Kategori
Uncategorized

FRANC KAFKA, KOLAZH PERKTHIMESH LETRARE

FRANC KAFKA, KOLAZH PERKTHIMESH LETRARE

N i s j a.

Urdhërova të më sillej nga stalla kali im. Shërbëtori nuk i kuptoi urdhërat e mia. Prandaj unë shkova vetë në stallë, e mbreha kalin tim dhe i hypa. Nga larg dëgjova burinë; pyeta shërbëtorin se c’kuptim kishte kjo. Ai nuk dinte asgjë dhe nuk kishte dëgjuar asgjë. Në prag, ai më ndali dhe më pyeti: “Ku po shkon im zot ?” “Nuk e di”, thashë “ thjesht jashtë këtij vendi, jashtë këtij vendi. Vetëm po të iki jashtë këtij vendi mund të arrij qëllimin tim” “Domethënë, e ditkeni qëllimin tuaj?” më pyeti “Po” ju përgjigja “Sapo jua thashë. Jashtë këtij vendi— ky është qëllimi im.

Pekini dhe perandori.

Ne se nga nje paraqitje e tille e fakteve, ndonje do te arrinte ne perfundimin se ne fakt, ne s’kemi perandor, ai nuk do te ishte larg nga e verteta. Herepashere, duhet te perserisim: Nuk ekziston, ndoshta, popull me besnik ndaj Perandorit, sesa populli yne jugor, e megjithate Perandori s’ka ndonje perfitim nga besnikeria jone. Vertet qe dragoni i shenjte qendron mbi shtyllen e vogel ne ane te fshatit tone, dhe qe nga fillesa e kujteses njerezore ai e ka drejtuar frymen e tij te zjarrte ne drejtim te Pekinit ne shenje nderimi- por vete Pekini eshte shume me i huaj per banoret e fshatit tone, sesa per boten. A mund te quhet fshat nje vend ku shtepite ngjiten pas njera tjetres, dhe mbulojne te gjithe fushen deri ne nje distance me te larget se c’mund te shihet nga kodrat tona, dhe njerezit mbushin hapesirat ndermjet tyre dite e nate? E konsiderojme me te veshtire pershkrimin e nje qyteti te tille, sesa te besojme se Pekini dhe Perandori jane nje send i vetem, te themi nje re qe udheton paqesisht nen diell gjate epokash.

Dhe perfundimi i ketyre opinioneve eshte nje jete teresisht e lire , pa sforcime. Megithate, ne asnje menyre s’mund te quhet imorale; gjate udhetimeve te mija, veshtire te kem gjetur moral aq te paster sa ne vendlindje. Prapseprape, nje jete qe nuk i nenshtrohet asnje ligji bashkekohor, dhe qe i bindet veç shtysave dhe paralajmerimeve qe na vijne nga kohe te shkuara…

Ky qendrim natyrisht nuk eshte i virtutshem. Me e çuditshme akoma, pikerisht kjo dobesi duket se eshte nje nga faktoret me te medhenj te unitetit per popullin tone; vertet, po qe se guxojme te perdorim kete shprehje, ajo perben vete truallin mbi te cilin banojme. Ne se ne do ta konsideronim kete si defekt themeltar, atehere do te minonim jo vetem ndergjegjet tona, por c’eshte me e keqja, kembet tona.

Muri i madh(i gjatë,kinezçe) dhe kulla e babelit

Se pari, duhet thene se ne ato dite, punet u kryen vec pak me pak se sa ndertimi i Kulles se Babelit, megjithese persa i perket miratimit hyjnor, te pakten sipas llogaritjes njerezore, kishin mjaft ndryshim nga kjo pune. Kete e them sepse gjate diteve te para te ndertimit, nje intelektual shkroi nje liber, ne te cilin ai e beri krahasimin ne menyren me perfundimtare. Ne kete liber, ai u perpoq te provoje se Kulla e Babelit nuk e arriti qellimin e vet, jo per shkak te arsyeve te mirenjohura universale, por sepse mes ketyre arsyeve te njohura, me e rendesishmja e te gjithave nuk mund te gjendej. Provat e tij nuk vinin vetem nga dokumente te shkruara dhe raporte; ai pretendonte te kishte bere hetime ne vendngjarje, dhe te kishte zbuluar se kulla deshtoi, apo ishte e destinuar te deshtonte, per shkak te dobesise se themeleve te saj. Por, ne kete drejtim, koha jone ishte shume superiore ne krahasim me kohen e lashte. Pothuajse cdo i arsimuar ne kohen tone eshte murator profesionist, madje i pagabueshem persa i perket hedhjes se themeleve. Megjithate, kjo nuk ishte ajo qe kishte qellim te provonte i arsimuari yne; sepse ai kembengulte se vetem Muri i Madh mund te siguronte, per here te pare ne historine e njerezimit, nje themel te sigurte per nje Kulle Babeli te re. Prandaj, se pari muri, e pastaj kulla. Libri i tij gjendej ne dore te gjithkujt ne ate kohe, por une e pranoj se edhe sot une s’e kam plotesisht te qarte se si e konceptoi ai kete kulle. Si te ishte e mundur qe muri, qe s’formonte dot as rreth te plote, por vetem nje cerek apo nje gjysem rrethi, te mund te perballonte themelin e nje kulle? Prandaj, kjo duhej te kuptohej vetem ne sens shpirteror. Por atehere pse duhej te ndertohej konkretisht muri, qe ishte, ne fund te fundit, dicka reale, rezultat i punes se nje jete te tere te sa e sa njerezve? Dhe pse atehere, na ishin neper libra planet, pak a shume te turbullta, kjo duhet pranuar, per kullen, dhe propozimet e hollesishme per mobilizimin e energjive te njerezve per punen e re madheshtore?

Ne ate kohe, kokat e njerezve kishin mjaft ide te cmendura- ky liber qe permendem eshte vetem nje shembull- ndoshta vetem sepse aq shume njerez po perpiqeshin te bashkonin forcat me te gjitha mundesite, per te arritur nje qellim te vetem. Natyra njerezore, thelbesisht e ndryshueshme, e paqendrueshme si pluhuri, nuk duron asnje kufizim; kur lidhet, ajo fillon te nduke lidhjet me terbim, deri sa te coptoje gjithshka, murin, prangat lidhese, madje dhe vetveten.

Greva e urisë.

Njerëzit më të pangopur janë ca asketë, të cilët bëjnë greva urie në të gjithë sferat e jetës, duke menduar se në këtë mënyrë menjëherë do të arrijnë:

1) të dëgjojnë një zë të thotë:mjaft agjëruat,tani hani si të gjithë të tjerët, se të gjithë do të mendojnë se akoma po agjëroni

2) të dëgjojnë të njëjtin zë në të njëjtën kohë të thotë:aq gjatë agjëruat nga e keqja, sa që tani e tutje do të agjëroni me gëzim, agjërimi do të jetë më i shijshëm dhe më ngopës se ushqimi(ndërkohë, në fakt, sidoqoftë, ju edhe do të hani)

3) të dëgjojnë të njëjtin zë në të njëjtën kohë të thotë:E pushtuat botën, po ju çliroj prej saj, si edhe nga e ngrëna dhe nga agjërimi( ndërkohë, sidoqoftë, ju edhe do të hani, edhe do të agjëroni).

Veç kësaj, dëgjohet dhe një zë tjetër, që ju flet gjatë gjithë kohës:megjithëse nuk agjëroni plotësisht, ju e keni vullnetin e mirë për ta bërë këtë, dhe kjo mjafton.

Mbrritja ime.

Unë dhashë urdhra që kali im të më sillej nga stalla.Shërbëtori nuk më kuptoi. Unë vetë shkova në stallë, e mbreha kalin tim dhe i hypa.Nga larg dëgjova burinë; e pyeta atë ç’kuptim kishte kjo.Ai nuk dinte asgjë dhe nuk kishte dëgjuar asgjë.Tek pragu, ai më ndali dhe më pyeti:”Ku po shkon me kalë im zot ?” “Unë nuk e di”, thashë,”veç larg prej këtej, larg prej këtej. Gjithnjë larg prej këtej, vetëm kështu mund të arrij mbrritjen time.” “Pra ju e ditkeni mbrritjen tuaj?” pyeti ai.”Po” u përgjegja”nuk jua thashë? Larg-Prej-Këtej, kjo është mbrritja ime.””Ju nuk po merrni nozullime”, tha ai.”S’kam nevojë” thashë unë”rruga është aq e gjatë sa që do të vdes urie po qe se nuk gjej diçka gjatë saj.Kurrfarë nozullimesh s’mund të më shpëtojnë. Sepse për fat, ky është vërtet një udhëtim vigan.”

Perktheu, renditi dhe titulloi kolazhin:Lluka Qafoku.

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s