Nga Ben Blushi

Sikur të ndjekim historinë, mund të themi pa frikë se britanikët kanë qenë evropianët më inteligjentë. Ata e kanë kuptuar të parët rrezikun që vjen nga ideologjitë e ngurta. Dhe prandaj gjithmonë kanë lëvizur. Britanikët kanë qenë gjithmonë likuid. Siç iu takon.

Si të krishterë u larguan nga kontrolli i Vatikanit dhe formuan Kishën e tyre. Si demokratë e mbajtën monarkinë, kur gjithë Evropa u bë republikane dhe shfarosi mbretërit në emër të barazisë. Si ishullore, nuk u bënë kurrë fashistë dhe e luftuan atë duke shpëtuar gjithë Evropën. Si antifashistë nuk u bënë kurrë komunistë dhe e përçmuan atë.

Britanikët nuk kanë patur kurrë një ideologji përveç Britanisë. Ata bëjnë gjithçka për të shpëtuar Ishullin. Mbrojtja e Britanisë më çdo kusht ka qenë i vetmi qëllim i një populli që ka besuar se rreziku vinte gjithmonë nga kontinenti. Nga Evropa. Dhe përgjithësisht kanë patur të drejtë. Historia është më ta.

Nëse frikën nga Evropa e kishin zgjidhur në të gjitha mënyrat, më kryq, më armë dhe më para, dje e bënë edhe më vota. Britanikët votuan për ta lënë Evropën.

Si evropian jam i dëshpëruar. Si shqiptar jam i shqetësuar.

Dikush thotë se rrugë tjetër nuk kishin. Ndoshta është më llogjike të thuhet se rrugë tjetër për Europën nuk kishte.

Unë besoj se pas kësaj dite, çështja nuk shtrohet se çfarë Britanie do të kemi, por çfarë Europe do të kemi.

Jam i bindur se, më shumë se Britania e Madhe, ka humbur Evropa. Sot ajo nuk është më e madhe. Ikja e Britanisë së Madhe e ka zvogëluar.

Natyrisht që ka disa arsye për Brexit, por kryesorja është e njohur.

Britania e ka shikuar Evropen si një projekt tregtar dhe jo si një projekt politik siç kanë bërë Franca dhe Gjermania. Ditën që tregtia më Evropën nuk sillte më fitimet e mëparshme, Britania iku. Në histori, Britania ka qenë një ishull i lëvizshëm. Njëlloj anije që sjell mallra dhe merr para ose anasjelltas. Kur mallrat pakësohen dhe për këtë shkak paratë zvogëlohen, anija ikën në brigje të tjera. Ky ka qenë raporti i ishullit më kontinentin dhe i Britanisë më Evropën. Ky ishte argumenti më i fortë i brexiterëve këto ditë: bota ka shumë tregje dhe Evropa është vetëm njëri prej tyre.

Megjithatë nuk është vetëm kaq.

Nëse ka një arsye të madhe për Brexit, Britania dhe interesat e saj tregtare nuk janë të vetmet. Sipas meje arsyeja e dytë e madhe është Gjermania.

Gjermanocentrizmi është kthyer në një shqetësim për të gjithë evropianët që nuk janë gjermanë. Francezët rrëzuan një president përpara katër vitesh sepse menduan se ai ishte kukulla e Merkelit. Kryeministri i parafundit italian mendonte se Gjermania i bëri puç për ta larguar atë nga pushteti. Grekët shkuan në falimentim duke besuar se ishin bankat gjermane ato që i zhytën në krizë.

Në përgjithësi rritja e ndikimit gjerman i ka ftohur evropianët. Evropa nuk është krijuar si një bashkësi, ku njëri është më i madh dhe më i pasur se të tjerët. Ky projekt është ndërtuar mbi bazën e barazisë së të drejtave dhe jo diferencave të pasurisë.

Gjermania e dhjetë viteve të fundit e shkatërroi më ndërgjegje dhe megallomani këtë traditë duke i shkëmbyer të drejtat më para. Kjo është hera e dytë që e bën brenda një shekulli: herën e parë më armë, herën e dytë më para.

Sa herë Gjermania forcohet, Evropa dobësohet dhe dy luftëra botërore si dhe Brexit i djeshëm mjaftojnë për të na bindur se kështu ka qenë dhe kështu do të jetë.

Vërtet gjermanët dhe të gjithë gjermanofilët mburren se punojnë, shpikin dhe shesin më shumë se të tjerët por, siç ndodhi më Britaninë, kjo nuk i pengon të tjerët të ikin nga gjermanët. Ti mund të shesësh, por nëse unë nuk dua të blej, ti nuk shet. Ky është parimi i tregtisë së lirë që gjermanët nuk duan ta njohin. Sipas të gjthë atyre që nuk e shijojnë forcimin e Gjermanisë, euro sot ka vetëm një funksion: të nxisë shitjen e prodhimeve gjermane në Evropë. Kjo është arsyeja që Britania nuk ishte kurrë në euro dhe Zvicra nuk do të jetë asnjëherë në euro. Kjo është arsyeja që besimi tek Evropa është relativizuar absolutisht.

Unë mendoj se pas Brexit nuk qëndronte nevoja e britanikëve për të dobësuar Evropën por nevoja e Gjermanisë për të dobësuar të tjerët. Kancelarja Merkel e ka refuzuar brutalisht kërkesën e David Cameron për të rinegociuar kushtet e anëtarësimit dhe të tregtisë me BE. Kush ishte pasoja e këtij refuzimi: forcimi i atyre që kërkonin Brexit dhe që fituan dje referendumin.

Por tani që Britania u largua çfarë mbetet më Evropën?

Evropa si projekt politik nuk ka mbaruar, por Bashkimi Evropian është pothuajse duke u shpërbërë. Pas britanikëve, do të jenë të shumtë popujt, sidomos në veri të Evropës, që do ta rishikojnë qëndrimin brenda BE. Po ashtu, varfëria dhe borxhet në jug të Evropës, si në Greqi, Itali, Portugali dhe Spanjë, pra në Evropën Mesdhetare, do ngrejë krye. Qeveritë e këtyre vendeve do kenë më pak arsye t’u binden bankave gjermane dhe do kërkojnë kushte më të favorshme tregtie për të garantuar shitjen e mallrave të tyre. Tashme të gjithë kanë në dorë një kërcënim: ose na jepni më shumë ose ikim. Kjo do t’i forcojë opozitat antievropiane kudo në Evropë, duke nisur me Francën e cila pa dyshim do kryesojë frontin antievropian në gjithë kontinentin.

 Po ne çfarë fitojmë nga dobësimi i Evropës?

Në parim asgjë. Ne humbim.

Elitat tona politike dhe financiare do të gëzojnë më shumë autonomi për të kufizuar liritë dhe të drejtat tona civile, për të shtyrë të gjitha reformat e domosdoshme si dhe për të refuzuar kërkesat që vijnë nga Bashkimi Evropian.

Pesha e fjalës që vjen nga BE do jetë më e lehtë dhe tingulli i saj shumë më i dobët. Imagjinoni sa vlerë ka sot kërcënimi i BE: bëni reforma se nuk ju pranojmë në BE.

Një shqiptar cinik, që do doja ta kisha njohur, dikur ka thënë se ditën që Shqipëria do hyjë në Bashkimin Evropian ky nuk do të ekzistojë më. Shakaxhiu i përparimit ka patur të drejtë.

Ne jetojmë me fatalitetin se çdo gjëje të bukur që i afrohemi e shëmtojmë: ishim komunistët më të dhunshëm dhe jemi evropianët më të rraskapitur. Sa më shumë po përpiqemi të afrohemi aq më shumë largohemi dhe ndërkohë që s’ka kohë, vetë Evropa dobësohet.

Kaluan 25 vjet dhe anëtarësimi ynë s’po ndodh.

Shumë shqiptarë do kenë të drejtë t’i bëjnë pyetjen vetes: a ia vlen më të presim? A na duhet më BE? Ata që mendojnë se Evropa nuk vlen më do shtohen. Sidomos në radhët e elitës: politikanë, bankierë, mendimtarë dhe të pasur. Unë i quaja izolatrikë. Izolatrikët janë njerëz që e shijojnë dhe e nxisin izolimin. Izolatrikët do të shtohen. Kështu ka ndodhur gjithnjë. Dhe kështu do të ndodhë. Jemi në një fazë të historisë kur e ardhmja është sakrificë. E shkuara është garanci. E sotmja është fitim. Kjo do të thotë të rrish aty ku je pa lëvizur. Dhe ne aty po rrimë. Prej disa vitesh.

Por siç ka ndodhur gjithmonë në histori, sa herë jemi larguar nga Evropa, këtu kanë fituar otomanët, komunistët, të fortët dhe të paligjshmit. Nëse Evropa është një kopsht zoologjik më rregulla, ne jemi një xhungël e lirë. Këtu kafshët e egra nuk mendojnë se janë të barabarta më kafshët e buta. Në këtë fazë kemi hyre prej disa vitesh dhe vështirë të dalim shpejt. Kjo është koha e artë për të jetuar në xhungël. Liria e atyshme ka shije, hapësirë dhe fitim. Xhunglën e rregullon natyra, kopshtin zoologjik e kufizon njeriu. Në këtë kuptim ne jemi më shumë natyralistë të pjekur se humanistë amatorë.

Prandaj them se, si evropian nuk jam optimist. Si shqiptar jam pesimist. Prej disa kohësh.

E megjithatë kjo që po ndodh nuk është histori. Është një kalim nga një pjesë e historisë në një tjetër. Edhe nëse Bashkimi Evropian për fatin tonë të keq, do të rrezohet, çka nuk e besoj, Evropa do të mbetet.

Liria, demokracia, konkurrenca dhe toleranca do të tronditen, por nuk do të shkëmbehen më parime të tjera. Evropianët mund të ndahen por prapë do mbeten të lirë, çka është monedha kryesore që ofrojnë në shkëmbim. Liria dhe barazia janë monedhat e tyre. Askush nuk ua merr dot. As më luftë as më para.

Prandaj kam shpresë. Edhe pse britanikët dolën nga BE ata do të mbeten evropianë. Edhe pse ne shqiptarët nuk hyjmë dot në BE, ne jemi evropianë. Siç ndodh në xhungël, kafshët janë të prirura të ndjekin diellin.

Dielli i Evropës do të na ngrohë ngadalë, por ne gjithmonë do ta shohim.

“Në emër të Presidentit Bush dhe popullit amerikan, unë kam ardhur këtu sot për t’iu thënë: Liria punon. Të paktën tashmë ju jeni të lirë të mendoni. Të paktën ju tashmë jeni të lirë të flisni ashtu si e mendoni. Të paktën ju jeni të lirë të zgjidhni liderat tuaj. Të paktën ju jeni të lirë të luftoni sipas mënyrës tuaj. Mirëserdhët qytetarë të lirë të Shqipërisë, në liri”- është kjo pjesa më domethënësë e një fjalimi drithëruar që 25 vjet më parë, ish sekretari amerikan i shtetit Xhejms Bejker, mbajti në 22 Qershor 1991 në Sheshin Skënderbej.

I pari zyrtar i lartë i SHBA-ve që prekte tokën shqiptare në të gjithë historinë e kësaj toke e që nuk do të ishte i fundit. Në një Shqipëri kaotike, të sapodalë nga një regjim gjakatar, absurd dhe shkatërrimtar për fatet e popullit të vet, SHBA-të dërguan 25 vjet më parë numrin 2 të tyre për ti thënë shqiptarëve se ju nuk jeni vetëm.

Xhejms Bejker ndoshta ishte vula përfundimtare se fatet popullit tonë do të ecnin që atëhere e tutje vetëm në drejtim të lirisë, dhe sot 25 vite më pas ne jemi dëshmitar për këtë. Sot është kështu, liria është e padiskutueshme pavarësisht kostove që ajo bart në vetvete. Sot 25 vjet më pas ne mund ta kuptojmë më qartë nocion gjeo-politik që përdoret shpesh “SHBA-të janë miku më i shtrenjtë i shqiptarëve”.

Sot 25 vjet më pas, ne jemi “jetimët” e Europës ndoshta më të përkëdhelur nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Vizita e Sekretarit Amerikan Xhejms Bejker, për këdo që e mban mend ka qenë një nga ngjarja më drithëruese që kombi shqiptar ka përjetuar, për mënyrën sesi ajo vizitë e shënoi rrugëtimin e historisë së kësaj toke në këto 25 vite.

Ka qenë gazetari i njohur Elez Biberaj i cili asokohe e shoqëronte sekreatin Bejker, i cili ka sjellë edhe njëherë në vëmendje këtë ngjarje historike, edhe si një nga dëshmitarët më të afërt të asaj dite.

Shën Shqiptari ((Lat. Villa Sancti Albani or Villa Albani) është një qytet në Herdforfshirin jugor , Angli, nja 35 km në veri të qendrës së Londrës; një sipërfaqe e madhe e urbanizuar që quhet Qyteti dhe Komuna e Shën Albanit.

Shën Shqiptari , zyrtarisht i ka dy emra , si Verulamian dhe Albanian . Shën Albani i quajtur lbani ishte vendbanim para romak i quajtur në anglishten e vjetër Verlamion ose Verulam , emër ky nga fisi Catuvellauni.

Me pushtimi romak bëhet qyteti i dytë i rrugës Romake, Watling (Albanum egregium fecunda Britannia profert. (“Lo! fruitful Britain vaunts great Alban’s name.”) (“Carmina”, VII, iii, 155).) Festa e tij ,sot e gjithmonë festohet që nga fillimi në të gjithë Anglinë. Tregimi mbi Shën Albanin fillon që nga koha e fillimit të besimit të Krishter në Britani Thuhet se ishte qytetar Romako -Brit i shekullit të III-të , i cili në qytetin Verulamium e përhapi krishterimin , një fe deri në atë kohë e ndaluar dhe dënuar nga Romaket Ishte pra Shën Albani që guxoi të bënë hapat e parë të krishterimit. Ishte i pa-emërtuar dhe më vonë e quajtën Amphibalus .

Sipas literaturës së shënuar më poshtë ; autoriteteve të kohës iu deshtë shumë kohë për ta gjetur e burgosur. Shen Albani u zu dhe u soll para magjistratit të qytetit. Ai refuzoi të përkulet para zotërve dhe perëndive Romake , dhe para se t`i pritej koha ai tha: : “I am called Alban and I worship and adore the true and living God, who created all things “ “Unë quhem Alban , e adhuroj të drejtën dhe zotin që i krijoi te gjitha gjërat” Albani , thuhet se është varrosur në varrezat romake, qe tani janë në jug të Katedrales se sotme> Kishat e para ishin të thjeshta , ishin mbi varrin e Albanit e më vonë Shën Albanit që e filluan vazhdimësinë e krishterimit në Britaninë e Madhe, pra që 1700 vite.

Shikojani fytyrën!…

Ka marrë formën e një njeriu që e ka shkëputur kontaktin me realitetin.

E një njeriu që beson se ajo çka vizaton kuturu tek studio e tij sekrete afër Kryegjyshatës Bektashiane në Shkozë (ndërsa mban veshur një përparëse bojatisur nga bojërat e një pikture që përfundimisht as atij vetë nuk i thotë asgjë), vlen! Në daljen më hapsaq (term tifozerie për lojtarët që gabojnë gjuajten) në media, ai, Edi Rama bëri atë që ndoshta nuk e kishtë bërë deri më sot.

Mori në intervistë veten. Të gjithë ata që e kanë lexuar dhe e kanë ndjekur selfie-intervistën që Rama ia çoi sot Baton Haxhiut të Klan Kosovës, kanë vënë re të paktën dy gjëra (gjithmonë nëse i kanë hequr syzet me ngjyra politike). Sëpari një njeri që është kapluar përfundimisht nga mania e protagonizmit, deri në patologji, dhe sëdyti një kryeministër qesharak.

Të një fëmijë të parritur dhe të pamësuar me dështime, të një fëmijë që ndoshta edhe është rrahur nga edukatroja e kopështit se thyente pjatat, por që dhuna si atëhere edhe tani është e pajustifikueshme të kuptohemi. Të një të riu që qante sa herë shkonte në stërvitje dhe dikush ia kishte zënë gozhdën ku varte rrobat, por që ngushëllimin e vetëm e gjente tek i njëjti shok i pafuqishëm si ai, e që ishte Ilir Beqja. Të një intelektuali i cili ditën që vuri këmbën në politikë, pushoi se darkuari me intelektualë si ai, dhe nisi të shoqërohej me të fortë që dikur edhe ia grisnin bluzën (në një rrëfim të tij Izet Haxhia që sot Rama e ka po aq aset mediatik të shtrenjtë sa Meron, tregonte sesi në vitet 95 e kishte hasur dikur pedagogun e arteve në rrugë, e kishte kapur për bluze dhe ia kishte shqyer atë, ndërsa më pas e kishte përzënë me shumë gjasë duket e dërguar në atë “vend”).

Sot Edi Rama ka shfaqur një tjetër fytyrë jo krejt të panjohur, por  të treguar ashiqare si asnjëherë para shqiptarëve që nuk po arrijnë ta mbledhin veten nga skandalet që prodhon nga mëngjesi në darkë kjo qeveri me veprimet dhe mosveprimet e veta. Sot Edi Rama realisht ka dalë keq fare si një gënjeshtar i pashoq, që nuk ka turp po fare që edhe “rrejë” ditën për diell edhe për të paimagjinushmen.

Në tentativën për ti atribuuar vetes ideatorin e imazhit të bluzës që veshin kuqezinjtë në Euro 2016,  Rama po tenton në një tentativë të dëshpëruar të skalavaret tek ato bluza, fiks si francezët që ia shqyen katër fanella helvetëve. Një zot e di se përse kishte nevojë Edi Rama ta nxirrte kokën edhe si stilist bluzash kombëtareje, megjithëse një ide e ka gjithëkush. Në një kohë të errët skandalesh, në një finish qeverisës 3 vjeçar që prodhoi vetëm regres ekonomik dhe tkurrje investimesh për shqiptarët, dhe miliona euro për Vilma&Co që mban Rama rreth vetes, piktori ka ende një shpresë se mund ta zbukurojë këtë tablo të errët duke hedhur aty ca bojë të kuqje e të zezë.

Në tentativën për t’u fshehur si përherë në në strehën e fundit që ofron nacionalizmi, Rama u kap pas bluzës së kombëtares që bëri historinë, me shpresën se diçka do të tepronte edhe për të. Pak lavdi, pak histori edhe për mua, o mik, o vlla!…

Por, as Armando Duka, as Pik. Creative (kompania që realisht ka ideuar bluzat e kombëtares, ide që kërkon të grabisë Rama), as Loriku me shokë e askush tjetër nuk ka ndërmend t’ia falë atij për asnjë arsye. Madje as Bekim Balaj i cili në kohën që një grup kuqezinjsh ulërsin rreth një celulari “Edi, Edi, Edi…” nuk duroi dot, por aty për aty ngriti dy gishtat lart.

Në absurdin e tij të vanitetit të një shtetari pa busull por në hall, sot Edi Rama është fiks si poezia e Ismail Kadaresë “Pa formë është qielli”.

Pa formë është qielli, si tru idioti,
mërzitshëm trotuaret shiu i qull
Një kalimtar, një ombrellë, gjëmon moti
një biçikletë kthesën merr me vrull …………..

Pa formë është qielli, si një mendim idioti.

Nënkryetari i Komisionit të Reformës në Drejtësi, njëkohësisht deputeti i PD-së, Oerd Bylykbashki i është përgjigjur kolegut të tij socialist, Pandeli Majko në lidhje me debatin për nenin 88 të draftit të Reformës.

Reagimi i Oerd Bylykbashit:

Sot lexova reagimin e një politikani të mazhorancës ku, në një përpjekje që ai vetë e konsideronte sinqerisht naive, kërkesën e opozitës për moskapje politike të drejtësisë nga Kryeministri, e krahasonte me një gozhde.

Me kujtoi ky krahasim atë historinë e gozhdës së Nastradinit, i cili pasi shiti shtëpinë, kërkoi të ruante vetëm një gozhde në murin e dhomës së ndenjes. Pronari i ri ia lejoi, se fundja një gozhde ishte. Por u pendua hidhësisht sepse, që prej asaj dite, Nastradini nuk i shqitej nga shtëpia, me sebepin e gozhdës ku kishte të drejtë të varte pallton e tij.

Pikërisht, kjo është ajo gozhda që kërkon të ruaje Kryeministri tek Reforma në Drejtësi: kontrolli mbi vetëm dy institucionet e vetingut. Që t’ua themi troç e thjeshtë shqiptarëve: Kërkon vetëm të emëroje ai vetë ata persona që do të vendosin cilët gjyqtarë dhe prokurorë do të largohen dhe cilët do të qëndrojnë në detyrë. Kaq pak, asgjë me shumë. E ku qëndron problemi për kaq gjë?!

Duhet naivitet i sinqertë për të krahasuar këtë hanxhar në dorën e Kryeministrit me një palo gozhdë! Ose me keq se aq, duhet vendim i sinqertë, por me bindje për të mos lexuar e kuptuar atë që po firmos dhe të krekosesh se po bën reformë në drejtësi! Por duhet paturpësi të thuash që kur i emëron Kryeministri institucionet e drejtësisë kjo e fundit nuk u politizoka!

Kam një pyetje për të gjithë, përveç naiveve të sinqertë: nëse Kryeministri do të kontrollojë emërimin e atyre që do shkarkojnë apo lënë në detyrë gjyqtarët dhe prokurorët, a ka ndonjë shans që ministrat që kanë dhënë koncesione skandaloze me lekët e shqiptareve të hetohen, arrestohen dhe dënohen me burg për korrupsion? Shanset janë afër zeros.

A ka investim me afatgjatë në padënueshmeri sesa ky për Kryeministrin? A ka imunitet me efektiv se ky? Jo, nuk ka!

Dhe dy fjale për kolegun. Tonin e reagimit e kishte sikur po shkruante për draftin e Kushtetutës së 1946, as si atë të 1976. Pushteti buron nga gryka e pushkës! Madje edhe me një koncept brezhnjevjan brenda: “ajo që është e imja është e imja. Ajo që është e jotja mund ta negociojmë”.

Reforma në Drejtësi nuk është e asnjë politikani, aq më pak e 33 firmëtareve të draftit të Ramës. Kushtetuta është themeli dhe çatia e të gjithëve. Duhen patjetër së paku 2 kolona për ta mbajtur, ose do të rrezohet në kokën e të gjithëve.

Tensionimin e procesit dhe të politikes në fakt po e nxit Kryeministri që po përpiqet të blejë e trafikojë mandate. Dhe zhurma e tymi i duhet të hutojë publikun.

Lufta për të garantuar moskapjen e drejtësisë nga politika, sot dhe nesër, ia vlen çdo përpjekje, kosto apo mjet demokratik. Nëse opozita nuk qëndron sot, nqs nuk flasim sot, nesër nuk do të ketë mbetur njeri për të folur kur të mos ketë zgjedhje të lira, kur i korruptuari të arrestojë denoncuesin, apo trafikanti i drogës të hipë e zbresë nga Mercedesat e zinj qeveritarë.

Këshilli i Lartë i Drejtësisë bëri padi penale disa ditë më parë ndaj ministrit të Brendshëm Saimir Tahiri për kërcënimet dhe deklaratat e bëra në adresë të gjyqtarit Arjan Aliaj që pezulloi nga detyra kryepolicin Haki Çako. Pas disa deklaratave e sulmeve të njëpasnjëshme të Tahirit, KLD u detyrua të bënte një mbledhje urgjente dhe pas diskutimeve vendosën që të padisnin ministrin.

Anëtarët e KLD-së dënuan njëzëri deklratata e ministrit të Brendshëm dhe kërkuan nga politika që të mos ndërhyjë vendimet e Gjykatave, e aq më tepër të bëjë kërcënime e shantazhe.

Diskutimet në mbledhjen jashtë radhe të KLD janë zbardhur nga gazeta ‘Panorama’:

DEBATI NE KLD

XHEZAIR ZAGANJORI: Në rastin konkret unë mendoj që deklaratat që janë bërë, kryesisht nga pushteti ekzekutiv, janë të papranueshme dhe sigurisht që ne kemi për detyrë si Këshill i Lartë i Drejtësisë, por edhe si Konferencë, por edhe Unioni i Gjyqtarëve ka reaguar, që të mbrojmë gjyqtarin, të mbrojmë statusin e gjyqtarit, sepse përndryshe, sigurisht që nëse nuk do ta bënim një diçka të tillë, sigurisht që komuniteti i gjyqtarëve do ta ndienin veten të vetmuar, por sigurisht që ata nuk do të ishin në gjendje të ushtronin detyrat e tyre kushtetuese dhe ligjore.

NERITAN CENA: Sinqerisht këto ditë kam pritur, vëzhguar, qoftë edhe një qëndrim të miqve të Shqipërisë, si zotit Lu dhe zonjës Vlahutin, që të dilnin me një qëndrim zyrtar, nëse ka vërtet shkelje të parimit të ndarjes së pushteteve në ato deklarimet, qoftë të ministrit të Brendshëm, qoftë të Kryeministrit. Reagime që nëse mendojmë që mund t’i bëjë një zyrtar, atëherë çfarë mund të mendojmë që mund të bëjë një njeri që minimalisht nuk ka kulturë juridike? Nuk e di, mbase politikanët tanë, qoftë të majtë, qoftë të djathtë, nuk dinë akoma ta respektojnë njëherë e mirë që kur flet gjykata, palët heshtin dhe që kontrolli i vendimeve gjyqësore bëhet vetëm në rrugë gjyqësore dhe nuk janë komentet ato që do zgjidhin problemin. Sikurse e thatë edhe ju, ne nuk kemi absolutisht asnjë lloj të drejte t’i hyjmë çështjes në fjalë nëse ekzistonin kushtet për t’u dhënë ajo masë sigurimi, a nuk duhej dhënë ajo masë sigurimi. E pafalshme, e patolerueshme mendoj unë është qëndrimi jo etik dhe i theksuar politik nga ana e përfaqësuesve të ekzekutivit. Unë nuk di që ne gjyqësori të jemi pjesë e ndonjë partie politike të caktuar, qoftë pozitë, qoftë opozitë. Di që jemi pushtet i pavarur.

ASTRIT HAXHIALUSHI: Vendimi i gjykatës nuk është vendim përfundimtar që çmon provat dhe për rrjedhojë duke u bërë një objekt i tillë nga ana e ministrit të Brendshëm i kritikave, por edhe i kërcënimeve, them se ka cenuar në themel pushtetin gjyqësor. Ndoshta ne na ka rënë kjo barrë në një kohë të vështirë, duke qenë objekt i këtyre kritikave dhe anëtarë të Këshillit të Lartë të Drejtësisë, por njëkohësisht na jep edhe njëfarë krenarie që t’i dalim zot kësaj pune, sidomos trupës gjyqësore.

ARTAN BROCI: A është tejkaluar viza e kuqe e ndarjes midis këtyre dy pushteteve dhe a kemi ne mënyra dhe mjete për të mbrojtur një gjyqtar, i cili në kushtetutshmërinë e tij dhe në ligjshmërinë e tij ka dhënë një vendim? Apo do mjaftohemi vetëm me deklaratën? Në pikëpamjen time unë gjykoj që ajo vija e kuqe që ndan dhe balancon pushtetet është shkelur dhe nuk është shkelur nga pushteti gjyqësor, është shkelur nga një individ, i cili është përfaqësues i ekzekutivit, është shkelur nga ministri i Brendshëm – ka një emër dhe një mbiemër konkret dhe nuk kemi pse i fshihemi – i cili ka dalë dhe ka kërcënuar hapur gjyqtarin.

RIDVAN HADO: Deklarata e fundit e funksionarëve të lartë të ekzekutivit, Kryeministrit dhe ministrit të Brendshëm, janë të papranueshme. Janë deklarata fyese. Kanë kaluar, ashtu siç tha edhe zoti Broci, kanë kaluar vijën e kuqe. Intimidojnë gjyqtarin. Fyese për gjyqtarin Arjan Aliaj, por edhe për të gjithë trupën gjyqësore. Kanë intimiduar familjen e gjyqtarit, familjet tona, gjithashtu nderin dhe dinjitetin e familjeve dhe cenojnë funksionet kushtetuese të gjyqtarit, dhënien e drejtësisë.

NERITAN CENA: Nëse ne reformën në drejtësi do ta kuptojmë pastaj që të vejmë ca njerëz aty që t’i shtypim me buton si t’i duam, vendimin si ta duam, pastaj vetëm pavarësi gjyqësori s’ka më domethënë. Marr shkas nga deklaratat që bëri zoti ministër që, “të shohim, se do vijë koha, do t’i fusim në veting (vetting)”, “a do ta kalojë njëri vetingun apo s’do ta kalojë tjetri vetingun”. Këto janë kërcënime haptazi dhe tentativa për kapje të pushtetit gjyqësor. Prandaj them që unë uroj sinqerisht dhe shpresoj sinqerisht që mos të jetë kjo arsyeja e bërjes së reformës në drejtësi, sepse s’ka më… edhe qytetari i thjeshtë që do vijë të kërkojë drejtësi, s’ka për ta gjetur më me gjyqtarë të kapur.

GJIN GJONI: Është detyrë e këtij Këshilli të Lartë të Drejtësisë, ashtu siç edhe zoti Broci e deklaroi më përpara, që ne nuk duhet të mbetemi në kuadrin e deklaratave, por duhet të kalojmë edhe në veprime ndoshta të karakterit ligjor, në mbrojtje, jo vetëm të këtij gjyqtari, por të çdo gjyqtari tjetër në Republikën e Shqipërisë, kur kemi kërcënim apo denigrim të tij.

BRUNILDA KADI: Ajo që dua të theksoj unë, duke qenë se këto mbledhje janë publike dhe çdokush mund t’i aksesojë është, t’i drejtoj një pyetje ministrit apo edhe Kryeministrit: Nëse për këta persona gjyqtari është një kriminel – nuk dua të përsëris fjalët e tjera që janë thënë – atëherë ku është përgjegjshmëria ligjore e atyre që e kanë lënë këtë gjyqtar të japë vendime në emër të republikës? Sepse është përgjegjësi ligjore, detyrim ligjor për çdo shtetas, aq më shumë për këto pozicione, që të bëjnë kallëzim penal në organin kushtetues për këtë person që për më tepër është gjyqtar. Dhe ideja është që pse ky moment ose kjo dijeni e tyre del në momentin që jepet ky vendim. Sepse nga deklaratat del që këtë status, ky gjyqtar, e ka pasur më përpara, nuk e mori në këtë moment. Që është kriminel dhe termin tjetër që është përdorur “killer”. Është një problem tjetër që gjyqtari në fjalë është gjyqtari hetues i çështjes, dhe ai, sipas ligjit procedural, do hetojë çdo kërkesë të Prokurorisë në lidhje me këtë çështje dhe këto veprime që janë, jo në kufi, por që e kanë kapërcyer kërcënimin, janë një ndikim i hapur i paligjshëm në dhënien e drejtësisë dhe në punën e këtij gjyqtari në dhënien e vendimeve nga ana e tij.

BUJAR NISHANI: Ajo që do t’i propozoja Këshillit do ishte që t’i drejtohemi Prokurorisë së shtetit shqiptar, me një kallëzim ndaj ministrit të Brendshëm, për kërcënimet dhe fyerjen që i ka bërë gjyqtarit konkret. Dhe pa dyshim, në qoftë se ky Këshill do ta miratojë, unë në cilësinë e Kryetarit të Këshillit do t’i drejtohem pastaj në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe proceduralisht organit të Prokurorisë, për të verifikuar dhe për të hetuar nëse ka shkelje të Kushtetutës, të ligjit dhe ka vepër penale në rastin konkret.

Prokuroria e Tiranës ka në dorë një raport të ri për pajisjen e përgjimit “IMSI Catcher” të futur në Shqipëri në mënyrë të paligjshme dhe të dyshuar se është përdorur për të përgjuar drejtues të shtetit, deputetë, diplomatë, prokurorë, gjyqtarë, gazetarë e biznemenë.

Ky raport është hartuar nga Shërbimi Informativ Shtetëror dhe përveç Prokurorisë së Përgjithshme i është dërguar për dijeni Presidentit të Republikës, Bujar Nishani dhe Kryeministrit Edi Rama.

Agjentët sekretë shqiptarë japin informacione mbi zonat ku ka lëvizur dhe është stacionuar makina që ka të instaluar pajisjen e përgjimit, shkruan Panorama.

“IMSI Catcher” ka patur lëvizje intensive në zonën pranë Prokurorisë së Përgjithshme. Për disa ditë me radhë ajo është stacionuar pranë organit qendror të akuzës, në qendër të Tiranës. Raporti i SHISH duket se përmban edhe materiale filmike të makinës tip MBË me targa italiane në të cilën gjendet aparatura përgjuese.

Veç Prokurorisë së Përgjithshme pajisja ka qëndruar gjithashtu për disa kohë pranë Bashkisë së Tiranës dhe disa ministrive të tjera pranë saj. Ajo është parë edhe pranë rrugës së Elbasanit dhe pranë Televizionit Publik Shqiptar ku gjithashtu gjenden zyrat e disa personaliteteve dhe selive diplomatike të huaja si dhe pranë Drejtorisë së Përgjithshme të Burgjeve. Ky fakt ka ngritur dyshime se drejtuesit e institucioneve pranë të cilave ka qëndruar pajisja, mund të jenë përgjuar.

SHISH, saktësohet në raport, është vënë në ndjekje të pajisjes së përgjimit prej muajit prill kur agjentët kishin marrë për herë të parë informacion se ajo ishte futur në Shqipëri pa u regjistruar më parë në doganë dhe pa marrë lejen e Prokurorit të Përgjitshëm, siç e kërkon ligji.

Përpara se të jepte alarmin, SHISH e ka verifikuar informacionin duke mbledhur prova të tjera. Më pas vetë kreu i SHISH ka sinjalizuar Prokurorin e Përgjithshëm, për të kryer hetime në lidhje me rolin e aparatit që mund të kryente përgjime të të gjitha llojeve të komunikimit telefonik.

Raporti i SHISH përmban të dhëna edhe mbi personat që kanë qenë në makinën ku ndodhej pajisja e përgjimit gjatë lëvizjes së saj nëpër Tiranë.

Që me zbulimin e faktit se pajisja ishte futur në Shqipëri në mënyrë të paligjshme, Prokroria e Përgjithshme ka kërkuar sekuestrimin e saj. Por autoritetet italiane e kanë mbajtur atë të fshehtë. Pajisja iu fsheh prokurorëve edhe më 13 maj kur ata shkuan ta sekuestronin në zyrat e Forcës Operacionale të policisë. Kur prokurorët hynë në zyrat e Forcës Operacionale, specialisti Entiol Xhelilaj doli me makinën e “IMSI Catcher” edhe pse ai ligjërisht nuk kishte të drejtë ta lëvizte atë.

Prokuroria ka ngritur akuzë ndaj tij, ndaj eprorit të tij dhe Drejtorit të Përgjithshëm të Policisë së Shtetit, Haki Çakos. Ky i fundi u pezullua nga detyra, por një ditë më parë Gjykata e Apelit e ktheu në detyrë, duke pranuar si provë një shkresë të policisë italiane, në të cilën thuhet se “IMSI Catcher” nuk ka kryer përgjime.

Prokuroria shqiptare dyshon që përgjimet janë kryer nga punonjës të policisë shqiptare që janë trajnuar nga italianët për ta përdorur pajisjen dhe jo nga efektivët e policisë italiane. Për të vërtetuar të gjitha dyshimet e ngritura nëse është përgjuar apo jo me pajisjen, prokurorët thonë se është e domosdoshme që ajo të sekuestrohet.

Sipas disa të dhënave të siguruara nga lapsi.al, makina me pajisjen gjendet në ambasadën italiane dhe nuk e ka lënë territorin shqiptar. Ndonëse nga prokuroria shqiptare është kërkuar me shkresa zyrtare që ajo t’i vihet në dispozicion, italianët refuzojnë, për arsye që ende nuk i kanë bërë të qarta. Edhe pse dy drejtues të policisë italiane kanë deklaruar zyrtarisht se nuk janë kryer përgjime, autoritetet fqinje nuk pranojnë t’ua vënë në dispozicion pajisjen hetuesve për të provuar realisht që ajo nuk ka kryer përgjime.

Drejtues të policisë së shtetit, të marrë në pyetje gjatë hetimeve, kanë pohuar se një pajisje e tillë është e aftë të kryejë përgjime. Sipas tyre, një pajisje e këtij lloji është pëdorur në qershor të vitit 2015 për të kapur Vladimir Gjutën, i cili kërkohej për vendosjen e triitolit në farmacinë e Bashkim Tahirit, babait të Ministrit të Brendshëm, Saimir Tahiri.

Fshehja e pajisjes i ka shtuar dyshimet se ajo nuk është përdorur vetëm për qëllime trajnimi, siç thuhet nga policia italiane dhe ajo shqiptare. Këto dyshime përforcohen nga fakti se ajo iu mbajt e fshehtë edhe autoriteteve doganore shqiptare dhe Prokurorit të Përgjthshëm, të vetmit që mund të autorizojë përdorimin e saj, qoftë edhe për trajnime. /Lapsi.al

Ish-ambasadori i parë i SHBA-së në Shqipëri, William Ryerson, i ka bërë thirrje politikanëve shqiptarë të votojnë Reformën në drejtësi.

Në një letër publike, botuar sot në gazetën “Illyria” të Nju Jorkut nën titullin: “Mesazhi i një miku të vjetër nga Amerika” dhe drejtuar redaktorit të gazetës “Illyria”, Reyrson shkruan:

“Është shumë zhgënjyese të lexosh që partia e opozitës në Parlamentin Shqiptar po tregohet kaq pak elastike.

Shpresoj të paktën se disa nga anëtarët e PD-së në këtë institucion do të gjejnë guximin për të votuar në favor të kësaj reforme, të vojnë në favor të përparimit të vendit dhe të mos mbeten thjesht kukulla të udhëheqjes së tyre.

Nëse do ta bëjnë këtë do t’u dhuroja përgëzimet e mia më të përzemërta!

Sinqerisht,
William E. Ryerson
Ish-Ambasador i Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Shqipëri” – përfundon letra.

Para 25 vjetësh, William Ryerson erdhi në Shqipëri si shef i zyrës së Shteteve të Bashkuara pas rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike mes Uashingtonit dhe Tiranës, për një qëndrim prej 30 ose 60 ditësh.

Ai u bë Ambasadori i parë pas përmbysjes së komunizmit.