Kategori
Uncategorized

VDEKJA NE DEBORE.

Dashmir Zace/

Ajo dite ne Tirane ishte llahtare.Nga mbasditja e vonet filloi nje shi i imet qe do te kthehej ne nje rrebesh dhe s’do te dalloje rrugen as dy metra larg.Ndaluam je taksi dhe u nisem nga stacioni i trenit per tek Komuna e Parisit.Rruget e mbushura me uje, levizja e makinave e veshtire.Shiu litare-litare i pengonte fshireset e xhamave te benin punen e tyre.Ndalesat qene te gjata dhe kjo na ndihmoi te zinim muhabet me taksixhiun.Ishte mallakastriot.I thame se sa ishim kthyer nga kurbeti grek. Edhe ai kishte qene ne Greqi, por kishte dy vjet qe ishte kthyer dhe kishte blere nje taksi se bashku me lejen e ushtrimit te profesionit.
– Kemi vuajtur shume, e nisi rrefimin taksixhiu.- Ke mi qene 6 femije ne shtepi . Babai na ka vdekur heret dhe na rriti nena me shume mundime.Me ne jetonte dhe gjyshi me gjyshen se keshtu e donte zakoni.Nusja dhe femijet jetime duheshin marre nen mbrojtje dhe duheshin perkrahur.Punonin te tre ne kooperative dhe mezi siguronin buken e gojes.Prodhonim grure dhe hanim mise,miser nga ai i foragjereve.Kishim zene vendin e lopeve.Po lopeve per te shtuar qumeshtin mbase u hidhnin dhe grure, kurse vetem miser.Buka e misrit behej aq e forte sa dhe plumbi i kobures bente rikoshete, ndersa dhembet tane qene me te forte se plumbi.
Por ne Shqiperi shkrine akujt. Populli u zgjua nga gjumi dhe si nje lume i dale nga shtrati, vershoi rrugeve duke kerkuar liri-demokraci.Klonet u shqyen, kufijte u hapen.Vellai i trete u nis per te punuar ne Greqi.Une isha ne shkolle.Dy here s’e ndihu fati.E kapen dhe e kthyen,por heren e trete pas mundimesh arriti ne Larise , ku punoi per disa vjet .E kapen dhe e kthyen> Qendroi ne fshat dhe vendosi te merret me bujqesi.I ka ecur mire deri tani.Une mbarova shkollen tetevjecare dhe isha nxenes i mire ,por nevoja me detyroi te merja rrugen e kurbetit dhe une qe ne moshe te njome.U nisa te provoja fatin por s’me eci sepse sa vinim ne zonen e Konices na kapnin ushtaret dhe pasi na rihnin na kthenin prapsh.Kjo u perserit disa here.Heren e fundit u nisa me vellane.Ai ishte 25 vjec une !5-te.
Tha keto dhe u zverdh, dy pika lot i rreshqiten nga syte.Ndaloi makinen tek kryqezimi i 21 dhjetorit dhe pasi na kerkoi te falur vazhdoi:
– U nisem ne dreke nga fshati, arritem ne Permet dhe ne te ngrysur ne Carshove. Kaluam uren mbi lume ne te errurduke iu ngjitur kodrave te mbulluar me shkurre dhe drure.Vellai e njihte rrugen pasi e kishte bere dhe here te tjera.Ecnim ne erresire te lidhur dore per dore dhe ndiheshim me te sigurte.Pengoheshim e binim mbi njeri- tjeterin.Me ne fund vellai me tha se kishim hyre ne token e huaj. Pasi te kalonim perroin peseqind metra me te siper ishte nje kasolle barinj e braktisur ,ku do te kalonim naten.Kaluam perroin i cili kishte shume uje dhe ashtu te lagur arritem tek kasollja.Hoqem kepucet , shtrydhem rrobat dhe ne vatren e zjarrit u munduam te ndiznim nje zjarr i cili me shume nxirrte tym se sa flake nga drute e njoma, po dhe nga frika se me flake mund te diktoheshim nga ushtaret greke.E gdhime si e gdhime ate nate , gjume e pa gjume si lepuri ne ferre me syhapur.Afer mengjesit pame se jashte kishte filluar debora.Ishte shkurt.Aty , ne mes te pyllit,vetem ne kasolle e kaluam diten dhe ndaj te ngrysuri u nisem per rruge, une dhe vellai im.Debora vazhdonte te binte , por ne cenim dhe vetem ecnim.Ndjeme lodhje , por nuk mund te qendronim , se po te qendronim do te ftoheshim e do te mpiheshim e do te ngeleshim aty duke rrezikuar jeten.Benim pushime vetem sa mbusheshim me fryme . Une fillova te capitesha, por vellai me jepte kurajo dhe keshtu te dy vazhdonim rrugen me besimin se do t’ia dilnim.
Debora sa vinte e dendesohej dhe trashesia e saj rritej duke na veshtiresuar ecjen.Kepucet na ishin bere qull dhe kembet na rendonin.
– Edhe pak,- me tha vellai,-dhe arrijme tek stani tjeter.Atje ka nje shtepi cobenesh dhe do te ndezim zjarr e do te thahemi.Keshtu ishte gjetur kjo pune ,stan me stan.Me ne Fund arritem ,por dera e asaj qe im vella e quajti shtepi ishte me kyc.Kerkuam neper bore dhe gjetem nje gur .Me te thyem deren dhe hyme brenda.Afshi i ngrohte i shtepise na hyri neper trup dhe ne ndjeme nje fare lehtesimi,por rrobat e lagura na ngjethnin trupin.Ndezem zjarrin dhe ashtu prane e prane filluam te thahemiPer te ngrene kishim plot cante, nje cante nga ato te ushtriseThekem buken ne prush dhe e hengrem me djathe.Gjumi po na kapiste pak e nga pake.Nuk e di sa fjetem ashtu te kthyer me kurris nga zjarri, vetem se , kur hapem syte pame se qe gdhire.Une vura re kembet e vellait qe qene mavijosur , por ai e kapi shikimin tim dhe me tha se ishin bere nga te ftohtit dhe duke u nrohur do t’u vinte ngjyra e atyre normale.Une e besova vellane.Qendruam aty gjithe diten dhe pa u ngrysur mire nisem rrugen per ne Kallpaq.Here xhadese e here pyllit vazhduam ecjen, por une e ndjeja se vellai kishte veshtiresi ne ecje.Per ta ndihmuar i mora krahun dhe e hodha ne supin tim, kurse krahun tjeter ia kalova ne mes dhe ashtu vazhduam rrugen. Vellai filloi t’i hiqte kembet zvarre dhe pesha e tij binte mbi shpatullat e mija te cilat i shterngoja fort per te mbajtur ate dhe per te mos u rrezuar.Kjo gjendje sa vinte e perkeqesohej me shume.Kepucet qe kishte veshur qene care dhe kembet pothuaj shkelnin zbathur ne debore.Ecnim pa pushim ne debore e cila tani kishte pushuar dhe nje hene e shndritshme , por e ftohte akull na ndriconte rrugen.Ike e rezohu, rezohu e ngrihu.Vellane gati sa se hiqja zvarre,por asnjehere se leshova nga dora.Mbase zoti ma dha ate fuqi, mbase dashuria per vellane?Nuk e di ,por une vazhdoja te ecja dhe vetem te ecja.Ne nje moment vellai me tha ta lija aty dhe te vazhdoja i vetem se 2-3 kilometra me tutje ishte nje stan dhe te kerkoja ndihme.Une nuk iu binda dhe me te ne krahe vazhdova rrugen pa pushuar.Kishte momente , kur nuk e ndjeja vellane, qendroja te degjoja frymemarrjen e tij dhe ,kur bindesha se qe djalle shpetoja hapin.Per nje moment rreshqita dhe rame njeri mbi tjetrin.Ne driten e henes pashe se kembet e vellait ishin mbuluar me gjak.E rrembeva dhe e hodha ne kurris dhe u nisa andej nga vinte nje e lehur qeni.Eca dhe pak dhe pashe stanin.Ishte bosh.U futa ne te dhe dhe duke e ulur vellane ne toke degjova nje si gogesime dhe trupi i vellait u nde i gjithi.Une isha femije dhe nuk e kuptova fillimisht c’kishte ndodhur.Fillova ta ferkoj trupin e vellait per ta nxehur sado pake ,i vija duar ne zemer per te degjuar rahjet e saj,por duart e mija te ngrira nuk ndjenin asgje.E perserita disa heredhe pasi ai nuk m’u pergjigj e kuptova se vellai me kishte lene vetem aty ne ate kasolle stani. Qava me ulerime, qava gjithe naten dhe ashtu i mpire nga dhimbja dhe te ftohtit nuk e ndjeva zhurmen e makines qe po i afrohej stanit.I zoti i stanit kishte ardhur per te marre bar per bagetite qe i dimerote diku ne fushe. Ne fillim u tremb, por pasi me pa ashtu te mpire dhe vellane qe s’leviste nga vendi m’u afrua , me mori e me futi ne kabine duke me mbeshtjelle me nje batanie, pastaj mori bar e shtroi ne makine vuri dhe nje batanie mbi te , pastaj mori trupi e vellait e shtriu mbi batanie dhe e mbuloi me nje pallto te madhe dhe u nisem per qendren shendetsore te Kallpaqit.Lajmeroi me celular dhe , kur arritem atje po na prisnin. Dy infermiere me moren dhe me futen ne nje dhome te ngrohte dhe me mbeshtollen me nje batanie te leshte . Me kishte zene gjumi dhe ne mbremje ,kur u zgjova nuk kuptoja ku isha.Infermierja qe me rrinte tek koka me beri shenje qe te flija. Une u ngrita vrik dhe fillova te kerkoj vellane duke qare me ulerima, por ajo me mbante fort duke me shternguar pas kraharorit te saj.
Erdhi doktori,e ai me coi tek vellai te cilin e kishin mbuluar me nje carcaf te bardhe.Ne fillim nuk e njoha ,aq shume qe transformuar, por pastaj i rashe ne gjoks duke qare. Me moren , me bene nje gjilpere dhe me cuan ne dhome.Pas procedurave qe beri punonjesi i konsullates sone te Janines dhe mjeku ,te nesermen u nisem per ne Mallakster per t’i dhene lamtumiren vellait .Gjyshi qe jetonte me ne s’e duroi dot ikjen e te nipit dhe pas tre muajsh na la dhe ai.Une u ktheva ne Greqi me vize, por ato qe hoqa ate shkurt ,kur humba vellane nuk kam per t’i harruar kurre.I thone nje fjale vazhdoi taksixhiu per ta mbyllur : Zot ,o zot , pa hall mos me lenc, por hall mbi hall mos me dhenc.E ne shqiptaret kemi shume halle.
Permet , tetor 2013

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s