Etiketë: Zini Pashollari

Kategori
Uncategorized

Minister Beqaj presion firmave farmaceutike: “Dua lekë, nuk dua ilaçe”.

halim_kosovaZ Minister:

“Më vjen shume keq që ju i keni bërë presion firmave farmaceutike, gjë që do ta vërtetojmë dhe bashkarisht, duke u thënë që nuk dua ilaçe por dua lekë”.

Unë po e bëj publike, ka organe që mund t’i futen punës, është shumë e lehtë të kontrollosh një firmë farmaceutike, çfarë kontrate ka patur, sa ilaçe ka future në spital, dhe ne do t’i shkojmë deri në fund sepse është shumë e rëndësishme që për hir të xhepit të lësh pacientin pa ilaçe..”

Halim Kosova-Beqajt: U ke bërë presion firmave farmaceutike duke u thënë – “Dua lekë, nuk dua ilaçe”

Gjatë seancës dëgjimore me përfaqësues të Urdhërit të Mjekut në Komisionin Parlamentar të Shëndetësisë, ministri Ilir Beqaj u akuzua nga parardhësi i tij Halim Kosova se u ka bërë presion  kompanive farmaceutike për të përfituar financiarisht prej tyre.

Zbardhja e një pjesë të shqetësimeve që ngriti ish-ministri i Shëndetësisë Halim Kosova edhe për një çështje tjetër që ka të bëjë me  dhënien e shërbimit të mirëmbajtjes së aparaturave në QSUT një firme që është nën hetim për abuzime të mëdha nga Kontrolli i Lartë i Shtetit.

“..Më vjen shume keq që ju i keni bërë presion firmave farmaceutike, gjë që do ta vërtetojmë dhe bashkarisht, duke u thënë që nuk dua ilaçe por dua lekë. Unë po e bëj publike, ka organe që mund t’i futen punës, është shumë e lehtë të kontrollosh një firmë farmaceutike, çfarë kontrate ka patur, sa ilaçe ka future në spital, dhe ne do t’i shkojmë deri në fund sepse është shumë e rëndësishme që për hir të xhepit të lësh pacientin pa ilaçe..”

“..Në qoftë se aparaturat e sistemit shëndetësor kanë çaluar, kanë çaluar sepse nuk u është bërë shërbim. Në qoftë se auditi i Ministrisë së Shëndetësisë dorëzon një material shumë të kompletuar për x firmë e cila ishte përgjegjëse për këto aparatura dhe ministria duke e parë problemin shumë serioz ia çon Kontrollit të Lartë të Shtetit kam informacione që me ardhjen tuaj në pushtet po kjo firmë pa u mbaruar gjykimi nga Kontrolli i Lartë i Shtetit është kthyer dhe ka marrë atributet e mëparshme..”

Kategori
Uncategorized

Loja e Edi Ramës me të përndjekurit, si fabula e gjarprit me bariun.

imgresNga :  Sejdi  PEKA

Një bari po ruante delet dhe kishte bërë një marrëveshje me një gjarpër.

Bariu do t’i milte për çdo ditë një pagure me qumësht që pinte gjarpri, ndërkohë në këmbim të kësaj gjarpri sillte çdo ditë një monedhë floriri. Dhe kështu vazhdoj ujdia në mes tyre. Edhe bariu edhe gjarpri ishin të kënaqur. Por një ditë bariu plak u sëmur dhe në vendin e tij delet do t’i ruante i biri. E porositi të birin që brinjë një shkëmbi do të linte paguren me qumësht dhe pas pak do të shkonte të merrte aty një monedhë floriri. I biri i bariut mori paguren me qumësht dhe e dërgoj në vendin e caktuar por nuk u largua. I fshehur në një vend po shikonte se kush do të sillte monedhën e floririt. I habitur dëgjoj një fëshfërimë nëpër gjethe dhe një gjarpër që u afrua dhe po pinte në paguren me qumësht. I biri i bariut nuk e zgjati më po nxori nga brezi kosorën, duke e goditur gjarprin, i këputi atij bishtin. Gjarpëri duke parë se çfarë i kishin bërë ju hodh djalit të bariut dhe e kafshoj për vdekje. Kur i sollën djalin të vdekur në shtëpi, bariu plak e kuptoj se çfarë gabimi kishte bërë. Të nesërmen shkoj në mal dhe e thirri gjarprin. –

O gjarpër i tha, ka ndodhur çfarë ka ndodhur hajde t’i harrojmë dhe përsëri të vazhdojmë marrëveshjen tonë. Jo, u përgjigj gjarpri, tani çdo gjë ndërmjet nesh ka marrë fund. Unë bishtin e këputur dhe ti djalin në varr nuk mundet t’i harrojmë kurrë. -Në këtë kontekst, nuk ka hipokrizi më të shpifur se loja e Edi Ramës me ish-të përndjekurit politikë.

Kur po shikoja në edicionin e lajmeve Edi Ramën në një tryezë me disa ish të përndjekur politikë, me të vërtetë nuk po u besoja syve. Për të mos mjaftuar i biri i Kristaq Ramës që me firmën e tij si Anëtar i Presidiumit të Kuvendit Popullor, i vuri litarin në grykë poetit disident antikomunist Havzi Nela në pragun e lirisë me 10 Gusht 1988, në krye të kësaj tryeze ishte edhe Gramoz Ruçi, ish-Ministri i Sigurimit komunist që përgjaku Shkodrën me masakrën e 2 Prillit e me dhjetëra të rinj shqiptarë të vrarë në kufi. Mediat pranë Edi Ramës u përpoqën sa mundën që kësaj tryeze t’i bënin mjaft publicitet si një ngjarje e rëndësishme. Dukeshin si ujqërit që kishin hedhur në kurriz lëkurën e qengjit. Dhe “qengjat e përndjekur” qëndronin përballë duke shikuar me trishtim dhëmbët e ujqërve që nuk kishin ndryshuar me maskat dhe makiazhet e tyre. Sigurisht që këta ish të përndjekur nuk përfaqësonin aspak ata qindra dhe mijëra ish të burgosur dhe të përndjekur politik nga regjimi komunist,ashtu sikundër historia ka treguar se nuk është e vështirë të gjenden disa ndoca mercenarë në çdo kohë dhe në çdo rrethanë t’i shërbejnë padronit që i mashtron dhe i paguan.

Gjesti i tij vetëm sa ka fyer në ekstrem të gjithë ish të përndjekurit politikë të Shqipërisë. Edhe njëherë tjetër i sëmuri psiqik i PS tregoi se është një njeri eksiq nga koka. Një maskaradë e tillë nuk është parë dhe as dëgjuar. Duke bërë lojën e strucit, duke fshehur kokën për të kaluarën kriminale të familjes së tij, Edi Rama del cullak si në fotot e tij nudo që kanë bërë xhiron e botës.

imgresMë së paku duhet të kishte kërkuar falje publike për babanë e tij kriminel, ndërkohë askush nuk mundet që t’ia heqë nofkën se ai është i biri i një krimineli. Dikush edhe mundet të më thotë se nuk ka drejtësi në botë që “i biri të dënohet për babanë”. Por ka një kod moral të trashëguar në shekuj deri në ditët tona se “I biri i një krimineli nuk mundet të bëhet i pari i fshatit”. Nga ana tjetër, Edi Rama duhet të sqarojë edhe pozicioni e tij se ka qenë bashkëpunëtor i zellshëm i ish-sigurimit në revistën famëkeqe “në shërbim të popullit”. Ai është Kryetar i Partisë Socialiste, si pasardhëse e drejtpërdrejtë e Partisë Komuniste që vetëm emrin i kanë ndryshuar komunistët në Qershor të vitit 1991. Kjo parti asnjëherë nuk është distancuar nga e kaluara e saj kriminale e partisë shtet të diktaturës komuniste. Ish Sigurimi komunist i diktaturës ishte instrumenti “arma syshqiponjë e diktaturës së proletariatit dhe e Partisë Punës”. Barbaria kundër popullit të tyre nuk kishte të ndalur. Sipas një raporti të OKB dhe të bërë publik, “vetëm nga viti 1945-1956 në Shqipëri janë pushkatuar 10.000 persona për bindje politike me ose pa gjyq,16.000 të tjerë janë burgosur, 80.000 njerëz janë internuar dhe shumë prej tyre kanë vdekur nga vuajtjet dhe uria”. Akoma edhe sot njerëz me kazma e lopata në duar kërkojnë varret e njerëzve të tyre duke vendosur veshin në tokën e ftohtë se mos dallojnë një “zhurmë”, një boshllëk që të tregojë se aty ka një varr. Dhe nuk janë pak por lart më shumë së 4500 njerëz të pushkatuar me dhe pa gjyq që nuk u gjejmë varret. Dhe kriminelët janë kudo. Janë në kupolën e Partisë Socialiste. Sot për fatin e keq të Shqipërisë, kjo parti që ka ndryshuar vetëm emrin në një Kongres fasadë të mënyrës marksiste, ka grumbulluar në elitën e sajë dhe ka ricikluar në politikë të gjith bijtë e ish bllokmenëve dhe të kastës së kuqe enveriste me në krye Edi Ramën, Gramoz Ruçin, Gjonët, Klosët, Minxhozët, Bushatët, Fidelët etj.

Anti_Communism1Diversioni komunist kundër shtresës së ish-të përndjekurve politikë nuk është një fenomen i ri. Ai ka vazhduar edhe pas rënies se komunizmit, se ata e kuptojnë fare mirë se ish të përndjekurit janë antikorpet më të fuqishme që e ruajnë dhe e mbrojnë demokracinë nga murtaja komuniste. Sigurisht orvatja e tyre është tejet e dështuar. Neve nuk mundet të harrojmë.

Kategori
Uncategorized

GREKEVE U DHAME BUKE ME 1967-n. ATA NA KERCENOJNE ME LIGJIN E LUFTES

 

1185339_226643477492159_1089974476_nApostol Kotani
GREKEVE U DHAME BUKE ME 1967-n. ATA NA KERCENOJNE ME LIGJIN E LUFTES.
Si u vra mësuesja e shkollës së Leskovikut kur refuzoi te qendiste flamurin Grek

SI QENDRON E VERTETA MBI TERMIN “VORIO-EPIR”

Termi Epir ose Eperios, do të thotë sterë, tokë kontinentale, pra një shprehje gjeografike, me të cilën banorët e ishujve grekë të detit Jon, duke u nisur nga pozita e tyre ishullore, i kanë quajtur krahinat përballë tyre, d.m.th ato e banuara nga ilirët. Më vonë ky term u përhap dhe në krahinat e brendshme e pastaj u përmblodh në njësitë e ndryshme administrative, principatat, që u krijuan në Epir. Vetë Tuqidhidhi, një historian i lashtë grek i ka quajtur banorët e Epirit “Barbarë”, shprehje kjo, me të cilën grekët e vjetër quanin të gjitha ato popullsi që nuk ishin greke “Tuqidhidhi, shënon si kufij veriorë Aharnanine. Pra ai i lë jashtë territorit grek krahinat e Epirit. Studimet dhe zbulimet arkeologjike në këto zona, përfshi edhe fushën e Dropullit, kanë zbuluar me shumicë emra njerëzish, fisesh dhe pika gjeografike me prejardhje ilire. Gjuha dhe kultura greke në brigjet e Ilirisë u përhap në gjysmën e dytë të shekullit VIII kur filloi ngritja e kolonive tregtare greke.

KUR LINDI OREKSI I GREKEVE PER VORIO EPIRIN?

Më të shfrenuar për idenë e Greqisë së Madhe “Megali-Idhesë” u treguan pas luftës Ruso-Turke të vitit 1877, duke pasur edhe mbështetjen e Rusisë, me të cilën kishin lidhje krushqie, mbreti Jorgo i Greqisë kish marrë për grua bijën e Car Aleksandrit. Kur fitoi Revolucioni Grek i 1820, ku një rol të madh luajtën një numër udhëheqësish shqiptarë, si: Marko e Kiço Boçari, Noti Boçari, Foto e Kiço Xhavella, Karaiskaqi, Anastas Gjirokastriti, Bubulina, Kollokotroni, Haxhi Mihal Dajlani, hero i Luftës së Kretës etj., qeveria greke i vuri si kusht Turqisë, për të njohur sundimin e saj mbi Shqipërinë, që ta lejonte të hapte shkolla greke e të ndërtonte kisha greke, për t’i përdorur në të ardhmen si “argument” për të paraqitur popullsinë e këtyre zonave si popullsi greke, sikurse ndodhi në të vërtetë. Kjo do të ngrinte krye në fillim të shekullit 20, para dhe pas Shpalljes së Pavarësisë kombëtare, kur Turqia ishte në falimentim e sipër, dhe kur fanarjotët ju kundërvunë deri edhe më terror vendimeve të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit për lëvrimin dhe përhapjen e gjuhës e letërsisë shqipe në shkolla dhe në kisha dhe për themelimin e Kishës Kombëtare Shqiptare. Pre e këtij terrori u bënë Papa Kristo Negovani, Vasil Ballamaci, Petro Nini Luarasi, Atë Stath Melani etj.

Cilat ishin masat që ndërmorën këto qarqe?

Kur fuqitë e mëdha njohën kufijtë e shtetit shqiptar, megjithëse të cunguar, pa Kosovën, Çamërinë e vise të tjera, si në Veri-Lindje edhe në Jug, brenda territorit grek, qarqet shoviniste greke të pakënaqura nga këto vendime, shpejtuan të vinin në veprim planet e tyre aneksioniste ndaj trojeve shqiptare. Dërguan me ngut nga Greqia qindra mësues dhe ushtarakë të veshur civilë, madje edhe gra për t’u mësuar vendasve gjuhën greke dhe për të bindur me hir a me pahir të shpreheshin për bashkimin me Greqinë. Ngritën tavolina me ungjillin mbi të për të betuar shqiptarët. Ata vranë mësuesen e shkollës fillore të Leskovikut vetëm pse refuzoi të qëndiste flamurin grek. Arrestuan shumë fshatarë nga Leskoviku, Përmeti, Kolonja dhe krahina të tjera dhe i shpunë në burgjet e Janinës dhe të Gjirit, ku u bënë presion për t’i detyruar të pohonin kombësinë greke e se donin bashkim me Greqinë. Dhe pas gjithë këtyre veprimeve agresive të paprecedentë, dërguan qindra e mijëra ushtarë me uniformë dhe civilë, për të organizuar të ashtuquajturën “Kryengritje Vorio-Epirote për të kërkuar bashkim me Greqinë.” Dhe kur popullsia vendase, i kundërshtoi e rrëmbeu armët për të mbrojtur nderin, dinjitetin, gjuhën dhe paprekshmërinë territoriale, grekët ju sulën fshatrave të Kolonjës, Leskovikut, Përmetit, Tepelenës, Kurveleshit, Skraparit etj., me zjarr, hekur e terror të pashembullt.

Sa masakra u bënë në këtë kohë?

Ata dogjën dhe masakruan jo pak, por 300 fshatra, përfshi edhe qytetin e Leskovikut me 2200 ndërtesa dhe qindra njerëz, burra, gra, fëmijë e pleq u masakruan, sidomos në Panarit, Hormove, Kuqar etj.. Dhjetëra gra, madje edhe shtatzëna, edhe vajza e plaka u përdhunuan dhe pastaj u masakruan. Për të gjitha këto një tablo rrëqethëse do të gjeni në Librin e Papa Kosta Tomorit nga Leusa e Përmetit me titull “Barbaritë Greke në Shqipëri”, botuar më 1917 në SHBA, si dhe librin studimor “Qëndresa Popullore përballë Agresorëve Grekë” 1912-1916 si dhe në shtypin e kohës: “Përlindja e Shypnisë”, “Dielli”, “Iliria” etj. Më 14 shkurt 1914 agresorët grekë hynë në Korçë dhe filluan reprezaljet kundër patriotëve. Kështu vranë Papa Spiron, me 2 prill vranë priftin Nastas Spiro Trebickën, dogjën të gjallë priftin Gjikë Spiron etj.. Kur fuqitë e mëdha i dhanë ultimatum qeverisë greke për të larguar forcat ushtarake nga Korça dhe qytetet e tjera të pushtuara ushtarakisht, ajo i tërhoqi ushtritë e rregullta drejt jugë-perëndimit të vendit, por la aty një numër ushtarakësh të maskuar, gjoja të sëmurë në spital. Por pa u larguar mirë ushtarët, peshkopi filogrek Gjermanos u ra kambanave dhe u bëri thirrje të “sëmurëve” të flaknin tej çarçafët e të rrëmbenin pushkët për të ripushtuar qytetin. Ndërkohë 100 “dezertorë” erdhën natën dhe u bashkuan me ta dhe pushtuan lagjen Varosh dhe bashkinë e qytetit. Të nesërmen erdhën edhe 300 ushtarë të tjerë, pushtuan kishën dhe ngritën flamurin grek. Mitropolia shpalli menjëherë “bashkimin e Korçës me Greqinë”. Me 24 korrik 1914 hynë edhe një numër oficerësh gjoja dezertorë si majori Vardha, Kondul i Ngavanis, Papa Kostas etj. Dhe filluan plaçkitjen e dyqaneve e të banesave të myslimanëve, vrasjet dhe përdhunimet (shih veprën e Petro Harizit)

Cili ishte reaksioni i kundërt ndaj masakrave?

Menjëherë u vunë në lëvizje çetat patriotike të Themistokli Gërmenjit, Sali Butkës, Gani Butkës, Mendu Zavalanit,Vangjel Gjikës, Kajo Babienit, etj., lufta e të cilëve i detyroj ushtritë greke të tërhiqeshin nga qyteti. Me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore, në juge-perëndim të vendit hynë forcat italiane, ndërsa në Korçë me 18 tetor 1916, hynë trupat franceze, pjesë e Armatës së Lindjes. Në këtë kohë Themistokli Germenji me Sali Butkën, Kajo Babjenin dhe patriotë të tjerë koordinojnë veprimet e marrin masa për t’u dalë përpara rreziqeve të copëtimit të Shqipërisë, krijojnë Komitetin e Mbrojtjes, rrethojnë qytetin me forca të armatosura e hynë në bisedime me francezët. Komanda franceze emëroj në funksione shtetërore për mbajtjen e rendit Kolonelin De Kuen, i cili ishte përkrahës i shqiptareve dhe largoi prefektin grek të Venizellosit. Me 10 dhjetor 1916 Korça shpallet si “Republika Autonome e Korçës”, në krye të së cilës vihet patrioti Themistokli Gërmenji. Sa qëndroi koloneli De Kuen punët në Korçë shkuan normalisht. Por më pas vendin e tij e zuri një kolonel pro-grek dhe antishqiptar i cili me 1917 e arrestoi Themistokliun e dërgoi në Selanik ku ju bë gjyqi dhe u dënua me vdekje, me pushkatim, me 7 dhjetor 1917. Por edhe pas kësaj shovinistet greke nuk hoqën dorë nga synimet e tyre për aneksimin e Korçës dhe të Gjirokastrës.

Flet historiani

Grekët mbajnë ligjin e luftës me shqiptarët

Në dhjetor 1918 me mbarimin e Luftës I Botërore e në prag të Konferencës së Paqes që do mbahej në Paris më 18 janar 1919 nga 5 fuqitë e mëdha SHBA, Angli, Francë, Itali e Japoni qeveria greke me anë të një memorandumi kërkoj aneksimin e Korçës e Gjirokastrës dhe kur nuk ju pranua nga fuqitë e mëdha dhe kundërshtimi i vendosur i delegacionit shqiptar, Greqia hyri në marrëveshje me Italinë dhe në marrëveshjen me dy kryeministrat të 19 korrikut 1919, që mori emrin Marrëveshja Titoni-Venizellos, sipas të cilit Italia binte dakord që Greqia të merrte Korçën dhe Gjirokastrën, kurse Italia të merrte Vlorën dhe të drejtën e protektoratit mbi pjesën tjetër të Shqipërisë. Por lufta e forcave patriotike shqiptare u a prishi këto plane Italia u detyrua me luftën e Vlorës të largohej nga trojet shqiptare. Me gjithë këto të këqija materiale, morale e njerëzore rrëqethëse, populli shqiptar asnjëherë nuk ka mbajtur ndonjë qëndrim hakmarrës ndaj popullsisë greke. Këtë e vërtetoj më së miri edhe periudha e agresionit fashist kundër Greqisë, i 28 tetorit 1940, të cilin populli shqiptar jo vetëm e dënoj por edhe e sabotoj, sikurse shprehen edhe vete personalitet më të larta italiane si Musolini në letrën që i drejtonte Hitlerit, etj.. Por ajo që është më domethënëse populli shqiptar, megjithëse i kishte të freskëta mizoritë e tyre, ushtritë greke që hynë në territorin shqiptar, ndonëse të pa dëshiruar e pa leje nga autoritetet shtetërore shqiptare, i mbajti e i trajtoi si jo më mirë, i strehoi, i furnizoi, u shëroj plagët dhe sëmundjet, i ndihmoj me kafshë transporti dhe me informacione etj. Krejt ndryshe u sollën autoritetet greke me popullsinë shqiptare të Çamërisë. Masakra te tmerrshme e dëbime masive u përdorën kundër tyre. Ne Arkivin e Shtetit gjendet dokumentacion i gjerë për këto, sa i tmerrshëm aq edhe i dhimbshëm. Po si ja shpërblyen autoritet greke këtë qëndrim? Mbajnë ende në fuqi ligjin e luftës me Shqipërinë, u përpoqën të pengonin pranimin e Shqipërisë në OKB, e filluan provokacionit nga vera e vitit 1946, të cilat në gusht 1949 u shtrinë në gjithë vijën e kufirit nga Saranda deri në Devoll dhe morën trajtën e një agresioni ushtarak. Por lufta heroike e ushtrisë popullore i detyroi të tërhiqeshin nga kishin ardhur. Në përmendoren e ushtarit të pa njohur, ngritur përballë ndërtesës së Parlamentit grek, kushtuar ushtareve të rënë në Luftën Italo-Greke, në mbishkrim thuhet se këta dhanë jetën për mbrojtjen e qyteteve heleniste!

Dëshmitari

E vërteta mbi Pallatin e Kulturës dhe Kishën

Klerikë keqdashës e filo-greke, në mënyrë abuzive shpifin e trillojnë mbi gjoja uzurpimin e kishës, nga qytetaret e Përmetit, sikur janë kundër fesë ortodokse, etj. Këto kanë çuar në konflikte të ashpra midis popullit e klerikëve filo-grekë deri edhe të ardhur nga Gjirokastra e Berati, për t’u bërë presion përmetareve që t’i dorëzojnë kishës Shtëpinë e Kulturës. Dhe në situatën tepër kofliktuale që është krijuar në qytet ka reaguar Athina zyrtare me protesta ambasadorit shqiptar. Ndërsa institucionet shqiptare heshtin, asnjë prononcim, përjashto ish-Ministrin e Jashtëm Besnik Mustafaj, Atë Nikollë Marku dhe ndonjë tjetër. Po abuzohet shumë me kohën e ndërtimit të kishës, derisa Atë Jani Trebicka në gazetën “Ngjallja” pa asnjë argument dhe përgjegjësi, pohon se ajo është ndërtuar ne vitin 1600, se ajo është prishur nga regjimi komunist me 1967 në kuadrin e luftës kundër fesë, se ajo është marrë arbitrarisht dhe mbroçkulla të tjera. Po si qëndron e vërteta. Përmeti, vetëm brenda qytetit, ka pasur dhe ka tre kisha, Shën-Kollin në krye të qytetit, Shën-e Premten, mbrapa Degës së Punëve të Brendshme, që është ruajtur dhe ruhet si objekt me vlera arkeologjike, e ndërtuar në vitet 1700, dhe Shën-Marinë në territorin e ish kazermave të ushtrisë, pranë Sallës ku zhvilloi Punimet Kongresi i Përmetit. Pra aq sa ka edhe Tirana, pa përmendur këtu disa kisha në periferi, si Shën-Thanasi mbi Teqenë Bektashiane, në rrugën për në Leuse.etj. Por tregtaret, për ta pasur një kishë afër, në vitin 1937 vendosën të ndërtonin një kishe të re për të cilën bëhet fjalë, në sheshin publik ku ka qenë komanda e xhandarmërisë dhe kulla e Gjon Fushës, për të cilën unë ruaj edhe një fotografi të vitit 1927 nxjerrë ditën e festës së shpalljes së pavarësisë. Ndërtimi i saj filloj në vitin 1937 nga një grup dibranesh. Pasi përfundon si ndërtese, në vitin 1938 ata u larguan dhe ajo mbeti e pa shtruar, me kalldrëm poshtë e me mure të pa suvatuara dhe brenda kishte vetëm 5 kandil dhe 5 ikona si dhe një kambanë.

Mitropolia na e dhuroi truallin

Në nëntor të vitit 1962, nga një shi i dendur dhe i zgjatur, u përmbyt qyteti me ujët e rezervuarëve natyrore në majë të malit. Këtë vit vjen në Përmet Josif Pashko, ish-ministër i Ndërtimit. Me kërkesën tonë ai dërgoi një grup specialistesh që bënë projektin si do të paraqitej qytetit me rastin e 20 vjetorit të Kongresit, me 24 maj 1964. Në projekt parashikohej ndërtimi i Hotel Turizmit në qendër, i dy kullave banimi mbrapa Shkollës së Mesme, i lulishteve në krahun e shkollës dhe shtëpia e Kulturës ku ka qenë ndërtesa e kishës. Personalisht prej meje, që kam qenë sekretar për propagandën në Komitetin e Partisë, u thirr mitropoliti i qytetit, Papa Harallambi e ju propozua që kisha t’i dhurohej qytetit për të ndërtuar Shtëpinë e Kulturës. Ai pasi e bisedoi me kryetarin dhe anëtarët e këshillit kishtar, Cole Lolin, Mati Priftin, Thodhor Gulon dhe Rako Tasellarin, të cilët me unanimitet dhanë pëlqimin. Më pas u mor pëlqimi dhe nga Mitropolia e Qarkut Gjirokastër. Dokument nuk u hartua mbasi nuk doli nevoja dhe nuk pati asnjë zë kundër. Ajo u prish që nga themelet dhe ndërtesa e Shtëpisë se Kulturës zuri një sipërfaqe më të vogël se trualli i kishës. Ndërtimi i saj përfundoi ne fillim të vitit 1963. Aty u përgatit dhe u dha koncerti me 23 maj 1964, aty u bë edhe presidiumi i mitingut në ballkonin ku foli Shoku Haxhi Lleshi. Këta zotërinj nuk mbajnë parasysh zakonin popullore sipas te cilit “Gjeja e dhuruar nuk kërkohet dhe nuk kthehet”. Pastaj filluan gjyqet për Shtëpinë e Kulturës. Me presione e ryshfete gjykata i dha të drejtë kishës. Kështu që shtëpia e kulturës u hoq forcërisht. Gjyqet vazhduan disa vjet por falë dokumenteve e përpjekje të drejtorit Kastriot Bezatit gjyqi u fitua në shkallën e parë, në apel e në kolegjin civil të Gjykatës së Lartë me vendim Nr.1640. regjistruar ne regjistrin themeltar me Nr.2236/788 date 10/11/2003 ndërtesa t’i kthehej qytetit për Shtëpi Kulture. Që atëherë kaluan 10 vjet dhe vendimi nuk u zbatua. Ndërtesa u mbajt në mënyrë arbitrare nga kleri.

Kategori
Uncategorized

Instalimi i mafies Kokedhima ne Shqiperi

Albpetrol apo……

E verteta e instalimit te krimit,kondrabandes dhe korrupsionit qeveritar.

Lidhjet e reja te mafies dhe krimit te organizuar me  Bosin, Koco Kokedhima  dhe  familjen kryeministrore Rama.

Denancimi i  punonjesit te  Albpetrolit.

Miliona euro vjedhje dhe abuzim me naften shqiptare nga mafia qeveritare.

“Ju lutem mbaheni hapur dhe prisni tre minuta ne kete publikim dhe para jush do shfaqet kjo video e krimit,korrupsionit dhe kondrabandes shteterore”.

Kategori
Uncategorized

The protagonist of the revolt forgetting Spac Ulusi Pashollari.

ULUSI REFAT PASHOLLARI.

Bmi4csNCUAA8tsbDJALOSHI QE SHPERTHEU BIRUCAT ME LEVE PER TE LIRUAR SHOKET!

I harruari protagonist i revoltes se Spacit Ulusi Pashollari.

Ec vella Ali, arritem ec dhe pak,ja arritem,arritem shpetuam blebezonte djaloshi imcak duke ndimuar shokun dhe mikun e idealit anti komunist ne rrugen e tyre pa kethim.Ne erresiren e nates Aliu ishte rrezur dhe vrare keq,ndima dhe kurajoja e Ulsit e bente shokun te mblidhte te gjithe forcat.

Dymbedhjete ore qe mundoheshin ti shpetonin te maskuar neper honet e malit syrit te rojeve kufitare.Dymbedhjete ore qe terhiqte mbas vetes shokun e vrare keq,me ne fund dukej se fati po ju buzeqeshte.

Perpara syve ju shfaqet piramida,arritem thote Ulsi me ne fund,cohu Ali Lika cohu, arritem te shpetojme, fituam, dhe perqafon shokun e tij.Por ky gezim dhe ky perqafim nuk do te zgjaste shume.

Nje krisme arme dhe zerat e cjerre ,”Ndaloni jeni te rrethuar” shkeputen ne mes ate gezim femijeror te tyren.

Hidhu Ali bertet Ulsi dhe si shqiponje fluturon ne fund te gremines.

Na iku bertet duke qelluar zeri i cjerre i kapter Myfit Zagorcanit na iku, djaloshi kish fluturuar ne gremine.

Ali bertet Ali kuje Aliiii dhe zeri i tij thyen heshtien e muzgetires se atij mengjezi te vrenjtur.

Aliu nuk kish mundur te ndiqte me shokun e tij,mbi te ishin leshuar si bisha me dhjetra e dhjetra duar dhe trupa kufitaresh,AGBV dhe spiunesh.Ata kishin ore qe prisnin e prisnin ne heshtien e malit. Prita ndaj tyre kishte filluar me kujdes shume heret,spiuni dhe dora e zeze kishte kurdisur gjithshka.

Ah Ali Ali ngasherehet Ulsi i vogel nuk te mora dot,nuk mundem dot ne fund ti gezoheshim fitores.Une ketej dhe ti ne duart e tyre.

Zerri i cjerre i kapterr Myfitit vjen si oshetime ne veshet e djaloshit: Ulusi Pashollari,ne qofte se ti nuk kethehesh shoku jot do te vritet ketu para syve tane dhe te tu,kohe nuk ke, ose ketheu ose harroje shokun dhe mikun tend,ne nuk do ju bejme gje ketheu.

Mbi shkemb shoku i tij i shtrire me tytat e armeve mbi koke dukej sikur i thosh ik Ulsi ik mos degjo keta bisha ikeeee.Une nuk munda te te ndjek deri ne fund Ikeee. Ulsi Pashollari koha po mbaron bertet kapteri dhe qytat e armeve filluan te godasin per vdekje shokun e tij.

Britmat dhimbjes qe leshonte shoku mbas goditjeve shtazarake detyruan djaloshin imcak te kethehet.Ai vendos. Me mire te kethehem se sa te me vrasin shokun.Zeri i tij i fuqishem i beri keta bisha te dridhen.Ndaloni, mos e vrisni po kethehem dhe niset drejt tyre per te shpetuar shokun e vet,pa ditur se kete radhe rruga e tij e kethimit do te ish nje kavalar torturash,denimesh dhe ridenimesh,nje dhimbje e pa fund.

Sapo kemba e tij preku ne token shqiptare, mbi te si bisha u hodhen dhjetra duar e trupa ushtarakesh,ata kishin arritur ta shtinin ne dore kete kriminel te vogel,kete gjarper te sistemit komunist.

Djaloshi qe sfisoj ata dhe vdekjen u rikethye per te shpetuar shokun e vet,ai nuk mund te shkelte mbi betimin qe kishin bere te dy .”Gjalle a vdekur o te lire o te vdekur”Nuk do te ndahemi.

Telat me gjemba lidhen duart dhe trupat gjysem te pa jete te te dy djemloshve,a`thua kishin te benin me dy femije apo me ndonje bande te armtosur,ata u terhoqen zvarre nga vija kufitare ne malin e Thate drejt fshatit Alarup te Pogradecit,nga pas i ndiqnin qindra (fitimtare) dhe nje lukni ushtarakesh perballe dy djelmoshave qe akoma nuk kishin vene brisk ne faqe Buzet e thara per uje dhe gjaku qe ju rrithte ne fytyre dhe cdo pjese te trupit tregonte gjitheshka ishte bere mbi trupat e lidhur te tyre,gjitheshka jo njerezore.

Njerezit me uniforma ushtarake ndiheshin krenare per detyren ndaj atdheut.Kushdo qe do guxonte te prekte kufijte e shenjte kete fund do te kish,ndoshta dhe me keq. E cfare ishte ne fund te fundit nje plumb per keta dy gjarperinj te vegjel,asgje.

Makina e zbuluar e kufirit mori me vete dy djemte e rinj dhe grupin e ushtareve,oficereve,hetuesve dhe drejtuesve te deges se brendeshme,fytyrat e tyre te egersuara tregonin se cfare do behej se shpejti me keta dy fatkeqe.Kavalari i tyre sapo kishte filluar,telat me gjemba ishin vetem fillimi i odisese ogurzeze te tyre. Fole bertiste hetuesi ndaj nje njeriu te lidhur gjysem te vdekur nga torturat e xhelateve per dite te tera me radhe.

Fole, nuk e kupton se nuk do te dalesh dot me i gjalle nga keto biruca?

Tani je ne duart e mija mor kelysh i armikut, ketu as djalli vete nuk do te marre vesh se cfaredo te ndodhi me ty dhe jo me te tjeret ata miqte e tu,fole qen. Trupi i dobet filloj tju neneshtrohej torturave nga me te ndryshmet.Vezet e zjera dhe kunjat e pishave ne thonjte e djaloshit po tregonin me se miri egersine me te cilen e kishin marre kete detyre xhelatet.Urrejtja dhe hakmarrja ishin pjese e jetes se ketyre ndaj dy viktimave te radhes.

Te arrestuar dhe njerezit e tjere te familjes,spiuni i fshatit kishte vepruar me se miri,ai ndihej krenar per detyren ndaj atdheut,buzeqeshia e tij nga dhembet e krrimbura dhe duart qe i dridheshin ,tregonin se sa i peshtire ishte zanati i tij ndaj fshatareve te vet.Ai ndiente gezimin e fitores mbi dhimbjet dhe plaget e dy te rinjve.Bisha kenaqej dhe dehej nga era e gjakut.

Ju i nipi i armikut te popullit Bedri Pashollari,i arratisur me 1946, i kini drejtuar nje leter dhe Sekretarit te pare shokut Enver,kush ju ka mesuar,kush fshihet mbas jush,kush ja u futi ne mendie kete loje.Kush,kush,kush.

Askush une jam nje djale fshati nxenes shembullor ne shkolle dhe ne jete, une vete i jam drejtuar drejtuar Enver Hoxhes ,pa ditur se po i drejohesha bishes se komunizmit,ju jeni te gjithe bisha,qelloni keshtu te lidhur sic me kini,cfare prisni me qelloni.

Hetuesi i dehur vazhdonte te qellonte pa pushim ne nje trup gjysem te vdekur i lidhur dhe torturruar prej ditesh dhe netesh pa pushim,ju nipi i armikut kini kerkuar te shkoni ne shkolle ushtarake,ha ha ha qeshte krimineli me duart e ngjyera me gjakun e djaloshit .

Ju gjarper kini kerkuar te futeshit ne ushtrine shqiptare,ju armiku i partise,ju gjarperinj te sistemit tone,ju. .

Nje goditje shtazarake e fut perseri djaloshin ne kllapi. Para sysh i kujtohet viti 1964 se si i lindi ideja se duhej ti drejtohej shokut Enver,ndoshta ai nuk e di se une jam i pa fajshem ne fund te fundit nje femije qe sapo mbarova shkollen jam,e clidhje kam une me arratisjen e xhaxhait une dua te mesoj dua te shkoj ne shkolle.

Gishtat e tij me penen shtrenguar filluan te nisnin nje leter per komandantin e pergjitheshem,leter qe do ish fillim nisja e thyerjes se enderres se tij femijerore,leter qe do e mesonte Ulsin se rruga e tij e enderruar per tu shkolluar ketu merrte fund.

Por dhe te mos ishte ajo leter dicka tjeter do ja thyente enderren e tij rinore. 12 km larg ne kembe drejt postes se Maliqit,rrugen e beri me kembe por lodhjen nuk e ndiente, gezimi se dikush do e ndimonte te vazhdonte shkollen e bente te ndihej krenar. Dite mbas ditesh,priste nje pergjigje, postieri ishte i vetmi njeri qe sapo vinte ne fshat i jepte lajmin se akoma nuk ka ndonje leter per ty vogelush qe e pret me kaq anth.

Dhe dita e shume pritur erdhi,pergjegjesi i vatres se kultures E.Shparthi erdhi vete ne shtepi per ti lajmeruar se Ulsin e priste sekretari i komitetit te partise ne Maliq Vait Kolaneci.

Ate nate nuk kish gjume, me ne fund komandanti e kish marre letren e tij,fati dukej se po i trokiste ne deren e ketij vogelueshi, si gjithe shoket e tij do te vazhdonte ne mos shkollen Skenderbej nje shkolle tjeter se zben,neser do te merrte vesh gjitheshka.

Pa gedhire me vrap mori rrugen e gjate 12 km me kembe drejt Maliqit vraponte dhe kendonte,kendonte me gezimin femijeror,ai kish nje gezim si gjithe shoket e tij do te kish mundesine te shkollohej.Nje ore para se te hapej zyra ai ishte atje jashte dhe priste ta therrisnin,priste ti buzeqeshnin dhe ti thoshin.

Djalosh shoku Enver ju ka derguar nje leter,ju do te shkoni ne shkollen e mesme,urime vogelush.Pritja dhe enderrimet nuk po mbaronin aq sa nuk e vuri re dhe shikimin e shtrember qe i dha atij sekretari i partise Vait Kolaneci ndersa ngjiste shkallet e komitetit te partise.

Dikush e thirri mbas disa oresh pritjeje, ashtu me nxitim duke i kaperxyer shkallet dy e nga dy djaloshi u gjend perballe nje dere te rende,dikush e futi brenda,perballe me sekretarin shokun Vait i cili ne duart e tij qe i dridheshin mbante nje leter, ishte ajo letra qe ai vete i kish nisur shokut Enver.

Nje ze i trashe rrengjethi trupin e vogel te djaloshit. Ju nipi i armikut te partise Bedri Pashollarit i jeni drejtuar shokut Enver dhe kerkoni te shkolloheni?

kush ju ka mesuar, si e keni marre kete guxim,a e dini kush jeni ju mor nip armiku.Ne nuk luftuam per shkollomin tuaj, por per tju denuar te gjithe ju gjarperij armiq te betuar te partise,ti duhet te ulesh koken dhe te punosh atje ku duam ne,koka e juaj do te rrije ulur gjithe jeten perballe nesh..

Djaloshit imcak me enderren e madhe per shkolle po i rrotullohej tavani, ne ate zyre te akullt dhe te zeze per te.Doli jashte pa u ndiere duke lene sekretarin te fliste akoma me vete-veten pa e pare qe djaloshi ishte larguar. Ai as vete ne moshen e tij nuk e dinte se cfare i kishin bere ketij pushteti,vinte nga nje familje e varfer fshati me dy prinder bujq.

E vetmja njolle e zeze ishte arratisja e xhaxhait qe nuk kishte asnje te dhene ku dhe si jetonte. Diku aty prane i kish ardhur i jati, Xha Refati i ferkon koken dhe te dy marrin rrugen e kethimit,mos bir qaj i thote i jati nuk kemi cfare te bejme ikim dyert keta na i kane mbyllur njehere e pergjithmone.

Te dy u kethyehen ne mbremje ne fshat, frika se mos kryetari i keshillit nje mik i ngushte i sigurimit te shtetit i ndiqte nga pas, ai mund tju dilte perpara dhe ti pyeste apo ti provokonte, i detyroj te futen ne fshat nga rruga e malit,eh kryetar kryetar cfare te kemi bere.

Nje kove me uje e nxierr nga kllapija duke i i prere gjithe enderrimin qe nuk dinte se sa ore ishte ne kete gjendie. Tani djaloshin 17 vjecar vetem urrejtja e mbante gjalle perballe ketyre bishave me fytyre njeriu,trupi i tij ishte kethyer ne nje poligon goditjesh dhe torturash cnjerezore. Ne dera e trepallancive ne Korce,nje grua plake e kerrusur veshur me te zeza kishte dite qe nuk i ndahej asaj banese te tmerreshme per torturat qysh nga koha e Zogut,birucat e saj te nenedheshme te mbushura me uje kishin marre jetet e dhjetra dhe qindra bij nenash.

Kush futej aty nuk dilte me i gjalle.Aty tani ishte locka e nenes Lekes asaj i kishin marre shpirtin dhe po ja torturonin cnjerezisht.A do te mund ti duronte torturat trupi i tij i dobet,a do e lejonin xhelatet te dilte i gjalle prej andej?

Askush nuk i jepte pergjigje,askush nuk i fliste vec kapterrit te policise qe e urdheronte te largohej prej andej.Ike shtrige,qerou prej ketu,gjarperit tend ketu do ti shkulen dhembet nje e nga nje,ikeeee. Dite,jave dhe muaj te tere tortura.Por nga goja e Ulusiut dhe Aliut nuk doli asnje fjale,as per Vasfi Selamin qe ju tha rruge te mbare,as per miqte dhe shoket qe ne heshtie ju uruan rrugen e tyre,as per vellezerit dhe motrat.

Ata gjithshka e mbajten mbi vete.

Te pakten te tjeret te shpetojne,puna jone u pa. Kerkesa e kryetarit te keshillit G karafili beri qe gjyqi ndaj tradhetareve dhe armiqve te zhvillohej ne mes te fshatit ata duhej te diskretitoheshin ne mes te fshatit,ata dhe te gjithe armiqte qe kishin lidhje me ta,diktatura e proletariatit do te binte tmerresisht dhe mbi keta dy femije.

Nje gjyq me aktore ordinere hajdute dhe kriminele,akuza te sajuara dhe te intriguara mire.

Akuza ku vec arratisjes, agjitacion e prapagande do ishte neni qe do ju shtonte denimin e dhene nga prokurori.Burrat e fshatit ulnin koken perballe kesaj mizorie ndersa spiunet ngriheshin pa pushim, ata diskutonin dhe denonin dy armiqte e partise dhe pushtetit.

Varja eshte pak per keta qener bertiste nje spiune duke treguar grushtin drejt dy femijeve te lidhur dhe ne sallen e inprovizuar te gjyqit ne mes te fshatit.Ore te tera deri sa partia u bind se vec gjyqit ndaj armiqve te klases ishte bere dhe nje pune e mire Agjitacioni per te frikesuar kedo qe do te mendonte te dilte kunder vijes se partise. Eleni Selenica me nje urrejtje patologjike jep vendimin e denimit.

17 vjecari Ulusi Pashollari denohet me 15 vte burg. Dhe 19 vjecari Ali Likaj me 13 vite. Nisi keshtu jeta e e veshtire e burgjeve per ta dhe familjen qe e ndiqte nga pas kudo,por as vitet e burgut dhe operativi i sigurimit nuk po e thyenin dot karakterin e Ulsit ai sa vinte burrerohej,ne dokumentat e burgut shkruhej ky i denuar eshte nje anti komunist i vendosur ky sa vjen dhe behet me i rrezikshem per shtetin tone socialist,ky nuk duhet te dali me i gjalle nga burgjet.

Veprimtaria e tij nacionaliste dhe anti komuniste brenda te burgosurve ra ne sy te komandes, njerezit e saj brenda te burgosurve mbanin nen vezhgim cdo ore djaloshin e dobet por me nje guxim te celiket, Transferimet nga burgu i Elbasanit,Ballshit,Fush-Krujes nuk po thyenin dot me kete njeri.

Spaci u be menjehere vendi i ri per Ulsi Pashollarin. Viti 1973 ishte viti vendimtar ku Ulesi tanime nga nje djale i ri ishte burreruar dhe formuar me se miri me ideologjine e tij antikomuniste Shoket dhe miqte e tij ishin te gjithe ata intelektuale antikomuniste te vendosur deri ne fund,ai aty brenda telave me gjemba kishte gjetur vete-veten. Ata duhej te ngriheshin kunder regjimit,ata duhej te protestonin.

Zeri i tyre duhej te degjohej,bisha komuniste nuk mund te mbyste me dhe shpirtin e tyre te lire,fjala,urrejtja dhe protesta ishte e vetmia arme qe ju kish mbetur. Grupi i pare i antikomunisteve te denuar ne Spac mori drejtimin e Ulsi Pashollarit.

Ata vendosen mos daljen ne pune pa ju plotesuar kerkesat e tyre,ky ishte vetem fillimi i nje revolte te heshtur qe me ne fund po shperthente me zemerim brenda telave me gjemba.

Ne krye te grupit Ulsi djeg stendat e emulacionit dhe fotografine e Enver Hoxhes 12 te denuar dolen me force nga birucat duke ju bashkuar shokeve dhe revoltes e cila po rritej dhe perqafohej cdo ore e me shume nga te gjithe te burgosurit.

Derdhia e ushqimit dhe mos dalja ne pune detyroi vete Kadri Hazbiun te vinte ne Spac, thote i denuari tjeter Bedri Coku,policija nderhyn forcerishte dhe merr Pal Zefin duke e torturuar,por nderhyrja e grupit te te denuarve arrin tja u shkepusi me force shokun e tyre duke e futur ne mes dhe duke rrahur policet e burgut.

Gjendia sa vinte dhe po rendohej atehere u vendos qe askush nga burgu te mos dali ne pune, te gjithe duhej te perballeshim me diktaturen.Frika ishte thyer ajo nuk kishte me vend tek te denuarit,nje grup i madh shokesh mbaheshin akoma ne birucat speciale te burgut.

Ulsiu merr me vete Dashnor Kazazin dhe te dy me nje leve hekuri arrijne te kepusin drynet e birucave, duke i nxjerre jashte shoket e tyre te sakatuar me muaj ne biruca.Djaloshi 21 vjecar Skender Daja mbahej ne krahe nga shoket ai nuk ecde dot torturat me shufrat e hekurit dhe elektroshok e kishin lene gjysem te paralizuar.

Krismave te armeve keta djem ju pergjigjeshin me thirrjet njerezore mos qelloni ne jemi brenda telave,ne jemi te pa armatosur mos qelloni,ne jemi vellezerit tuaj. Menjehere filluan te zevendesohen ushtaret me police dhe operativet e ardhur me urgjence.

Thyet bibloteka dhe digjen librat e klasikeve te komunizmit se bashku me foton e diktatorit.

Nje carcaf i bardhe po ngjyrosej me gjakun e te denuarve per tu bere flamur,Ulsi ishte i pari qe preu doren per te ngjyrosur flamuri.Flamur me gjakun e heronjve,flamur me dhimbjen dhe fitoren mbi diktaturen.Aty po ngrihej flamuri i Gjergj Kastriotit pa yllin komunist.

Piktori Mersin Vlashi realizoj ne flamurin e te denuarve stemen e shqiponjes. Gjet Kadeli dhe Ulsi Pashollari me nje shtize te gjate ngriten per here te pare flamurin kuq e zi pa yllin komunist ne katin e trete te godines se Burgut.Ky flamur ishte nje shprese per te denuarit dhe nje vdekje per sistmin dhe kriminelet qe kishin rrethuar keta njerez brenda telave Flamuri me gjakun e te denuarve pa yllin Sllav,tmerroj dhe rriti me teper urrejtjen per thyerjen e kesaj revolte me cdo mjet,rrethimet sa vinin dhe shtoheshin.

Ulesiu duke vendiosur flamurin bertet me ze te larte: “Vellezer sot ketu ne Spac,ne zemren e Mirdites,ketu ku po vuajne denimin djemte me te mire te shqiperise, ne te denuarit e ndergjegjies anti komuniste po ngereme flamurin e pare shqiptar. Ky flamur eshte simbol i mijera e mijera te pushkatuarve,denuarve dhe interrnuarve nga ky regjim gjakatar”.

Me 24 Maj diktatura leshoj tanket ndaj ketyre heronjve,ne gryken e Repsit shurma e tyre degjohej deri prane veshit te te denuarve,tymi qe nata ngrinin filloj te dukej me sy te lire.Tanke perballe nje grupi te denuarish te ndergjegjies,revolta duhej te stypej me cdo mjet.Tanket ishin gati te futeshin duke rrafshuar cdo gje se bashku me trupat e ketyr heronjve.Cdo gje ishte e mundur bisha e terbuar nuk pyeste me.Vec ushtareve te armatosur tanket ishin perballe ketyre heronjve te lirise.

Uji u pre,dy dite dhe pa uje,Kucedra po i ndalonte dhe ajrin, bombat kimike te hedhura ne mes te kampit po veshtiresonin frymemarrjen e ketyre njerezve viktima,pa buke pa uje dhe tani pa ajer te paster.

Por as kjo nuk po i mposhte te denuarit,megjithe se forcat po i linin pak e nga pak. Kadri Hazbiu fut nje zevendes minister per te biseduar por Ulsi nuk e lejon qe ai te flasi me te denuarit, qindra forca te armatosura deri ne dhembe u futen pabesisht nga te gjitha anet e burgut.Te lidhur kembe e duar te gjithe u lane jashte ne oborrin e kampit.

Bisha donte gjak,para skuadres se pushkatimit ne prani te te denuarve vrane Ajri Pashain dhe Dervish Bejkon,n dersa 38 te burgosur te tjere se bashku me Ulsin u nisen te lidhur ne Tirane ku mbas nje hetuesie te re disa muajore ju dha si shperblim dhe 13 vite te tjera denim. Se bashku me Caushin dhe Gieten i cojne ne burgun e Burrelit,deri ne vitin 1986. I pa harruari Z Pjeter Arbnori tregonte: Per vuajtjet qe qe kishin kaluar se bashku me Ulsin ne burgun e zi te Burrelit, Per Ulsin thote Pjetri.

Kishim degjuar, per ate djale te imet por te pa mposhtur ne te gjitha burgjet e shqiperise,por fati e solli qe ai te vinte prane nesh ne Burrel.

Ai kishte nje shpirt te celiket dhe nje kuraje te pa pare ai studionte fliste rrjedhshem disa gjuhe te huaja.Ulsiu mbante gjalle mes te denuarve shpresen e madhe te nderrimit te sistemit gjakatar,por semundia dhe torturat e vazhdueshme neper kampet e punes e kishin dobesuar dhe lodhur fizikisht,por kurre moralisht ai kishte shprese se dita e lirise po afrohej.Izolimi nga bota dhe me ne fund vdekja e diktatorit jane yje nga qielli qe po lajmerojne ardhjen e pranveres thoshte me shprese Ulsi shokeve te burgut.

Por sigurimi i shtetit nuk mund ti ndahej, ai semuret perseri dhe cohet ne spitalin e Burrelit,ku nje mjeku kirurg me emrin Xhelal i kerkohet ti beje nje injeksion vdekjeprures,fatmiresisht mjeku kirurg thote Z Arbnori nuk pranoj dhe jeta e Ulesit u shpetua, ata e donin me cdo kushte te vdekur Semundia dhe 22 vitet e burgjeve kishin bere punen e tyre,ne vitin 1986 ai lirohet me kusht.

Por frika ndaj tij i detyroj qe te shoqerohej nga dy punonjes policije nga Burreli ne Korce,ne vazhden e kesaj e cuan perseri ne policine e Korces per ti treguar dhe nje here vendin aty ku ish torturuar per muaj te tere cnjerezisht nga kriminelet me uniforme shteti,me vete ai kishte sjelle nje valixhe druri mbushur plot e perplot me libra dhurate nga miqte e tij neper burgje.

Takimi naten vone te operativit te sigurimit te shtetit Adhurimit me spiunet e vjeter dhe te rinj ne fshat ngriti vigjilencen.Shtepia filloj perseri te ruhej naten,te gjitha levizjet e Ulsit por dhe te familjareve te tjere filluan perseri te survejohen asgje nuk kish ndryshuar ne keta njerez qe i prene ne mes te rinise jeten dhe lirine vetem e vetem se donte te shkollohej si gjithe shoket e tij .

I vellai Zini Pashollari tregon ka qen data 26 dhjetor 1986 .. ishte mbazdite dimer acar. kur ai mbas kaq vitesh dhe peripecish u kethye i semure perseri ne shtepi .nete te gjata dimri, tregime , vuajtesh, te 22 vite e 75 dite burgu nga me te ndryshmet.. e perse ?

Sepse donte te shkollohej. nuk i jepej e drejta per shkollim se ne kishim nje xhaxha te arratisur.Ai quhej Bedri Pashollari vellai i vogel i Babait ai ishte nje anti komunist qe nuk pranoj te rreshtohej ne forcat komuniste.

Mbas clirimit Bedriu u vu menjehere ne syrin vigjilent te forcave te ndjekjes per tu arrestuar,kjo e detyroj ate si shume e shume atdhetare patriote nacionaliste te marrin rrugen e dhimeshme te arratise.Ne nje nate dimri te vitit 1946 ai iken ne arrati bashke me disa shok te tjere.

Kethimi i Ulsit ne shtepi solli dhe shpresen per nje rrezim te shpejte te pushtetit te diktatures,Burgu ate nuk e kish frikesuar,burgu dhe torturat vetem se kishin forcuar me teper karakterin e tij antikomunist,ai u be nje nga nismetaret ne hedhien e bustit te diktatorit ne Korce,por dhe nje nder firmetaret e pare te krijimit te Partise Demokratike.

Oratoria dhe fjalet e tij zinin vend ne zdo takim me njerzit.Por Ulsi asnjehere nuk u ankua,ai asnjehere nuk kerkoj shperblim per sherbimet e tij ndaj demokracise.Semundia dhe vuajtjet shume vjecare neper kavalarin e burgjeve bene qe ai te largohet nga kjo bote me 15 Shkurt 1995 duke lene pas nje vajze si driten e syve Jeta dhe vdekja e tij kishte nje domethenie jo vetem per ata qe e kishin njohur brenda dhe jashte burgjeve por dhe me gjere.

Ai asnjhere nuk kerkoj shperblim,ai asnjehere nuk kerkoj hakmarrje.Ai kerkonte bashkimin e shqiptareve ne rrugen e demokracise perendimore.larg hakmarrjes dhe dhunes se verber.

Ai erdhi dhe u largua nga kjo jete si nje Zgalem perballe dallgeve.

Ulesi Pashollari ishte nje Zgalem i lirise.