjeve. Ishte gazeta “Focus News . al” që më 8 Prill të 2015 publioi menjëherë këtë kërcëmin përball indiferentizmit të autoriteteve shqiptare. Një javë më parë Bordi i Emigracioni në Suedi ka vendosur të pranojë kërkesën e saj për azil, duke e konsideruar kthimin në Shqipëri të rrezikshëm.
Ky investigim i nisur në Shqiperi bëri bujë edhe në shtetin Suedez në mediat, të cilat e transmetuan njëkohësisht. Futbollisti me origjine Kosovare Liridon Leci në një kamer të fshehtë ka rrëfyer skemën mafioze të trukimit të ndeshjeve kryesisht në ligat Suedeze. Ai ka treguar gjithashtu edhe për lidhjet e tij me Presidentin e Federatës Shqiptare te Futbollit, Armand Duka.
Disa muaj më parë video u bë publike te televizionin Suedez TV4. Fill pas denoncimit të këtij rrjeti mafioz, gjë që gazetarja Syrjeva Berberi ka marrë në telefonin e saj një mesazh kërcënues. Ajo me shumë vështirësi ka arritur të lidhet dhe të komunikoje në shtetin Suedez me Z Urim Gjata, i cili ishte i pari që i dha mbështetien morale në përpjekjet e saj për të mos u tërhequr nga “kauza” e saj dhe luftën kundër krimit dhe korrupsionit, por dhe në të drejtat e saj në entin e emigracionit Suedez,.
Z Gjata më dha kurajë që unë të vazhdoj përpjekjet e mija pa u tërequr nga asgjë,ai me lidhi me gazetarin Z Shpëtim Zinxhiria në Athine. Portali i lajmeve “Focus News.al” dhe gazetari Shpetim Zinxhiria na dha një mbështetje shumë të madhe në publikimin e kërcënimit që iu bë gazetares Berberi.
Vetëm në saj të publikimit në këtë portal lajmi u adoptua edhe në mediat e tjera shqiptare si gazeta “Mapo” e deri tek emisioni “Opinion”. Syrjeva Berberi gazetarja e cila sot është e mbrojtur në shtetin Suedez, shpreh mirënjohjen për kolegët e saj të cilet ishin e vetmja mbështetje atehere kur shteti dhe policia shqiptare nuk i dha mbrojtje.
Çështja e gazetares Syrjeva Berberi duket se do të vazhdojë edhe për disa kohë pasi Bordi i Emigracionit ka vendosur të depërtojë në Shqipëri vellain e saj Xhulio Berberi, duke e konsideruar Shqipërinë një vend jo të rrezikshëm, me pretendimin se prindërit jetojne ende në Shqipëri, si dhe me arsyen se jeta e tij nuk ka qenë i kërcënuar drejtpërdrejtë në Shqipëri.
Gazetarja Berberi e mbrojtur personalisht nga shteti Suedes, ende ndihet e kërcënuar duke qenë se mafia shqiptare nuk ndalet, dhe ajo e di që në rast se vellai do të kthehet në Shqipëri ata do të hakmerren tek ai.
Në një kontakt që ne kemi pasur me gazetaren, na sqaron arsyet se përse ajo vendosi të marrë vëllain e vet. “ Unë mora vellain sepse menjehere pas investigimit ai është ndjekur nga persona të dyshimte, të cilët flisnin me theks kosovar. Xhulio ishte i vetmi pjestar i familjes me të cilin unë jetoja prej gati 4 vitesh dhe ai ishte i vetmi familjar që e njihnin të gjithë. Ai është i kërcënuar po aq sa unë dhe ata do të marrin hak tek vellai im, do të më bëjnë presion tek ai.Shpresoj që gjykata të pranojë kërkesën e vellait tim dhe t’i japë mbrojtje” shprehet e shqetesuar gazetarja shqiptare.
Syrjeva Berberi har fått asyl i Sverige, men hennes bror ska deporteras till Albanien.FOTO: Tor Johnsson
Albanska journalister får asyl
6 juli, 2015
De två albanska journalisterna Syrjeva Berberi (bilden) och Entuela Capani som låg bakom ett TV4-reportage har fått asyl i Sverige efter att ha hotats till livet i Albanien. Men Syrveja Berberis bror fick avslag på asylansökan och ska skickas tillbaka till Albanien.
Journalisten berättade i juni om de två albanska journalisterna Syrjeva Berberi och Entuela Capani som flytt sitt hemland efter dödshot. De hade med dold kamera filmat den tidigare Bois-spelaren Liridon Leci som berättade att han kunde fixa fotbollsmatcher i Skandinavien och på Balkan. Videofilmen visades på TV4 i vintras.
Efter mötet med Lici blev de hotade till livet av två män. Flera hot riktades mot dem och deras familjer. Syrjeva Berberis pojkvän blev brutalt misshandlad och hans bil förstörd. En bomb på en cykel hittades utanför Entuela Capanis hus. Hennes make, som också är journalist, fick dödshot riktade mot hela familjen per telefon och familjens bil vandaliserades.
När de ställde upp på intervjuer med Journalisten visste de inte om de skulle få asyl, och de var mycket oroliga.
Nu har båda journalisterna fått asyl i Sverige.
– Jag är så glad över beslutet, säger Entuela Capani.
Syrjeva Berberi har svårt att glädjas över det positiva beskedet eftersom hennes bror samtidigt fick avslag på sin asylansökan.
– De som har hotat mig i Albanien har också hotat min bror. Det var därför vi reste tillsammans hit. Jag har förstört hans liv, och nu riskerar han att skickas tillbaka till Albanien och maffian som hotat oss båda. Jag kan inte känna någon glädje när mitt arbete riskerar att leda till att min bror kommer till skada, säger Syrjeva Berberi till Journalisten.
Mediat online në shërbim të Ramës prej katër orësh japin lajmin se Rama ka replikuar me Kryeministrin serb Vuçiç në lidhje me vendimin e gjykatës, e cila i jep tre pikët Shqipërisë.
Rama ka bërë patriotin dhe e ka ftuar Vuçiçin të shikojë edhe ndeshjen e kthimit në Shqipëri. Pas plot 4 orësh komunikim në rrjetet sociale të Ramës me Vuçiçin rezulton se nuk paska qenë Vuçiçi, Kryeministër i Serbisë, ai me të cilin ka biseduar Rama, por një Vuçiç me një profil fals me emrin e kreut të qeverisë serbe. Dy fotot që botojmë sot tregojnë se cila prej faqeve të Twitter është faqja zyrtare e Kryeministrit serb, Vuçiç dhe cila është false. Në llogarinë zyrtare të Kryeministrit Vuçic në rrjetin social Twitter shkruhet që në fillim se kjo është faqja zyrtare e Kryeministrit të Serbisë dhe kryetarit të Partisë Progresiste në Serbi, Aleksandër Vuçiç. Në faqen zyrtare të tij ka 116 mijë fansa dhe postimet e bëra janë sigurisht në gjuhën serbe. Në profilin fals të Vuçiç, ku Rama në mënyrë qesharake u vu në lojë ka vetëm 5104 fansa, një numër shumë i vogël ndjekësish ky krahasuar me profilin zyrtar të Kryeministrit serb. Nuk është e rastësishme që Vuçiç ka një profil fals, të gjithë politikanëve si në Shqipëri dhe kudo në botë u kanë hapur profile false në të cilat përdorues të rrjeteve sociale shpenzojnë kohën e lirë duke postuar komente pavarësisht se nuk kanë asnjë lidhje me qendrimet zyrtare të politikanëve në emër të të cilëve flasin.
Por si u tall Rama nga qytetarët serbë? Gjithçka ka nisur nga një postim në llogarinë false të Vuçiç, i cili përmes një postimi shprehej “Vendimi i CAS i turpshëm për drejtësinë, fyerje për gjithë njerëzit normalë”. Pas këtij postimi, ka nisur tallja me Ramën, personi që menaxhon profilin fals të Vuçiç ka bërë një tjetër reagim në të cilin i bën tag Ramës duke shkruajtur: “Mos u shqetëso Edi Rama, do vijmë t’ju mundim në mes të Tiranës pa dron e pa ndihmën e askujt”.
Tag është një opsion ku përdoruesit e rrjeteve sociale Tëitter apo Facebook, veçanërisht të rinjtë e përdorin duke lidhur postimin e tyre në faqet e miqve të tyre. Është anormale të mendosh se një Kryeministër, e në rastin konkret Vuçiç të merrej me këto opsione e aq më tepër duke dialogur për çështje delikate, siç është ajo e ndeshjes Shqipëri-Serbi, ku të gjithë e mbajmë mend ngjarjen e rëndë që ndodhi. Por mesa duket për Ramën ky ka qenë rasti perfekt për t’u mediatizuar.
Pas postimit tallës që “Vuçiç” i rremë kishte postuar në faqen e tij dhe të Ramës me shprehjen: “Mos u shqetëso Edi Rama, do vijmë t’ju mundim në mes të Tiranës pa dron e pa ndihmën e askujt”, Kryeministri shqiptar është përgjigjur menjëherë. Rama ka vijuar figurën e tij prej budalli ndërkohë që ndjekësit serbë talleshin. “Dhe që ta dish ndeshja do të bëhet në Shkodër, ku je i mirëpritur të jesh i ftuari im i nderit, që t’i duartrokasim së bashku ata që do të fitojnë. @SerbianPM mik i dashur në Shqipëri do të fitojë kush do të luajë më mirë futboll atë ditë ndaj mos thuaj ‘Ne do fitojmë’ se s’ke asgjë në dorë:-)”, ishte replika e Ramës.
Pas kësaj replike të Ramës, tallja e serbëve ka vijuar edhe më tej. Në një tjetër postim, në profilin fals të Vuçiç ka vijuar vënia e Kryeministrit shqiptar në lojë. Kështu pas reagimit qesharak të Ramës për zhvillimin e ndeshjes në Shkodër, ka ardhur një tjetër reagim tallës nga profili fals i Vuçiç. “E the mirë! Do të jetë kënaqësia ime”, shkruhej në profilin fals të Vuçiç.
Pas këtyre replikave qesharake të Ramës dhe “Vuçiçit” të rremë, zyra e shtypit të Kryeministrisë është kujdesur që të shpërndajë lajmin nëpër media, duke tentuar t’i bëjë jehonë e pompozitet replikave e kundërreplikave të Ramës me personin e panjohur që tallej me të i maskuar nën emrin e Kryeministrit serb.
Debati i Ramës me profilin fals
“Drejtësia europiane për të disatën herë u shndërrua në një padrejtësi botërore. Vendimi i CAS i turpshëm për drejtësinë, fyerje për gjithë njerëzit normalë”, shkruajti Vuçiç.
Më pas, duke i bërë tag Kryeministrit Rama, Vuçiç shkruajti:
“Mos u shqetëso Edi Rama, do vijmë t’ju mundim në mes të Tiranës pa dron e pa ndihmën e askujt”.
Pak orë pas këtij reagimi, vjen edhe përgjigjja e Kryeministrit shqiptar, Edi Rama.
“Dhe që ta dish ndeshja do bëhet në Shkodër, ku je i mirëpritur të jesh i ftuari im i nderit, që t’i duartrokasim së bashku ata që do fitojnë. @SerbianPM mik i dashur në Shqipëri do fitojë kush do luajë më mirë futboll atë ditë ndaj mos thuaj ‘Ne do fitojmë’ se s’ke asgjë në dore:-)”, shkruan Rama, i cili njësoj si Vuçiç e bën edhe në gjuhën angleze postimin.
Pas ftesës së Ramës për të qenë në Shkodër, Kryeministri serb ka reaguar sërish. “E the mirë! Do të jetë kënaqësia ime”, shkruajti ai në Tëitter. Nuk dihet me siguri nëse Vuçiç do e mbajë fjalën dhe do rikthehet sërish në Shqipëri.
Raporti i Departamentit të Shtetit denoncon shkeljen e të Drejtave të Njeriut nga qeveria ndërsa evindeton se korrupsioni është i përhapur në të gjitha nivelet e qeverisjes. Dhunë ndaj qytetarëve, arrestime të paligjshme, dhunim të pronës, presion ndaj mediave, prishje të paligjshme të ndërtimeve etj janë konstatimet e rënda që ngre DASH mbi Shqipërinë në raportin e fundit të tij mbi të drejtat e njeriut. “Shkeljet më të rënda të të drejtave të njeriut në Shqipëri janë korrupsioni i përhapur në të gjitha nivelet e qeverisjes, veçanërisht brenda sistemit gjyqësor, dhuna në familje si dhe diskrimini ndaj gruas” thuhet në raport. Panorama me të cilën shfaqet Shqipëria sot i ngjan një sistemi diktatorial.Korrupsioni mbetet një problem në sistemet e edukimit përfshirë edhe univesitetet publike. Shumë studentë ofrojnë para në këmbim të një note kaluese në provim. Shumë studentë deklarojnë se nga mësuesit kërkohet ryshfet për tu mundësuar kalimin në provime. Qeveria ka bërë shumë pak progres në adresimin e çështjes së kthimit të pronave tejk pronarët dhe shumë prej këtyre çështjeve mbeten ende pa një zgjidhje. Abuzimi ndaj fëmijëve është shumë i përhapur dhe numri i fëmijëve në situatë rruge është i lartë. Qeveria ka zbatuar në mënyrë të dobët ligjin e punës dhe rrallë ka mbrojtur punonjësit. Mos ndëshkimi mbetet një problem. Mos ndjekja dhe mos dënimi i zyrtarëve që kanë kryer abuzime mbetet problematike. Zyrtarë të qeverisë dhe politikanë ashtu si edhe gjyqtarë dhe persona të tjerë me interesa të fuqishme biznesi janë në gjendje që të evitojnë ndjekjen penale” thuhet në raport. Raporti i Departamentit të Shtetit ka pasur raporte të besueshme se qeveria prishi shtëpitë e qytetarëve pa një proces të regullt ligjor, si pjesë e një fushate më të gjerë për të shkatërruar ndërtesa të ndërtuara në mënyrë të paligjshme. Qytetarët parashtruan ankesat se Qeveria, përmes Inspektoratit Urbanistik të Ndërtimit shktaërroi pa të drejtë banesat e tyre por kërkesat e qytetarëve u injoruan. Raporti citon se qeveria bërë pak përparim në çështjen e kërkesave për kthimin apo kompensimin e pronave të marra gjatë ish epokës komuniste, dhe shumë nga pretendimet për prona mbetën të pazgjidhura. Ka vazhduar të ketë shenja të abuzimit të përhapur të fëmijëve, edhe pse nuk janë raportuar sa duhet. Ka pasur shumë fëmijë të zhvendosur dhe fëmijë që enden në rrugë, sidomos brenda komunitetit rom, edhe pse gjatë vitit qeveria ka bërë përpjekje më të mëdha për t’u përballur me këtë problem. “Shqipëria vazhdoi të jetë një burim dhe vend destinacioni për burra, gra dhe fëmijë që i nënshtrohen trafikimit seksual dhe punës së detyruar. Komunitetet romët dhe egjiptiane ballkanike kanë qenë të margjinalizuara dhe të abuzuara; problem serioz ishte edhe diskriminimi në bazë të orientimit seksual dhe identitetit gjinor”, citon raporti.
Drejtësia nën presionin politik
Edhe pse Kushtetuta parashikon një gjyqësor të pavarur, presioni politik, kërcënimet, korrupsioni i përhapur dhe burimet e kufizuara shpesh pengojnë sistemin e drejtësisë që të funksionojë në mënyrë të pavarur dhe efikase. Shpesh seancat gjyqësore nuk kanë qenë të hapura për publikun. Në rastet e zyrtarëve të lartë Gjykata shpesh ka refuzuar të pranojë vëzhgues gjatë seancave dhe në mënyrë rutinore telefonojnë kryetarin e trupit gjykues për të pyetur nëse të pranojnë një individ që kërkon të marrë pjesë në një seancë të veçantë. Disa agjenci janë të ekspozuara si model i mospërfilljes ndaj urdhërve e gjykatës. Politizimi i emërimeve në Gjykatën e Lartë dhe Gjykatën Kushtetuese kërcënojnë dhe minojnë pavarësinë dhe integritetin e këtyre institucioneve. Që nga shtatori dy vende të lira në Gjykatën e Larrë mbetur e paplotësuar, pas gati një viti, pavarësisht nga një numër të madh të rasteve me të cilat përballet gjykata.
Shtypja e lirisë së medias
Gazetarët deklarojnë se botuesit dhe kryeredaktorët censurojnë shkrimet e tyre në mënyrë direkte dhe indirekte në varësi të presioneve politike dhe komerciale. Shumë gazetarë ankohen se mungesa e kontratave të punës shpesh i pengon ata për të raportuar në mënyrë objektive dhe i detyron ata të praktikojnë autocensurën.
Kushtetuta parashikon lirinë e fjalës dhe të shtypit, dhe qeveria përgjithësisht i respektoi këto të drejta. Ka pasur raporte se qeveria dhe bizneset kërkuan të ndikojnë mbi mediat në mënyra të papërshtatshme. Mediat e pavarura kanë qenë aktive dhe përgjithësisht të pakufizuara, edhe pse ka pasur raste të presionit politik dhe ekonomik të drejtpërdrejtë e të tërthortë mbi median, përfshirë edhe kërcënime ndaj gazetarëve. Presioni politik, korrupsioni, dhe mungesa e fondeve, vunë kufizime mbi mediat e shkruara të pavarura, dhe gazetarët pohuan se ata praktikonin vetë-censurën.
Në strukturat e policisë, njerëz me lidhje kriminale
Policia nuk ka zbatuar gjithmonë ligjin në mënyrë të barabartë. Lidhjet politike ose lidhjet kriminale, infrastruktura e dobët, mungesa e pajisjeve, apo mbikëqyrja e pamjaftueshme kanë ndikuar shpesh në mos zbatimin e ligjeve. Pagat e ulëta, motivimi i dobët dhe udhëheqja e dobët, mungesa e diversitetit në fuqinë punëtore vazhdoi të kontribuojë në rritjen e korrupsionit dhe sjelljes joprofesionale. Mosndëshkimi mbeti një problem serioz ashtu si edhe korrupsioni i policisë ishte një problem. “Policia përdor forcën e saj duke tejkaluar të drejtat”. Sipas Departamentit Amerikan të Shtetit të dënuarit në Shqipëri trajtohen me kushte çnjerëzore. “Ligji i jep të drejtën Avokatit të Popullit që përmes një mekanizmi kombëtar të monitorojë dhe raportojë mbi gjendjen e burgjeve dhe qendrave të dënimit. Gjatë vitit, është raportuar se në qendrat e burgimit dhe ato të dënimit vijojnë të ketë probleme serioze. Rreth 103 ankesa janë dorëzuar nga të dënuarit të cilët shpreheshin se policia kishte ushtruar ndaj tyre dhunë fizike ndërsa i mbante në qeli në mënyrë të jashtëligjshme. Komiteti Shqiptar i Helsinkit raporton se ndonjëherë policia përdor forcën e saj duke tejkaluar të drejtat. Po ashtu, kushtet në sistemet e paraburguimit janë aq të varfra sa përbëjnë trajtim çnjerëzor për të dënuarit. Shumica e raportimeve të Komitetit të Helsinkit citojnë se shumë nga ankesat e qytetarëve lidhen me faktin se policia i ka arrestuar ata pa asnjë të drejtë dhe argument, nuk ka respektuar të drejtat e tyre dhe u ka mohuar atyre të drejtën për të patur një avokat. Ka pasur gjithashtu ankesa për mbipopullim të burgjeve. Ka patur raste kur personat e dënuar mbërrinin nëpër qelitë e paraburgimit me plagë dhe të dhunuar. Autoritetet nuk garantojnë shërbim mjekësor duke bërë të vështirë mjekimin e të dënuarve që të mund të shërojnë plagët e tyre gjatë vuajtjes së dnëimit”.
Policia, dhunë e arrestime të paligjshme ndaj qytetarëve
Arrestimet e paligjshme të qytetarëve si dhe në shumë raste dhunimi dhe keqtrajtimi i tyre ishte ndër shqetësimet kryesore krahas nivelit të lartë të korrupsionit që Departamenti i Shtetit ngre ndaj qeverisë shqiptare. Në raportin vjetor për të drejtat e njeriut, Departamenti amerikan i Shtetit citon se në Shqipëria janë mbipopulluar qelitë e paraburgimit ndonëse qytetarët janë shoqëruar pa të drejtë në këto qeli, duke u mbajtur aty për një kohë të gjatë e të papërcartuar në shkelje të hapur të çdo të drejte e ligji. Probleme të tjera të të drejtave të njeriut përfshinin rrahjet dhe keqtrajtimet nga policia të personave të dyshuar gjatë ndalimit dhe marrjes në pyetje, ndonjëherë për të nxjerrë rrëfime; kushtet jashtë standardit në burgje; si dhe gjyqësori paefektshëm, i cili është objekt trysnie dhe korrupsioni. Nga ana tjetër, Departamenti i Shtetit shpreh shqetësimin edhe ndaja buzimeve dhe keqtrajtimeve ndaj personave të dënuar. “Shkelje e të drejtave të njeriut në Shqipëri është keqtrajtimi dhe dhuna e ushtruar nga policia ndaj personave të shoqëruar si të dyshuar apo personave të shoqëruar për tu marrë në pyetje, e ndonjëherë për të nxjerrë rrëfime. Herë pas here policia zgjaste dënimet pa patur asnjë akuzë ndaj personave të shoqëruar, kushtet në burgje janë jashtë standardeve dhe sistemi gjyqësor është i paaftë përballë korrupsionit dhe presionit politik” thueht në raport. Nga ana tjetër Departamenti i Shtetit lëshon kritika të forta për strukturat e policisë, të cilat sipas tij në disa raste janë të lidhur politikisht e në disa raste të lidhura me krimin duke bërë që ligji të mos zbatohet. “Policia nuk ka zbatuar gjithmonë ligjin në mënyrë të barabartë. Lidhjet politike ose lidhjet kriminale, infrastruktura e dobët, mungesa e pajisjeve, apo mbikëqyrja e pamjaftueshme kanë ndikuar shpesh në mos zbatimin e ligjeve. Pagat e ulëta, motivimi i dobët dhe udhëheqja e dobët, mungesa e diversitetit në fuqinë punëtore vazhdoi të kontribuojë në rritjen e korrupsionit dhe sjelljes joprofesionale. Mosndëshkimi mbeti një problem serioz ashtu si edhe korrupsioni i policisë ishte një problem” citon Departamenti amerikan i Shtetit. Kritika të ashpra raporti ngre në lidhje me kushtet çnjerëzore në sistemet e paraburgimit ku krahas mos përmbushjesh së standardeve raportohet edhe abuzime dhe dhunë fizike ndaj të dënuarve. “Ligji i jep të drejtën Avokatit të Popullit që përmes një mekanizmi kombëtar të monitorojë dhe raportojë mbi gjendjen e burgjeve dhe qendrave të dënimit. Gjatë vitit, është raportuar se në qendrat e burgimit dhe ato të dënimit vijojnë të mbetetn problemne serioze.
Të gjithë duan të largohen. Se janë nën trysninë e mafies familjarë në pushtet, një lloj shteti që deri tani nuk ishte parë. Duke lënë pa mend në kokë të gjithë. Ata që e pësuan dhe ata që e ngritën dhe e ndërtuan. Në rajonin verilindor, fluksi i largimeve drejt Gjermanisë nuk ka të ndalur. Sepse shumica udhëtojnë përmes aeroportit të Prishtinës. Lëvizjen e shqiptarëve në doganën e Morinit askush nuk mund ta ndalë. Do të ishte një superparadoks, në kushtet kur disa me nder me thënë politikanë bëjnë fjalë për bashkim të dy shteteve shqipfolës.
Largohen sepse ndihen të mashtruar. Paradoksalisht këta me nder me thënë politikanë u lodhën duke thënë se janë mashtruar nga mashtrues që duan të fitojnë në kurriz të tyre. Asnjë prej tyre nuk thotë ashiqare: po ikin se i kemi mashtruar ne. Ne, politikanët e këtij vendi jemi shkaktarët e zbrazjes së plotë të trojeve shqiptare.
Në Shqipëri asgjë nuk ecën me ritmet e kohës. Se mashtrimi, dihet nga të gjithë, është vepër penale. Kjo dihet nga të gjithë nënshtetasit. Vetëm ky me ndër me thënë shteti ynë nuk e di. Dhe heziton t’i përdorë ligjet ndaj mashtruesve. Sepse mashtrues janë të gjithë ato që kanë në dorë instrumentet ligjore, që tashmë nuk prekin pikërisht mafien që po fuqizohet nga dita në ditë. Në këto kushte në këtë vendin tonë, asgjë nuk është nën ritmin e kohës. I matshëm është vetëm hendeku që po krijohet nga dita në ditë mes të pasurve e të varfërve. Një hendek që tashmë thuajse është i pamatshëm. Ky hendek ka ngritur në maja edhe konfliktin mes dy shtresave, një konflikt që rrezikohet të shpërthejë nëse nuk merren masa të shpejta për të minimizuar faktorët që e kanë krijuar e që njihen nga të gjithë. Sepse, askënd nuk e lë të qetë fakti se hendeku u krijua nga vjedhësit dhe jo përmes pasurimit nga puna. Ndikim negative në rritjen e konfliktit në radhë të parë po japin organet e drejtësisë, të kësaj me ndër me thënë drejtësie që shikon vetëm pasurimin e saj, pasi e di se ka mbetur në dorë të padrejtësisë. Ndaj përderisa ligji prek vetëm të varfrit dhe jo maskarenjtë, të gjithë mendojnë si e përpiqen të ikin. Aq sa nga rajoni verilindor po ikin edhe pleq. Dhe jo në zonën fushore, por drejt Gjermanisë.
Tashmë vlerësohet si një budallallëk me brirë, çfarë po përpiqen të bëjnë ditët e fundit mashtruesit e pushtetit kur thonë: “hapni sytë o njerëz se po ju mashtrojnë”. Përgjigjja e kuksianëve është: E dimë se jemi të mashtruar e ndoshta na kthejnë, por po e provojmë një herë. Ne e dimë dhe i njohim saktësisht mashtruesit. Jeni ju që së fundmi keni ngritur një pushtet idioto – familjar, duke ushtruar presion që ne të tjerët të largohemi e t’u lëmë të lirë ju të bëni çfarë të doni me këtë vend. Të paktën ca ditë nuk do t’u kemi ndër sy ju o mashtrues e maskarenj që u duket se keni në dorë edhe jetën tonë”.
Tashmë në rajonin e shpopulluar verilindor të gjithë mendjen e kanë për të ikur që të mos i ngjajnë ujit të ndenjur. “Pa lëvizur nuk mund të arrijmë ndonjë gjë për fëmijët tanë. Se jeta jonë po kalon mes vuajtjesh”,- thonë kuksianët. Ndaj të gjithë duan të arratisen, t’u shpëtojnë metastazave vdekjeprurëse të mafies që “rilindja” e ka bërë të plotfuqishme. Tashmë në Kukës thonë: Burrat kanë ikur, ose po ikin këtu kanë mbetur dhe nuk lëvizin vetëm horrat. Horra që shesin gjithçka, shesin toka, biznese, shesin çdo vlerë tjetër njerëzore të mbetur të këtij vendi. Aq sa në ndërmarrjen e pyjeve, inxhinieri specialist i vjetër i pyjeve hiqet nga puna dhe zëvendësohet me një punonjës militant me 7 klasë. Në arsim, vetë Ministria e Arsimit thotë se janë 236 vende të lira ku japin mësim mësues pa arsim, ndërsa edhe 29 fituesit e testit të 6 dhjetorit lihen pa punë. Idiotizma të tilla kjo lloj mafia i ka me shumicë sa është e kotë t’i numërosh.
Tashmë gjithçka është zhvendosur në kontrollin e zgjedhjeve të 21 qershorit. “Rilindja” e di se çfarë po gatuan me këto zgjedhje. Ndaj edhe ka kandiduar dy ish-drejtues të lartë të PD-së nën flamurin e saj. Është zgjedhja më e çuditshme, e paregjistruar ndonjëherë më parë. Ka çuditur, por edhe nevrikosur ata zgjedhës që kanë mbetur pa ikur. Ata pak i ka lënë të çuditur edhe vetë PD-ja që gjithsesi e di se fitoren e ka të garantuar. I ka çuditur të paikurit, kur shohin se kandidati i saj vjen nga Tirana dhe i panjohur për komunitetin. Bile është nga një fshat i deputetit socialist, deputet që mbahet si regjistratori i pushtetit familjar në rajonin verilindor. Kuksianët thonë: nuk ka njeri tjetër veç nga Shtiqni? Jo pak prej kuksianëve thonë: derisa është kështu, deri në qershor, nuk kemi pse të qendrojmë. Të ikim sa më pare, përderisa partitë nuk duan t’ia dinë për ne, por na sjellin nga Honoluluja vetëm ushtarë besnikë të tyre.
Paradoksalisht më shumë se programet e kandidatëve, kuksianët pyesin: nga është kandidati. Sepse në masë të madhe drejtuesit janë nga Shtiqni (fshati i deputetit socialist). Kjo ka sjellë që bicjanët të thonë: jemi braktisur nga e majta, se të braktisur kemi qenë edhe nga e djathta. Ndërsa banorët e Gorës, tashmë të larguar me shumicë, thonë: Të majtës nuk i besojmë as një sekondë. Sa erdhi në pushtet thuajse na i largoi të gjithë bijtë tanë nga puna.
Mund të duket paradoks, por situata në rajonin verilindor e tillë është. Largime masive nga puna dhe vendosjen në vendet e liruara të pjesëtarëve të familjes, familje që për kontrollin e emërimeve të reja ka ngritur edhe G-5, një nga krijesat më idiote të “rilindjes”, një grup që kontrollon çdo lloj emërimi dhe që i jep llogari vetëm deputetit me të cilin takohet në një prej lokaleve në autostradë, rreth 2 kilometra larg qytetit të Kukësit. Gjithçka njihet nga opinion, të cilit i mbytet çdo zë proteste. Një mafia e gjithëpushtetshme në krye të punëve.
Dhe mafia kënaqet kur i tregohet se fshatrat e qyteti po shpopullohen me shpejtësi. Nxjerr vetëm me një gjysmë zëri: mos u largoni.
Elementë të inkriminuar të mazhorancës kanë nxitur masivisht mbjelljen e kanabisit në të gjithë territorin e vendit, duke patur garancinë me vete se askush nuk do t’ua shkatërrojë plantacionet. Në harkun kohor të dy muajve, Policia e Shtetit ka korrur mbi 1 milion rrënjë kanabis dhe shifrat që jep mbi sasi më të vogla të sekuestruara janë të gjitha të falsifikuara. Ish-Kryeministri Berisha publikoi shifra të frikshme dje në Parlament, sipas të cilave të mbjellat me kanabis në vend janë rritur deri në 300 herë më shumë se në Lazarat. Berisha bëri të ditur se sasia prej 1 milion rrënjësh kanabis përbën një sipërfaqe shumë të vogël të të gjithë terrenit që është përfshirë masivisht nga mbjellja e kanabisit, ku persona të inkriminuar me mbështetjen e qeverisë vijojnë aktivitetin e tyre kriminal të prodhimit, kultivimit dhe trafikut të drogës. “Çështja tjetër serioze që dua të shtrojë këtu është kanabis. Dua të informoj shqiptarët se agjencitë partnere njoftojnë se Policia e Shtetit shqiptar gjatë këtyre dy-tri muajve ka korrur deri tani mbi 1 milion rrënjë kanabis dhe shifrat që jep policia janë të gjitha të falsifikuara. I ka të regjistruara. Shqipëria është zhytur në kanabis si kurrë në historinë e saj. Kjo që është korrur, as 1/30 e sipërfaqes së mbjellë nuk është. Elementë të inkriminuar të mazhorancës kanë nxitur masivisht mbjelljen e kanabisit duke dhënë garanci se s’do ua prekë njeri. Ju garantoj që ka një sipërfaqe edhe 200-300 herë më të madhe se në Lazarat”, tha Berisha. “Por ajo që është më e hidhura, është se njeriu më i fuqishëm i PS-së pas Edi Ramës, Koço Kokëdhima, i cili ju peshon në kandar ju këtu të gjithëve sa jeni, provojeni një herë se sa ju vlen para Koços vetja juaj. Koço Kokëdhima bën fushatë publike nga jugu në veri për legalizimin e kanabisit. Keni me dhjetëra shkrime e emisione për përpjekjet e Koço kanabisit për të legalizuar kanabisin.
A e kuptoni ju që çdo fshatar që sheh se njeriu më i fuqishëm pas kryetarit të PS është avokati kryesor i kanabisit, kjo është licencë de fakto për mbjelljen e kanabisit. Mirëpo pasojat janë shumë të rënda. Sepse policia mbi bazën e detyrës që ka përpiqet, bën luftë me mullinjtë e erës, sot kanabisi është bërë pantotemit, i gjithkund i mbjellshëm. Veçanërisht në zonat më të thella malore, se në fushë është më vështirë. Shqipëria 80% është zonë malore. Pra, jo vetëm që është mbjellë, jo vetëm që është kultivuar, jo vetëm që po pritet dhe po shitet, por po inkurajohet mbjellja e mëtejshme e saj. Kush i paguan këto shpenzime? Këto shpenzime i paguajnë taksapaguesit shqiptarë. Kush paguan reputacionin që i merret Shqipërisë? Çdo shqiptar e paguan. Siç e keni nisur absolutisht do e bëni Shqipërinë si Jemeni. Në Jemen, vendi i kafes së cilësisë më të lartë, i zhduku plantacionet dhe mbjellin jo kanabis, por një lloj tjetër bime që përtypet dhe që i ka kushtuar atij kombi më shumë se çdo gjë tjetër, në të gjitha aspektet. Kanabizimi i vendit është një fatalitet i vërtetë, se mbillet për t’u shitur, bie ndesh me ligjin, mbillet për t’u përdorur dhe hajt ta provojmë një herë. Dhe hajde hiqi t’i addicted pastaj. Dhe kjo është një politikë zyrtare dhe kjo e shpallur jo nga Kryeministri, por sivllau i tij Kokëdhima. Cili ministër pretendon se ka forcën e Kokëdhimës këtu? Asnjëri. Koço peshon qeverinë ore. Juve ai (Rama) s’ju ka për gjë ç’është e vërteta. Unë mendoj se me kanabisin do t’i krijohet vendit një ndëshkim i madh dhe i ri. U bë një operacion që u përshëndet nga të gjitha palët, për zhdukjen e plantacioneve në Lazarat”, tha Berisha.
Në vend ka nisur prodhimi dhe kultivimi i opiumit
Krahas mbjelljes masive të kanabisit në të gjithë territorin, Berisha bëri të ditur dje se paralelisht me këtë në vend ka nisur edhe mbjellja e opiumit, një tjetër drogë e rëndë, destinacioni i të cilës është trafikimi drejt vendeve të Europës. “Shqipëria është zhytur në kanabis dhe ju jap fjalën se keni për të parë kur të vijë lulëkuqja. Opiumi ka filluar të mbillet nëpër oborre. Do t’i shihni mirë fushat ju nëse vazhdoni kështu. Kanë filluar ta mbjellin në oborre edhe një herë po ju them, se këto laboratoret që gjenden për të nxjerrë vajin e tyre, për të nxjerrë esencën e tyre, nuk kanë ndonjë komplikim apo ndonjë aparaturë të komplikuar. Jo. Ndaj dhe jam këtu për ta dënuar me ashpërsinë më të madhe, për t’u bërë thirrje qytetarëve të mos mbjellin pavarësisht se nxiteni, sepse Edi Rama dhe Koço Kokëdhima nuk ofrojnë gjë tjetër veç drogën, marijuanën, kanabisin dhe pastaj vijnë problemet më madhore për veten, fëmijët, për familjet, për vendin”, tha ish-Kryeministri.
Skandali me marrëveshjen e “RapiScan”, drejtoresha e Ramës doli mbi shtetin
“Ajo që është e turpshme në këtë kontratë është fakti se e ka bllokuar një drejtoreshë, një marrëveshje të votuar në Parlament. Bllokon një marrëveshje, e cila vetëm me këtë akt, pra që ishte e votuar në Parlament, e bënte Shqipërinë palë humbëse në çdo gjykatë, në çdo arbitrazh”
Ish-Kryeministri Berisha denoncoi dje në Parlament skandalin e qeverisë me marrëveshjen me kompaninë “RapiScan”, duke theksuar manovrat e qeverisë për të larguar në fillim kompaninë e skanimit. Ai theksoi se është e turpshme që e gjithë kjo kontratë u mbajt peng nga drejtoresha e Ramës, e cila doli mbi shtetin dhe ligjet. “Marrëveshja që sillet sot, ka një histori. Kjo është një marrëveshje e votuar këtu në Parlament dhe absolutisht që ka patur një qëllim më kryesor, pa diskutim me një kosto, ka patur qëllim sigurinë kombëtare, që t’i bëjmë portet tona porte të standardeve më të sigurta. Dhe nëpërmjet skanimit të bëjmë gjithçka për të luftuar kontrabandën, trafikun, trafiqet e armëve, drogës, të cilat kalojnë në çdo port. Pra, t’u japim porteve në vendin tonë një çertifikatë të merituar sigurie. Një qeveri që vjen mbrapa si rregull zbaton kontratat, por edhe kur i shqyrton e bën brenda rregullave. Ajo që është e turpshme në këtë kontratë është fakti se e ka bllokuar një drejtoreshë, një marrëveshje të votuar në Parlament. Bllokon një marrëveshje, e cila vetëm me këtë akt, pra që ishte e votuar në Parlament, e bënte Shqipërinë palë humbëse në çdo gjykatë, në çdo arbitrazh. Po cila ishte humbja? Disa qindra milionë euro. Ndaj dhe unë nuk do të ndalem në detaje dhe në problematikën e saj, por në këtë mënyrë vepron vetëm një shtet zuzar, një qeveri zuzare dhe jo një shtet ligji, një shtet ligjor. Fare mirë, nëse nuk e do marrëveshjen hajde ktheje në Parlament, hidhe poshtë dhe i thuaj kompanisë se ky është qëndrimi im. Por që një drejtoreshë të dalë mbi shtetin, mbi ligjin, kjo ndodh vetëm me ju”, u shpreh ish-Kryeministri Berisha.
Poeti ynë kombëtar Naim Frashëri, përveç se ka shkruar në gjuhën turke dhe greke, ka shkruar edhe në atë persiane. Kjo është dëshmuar nga vepra e tij poetike “Tehajjulat” dhe gramatika e gjuhës persiane, shkruan Sot.
Për këtë arsye, poeti ynë kujtohet e nderohet edhe në ditët e sotme në Iran për kontributin e tij në këtë gjuhë, i cili e konsideroi një gjuhë të ëmbël në hyrje të gramatikës përkatëse.
Ndërkohë, në librin e tij vihet re një persishte mjaft e mirë dhe e bukur n…ë përdorim dhe nuk dallon aspak nga persishtja e iranianëve.
Në shenjë nderimi, shteti i Iranit ka vendosur portreti e tij në një nga pullat postare ku lexohet “Na’im Frashëri Albanian Muslim. Persian Speaking Poet”
Pse Edi Rama nuk na tregoi historinë e bashkëpunimit të tij me revistën e Sigurimit të Shtetit, “Në shërbim të popullit”?
Në Shqipëri qeveria e “rilindjes” (komuniste), ka gjetur për mënyrë qeverisje aktrimin e përditshëm. Në krye të këtij veprimi qëndron kryeministri, ndërsa në mënyrë të shëmtuar këtë e imitojnë ministrat dhe ministreshat e tij. Sikurse mund ta dimë tashmë, çdo ditë, kryeministri jep shfaqje teatrale në funksion të përmbushjes së orës së punës. Siç edhe ka thënë një njohës i vjetër i tij në një deklaratë publike, e vetmja gjë që Rama nuk bën është detyra e kryeministrit, ose ndryshe “punët e zyrës”. Një aktivitet bëhet në selinë e Këshillit të Ministrave, i lyer ky sipas shijeve me ngjyra të ndezura të kryetarit të tij dhe një në ndonjë hotel apo vend tjetër. Si kudo, janë kamerat e televizioneve që presin fjalimin programatik që do mbajë kryeministri. Aktivitetet e këtij lloji, që për një drejtues qeverie nuk janë gjë tjetër veçse propagandë boshe dhe humbje kohe, jepen deri në çastin që flet kryeministri. Pastaj ndërpriten sepse nuk ka më rëndësi çfarë thuhet. Ditën e djeshme, kryeministri Rama zhvilloi shfaqjen teatrale të radhës. Kjo fjalë iu përkushtua çështjes së “hapjes së dosjeve”. Pikësëpari, folën zyrtarët e administratës së tij. Një i quajtur drejtor instituti e filloi me sulmin se “për 8 vjet qeveria paraardhëse” dha kaq milionë euro dhe këta tani po bëjnë hatanë. Ky drejtor i vogël nuk e di se ligji për dëmshpërblimin ka dalë në fund të vitit 2007, ka nisur aplikimin (dhe shqyrtimin e kërkesave) gjatë gjithë vitit 2008 dhe në vitin 2009 ka nisur procesi i pagesave. Kur në të vërtetë kanë qenë vetëm 4 vjet kohë nga dëmshpërblimi, drejtori i Ramës i bën 8 vjet këto. Ndërsa punën përgatitore ky drejtor dhe ustai i tij Veliaj, nuk e llogarisin fare. Mirë Veliaj se aq di për këtë punë, por ky drejtori i institutit ç’ka që nuk do ta kuptojë këtë gjë.
Aktrimi i radhës
Kryeministri Edi Rama foli në përgjithësi për “anën e errët të Sigurimit të Shtetit”. Nuk foli për asnjë çast për ndonjë gjë konkrete. Nuk foli fare për oficerët e Sigurimit, veçse u ankua se ky i fundit paska vepruar pa ligj. Se çfarë ligji kërkonte Rama nga regjimi që e kishte shpallur luftën e klasave parim kushtetues, ec e merre vesh. Mirëpo, Rama la pa rrëfyer për të pranishmit bashkëpunimin e tij me revistën e Sigurimit të Shtetit, “Në shërbim të popullit”. Miqtë gjermanë do dëgjonin gjëra të paimagjinueshme nëse piktori (ose karikaturisti) vullnetar i revistës “Në shërbim të popullit” dhe sportisti i klubit të Ministrisë së Punëve të Brendshme “Dinamo” na rrëfente diçka nga jeta e tij. Përvoja personale e kohës kur ishte student instituti e kryeministrit Edi Rama do të ishte një rrëfim shumë interesant për subjektet që ndiqnin ligjëratën e tij. Mirëpo ky rrëfim si dhe rrëfime të tjera, nuk u dëgjuan e nuk u panë.
Ditën e djeshme shfaqja ishte gjoja për të ashtuquajturin “proces të hapjes së dosjeve të Sigurimit të Shtetit”. Rama as nuk tha se cila është gjendja e rrjetit arkivor të vendit, as sa dosje pretendon se “do të hapë” e as gjëra të tjera të këtij lloji. Minimalisht, në raste të tilla, mund të thuhet se Rama nuk njeh gjendjen (si dhe për shumë çështje të tjera). Kjo jo pa arsye. Në program e tij qeverisës nuk ekzistojnë fjalët “arkiva” e “biblioteka”. E si mundet pra ai të ketë vizion e të jetë i qasur me çështje të tilla që as i ka të qarta për çfarë bëhet fjalë. Rama aktroi edhe dje. Nuk shkëlqeu si ndonjë herë tjetër. Ndoshta kërbishtja e mundonte më shumë se shfaqja paraardhëse apo ndoshta kujtime të vjetra e mundonin. Këtë ec e gjeje. Askush nuk po i kërkonte çështjen e firmës së Kristaq Ramës kundër Havzi Nelës apo Bujar Jazexhiut. Askush nuk po i kujtonte punët e “Bllokut” me emrin e shokut Spiro. Askush nuk po i përmendte emrin e Teutës. Pse nuk ishte i qetë pra Edi Rama?
Revista e Sigurimit
Ministria e Punëve të Brendshme e pat frymëzuar piktorin e ri Edi Rama. Disa gjëra mund t’i kujtohen sot p.sh. Ishte ditë nëntori 1983. Studenti Edi Rama ishte tej mase i gëzuar. Ai ngjiste shkallët e redaksisë së revistës “Në shërbim të popullit” – organ i Ministrisë së Punëve të Brendshme, ai mbante në duar vizatimin e tij që lustronte shkrimin e një autori mbi një ngjarje me diversantë të quajtur “Shokë lufte”.
Ishte vetëm 19 vjeç e gjysmë kur kishte nisur të mallëngjehej tej mase nga tregimet me punëtorë operativë, diversantë, shkelës kufiri, armiq të klasës, etj. Përditë ai dëgjonte nga babai i tij që ishte dhe deputet për fitoret e lavdishme të Partisë së Punës dhe udhëheqësit të saj legjendar, shokut Enver. “Duhet të kontribuoj edhe unë, kudo që të jem” – thoshte ai vazhdimisht. Këto tregime sa vinin e i forconin urrejtjen ndaj armikut të klasës, për të cilin edhe ai ndjehej i sigurt se duhej goditur.
Dhe kështu djaloshi problematik i Institutit të Lartë të Arteve, përveç punëve të tjera, nisi të bëjë vizatime për heroin e heshtur, për punëtorin e palodhur operativ, diversantët, etj.
Tregimi i botuar në revistën e MPB-së nën ilustrator, ishte një rast tipik i urrejtjes ndaj të huajve të kategorizuar si “imperialistë”, ku në radhë të parë ishin amerikanët. Sipas tregimit “imperialistët amerikanë” kishin përgatitur “diversantët shqiptarë” të cilët i kishin hedhur në një shtet kufitar me Shqipërinë. “Mersin F.” Në tregim quhej “asi i shërbimit të huaj”. Tregimi nis me “shpjegimin në hetuesi” të një “diversanti” e vazhdon me hollësi të tjera, sipas mendimit tonë të panevojshme për t’u përsëritur. Edi Rama është entuziazmuar nga kjo. Ka marrë lapsin (apo penelin) dhe ka hedhur në kartë dy pjesëtarë të forcave të ndjekjes që ndiqnin “diversantët” që dërgonte “imperializmi amerikan”. Përballë figurave të vrazhda të dy ndjekësve, qëndronin “hijet e zeza” të “diversantëve” të dërguar nga amerikanët që paraqiteshin më të zinj se nata pasi ato donin të prishnin “parajsën socialiste”.
Rama ishte një prej pinjollëve të atyre që ndërtuan “Shqipërinë e re”, e ndërtuar e gjitha nga fillimi me premtimin për të qenë gjithnjë e tyre, trashëguar brez pas brezi, për të ruajtur “gjithnjë të kuqe” Shqipërinë socialiste.
Ky sportist i klubit sportiv të Ministrisë së Punëve të Brendshme i bërë pedagog sapo kishte mbaruar shkollën e lartë, pa u provuar për asnjë aftësi të tij, ishte dhe s’kishte si të mos ishte mik apo më shumë se mik i familjes Hoxha, e cila më shumë se kurrë kishte marrë pamjen e një familje mafioze ku politika, biznesi, kriminaliteti ishin pleksur e lidhur fort në mënyrën më të çuditshme që do të mund të mendohet ndonjëherë. Dhe Rama e kishte kuptuar se nuk mund të pretendonte kurrfarë miqësie pa lidhjen me familjen e diktatorit Hoxha, lidhje që u bë më e thellë në vitin 1990 disa javë para se të shpërthenin demonstrata në qytetin Studenti.
Çfarë dosjesh do “hapë” Rama
Miqve gjermanë, Edi Rama, nga padija e tij, nuk u rrëfen një të vërtetë të madhe: Në Shqipëri nuk ka dosje. Çdo stërhollim muhabeti apo etje për të rruar ndonjë fond e për të harxhuar para kot së koti është vetëm spekulim e asgjë tjetër. Dokumentacioni i personave të ndjekur është asgjësuar me dy urdhra të ish ministrit të punëve të brendshme, Hekuran Isai, përkatësisht në datat 15 dhjetor 1990 dhe 18 shkurt 1991. Në këtë mënyrë, personat që sot jetojnë dhe që kanë qenë ndjekur nga Sigurimi i Shtetit deri në vitin 1990, nuk do kenë mundësi të njohin të kaluarën e tyre apo mënyrën informative sepse nuk ka asnjë material të tillë. Këtë fakt, Rama nuk ua thotë dot personave të interesuar pasi në këtë mënyrë bie gjithë kjo farsë që sapo ka nisur të vërë në zbatim.
Rama, “Dajti” dhe “Korabi”
Takimin e djeshëm të Ramës e ndoqi edhe një dekor njerëzish që thirrur vetëm për fresk. Në këtë takim kishte vetëm 3 persona që kanë qenë ndjekur nga Sigurimit i Shtetit, por që dosja e tyre është djegur. Po ashtu në takim për të dëgjuar rreth “hapjes së dosjeve” ishin në sallë edhe dy ish bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit, përkatësisht “Dajti” dhe “Korabi”. Me siguri ata do të jenë mallëngjyer nga fjala e kryeministrit Rama. Në të tilla takime të zhvilluara nuk kanë munguar mendimet “konstruktive” të ish bashkëpunëtorëve dhe punëtorëve të Sigurimit.
Por pas fjalës historike të kryeministrit, (që ngjasonte me fjalimin e kumandarit të 6 shkurtit 1967), teksa ky pinte nga një gotë me miqtë në salla të tjera, pati një sherr që kryeministri nuk pati rastin ta përjetojë.
Oficerët e Sigurimit te partia e Ramës
Nën drejtimin Ramës, qeverisja “rilindëse” e tij dha një kontribut themelor në restaurimin e enverizmit. Jo rastësisht kjo parti është në aleancë me disa parti komuniste. Jo rastësisht portreti i Enverit valëvitet sa herë ka aktivitete. Jo pa qëllim, u mbajt me temena të madhe përkujtimi i një kongresi banditësh dhe kriminelësh si ai i Përmetit të vitit 1944. Asgjë nuk është pa qëllim. Kriminelët dhe enveristët kanë fole të sigurt Partinë Socialiste. Por edhe kur ata kanë vdekur apo janë në pension, kanë fëmijët e tyre. P.sh. djali i kujt është drejtori i kabinetit të ministres Mileta Harito? Fiks është djali i ish drejtorit të Drejtorisë së Parë të Sigurimit të Shtetit. mund të vazhdonim me detaje në të gjitha ministritë. Mjaftistët apo g99-shat, nuk janë gjë tjetër veçse bij të nomenklaturës së lartë komuniste dhe të Sigurimit të Shtetit. Por po vazhdojmë me nivele të tjera.
Në Policinë e Shtetit, Rama riktheu një numër të madh oficerësh të Sigurimit të Shtetit. Vazhdoi në degë të tjera të shtetit, në ushtri, në dogana, tatime, etj. Sot praktikisht ushtria e oficerëve të Sigurimit është pothuaj e gjitha në administratë. Sa për kujtesë po i themi Ramës se p.sh. se emërimi i parë i Saimir Tahirit në Ministrinë e Punëve të Brendshme, ishte emërimi i një punëtori operativ fshati në krye të Shërbimit të Kontrollit të Brendshëm në këtë ministri. Po ashtu në Partinë Socialiste vegjetojnë si në shtëpi të tyren gjithë trupi i hetuesve, gjyqtarëve e prokurorëve të proceseve politike. Edhe kur dalin në pension ata janë aktivistët më të zjarrtë dhe shpirti i kësaj partie. Për këtë arsye, Partia Socialiste është partia e persekutorëve.
Për ta mbyllur për sot, ia vlen të themi vetëm kaq: kreu i partisë së persekutorëve, ai që është në radhët e tyre, po premton të vendosë drejtësi.
Se bashku të gjithe bashkatdhetaret e mij në Gjermani, Zvicer, Austri, France, Suedi, Norvegji, Danimarke, Mbretërinë e Bashkuar, Holande, Belgjikë dhe vendet tjera të BE-së, ne datat 16-20 Shtator ne Prizerenin e historise shqiptare, edhe une marr pjese si delegat nga Suedia, ne kuvendin e madh:
Kam nderin qe rrugen e pare mbas 3 vitesh me azil ne Suedi, jashte ketij vendi e bej ne vendin e bekuar.
Ne Prizrenin e historise, mes burrave te kombit Shqiptar, atdhetareve te pa epur qe luftuan gjithe jeten per shqiperine natyrale, ashtu sic e ka bere zoti vete.
Kryesia e Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit përkujton 10 qershorin e vitit 1878, si ngjarje historike e fillimit të realizimit të së drejtës tonë kombëtare për një shtet shqiptar, si ngjarje historike e bashkimit të forcës dhe mendjes shqiptare dhe si amanet i brezave për luftën e drejtë të kombit tonë për Shqipëri etnike dhe demokratike.
Kolonel Dritan Demiraj, i dekoruar me shumë çmime prestigjioze, ndër të tjera me medaljen “Nderi i Kombit”, i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Eduart Belishova, ish i përndjekur politik nga regjimi komunist në Shqipëri i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Simon Mirakaj, Kryetar i Shoqatës Antikomuniste të të Përndjekurve Politik i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Dr. Nihat Bakalli, Kryetar i Organizatës Balli Kombëtar Demokrat në Mërgim, i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Delegacioni i Krahinës së Mirditës, Principatës kreshnike shqiptare, konfirmon pjesmarrjen në Tubimin e Madh Popullor – Lidhja e Prizrenit. Delegacionit Mirditor do i prijë Flamuri Origjinal, të cilën Mirditorët e Preng Bib Dodës e sollën në Prizren, më 10 qershor 1878.
…Mandej vjen nji Qefali,
Preng Bibë Doda, djalë zotni:
Për nga mosha, mjaft i ri,…
Por i vjeter për pleqni,
Kur të dojë me folë urti:
Aj âsht, Zànë, njaj Kapitani,
Kapitani prej Mirditet,
Per të cillin larg perflitet,
Larg perflitet, larg kallzohet,
Zi edhe bardh per tê shartohet.
Idriz Sinani, Kryetar i shoqatës internacionale për të drejtat e njeriut në IRJM, me seli në Kumanovën e Iliridës shqiptare, i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Etem Xheladini, Arsimtar dhe njëri ndër themeluesit e parë të PPD-së në Iliridë, i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Diana Hysenbegasi, e përndjekur politike nga ish-regjimi komunist në Shqipëri, i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Kuvendit të Lidhjes së Prizrenit.
Kryetari i Partisë Liberale të Kosovës, Profesori Gjergj Dedaj, i bashkohet Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Tubimit të Madh Popullor “Lidhja e Prizrenit”.
Profesori i nderuar Eqrem Kryeziu i bashkohet incognito Këshillit Nismëtar për mbajtjen e Tubimit të Madh “Lidhja e Prizrenit”. Zoti e Bekoftë Kombin Shqiptar.
Kam nderin dhe kënaqësinë e veqantë të njoftoj se do jem pjesmarrës dhe përfaqësues i Krahinës së Mirditës në Kuvendin e Prizrenit bashkë me të zgjedhurit e mij.
Gjithashtu do marr pjesë me Flamurin e ish Principatës së Mirditës e cila do të përgaditet në Republikën e Francës sipas origjinalit që Princi i Mirditës Preng Bib Doda (Gjomarku) u shfaq në atë kohë me atë Flamurë.
Uroj që Kuvendi i Prizrenit të ecë në rrugë të mbarë me qëllim të vetëm, atë të Bashkimt Kombëtar.
…
Zoti e ndihmoftë popullin Shqiptar.
Respekte nga Leon Molla.
Është virtyt që njeriu të shohë dhe të njohë të metat e tij. Kur e shohim fajin, e ndjejmë që lajthitëm, jemi të penduar. Kjo siguri zgjon ndër ne dëshirën dhe vullnetin që të veprojmë, të ndreqim shtrembësinë, të hyjmë në të drejtë. Ne shqiptarët, ti miku im që këndon këto radhë, dhe unë që po i shkruaj, jemi plot faje, plot të meta.
Kemi karaktere të liq, të trashëguar nga kohët e shkuara, nga stërgjyshë, nga paranikët. Duhet t’i zhdukim ne, të mos i trashëgojmë te djemtë tanë, të mos i bëjmë të na japim mallkim. Ne sot nuk ngarkojmë me nëmë gjyshët tanë: ata nuk qenë të përgjegjshëm, se nuk i shihnin fajet. Po ne i prekim me dorë të ligat tona; prandaj duhet të mos i hedhim mbi kurriz t’atyreve që na pasojnë.
Vendi ynë i coptuar, i gërxhosur, plot shkëmbinj dhe gryka, na ka bërë t’ashpër, pak të keq, egoistë, plot kotësi, të pabashkuar, të pashoqëruar. Altruizmi dhe solidariteti i ka munguar këtij populli të mjerë. Jeta e njeriut s’ka pasur ndonjë vlerë, pushka kërcet vetë vetiu, dhe ai që “vdes në një ferrë” nuk quhet fatkeq; ai që shuan jetën e tjetrit, që mbyll një shtëpi, nuk e sheh të turpëruar veten e tij; mburret, hiqet krenar.
Dheu i varfër, malet e shkretë, pjellori e pakët e tokës, e kanë shtyrë shumë herë në rrezik që të mbetet pa bukë, të kënaqet me një ushqim mizerabël. Prandaj edhe kujdesi i tij ka qenë të sigurojë sa të mundë me tepër ushqim për veten e tij, të lakmojë gjënë e tjetrit, të përpiqet t’ja grabitë plaçkën, drithin ose kafshën.
Gjeografi i vendit e ka bërë të ketë një kotësi qesharake, një egoizëm të ngurtë, të vërë veten e tij, unin, përpara çdo sendi. Gurrët dhe shkëmbenjtë e kanë bërë lakmitar, grabitës, të vrast një njeri për një hudhër, për një grusht bar, për një pëllëmbë arë. Po s’ka qenë vetëm varfëri dhe shterpëri e vendit që ka pjellë këto veti; ky dhe ka qenë i begatë dhe pjellor, kur ka dashur që të punojë shqiptari. Se, shqiptari s’ka dashur kurdoherë ta punojë tokën; punën e ka shikuar si një turp, një mëkat, një mallkim, një përbuzje. (Shqiptarit i pëlqen më tepër të vejë me dhën: berrat i ruan qeni dhe ai lot kartrat ose rri shtritur në shullë, i vë synë diellit).
Sundimi pesë herë shekullor i Turqisë, një sundim nga më të zezët që kanë njohur historitë e botës, na ka shtuar të metat e vjetra, duke na pakësuar virtytet: Turku na mësoi edhe një herë akoma më përtacë, më të harbuar; me anadollakun, si jeniçer ose bashibuzuk, kemi vajtur të grabitim gjer në Hungari, jemi vrarë në Bagdat dhe në Jemen; më vonë jemi shkruar zaptie për një mexhitkë në muaj, dhe kemi vdekur në Gjirit, na janë zbardhur eshtrat në rërë të Fizanit. Kjo jetë bashibuzuke dhe kondotiere, një rrojtje ku shisnim jetën tonë për një kacidhe dhe i merrnim shpirtin e tjetrit për më pak akoma, na mësoi që të mos e duam ligjin, që mos e njohim, të mos i bindemi. Na stërviti edhe një herë më tepër që të rrojmë me rrëmbim dhe jo me djersën e ballit tonë.
Kur qeverimi turk zgjuante dhe ushqente arrogancën në zemrat e të fortëve, tërë n’atë kohë ngjallte do vese jo më pak të dëmshme në krahëror të atyre që ishin të dobët, vese që shkrimtari grek s’ka mënuar t’i quajë të meta skllavore, për të rrëfyer se lindin ndër ata njerëz q’i janë poshtëvënë një synimi të keq dhe të padrejtë. Arroganti me të dobtin bëheshin armiq një smirë e fshehtë lindte dhe rritesh në gji të tyre; dy mise të një trupi largoheshin njëri prej tjetrit, mirrnin tendenca të tjera, për të shkatërruar edhe më tepër akoma këtë Shqipëri të mjeruar, duke çelur një gropë.
Me këtë mënyrë shumica e Shqiptarëve duke pasur mendjen në aventura në Misir dhe në Konie, në Rusçuk dhe në More, vendin tonë e lamë fare të shkretë: lumenjtë buçitnë, fushat u mbytën, malet u zhveshën. Edukata që morëm në oxhakët e jeniçerëve na bëri të jemi të këqij dhe të padrejtë kundra vëllezërve tanë më të dobët, të humbasim çdo ndjenjë dhe virtyt kombi, të gjendemi si fis i egër, armik dhe i përçarë me njëri-tjetrin, pa asnjë farë bashkimi, indiferent në përparim, të mërguar prej çdo lumturie materiale, meqënëse të larguar nga bashkimi, pa bashkëpunim dhe pa solidaritet.
Dhe kështu, shekulli i nëntëmbëdhjetë, kjo kohë e dritës, e qytetërimit dhe e zgjimit të ndjenjave kombtare, na gjen, neve shqiptarët, krejt në gjumë, pa njësi, pa bashkim, pa literaturë, sa dhe pa alfabet.
Na u desh një forcim i madh që të zgjohemi prej afionit që na kishte dhënë sundimi i osmanxhikut. E urrejtur qoftë për jetë ajo administratë, e mallkuar qoftë ajo orë që solli këmbën e aziatikut në Shqipëri, që na bëri të rrimë pesë shekuj më pas nga shokët. Pesë shekuj shkuan mbi ne si një hije e zezë, një gur i rëndë mbi mendjen dhe vetëdijen tonë, një kohë errësire që mend e shoi çdo ndjenjë njerëzie, çdo cilësi njeriu të ndershëm.
Në qoftë se kujtojmë këto të këqija, e bëjmë që të bindemi mirë për shëmtimin e tyre, të ndjejmë thellë në zemër fajin tonë, qoftë dhe një faj i pjellë prej konditave fatale të jetës dhe të rrethanave. Duke parë në këtë mënyrë thellësinë e greminës ku kemi jetuar, do të kuptojmë dhe më mirë detyrën që na bie mbi supe që të lëkundemi fare nga influenca e zezë, që të shpëtojmë nga pushtimi i një jete gjysmë barbare.
Synimi i huaj u ka dhënë të meta edhe më të mëdha akoma se nga tonat, popujve të tjerë. Po një vullnet i fortë i ka shkundur, dhe kanë shpëtuar veten e tyre.
Kur e shikon njeriu në sy të metën, mund që edhe ta shpjegojë, se e kupton që influencat historike janë sende fatale. Inati dhe zemërimi nuk hyjnë me punë se dëftojnë karakter të dobët. Ajo që na duhet është durimi, puna e qetë, e palodhur, me vazhdim metodik, pa u rrëmbyer, pa menuar, pa u zvertitur.
Inatin dhe zemërimin mund ta kemi për veten tonë, se vetëm ne do të jemi të përgjegjshëm, vetëm ne do të pësojmë prej dëmit që do të na vijë. Po, kur është fjala për dobin e përgjithshme, kur kemi të bëjmë me interesin e kombit, atëherë na duhet sjellje e matur, prudencë perseverente, që të ecim mengadalë dhe me siguri. Vetëm kështu, duke ecur dhe jo duke rënë me hundë, mund që të bëjmë të zhduken të metat e mbledhura dhe të grumbulluara gjer më sot, të sjellim ato cilësi që e bëjnë njerin e egër një komb të butë, që e bëjnë fisin barbar një popull të qytetëruar, të fitojmë virtytet që bien bashkimin, bashkëpunimin, solidaritetin ndërmjet miseve të një trupi, të njohim ligjin, t’i bindemi vullnetarisht nomit, t’i shtrohemi një farë robërie të ëmbël që na shpëton nga jeta e ashpër.
Vajtimi nuk hyn më punë, se sjell dëshpërimin e fatalizmit. Kundër një të lige, përpara një mynxyre, duhet vepruar, do prurë një reaksion, që të vijë zgjimi pas gjumit, larg dehjes, një zgjim veprimtar, me vullnet të vërtetë, me punë të fortë, motra dhe mëma e shpresës pjellore. Një veri e bën detin që të buçasë. Një frymë e re e bën një komb të marrë një shpirt të ri. Një të tillë frymë krijonjëse duhet të kemi.
Emigrantët shqiptarë largohen nga Greqia, por jo të gjithë do të kthehen në atdhe
Emigrantët shqiptarë e lidhin veten dhe qëndrimin e tyre në Greqi, me fatin e Greqisë. Shumë pikëpyetje janë ngritur tani edhe në Shqipëri, e cila pavarësisht se ishte në dijeni të krizës, nuk ka një strategji për të pritur në atdhe emigrantët. Analisti për Ballkanin që jeton dhe vepron në Athinë, Robert Goro thotë se emigrantët shqiptarë nuk duan që Greqia të dalë nga Zona Euro. Kriza në vend do i linte ata pa punë, aq më tepër, kur shumë prej emigrantëve ende nuk kanë marrë paratë nga pronarët e tyre, që kur bankat vendosën kufizim në tërheqjen e parave.
“Për emigrantët shqiptarë do të ketë një pasojë më tepër dalja e Greqisë nga Eurozona dhe kjo për faktin se vetë grekët, vendasit si do që të jetë puna kanë një ekonomi të tyre, kanë ku të mbështeten, kurse emigrantët shqiptarë përveç forcës së krahut nuk kanë asgjë tjetër, pavarësisht se ka një numër shqiptarësh që mund të kenë blerë shtëpi në Greqi apo kanë krijuar biznese të tyre por gjithsesi një dalje e Greqisë nga eurozona detyrimisht do të bënte që të largoheshin nga vendi edhe shumë emigrantë shqiptarë të cilët në kushte të një kolapsi edhe më të madh ekonomik kuptohet se do të mbeteshin pa punë,” shprehet Robert Goro, analistë për Ballkanin dhe ish korrespodent i BBC nga Athina.
Ndërkohë Denion Ndrenika analist nga Tirana, nuk beson se imigrantët shqiptar që jetojnë në Greqi do të kthehen në Shqipëri, pasi shumica e tyre tani mund të përdorin dokumentacionin, dhe të zgjedhin ndonjë vend tjetër të BE-së për punë.
“Në fakt, e shoh në dy plane: plani i parë është ai që Greqia nëse i themi në gjuhën e popullit po i del për hundësh ajo që ka përfituar gjatë viteve të tëra në BE dhe madje duke mos arritur të shfrytëzojë dot të gjitha përfitimet e mundshme pas Samitit të Selanikut. Plani i dytë është ai që lidhet drejtpërdrejt me interesat e shqiptarëve dhe nuk po flas këtu për shqiptarët etnik në Greqinë e Veriut apo Shqipërinë e Jugut, për ata që janë tashmë në asimilim e sipër. Pse e them këtë, pikërisht tek këta njerëz që kanë vite të tëra që investojnë atje, qoftë edhe si imigrantë nuk është mundur që të kemi një ringjallje të një ndjenje të mirë për të punuar bashkërisht,” deklaroi Denion Ndrenika, shef i gazetës “Illyria” në SHBA.
Autoritet në Shqipëri, të cituar në një shkrim të “Financial Times”, pranuan se nuk kanë një strategji në rast të fluksit të madh të emigrantëve në atdhe. Megjithatë, kriza financiare në Greqi, do e prekte fuqishëm edhe tregun dhe ekonominë e Shqipërisë.
Të paktën 11 kryetarë të rinj të Bashkive të Ramës dhe Metës rezultojnë të jenë trafikantë droge dhe prostitutash. Vijnë nga bota e krimit për të drejtuar të gjithë së bashku një komunitet prej më shumë se gjysëm milioni njerëz.
Ky është modeli që ka ofruar Rama dhe Meta në zgjedhjet e 21 qershorit. Por, ata nuk janë të vetmit. Në të gjithë elementët e inkrminuar janë shumë më tepër dhe janë thuajse në pjesën më të madhe të bashkive të vendit.
Krahas elementëve kriminalë në zgjedhje u përfshinë banda të lidhura me pushtetin, të cilat vepruan si njësi paramilitare për të kërcënuar, trembur dhe dhunuar kandidatët, aktivistët dhe zgjedhësit tanë para syve të policisë që nuk ndërmorri asnjë masë edhe përkundrejt denoncimeve të opozitës, si ajo e Shullazit dhe Xhabaftëve në Tiranë dhe Vorë, “Hakmarrja për Drejtësi” në Lushnjë dhe në Vlorë, bandat e Ben Qimes në Fier, banda e Kazazëve në Kavajë, bandat e Taullaut, Dokles, Lul Berishës dhe Hoxhës në Durrës, banda e Spahinjve në Bulqizë, banda e Suel Çelës në Elbasan etj.
I dënuari me burgim të përjetshëm për vrasjen e kryekomisar Dritan Lamajt, Arben Frroku, u përfshi në një fushatë të ethshme në Pukë. Ai jo rastësisht u lirua pak para zgjedhjeve, por si garanci për të punuar në krah të Edi Ramës në Pukë, me të cilët është parë dhe në ambiente publike.
Velina e Ramës
Velina e Ramës që pritet të marrë Bashkinë e Tiranës është një hajdut i denoncuar dhe i provuar së fundmi edhe nga Gjykata. Ky ka vjedhur para të shqiptarëve së bashku me vëllanë e tij për aq kohë sa drejtoi Ministrinë e Punës dhe tani pret të vjedhë Tiranën. Por lidhjet e tij me mafian janë shumë herë më të forta dhe mjafton të kujtojmë lidhjen e bashkëshortes së tij me trafikantin e prostitutave dhe një prej krerëve të pastrimit të parave në rajon, Dzanashvilin.
Gjushi i Durrësit
Një tjetër kryebashkiak i lidhur kokë e këmbë me krimin është ai i Durrësit, i cili pasi bleu votat do të vijojë të qëndrojë në krye të Bashkisë së këtij qyteti për ta rrënuar atë përfundimisht. Dako në sajë të korrupsionit me lejet e ndërtimit dhe konfliktit të pastër të interesit të shndërrimit të Bashkisë në një betoniere të ndërmarrjes së tij, zotëron afro 11 milionë euro pasuri, ndaj të cilat ka deklaruar vetëm 10% të saj. Në fushatën e zgjedhjeve të 21 qershorit, ai shoqërohet nga trafikantë dhe vrasës, të cilët janë fotografuar në takimet e këtij individi.
Lala i mafias
Qazim Sejdini përmes terrorit dhe të shtënave me breshëri automatiku në zyrat elektorale të PD dhe blerjes masive të votave nuk do të largohet nga Bashkia. Mafia e ka siguruar për ta pasur aty aleatin vet. Askush nuk do të hapë gojën për aferat korruptive të Lalës dhe as për klientelizmin dhe nepotizmin në Bashkinë e Elbasanit, sepse Lala ja ka bërë të qartë mediave dhe gazetarëve se në rast se ata do të flasin, atëherë i pret ndëshkimi, të paktën heqja nga vendi i punës.
Roshi i Kavajës
I dënuar me 5 vite burg në Zvicër për trafikun e kokainës dhe i shpallur njeri i pa dëshëruar në Holandë, Ervini i Kavajës është njeri i përzgjedhur nga Rama për të drejtuar Bashkinë e këtij qyteti për të dytin mandat të siguruar nga blerja masive e votave me paratë e pista të drogës. Ai po ashtu është dënuar me burgim për tentativë vrasje, ku ka plagosur një tjetër bashkëqytetar nga Kavaja.
Gjatë viteve 1997-2000 ka kryer dënimin me burg për trafik droge në Zvicër. Ai deklaron nëpër qytet se ka një pasuri që i kalon 4 milionë eurot dhe me paratë e fituara nga trafiku i drogës, ka ngritur në qendër të qytetit të Kavajës edhe një hotel.
Po PS në këtë qytet nuk ka trafikant droge Kryetarin e Bashkisë, por edhe Kryetarin e PS.
Gentian Daja, është i besuari i Ramës në krye të Partisë Socialiste në këtë qytet. Përveçse drejtimin e PS së Kavajës, Rama i ka besuar Dajës edhe një tjetër post të rëndësishëm, Drejtorinë Rajonale të Tiranës për shërbimin e Transportit Rrugor. Gentian Daja është një person me precedent të fortë penal. Ai është dënuar në Kazerta të Italisë për trafik droge dhe po me të njëjtën akuzë, ai është dënuar edhe në Frankfurt të Gjermanisë. Njeriu i duhur për të drejtuar PS në Kavajë.
Artur Bushi
Do të jetë një tjetër Kryebashkiak që ka blerë mandatin e deputetit me paratë e mafias dhe bandat e armatosura që kanë terrorizuar banorët e Krujës dhe Fushë-Krujës. Bushi rezulton i arrestuar nga policia italaine si pjesë e një organizate të trafikut të drogës nga Holanda në Itali.
Por, historia kriminale e Bushit nuk është vetëm ajo e trafikut të drogës, por edhe trafikut të prostitucionit, për të cilën ai është dënuar në Itali me një emër tjetër, të cilën gazeta do ta bëjë publik në ditët e ardhshme.
Bardhi i Kurbinit
Artur Bardhit i është dhënë nga bibat e KQZ, mandati në tavolinë. Ai as ka garuar fare, sepse rivalit të tij i është hequr e drejta e kandidimit. Artur Bardhi është një tjetër emër nga banda e të inkriminuarve të Ramës, të cilët do të drejtojnë bashkitë. Ai ka precedentë penalë të arrestimit në Itali për trafikun e drogës dhe konsiderohet si pjesë e krimit të organizuar në rajon. Ai është mbështetur personalisht nga Rama dhe elementë të tjerë të inkriminuar të zonës, të cilët edhe pse nuk ka pasur garë kanë manipuluar të gjithë procesin farsë të Kurbinit.
Kokoneshi i Divjakës
Është denoncuar publikisht nga ish-drejtuesi i PS të këtij qyteti se ka qenë një trafikant prostitutash në Itali. Ai ka rrëfyer të gjithë historinë se si Kokoneshi mbante prostitutat dhe se si fitimet vetëm për njërën prej tyre arrinin deri në 60 milionë lireta në Itali gjatë kohës që ende nuk kishte hyrë euro në qarkullim. Pikërisht ky trafikant prostitutash do të drejtojë sot Divjakën në lidhje të ngushtë me bandën e Lushjës dhe vrasës e trafikantë droge që u duhet kjo pikë për të nisur ngarkesat e hashashit.
Tërmeti i fitores publicitare
Nuk e ka përzgjedhur Rama kot. Ai nuk ka asnjë klasë shkollë. Edhe filloren kanë dyshime nëse e ka mbaruar. I vetmi fakultet i tij që ka bindur Ramën që ta kandidojë është ai i trafikut të drogës. Është një nga njerëzit e monitoruar për shumë kohë nga policitë e vendeve fqinje dhe pjesë e të inkriminuarve që do t’u duheshin bashkive pas 21 qershorit.
Qaja në Devoll
Ka ndryshuar dy herë emrin që të heqë njollat e së kaluarës të krimeve të kryera në Greqi. Kryesisht ka kryer trafikimin e drogës. Ai nuk mundi që të fitojë, por ishte në garë deri në momentin e fundit për të marrë bashkinë dhe për t’iu bashkëngjitur bandës kriminale Rama-Meta për të drejtuar pushtetin vendor pas 21 qershorit.
Ndoni në Këlcyrë
Njihet po ashtu për lidhjet me trafikun e drogës. Ka precedent penalë në vendet fqinje dhe nuk mund të shkelë në disa vende të Europës, pasi arrestohet nga policitë e atyre vendeve. Ai nuk e fitoi Bashkinë e Këlcyrës, por e grabiti, duke manipuluar rezultatin përmes mbushjes së kutive të votimit, të cilat u çertifikuan nga dy bibat e KQZ-së.
Hasalla i Peqinit
Ky është një tjetër emër i botës së krimit i përzgjedhur me kujdes nga tutori i këtij në këtë qytet, me të cilin ka edhe lidhje familjare. Ka precedentë penale dhe kjo ka qenë arsyeja që është kandiduar nga Rama për të drejtuar Peqinin.
Teksti i Herodotit, është në fakt dokumenti më i rëndësishëm historik, mbi të cilin bazohen mbi origjinën e popullit pellazg.
Sigurisht pas luftës së Trojës, Pellazgët vendas u pushtuan, u robëruan dhe u përzunë nga trojet e tyre të lashta. Pushtues ishin ardhësit më të rinj, në gadishullin ballkanik, Helenët. Nga pushtimi i tyre, si shkruan prof. Cino Pichi në librin me dy vëllime: “Le meraviglie delle civilita passato” (Mrekullitë e civilizimeve të shkuara), përmbledhje me studime autorësh të shquar, si Giorgio Ebers, Andre Lefevre, F.Gregorovius, C. Delattre, etj., (editrice Italiana di Cultura-Roma 1958) ishin mizore. Janë mitet që flasin për gjenezën, të cilët që në fillim na tregojnë edhe për mitin më të lashtë të qendrës së botës dhe pse jo, edhe hipotezën “dokument” më të përafrueshmin në botë për gjenezën edhe të krijimit të simbolit kryesor të flamurit tonë Kuq e Zi, shqiponjës me dy krerë. Është një mit i njohur, i transformuar, e vjedhur nga të tjerë popuj që ende e kanë simbol, (grekët e vjetër edhe pse bënë krime të tmerrshme kundër pellazgëve, si thotë vet greku i madh, serioz, Tuqididi, dhe analizuar brilantisht nga babai i historisë moderne prof. Van Loon, ata nuk e bën simbol të flamurit të tyre, simbolin pellazgjik zeusian të shqiponjës me dy koka)
Por ç’thotë autori i “Mrekullive të civilizimeve të së kaluarës”, prof. Cino Pici që në libër ka një kapitull të tërë tepër interesant për pellazgët (volumi I, fq,287-311), “Zeusi i tyre hodhi në ajër dy shqiponja në anë të kundërta të qiellit, për të përcaktuar qendrën e Tokës, pikën e tyre të takimit… Dhe ato dy shqiponja pasi i ranë botës rreth, u takuan. Dhe është miti, por dhe Homeri që tregon se vendi i takimit të dy shqiponjave ishte Dodona dimërkeqe.
Dodona dimërkeqe për Homerin dhe të tjerë të lashtë ishte edhe vendi hyjnor i vet Zeusit, që nëna Hera edhe pse e lindi fshehtas në Kretë (Kuretët u binin teneqeve prej bronzi të mos dëgjonte ati i tmerrshëm Kroni që hante bijtë e vet nga frika e marrjes së pushtetit, shpjeguar prejardhja e fjalës Kron, në shqip nga korifenjtë tanë studiues) dhe ai, Zeusi, pasi u ushqye me qumështin e dhisë Amaltia (shpjeguar sërish e sërish fjala e fjalët e stërlashta, me rrënjëzim të spikatur shqipen) mori pushtetin e të atit, Kronit dhe pasi bëri ato që dihen në mit dhe i shpjegon me variantin pellazgjik të parë, mitologu i famshëm Robert Graves, (shiko librin Mitet…) lëshoi dy shqiponjat që u ritakuan në qendrën e tokës, aty ku ishin pellazget, në Dodonën dimërkeqe. Nuk ka hartë historike dhe autor të lashtë që shkruan për Ballkanin dhe popujt me të lashtë të tij të mos ketë të shënuar Dodonën. Aty ishte LISI famëmadh ku priftëreshat (gra-kohë e lashtë e matriarkatit) i drejtoheshin lisit (simbol pellazgjik i spikatur, sipas prof. Dhimitri Pilika) dhe Zeusi me cicërimat e zogjve u sillte profecitë që ato i përkthenin… Natyrisht mitet sot ngjajnë me përrallëzat e fëmijëve që u tregohen netëve të dimrit. Por fëmini njerëzore ka qenë ajo kohë e shkëputur dhe jo nga bota e atëhershme. Aq sa edhe për vet Dodonën dimërkeqe ka paqartësi gjer mes pasardhësve të drejtpërdrejtë të tyre, shqiptarëve të sotëm që pretendojnë ndofta nga mbiemërimi homerik “dimërkeqe” kryemalin e quajtur të perëndive, Tomorrin.
Sidoqoftë, arsyeja përse shqiptarët kanë flamurin me dy koka shqiponjash të takuara (përplasura, thonë dashakeqet fqinjë dhe kujtojnë vrasjet, grindjet, mosmarrëveshjet e gjata për prona, pasuri e pushtet) është mbinatyrore, mitike, por nga ky motiv jashtëtokësor i pranuar kudo kemi edhe sot flamurin Kuq e Zi që është real dhe asfikson idenë se na e “dhuroi” Bizanti, si shkak i ndarjes së Perandorisë së Romës në dy pjesë. Duket aspak racionale mbështetja e kësaj teze, kur Zeusi dhe pse joreal, mistik e i mbivlerësuar i botës pellazgjike, (kryehyjni pagane) edhe pse i përvetësuar me plot naivitete nga ardhësit e vonë e transformuar deri diku, edhe në vendqëndrime.
“Grekët kurrë nuk janë lutur në tempuj, por nëpër shtëpi, dhe ndërsa pellazgët ishin vet punëtorë e nuk preferonin skllevër, grekët nuk punonin vet, por merrnin skllevër”, vënë re studiuesit dhe paralelizojnë edhe për krizën e sotme të thellë e tronditëse edhe për fqinjët dhe Europën. Natyrisht, nëse ne jemi më të lashtë në këto troje (të cunguara barbarisht) kjo nuk do të thotë aspak se jemi rrezik për të tjerët, si këlthasin pushtuestrojsit tanë ultrashovinistë, që edhe ditëve të fundit në jug kanë ngritur flamurin grek në trojet shqiptare (ne festa të përbashkëta, mund të ngremë e tundim simbolet tona, por pa tendencë e nëpërkëmbje të ndërsjellë). Ne jemi në fund të fundit, të gjithë, krijesa njerëzore dhe ardhja jonë në këto troje të mrekullueshme nuk është bërë e pavullnetshme, dhe si për popujt e tjerë europianë ka ndodhur: “Kur Australopitekët mund të kenë kaluar nga Afrika në Europë… mbi 35 mijë vjet më parë”, shkruajnë prof.G.Livet dhe R.Mousnier në librin “Storia d’Europa (fq.59). Por, natyrisht si unë që mbërrij me gjithë familje emigrant në Itali ndihem i ardhur që nga në viti 2000 pas Krishtit, edhe heleni, kryehelen mitik, Deokalione, ardhur me tributë barbare, si përmendëm më sipër, i tillë ka qenë dhe ka mbetur pasardhës i vonë, gadishullin e Hermit, si quhet nga të lashtët Ballkani sot që dyqind vjet më parë quhej gadishulli ilirik, për emërtimin dhe njerëzit e të cilit do flasim, natyrisht me diskutim hapësinorë, edhe për hallkën lidhëse të pretenduar të munguar, nga shumë studiues, madje edhe ndonjë shqiptar mohimtar i pellazgjisë ballkanike. Por më parë të tregojmë këtë fakt të jashtëzakonshëm edhe për gjuhëtarët e thjeshtë. E sjell shkencëtari i njohur Philippe Aziz në librin “Civilizimi etrusk” (la civilisation etrusque, botim Ferni, Gjenevë 1977). Ja shkrimi i tij, me ndonjë interpretim të vogël ndërhyrës:
-Tregimi i Herodotit:
Teksti i Herodotit, cituar nga Raimond Blloch, është në fakt dokumenti më i rëndësishëm historik, mbi të cilin bazohen mbi origjinën e popullit etrusk. Ky tekst shkruar në shek.V, para K. tregon se të parët e Etruskëve kanë lënë atdheun e tyre të origjinës, Lidian, nga shkaku i një zie buke (krizë). Mbasi udhëtuan dhe vozitën shumë ata zbarkuan në brigjet italiane (të sotme), për të themeluar Etrurian, ose më ekzaktësisht Tirrenian, e quajtur kështu, për t’i bërë nder udhëheqësit të tyre Tyrrhenos.
Nën mbretërinë e ATYS (përngjan si dy pika uji me fjalën, kryeemer ne shqipen e sotme Ati-babai-, nga vjen duket edhe Atikë, rrethinë e Athinës së sotme) referon historiani grek, në të gjithë mbretërinë ra kriza. Në fillim, në Lidia, e pritën me qetësi, por më pas situata u rëndua dhe nuk parashikohej ndryshim. Çdonjëri përpiqej të mashtronte tjetrin mbi urinë. Ishte kjo arsyeja që ata shpikën lojën me gur, me dado, topin, dhe shumë lojëra të tjera, ndërsa nuk pranojnë lojën me shah, për të cilën thoshin se nuk e kemi shpikur ne. Dhe si në kohë zie (krize si sot…ku kudo s’ka punë) kalonin një ditë të tërë duke lozur nga mëngjesi në darkë, për të harruar urinë. Kaluan kështu me shpresë 18 vjet. Kjo bëri që mbreti ATYS, (natyrisht pellazg, shënimi im, L.Shmilli) të ndajë popullin e perandorisë së tij në dy pjesë dhe të hedh me short. Njëri popull do qëndronte në Lidia (gjer në Atikë e veri të sotëm të Greqisë e Shqipërisë, mesiguri perandoria e ATYS, shënimi im, L.Shmilli), populli tjetër të ikte nën komandën e djalit të tij, Tyrrenos. Ky grup, zbret në Izmir, Turqi e sotme, dhe aty nis e ndërton flotën…. Dhe u nisën në kërkim të një atdheu të ri (të kujtohen anijet nga Durrësi, ngarkuar prej Ramiz Alise, “sigurimit të shtetit”, sipas Les Valesës dhe kryeministrit italian Andreoti, lexo la Repubblica, intervistë me rastin e 20- vjetorit të rënies se Murit). Ky popull i ikur nga ATYS, krijoi Etruskët. A vërtetojmë dot që ishin pellazgë? Besoj se mjafton emri i Mbretit dhe deklarimi i shkencëtarit të madh Mayani se: “Etruskët shtriheshin edhe në Azinë e Vogël perëndimore, përkrah tribuve Ilirike”, (libri Philippe Aziz, fq.18) për të kuptuar diçka më shumë se ajo që dimë gjer sot. Dhe më tej, po aty: “Punimet e një misioni arkeologjik amerikan në Sardi, vendkryeqytet i popullit të Lidias, kanë zbuluar emrin e disa qendrave lidike. Grimenothura, p.sh. është për t’u theksuar se,THURA tregon për një qytet ose kështjellë të mbrojtur” (po aty, fq.19). Thura, themi sot edhe ne shqiptarët për një tokë a pronë të grabitur a të ligjshme të rrethuar!… Dhe jemi përtej 3000 vjet para Krishtit. Jemi gjer edhe përtej gadishullit që pas Krishtit do të quhej edhe Gadishulli Ilirik.
Por që të mbërrijmë tek Shqipëria e coptuar, 28 kilometër katror, e “Thurur” nga fqinjët, Europa e vjetër dhe antikombëtarët shqiptarë, madje edhe me gjysmë pavarësi, duhet të lexojmë të tjera që pak ose aspak nuk i kemi ditur! Rilindja duhet konceptuar në një kuadër real dhe plotësisht të besueshëm për veten, fqinjët dhe BE! Sepse kemi shumë plagë dhe pabesi mbi trupin e Kombit dhe mbi shpatullat e mbifuqishme të gjithë shqiptarëve. Homeri i quan pellazget jo kot hyjnorë (Odisea:XIX,1,17) dhe Herodoti të mistershëm (Storie,1-57)!/Shkëputur nga: illyriancient
Krimi i organizuar në Shqipëri vrau dy turistët çekë.
Ky është konstatimi i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Çekisë, pasqyruar në njoftimin për shtyp të publikuar rreth ngjarjes që ka shokuar opinionin publik jo vetëm në Çeki e Shqipëri, por edhe më gjerë. Duke informuar qytetarët çekë rreth ngjarjes tragjike të së premtes që kaloi ku dy turistë çekë u vranë barbarisht në zonën e Dukagjinit, Ministria e Jashtme çeke u bën thirrje qytetarëve të saj që janë duke zhvilluar pushimet në Shqipëri të kenë kujdes maksimal.
“Sipas informatave nga ambasada e Çekisë në Tiranë, vizitorët dhe turistët janë viktima të krimit të organizuar.
Standardi i jetesës së një pjese të madhe të popullsisë është mjaft i ulët, është e këshillueshme për të ndjekur masat e zakonshme”, thekson MPJ çeke.
Ministria e Jashtme porosit qytetarët e saj që vizitojnë vendin tonë të shmangin kalim e natës në tenda apo parkingje, jashtë kampit. Kujdes, sipas saj, duhet të ushtrohet edhe kur lëvizin në zonat malore përgjatë kufirit me Kosovën dhe Malin e Zi. “Edhe pse në kufirin Kosovë-Shqipëri përfundoi çminimi i territorit të minuar gjatë konfliktit më 1998-1999, ministria ende rekomandon kujdes kur lëvizni në këtë fushë”.
Zëdhënësja e Ministrisë, Michaela Lagronova, ka bërë të ditur për mediat çeke se hetimet po zhvillohen në Shqipëri për ngjarjen e rëndë.
“Rasti është duke u hetuar si një krim, një burrë dhe një grua u vranë. U gjetën mbrëmë në makinën e tyre në veri të Shqipërisë pranë qytetit të Shkodrës, i cila tërheq shumë turistë”.
Zyrtarja e Ministrisë Jashtme çeke ka bërë të ditur se Michael Svatos, 27 vjeç dhe Anna Kosinova, 36 vjeç janë nga zona perëndimore e Çekisë dhe se familjarët e tyre janë njoftuar për ngjarjen.
Kujdes, sipas saj duhet të ushtrohet edhe kur lëvizin në zonat malore përgjatë kufirit me Kosovën dhe Malin e Zi.
Ndërsa ambasadorja çeke në Tiranë, Radka Calabkova ka thënë për mediat çeke se turistët ishin viktimë e një krimi të dhunshëm, ndërsa ka qetësuar të gjithë turistët e tjerë çekë për sigurinë në Shqipëri.
“Policia shqiptare po heton çështjen dhe ne po marrin informacion gradual prej tyre”thuhet në reagimin e ambasadës.
Mediat e huaja: Horror në malet e Shqipërisë
Mediat e huaja kanë pasqyruar gjerësisht vrasjen tragjike të dy turistëve çekë në Shqipëri duke e cilësuar atë si një ngjarje horror. “Në malet e Shqipërisë u grabitën dhe u vranë dy turistë çekë”. Ky është titulli që të gjitha mediat ndërkombëtare, duke përfshirë edhe ato çeke e kanë pasqyruar lajmin e vrasjes së turistëve në Dukagjin. Prestigjiozja britanike “Daily mail” shkruan se dy turistë çekë u vranë në malet e Shqipërisë, ndërsa autorët për të fshehur krimin e kanë rrokullisur makinën që ngjarja të dukej si aksident. Edhe “Reuters” dhe “Euronews” pasqyrojnë ngjarjen duke shkruar se dy turistë çekë u vranë në malet e Shqipërisë. Më tej theksojnë se brenda në makinë u gjet edhe një automatik. Ndërsa duke iu referuar burimeve të policisë shqiptare shkruajnë se një prej autorëve mund të ketë qenë në makinë me turistët. Një media çeke duke iu referuar “Reuters” shkruan: Në malet shqiptare dy turistë çekë u sulmuan dhe u vranë nga persona të panjohur dhe më pas sulmuesit hodhën makinën e tyre në një humnerë. Dy turistët çekë Michael Svatos, 27 vjeç dhe Anna Kosinova, 36 vjeç u vranë mbrëmjen e së premtes në fshatin Prekal të Dukagjinit. Në portalin informativ të Çekisë, “Blesk.cz”, shkruhet se si dy turistët nga ky vend kishin shkuar për turizëm në veri të Shqipërisë, por u gjetën në veturën e tyre të vrarë dhe të grabitur. Duke cituar mediat nga Shqipëria, ky portal çek tregon se si persona ende të panjohur, kanë shtënë me armë ndaj të rinjve çekë. Bëhet e ditur se këta dy turistë janë nga rajoni i Pilsenit të Çekisë. Zëdhënësja e Ministrisë së Jashtme të Çekisë, Michaela Lagronova ka thënë për këtë agjenci lajmesh se konsulli i tyre në Tiranë, ka udhëtuar për në vendin e krimit, për t’u informuar nga afër lidhur me situatën.
Shoqata e Turizmit: Qeveria të marrë masa
Shoqata shqiptare e Turizmit (ATA) ka reaguar për ngjarjen e rëndë në Dukagjin, ku humbën jetën dy turistë çekë. Përmes një njoftimi për mediat, ATA i ka bërë thirrje qeverisë të marrë masa për të parandaluar ngjarje të tilla që dëmtojnë reputacionin e Shqipërisë si vend turistik. Vrasja e dy turistëve çekë vlerësohet si një ngjarje tronditëse dhe një nga më të rëndat për turizmin shqiptar ndër vite. Shoqata shqiptare e Turizmit u shpreh ngushëllimet familjarëve të çiftit çek që humbën jetën duke vizituar vendin tonë. Më tej, Shoqata e Turizmit, i bën thirrje qeverisë të marrë masa për të parandaluar ngjarje të tilla. “Së pari ATA ngushëllon familjen dhe miqtë e dy të rinjve shtetas të Republikës çeke që humbën jetën duke vizituar vendin tonë! Kjo ngjarje tronditëse është nga më të rëndat për turizmin shqiptar ndër vite. Krimi nuk ka vrarë thjesht 2 të rinj, 2 turistë, por i ka dhënë një goditje të fortë turizmit shqiptar dhe punës sonë e të gjithë kolegëve tanë ndër vite. ATA i kërkon për të disatën herë qeverisë që të marrë masa për të parandaluar ngjarje të tilla që dëmtojnë reputacionin e Shqipërisë si vend turistik”, thuhet në reagimin e ATA-¬s.
Varferia ekstreme ne Shqiperi, por dhe kriza ne Greqi ka mbushur rruget e Stokolmit me shqiptare qe kerkojne pune dhe shtepi.
Qendra e Stokholmit eshte kethyer si dikur Omonia ne Athine, me dallimin e vetem se ketu askush nuk vjen te marre puntore ne rruge.
Te gjithe jane me shume se hallexhinj, ndoshta dhe me nje vakt buke e nxjerrin diten.
Sapo mesojne qe je shqiptar te afrohen me ate shpresen e venitur, se dicka do te besh per ti ndihmuar, ne syte e tyre ka dhimbje, lot dhe vuajtje, shpresa eshte larguar pergjithmone.
Ata kerkojne vetem te punojne pa pyetur se sa do te jete pagesa, ata kerkojne te mbijetojne qofte dhe ne fund te botes, duke sakrifikuar gjitheshka.
Ata kane marre rrugen e gjate dhe te pa shprese deri ne Skandinavi per te siguruar nje cope buke per familjen dhe femijet e lene vetem.
Ata kane lene gjithshka te dashur vetem per mbijetese.
Por mallkimi i perendive, shqiptaret po i ndjek kudo, per ta nuk ka, nuk hapet asnje zyre ti ndimoje, tju japi te pakten nje informacion.Ata ndihen te vetmuar dhe te braktisur, kudo ku shkojne dhe kerkojne ndihme.
Shteti shqiptar dhe ambasada ketu, ka vdekur me kohe.
Per ta ne Suedi nuk ka me as azil ekonomik,as dhe per gjakmarrje.
Ata cilesohen ne regjistrin e emigracionit me minus sapo regjistrohen nga autoritetet e tij.
Arsyeja?
Sepse ata vine nga nje vend i (sigurte dhe demokratik) nga nje vend ku krimi, korrupsioni, pa barazia, gjakmarrja, varferia po ben kerdine.
Nga nje vend ku bandat te vrasin ne mes te dites per 10 euro pa pyetur kush je,nga nje vend ku jeta eshte gjeja me e lire per cdo kriminel me kostum apo me kallash.
Nga nje vend ku te gjithe kerkojne te ikin larg,sa me larg…
Fatkeqesisht shpresa e tyre ketu vdes cdo minute.
Te vjen keq dhe ndjen dhimbje kur i shikon ne ate gjendje, dhe nuk ke asnje lloj mundesie per ti ndihmuar, vec nje kafeje.
—Mos u nisni ne Suedi pa u siguruar qe dikush do ju presi.
—Mos u nisni ne Suedi pa u siguruar qe dikush do ju marri ne pune.
—Mos u nisni ne Suedi pa u siguruar qe dikush do ju ndimoje per te pakten me nje krevat ne nje dhome ku jetojne dhe 2-3 emigrante te tjere.
— Nje krevat kushton e pakta 2500 Korona ( Ne qofte se do keni fatin ta gjeni )
—Si me dokumenta Greke, si me pashaporte Shqiptare, askush nuk ju merr ne pune pa patur kater numurat e punes qe nxirren vetem nga zyra e punes ( Skateverket )
—Numurat e punes mund ti nxirrni vetem duke pasur nje kontrate te rregullt pune nga nje punedhenes ne Suedi.
—Pagesa nga punedhenesi, behet vetem nepermjet nr. te llogarise ne bangen Suedeze.
—Ju nuk mund te hapni dot nje nr. llogarie bankare ne Suedi pa ju vetetuar bankave qe kini nr. pune dhe adresen e shtepise ( nr e lishenses ) te punedhenesit, nje dokument qe ai i verteton banges se te ardhutat ne nr. tuaj te llogarise do dergohen nga firma qe ai drejton.
—Dhe disa hotele te lira ne te cilat rrine 4-5 shqiptare ne nje dhome, kushtojne 5000 korona ne muaj per njeri.
—Mos ju besoni mashtruesve dhe seksereve shqiptare apo te huaj, qe mund tju premtojne nr.provizore pune me nje cmim deri ne 6000 korona.
Nr e punes nxirren pa lek nga zyrat e shtetit ( Skateverket ) kur ju kini kontraten e punes ne dore.
—Shume shqiptare qe kane ardhur, jo vetem qe po enden rrugeve pa pune, por po e gedhijne naten jashte, apo kush ka fat dhe kap shortin, per nje jave strehoet ne godinen e kryqit te kuq per te fjetur. Ne fakt kjo godine ju vjen ne ndihme endacakeve.
—Zyra apo shoqata shqiptare, ne te cilat mund te merrni ndonje informacion apo ndonje ndihme juridike,nuk ka.
Udhëheqësi revolucionar i së majtës shqiptare shpalli dje fitoren në zgjedhjet e 21 qershorit edhe ndaj Shteteve të Bashkuara, BE-së dhe madje edhe ndaj Zotit. “Deri 10 vjet më parë 98% e shqiptarëve besonin tek SHBA, BE dhe Zoti. Sot nuk është më kështu”, tha ai. Zgjedhjet nuk paskan qenë thjesht një garë vetëm mes pushtetit dhe opozitës armike. Paska humbur jo vetem PD, por bashkë me të edhe besimi i qytetarëve tek SHBA dhe BE me 21 qershor. Pyetja që shtrohet nga Rama sot nuk është më nëse e pranon opozita humbjen, por nëse vetë Zoti, SHBA dhe BE e pranojnë humbjen nga djalli i dalë nga shishja?!
Rama nuk i referohet asnjë sondazhi apo statistike për të përligjur ato që thotë. Por, çfarë rëndësie kanë sot shifrat. E rëndësishme në vendet me regjime hibride, sikurse konsiderohet sot Shqipëria nga prestigjiozja “Freedom House”, nuk është të lexosh mendimin e qytetarëve, por të dëgjosh atë çfarë thotë udhëheqësi i partisë.
Nëse deri dje shqiptarët besonin tek SHBA dhe BE, pas 21 qershorit Rama po na thotë se, shqiptarët besojnë tek Republika e tij Popullore Socialiste e Bandave.
Flet për humbje të besimit tek SHBA dhe BE në një kohë që anijet dhe avionët të mbushur me shqiptarë po njohin eksodin më të madh që nga vitet ‘90-‘91 duke kërkuar strehim në dyert e vendeve të BE, apo shpëtim tek lotaria amerikane. A është kjo mungesë dashurie ndaj BE dhe SHBA, apo urrejtje dhe revoltë e hapur ndaj regjimit të Ramës dhe ideologjisë bolshevike të armiqve të jashtëm?
Hakmarrja e Ramës nuk është vetëm me njerëzit e lirë të këtij vendi, të cilët i mposhti me blerjen e votës dhe paratë e mafias. Urrejtja e tij është e vjetër dhe patologjike dhe e shtyn të marrë pozat e dikurshme të një Haxhi Qamili të kohëve moderne në kërkim të babës.
Fitoren po kërkon ta shesë si një karshillëk të hapur ndaj Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Europian për të vetmen arsye se ata nuk janë të gatshëm që të pranojnë një regjim kriminal në Shqipëri dhe kanë nisur izolimin e së keqes. Ndaj i biri i të atit na servir sot postulatet e bunkerëve të dikurshëm të komunizmit se: armiqtë na kanë në grykë të pushkës, por ne i kemi në grykë të topit.
Delirimi është një sëmundje prej të cilës nuk vuan pacienti. E vuan familja dhe shoqëria. Është e keqja e të zotit thonë shkodranët.
Sërish, ata dhe ne. Shqipëria këtej dhe Shtetet e Bashkuara e Bashkimi Europian në anën tjetër. Zoti andej dhe djalli sërish këtej. Fantazmat e së shkuarës janë zgjuar dhe djalli ka dalë nga shishja. Mbi gërmadhat e së vjetrës ka lindur bota e re. Himni i saj nuk është ai i internacionales, por ai i revolucionit që marshon, duke shtypur liritë dhe të drejtat qytetare.
Modeli putinian i oligarkisë shqiptare është një sfidë që kërkon alternativa të forta dhe mentalitet të ri për t’u luftuar. Skifterët apo pëllumbat nuk mund të jenë më dilemë.
Nuk është një model që rrëzohet nga burokratët e zyrave. Nuk është një model që mund të bjerë vetë nga konsumimi i pushtetit, përkundrazi vetëm sa forcohet nga metodat e terrorit. Nuk është një sistem që i njeh institucionet, por që i kap dhe instrumentalizon për të goditur armiqtë e brendshëm. Sa më shumë kohë i lihet, aq më shumë e kalcifikon të keqen.
Për t’u përballur me të duhen burra dhe gra të vendosur, të motivuar dhe përkushtuar. Ata që besojnë se me ndryshimet e Kodit Zgjedhor do të mund të ngrenë sistemin e vrarë të votës në këtë vend, janë amatoreskë. Kurrë dhe në asnjë vend institucioni i votës nuk është rivendosur përveçse me revolucione.
Ata që besojnë se mund të ketë një dekriminalizim me ligje dhe negociata me vetë të inkriminuarit ushqejnë iluzione, sepse krimi nuk pastrohet me kozmetikë. Opozita duhet të fitojë kohën. Nëse ajo rrjedh, edhe nervi i rezistencës qytetare ndrydhet.
Kërcënimet e Ramës në drejtim të Bashkimit Europian janë të ngjashme me ato të Gedafit. Edhe Gedafi kur pa fundin, sikurse edhe Rama sot, kërcënoi Europën kur ndaj tij nisi izolimi ndërkombëtar dhe rënia nga pushteti. Gedafi deklaronte atëherë se në rast se ai do të sulmohej, atëherë Italia do të pushtohej nga terroristët dhe emigrantët.
Është një gjuhë prej terroristi kjo e Ramës që kërkon t’i imponohet Bashkimit Europian me sjelljen e një pengmarrësi të lirive të qytetarëve në këmbim të sigurisë së pushtetit të tij kriminal.
Prej kohësh Rama investohet politikisht në shumëfishimin e këtij rreziku imagjinar që mund t’i kanoset Europës nga Shqipëria nëse ai nuk do të jetë në pushtet. Në fakt, ai e sheh këtë lëvizje politike, si gurin e fundit për t’u mbyllur gojën komunitetit ndërkombëtar ndaj manipulimit të zgjedhjeve në Shqipëri, blerjes së votave dhe instalimit të regjimit kriminal.
Vrasja e oficerit të RENEA-s, Ibrahim Basha vazhdon të jetë e mbështjellë me shumë mister. Eshtë pohuar nga ministri i Brendshëm për implikim të struktuarave të policisë në këtë vrasje. Atëherë pyetja që shtrohet është se përse mediat e Ramës e shfaqën menjëherë këtë vrasje të lidhur me një skenar të anëtarëve të terroristëve të ISIS, në një kohë që Tahiri thotë se po hetohen për vrasjen edhe policë të tij? A kemi një skenar të pastër politik në vrasjen e Ibrahim Bashës që i shkon për shtat edhe kërcënimeve të djeshme të Ramës ndaj BE-së?
Ish-Kryeministri Berisha deklaroi dje nga salla e Parlamentit se vetëm një revolucion demokratik do të mund të shpëtonte vendin nga klika kriminale në pushtet që sot po qeveris vendin. Ai tha se nuk do të jetë e largët dita kur shqiptarët do të ngrihen kundër klikës së krimit në pushtet për të rrëzuar dyshen Rama-Meta. Duke kujtuar 2 korrikun e vitit ‘90, Berisha tha se është koha për një apel të fuqishëm ndaj shqiptarëve për të kuptuar se zgjidhja duhet të vijë nga vetë qytetarët. “Mos mendoni se ky vend do të ecë përpara, kurrë në këtë mënyrë. Sot është 2 korriku, është dita e heronjve të ambasadave. Ata që thyen murin e Berlinit në Tiranë, ata ishin mosha juaj, por e bënë atë për lirinë, e bënë atë që ju të votonit të lirë, kurse sot bijtë e etërve të tyre po bëjnë të njëjtën gjë me votën tuaj. Koha për një apel të fuqishëm; mos prisni kurrë të vijë kush të zgjidhë këtë punë. Në një analizë të gjatë të të gjithë faktorëve të udhëhequr nga mazhoranca që çuan në krimin elektoral të prishjes dhe shkatërrimit të zgjedhjeve, Berisha u bëri thirrje qytetarëve të ngrihen për të marrë në dorë fatet e vendit e për të rrëzuar krimin nga pushteti. Ish-Kryeministri theksoi rëndësinë e ndërhyrjes ndërkombëtare gjithashtu në betejën e shqiptarëve kundër krimit që sot po qeveris vendin. “Duhet një ndërhyrje ndërkombëtare për të shpëtuar nga krimi dhe kriminelët, nga ngritja e krimit dhe kriminelëve kurse Edi Rama sfidon trupin diplomatik, miqtë tanë dhe u tha s’ka asnjë. Po pse e them unë këtu? E them vetëm për një arsye të dashur qytetarë, se nëse ju s’merrni në dorë këtë problem, absolutisht kabineti tjetër, në përbërje të tij do të jetë Shullazi, në përbërje të tij do të jetë kryekontrabandisti më i madh, qeveria do të ketë kriminelët më të damkosur të rajonit, sepse ata do t’i shpëlajë Edi Rama, do të thotë se nuk janë. Ndaj dhe thirrja ime për qytetarët shqiptarë, ngrihuni, se pa një revolucion demokratik nuk ka kurrë zgjidhje, se vetëm një revolucion mund t’u tregojë vendin kësaj klike që vendos krimin në piedestal e që ngarkoi bandat në qeveri për të shtypur, për t’u terrorizuar, për t’u tallur ju”, u shpreh Berisha. Ai theksoi se ajo çfarë mbizotëroi në këto zgjedhje ishte terrori i bandave të krimit. “Çfarë spikati në këto zgjedhje. Këto zgjedhje si kurrë ndonjëherë në këto 23 vjet, u udhëhoqën nga bota e krimit. Edi Rama, kreu i meduzës së krimit shtetëror, emëroi në Kavajë, në Krujë dhe në bashki të tjera, me dhjetëra e dhjetëra kriminelë të damkosur për drogë, prostitucion, vrasje si këshilltarë bashkie, si kryetar bashkie. Flamuri i këtyre zgjedhjeve ishte flamuri i zi i krimit. Fytyra e këtyre zgjedhjeve ishte faqja e zezë e krimit. Ky është funeral i zgjedhjeve. Çfarëdo që të thuash këtu shembujt janë të pafund. Por unë kam zgjedhur këtu për ta lexuar, jo raportin e PD, nuk kam zgjedhur as ditarin tim të zgjedhjeve, kam zgjedhur vetëm një zë të pavarur të shoqërisë civile. Për të paraqitur këtu faktet e pakundërshtueshme të këtij grupi të rinjsh, të sponsorizuar nga ambasada amerikane dhe në mos gaboj edhe nga dikush tjetër, për të bindur se çfarë janë betimet që bëtë ju këtu dhe krenaria juaj. Ky është një netuork që quhet ‘Za Lart’, (Raise Vioce). Dhe unë në respekt të tyre, sepse unë e kam dyfish raportin tim, PD e ka trefish raportin e saj, por unë mendova të paraqes para shqiptarëve ato të dhëna, të cilat janë më të pavarura se gjithë të tjerat, të paraqes një punë të përgjegjshme të një grupi të rinjsh që u kërcënuan, por nuk u mposhtën, që bënë gjithçka për të mbrojtur votën e shqiptarëve dhe dua t’i falënderoj shumë për këtë akt. Së fundi, do ta mbyll edhe një herë me një vlerësim të madh për të gjithë ata që më 2 korrik, 25 vjet më parë bënë aktin e madh të trimërisë dhe u përballën në rrugët e Tiranës me regjimin gjakatar. Ka 25 vite dhe shumë prej tyre sot nuk dihet se ku janë, por në Shqipëri ka mbetur merita dhe mirënjohja e pakufishme ndaj tyre për aktin e madh. Ka mbetur frymëzimi, që uroj sot të frymëzojë shqiptarët të ngrihen kundër kësaj klike që u ka rrëmbyer atyre gjënë më të çmuar të jetës, përveç familjes, u ka rrëmbyer votën e lirë. Unë kam bindjen se në këtë mënyrë nuk është e largët dita kur ju të rrokulliseni siç e meritoni! Sepse po hymë këtu në këtë sallë për një funeral, po hymë në këtë sallë në seancën e funeralit të votës së lirë, në funeralin e zgjedhjeve, që një klikë i shkatërroi ato në mënyrën më përfundimtare, në mënyrën më të papërgjegjshme. Ajo preku dhe rrënoi, me të gjithë mekanizmat e shtetit mafioz, e mafies shtetërore, e krimin shtetëror çdo parim të zgjedhjeve të lira e të ndershme. Jam i vetëdijshëm, se krenarëve që i dhanë dhe goditjen e fundit demokracisë kjo nuk u pëlqen”, tha Berisha.
Replika me Sterkajn: Do përfundosh aty ku e meriton
Gjatë fjalës së tij dje në Parlament, ish-Kryeministri replikoi edhe me deputetin socialist, Paulin Sterkaj, i cili po ndërhynte herë pas here nga vendi. Duke i kujtuar atij incidentin e rëndë që shkaktoi gjatë numërimit të votave në Malësinë e Madhe ku Sterkaj i vendosi pistoletën në kokë kreut të PD së Malësisë së Madhe. “Shko qëllo me revole njerëzit në qendra votimi, mos ki merak se këtu jemi, se për atë je. Ka parë ky Parlament shumë si ty po të gjithë kanë përfunduar aty ku meritoni. Ta dish mirë ti”, iu drejtua Berisha Sterkajt.
Fushata e terrorit, presioneve dhe kërcënimeve ndaj qytetarëve për të mos votuar kandidatët e PD u shtri në të gjithë vendin. Rama i kërcënoi publikisht zgjedhësit duke u thënë se nëse votonin kandidatët e djathtë do të mbeteshin pa investime, pa drita, pa ujë. Ish-Kryeministri denoncoi këtë mekanizëm, duke e cilësuar atë si ndëshkim mesjetar ndaj qytetarëve. “Në këto zgjedhje si kurrë ndonjëherë në një vend të lirë, pluralist, njerëzit e opozitës u sulmuan me ndëshkime mesjetare, do të mbeteni pa ujë, do të mbeteni pa drita, do të mbeteni pa investime po votuat kandidatët e opozitës, a thua se buxheti i shtetit ishte buxhet familjar i Partisë Socialiste dhe jo buxheti i taksapaguesve shqiptarë, pavarësisht nga forcat politike që i përkasin. Ky është mekanizmi dhe dilni këtu krenarë. Kjo është ndërgjegjja juaj? Që t’i thoni popullit opozitar se do t’u lëmë pa ujë e pa drita po nuk votuat kandidatët e qeverisë”, u shpreh Berisha.
Blerja masive e votave nga paratë e drogës, krimit e prostitucionit
Banda në pushtet mobilizoi të gjitha grupet e organizuara kriminale, të cilat me paratë e drogës e prostitucionit blenë masivisht votat e shqiptarëve duke tjetërsuar vullnetin e tyre e duke deformuar në mënyrën më skandaloze procesin zgjedhor dhe rezultatin e tij. Duke e cilësuar fushatën e 21 qershorit si fushatën më të pabarabartë në histori, Berisha u ndal tek shumat marramendëse të parave që dyshja Rama-Meta shpërndau përmes bandave të saj për të blerë votat e qytetarëve. “Mbi zgjedhësit shqiptarë vërshuan lumenjtë e drogës, paratë e drogës, të prostitucionit, të kontrabandës dhe evazionit fiskal si kurrë më parë, si kurrë ndonjëherë, vetëm në dy ditë, në fushatën e Tiranës, kandidati i mazhorancës së krimit ka shpenzuar për reklama televizive më shumë se të gjitha shpenzimet e të gjithë fushatës elektorale nga kandidati i Partisë Demokratike dhe i opozitës. Nga buronin këto para që shndërroheshin në reklama televizive, që mbushnin rrugë, shtylla, salla, pallate, nga dolën këto? Pra, lumenjtë e parave të krimit, të evazionit, të kontrabandës, vërshuan mbi zgjedhësit shqiptarë. Dy ditë kushtuan më shumë se sa dy muaj të një kandidati tjetër. Në këto zgjedhje si kurrë në histori, aparati shtetëror dhe institucionet nga kreu i qeverisë tek i fundit u moblizuan, më keq se në zgjedhjet e 1991, në luftë kundër opozitës”, tha Berisha. Ai tha se në mënyrë skandaloze qeveria vuri në funksion të fushatës elektorale dhe kandidatëve të saj të gjitha asetet shtetërore dhe institucionet. “Reparte ushtarake të forcave speciale u ngopën me flamuj të rreckosur të banditëve të krimit, shkollat, spitalet, të gjitha institucionet, jo vetëm njerëzit, por edhe infrastruktura e tyre, u vunë në funksion të mazhorancës së krimit. Ata, të cilët pretendojnë se këto ishin zgjedhjet më të mira, dy gjëra do t’u them. Së pari, historia e vëzhgimit të zgjedhjeve ka problemet e saja në Shqipëri. Në zgjedhjet e 2001 u larguan duke thënë më të mirat, por u kap tjetri dhe u fotografua tek merrte nga Fatos Klosi çantën me para, në ‘Princ Park’, i ngelën në fyt paratë e marra. Dokumentet e opozitës përmbysën gjithçka, ua mbetën në fyt paratë e marra. Prandaj u them që të mos u mbetet në fyt, ruani gjakftohtësinë, shihni dokumentet, mos u bëj avokat. Nuk kam dëgjuar asnjë të thotë ato që thoni ju, por nëse e thotë, i them ka dokumente opozita”, u shpreh Berisha.
Përmes ndarjes së re territoriale, me të cilën Rama dhe Metën futën vendin në zgjedhjet e 21 qershorit shënohet një diskriminim i pashembullt i votës së qytetarëve, kjo pasi ndarja administrative e kalkuluar për qëllime elektorale nuk përkthen siç duhet votën e qytetarëve, duke minimizuar rëndësinë e saj e duke e llogaritur sipas interesave elektorale.
Për ta sqaruar me shifra këtë pazar elektoral që PS dhe LSI bënë duke miratuar reformën territoriale, rezulton se koalicioni i majtë, i cili mori 840 mijë vota për kandidatët e tij fitoi 45 bashki, ndërkohë që koalicioni i djathtë që mori 671 mijë vota për kandidatët e tij fitoi vetëm 15 bashki. Diferenca mes votave të fituara nga dy koalicionet dukshëm nuk justifikon numrin e bashkive të fituara nga e majta, duke treguar qartazi se si Rama dhe Meta përmes ndarjes territoriale kanë deformuar vullnetin e qytetarëve.
Sipas kësaj përllogaritjeje, rezulton se kandidatët e opozitës kanë fituar me mesatarisht 48 mijë vota për kandidat, kundrejt mesatarisht vetëm 17 mijë votave për një kandidat fitues të mazhorancës. Ish-Kryeministri Berisha përmes një komenti dje në Facebook, deklaroi se një nga aspektet në antidemokratike të zgjedhjeve të 21 qershorit ishte ndarja e pabarabartë elektorale. “Kjo ishte farsa zgjedhore më diskriminuese, më e pabarabartë në tërë historinë e vendit. 1 votë e popullit opozitar vlente vetëm 30% të një vote për qeverinë! Njëri nga aspektet më të shëmtuara dhe më antidemokratike të zgjedhjeve të 21 qershorit ishte pabarazia dhe diskriminimi ekstrem i fuqisë elektorale të votës së dhënë për kandidatët e opozitës krahasuar me fuqinë elektorale të një vote të dhënë për kandidatët e qeverisë. Kështu, në sajë të pseudoreformës territoriale, që në të vërtetë faktohet katërcipërisht si elektorale dhe gerrymandering të saj, është arritur që kandidatët e opozitës të fitojnë me mesatarisht 48 mijë vota për kandidat, kundrejt mesatarisht vetëm 17 mijë vota për një kandidat fitues të mazhorancës”, shprehet Berisha. Ish-Kryeministri argumenton më tej se, “Me këtë mekanizëm antidemokratik të diskriminimit të fuqisë elektorale të votës së qytetarëve shqiptarë në varësi nga preferencat politike, klika në pushtet dënoi votën e popullit opozitar për të patur tre herë më pak fuqi zgjedhëse se sa votat e mbështetësve të qeverisë. Prandaj dhe me gjithsej 840 mijë vota për kandidatët, koalicioni i qeverisë ka sot 45 kryetarë bashkie apo 300%, apo tre herë më shumë kryetarë të bashkive se sa opozita, e cila ka me 671 mijë vota gjithsej 15 kryetarë bashkie apo tre herë më pak se sa qeveria, ndërkohë që diferenca në vota në përqindje për kandidatët opozitë/qeveri është gjithsej vetëm 11% më shumë për koalicionin qeverisës”.
Berisha-ndërkombëtarëve: Mos legjitimoni zgjedhjet.
Ish-Kryeministri Berisha ka përsëritur dje thirrjen ndaj ndërkombëtarëve për të mos legjitimuar zgjedhjet e 21 qershorit, duke theksuar se pazaret me ndarjen elektorale ashtu si dhe manipulimi masiv i procesit zgjedhor i bëjnë këto zgjedhje më jo demokratiket në historinë e vendit. Berisha u bëri thirrje qytetarëve që të mos pranojnë poshtërimin e votës së tyre. “Edhe një herë thirrja ime për komunitetin ndërkombëtar është: mos legjitimoni zgjedhjet e 21 qershorit, ato janë zgjedhjet më të padrejta, më të pabarabarta, më të shëmtuara në historinë e këtij vendi. Unë këtu paraqita vetëm një aspekt, mjerisht, në tërësi të injoruar të këtyre zgjedhjeve që dëshmon se këto zgjedhje janë shumë më të pabarbarta se zgjedhjet e vitit 1991. I bëj thirrje popullit opozitar të mos pajtohet kurrë me këtë diskriminim poshtërues për të, që i ndan shqiptarët për fuqinë zgjedhëse të votës në qytetarë të dorës së parë, ata që mbështesin qeverinë dhe qytetarë të dorës jo të dytë, por të tretë, ata që mbështesin opozitën, vota e të cilëve kushton vetëm sa 30% e votës së një mbështetësi të qeverisë”, shkruan Berisha në reagimin e tij në rrjetin social Facebook.
Si e ndau Rama dhe Meta hartën për të fituar bashkitë
Ndarja absurde e territorit që zvogëlon rëndësinë e votës. Numri i organeve të qeverisjes vendore në qarqet
e jugut të vendit është më i lartë se në ato të qendrës apo të veriut të vendit pavarësisht numrit të popullsisë
Absurditeti më i madh i reformës territoriale të hartuar nga Rama-Meta qëndron në ndarjen e pabarabartë të qeverisjes vendore. Edhe pse rindarja është bërë me të njëjtat kritere në të gjithë Shqipërinë, numri i organeve të qeverisjes vendore në qarqet e jugut të vendit është më i lartë se në ato të qendrës apo të veriut të vendit. Kështu, në jug të Shqipërisë do të funksionojnë 31 kryetarë dhe 31 këshilla bashkie, ndërsa qendra dhe veriu i Shqipërisë do të kenë së bashku 30 kryetarë dhe 30 këshilla bashkie. Po kështu, Qarku i Tiranës do të ketë 5 njësi, ai i Durrësit vetëm 3, ndërsa ai i Gjirokastrës do të ketë 7 të tilla, edhe pse shumë më i vogël si popullsi se Durrësi dhe shumë herë më i vogël se Qarku i Tiranës. Kjo sjell një pabarazi të madhe jo vetëm në raport me kryetarët e bashkive, por mbi të gjitha në raport me këshillat dhe raportin këshilltar/banorë midis këtyre këshillave. Bazuar në formulën e parashikuar nga Ligji 8652/2000 për numrin e këshilltarëve në bazë të popullsisë, raporti është plotësisht i deformuar. Kjo cenon rëndë barazinë e përfaqësimit, për rrjedhojë peshën e votës. Pra, është thyer parimi kushtetues i barazisë së votës. Kështu, në bashkitë e vogla, një këshilltar do të përfaqësojë më pak banorë sesa në njësi të mëdha si Durrësi, Elbasani, Shkodra, etj., dhe shumë herë më pak se një këshilltar i Bashkisë së Tiranës. Kështu vota për këshillin bashkiak e një zgjedhësi në Tiranë ka vlerë disa herë më të vogël se vota e një zgjedhësi në Roskovec. Nga ana tjetër, Durrësi dhe bashki të tjera të reja, bazuar në kriterin kushtetues të shtetasve dhe jo të Censusit 2011, e kanë kaluar fashën e parafundit prej 100.000–200.000 banorësh, të cilës i përket një këshill me 45 anëtarë. Pra, qytetarët e Durrësit janë të nënpërfaqësuar në raport me qytetarët e njësive që janë pak mbi 100.000 banorë dhe kanë po ashtu si Durrësi 45 këshilltarë për t’i përfaqësuar. Nga ana tjetër, banorët e bashkisë së re të Tiranës, përveç një shtrirjeje shumë të madhe gjeografike që cenon subsidiaritetin, janë edhe më shumë të nënpërfaqësuar, sepse numri 55 i anëtarëve të këshillit është krejtësisht jopërfaqësues për popullsinë e madhe të Bashkisë së re të Tiranës, sidomos në krahasim me njësitë e tjera. Kjo është një formë e dukshme dhe e rëndë e gjeometrisë aktive zgjedhore dhe cenon rëndë parimin e barazisë së votës. Po kështu, ndarja e miratuar me ligjin e ri ka aplikuar edhe fenomenin tjetër negativ, atë të “gerrymandering”. Shembull flagrant për këtë është Bashkia e Shkodrës. Në të njëjtën situatë është edhe Bashkia e re e Tiranës. Territori i saj është shtrirë duke përmbledhur sa më shumë njësi të favorshme për mazhorancën në pushtet, përfshirë ish-Komunën e Shëngjergjit pas malit të Dajtit në mënyrë që të sigurohet një rezultat i qëndrueshëm zgjedhor në favor të mazhorancës parlamentare që ka miratuar këtë ligj. Për më tepër, bashkisë së re i është bashkuar edhe ish-Komuna e Zall-Herrit. Kjo komunë nuk ka lidhje tokësore të drejtpërdrejtë me Bashkinë aktuale të Tiranës dhe mund të bashkohet me to vetëm nëpërmjet Bashkisë së Kamzës, Komunës së Paskuqanit ose asaj të Dajtit. Nga analiza e materialeve të përdorura për miratimin e ligjit të ri të ndarjes territoriale-administrative, rezulton se kriteri i përdorur për rishikimin e kufijve, përcaktimin e kritereve demografike dhe ekonomike të eficencës së njësive të reja të vetëqeverisjes, është përdorur kriteri i popullsisë rezidente të përpunuar nga legjislacioni për Censusin e popullsisë të vitit 2011. Ky kriter është plotësisht në kundërshtim me Kushtetutën. Të gjithë shqiptarët, nga Veriu në Jug të vendit kundërshtuan prej muajsh të tërë hartën elektorale Rama-Meta.
Kryesia e Organizatës Balli Kombëtar në Mërgim në mbledhjen e saj të datës 10 Qershor 2015, vendosi të njoftojë opinion publik mbarëkombëtar se Organizata jonë e traditës dhe rezistencës së armatosur kundër sllavokomunizmit dhe pushtuesve të…
ballikombetar.info.
_______________
I nderuari kryeministër i Republikës së Kosovës, zotëri Mustafa.
Këshilli Koordinator i Ballit Kombëtar për Shqipëri etnike shprehë konsideratë dhe respekton plotësisht vendimin demokratik të deputetëve të Parlamentit të Republikës së Kosovës për mosaprovimin e ndryshimeve kushtetuese.Stafi drejtues i Këshillit Koordinator të Ballit Kombëtar për Shqipëri etnike mbështet një dialog të hapur të qeverisë me të gjitha partitë opozitare për themelimin e nevojshëm të Gjykatës për Krimet e Luftës. E gjykojmë si tejet të dëmshëm dhe aspak demokratik presionin e koordinuar politik dhe psikologjik kundër deputetëve dhe votes së lirë në Parlamentin e Republikës së Kosovës. Vendimet e Parlamentit të Republikës janë valide dhe ato duhet të respektohen nga të gjithë. Mosrespektimi i vendimeve të Parlamentit përmes procedimit të serishëm, do të na detyronte të vihemi në mbrojtje të vlerave të demokracisë, lirisë, sovranitetit shtetëror dhe të drejtës sonë për bashkim kombëtar. Zotëri kryeminstër, komunizmi ka vdekur tashmë dhe ai nuk mund të ringjallet as me ndihmën e ambasadorëve të akredituar në Kosovë.Prandaj, duke qenë të përkushtuar kundër ç’farëdo ushtrimi të drejtësisë selektive në trajtimin ligjor dhe politik të krimeve të luftës, Këshilli Koordinator i Ballit Kombëtar për Shqipëri etnike shprehë brengën e arsyeshme kundër instalimit të segregacionit kushtetues ndaj shqiptarëve. Segregacioni kushtetues ndaj shqiptarëve rrezikon seriozisht stabilitetin rajonal, ndikon në humbjen e besimit te shteti ligjor dhe pamundëson perspektivën demokratike e euroatlantike të Republikës së Kosovës.
Ju lutem zotëri kryeminsitër,
pranoni shprehjen e brengës dhe përkushtimit tonë
Këshilli Koordinator i Ballit Kombëtar për Shqipëri etnike
Arber Gashi, sekretar i përgjithshëm
_____
Interesi i Serbisë është i shumanshëm dhe ai mbetet në përgjithësi armiqësor ndaj Kosovës dhe shqiptarëve, megjithatë, jo çdo e keqe na vjen nga Serbia dhe nga serbët! Këtë duhet t’a kemi të qartë njëherë e përgjithmonë dhe është mirë të shmangim mbivlerësimin e tepërt në raport me serbët, sepse problemi i tashëm shqiptaro-serb ishte, është dhe mbetet edhe në të ardhmen problem i gjeopolitikës, problem i orientimeve dhe pozicionimeve politike të të dyja kombeve karshi konjukt…urave politike të kohës. Në të kaluarën, Serbia, si pushtuese e dhunshme e trojeve shqiptare ka kryer aktet më të rënda të gjenocidit për të cilat nuk ka dhënë asnjëherë përgjegjësi në përputhje me masën e krimit që e ka kryer mbi shqiptarët dhe tokat e tyre. Kjo ka ndodhur edhe për shkak të paaftësisë historike të shqiptarëve për të unisuar në maksimum identitetet e veçanta brenda një identiteti më të lartë, siç është dhe perceptohet në Europë kombi modern. Me këtë fenomen kontradiktor shqiptarët ballafaqohen edhe sot, dhe për këtë arsye, çështjen e rrezikimit dhe mbrojtjes nga aktet e mundshme të terrorizmit duhet parë e analizuar në një kontekst më të gjerë. Duke i luftuar në mënyrë aktive dobësitë dhe anomalitë tona të brendshme, duke organizuar një sistem të mbrojtjes efikase nga infiltrimi i shërbimeve të huaja, por edhe duke treguar vigjilencë ndaj veprimtarisë së të gjitha organizatave joqeveritare, ne si shoqëri sigurojmë minimumin e asaj që quhet mbrojtje aktive nga aktet e terrorizmit. Zhvillimet e viteve të fundit kanë dëshmuar se çasja politike dhe sidomos ajo fetare për ndryshim të identitetit dhe krijimin e një identiteti të veçantë për qytetarët shumicë në Kosovë, ka sjellur një situatë të cilën e kemi vështirë t’a menaxhojmë pa tensione të brendshme. Në këtë periudhë të zhvillimit tonë, Kosova cilësohet me apo pa të drejtë si shoqëri dhe identitet i kontestuar, kjo edhe për shkak të paaftësisë sonë për t’u ballafaquar me sfidat e kohës. Megjithatë, pavarësisht kontestimit si sfidë me të cilën ballafaqohemi ne sot, jo gjithmonë të huajt janë fajtor për ato që ndodhin në Kosovë. Ne jemi faktori kryesor që duhet të marrë dhe ofrojë përgjegjësi për veprimtarinë tonë politike, ushtarake, policore, ekonomike dhe fetare në vendin tonë. Kur ne të kemi kryer detyrat tona, atëherë edhe të tjerët do t’a ndërrojnë qëndrimin ndaj nesh. Kjo vlenë sidomos për interesat armiqësore të fqinjëve tanë, e të cilët ende mbajnë të pushtuara me miratim ndërkombëtar, një pjesë të madhe të tokave shqiptare.
__
___
Bisedimet e Brukselit nuk do të sjellin asgjë të mirë për shqiptarët. Përmes bisedimeve të Brukselit, shteti serb legalizon pushtimin e veriut të vendit dhe krijon një qeveri paralele të menaxhuar nga Beogradi, eventualisht të monitoruar përkohsisht nga OSBE. Qeveritarët e Kosovës, përmes bisedimeve të Brukselit synojnë mbijetesën e tyre politike, ruajtjen e pushtetit autoritar, sigurinë e privilegjeve ekonomike dhe materializimin e interesave partiake pas Marrëveshjes së Bru…kselit. Ndërsa në anën tjetër, mediatorët nga Brukseli shpresojnë dhe synjonë larjen e duarve nga krimi, njësoj sikurse bëri Ponc Pilati me Jezu Krishtin. Pak a shumë, ky do të jetë rezultati final i bisedimeve të Brukselit, pavarësisht trumbetimeve për arritjen e marrëveshjes historike. Pas bisedimeve politike në Bruksel, Kosova do të jetë një krijesë e përqudshme, vend demokratik po se po, por në të cilin shqiptarët do të kenë vetëm të drejta qytetare. Përmes bisedimeve të Brukselit, qytetarët tanë do t’i fitojnë të gjitha të drejtat që ju kanë munguar deri tash, siç janë për shembull lëvizja e lirë, pranimi i Kosovës në OKB, Marrëveshja e Stabilizim Asociimit me BE dhe njohja nga Serbia. Pas bisedimeve të Brukselit, të gjithë pa përjashtim do të ndjehemi si NEWBORN.
__
GJYKATË SPECIALE PËR MBAMENDJEN TONË
Mosvotimi i Gjykatës Speciale në Parlamentin e Kosovës po diskutohet me emocione që i tejkalojnë bindjet racionale të të gjithë njerëzve vullnetmirë! Pse kaq zhurmë dhe akuza të pabazuara për një vendim demokratik të Parlamentit të Kosovës?! Siç duket, dëshira e shumicës për t’a parë Kosovën të çliruar nga mëdyshjet e arsyeshme e ka sjellur një situatë të tillë, në të cilën, me apo pa arsye, po vihet në dyshim përcaktimi i politikës vendor…e për integrime euroatlantike.
Propozimi për themelimin e Gjykatës Speciale nuk erdhi si rastësi apo dëshirë e ndërkombëtarëve për të sunduar vullnetin politik të qytetarëve të Kosovës. Përkundrazi, presioni ndërkombëtar erdhi si rezultat i paaftësisë politike të qeverive të PDK-së për të dhënë përgjigjen e duhur, duke mbështetur në mënyrë aktive formimin e Gjykatës për Krimet e Luftës, e përmes së cilës, dilema e sotme për kinse dëshirën e mangët për ballafaqim me të kaluarën tonë nuk do vihej fare në tryezën e diskursit publik vendor e ndërkombëtar. Që nga rishpallja e pavarësisë më 2008, qytetarët tanë i kanë votuar dhe toleruar qeveritë autoritare të drejtuara nga PDK-ja e Hashim Thaçit, Jakup Krasniqit, Fatmir Limajt dhe Kadri Veselit! Në këtë konstatim objektiv, besoj se nuk ndryshon asgjë formimi i Partisë NISMA për të shpëtuar pushtetin personal të Jakup Krasniqit dhe Fatmir Limajt. Reagimi aspak i matur dhe tejet tendencioz e antikombëtar i Hashim Thaçit dhe qeverisë së tij ndaj sfidës që po e priste Kosovën nga Raporti i Dik Martit, e ka sjellur Kosovën buzë humnerës dhe dështimit. Përgjegjësinë për këtë gjendje duhet t’a ndjejë edhe Jakup Krasniqi, sepse jo rrallë, dekaratat e tij politike kanë qenë tendencioze dhe iracionale. Nuk mbrohen “çlirimtarët” duke e mbështetur paaftësinë e kryerjes së detyrave që i morën përsiper qeveritë e kaluara të Hashim Thaçit! Të njëjtën këngë, “Zot bone llugë” e kanë kënduar edhe partitë e atëhershme opozitare. Asnjëra prej partive të atëhershme opozitare nuk është angazhuar me seriozitet maksimal për formimin e Gjykatës për Krimet e Luftës! Partitë opozitare nuk janë ulur anjëherë së bashku për t’a diskutuar seriozisht sfidën me të cilën po ballafaqohet Kosova sot!
Kosova ka nevojë për një kalitje të mbamendjes, për një vetëdijësim cilësor, për një profesionalitet në politikbërje dhe jo për tenderomani fjalimesh, e as për angazhime dhe lotë krokodili kur çdo gjë merr fund dhe vendi të jetë mbështetur për murin kinez! Kosova ka nevojë për një opozitë të mirëfilltë kombëtare dhe çlirimtare. Opozitë kombëtare, sepse pjesa dërmuese e partive opozitare menaxhohet nga ish kuadrot komuniste të Sigurimit të Enver Hoxhës. Politikë çlirimtare, sepse nuk kemi tjetër rrugëdalje! Ne si qytetarë duhet të çlirohemi me forcat tona nga “çlirimtarët” uzurpatorë të pasurisë publike, nga uzurpatorët e lirisë, nga uzurpatorët e fjalës së lirë, nga listat politike të “veteranëve të luftës” dhe nga frika e paarsyeshme nga ndërkombëtarët.
_
_
JO GJYKATË SPECIALE PËR OPOZITËN
Vendimin e djeshëm të Parlamentit të Kosovës duhet rerspektuar dhe analizuar me gjakftohtësi e pa emocion, sepse të gjithë pajtohemi njëzëri, se aty ku mungon opozita nuk ka demokraci të mirëfilltë. Na pëlqeu apo jo, Kuvendi i Kosovës votoi dhe rezultatin e këtij votimi duhet t’a respektojnë të gjithë. Kjo vlenë edhe për miqtë tanë euroatlantik, të cilët pa asnjë dyshim kanë dhënë kontributin e pamohueshëm për çlirimin e Kosovës. Megjithatë, kjo situatë nuk është e parrugëdalje. Rrugëdalja si mundësi reale ka qenë e mundshme kahherë, por, paria vendore dhe burrështetasit, siç e pëlqejnë t’a quajnë vehten klanokracia e “hyqmetit” të “listave të çlirimtarëve”, kurrnjëherë nuk ka treguar gatishmëri për themelimin e Gjykatës për Krimet e Luftës! Pse? Pse një pritje kaq e gjatë? A do të thotë kjo neglizhencë shumëvjeqare, bashkfajësi e pozitës dhe opozitës për gjendjen e krijuar? Po, pa dyshim se përgjigja do të ishte po. Dhe, kur jemi te kërkesa e drejtë e qytetarëve për themelimin e Gjykatës për Krimet e Luftës, politika vendore ka bërë gabime të shumta, përfshirë aty edhe të gjithë opozitarët e sotëm!
Prandaj, para se të procedojë një Gjykatë Speciale për inate të opozitës, qeveria e tashme në krye me Isa Mustafën duhet t’a bartë përgjegjësinë që i takon. E njëjta përgjegjësi, ndoshta edhe më e theksuar për shkak të kompetencave që i posedon, bie mbi EULEX-in. Pyetja se cili është rezultati i deritashëm i këtij misioni me kompetenca marramendëse për sundimin e ligjit, kërkon përgjigje? Qytetarët e ndjejnë, se rezultati i misionit të EULEX-it është baraz me zero. Prandaj, mjaftë më me pallavra elektorale nga foltorja e Parlamentit të Kosovës dhe zyrat e qeverisë! I preferojmë gjithashtu edhe ambasadorëve të akredituar në Kosovë; ju lutemi të nderuar ambasadorë, ndaleni presionin e padrejtë psikologjik ndaj qytetarëve të Kosovës, sepse jemi ne ata, qytetarët e këtij vendi që kanë nevojë më shumë se askush tjetër për pastrimin e shtetit tonë nga të gjithë kriminelët e luftës, dhe jo vetëm për pastrimin e prapanicës së disa kuaziçlirimtarëve shqipfolës. Nga ju shpresojmë të jeni miq të qytetarëve të Kosovës, e jo vetëm partner biznesi të pushtetarëve dhe sundimtarëve autoritar të këtij vendi.
Qytetarët e Kosovës janë unik dhe nuk duan të bëjnë dallime mes kriminelëve, ashtu siç ua kërkon padrejtësisht raporti i Dick Marty. Krimi është krim dhe ai duhet dënuar pa mëshirë nga një Gjykatë për Krime Lufte. Kushdo që t’a ketë kryer krimin e luftës, serb ose shqiptar, duhet të ballafaqohet me drejtësinë. Ndërsa mbështesim themelimin e Gjykatës për Krime të Luftës, ne si qytetarë të Kosovës i themi Jo segregacionit në drejtësi. Drejtësia vendore duhet të japë verdiktin e saj të paanshëm për të gjitha krimet e luftës, përfshirë aty edhe vrasjet e pasluftës, të cilat, për qudinë e të gjithëve, mbetën të patrajtuara dhe të pasqaruara deri më sot! Këtë fakt tronditës nuk do t’a korrigjonin kompetencat e parapara për Gjykatën Speciale, të cilat do t’a suspendonin tërësisht, atë pak e hiq sovranitet që e posedon Kosova sot.
__
E kaluara jonë e afërt na obligon të angazhohemi me seriozitet, përkushtim dhe profesionalizëm të theksuar në procesin e pashmangshëm të ballafaqimit me krimet e luftës. Këtë kërkesë primare dhe shumë të nevojshme, politika vendore e Kosovës e ka neglizhuar me vite të tëra. Ajo, para se t’a përceptoj si obligim moral dhe detyrim ligjor ndaj qytetarëve të Republikës, të drejtën e tyre e ka shfrytëzuar kryekëput për nevoja elektorale dhe si monedhë për kusuritje në bisedimet e …shumta, kinse për të trasuar rrugën e europianizimit të Kosovës.
Por, Kosova nuk europianizohet me klanokraci, autoritarizëm, tenderomani dhe praktikimin e marksizmit ortodoks të Georgi Plekanovit. Asaj i nevojitet më shumë se kurrë, një dritë shprese për liri dhe demokraci të mirëfilltë. Kosovës tonë, i nevojiten si kurrë deri më tash, miq dhe asistent profesional në rrugëtimin e saj shumë të vështirë. Kuadrot profesionale nuk mungojnë. Atyre duhet dhënë hapësirën e nevojshme përmes një qeverie teknike të ekspertëve, e cila, në dy vitet e ardhshme do të duhej t’a menaxhojë vendin dhe të inicojë procesin e dekriminalizimit të politikës vendore.
__
Vlerësimi i Organizatës joqeveritare Freedom House për Kosovën është i bazuar në fakte, sepse, në realitet, demokracia në Kosovë nuk ekziston fare. Në Kosovë, autoritarizmi kujdeset për koekzistencën e klanokracisë dhe mafiokracisë, e të cilat, së bashku e mundësojnë zhvillimin dhe përparimin e antikulturës së quajtur tenderokraci. Klanokracia vendore është treguar shumë e zhdërvjelltë, sepse me punën e saj ka arritur të fuqizojë mafiokracinë e bashkuar të vendorëve me disa …kuadro të dështuara të ndërkombëtarëve. Në Kosovë, akti më i lartë juridik i shtetit është sankcion dhe dënim politik për popullin shumicë, për shqiptarët. Kushtetuta e Kosovës, si akt i imponuar përmes bisedimeve të Vjenës dhe e cila mbahet në jetë përmes autoritarizmit, forcës ushtarake të ndërkombëtarëve dhe policisë servile vendore, i cenon të drejtat demokratike të shqiptarëve. Ambasadat e akredituara në Prishtinë, deri më tani e kanë mbështetur autoritarizmin, klanokracinë dhe mafiokracinë, duke e mundësuar padrejtësinë, siç është në fakt manipulimi me demokracinë. Një herë në katër vjet, qofshin ato zgjedhje lokale apo vendore, banorët e Republikës së Kosovës kanë të drejtën të shijojnë pjesmarrjen në fushata elektorale. Këto zgjedhje, zakonisht janë shfrytëzuar për blerje të votave dhe manipulim të proceseve zgjedhore. Duke jetuar në varfëri ekstreme, qytetari i Kosovës është shëndërruar në skllav modern, të cilit mbijetesa i mundësohet vetëm nëse tregohet servil i autoritetit, është mik me ndonjë klanokrat që i ecë fjala te mafiokracia, ose nëse ka arritur me pak para të figurojë në Listën e Veteranëve të UÇK-së.
__
Të burgosurit shqiptar në IRJM janë në një gjendje shumë të rëndë dhe ata po torturohen e terrorizohen ç’njerëzisht. E them me përgjegjësi të plotë ligjore dhe politike, se dhuna ndaj ushtarëve dhe komandantëve të UÇK-së në burgjet raciste të IRJM-së dhe më gjerë në rajon po mbështetet politikisht nga Qeveria e Kosovës, Qeveria e Shqipërisë, Qeveria e Serbisë dhe vazalët puthadorë të kriminelëve e organizatorëve kryesor të masakrës së Kumanovës; e organizatorët kryesorë janë …Ali Ahmeti, Nikolla Gruevski dhe Sasho Mijalkov. Partitë ogurzeza dhe shqipfolëse në IRJM, disa prej tyre të themeluara nga qendra të vendimmarrjes antishqiptare, mbajnë përgjegjësi të plotë për gjendjen e robërisë, varfërisë së qëllimshme dhe asimilimit të institucionalizuar ndaj shqiptarëve. Në sovjetin IRJM, Bashkësia Europiane po ballafaqohet me kriminelë ordiner në krye të shtetit artificial, të cilët i shërbejnë një drejtësie të implementuar për të siguruar segregacionin etnik, sundimin e përhershëm dhe robërinë ndaj shqiptarëve atje. IRJM-ja është dëshmuar të jetë sovjeti i fundit artificial në Gadishullin Ilirik, e të cilin opinioni politik europian me të drejtë e percepton si simbol dhe bastion i një mentaliteti të perënduar në kontinent. Zyrtarët e shtetit monstër ishin pjesmarrës në organizimin dhe zbatimin e planit të miratuar për likuidim të të gjithë komandantëve dhe ushtarëve të padëgjueshëm të UÇK-së. Ky plan, sipas informatave që posedojmë është finalizuar në dhjetorin e vitit 2014. Meqenëse sovjetit IRJM mbijetesën politike dhe ekonomike po ia mundëson vazaliteti dhe bashkpunimi i kriptokomunistëve shqipfolës të Tiranës, Prishtinës, Beogradit dhe Shkupit, nuk pritet ndonjë reagim dhe as ndihmë eventuale për ushtarët e burgosur, pjesmarrës në Betejën e Kumanovës. Strukturat e posaqme të qeverive në rajon janë duke përgatitur skenarët e radhës, përmes të cilëve sigurohet implementimi i ZSO-së, Republikës Srpska në territorin e Kosovës. Për këtë qëllim, pra, për të deinstitucionalizuar plotësisht vullnetin politik të shqiptarëve të Kosovës, qeveritë në rajon e shfrytëzojnë edhe ndihmën e madhe që ua ofrojnë qarqet vahabiste. Duke i paraqitur shqiptarët e Kosovës dhe ata të IRJM-së si një turmë e cila ka më shumë nevojë për identitet fetar se sa për një shtet modern dhe demokratik, qarqet antishqiptare synojnë të vulosin sa më parë marrëveshjet e përgatitura me Qeveritë e Kosovës dhe Shqipërisë; marrëveshje të cilat ua sigurojnë grupeve të caktuara të interesit, mbajtjen e pushtetit politik, ekonomik, policor e ushtarak edhe në dekadën e ardhshme.
Kryetari i Partisë Demokratike, Lulzim Basha, foli me emra konkretë për kandidatët e inkriminuar të së majtës në këto zgjedhje. Ai përmendi edhe bandat e përfshira në zgjedhje.
“Unë dua të sjell sot para jush vetëm disa prej rasteve flagrante te dhunimit të standarteve të zgjedhjeve, dhe deformimit te vullnetit te zgjedhesve.
Ndonëse Partia Demokratike dhe aleatët tanë ndërkombëtarë SHBA, BE, PE u angazhuan fuqimisht në procesin e dekriminalizimit, dyshja Rama Meta në shpërfillje të hapur të angazhimeve të tyre formale kandiduan në zgjedhjet vendore përfaqësues të botës së errët të krimit si Artur Bushi në Krujë, Artur Bardhi në Kurbin, Elvis Rroshi në Kavajë, Ndoni në Këlcyrë, Peçi në Tepelenë, Qaja në Devoll, Kokoneshi në Divjakë, Hasalla në Peqin, individë që ushtruan presion të hapur ndaj zgjedhësve, punonjësve të administratës si dhe përdorën paratë e krimit të organizuar për të blerë vota.
Në zgjedhje u përfshinë banda të lidhura me pushtetin, të cilat vepruan me si njësi paramilitare për të kërcënuar, trembur dhe dhunuar kandidatët, akitivistët dhe zgjedhësit tanë para syve të policisë që nuk ndërmori asnjë masë edhe përkundrejt denoncimeve të opozitës. si ajo Shullazit dhe Xhabaftëve në Tiranë dhe Vorë, “Hakmarrja për Drejtësi” në Lushnje dhe në Vlorë, bandat e Ben Qimes në Fier, banda e Kazazëve në Kavajë, bandat e Taullaut, Dokles, Lul Berishës, dhe Hoxhes në Durrës, banda e Spahinjve në Bulqizë banda e Suel Celës në Elbasan etj.
I dënuari me burgim të përjetshëm përr për vrasjen e kryekomisar Dritan Lamajt, Arben Frroku u përfshi në një fushatë të ethshme në Pukë. Ai jo rastësisht u lirua pak para zgjedhjeve por si garanci për të punuar në krah të Edi Ramës në Pukë me të cilët është parë dhe në ambiente publike. Si shpërblim Aben Frroku mori të drejtën për t’u larguar jashtë vendit vetëm pak ditë para se ai të dënohej me burgim të përjetshëm nga gjykata e Apelit,” tha Basha.
Bartolomeo Mitre Martinezi (1821-1906) ishte me origjinë nga Himara, pra shqiptar. Gjatë viteve 1850 ishte ministër i jashtëm dhe i mbrojtjes së qeverive provinciale të Buonas-Aires. Në 12 Tetor 1862 u zgjodh kryetar i parë i Republikës Demokratike të Argjentinës deri më 12 Tetor 1868. Për vitet që udhëhoqi Argjentinën është vlerësuar si Kryetari i Unitetit të Vendit dhe zhvillimit ekonomik.
Nga Arben Llalla
Shqiptarët historikisht kanë bërë karrierë personale në shumë vende të botës, ata ishin të parët më Egjipt, kryetar shteti të Rumanisë, Italisë, Greqisë, Turqisë etj. Gjatë kërkimeve historike rreth shqiptarëve në Greqi ndesha në disa të dhëna se kryetari i Parë i Republikës Demokratike të Argjentinës ishte Bartolomeo Mitre Martinezi i cili ishte politikan, ushtarak, shkrimtar, gazetar, ish-Guvernator i Buenos-Aires dhe një nga burrat shteti më të njohur në Amerikën Latine.
Sipas të disa të dhënave familja Mitre kishte ardhur në Argjentinë nga Venecia dhe kishte origjine greke, por nga kërkimet e mia mësova se në të vërtetë origjinale e familjes Mitre ishte nga Himara dhe stërgjyshi i tij quhej Dhimitër Mitropulos. Shumë familje shqiptare të besimit ortodoks para shek.20 nga mungesa e një kishe ortodokse shqiptare shkonin për lutje në kishën ortodokse greke e fëmijët e tyre ndiqnin shkollat greke deklaroheshin me origjinë greke në emigracion. Raste të tilla kemi plotë gjatë shekujve të mëparshëm, por edhe sot. Ne do të sjellim të dhëna se familja e Bartolome Mitre Martinezi ishin nga Himara.
Familja Mitru ose Dhimitriu u larguan nga Himara rreth viti 1670 dhe emigruan si fillim në Venecia. Kjo familje himariote kishte lidhje të ngushta me shqiptarin nga Labova, humanistin e madh Vangjel Zhapën.
Bartolomeo Mitre ka lindur në Qershor të 1821 në Buenos-Aires. Që në fëmijëri dallohej për shpirtin e tij kryengritës, kryelart dhe mospërfillës ndaj sfidave të jetës. Në moshën 15 vjeçare u largua nga Buenos-Aire për në disa vende të tjera të Amerikës Latine.
Nga viti 1836-1839 studio në shkollën ushtarake-dega artileri dhe mori gradën Toger. Gjatë kësaj periudhe botoj shumë vjersha dhe shkrime në gazetat e ndryshme të Amerikës Latine.
Në janar të 1841 u martuar me Delfina Maria Luisa De Vedia py Perez, nga kjo martesë ata patën gjashtë fëmijë, dy vajza dhe katër djem.
Nga mosmarrëveshjet e shumta politike që pati u detyrua disa herë të ndryshojë vendbanimet duke jetuar në Kili, Peru, Uruguaj, Bolivi. Udhëhoqi shumë beteja luftarake dhe u zgjodh disa herë ministër i mbrojtjes dhe i jashtëm i provincave Amerikane Latine. Gjatë viteve 1840 Bartolomeo u takua me arbëreshin Xhuzepe Garibaldin të cilin e adhuronte shumë.
Gjatë viteve 1850 Mitren e shohim ministër të jashtëm dhe të mbrojtjes së qeverive provinciale të Buonas-Aires dhe më tej në vitin 1860 Guvernator i provincës të Buenos-Aires deri më 1862. Në 12 Tetor të vitit 1862 u zgjodh kryetar i parë i Republikës Demokratike të Argjentinës dhe e mbajti këtë post deri më 12 Tetor 1868. Ai për vitet që udhëhoqi Argjentinën është vlerësuar si Kryetari i Unitetit të Vendit dhe zhvillimit ekonomik. Kandidojë disa herë të tjera për kryetar të Argjentinës si më 1874 dhe 1891, por humbi.
Bartolomeo Mitre ka dhënë një kontribut të madh në fushën e kulturës së Argjentinës, ai në vitin 1870 themeloj gazetën La Nacion, është themeluesi i Akademisë së Historisë së Argjentinës, shkroi shumë poezi dhe botoj dy libra historike Historia de Belgrano dhe Historia de San Martin.
Në vitin 1893, Bartolomeo Mitre mori titullin Grand Master i Lozhës së madhe të Masonerisë në Argjentinë, dhe më 1901 u emërua Anëtar Nderi i kësaj Lozhe. Vdiq në 1906, shtëpia ku jetoj që nga viti 1860 e deri sa vdiq u kthye në Muze Mitre, ku në të ka pjesë nga historia e Argjentinës, gazeta që ai themeloj La Nacion udhëhiqet ende nga trashëgimtarët e Bartolomeo Mitre.
Për fat të keq deri më sot nuk është shkruar asnjëherë që Bartolomeo Mitre ka origjinë shqiptare, por bibliografët shkruaj se ai ka origjinë greke, por siç dihet Himara s’ka qenë kurrë Greqi, s’ka patur kurrë grek. Prandaj është mirë që studiuesit shqiptar që merren me diasporën shqiptare të bëjnë studime edhe për origjinën shqiptare të Bartolomeo Mitres. (INA)
Redaktor i politikes ne gazeta Shqiptare,Telegraf.
A e dini se ne zgjedhjet e para te PS ne Athine ne 2006 kur une isha 1 nga 3 kandidatet
per kryetar i PS ne Greqi Edi Rama vete ai…manipuloi votimin qe u be aty sepse Rama mori pjese duke mos e perfillur por emeroi kryetar te PS ne Greqi zvsekretarin Pergjithshem te VORIO EPIRIT
Anastas Muratin.
Aq sa Kristaq Papa bashkestudenti im me thote me ironi.
Anastasin e ndoqem ne nga VORIO EPIRI dhe e bete kryetar te
PS!
Une ne ate kohe kam shkruar te gazeta NDRYSHE 2006 opinionin me titull:
RAMA MERR ME QIRA PER KRYETAR te PS ne ATHINE SEKRETARIN E PERGJITJSHEM TE VORIO EPIRIT
kush dyshon ju publikoj faktet.
—
Fenomeni “Papandreu” ndodhi me PS dhe Rilindjen ne zgjedhjet e 21 qershorit
Sepse PS mori 29 % te votave kur ne 2013 kishte marre 41%…ose tani PS mori 400.000 vota kur ne 2013 mori 730.000 vota. Sikurse Papandreu tha ne 2009
qe ” Kemi leke dhe jo krize”dhe mori 44 % te zgjedhjeve ne
2009 edhe Rilindja ne 2013 premtoi mireqenie dhe 300.000 punesim
Ne 18 muaj qeverisje kjo Rilindje humbi 330.000 vota
ose 12 % elektorat.Sepse u shtua papunesia u shtuan te varferit u shtuan taksat u shumezua korrupsioni qeveritar u kriminalizua politika aq sa Ambasadori Donald Lu
e cilesoi kandidimin e njerezve te inkriminuar nga Kryetari i Partise si poshterim te popullit shqiptar.
—
Tani cili shqiptar.
qofte edhe krenaristi i Rilindjes mendon se premtimet e bujshme te Rilindjes qe fitoi 35 bashki dhe te gjitha bashkite e medha
do te realizohen? Cili krenarist i Rilindjes beson akoma qe deri ne 2017 kjo qeveri e Rilindjes do te ktheje te shqiptaret
buken e gojes dhe shpresen qe te gjeje 1 vend pune ne Shqiperi? Prandaj imagjinoni
derisa kjo Rilindje u konsumua 330.000 vota vetem ne 18 muaj qeverisje cfare humbje spektakolare e pret ne 2017.
Sepse shqiptaret smund te mashtrohen 3 here nga Rilindja.
Kujtese.
Kujtoni kritikat e BEN BLUSHIT.
—
Eshte qesharake qe media jone propagandon se Merkel shikon te Edi Rama
liderin e Ballkanit.
Eshte qesharake te thuhet…se Gjermania tani u kujtua per rendesine ndaj Ballkanit
Shikojeni si sillet Gjermania ndaj Greqise Thjesht Merkel vjen ne Ballkan te thelloje influencen gjermane ne Ballkan te vere qeverite ballkanase ne influencen e saj.
Shikoni investimet gjermane nuk kane interes ne Ballkan Gjermania nuk pranon
emigrante nga Shqiperia nga Kosova.
Gjermania nuk jep ndihma financiare por hua me perqindje te larte.
—
Qeveria Rilindje ka marre borxh nga FMN 2 miliarde leke deri tani dhe nderkohe zbaton politikat shtrenguese …qe e urdheron FMN sikurse Rritjen e moshes se pensionit rritjen e kontribimeve per pensionin shkurtimin e Administrates Publike mosrritjen e rrogave shkurtimin e investimeve publike Arsim Shendetesi Kulture Shitjen e Asseteve Kombetare falas rritjen e taksave per te varferit rritjen e cmimit te kilovatorit te dritave lehtesira financuese uljen e taksave etj per biznesin e madh. Dhe pas disa vjetesh Borxhi publik qe rritet progresivisht edhe pse marrim kredi nda FMN do te beheh i pamundur te paguhet.
Turp per ne shqiptaret qe ne 21 qershor 2015 votuam per kryebashkiake kriminele
sepse keshtu na urdheroi… Kryetari i Partise. Shitem Voten per nje pjate gjelle.
Nderkohe qe Kryeministri grek i thote popullit grek vendos ty me REFERENDUM
nese do te nenshkruaje qeveria marreveshjen skllaveruese te TROJKES BE FMN.
—
Fituesi moral ne Tirane eshte Halim Kosova Te pakten na mesoi si duhet te komunikosh me elektoratin dhe cfare duhet t’i premtosh realisht… Mbase kjo eshte nje pikenisje per nje politikeberje te re
Shpresoj….
Kryesia e Partisë Balli Kombëtar i Iliridës ndjehet e tmerruar dhe distancohet nga Afera e spiunazhit – ÇETNIKU.
“Në mbledhjen e mbajtur më 24.06.2015 në Tetovë, kryesia e partisë analizoi rrjedhat politike me theks të veçantë fragmentimin e spektrit të djathtë politik në trojet shqiptare. Kryesia jonë konstaton me dhimbje të thellë, se në fraksionin e ri të krijuar nga Adriatik Alimadhi dhe Ahmet Mulliqi në Republikë…n e Kosovës janë inkuadruar edhe të shantazhuarit e shërbimeve sekrete të Serbisë.
Ftojmë Adriatik Alimadhin, kryetarin e PBK në Shqipëri të reflektojë, të jap dorëheqje dhe të distancohet menjëherë nga afera – ÇETNIKU.
Alimadhi të ndalojë veprimtarinë e turpshme të krijimit të frakcioneve me njerëz të shantazhuar nga shërbimet intelegjente serbe. Ftojmë Ahmet Mulliqin, iniciatorin dhe drejtuesin e fraksionit të ri „Partia e Ballit“ në Kosovë, të japë dorëheqje të parevokueshme dhe t’a shuajë frakcionin e turpit, sepse në kryesinë e tij qëndron ulur pranë e pranë, dora e zgjatur e shërbimeve serbe”.BS
Përgaditi : LEON MOLLA
Sipas traditës së murgjëve krishterë të manastirit ‘Shën Katerina’ në Sinaj, pejgamberi Muhamed shpesh e vizitonte manastirin dhe zhvillonte biseda me klerikët krishterë.
Ky dokument është shkruar më vitin 626, ndërsa përbëhet nga disa dispozita rreth termeve të lidhura rreth jetës së krishterëve nën udhëheqjen islame dhe mban vulën e njohur të pejgamberit. Sulltan Selimi i parë letrën origjinale e dërgoi në Stamboll më vitin 1517, ku edhe sot ruhet në muzeun ‘Topkapi’, kurse me kërkesë të murgjëve është bërë edhe kopja e saj dhe është vendosur në manastir.
Përmbajtja e letrës është me sa vijon: “Kjo është nga pejgamberi Muhamed, Ibën Abdullah si testament për ata që janë të krishterë qoftë në afërsi ose largësi.
Ne fuqishëm qëndrojmë pranë tyre. Me të vërtetë unë, shërbëtorët, ndihmësit dhe pasuesit e mi, do t’i mbrojmë, sepse krishterët janë qytetarët e mi dhe pasha Allahun do t’i kundërvihem çdo gjëje që ua prishë rehatinë.
Kundrejt tyre nuk guxon të ushtrohet dhunë. Gjykatësit e tyre nuk guxon të përjashtohen prej pune. As murgjit s’guxon të dëbohen prej manastireve të tyre. Askush nuk guxon t’i rrënojë shtëpitë e fesë së tyre (kishat), e as t’i dëmtojë ato, ose të marrë (grabis diçka) prej tyre e të dërgojë në shtëpi të muslimanit.
Po që se dikush merr ndonjë gjë prej tyre, atëherë ai konsiderohet se ka shkelur testamentin e Zotit dhe ka treguar padëgjueshmëri ndaj Pejgamberit të tij. Vërtet ata janë aleatët e mi dhe kanë mbrojtjen time kundër asaj që urrejnë. Askush nuk guxon që t’ua imponojë udhëtimin ose shkuarjen në luftë. Muslimanët duhet të luftojnë për ta.
Nëse muslimani dëshiron ta marrë për gura një të krishtere, martesa nuk guxon të ndodhë pa pëlqimin e krishteres, e as krishterja s’guxon të pengohet nga burri musliman që të mos e vizitojë kishën për t’u lutur.
Kishat e tyre duhet patjetër të respektohen, rindërtimet e tyre s’guxon të pengohen, e as të ndalohen gjërat e shenjta të shkrimeve të tyre. Askush prej muslimanëve nuk guxon të tregojë padëgjueshmëri ndaj këtij testament gjer në Ditën e Kijametit”.
Ç’është e vërteta, Perandoria Bizantine ishte perandoria e ilireve e jo e grekërve mesjetarë, siç mbizotëron mendimi, sepse në Mesjetë nuk ka patur greko-helene. (f 22S.R.)
Dëshmi tjetër e shtrirjes territoriale të popullsisë shqipfolëse, janë edhe emërtimet e njëjta të vendbanimeve të ndodhura në Shqipëri dhe Greqinë e Jugut.
Admirali Pavlos Kountouriotis – Presidenti i parë i shtetit grek, arvanitas. Hero kombëtar i shtetit grek dhe i zgjedhur president 2 herë rrjesht.
“ Lidhjen e vazhdueshme të ilirëve dhe Greqisë Jugore e dëshmojnë veç të tjerash dhe një numër qytetesh paralele, që nga lashtësia deri në ditët pararevolucionare (1821)
Do të përmend tani se kemi dhe qytete me të njëjtin emër si në Greqinë Jugore ashtu dhe në Iliri: Epidavro, Halkis, Oropo, Helopa, Avlona etj, ne vitet me te reja kemi, Avlonari, Shirxhi, Salona, Finiki, Sofade dhe Dropulli” (f155A.K.)
Në arkivat europiane gjenden dokumenta, ku përcaktohen qartë edhe administrativisht trevat shqiptare. « Konsullatat e Francës në Shqipëri zënë fill në vitin 1695. Z.Garnier, i pari nga konsujt, e kishte rezidencën në Sajadhe. Por dy të tjerët, Pelisie dhe Dybrokua, u vendosën në Artë. Në një letër të datës 3 tetor 1702, Z.Garnier thotë se Janina është po aq e madhe sa Marseja“ (f347Zh.F.) Por edhe në këtë territor të kufizuar ku jetonin krahas arbërorëve edhe popullsi të ardhura, greqishten e fliste një pjesë e vogël e popullsisë. “Popullsitë bujqësore nuk e braktisën gjuhën e tyre të nënës, për të mësuar një gjuhë me shumë rrumbullakosje, bishta, mbaresa etj. dhe sigurisht as fjalët e reja e të pakuptueshme të cilat as që iu hynin në punë, si p.sh. ato të tregëtisë, artit dhe të shkronjave. Por popullsitë që jetonin nëpër qytete mësuan greqisht dhe e përdornin atë të paktën në shkrim “(f121A.K.) Përdorimi masiv i pellazgo-shqipes si gjuhë e popullit, që nga lashtësia e deri në shekullin e 19, në Greqi, diktohej së pari nga fakti, se popullsia e huaj, që ndër shekuj ka ardhur dhe ka bashkjetuar me shqiptarofolësit, mbeti gjithmonë në minoritet. Për pasojë, ose është asimiluar tërësisht ose ka përdorur, brenda vatrës gjuhën e tyre dhe jashtë saj, gjuhën shqipe. Greqishtja u përdor si gjuhë e shkencës, administratës, shkollës dhe kulturës.
« Sipas se cilit vend, ky element, (i elitës kulturore, sunduese ose drejtuese) mësonte si gjuhë të dytë të shkollës, ose greqishten ose latinishten (f.210R.A.)… Kjo gjendje në fakt do të vijonte e paprekur në Greqi deri në mes të shekullit të kaluar, ku kudo flitej vetëm gjuha pellazge dhe shkruhej vetëm greqishtja. (f.212R.A.)
Faktori i dytë është «mosasimilimi dhe mosperzjerja» e popullsisë arbërore ndaj të huajve. Baza e popullsisë «helene» (shqiptarët e lashtë) ka mbetur e njëjtë, pasi pellazgët nuk pranonin të lidheshin me të huajt, duke përthithur të ardhurit“(Ali Eltari « Republika » 7.01.2010)
Kjo traditë vijoi gjatë te gjitha koherave. «Arvanitasit, si të krishterë ashtu dhe muslimanë, janë nga popujt e paktë, që i largohen përzjerjeve të gjakut me të huajt, duke ruajtur pastërtinë dhe kompaktësinë e farës » (f184A.K.)
Deri edhe në shekullin e XX ,sidomos muslimanët shqipfolës në Greqi, nuk martoheshin me të huajt pavarsisht përkatësisë së tyre fetare, por kjo nuk ndodhte midis shqiptareve të të dy besimeve. Martesat e përziera që përmënden në dokumentat historike që parashtruam, duhet theksuar, se gjithnjë bëheshin mes shqiptarësh (Ali Pasha me Vasiliqinë)dhe jo me kombësi të huaj ”(f 292 A .K.) “ Shqiptari i krishtere bëhej vëlla i adoptuar me muslimanin e kombit te tij. Kështu krushqitë brenda fisit me fe të ndryshme vazhdonin normalisht. Kolokotroni ishte vlla me Marko Boçarin (i krishterë) dhe Laliotin Alifarmaqi “(f 293A.K.)
Të gjithë këta faktorë të lartpërmëndur, e ruajtën gjendjen mbizotëruese të gjuhës shqipe deri në prag të krijimit të shtetit grek, në vitin 1830.
Një popullsi mbizotëruese, dikton edhe elementin mbizotërues në kulturën e një vendi (duke marrë gjithmonë parasysh zhvillimin e arsimit dhe mungesën e medias për periudhën që flasim, por që sot e dobëson ndjeshëm këtë faktor).
Në Greqinë e shekullit të 19-të, heronjtë arbërorë zënë vënd qëndror, në krijimtarinë gojore popullore dhe atë të shkruar letrare. “Ai, që ishte në territoret greke heroi më i njohur dhe i dashur, ishte heroi i madh shqiptar ,Skëndërbeu, të cilin historianët grekë e mohojnë, por populli e quan të vetin dhe e dashuron. Të gjithë kapedanët arvanitas të kryengritjes (1821) që dinin dy-tre gërma, lexonin mbi fitoret dhe arritjet e Skënderbeut, të cilat qarkullonin në një numër mjaft të madh asokohe dhe gjetën gjithashtu mbështetje të madhe. Kolokotroni na thote në kujtimet e tij: E njoha jetën e Skënderbeut, koleksionoja veprat e tij…Stradiotët e mëdhenj (nga Thesprotia dhe Moreja) të shk XV dhe XVI si Mërkur Bua, Manol Bleshi etj. studionin betejat e Skënderbeut. Librat e Skënderbeut, përgjithësisht ishin leximi më i përhapur dhe më i njohur në Greqinë e pushtuar nga turku” (f 257A.K.)
Për të mbuluar faktin e përhapjes së kësaj letërsie, që dëshmon se shumica e popullsisë ishte shqiptare, e cila ishte e interesuar për njohjen e luftës së Skëndërbeut, historianët grekë përpiqen ta paraqesin Skënderbeun si grek.
Studiuesi Aristidh Kola na sjell edhe një fakt shumë domethënës, që vërehet vetëm tek shqipfolësit e shtetit helen dhe jo tek popullsitë e tjera. “Shqiptarët gjatë gjithë vazhdimit të pushtimit turk…edhe më analfabetet dinin gjithshka për Aleksandrin e Madh, Thjemistokliun, Pindarin, Epaminondën, të Urtët, perënditë e vjetra, Orakujt e lashtë…përgjithësisht gjithshka që ruhet në legjendat dhe gojedhënat “(f256A.K.)
Po kështu, mbizotëruese janë edhe vallet dhe kënget e shqiptarëve.“ Kënga popullore e Greqisë është në pjesën më të madhe arvanitogjene dmth e përkthyer nga shqipja në greqisht.
Studiuesi gjerman Milhefer i cili vizitoi Greqinë në fundet e shekullit të kaluar (shk.19), konstatoi se shumica e këngëve popullore greke janë të përkthyera nga këngët e vjetra epiko-lirike arbëreshe (f339A.K.)
“Alipashiadha” e famshme e arbëreshit musliman Haxhi Sheqreti (në poemën e tij, në vitet 1800 kishte 10 000 vargje) është shkruar në greqisht. Epopeja e çamëve dhe beqarëve dhe zhdukja e tyre nga turqit më 1779, u shkrua në greqisht. Shumica e këngeve çame dhe kangjele u shkruan në greqisht. Por janë krijime arvanitase dhe si të tilla duhet të llogariten (f339A.K.)
Vetë veshja kombëtare me të cilën sot perfaqësohet shteti grek, është veshja e shumicës së popullsisë, asaj arbërore. Ajo nuk është gjë tjetër, veçse përshtatje e veshjes së shqiptarëve suliotë.
Gjenerali Theodoros Pangalos – Presidenti i dytë i shtetit grek, arvanit.
Dëshmi të vlefshme për tezën tonë, mund të sillen edhe nga numri i madh i përfaqësuesve arbërorë, që drejtuan shtetin grek në shekullin e 19-të. Ka edhe burime statistikore që mund të shfrytëzohen në këtë drejtim si p.sh.regjistrimi i popullsisë i kësaj zone, gjatë periudhës së Perandorisë Osmane, që njihen për saktësinë e tyre.
Por si u arrit, që kjo shumicë shqipfolëse, të kthehej në pakicë?
Kjo u bë realitet, për shkaqe të politikës ndërkombëtare.
Më 3 shkurt 1830, Kongresi i Londrës krijon një mbretëri të ashtuquajtur greke.
Vetë Anglia, qysh më 1830, nuk donte që mbretëria e re të kapërcente malin Parnas. Kjo, thoshte ajo, pasi nuk ka Grekë më pertej. Nga Parnasi në Pind, banorët janë pothuaj të gjithë Shqiptarë dhe Vllehë. Meqë raca greke, ose e greqizuar, nuk i kalonte 350 mijët, u pa e udhës që kjo mbretëri e vogël të shtrihej deri në Pind, dmth deri në gjirin e Prevezës dhe të Lamisë „(f435Zh.F.)
Janë disa faktorë, që e bënë gjuhën greke, gjuhë zotëruese të popullsisë në Jugun e Gadishullit Ballkanik mbas shekullit të XIX.
Faktori i parë ka qenë politika shfarrosëse që u ndoq ndaj popullsisë shqipfolëse, duke shfrytezuar besimin fetar.
– Lufta e nisur në vitin 1821 me synimin për t’u çliruar nga sundimi osman, u shndërrua në një luftë civile, e drejtuar kundër shqiptarëve musliman. Por ngjarjet e atyre viteve treguan, se nuk u kursyen nga kjo fushatë, as edhe shqipfolësit ortodoks.
– Së dyti, marrëveshja me Turqinë për shkëmbimin e popullsisë muslimane (turke) në shtetin helen, me ate greke (ortodoksë) në Turqi. « Popullsitë e reja hynë gjatë periudhës së krijimit të shtetit grek si dhe pas vitit 1922 (bëhet fjalë për shkëmbimin e popullsisë turke të Greqisë me popullsine greke të Turqisë. Në 1922-in sipas marrëveshjes dy palëshe ku 1 3000 000 banorë erdhën në Greqi dhe 500 mijë “turq” ikën në Turqi.
Pas 1922, vijnë në Greqi popujt grekë të Azisë së Vogël, të cilët sjellin zakone dhe tradita të reja në Greqinë deri atëhere të mbizotëruar nga arvanitasit (f 351 A .K.) Shumë shqiptarë muslimanë, duke i etiketuar si “turq”, para dhe mbas Luftës së II-të Botërore, u zbuan me dhunë nga tokat e tyre, drejt Turqisë dhe vendeve të tjera përreth.
– Dhe së treti, përpjekjet për mosarsimimin në gjuhën e vatrës, e popullsisë shqipfolëse dhe lufta psikologjike që i bëhej asaj.
Një nga mjetet, për të shuar gjurmët e banorëve autoktonë shqipfolës, ka qënë edhe ndërrimi i emrave të fshatrave dhe qyteteve. Kjo u ligjërua me vendimin e Komisionit e Ndërrimit të Emrave e të fshatrave, i krijuar nga qeveria fashiste e Metaksait më 1936.
« Ja çfarë emrash shqip kanë patur deri në shekullin 19, katundet rreth Dodonës: Adrimisht, Bonile, Breshta, Brianishte, Burdar, Cakrovisht, Cuke, Dober, Frashtan, Gardhiq, Godist, Gramos, Kluboshar, Labçisht, Lozesht, Mushar, Mush, Pine, Perat, Perlep, Rrapçisht, Sul, Shotishte, Tishte, Velçisht, Vranje,Vraste etj. (Mexhit Kokalari« Republika » 7.01.2010)
Gjithashtu u ndalua vënia e emrave shqiptarë.
Deri para disa dekadash, në fshatrat arvanitase të Biotisë (dhe në pjesën tjetër të Greqisë) ekzistonin sa e sa emra helenë (arbërorë) si p.sh. Platon, Pindar, Epaminonda, Pelopida, Pluton, Aristidh, Themistokli dhe më pas u ndaluan pagëzimet me kësisoj emrash dhe u zëvëndesuan me emra hebraikë si: Joanis, Thomas, Jakovos, Maria etj (f 522A.K.)
Për të shuar çdo gjurmë të kësaj “shumice shqipfolëse”, shumë figura të njohura të periudhave, që nga lashtësia dhe deri në shk 19, që kanë bërë historinë e Greqisë, në tekstet historike paraqiten me origjinë të ndryshuar. Këto falsifikime e kanë zanafillën që në periudhën bizantine e deri në ditët e sotme.
“Shumë shpesh ka ndodhur që grekët t’i përvetsonin emrat e personazheve të shquara dhe t’iu shtonin një emër tjetër të gjuhës së tyre të gjinisë mashkullore” (f281N.V.)
Në Simpoziumin për periudhën fanariote, zhvilluar më 21-25 tetor1970 mbajtur në Selanik nga D.Soutzo, familja thesprote Gjika, emërtohet si familje princërore greke e Vllahisë dhe Moldavisë (f136P.P). Kohët e fundit u bë përpjekje e organizuar dhe perfundimisht e dështuar që të provohej se të gjithë këta heronj arvanitas (Kolokotrone, Grive, Andruce madje dhe Suliote) ishin vllehë! » (f480A.K.)
Ndryshimi i etnisë u është bërë jo vetëm figurave të shquara historike, por edhe fiseve të tëra shqipfolëse. Fisi i famshëm i suliotëve nga historiografia helene paraqiten si grekë. Për të fshirë faktet historike, metoda e ndjekur ka qënë ajo e zhdukjes së dokumentave të shkruara.
Nga fisi i gegëve thuhet se vijnë shumica e farave suliote dhe kjo do të ishte një pikëpamje e sigurtë, sikur qeveritarët me Maurin dhe Papakostën nuk do të digjnin arkivin e farës suliote të Boçarëve, që deri atëhere (1832) e ruante si një send të shenjtë Noti Gj. Boçari në Amfisë. (f 258A.K.)
Po sa është popullsia arbërore sot në shtetin Grek ?
Sipas Aristidh Kolës, Arvanitasit që ndodheshin në Greqinë e 1922, përbënin shumicën e popullsisë greke (f397 A.K.)
Ndërkohë që sipas të dhënave greke ,më 1928 vetëm 18, 773 qytetarë e quanin veten shqipfolës.
Historiani Sherif Delvina shprehet :Nuk bej gabim të them se janë rreth 2-3 milionë arvanitas në Greqi.
Si vendbanime të tyre tashmë njihen Beotia, Atika, Eubea, Morea e zona të tjera që megjithëse flasin shqip, nuk kanë të drejtë të kenë as edhe një shkollë për mësimin e gjuhës së tyre. Punë të madhe ka bërë At Anton Belushi, studimet dhe kërkimet e të cilit për arbëreshët e Helladhës, mund të themi pa ndrojtje, se janë një enciklopedi e popullsisë etnike dhe kompakte arbërore në Greqi. Atje dhe sot gjenden më tepër se 600 komunitete arbërore . (« Lidhja » nr.25 v1991)
Sipas të dhënave po të vitit 1991, shteti Grek njihte një shifër prej 50 mijë shqiptarofolës duke harruar sigurisht regjistrimin mbi baza etnike të popullsise, si dhe emigrantët e pas viteve 90. Në paraqitjen e librit të Thanas Moriatit, ishte edhe deputeti i Pasokut ,arvanitasi Teodor Pangallos, i cili tha: “Arvanitasit nuk mund t’i shtypte kush në Greqi, pasi ata udhëhiqnin Greqinë, ishin gjeneralë, kryeministra, presidentë dhe pronarë të kryeqytetit. Por vetë ata e “gëlltitën” të shkuarën e tyre ,sepse në mënyrë fanatike qenë të bindur se ishin grekë, dhe me ndihmën e mësuesve arritën ta zhduknin gjuhën arvanitase…” .Edhe në ditët e sotme, arbërorët përbëjnë një numër të rëndësishëm të popullsisë në shtetin helen.
Socialistët në tri kohë: PKSH, PPSH, PSSH ndryshimet e një partie në dy shekuj. “200 petritat” e Enver Hoxhës, “komunistët e reformuar” të Fatos Nanos dhe “Rilindja” e Edi Ramës
Nga Luljeta Progni.
Me “200 petrita” nis historia e së majtës shqiptare në 8 nëntor të vitit 1941, për ta mbajtur këtë emër deri në Kongresin e Parë të saj kur kjo parti u legalizua. Deri në këtë nëntor të vitit 1948, PKSH funsksiononte si parti në ilegalitet. Pikërisht më 8 nëntor të vitit 1948, PKSH e mori emrin Partia e Punës së Shqipërisë. Sygjerimi erdhi nga lideri komunist rus, Stalini në takimin që lideri komunist shqiptar, Enver Hoxha, pati me të në Moskë, në verën e atij vitit.
Detajet e këtij momenti gjenden në librin e Enver Hoxhës, “Me Stalinin. “Me 14 korrik arrita në Moskë në krye të delegacionit të parë zyrtar të Repulikës Popullore Socilaiste të Shqipërisë, dhe partisë komunistë shqiptare për një vizitë miqësore në Bashkimin Sovjetik. Veç të tjerash shoku Stalin shfaqi mendimin që partia jonë komuniste, meqenëse përqindja e komunistëve fshatarë në radhët e saj ishte më e madhe, të quhet “Partia e Punës e Shqipërisë”. Sidoqoftë tha ai, unë dhashë një mendim dhe jeni ju, partia juaj, që do të merrni vendimin. Ne do të shtrojmë propozimin tuaj në Kongresin e Parë të partisë që jemi duke përgatitur, dhe kam bindjen se si baza e partisë ashtu edhe udhëheqja e saj do të gjejnë me vend e do të aprovojnë propozimin tuaj….”(vepra e Enver Hoxhës, me tittull : “Me Stalinin, Kujtime” .
Lideri komunist, Enver Hoxha, e mori projektin rus të Stalinit dhe e përshtati në kushtet e Shqipërisë. Ndërkohë ai e kishte nisur projektin e zhdukjes së kundërshtarëve qysh me dënimin e grupit të deputetëve në vitin 1946. Në kongresin e parë të PKSH-së, Enver Hoxha ndëshkoi “grupin armiqësor” të kryesuar nga Koçi Xoxe, i cili kishte qenë deri atëherë njeriu më i afërt i liderit komunist.
Partia e Punës së Shqipërisë e drejtuar nga Enver Hoxha e vazhdoi për 45 vite me radhë politikën gjakatare të zhdukjes së kundërshtarëve duke prodhuar herë pas here “grupe armiqësore” deri në ngushtimin ekstrem të të gjitha lirive të individit në Shqipëri. E përfundoi sundimin me një bilanc tragjik të viktimave të komunizimit në dhjetor të vitit 1990 kur sistemi komunist në Shqipëri, u rrëzua përmes protestave të Lëvizjes Studentore.
Komunistët e reformuar të Fatos Nanos.
Në kongresin e dhjetë të PPSH-së, më 12 qershor 1991, 43 vite pas Kongresit të Parë të kësaj partie, kur u ndryshua emri, nga PKSH, në PPSH, kjo e fundit u riemërua Partia Socilaiste e Shqipërisë. I gjithë kongresi u monitorua nga lideri i fundit komunist, Ramiz Alia, i cili e kishte marrë drejtimin e PPSH pas vdekjes së Enver Hoxhës, në vitin 1985.
Ndryshimet në PPSH vinin në një situatë kur kishte pak muaj që ishte rrëzuar sistemi komunist dhe drejtuesit e saj menduan për mundësitë e përshtatjes së kësaj partie në kushtet e reja. Shpërbërja e parties siç ndodhi në vende të tjera të lindjes, nuk ishte një opsion për komunistët shqiptarë. Ata po mendonin vetëm se si kjo parti të vazhdonte të kishte peshën e saj kryesore në zhvillimet që do të pasonin në Shqipëri, pas shpalljes së pluralizimit politik.
Lideri komunist Ramiz Alia detajoi me kujdes ndryshimet që i duheshin partisë , qoftë në emrin e ri të saj qoftë në lidership. Përjashtimi i një pjese të madhe të anëtarëve të Byrosë Politike ishte hapi i parë para këtij kongresi dhe situata ishte më e favorshme. Në Kongresin e Dhjetë të PPSH-së u përjashtua nga partia edhe pjesa e mbetur e Byrosë Politike. Sigurisht, që për Ramiz Alinë nuk ishte e lehtë, por ai po vepronte në një terren kur Byroja Politike ende nuk ishte e sigurt nga tmerri i skenarit të Rumanisë, ku u vra diktatori i këtij vendi Nikola Çaushesku. Ishte ende një opsion ose të paktën kështu po mundohej ta paraqiste Ramiz Alia. Anëtarët e byrosë politike i’u bindën me pak rezistencë vendimit për përjashtim dhe një elitë e re komunistësh erdhi në krye të partisë.
Në atë kongres pati një sërë debatesh edhe për emrin e ri të partisë.
Kishte disa versione për emrin, pasi ishte përjashtuar versioni i vazhdimësisë me të njëjtin emër. Ishte opsion edhe Partia e Progresit të Shqipërisë, propozim që garantonte vazhdimësinë për militantët pasi inicialet nuk ndryshonin. Në fund të debatit, emri i ri u vendos dhe u pranua nga të gjithë delegatët e kongresit.
“S’ka më PPSH, tani jemi një forcë tjetër politike dhe jemi partia Socialiste e Shqipërisë”. Mirpo kjo po ndodhte në një sallë ku ishte busti i Enver Hoxhës edhe pse më pak i vlerësuar sa i përket vendit ku ishte vendosur, në një sallë të mbushur me parulla të PPSH dhe thënie të liderit të tyre legjendar Enver Hoxha, në një sallë ku ishte e gjithë byroja politike dhe bashkë me ta edhe e veja e diktatorit, Nexhmije Hoxha.
Askush nuk pati mundësinë ndoshta as dëshirën të ndryshojë rrjedhën. Fatos Nano u zgjodh kryetar i partisë së riemëruar dhe një grup drejtuesish të tjerë të rinj që i përkisnin niveleve të dyta e të treta të qeverisjes komuniste.
Riemërimi i strukturave të PPSH-së.
Në atë kongres u vendos ndryshimi i emërtimit të strukturave drejtuese dhe të posteve të ndryshme, por të gjitha ndryshimet po kryheshin në funsksion të kohezionit brenda partisë, ruajtjes së elektoratit të PPSH-së. Kjo ishte porosia kryesore e Ramiz Alisë. Posti Sekretar i parë i Komitetit Qëndror të PPSH, zëvëndësohej me emërtimin kryetar i partisë. Komiteti Qendror i Partisë, zëvëndësohej me emërtimin Komiteti i Përgjithshëm Drejtues i partisë. Byroja Politike e partisë u zëvendësua me kryesinë e partisë dhe të tjera forume ndryshuan emërtimet e tyre.
Në këto forume u zgjodhën edhe një grup intelektualësh, të cilët u vendosën në postet e rëndësishme të partisë, si fasadë për përmirësimin e imazhit. PS dhe drejtuesit e saj trashëguan nga PPSH-ja elektoratin dhe nisën punën për ndryshimin e imazhit të partisë pa bërë hapat minimal të ndarjes së tyre me të shkuarën gjakatare të PPSH-së në 50 vite, me një bilanc tragjik viktimash.
Asnjë shenjë reale e ndryshimit të mentalitetit komunist të PPSH-së nuk dukej në këtë kongres. Megjithëse vlerësoheshin me ide liberale, udhëheqësit e partisë së re kur vinte puna te vendimet e rëndësishme shfaqeshin mjaft të kompleksuar e të ndikuar nga e shkuara komuniste e PPSH. Fatos Nano, kryetari i partisë së re ishte një nëpunës i Institutit të Studimeve Marksiste-Leniniste, institucion që drejtohej nga Nexhmije Hoxha, bashkëshortja e diktatorit Enver Hoxha. Megjithëse kishte shfaqur ide të qarta liberale, Nano konsiderohej beniamin i Nexhmije Hoxhës, karriera e të cilit ishte stimuluar prej saj. Në krah të tij, nënkryetar i PSSH-së u zgjodh Spiro Dede, i cili kishte qenë pjesë e Komitetit Qendror dhe i Byrosë Politike. Në Komitetin e Përgjithshëm Drejtues u zgjodhën një numër i konsiderueshëm anëtarësh të forumeve më të larta drejtuese të PPSH-së, në nivel sekretarësh të parë, apo edhe ofiqarë të administratës shtetërore të regjimit.
Kongresi i parë i PS-së, 1992.
Më 22 mars të vitit 1992, Partia Socialiste humbi zgjedhjet parlamentare të parakohshme, përballë Partisë Demokratike që fitoi në këto zgjedhje me një mbështetje të madhe në të gjithë vendin. PS ishte në procesin e reformimit dhe ky proces do të duhej të përfshinte medoemos ndarjen me të shkuarën komuniste.
Në raportin e mbajtur në Kongresin e Parë të PS-së kryetari Fatos Nano tha se: “PS nuk duhet të lejojë që të aderojë në të askush që ka përlyer figurën e tij, megjithëse mund të jetë dakord me programin dhe statutin e saj. Distancimi i plotë do të thotë distancim si teorik, ashtu edhe praktik, që do të jetë proces në vazhdim. Të denoncohet çdo tentativë për mbytjen e demokracisë si brenda radhëve të partisë edhe në shoqëri, çdo tentativë për vendosjen e një diktature të re, mbi gërmadhat e së vjetrës”. Sërish nuk pati një ndarje të qartë.
Kongresi zgjodhi forumet e reja, drejtuese të partisë. Në krye të PS-së u rizgjodh Fatos Nano. U larguan nga drejtimi disa prej figurave të PPSH-së, që ishin zgjedhur në krye të PS-së në krah të Fatos Nanos, si Spiro Dede. Njëri prej nënkryetarëve, Servet Pëllumbi, u zgjodh sërish nënkryetar i PS-së. Namik Dokle, ish-anëtar i Komitetit Qendror, kryeredaktor i gazetës së PS, “Zëri i Popullit”, u zgjodh gjithashtu nënkryetar i partisë dhe kryetar i grupit Parlamentar të PSSH.
PS-ja nisi kësisoj rrugën e gjatë të reformimit. Fatos Nano e drejtoi këtë parti për 14 vite, katër prej të cilave ishte në burg. Gjatë këtyre viteve, PS qëndroi pesë vjet në opozitë dhe nëntë të tjera në pushtet (një vit para zgjedhjeve të 22 marsit 1992 dhe tetë të tjera pas zgjedhjeve të vitit 1997.) Përgjatë këtyre viteve nuk u ndal asnjëherë lufta për pushtet brenda kësaj partie e përqëndruar mes grupit të Fatos Nanos dhe Ilir Metës. Kjo betejë përfundoi në janar të vitit 2004 kur Ilir Meta u largua nga kjo parti bashkë me një grup deputetësh dhe themeloi Lëvizjen Socilaiste për Integrim. Kjo ndarje ishte edhe një ndër arsyet e humbjes së PS-së në zgjedhjet parlamnetare të korrikut të vitit 2005. Pas humbjes, Fatos Nano dha dorëheqje nga post i kryetarit të PS-së dhe në vend të tij, u zgjodh Edi Rama.
Rilindasit e Edi Ramës.
Pas dy vitesh në krye të PS-së, Edi Rama kishte një plan të qartë për reformimin e partisë sipas koncepteve të tij. Në fillim u duk pak e vështirë që Edi Rama ta fitonte mbështetjen e elektoratit të kësaj partie. Megjithatë, ai nisi shpejt të zbatojë strategjinë e tij për të ndryshuar partinë. Në tetë vitet e PS-së në opozitë, Rama u përball shpesh me situate të vështira për shkak të lëvizjeve të kundërshtarëve të tij brenda PS-së. Megjithatë ai shprehu vendosmërinë e tij për të çuar deri në fund projektin për partinë e tij Socilaiste. Edi Rama ia doli të nxjerrë jashtë loje shumë prej ish-drejtuesve të rëndësishëm të kësaj partie duke nisur nga mandati i parë në opozitë për të përfunduar me këtë të fundit, pranverën e vitit 2013 kur Rama la jashtë listës së kandidatëve për deputet një prej modeleve të rëndësishme drejtuese të kësaj partie, Arben Malajn. Këtu mori fund çdo përpjekje brenda PS-së për të bërë rezistencë ndaj liderit.
Ndryshimet thelbësorë të Ramës në krye të PS-së nisin me vitin 2007. Një mbledhje e KPD-së së 13 marsit të këtij viti vendosi ndryshimin e emrit të këtij formumi dhe riemërimin e tij në Asambleja Kombëtare e PS-së. Në kongres do të ndryshohej edhe përbërja e këtij forumi. Asambleja u mbush me drejtusit e lëvizjes “Mjaft” kryesuar nga Erjon Veliaj. Të tjera ndryshime thelbësore në mënyrën e funsksionimit të partisë, i dhanë formën përfundimtare PS-së sipas Edi Ramës. PS e humbi edhe atë element që për shumë njerëz cilësohej si demokraci e brendshme e partisë, debate brenda grupeve kundërshtare të saj.
Spastrimi.
Më 9 prill 2007 u mblodh kongresi i PS mbi bazën e mbledhjes së Asamblesë Kombëtare të PS, dalë nga mbledhja e KPD së 13 marsit. Në kongres u paraqit nga kundërshtarët e Ramës “rezoluta për mirëkuptim”. Rezoluta u rrëzua në kongres, një kongres, i cili zhvillohej për herë të parë me dyer të mbyllura .
Sipas parimit “një anëtar, një votë”, më 12 maj u rizgjodh Edi Rama kryetar i PS, përballë kandidatit formal Shkëlqim Meta. Një grup zyrtarësh të kësaj partie kontestuan procesin duke e cilësuar të parregullt. Ata pretendonin se në votime morën pjesë një numër më i vogël i anëtarësisë, i pamjaftueshëm për të legjitimuar Ramën si kryetar të PS-së. Dy orë para përfundimit të procesit kishte dhënë dorëheqjen kryetarja e Komisionit të Zgjedhjeve të Partisë, Zamira Caka. Ajo tha pas dorëheqjes se kishte marrë këtë vendim, pasi ishte kundër disa procedurave, që cënonin legjitimitetin e procesit zgjedhor në PS. Megjithatë Edi Rama u zgjodh kryetar i PS-së me 97%.
Më 12 maj u zgjodhën sipas parimit “një anëtar, një votë” edhe delegatët e kongresit, si dhe kryetarët e PS-së në bashki e komuna.
Në kongresin e 2 qershorit 2007, u miratuan edhe ndryshimet në statutin e partisë. Sipas këtyre ndryshimeve, sekretari i përgjithshëm pushon se ekzistuari si funsksion dhe kompetencat e tij, i merr kryetari i Asamblesë Kombëtare.
Sipas statutit të ri, kongresi rritej në numër nga 650 delegatë në 1500 delegatë, bëheshin 150 anëtarë asambleje dhe në çdo forum 50% duhet të ishin gra. Në nivel lokal, PS iu shtuan zyrtarë të rinj. Në çdo qark u zgjodh një sekretar qarku dhe një nënsekretar.
Me sloganin “ndarje me politikën e vjetër”, kongresi i 2 qershorit bëri “pastrimin” e partisë nga ata që për momentin ishin kundërshtarë të Ramës në PS. U zgjodh Asambleja e re Kombëtare dhe sekretarët e rinj. Në Asamble dhe në Kryesi u zgjodhën shumë të rinj, që vinin edhe nga OJF dhe Bashkia e Tiranës.
Figurat e rëndësishme të PS filluan të ndjenin humbjen e influencës, por një nga më të njohurit dhe më të hershmit e radhëve të PS, Gramoz Ruçi, u rikuperua. Ai u zgjodh kryetar i Asamblesë Kombëtare të PS-së. Mbetën brenda forumeve edhe të tjerë si Majko, Xhafa, Fino, Klosi e të tjerë ,por me një peshë shumë të vogël në vendimarrjene partisë. Dalngadalë në tetë vite ata u zëvëndësuan me Erjon Veliajn e shokët e tij.
Rilindja.
Kur u zgjodh në krye të PS-së, Edi Rama pati premtuar se do të bashkonte të majtën. Pak ditë pas zgjedhjes ai organizoi tryezën e opozitës, me pjesëmarrjen e Ilir Metës së LSI-së, Skënder Gjinushit të PSD-së, dhe Paskal Milos së PDS-së. Bashkimi i së majtës ishte një ndër premtimet solemne të Edi Ramës sapo mori postin e krytarit të partisë. Por, tryeza me Metën e aleatët e tjerë të opozitës funksionoi vetëm deri pas zgjedhjeve të shkurtit të vitit 2007, kur Rama u rikonfirmua në postin e kryetarit të bashkisë së Tiranës edhe me votat e LSI-së. Nisi një betejë e fortë politike midis Ramës e Metës kryesisht në momentin e ndryshimeve në Kushtetutë të vitit 2008, ndryshime që penalizuan LSI-në. Ishte fjala për ndryshimet në Kodin Zgjedhor, pikërisht ndryshimi i sistemit zgjedhor.
Pas zgjedhjeve të vitit 2009 Meta hyri në koalcion me Berishën dhe këtu nis e intensifikohet beteja e Edi Ramës dhe Erjon Veliajt kundër Ilir Metës. Kjo betejë akuzash kulmoi me protestën e 21 janarit 2011 ku si pasojë e përplasjes së dhunshme mes protestuesve të Ramës dhe policisë së qeverisë Meta-Berisha, mbetën të vrarë katër persona.
Më 1 prill të vitit 2013, rreth tre muaj para zgjedhjeve parlamentare, ndodhi ajo që dukej se kurrë nuk do të kishte gjasa të ndodhte. Edi Rama e Ilir Meta shpallën koalicionin e tyre nën sloganin “Rilindje”. Ata lanë pas akuzat ekstreme mes tyre dhe u bashkuan për të fituar zgjedhjet e 23 qershorit me një mazhorancë prej 83 deputetësh, brenda së cilës kishte gjithëfarlloj. Rilindja nisi të qeverisë me imazhin e Ilir Metës e Nasip Naços të Edi Ramës e Erjon Veliajt. Rilindja po vazhdon. Në grupin e saj të deputëve ka të ndryshëm. Atje është modeli Gramoz Ruçi i trashëguar nga koha e Ramiz Alisë, Fatmir Xhafa pioner i Enverit, por i formuar politikisht në kohën e Fatos Nanos, Pandeli Majko kryeministri i krizave socilaiste, tani deputet i thjeshtë i saj, Taulant Balla shefi i protokollit të Nanos kryeministër dhe besnik i tij, i kthyer në po kaq besnik i Edi Ramës, modeli Tom Doshi i përjashtuar nga partia se akuzoi për skenar vrasjeje njërin prej dy krerëve të mazhoranës kryeparlamentarin Ilir Meta, modeli Mark Frroku që është arrestuar i akuzuar nga drejtësia belge për vrasje e prostitucion, por edhe Ben Blushi me “Funeralin e Rilindjes.
Kryeministri Edi Rama, u ka drejtuar një apel të gjithë shqiptarëve që jetojnë jashtë vendit, për të kontribuar në procesin e votimit që po zhvillohet sot në Shqipëri për zgjedhjet vendore 2015, duke u telefonuar të afërmve të tyre që të bëhen pjesë e tij. “Ju që jeni në emigracion, bëni një telefonatë në shtëpi, tek të afërm a miq në Shqiperi dhe thuajuni të shkojnë në votim sepse vota e tyre është investim edhe për ju! Rrofshi”, është ftesa publike e Ramës drejtuar emigrantëve përmes rrjeteve sociale.
Por përgjigjia e emigrantëve është:
Ku e keni Ministrinë e Emigracionit që na premtuat zoti Rama?
Ku votojmë ne emigrantët që na premtuat se do të ju krijojmë kushtet të votoni në vendet ku punoni e jetoni?
Pse nuk erdhi Erion Velija, i cili zgjedhjet e kaluara e gdhinte këtu në Greqi me ne emigrantët?
Pse po na i shponi xhepat për pasaportat e fëmijëve që për fajn tuaj po paisen me pasaporta të reja kur kan akoma edhe 90% të kohës së afatit të skadimit?
Pae nuk e ndërtuat atë qendrën kulturore për shqiptarët që të ndiheshin se shumë emigrantë të tjerë të botës?
Pse? Pse? Psetë janë pa fund. Nëse ju zoti kryeministër pretendoni se të gjithë fshatarët i bëtë qytetar, por ka ndodhur e kundërta. emigrantët janë bërë qytetarë europian dhe nuk mund të mashtrohen sa herë keni fushata elektorale. Pema mbillet sot dhe korret mot zoti kryeministër.
“Vendosmëria e dukshme e partive për të kandiduar njerëz të dyshuar për krime përbën një poshtërim të popullit shqiptar”.
Kështu janë shprehur për BIRN, ambasadori i SHBA-ve në Tiranë, Donald Lu dhe kreu i delegacionit të BE-së, Romana Vlahutin. Që të dy kanë bërë thirrje që votuesit të refuzojnë kandidatët e dyshuar, kur të hedhin votën të dielën. Vlahutin shtoi se kandidimi i njerëzve me të shkuar kriminale do të ketë edhe pasoja negative në procesin e integrimit të Shqipërisë në BE.Pas një bojkoti gjashtëmujor të opozitës në Parlament, në dhjetor 2014, me ndërmjetësim të Parlamentit Europian, socialistët në pushtet dhe demokratët arritën një marrëveshje dhe premtuan se do të zgjidhin problemin e njerëzve me të shkuar kriminale që garojnë për poste publike.Gjithsesi, provat e mbledhura nga BIRN tregojnë se partitë politike thjesht po shtireshin përballë Brukselit.
Prova të siguruara nga BIRN tregojnë se dy kandidatë që garojnë për koalicionin e udhëhequr nga Partia Socialiste, Artur Bushi dhe Elvis Rroshi, të cilët kërkojnë postet e kryebashkiakëve në Krujë dhe Kavajë, kanë qenë të arrestuar për trafik droge.
Biografia
Ali Abaz Skëndi, i quajtur ndryshe
baba Ali Tomori, u lind më 1893
në fshatin Shalës në Tepelenë.
Ishte i biri i Abazit, i cili kishte…
mbaruar shkollën e lartë për
nëpunës në Stamboll dhe
emëruar në Kozan të Greqisë, ku
shërbeu për 23 vjet. Në vitin
1902 Abazi kthehet në Shqipëri
dhe i prirur të ndikojë sadopak
në lëvizjen autonomiste
shqiptare, i bashkëngjitet
veprimit energjik të klerikëve
bektashianë. Ai vendoset në
teqenë e Prishtës, në Skrapar, e
njohur në atë kohë për
veprimtarinë atdhetare në
mënyrë të veçantë në
shpërndarjen e librave shqip në
krejt jugun e Shqipërisë. Falë
përkushtimit të tij të plotë, Abaz
Skëndi merr dorë tek babai i
teqesë dhe bëhet myhib (shkalla
e parë e praktikantëve mistik të
bektashizmit). Deri sa ndërron
jetë në vitin 1911, ky shqiptar i
madh i shërben me devotshmëri
kombit të vet.
Ali Abaz Skëndi kryen arsimin
fillor në Berat, ndërsa të mesmen
ne Kozan ku mëson, veç
greqishtes, edhe gjuhët arabe e
turke. Në vitin 1913 kthehet në
atdhe dhe vazhdon punën e të
atit në teqenë e Prishtës. Mbas
masakrës së vitit 1914 nga ana e
andartëve grekë, detyrohet të
marrë rrugën e mërgimit në
Kajro të Egjiptit. Atje bie në
kontakt me shoqëritë patriotike,
u njoh me idetë e rilindëseve, u
ndërgjegjësua për rolin e klerikut
bektashi në shërbim të
shqiptarizmit. Në këtë kohë
studioi me themel letërsi dhe
teologji islame, shkroi poezi dhe
ese të karakterit filozofik e
didaktik. Duhet përmendur këtu
përmbledhja rreth 300 faqe
“Mësime margaritarësh” me
studime për njerëzit e mëdhenj,
një pjesë e të cilave u ribotua në
Shqipëri më 1934 nën titullin
“Xhevher”.
Baba Aliu kthehet në atdhe për të
dhënë ndihmesën e vet në
shërbim të kombit. Nis
veprimtarinë fetare si baba në
teqenë e Kulmakut, ku thirret
baba Aliu i Tomorit. Në vitin 1921
– 1923, botoi gazetën “Reforma”,
e cila bëhet propagandiste e
zjarrtë e idealeve rilindase, lufton
“helmin e fashizmit”, përkrah
tolerancën fetare e
bashkëpunimin për të mirën e
atdheut. Në këtë gazetë u
pasqyrua Kongresi i parë
bektashian i Prishtës, ashtu siç
zuri vend të rëndësishëm edhe
Kongresi kishtar ortodoks i
Beratit, që shpalli kishën
autoqefale shqiptare.
Baba Aliu ishte klerik patriot dhe
intelektual përparimtar,
mbështetës i ideve për një
Shqipëri demokratike dhe
evropiane. Më 1924 mori pjesë
në varrimin e Avni Rustemit në
Vlorë. Fjala e tij në ceremoninë e
rastit të tërheq vëmendje për
profecinë e hidhur : “ I
shenjtëruari dëshmor i atdheut
Avni Rustemi !… E çuditshme se
më të shumtët e burrave të mirë,
burrave të drejtë, burrave
idealistë, janë ndarë nga kjo
botë, kush viktimë e plumbit si ti,
o Avni i dashur, kush prej helmit
në burg e arrati”. Dhe e
përfundon kështu : “Fli i qetë,
Avni ! Prehu në gjirin e kësaj
Vlore kreshnike, pranë Ismail
Qemalit të ndjerë, pranë
regjimentit apostolik të rilindjes
shqiptare”.
Baba Aliu përkrahu luftën
çlirimtare, luftoi bishën fashiste
që pllakosi vendin, bekoi
luftëtarët e lirisë, priti e përcolli
në teqe pa bërë dallime politike.
Mbas çlirimit, me akuza false e
gjyqe të inskenuar, u vranë e u
burgosën mijëra intelektualë
duke eliminuar kësisoj elitën
tonë patriotike. Në këtë kuadër,
baba Aliu i Tomorit u dënua nga
gjykata ushtarake në Gjirokastër
me të njëjtën akuzë standarde si
gjithë të tjerët dhe u pushkatua
më 14 janar 1948. (Më 1947 u
dënua me vdekje nga gjyqi
komunist dhe u ekzekutua me
akuzën se ka bashkëpunuar me
anglezët). Fjala e tij e fundit para
pushkatimit ka qënë ; “Ruani
dorëshkrimet e mija. Rroftë
Shqipëria !”
Libri më i ri i Helga’S Secrets që po botohet “Historia Kronografike e Korçës” 1912- 1919 e autorit Petro Dh. Harizi, këtij patrioti të madh rilindas, ish-Sekretar i Republikës së Korçës. Një libër që të mëson se çka ndodhur në ato 7 vjet të jashtëzakonshme kur etnia jonë në të gjithë Ballkanin ishte në teh të thikës. Një libër me kujtime dhe analiza e autorit mbi fatin delikat të kësaj krahine pas Luftës së Madhe. Libri do të dalë në treg në të gjitha libraritë e vendit në dt.10 qershor, me rastin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Libri tregon historinë kryesore e të koklavitur të Qarkut të Korçës (Korçë, Kolonjë, Devoll, Pogradec) në një periudhë jashtëzakonisht të vështirë jo vetëm për ta, por për të gjithë shqiptarët e Ballkanit, është shkruar nga një dëshmitar i rëndësishëm okular i këtyre ngjarjeve dhe në shumë vende ai sjell edhe kujtime personale të autorit, ndaj nuk mund të jetë kurrsesi një libër me referenca, siç ndodh me autorë që shkruajnë një histori të vjetër ose të re, ku ata nuk janë prezent në ngjarjet e ndodhura. Po kështu, lipset të marrim parasysh faktin e rëndësishëm se autori ka qenë gjithmonë në këtë periudhë në funksione të rëndësishme publike, si Sekretar i Republikës së Korçës, etj, ndaj dëshmitë e tij janë me një peshë të rëndë mbi faktet dhe konsideratat që ai paraqet. Pra këto kujtime nuk i ka sjellë ndonjë personazh rastësor ose që ka qenë në periferi të burimit të ngjarjeve, por një personazh i rëndësishëm lokal i Qarkut të Korçës, e mbi të gjitha një vëzhgues i hollë e shumë i kulturuar. Duke qenë se ngjarjet që ai tregon janë shpesh herë të dhimbshme, nuk mungojnë edhe konsideratat e shkurtra morale apo etike të autorit që ka një formim kulturor sa oksidental, aq edhe oriental, duke pasur parasysh mjedisin ku ai u shkollua dhe mjedisin ku ishte rritur. Nisur nga kjo kulturë e tij oksidentale dhe me anim të fortë laik, ai duket se jep me vërtetësi të gjitha ngjarjet dhe portretet e njerëzve me pushtet në Qarkun e Korçës, vendas apo të huaj, nga fronti i pushtuesve apo i bashkëkombësve të vet, nga shqiptarët patriotë ose të çorientuar e tradhtarë, pushtetarë lokalë civilë e ushtarakë apo hierarkë të pushtetit religjioz lokal. Autori i librit Petro Dh. Harizi nuk është e vështirë të kuptohet që është një patriot i madh e i nderuar i kombit tonë, pjesëmarrës i plejadës së gjerë të patriotëve të tjerë të mëparshëm të trevave të Kolonjës, Korçës, Devollit e Pogradecit, të cilët luftuan si rilindas, me pushkë e penë, shpesh herë pa sukses të plotë në arritjen e planeve të tyre për krijimin e shtetit kombëtar shqiptar, gjysma e territorit të të cilit u gllabërua nga shtetet ekspansioniste ballkanike të fqinjëve tanë, aq sa shqiptarët mbetën të përçarë në 5 shtete. Nga pena e tij dalin konsideratat etike e morale të një iluministi e humanisti të madh patriot shqiptar, tipare këto të ideologëve iluministë rilindas të të gjitha kombeve të tjera të qytetëruara. Por burra të tillë nuk mjaftuan për shtetin kombëtar shqiptar ndaj edhe sot, Shqipëria politike është e rrethuar thuajse nga të gjitha anët me territore shqiptare. Libri është shkruar sipas shqipes së vjetër e të bukur, me dialektin e toskërishtes dhe me animin e dukshëm nga e folura e vjetër e banorëve të zonës së Korçës. Ne nuk kemi guxuar të ndërhyjmë për ta sjellë në shqipen letrare sepse do t’i hiqnim bukurinë e saj vezulluese që i ka dhënë vetë autori dhe së dyti, sepse libri është plotësisht i kuptueshëm jo vetëm nga ata që flasin në dialektin korçar, por edhe nga të gjithë shqiptarët e tjerë. Libri është marrë në Boston, SHBA, para disa vjetësh. Ka konsiderata për Princ Vidin, për Esat Pashën etj. Libri është lënë i paredaktuar dhe i shkruar me shqipen toskë të krahinës së Korçës. KREU III (Pjesë nga libri) Ngjarjet që kur hynë Grekërit në Korçë gjer kur u prokllamua Shteti Shqipëtar (periodë prej 14 muaj dhe 10 diç (17 Deqembër 1912-17 Shkurt 1914). Si hyri në Korçë ushtëria Greke përparoj gjer në Elmens ku qëndruan ushtarët të përpaçmë (les avant gardes). Vetëm divizioni Greke III u sheshua në Korçë dhe divizionet e tjera, të cilat u përmentnë më sipër, u këthyen në Fëllërinë. Otoriteti Grek për së pari u përfaqësua, vetëm prej një shef Policor ne i cili, vetëm adresoheshin qarjet e populit dhe i cili, munt të thomi, që qé si edhe një gjykatës mi ca çështëje penale dhe sivile. Shef Policie i parë që erdhi në Korçë që një kapedan, i qojtur Angjelidhi. Ky zot, duket pas porositë që kish marrë, tregoj në Korçë një reptësi të madhe, po as të nomëshme as logjike. Deshte të rëfente që Grekërit kanë shumë drejtësi dhe kurrë nuku bëjnë as një ferk as në Kristianët as në Mysylmanët. Me të vërtet kjo gjë është shumë gjë e mirë po kur vepërohet me sërë pas nomit, pas llozhikut dhe me drejtësi edhe jo pas menç të njërit dhe të tjetrit. Ky Komiser në ato ditët e para që erdhi ushtëria Greke priti një Kristian i cili ju qa që një Mysylman i kishte për të dhënë ca të holla që në kohë të qeverisë Turke, dhe ju lut te thëresë dhe te detyronjë tja apë të hollat. Për një herësh Policori urdhëroj edhe e vunë në burg. E lëshoj papastaj nga burgu si i oqnë vërejtjen që s’bëri mirë po ky komiser i zi në vent të bënjë ne popull’ i Korçës, Kristian dhe Mysylman, një përshtypje të mirë për drejtësinë të Grekut, përkundrazi bëri një përshtypje atë më të ligë. Se me të vërtet ku është dëgjuar kjo që të verë njerinë një otoritet në burg, te denonjë vetëm se ju qa një tjetër q’i ka ca të holla për të dhënë dhe s’ja ep? O zoti Komiser Grek, i parë në Korçë! Nuku rëfeheshe e drejta e qeverisë zotrisate kësilloj.
GREKËT DHE PANARITI
Po drejtësia jote dhe e guvernës tende rëfeheshe atje në Policie ku linje ca fanatikë Grekomanë të rrahin, të çqëpin së rrauri, të vdesin në dru Shqipëtarët, Kristian dhe Mysylmanë. Drejtësija rëfeheshe atje ku dërgonje në për shtëpitë e ndenjësve të Korçës, Kristian dhe Mysylmanë, të cilët i zinje, i silnje në Policie dhe i vinje në burg vetëm se qenë Shqipëtarë, me ndjenja patriotike, dhe vinje ata fanatikët grekomanë t’i vdisnin në dru; i lithnje dhe i dërgonje në për burget të Selenikut dhe të Halqidhës; drejtësia tende, thomi, rëfeheshe atje ku dogje mijra libra të shtypura në gjuhën Shqip, të cilat u gjetnë në Policien kur e zute jyve. Drejtësia e Greqisë rëfeheshe atje ku doqtë, në mos ti, shoku tënt ose ata që kishit vënë, librat e Rumanëve në Plasë. Drejtësida rëfeheshe o zoti Astinoni Grek atje ku doqtë kaqe fshatra dhe latë gratë dhe fëmijët e vegjël, pa bukë, të xhveshur, të xbathur, në mes të udhëve, si aman-o-zot, dhe jetimë, se prindrit e tyre i vratë dhe i pretë. Drejtësia tuaj rëfëheshe në katundet të Shqipërisë së Jugës (ose të Epirit Veriut) (“dilni” ju pëlqeu shumë ky embër) atje ku, doqtë, kaqe fshatra dhe u nxitë jetën kaqe fëmijve të vobekëtë dhe të këputur. Drejtësia tuaj rëfeheshe më pastaj në Panarit, atje ku rratë, vratë, pretë, doqtë kaqe bura, gra, dhe çiliminj, atje ku treguatë atë pabesi më të madhe në këtë botë, atë pabesi qe se kanë rrëfyerë dhe ato kombe më, të egërta dhe më të pa qytetëruara, e cila pabesi u tregua kur pas si i thirtë që të vijne ata që kishin ikur dhe erdhë, kundra fjalës të nderit që u-dhatë, i thertë, i poqtë, i doqtë! Thamë më sipër, me të erdhurit Greket në Korçë, otoritet kishin vetëm policien. Një muaj papastaj erdhi në Korçë si perfekt Zoti Kapçambeli. Pas ca kohë qeveria Greke dërgoj në Korçë një gjykatës të paqes (Ironodhiqi) bashkë më një sekretar shumë të mençmë, njeri me dituri diplomatike, i cili me mendjen e ti të çkëlqyer mbesonte se muntte të provonte diplomatiquemant që Korça nuku muntte të mbetet në Shqipëri së po të vinte këmbën, thoshte, no një fuqi e madhe që t’ja çkëputte Shqipërisë, atëhere Greqia nuku do tja nqaste asaj fuqie sardhelet edhe peshkun e kripur që ja ka nqasur gjith një! Kjy sekretar diplomat queshhe Klosaqi. Tjetrë gjykatore për veç asaj së paqës, Grekërit, herën e parë, nuku kurudisnë në Korçë; sa për të tjerat publike shërbime i lanë sikundër qenë më pare nënë qeverinë Turke. Për shembël shërbimin e katundarisë me gjith personel e saj e lanë sikundër që, kësilloj dhe shërbimet e myftarëve edhe të gjykatorëve fehake të Mitropolisë dhe të myftiut. Erdhi Marsi dhe zunë të përhapen në Korçë lajme që Qarku i Korçës me tërë Shqiperinë e Jugës të shkelur prej Greqisë do ti çkëputet Greqisë edhe do të bashkohet me Shqipërinë të vendosur prej traktatit të Llondrës.
PRINCI JORGO NË KORÇË
Tërë populi Shqipëtar, të Krishterë dhe Mysylmanë, për veç ca pak Grekomanë, u gëzuan shumë. Atë here otoritetet Greke së bashku me të fundit zunë të livizin dhe të mentohen ç’masa duhet të marën që të rnundin të mbajnë Korçën bashkë me Greqinë. Pra dyke çpuar nga otoritetet Greke umblodhë ca Korçarë, bënë mitinge kundra vendimit të Llondrës, më tjatër anë qeveria Grek’e Athinës, dyke shpresuar që munt të gënjehet Evropa me ca të mbledhura publike, me ca mitinge, me ca të thirura, me ca të çjerur gurmazet “Bashkim ja Vdekje” vendosi të dërgonjë në tërë Shqipërinë e Jugës Princin trashëgimëtar të Greqisë, i cili do të vinte në Korçë, dhe që atje do të vizitonte tërë ato viset të shkelura prej ushtërisë Greke. Me të vërtet më 16 Maj, 1912, nga Manastiri erdhi në Korçë Princi Jorgua, i biri ish mbretit Konstandinit, së bashku me perfektin e Fëllërinës, me kollonell Kondule me nja dy oficerë Grekër të tjerë, bënë konak, që të gjithë në Mitropoli, ku ugostitnë nga Dhespot Efendiu me të ngrëna dhe me të pira, si të Lukullit, po spenzimet të së cillave i pagoj Lasua e gjëra edhe e gjora! Një çikë më parë kishin erdhur në Korçë dhe shumë korespodentë të gazetave Greke dhe Evropiane; gjith otoritetet sivile dhe ushtëriake Greke të Korçës, Mitropoliti, Gjer manoj, epitropët e kishave, eforët e shkollave, myftiu së bashku me parësinë Mysylmane dhe shumë të tjerë për të bërë sehir, kishin dalë përpara princit. I biri Konstandinit si u ngjit lart në Mitropoli dolli në ballkon edhe që atje përpara atyre që qenë mbledhur përposh në obor të Mitropolisë sikundër dhe jashtë oborit, u-përgjiq në fjalimin e Dhespotit, i cili që ne port’ e jashtme i adresoj dyke thënë që Korça do të jëtë për jetë e bashkuar me Greqinë. Natën e parë ca njërës duallë me llambadhe të ndezurura në për udhët e Korçës, për nder të princit, edhe të nesërmen u-bë në Kishët të Shëngjergjit një tedeum. Princi ndenji si kundër që thamë tré dit në Korçë, gjezdisi shumë vise që janë për të parë të qytetit tonë, vizitoj dhe Mysylmanët në Xhami, vajti në Teqenë të Melçanit edhe pastaj iku më anë të Ersekës dhe të Liskoviqit, në Për met, dhe që andej u oth në Gjinokastrë. Në vent të perfektit Kapcambelit mbeti në Korçë si kumandar, sivil dhe ushtëriak, Zoti kollonel Konduli. Thamë më sipër që përpara se të vinjë në Korçë princi Jorgj’i Greqisë po thoeshe fjala që Konferenca e Paqes në Llondrë mentoheshe që qarkun të Korçës me gjith Shqipërinr’e Jugës (Epir’e Veriut) të shkelur prej Grekërit, ti futnjë në Shqipëri. Thamë dhe ç’masa muarë ca Grekomanë këtu të Kalbur nga otoritetet Greke, për të kundrështuar vendimin të konferencës Llondrës. Për veç livizjeve dhe pregatitjeve të tjera që bëheshin për këtë, gjë, si, mbledhje publike, komisione, mitinge, të kurudisura nga an’e qqyerisë Greke, mi gjith këto na u fillua në Korçë dhe një batajon i shenjtë, i qojtur “Ieros lohos”. Është e vërtetë që ca nga ca ndo, një mijë Korçarë u shkruan në këtë trup ushtëriak që më 20 gjer më 55 e 60 vjeç. Po për veç ndo 20-30 Grekomanë fanatikë të tjerët vanë nga zori dhe nga frika. Me të vërtet si të mos kishin frikë kur organizatori i këti batajoni, oficer Grek, i qojtur Mavraxha, jo vetëm ju mirte namuzë atyreve që nuku deshnin të shkruen, dyke hyrë brenda në për dyqanet e punëtorëve, po edhe i rinte atje dhe udhës, ku do q’i gjente. Të mjerët djema, burra dhe pleq, qenë të detyruar 2-3 herë në javë të mbyllnin magazetë e tyre, të braktisnin ç’do punë që kishin, të marin pushkat në sup, dhe të rentnin në për brigjet dhe në për arat që të bejnë egzersiset (talimet). Nuku na thotë Zoti Mavraxhaj me ç’të drejtë shtrëngonte vendësit e Korçës që të shkruen në Ieron Lohon të Korçës, me të pahir? Me ç’të drejtë i shante dhe i rinte njërëzin’ e Korçës? E dinte fort mirë ky oficer që në Moré po të silleshe kështu njëzet hërë do t’i kishin futur thikën në bark ushtarët Grekë. E dinte fort mirë që Greqia me të shkelur këtë vent nuku kish as një të drejtë të mirte ushtarë vëndës. Si kuxonte ky oficer të hynjë në për dyqanet e tregëtarëve, ti shante e t’ju mirte namuzë, dhe ti rinte? Otoritetet Greke si e duronin këtë njeri të sillet kaqe i egër në Korçarët? Mjerisht! Mbyllnin sytë dhe bënin sikur nuk u vështronin. Ç’është Haxhi Ashari (një oficer i xhand a r mërisë Turke që qé një herë në Korçë) përpara teje o Mavraxha! Pe ato që bërë ti, një të katërt ë n nuku bëri i ziu, edhe u mbajt ment kaqe liksht prej Korçarët! Bravo Mavraxha, si përfaqësonjës i ushtërisë Greke ju dhé të kupëtojnë Korçarëve ç’do methënë liri Greke, ç’do me-thënë drejtësi Greke. Shumë habitemi me të vërtét me mentalitetin Greke, me llozhikën e tyre, si vallë mentohen këta njërës! Në mes të një populli fjesht Shqipëtar i cili pret dita ditën, pas vendimin të traktatit Llondrës të formohet më një shtet më vete, të kuxonjë një oficer Grek të detyronjë me të sharë, me të rrahur dhe me të frikësuar që do t’ju prishë dyqanet dhe punën e tyre, dhe shumë të liga të tjera, të kuxonjë, thomi, një oficer i tillë dhe t’i thotë Evropës dyke përdorur gënjeshtra zyrtarishte. “A i vështron Korçarët si derdhen të marin armët dhe të protestohen kondra vendimit që dhé?” I gjori Mavraxha! E mjera Greqi! shpresonin që me këto lodra, me këto zilka munt të gënjenin Dhiplomatin’e Evropës sikundër munt të gënjehen foshnjat. Zoti Mavraxhaj duket nuk u kish mendjen aq’ të hollë sa të kupëtonte që janë ca gjëra që quhen të pa mundura. Po, po të kish veshë të mira që të dëgjonte atëhere po, vetëm atëhere, do të dëgjonte kur flinte, d.m.th., atëhere kur nuku kish kohë të shante dhe të rrinte vobekët Korçarë, do të dëgjonte, thomi, ahere këtë përgjigje të Dhiplomatisë: “Zoti Mavraxha, Zonja Greqi, më kot përkujdesi që te tregoni përpara nesh për vendësit e Korçës që janë Grekër, dhe që duan Greqinë. Zëri i sharkave brutale, i rajkave, edhe i lloj, lloj frikrave që ju futnje, po na zjen në veshët tona, po si ajy ushëtimi i mbletëve kur rrojtin. E dimë fort mirë neve si i mblothtë këta të mjërë njërës edhe kurrë mos ecëni më atë mendje që të na gënjeni.”
SHQIPËRIA E MADHE
Me gjith këto Shqipëtarët patriotë të jashtmë, të Amerikës, të Vllahisë, të Misirit, të Rusisë, të Bullgarisë dhe të gjithësisë, të cilët nuku i arrinte dot kamxhiku i Mavraxhajt, sa do i gjatë që të qé, Shqipëtarët, dhe të cilët qenë të lirë, thomi, të cilët përfaqësonin shumicën e popullit Shqipëtar të tregojnë ndjenjat e tyre të vërteta dhe dëshirat e flakta, me qindra telegrame dhe me mijra nënëshkrime, protestoheshin nxëtësisht në shtetet të Evropës kondra masave të pa nomëshme dhe të pa drejta të Grekëve, dhe kërkonin bashkimin e Qarkut Korçës me Shqipërin’ e tërë si kundër që u-vendos në traktatë e Llondrës, dyke provuar të drejtat e tyre me istorin’ e vendit, (me ethnografinë, më gjuhën dhe më zakonet të vendit dhe të tjera.) Po për veç Shqipëtarëve të jashtmë edhe Shqipëtarët e Korçës, me gjith që qenë nënë vështrim të Grekëve, nuku flinin, po punonin, edhe me tërë ndalimet dhe frikrat e mbëdha nga an’e tyre, muntnin të mireshin vesh dhe të kupëtoheshin me mëmëdhetarët e jashtmë. Nga an’ e anës që ku do që qenë Shqipëtarë, po, më tepër nga Amerika, vinin togje tejshkrime në konferancën të Llondrës dyke lutur Evropës që të futnjë Korçën në Shqipëri. Tërë fuqit’ e Mbedha atëhere kupëtuan ku është e drejta, po më tëpër së të gjithë Italia e para dhe e dyta Austria mprojtnë me nxetësi të madhe të drejtat e Korçës dhe të gjithë Shqipërisë – dhe kësilloj konferanc’ e Llondrës Korçën me tërë Shqipërin’ e Jugës, të shkelur prej Grekërit, e bashkoj me Shqipërin’ e Madhe. Kësilloj çështj’ e Korçës u-mbarua. Shqipëtarët ti gjithë të Korçës, të Amerikës, të Rusisë, të Misirit, të Vllahisë dhe të ç’do vendi tjatër u-gëzuan dhe kudo e kremtuan atë ditë qe u-dha në konferancë ky vendim. Po për mantalitetin e Grekëve sa para bënte ky vendim. Pas si i muntnë Turqit dhe Bullgarët na u-bënë shumë foduj; zunë të mentohen dhe të mbesojnë se janë prej luftarët më të mbëdhenj të botës, që s’ju del përpara jo vetëm ndo një prej shtetet e vegjël po edhe prej Fuqit’e Mbëdha.
Trekëndëshi!?….Duket si fjalor rreziqesh ose mafie…
Deri më sot, në eksperiencat e përgjakshme të mafias, janë bërë të njohura disa figura gjeometrike. Ashtu si edhe figura mitike a mediatike. Trekëndëshi sicilian, pagëzuar si “trekëndësh i vdekjes” ndodhet mes Altavidha, Milicia dhe Casteldaccia, cepi fundor i gishtit të çizmes silciliane. Edhe studiuesi special i mafies, Xavier Raufer përshkruan “trekëndëshin e artë të ballkanasve”.
… Pak nga pak, këtu në Shqipëri, ku sipas studiuesve më të zotë të krimit mafioz si psh., Raufer dhe Stephane Quere, po zhvillohet mafia në shoqërinë postkomuniste, po shfaqen disa trekëndsha. Fillimisht u quajtën bastione politike; madje edhe sot po ruhen si të tilla në dukje.
Trekëndshi më i ri, edhe ky “politik”, është: Vorë, Lezhë, Kukës. Ndërhyrja brutale dhe explicide e Ilir Metës në këto zona, e bëri që të konsiderohet “trekëndësh”. Më parë, Vora, Lezha dhe Kukësi nuk kishin asnjë lidhje. Ilir Meta, kryetar i Kuvendit të Shqipërisë dhe kryetar i LSI (një parti që po përgojohet si “organizatë kriminale”), ka shtënë në dorë trekëndëshin. Ditët e fundit i është sulur Vorës që të fitojë kryetarin e bashkisë “me hatër a pa hatër”. Ka premtuar, njësoj si në komunizëm, “punë për të gjithë”. Ka nisur të përdorë shantazhin, si vetë me kërcënim politik ashtu edhe me policinë e shtetit, siç po deklaron opozita. Ia ka vënë syrin Vorës që ta marrë me çdo kusht. Vallë pse kështu?
Kush ia ka ndjekur veprën korruptive, kupton se ky nuk po punon ” thjesht për politikë”, as në ajër; por po plotëson trekëndëshin.
– Pse të duhet kaq shumë Vora?- e pyeti gazetari Blendi Fevziu në Klan, parëmbrëmë.
Kryetari i Kuvendit dhe i LSI, thuajse dëshmoi hapur se i duhet si pikë fillestare e trekëndëshit.
“Meqë kaloj për te vila ime në Gji të Lalëzit, më duhet ta kontrolloj Vorën”- u përgjigj…
Pastaj foli per Lezhën dhe për Kukësin. Me të njëjtën ide okupimi në formën e trekëndëshit.
Në fakt, të gjithëve iu ka rënë në sy se si Ilir Meta, i përfolur si ikonë e korrupsisonit, i është ngulur Kukësit, Lezhës dhe tani Vorës. … Fillimisht u ngul në Lezhë. Aty fitoi një deputet gjatë zgjedhjeve parlamentare të vitit 2013. Më vonë , një tjetër deputet i Lezhës, i angazhuar me opozitën PD, kaloi në radhët e LSI. Lezha u kthye në qytetin më të begatë për nga numri i deputetëve për LSI. Në Lezhë, në qershor të vitit 2013, ditën e votimeve, u vra edhe një militant i LSI duke blerë vota, siç u tha në të gjitha mediat e madje edhe në politikë. Ilir Meta udhëtoi natën për te vendi i krimit dhe u betua para gjakut të militantit. Por ky u betua më shumë për të mos e lëshuar më Lezhën. Lezha është një vend i begatë. Ka male, ka klimë befasuese, ka popullsi me besime të ndryshme fetare, ka edhe varfëri, ka edhe të ardhur. Lezha ka det. Një vend i pashoq për mafian e vendit dhe të huaj. Këto ditë zoti Meta ndërhyri edhe për një linjë speciale detare me Italinë ku do të transportohen, me siguri, plot gjëra për mirë e për keq.
Mbi të gjitha, Lezha është pikë kyçe për të kontrolluar Veriun, në radhë të parë Mirditën- vend i minierave
Po Kukësi?
Në Kukës, zoti Meta ka blerë kryetarin e Bahkisë. Kryetari, Halili, ishte demokrat dhe u bë i majtë i flaktë me LSI. Po lufton që me çdo mjet ta ruajë në pushtet edhe kësaj radhe. Sepse LSI ka blerë gjithë pasuritë e nëntokës dhe mbitokës së Kukësit.
Pse janë kaq të varfër kuksianët, aq të varfër sa të parët lanë vendin drejt emigrimit në vende të Europës? Sepse asnjë kuksian nuk ka për pasuri pasurinë e Kukësit, e gjitha shkon jashtë Kukësit, kryesisht për bosët e LSI, poshtë Shkumbinit. Veç pasuritë minerale të hekur-nikelit në Kukës përbëjnë 45 milionë tonë rezerva. Asnjë gram e kësaj pasurie nuk shkon për kuksianët. E gjitha është nën zotërimin e disa aksionerëve nga LSI,- thonë në Kukës.
As pasuria energjetike që prodhohet në Kukës nuk i jep asgjë kuksianit. Energjia prodhohet, për gjithë vendin, në tokat e papaguara të fshtrave dhe qytetit të Kukësit, por kuksianët janë më të varfrit në vend. Madje shteti iu kërkon edhe miliona për pagesa të energjisë që prodhojnë vetë. Një nga deputetët verior të PS, parti aleate në qeveri, e ka akuzuar Metën se ka marrë gjithë minierat e vendit nën sqetullën e tij. Doganat e Morinit janë një pasuri tjetër për zyrtarët e LSI.
Mbajtja nën kontroll e Kukësit ka edhe një qëllim strategjik për zotin Meta. Si gjeopolitist që e pagëzon veten, ai do që herë pas herë të kontrollojë edhe trevat e Kosovës, ndoshta edhe Beogradin.
… Atëherë ku plotësohet trekëndëshi?
Vora duket pika e fundit, por në fakt këtu fillon “triangolo della morte”. Edhe fizikisht është një trekëndësh frytdhënës: Këndet e tij lidhen me autostradën “Rruga e Kombit” dhe me det- dy rrugët më të gjëra e të pakontrollueshme. Vetë trekëndëshi ka qëllim të përtejmë. Ilir Meta, si një politikan djallëzor dhe i pa princip (ai thotë se “dje ishte dje, sot është sot”), e ka ndërtur strategjinë për një sundim afatgjatë. Në Skrapar (vendi i origjinës dhe bastion i LSI), nuk ka çfarë bën më shumë; të gjithë janë me kapon, por ekonomia me askënd. Zonat e veriut i duhen për të zgjeruar influencat qeverisëse dhe për të realaizuar manipulimin e pasurive të zonës. Në kthimin pas në kohë, ky është një qëllim që kishte diktatura komuniste për ta sunduar veriun me njerëz të ardhur nga jugu. Përgjithësisht ata kanë qenë katilë si individë.
Ethet elektorale te 21Qershorit janë shtrir anembanë vendit, por dukshëm nga herët e tjera pamja sipërfaqësore e këtyre zgjedhjeve, pamvarësisht nga disa incidente të konstatuara të cilat mund të quhen të pranishme në raste të tilla. A do të jenë të lirë shqipëtarët të votojnë të pandikueshëm këtë herë? Unë nuk e besoj! Duke pasur parasysh atë që ndodhi në 2013 mendoj se edhe këto zgjedhje do të jenë një dukuri e përsëritur e tyre.
Saliu në 2013 e kishte të pamundur fitoren, por jo atë humbje poshtëruese të 1 milion ( shuplakave ) e cila e nxori knockout atë dhe partinë e tij. Vota në 2013 u shit e u ble si një plackë tregu jo me shumë vlerë, me paratë pa origjinë të qarqeve të caktuara që kishin të vetmin qëllim, rrëzimin e Berishes… Berisha ra. I fituari i madh i atyre zgjedhjeve nuk ishte Rama, por kryeustai shitblerjeve të votave Ilir Meta, i cili aktin e shitblerjes të votës e ka kthyer në një lloj akti unikal duke e shndërruar atë në një dukuri negative që do ta quaja metizëm. Metizmi është bërë sot fenomeni sundues i gjithë politikës shqipëtare. Ai është i vetmi mekanizëm që blen dhe shet vota kur i duhet për zgjedhje presidentësh apo shefa institucionesh kushtetuese, që kërkojnë shumicën e cilësuar për tu zgjedhur, sidomos para ndyshimve kushtetuese të 2008.
Metizmi ka filluar që me rënien e Majkos, kur ai i përcjell nga vet shoku i tij i ngusht, mbas mbledhjes së KPD-së së famshme, po ecte në atë orë të vonë i zhytur në zhgënjim drejt c’fronëzimit si kryeministër i këtij vendi. Mbas disa ditësh “shoku” i tij i ngushtë Ilir Meta, i zuri vëndin me bekimin e Nanos. Tashmë dihen bëmat e Ilir Metës si kryeministër, ku del bilanci më negativ i një kryeministri të tranzicionit të tejzgjatur shqipëtar. E filloi me shitjen e AMC-së grekëve, si e para dhe e vetmja kompani celulare për disa vite me radhë dhe si e vetmja mundësi për ato kohë të vështira, që prindërit shqipëtar të kominikonin me fëmijët e tyre në emigracion.
Kjo kompani i’u zhvati shqipëtarëve të varfër dhe në mjerim, qindra milion ose ndoshta miliarda euro, duke abuzuar tejskajshmërisht me shërbimet e saj të pakontrolluara dhe të inkujaruara nga hesthja e shtëtit shqipëtar. Kuptohet, heshtja e atij që dëmton paguhet. Vjedhja e floririt në thesarin e shtetit mbetet akti më i rënd në historinë e qeverisjes Meta, e cila u mbyll me një fund qesharak më gjetjen e fajtorit të vertet… E vodhi një fshatar me gomar nga Peza, ha ha ha. Rrugët që u shtruan në kohën e Metës janë ribërë disa herë. Shikoni autostradën Tiranë-Durrës etj. Abuzimet në dogana e tatime dhe kudo ku vileshin të ardhura nga buxheti i shtetit, arritëm rekorde të frikshme duke u licensuar si dicka fare normale. Sot nga kjo sëmundje e trashëguar, zor se do të shpëtojmë ndonjëherë dhe sidomos tani kur metistët kanë uzurpuar të gjitha institucionet ku bëhet kontakti me lëkun.
LSI që në fillim u krijua si intrus interesash, duke mbledhur rreth vetes njerëz të etur për para, dhe të zbrazët idealisht dhe politikisht duke u kthyer në lëvizjen skrapallishte për përfitim, dmth LSP. Rikualifikimi politik i Metës në zgjedhjet e 2009, i kushtoi shtrenjt jo vetëm PD-së e Berishës, por gjithë skemës politike shqipëtare si dukuria më negative e postkomunizmit. Cdo tentativë justifikuese se Shqipërisë i mungonin partitë e qëndrës, sic mundohen të bëjnë disa pseudoanalistë, duke pasur parasysh kontekstin aktual të zhvillimeve politike në Shqipëri, ose është e paguar prej atyre që s’ju mungojnë paratë ose në të kundërt, është një produkt mjeran i mëndjeve që e konceptojn realitetin politik në Shqipëri, jashtë përmasave të saj reale. Politika shqipëtare sot është një kaos dhe në kaos nuk ka pole apo qëndër. Meta në cdo marrëveshje di të bëjë pazare për të dalë i fituar, por të humbur gjithmon dalin ata me të cilët ai bën marrëveshjet. Rama zgjedhjet e 2013 i fitonte edhe pa Metën, Berisha kishte rënë.
Me Metën unë besoj se ai i ka humbur ato zgjedhje sepse, rilindja si një ëndërr e bukur për të gjithë ata shqipëtar që kërkonin ndryshimin, vdiq pa lindur ende në shtratin e ndotur të marrëveshjes së 1 Prillit. Rilindja u kthye në gënjeshtër, ditën e gënjeshtrave. Militantët dhe anëtarët e thjeshtë të PS që u hoqën zvarr për 8 vjet të sillnin partinë e tyre në pushtet, tani janë sërisht pa punë dhe enden rrugëve të zhgënjyer ( kuptohet jo të gjithë se kudo ka pelivan ). Sot në vend të tyre janë ata që ishin dhe dje pjesë e administratës Berishiane dhe sërisht kapardisen nëpër kolltuqet e rehatshme me një pameritësi fyese, për këdo që sakrifikoi dhe besoi për 8 vjet në opozitë. Kohët e fundit të ardhurat në buxhetin e shtetit nga doganat dhe tatimet kanë rënë ndjeshëm, sepse lukunia e uritur e cakenjëve LSI-stë, duhet jo vetëm të marrin pjesën e tyre, por duhet të paguajnë tatimdetyrimin në arkën e partisë. Duhen para për të fituar sa më shumë pushtet në zgjedhjet që po vijnë. Sinjalet shqetësuese që vijnë nga terreni tregojnë cdo ditë e më qartë se kjo lukuni do të bëjë batërdinë në shitblerjen e votave duke u turrur c’frenueshëm drejt kutive të votimit sipas porosisë së partisë. Partia kërkon sakrifica dhe ato duhen dëshmuar!
A do të triumfojë metizmi, dmth shitblerja e votave në 21 Qershor?! Të shikojmë. Vota e lirë është shpirti i demokracisë. Cdo deformim i saj e con atë drejt vdekjes së sigurt. Demokracia shqipëtare që ndodhet sot në një lëngim të vazhdueshëm, po vuan pasojat e këtij fenomeni që riciklohet herë pas here nga ata që duan pushtet për para e para për pushtet. Metizmi po i shtrin cdo ditë e më shumë metastazat e veta kanceroze në jetët e shqipëtarëve, duke u kthyer në një shpresvrasës e një gijotinë ëndrrash për ta. Sot shqipëtarët janë një popull në arrati, ku vetëm pamundësia për t’u larguar nga ky vend ka zvëndësuar klonin e dikurshëm të diktaturës. Europa kthen shqipëtarët e dëshpëruar e të rraskapitur dhe kërcënon me heqje vizash. Ajo duhet të bëjë përgjegjëse politikën shqipëtare për gjëndjen e mjerueshme ku ndodhen sot shqipëtarët. Shqipëtarët sot përjetojnë dhimbshëm një vdekje për së gjalli në atdheun e tyre që është kthyer në një varrezë gjigande për këdo që është i ndershëm dhe i drejt, dhe parajsë për cdo horr e bandit, kusar e kriminel.
Ne sot jemi kthyer në një popull të pafuqishëm nga një pamundësi e detyruar për të ndryshuar këtë gjëndje ku jemi nga deformimi i vazhdueshëm i votës dhe nga kornizat e hekurta që ka krijuar sistemi në përcaktimin e saj. Ky sistem zgjedhjesh u bë terren i favorshëm për lindjen, vegjetimin e harlisjen e metizmit, i cili sot harbon pa zot, i shpenguar në shkretëtirën saharjane të politikës shqipëtare. 21 Qershori po afron, thesat me miell janë bërë gati për të blerë votat e shqipëtarëve, si dhe paratë, produkt i korrupsionit të vazhdueshëm për tu hedhur pakursim gjithandej. Shqipëtarë, cdo thes me miell që merrni sot të detyruar për bukën e gojës së fëmijëve, ai shndërrohet në një grusht helm. Cdo 5 mij leksh kthehet në prangosje dhe pamundesi për të ndryshuar me votën tuaj atë që dëshironi ju, duke i dhënë kështu mundësi e përmasë riskllavërimit komunist.
Mjaft vuajtëm nga paraardhësit e këtyre që janë sot në pushtet, por si duket komunizmi vazhdon të ripërtërijë vetvetën nëpërmjet pinjollëve të vet në forma të sofistikuara si pseudodemokracia, neokomunizmi apo metizmi.
Sekine Baxhia është nga vjershëtoret bektashiane të fundit të shekullit të XIX-të. Ka lindur në vitin 1842. Eshtë e bija e Riza Hadiut, nga qyteti Sejid Gazi afër Stambollit. Ka marrë dorë në teqenë e Sulltan Shuxhaut atje. Ja një vjershë e saj, me të cilën lavdëron të Madhin Ali. Siç thotë vetë, këtë vjershë e ka kompozuar kur ishte 95 vjeç- Vjersha është kjo:
U krijua rrug’ e Muhamet Aliut,…
Nga dor e Hunqar Haxhi Bektash Veliut,
Zoti urdhëroi ndriçim’ e njeriut,
Si Aliu në botë shënjtëruar a gjendet?
Shënjtorët së bashku gjithë po qëndrojnë,
Nga gojët e tyre diamant po lëshojnë,
Nga të metat shkundur, Zotin po lëvdojnë,
Si Aliu në botë pastruar a gjëndet?
Myrshidët të gjithë në vëndet po rrinë,
Të gjithë përmëndin me zjarr Perëndinë,
Besnikët pas tyre në lutjet u vinë,
Si Aliu pa t’meta qëruar a gjëndet?
Nga dyzet shënjtorët ne ujët e pimë
Në zëmër s’na mbetet frikë për dyshimë,
Duke thirrur Zotin bëjmë përmëndimë,
Si Aliu Përmëndës i shquar a gjëndet?
Kjo mbledhje është mbledhj’e përmëndimit,
Pasojmë Alinë në udhën e zgjimit,
Me fuqin’ e Zotit i arrijm’ ndriçimit,
Si Aliu në botë bekuar a gjëndet?
Rrug’ e erenlerve një sërr i bekuar,
Çdo gjë që kërkon ti atje ësht’ zbuluar,
Zemrat e të gjithve janë të bashkuar,
Si Aliu një zëmërkulluar a gjëndet?
Të gjithë shenjtorët çelin atë derë,
Derdhin er’ të këndshme, këshilla me vlerë,
Të drejt, të padrejtën e shquajn’ përherë,
Zgjedhës si Aliu i shquar a gjëndet?
Plaga e të metit a mund të shërohet?
E meta e zëmrës a mund të shikohet?
Nga Lokmani vetë ajo nuk mjekohet,
Mjek si Aliu dalluar a gjëndet?
Ali, më ke dehur me at’ dashurinë!
Çdo moment mundohem t’afrohem tek Tinë,
Nëndëdhjet’ e pesat i zura tashtinë,
Si Aliu në botë dashruar a gjëndet?
Sekineja thotë: Në do të afrohesh,
Hapi syt’ e zëmrës, po do të ndritohesh,
Merr drit’ nga Aliu, po do që të zgjohesh,
Njeri si Aliu ndrituar a gjëndet?
(orgj. Ezeli kurdular erkâna yolu, bu yolun sâhibi Muhammed Ali,
përkthyer nga Baba Rexhebit)
Te kesh mik Boden arrin gjithshka, nga pa shkolle behesh me te, nga i pa pune dhe bacevan mollesh, behesh drejtor dogane, mbasandaj kryetar partie, kandidat per deputet, dhe me ne fund kandidat per kryetar bashkie.
Kjo eshte kariera e mikut apo nxenesit te Bodes, Bacevanit te molleve nga Verleni qe u be kryeshef dhe kryehajdut ne doganen e Kapshtices.
Kondrabandisti qe se fundmi me 2011 para largimit te tij si shef ne dogane, me nje urdher te shefit te tij nga Tirana, jashte te gjtha rregullave dhe ne kundershtim me ligjin lejoj per muaj te tere eksportin e lendes drusore ne Kapshtice.
Hajduti qe per vite me radhe drejtonte gjithshka, qe nga kondrabanda e Kafese, Cigares, Karburanteve.
Hajduti qe merrte pjesen e tij ditore ne pikat e kalimit dhe ne sektorin e zhdoganimit.
Hajduti dhe kondrabandisti qe fale ministrit, mikut te tij te interesit, i shpetoj hetimit dhe prokurorise
Mbas denancimit te kondrabandes dhe korrupsionit te drejtuar nga vete ky monster ne Kapshtice.
Pa turpesisht vihet nga Bode kandidat per bashkine Bilisht.
Devolli kurre nuk do te votoje nje hajdut pavaresisht nga eurot e shumta ( te vjedhura ) qe ai dhe miqte e tij ish doganiere klani i Bodes, do te hedhin ne fushate.
Devolli nuk e votoj as si kandidat per deputet te vene nga Bode ne Qershor 2013,duke i dhene humbjen me te thelle PD_se ne gjithe keto vite ne kete rreth.
Por Devolli nuk votoj as vete Boden me 2001,perballe nje kundershtari te dobet si Maqo Lakrori megjithe se Berisha e prezantoj dhe si kryeministrin e ardheshem te shqiperise.
Devolli ka intelektuale.
Bilishti si qender e kesaj krahine me tradita, nuk pret dhe nuk pranon te votoje dhe te drejtohet nga nje fshatar dallkauk Verleni, hajdut i sprovuar dhe bacevan i zbritur nga fshati pak kohe me pare ne Bilisht.
Por…
Devolli nuk mund tja harroje jo me tja fali Bodes ofendimet, te sharat dhe karriget e hedhura drejt drejtuesve te vjeter dhe kontribues nder vite te PD_se, antareve te komisionit zgjedhor, menjehere mbas humbjes katasrofike ne zonen e tij ne Qershor 2013.
Ngjarje e ulet e zhvilluar ne oborrin e selise se kesaj force politike e pare dhe percjelle me indinjate nga shume qytetare ne Bilisht.
Koha kur komshijte i treguan Edi Rames, qe para se te dali ne ballkon apo ne dritare perballe grave dhe femijeve, duhet te veshi te pakten B……
Ata u etiketuan si oficere te SHIK-t, si terroriste, si djathtiste, islamiste.
Ne fakt ata ishin thjeshte komshijte qe Rama ja u kish cuar ne maje te hundes me nudizmin e ti ne dritare.
Megjithe se Nanua e beri minister dhe kryetar bashkie, Keq qeverisja Berisha dhe nje milion shpullaxhinjte e bene kryeminister, perseri ai ka frike ti kerkoje apo identifikoje dhunuesit e tij te dikurshem kushdo qofshin ata.
Perse dhe nga kush ka frike Rama edhe sot qe eshte kryeminister.
Une nuk e di se cili fshihet mbas emrit dhe postimit te Milahim Zekes, por di qe ky i pa fytyre genjen.
Une kam qene atje kur u vra Azemi.
…
Ne zemren e PD-se, ne zemren e revoltave, ne zemren e militanteve, mund te jem dhe nga te paret qe jam futur ne kryeministri mbas largimit te gardes, duke e marre ne mbrojtje kete institucion nga abuzimet deri sa ju ridorezua perseri gardes.
Por askush nga ne,apo mes nesh nuk ka qene ushtar i UCK-se apo i derguar i Bujar Bukoshit.
Milahim Zeka eshte i pa fytyre dhe mashtrues.
Te gjithe ne pjestaret ne ate revolte popullore mbas vrasjes se Azem Ajdarit pak a shume e kane njohur njeri tjetrin.
Aty kish simpatizante, antare, dhe militante te PD-se, aty kish popull te irrituar nga vrasja e Azemit, aty kishin ardhur nga gjithe shqiperia per ti dhene lamtumiren heroit te dmokracise.
Por asnjehere ushtare te UCk_se te derguar nga Bukoshi.
Nuk ishin, minuta apo ore.
Ishin dite te tera qe ne ngryseshim dhe gedhiheshim ne seline dhe taracen e PD_se, apo dhe jashte ne oborrin, lulishten dhe kjoskat per rreth.
Milahim Zeka eshte thjesht nje mashtrues ordiner i paguar nga qarqet antishqiptare,qe kerkon me cdo mjet te dezinformoje te verteten ne interes te padroneve te vet ne Beograd.
Une as nuk di, dhe as komentoj telefonatat e Berishes.
Por nje gje e di me se te sigurte.
Mes nesh nuk kish ushtare te UCK_se apo te derguar te Bukoshit.
Perse nuk takohen kandidatet per kryetare te popullit, te pakten vetem nje here me keta njerez, ti pyesin per jeten dhe hallet e tyre, apo dhe tju tregojne perralle-programin e Shqiperise Europiane.
Zotni, ju lutem a deshironi nje cakmak?
…
Perrallisni sa te doni zoterinj politikane, kjo eshte fytyra reale e Shqiperise.
Nuk e perdori dot politikisht per fushaten zgjedhore, Rama nuk shkon ne rivarrimin e eshtrave te “Deshmorit te Atdheut” ISA BOLETINIT,ne Kosove.
Mbas nje perpjekje te turpeshme per ta c`nderuar historine jo vetem te Deshmorit te atdheut Isa Boletinit, por te te gjithe perpjekjeve te patrioteve dhe luftetareve qe u vrane ne mbrojtje te trojeve amtare.
Edi Rama se bashku me Hashim Thacin ne nje linje me serbomedhejte mbasi kerkuan qe eshtrat e heroit te largoheshin nga toka mem…e,toka per te cilen luftoj nje jete te tere duke dhene dhe jeten, nuk shkoj ta nderonte ne rivarrimin e tij ne Boletin te Mitrovices.
Isa Boletini nuk i perket politikes, ai i perket kombit, historise, luftes dhe perpjekjeve te shqiptareve per lirine dhe pamvaresine e vendit.
_________
Varrimi i Isë Boletinit po propozohet (është marrë vendim) të bëhet në Vlorë për “hatrin” e S… http://wp.me/p4z4nV-qo via @wordpressdotcom
Ju keni fuqine te largoni, politikanet e korruptuar dhe kriminele.
…
—Ju keni fuqine te zgjidhni dhe per kete arsye mos e shisni voten.
—Ju keni fuqine te refuzoni ofertat e politikaneve te korruptuar dhe kriminele.
—Mos degjoni, dhe mos ju frikesoni retorikes se inatosur politike.
—Votoni.
—Nese nuk i zgjidhni ata qe do tju drejtojne,dhe ne qofte se nuk do te votoni, atehere mos u ankoni me vone per keq_qeverisje dhe per ata qe do ju drejtojne.
Mesazhi i ambasadorit Amerikan ne Tirane Z Donald Lu.
AL in Sweden. 