Jap dorëheqjen time nga posti i Kryetarit të Degës së Partisë Demokratike për Rrethin e Pogradecit për arësyet e mëposhtme:

1. Nuk jam dakort me vendosjen e Rrethit të Pogradecit në process zgjedhor të brëndshëm Partiak, sepse Dega e Pogradecit është Degë fituese dhe as nuk është impak të ndarjes së re administrative!
2. Dega e Partisë Demokratike për Rrethin e Pogradecit nga anëtari më i thjeshte në fshatin më të largët dhe deri tek unë si Kryetar Dege në qëndër të Qytetit kemi qënë të gjithë të angazhuar për ti dhënë fitoren PD-së, si as edhe një herë tjetër në historinë e PD-së Pogradecare, ndërkohë që kemi mare zhgënjimin më fatal dhe më mosmirnjohës nga Bashkia e sotme që ka rexhektuar totalisht institucionin e PD-së në Pogradec së bashku me punonjësit e sapo emëruar!
3. Ndjehemi të zhgënjyer që vlerësimet, meritat dhe mirënjohjet nuk shkuan në interes të anëtarëve të degës nëpërmjet një vendimi respektivin stitucional por kaluan të gjitha në vendimmarrje private të kurdisura nga klane dhe kulizma brënda Partisë! Me gjithë ankesave të pa numërta nga anëtarë dhe nga drejtues të Degës nga Kryesia e PD-së nuk mori përgjegjësinë e një ndërmjetësi politik me kritere të shkruajtura!
4. Kryetari Degës është pozicion Institucional dhe shumë here nuk është vetvetja, Ai përfaqëson antarësinë që gjithkush të ketë të drejtën të shprehet! Këtë kam bërë, por nuk kam mare mirënjohjen e duhur dhe as suportin e duhur nga Drejtuesit e PD-së dhe as nga Kryesia e PD_së, të Shqipërisë! Si një kryetar i ri në funksion por si një demokrati 1991 nuk gjeta në moment si këto të PDsë në Opozitë, me shumë passion dhe dëshirëve ndosa ta mar PDnë për ta bërë më mirë, por që nuk gjeta mbështetjen, as inkurajimi dhe as qoftë këshillimin se ku kemi vepruar mire apo ku kemi mund të përmirësohemi! Gjatë mandatit tim nuk pashë gjeta mbështetjen apo një reflektim në Mediat brënda Partisësi PD që të inkurajoheshim në veprimtari e publike, as intervistë dhe as dhënie rubrike mbi degën!
5. Kam fituar pozicionin tim me mandat 4 vjeçar dhe I fituar me meritë të plotë, duke më hequr dhe duke më mohuar të drejtën për garë, kjo përsëri nga strukturat e PD_së, dhe që askush nuk mbajti përgjegjësi që të reflektohej mbi veprimin anti-demokratik!
6. U emërua Sekretar Dege Ish Kryetari i degës Luan Lipo, I cili që ditët e mia të para si kryetar më ka deklaruar që nuk më njeh si të tillë. Në funksionin e tij si Sekretar I degës I e mëruar nga Kryesia e PD_së të Shqipërisë nuk ka ushtruar funksionin e tijsi sekretar për as edhe një sekondë të vetme në këtë funksion. Jo vetëm kaq por në 18 mbledhje Kryesia Ai ka ardhur vetëm 5 herë! Ditën e tretë të emërimit në Pozicionin e Sekretarit Atij ju dorëzuan çelësat e zyrës së tij dhe në ditën 10 të mandatit të tij në këtë funksion Ai dorëzon çelësat në Zyrat e PD-së dhe shprehet në presence të Deputetit të Zonëssi i Deleguar për Pogradecin dhe në Prezencën time, – Nuk kam kohë të merem me këtë lloj pune, dhe zyrën time po jua jap N/Kryetarve!
7. U emërua Eduart Kapri si Kandidat për Kryetar Bashkie duke patur shumë  debate dhe shume diskutime sepse emir I tij nuk u propozua nga as edhe një seksion, duke qënë në funksion dhe në përfaqësimin e anëtareve të Degës, ishte detyra im e të reflektoja shqetësimin e bazës në Drejtuesit e mi! Ky reflektim u keq përcoll nga Luan Lipo sikur unë isha kurdistari I informacioneve kundër Edi Kaprit në TR!Ndonëse me tensione arrita ta manaxhoja dhe të inkurajoja këdo brënda Degës që të bëhemi bllok në Votën për Subjekt dhe për Kandidat!
   Sekretari I Luan Lipo dhe Grupi I tij në Kryesinë e Degës organizuan Peticionin kundër Kryesisë dhe të shprehur qartazi që I gjithë ky grup prej 22 personash nuk do të mbështesë PD-në në votën për subjket duke u larguar nga takimi I kryesisë! Ky peticion solli një imazh shumë të keq në publik duke e konsideruar PD-në si të përçarë, dhe votat e PD-së shkuan në partitë e vogla! Përsëri PDja sikandi edhe sisubjekt doli mëmirë se humbja e 2013 dhe se 2011!
8. Mandati I Personave të Votuar, sipas ligjeve demokratike, të Kryetarit të Degës është mandate I shenjtë kuliria dhe të drejtat që I dali nçdo antar I modelohen si institucione në këtë hark kohor të mandatit! Me këtë lloj trajte të deformuar, të thyerjes së mandatit  me orientime Lart – Poshtë veçs e gjymtojnë motivin, krijojnë keq fokusim dhe keqorientim mbi pozicionin e opozitës aktuale! Personalisht unë këto forma nuk I shikoj si ndërtuese por si kërcënimi të drejtës së mandateve të fituara me vote në Demokraci, për të cilën nuk do të ketë protezë ta ngjitë mëvonë!Nuk mund të punohet me standarte të ndryshme për degë të ndryshme  dhe këto pa u konsultuar me politikë-bërsit lokalë, Kryesi dhe Kryetar!
9. Situata mbas zgjedhjevetë 2015 dhe me fitoren e Edi Kaprit në pozicionin e Kryetarit të Bashkisë si Kandidat nga PDja solli një transformim brënda strukturave të PDsë. Anëtarëtë Kryesisë, Kryetarë GrupSeksionesh dhe çuditërisht të gjithë këta të peticionit gjatë fushatës elektorale filluan të largohen dhe të mos marin pjesë në mbledhjet ekryesisë, duke filluar nga Kryetari I Bashkisë, Sekretari I Degës, Kryetarët e Grup Seksioneve,të cilët një kohësisht u emëruan edhe Administratorë!
11. Ekskluzive : Pogradecinews

Kisha katolike u pasurua me një grup të ri martirësh, të cilët me besim në Zotin sfiduan ideologjine komuniste që e bëri Shqipërinë vendin “më ateist në botë”. Lajmi behet i ditur nga Zyra e shtypit e Vatikanit.

Ne udiencen qe Papa i ka dhene kardinalit Amato, Prefekt i Kongregates per Shenjterit, ka autorizuar shpalljen e dekretit per “martirizimin e Sherbetorit te Hyjit Vinçenc Prennushi i Urdherit te Freterve te vegjel dhe 37 shoket martire te vrare ndermjet 1945 dhe 1974”.

Janë 38 për të cilët ka mbaruar proçesi i lumturimit, proçes të cilin sot me firmën e tij  e mbylli Papa Françesku duke i dhuruar Kishës Katolike shembuj të përkryer të besnikërise se njeriut përball Zotit. Pontifikati i Papa Françeskut, pasurohet me martirë të rinjë të shk XX.

Kush ishin martirët shqiptarë të vendosur në këtë proçes?

Proçesi përmbantë 38 martirë, edhe pse numri i personave të vrarë nga regjimi në odium fidei është padyshim shumë më i lartë.

Emrat e tyre janë:

Imzot Vinçenc Prennushi: françeskan, ipeshkëv i Durrësit, poet. U burgos e u torturua sepse nuk pranoi ta shkëpuste Kishën shqiptare nga Selia e Shenjtë; dha shpirt me 19 mars 1949 në birucë të burgut, i shtrirë në dheun e lagësht, të ftohtë, këmbëzbathur, si Shën Fraçesku, bir të cilit ishte!

Imzot Frano Gjini: ipeshkëv, martirizimi i të cilit ia kaloi çdo fantazie kriminale njerëzore: i papërkulur para torturave, si nuk pranoi ta shkëpusë Kishën nga Papa, u dënua me vdekje e u pushkatua më 11 mars 1948.

Imzot Jul Bonati: meshtari i madh intelektual, si u mbyll, për torturë, në çmendinë e si provoi tmerre të padëgjuara në qeli të ndryshme të sigurimit famëkeq, nga Vlora në Durrës, vdiq në burgun e Durrësit, pranë Imzot Prennushit, i cili i jepte shûjtën për shtegtimin e mbram: Vojimin Shenjt.

Dom Alfons Tracki: prifti gjerman, më shqiptar se shqiptarët, bir i Breslaut, u torturua dhe u pushkatua më 25 qershor 1946, në moshën 50 vjeçe.

Dom Anton Muzaj: u torturua në mënyrë çnjerëzore, vetëm sepse nuk pranoi të mohonte fenë: si i thyen këmbë e duar, e liruan nga burgu dhe e nisën në shtëpi, ku vdiq mes dhimbjeve të tmerrshme mbas pak ditësh, në moshën 29 vjeçare.

Dom Anton Zogaj: famullitar i Durrësit, sekretar i Imzot Prennushit, meshtar jashtzakonisht i përgatitur në të gjitha drejtimet, u burgos e u torturua mizorisht. E lanë të mbyllur disa ditë në një banjo të qelbur, në sa priste ditën e pushkatimit: 31 dhjetorin e 1946-tës.

Dom Dedë Maçaj: i akuzuar si spijun i Vatikanit, u torturua, u gjykua dhe u pushkatua për rezistencën e tij heroike fetare, në moshën 27 vjeç.

Dom Dedë Malaj: mbeti i paharruar në kujtesën e popullit për mbrojtjen heroike që i bëri fesë së krishterë në gjyqin e organizuar kundër tij, që e dënoi me vdekje. U pushkatua në breg të Liqenit të Shkodrës më 12 maj 1959. Ishte 39 vjeç.

Dom Dedë Plani: dha shpirt në spital më 30 prill 1949, mbasi nuk pranoi asnjë akuzë e u bëri ballë heroikisht torturave mizore.

Dom Ejëll Deda: famullitar i Bushatit, i arrestuar vetëm pse ishte prift, vdiq më 12 maj 1948 në spitalin e burgut, mbas torturash çnjerëzore.

Dom Jak Bushati: e akuzuan se ndihmonte diversantët, se bënte agjitacion e propagandë: pretekste të cilat e çuan në pushkatimin pa gjyq më 12 shkurt 1949.

Papa Josif Mihali: Njeri i Zotit, arrestuar e torturuar veç me këtë akuzë, u mbyt për së gjalli në baltën e kënetës, në kampin e shfarosjes të Maliqit.

Dom Zef Maksen: meshtar gjerman, pushkatuar me 1946, duke shqiptuar fjalët: “Des i lumtun, tue mendue se do të kujtohem prej shqiptarëve si meshtár i fesë së Krishtit”.

Dom Lazër Shantoja: meshtár i ndritur, njeri i kulturës, i letërsisë e i artit, u masakrua deri në atë gradë, sa vetë e ëma kërkoi nga xhelatët komunistë ta pushkatonin një orë e më parë, gjë që s’munguan ta bënin në fushat e shkreta të Tiranës, në sa ishte në moshën 54 vjeç.

Dom Lekë Sirdani: personalitet i shquar i Kishës katolike: prift, patriot, shkrimtar. U torturua mizorisht dhe u mbyt për së gjalli në një gropë ujërash të zeza.

Dom Luigj Prendushi: u arrestua, u torturua dhe u pushkatua si spiun i Vatikanit më 24 janar 1947.

Dom Marin Shkurti: i shuguruar meshtar më 1961, shërbeu pak kohë në Kishën me dyer të hapura e shumë, në atë të heshtimit: guxoi ta vijojë heroikisht shërbimin meshtarak në kohën e terrorit. U arrestua, prandaj, u torturua e u pushkatua në vitin 1969.

Dom Mark Gjani: u arrestua për veprimtarinë e tij meshtarake dhe u shua gjatë torturave të tmerrshme në duart e salvuesve të tij në qeli, me 1945.

Dom Mikel Beltoja: u pushkatua më 10 shkurt 1974, mbasi mbrojti heroikisht e haptas idealet e veta fetare në gjyqin që iu bë pas gjashtë muaj torturash, i cili e dënoi me vdekje.

Dom Ndoc Suma: vdiq 2 vjet mbasi ishte liruar, i shkatërruar, nga burgu, ku u torturua me akuza për të cilat thoshte: “Vetëm kur dola në gjyq e mora vesht pse isha arrestue”.

Dom Ndre Zadeja: prift e poet, pushkatuar pa gjyq në qytetin e Shkodrës, duke u bërë martiri i parë, viktimë e diktaturës komuniste.

Dom Pjetër Çuni: prift; vdiq i varur me kokë poshtë mbi gropën e ujërave të zeza.

Dom Shtjeën Kurti: prift, pushkatuar para banorëve të Gurëzit. Sigurimi e akuzoi se deshi të helmatiste popullin duke shfrytëzuar për këtë, furrat e bukës.

Atë Bernardin Palaj: frat e poet i madh, do të vdiste ne Kuvendin e Françeskanëve në Shkodër, shndërruar në burg për 700 vetë. Nën torturat e Sigurimit mori tetanozin. Qe mbledhësi i parë i Eposit të Kreshnikëve, mitolog i shquar, por edhe muzikant e pianist i talentuar. Gjeni i letrave shqiptare, pasardhës i denjë i Fishtës së madh, i mbytur e i harruar.

Atë Çiprian Nika: françeskan, vdiq nën akuzën e rëndë e shpifëse se kishte fshehur armë në elterin e Shëna Ndout, në Kishën françeskane të Gjuhadolit.

Atë Gaspër Suma: rregulltar, pinjoll i një familjeje, që u shua nga komunistët, u arrestua më 1947 dhe vdiq në burg.

Atë Gjon Shkallu: frati i madh filozof, u pushkatua së bashkut me jezuitët Atë Gjovani Fausti (misionar italian) e Atë Daniel Dajani si dhe me seminaristin Mark Çuni, në fillimet e masakrës komuniste kundër klerit katolik. U akuzuan për “tentativë arratisjeje” dhe për formimin e Partisë Demokristiane. Që të katërtëve shteti shqiptar u ka dhënë dekoratën “Martir i Demokracisë”.

Atë Karl Serreqi: frati që nuk pranoi të kallëxojë rrëfimin e një të plagosuri në ndeshjet me komunistët në mal, e kaloi jetën burgjeve. Vdiq në Burrel më 4 prill 1954. Është një ndër martirët e rrallë të sekretit të rrëfimit në historinë e Kishës universale.

Atë Mati Prendushi: frati që mori pjesë në ngritjen e flamurit në Deçiq, u përndoq dhe u fal nga krajl Nikolla e nga mbreti Zog, por u dënua me vdekje nga i ashtuquajturi “gjyq” komunist. Nuk i dihet as varri.

Atë Serafin Koda: frat françeskan; dha shpirt mbasi hetuesët komunistë, duke mos u ngopur me torturat e zakonshme, ia shqyen fytin me thonj.

Vëlla Gjon Pantalia: jezuit; u arrestua ndër të parët e vdiq në spital, mbasi vuajti tmerre të papërshkrueshme.

Fran Miraka, Qerim Sadiku e Gjelosh Lulashi, të rinj që edukoheshin ndër jezuitë; u vranë pse deshën Krishtin.

Maria Tuci: u torturua e mbyllur në një thes, së bashku me një maçok, të cilin e godisnin me shkop. Virgjër e martire, vasha dha shpirt me mundime të jashtëzakonshme.

Blog-Autor: Ilir Hilaj

Në një distancë kohore relativisht të shkurtër, vendi po kalon një cikël të radhës, rënie e dëmtim të imazhit ndërkombëtarisht. Radha e gjetjes së zanafillës së gabimit, marzhit të pakthyeshmërisë së normalitetit dhe ciklika e procesit të imunitetit korruptiv kanë krijuar një ambjent toksik ndaj të resë dhe qarkullimit të elitave brenda vendit. Askush nuk dyshonte se progresi do vinte lehtë, por pritshmëritë janë tejkaluar. Në cerek shekulli largësi nga presioni diktatorial, duhej që pema e demokracisë të jepte frutet e para. Vendi të integrohej në BE, siguria juridike dhe e pronës të ishte arritur dhe trendi i rritjes ekonomike të mos njihte ulje, për shkak të resurseve natyrore të pamasa. Ndryshe nga sa ishin parashikimet, pema e demokracisë jo frute nuk po jep, por sopatat ja kanë copëtuar trupin.

Ky opinion është i kudoprekshëm në çdo kafe në Tiranë, Vermosh a Konispol, por përtej brengës opinioni mund të konsiderohej i induktuar mbase edhe nga lufta e brendëshme pozitë-opozitë. Motorrat propagandistikë janë ndezur duke paralajmëruar një garë të ashpër ku njëra palë pretendon se parajsa ka tre vjet që ka nisur, e tjetra duke tundur nëpër duar raporte ndërkombëtare negative ndaj vendit, raporte të cilat realisht janë të ashpra, por që qeveria duke i pluhrosur me pak pluhur zanash i servir si ëmbëlsira.

Në një cep të këtij ringu është qytetari, i cili ka lidhur kokën me peshqir, dhe vetë lutet për dy gjëra. Lutet për votën e shitur për një grusht miell, e që femijët e tij të pambrojtur t’ia falin pse i shiti të ardhmen e tyre aq lirë. Lutet që vëllai në diasporë të influencoi që perëndimi të bëj presion mbi qeveritarët për të mos rrënuar kombin. Në fakt, perëndimi ka një postulat. Nuk ndërhyn për aq kohë sa statuskuoja e qetësisë false nuk thyhet. Mirë apo keq, populli duhet të revoltohet, por hijet e ’97-ës ja presin hovin. Ky rreth vicioz, është ushqimi shpirtëror i korrupsionit, i cili ka në çdo rast një “win-win situation”, ose do vazhdoi të korruptoj e korruptohet, ose do të largohet nga vendi e të jetoj nën hijen e kërpudhës së parajsave fiskale.

Pra, diaspora duhet të bëhet aktor dhe katalizator njëherazi, për të sjellë farën e painfektuar nga virusi korruptiv. Në kontaktet me ta, gjej se edhe këtu në diasporë ka një problem. Në fakt është hall i madh. Diaspora nuk mund të vijë si pako postare me të gjithë aksesorët funksional, por kërkon një ambjent “karantin” ku elitat që pranojnë sakrificën e një jete më të vështirë, e të kthehen e ti shërbejnë kombit, me po aq zell, sa Izraelitët bëjnë për vendin e tyre të rrethuar njëlloj si ne, nga shtete miq-armiq.

Nevoja e thirrjes së diasporës si kavaleri në fushëbetejë, është evidentuar nga kreu i Partise Demokratike, pasi resurset luftarake opozitare, janë të pamjaftueshme, për të ndalur rrokullisjen e vendit drejt skenarit grek. Një pjesë jo e vogël e trurit ka emigruar në Kanada, ku statusi si diasporë është i dobët, sesa lidhja me vendit, për  shkak se migracioni këtu është i vonshmëm dhe me flukse më të larta intelektuale. Ky komunitet mund të ishte tepër i përshtatshëm për tu adaptuar përsëri në Shqipëri, nëse e ndjen të nevojshëm, për shkak të profilit të tyre me eksperiencë në të dy ambjentet. Një pjesë jo e vogël përgjatë viteve, kanë eksperimentuar individualisht, ti shërbejnë kombit, vendit. Disa kanë arritur, disa janë kthyer në diasporë, por disa kanë mbetur mes dy botëve.

Konkluzionet e të kthyerve në diasporë janë interesante. Armik madhor ata konsiderojnë “korporatizmin”. Ka korporatizëm në administratë, qeveri qendrore e lokale, por edhe në partitë kryesore politike. Në pamje të parë korporatizmi partiak, nuk duhej të ndikoj në punët e vendit, por ai është incentivi promovues, për jetën administrative.

Për shkak të evolucionit kulturor në diasporë, elitat që tentojnë ti shërbejnë vendit, luftohen me disa argumenta perëndimor, të sponsorizuar nga korporatizmi. Argumentat korporata sigurohet që ti arshivojë mirë, që çdo kërkim mbi elitat në shërbim, në rekordet e tyre të jetë negativ, duke i siguruar jetëgjatësi vetë pardronit korporat. Agumentat janë hijshmërisht të goditura. Ja disa prej tyre: “është rebel (ndaj korporates) ….. nuk di të punoj në grup (me korporatën) …. është i mbikualifikuar ….. është më qytetar se duhet …. idetë e saj janë për 2050-ën.”

Në fund, si e do forca e zakonit, që dicka të realizohet krkon një faturë financiare, të cilën dikush nga korporata mund ta paguante me shumë më tepër zell, për të mos u realizuar, sesa diaspora për tu realizuar. Beteja vazhdon ndaj le të shpresojmë se një ditë shqiptaret aty do të marrin kurajon e të ngrihen mbi këto sfida.

Zgjedhjet parlamentare të vitit 1992 jo vetëm që shkaktuan një humbje të thellë të Partisë Socialiste, por e vunë atë edhe përpara një krizë përfaqësimi dhe sfidave të menjëhershme për reformimim dhe modernizim.

Kriza e përfaqësimit lidhej ngushtësisht me domosdoshmërinë e rifreskimit të figurave drejtuese, pasi në 1992 nomeklatura drejtuese socialiste përbëhej nga figura të vjetëra të sistemit komunist.

Paralelisht me betejën për tu rikthyer në pushtet në zgjedhjet e 1997-ës, socialistët fituan dhe betejën e krizës së drejtimit të tyre; për 5 vite me rradhë pranë tyre u konsoliduan dhe u konfirmuan si figura emblematika të së majtës, politikanë të ardhur nga bota akademike dhe intelektuale, të cilët rimodeluan PS-në dhe e kthyen atë në forcën dominuese në jetën politike në Shqipëri.

Por që nga viti 2005, kur Edi Rama u shpall kryetar I Partisë dhe deri më sot, këto figura qendrore të Partisë Socialiste e panë veten në trysninë e sulmeve përjashtuese të Edi Ramës. Ky i fundit, u akuzua nga kundërshtarët e tij se kishte një plan për spastrimin e socialistëve nga PS-ja.

Edhe produkti i dalë nga mledhja e fundit e Asamlesë socialiste e konfirmon këtë linjë.

Ben Blushi, Arta Dade dhe Namik Dokle ishin tre figura qendrore të PS-së që u shkëputën nga strukturat e larta drejtuese të kësaj partie.

Por cilët janë disa nga figurat kryesore të përjashtuara ndër vite nga Partia Socialiste:

Fatos Nano, ish-lideri historik I PS-së, ish-kryeministër, një nga figurat më të sulmuara nga Edi Rama, I përjashtuar nga çdo funksion drejtues I PS, sot është thjesht dhe vetëm një anëtar I thjeshtë I saj

Rexhep Mejdani, ish-deputet. Ish-President I Republikës. Kritik ndaj qeverisjes së rilindsave, I përjashtuar nga organet drejtuese të Partisë Socialiste.

Ilir Meta, ish-kryeministër socialist, shkëputet nga PS në vitin 2004, për të krijuar Lëvizjen Socialiste për Integrim. Pavarësisht koalicionit ka qenë një nga politikanët e sulmuar në mënyrë të vazhdueshme nga Edi Rama.

Ylli Bufi deputet për disa legjislatura. Ish-kryeministër socialist. I përjashtuar nga Rama nga kandidimi për deputetët dhe organet drejtuese të Partisë Socialiste.

Arben Malaj, deputet për disa legjislatura, ish-ministër socialist I financave. Kritikon Ramën për bojkotin e Parlamentit në zgjedhjet e 2009-ës. I përjashtuar nga kandidimi në zgjedhjet e 2013-ës, duke garuar si i pavarur në Qarkun e Vlorës.

Namik Dokle, deputet për disa legjislatura. Kryetar Kuvendi. Vazhdimisht kritik për qeverisjen e rilindasve. Nga sot nuk është më anëtar I kryesisë së Partisë Socialiste. Ka deklaruar mos kandidimin si deputet në zgjedhjet e ardhshme.

Kastriot Islami- deputet për disa legjislatura. Ish-ministër socialist, Përjashtohet nga Partia Socialiste pas zgjedhjeve të 2009-ës, duke akuzuar Ramën si shkaktarin kryesor për humbjen e tyre. Si kundërshtar i ashpër i Ramës, Islami zgjedh ti bashkohet grupit parlamentar të Partisë Demokratike.

Ben Blushi  deputet për disa legjislatura. Ish-ministër socialist. E nis kundërshtinë ndaj Ramës për bojkotin e parlamentit në 2009ën. Identifikohet si një nga kritikuesit më të ashpër të qeverisjes Rama. Ky I fundit e anatemon, duke e përjashtuar dhe nga kryesia e PS-së. është gati për kriijimin e një partie të re.

Arta Dade deputete për disa legjislatura. Ish-ministre socialiste. Kundërshtare me politika qeverisëse të rilindjes. Përjashtohet nga kryesia e PS-së gjatë asamblesë së sotme.

Ermelinda Meksi-deputete për disa legjislatura, ish-ministre socialiste. Nuk përfshihet në qeverisjen socialiste të 2013-ës, ndërsa PS e propozon si anëtare e Bordit të Bankës së Shqipërisë.

Luan Rama, deputet për disa legjislatutra. Ish-ministër socialist. Kundërshtar I Edi Ramës, pas ardhjes së tij në krye të PS-së, Luan Rama zgjedh largimin dhe bashkimin me Lëvizjen Socialiste për Integrim.

Maqo Lakrori, deputet për disa legjislatura, Ish-ministër socialist. Kritikon në mënyrë të vazhdueshme drejtimin e PS-së nga Rama pas zgjedhjeve të 2009-ës. Përjashtohet nga zgjedhja në organet drejtuese. Sot është vetëm një anëtar I thjesht I PS-së, firmëtar I kërkesës për zgjedhjet për kryetarin e ri të PS-së.

Sabit Brokaj, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër socialist. Rikthehet në 2009-ën te PS-ja. Vazhdimisht kritik ndaj politikave qeverisëse të Rilindjes.

Agron Duka, deputet, ish-ministër socialist. Largohet nga PS-ja, pas ardhjes së Ramës në krye të saj. Sot është kryetar I Partisë Agrare Ambientaliste.

Albert Çaçi, deputet për disa legjislatura. Nuk përfshihet në projektin e Ramës për rilindjen, largohet nga PS-ja, për të kandiduar për PSD-në për zgjedhjet për kryetar bashkie në Fier në 2013-ën.

Elmaz Sherifi, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër në qeverisjen socialiste. Ndër kritikët e parë të Ramës për mënyrën si drejton PS-në. Përjashtohet nga Rama dhe krijon parti të re politike.

Flamur Rogu, deputet për disa legjislatura. Figurë emblematike e së majtës në qarkun e Beratit. Përjashtohet nga kandidimi për deputet dhe nga organet drejtuese të PS-së.

Makbule Çeço, ish-nënkryetare e Kuvendit të Shqipërisë. Përjashtohet nga kandidimi për deputete dhe organet drejtuese të PS-së.

Luan Memushi, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër në qeverisjen socialiste. Përjashtohet nga kandidimi për PS-në. Garon për deputet nën siglën e LSI-së në zgjedhjet e 2009-ës

Marko Bello, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër në qeverisjen socialiste. Kundërshton bojkotin e parlamentit nga ana e Ramës. Ky I fundit nuk e kandidon në zgjedhjet e 2013-ës dhe e përjashton dhe nga organet drejtuese të PS-së.

Ndre Legisi, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër socialist. Largohet nga PS-ja në  2004 për t’iu bashkuar LSI-së. Në 2009-ën rikthehet në PS, por në 2013-ën nuk bën pjesë në planet e Ramës. Nuk kandidon dhe nuk bën pjesë në organet drejtuese të PS-së. Firmëtar I peticionit për zgjedhjet për kryetar të PS-së.

Gjergj Koja, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër socialist. Ish-kryetar I FRESSH-it. Kritik ndaj drejtimit të Partisë nga ana e Ramës, Koja largohet nga PS-ja për të krijuar Partinë Socialiste të Moderuar.

Spartak Poçi, deputet për disa legjislatura. Ish-ministër në qeverisjen socialiste. Largohet nga organet drejtuese të PS-së që pas ardhjes së Ramës në krye të Partisë.

Mustafa Xhani, ish-ministër në qeverisjen socialiste. Nuk bën pjesë në planet e Ramës pas marrjes së partisë, duke u përjashtuar nga organet drejtuese të saj.

Petro Koçi, deputet për disa legjislatura.Ish-ministër në qeverisjen socialiste. Kritik për mënyrën e drejtimit të PS-së nga Rama, shkëputet për të krijuar PSV 91. Sot në koalicion është zëvendësministër I Mbrojtjes.

Spartak Braho, deputet për disa legjislatura. Shkëputet në 2004-ën për tu bashkuar me Lëvizjen Socialiste për Integrim.

Vangjel Tavo, deputet për disa legjislatura. Kritikon Ramën për humbjen e zgjedhjeve të 2009-ës, largohet më pas për tju bashkuar Lëvizjes Socialiste për Integrim.

Nazmir Bilani, deputet për disa legjislatura. Një ndër kritikët e parë për drejtimin që Rama po I bënte PS-së. Shkëputet për tju bashkuar PSV 91.

Taulant Dedja, deputet për disa legjisltura. Përplaset fort me Ramën, duke hequr dorë nga mandati si deputet i PS-së.

Andis Harasani, ish-deputet i PS-së. Kritikon Ramën për bojkotin e Parlamentit, përjashtohet nga kandidimi dhe organet drejtuese të PS-së.

Ilir Zela, deputet, ish-themelues I FRESSH. Nuk përfshihet në listat e kandidimit dhe në organet drejtuese të Partisë nga ana e Edi Ramës.

Kush kanë mbetur në PS

Gramoz Ruçi, Servet Pëllumbi, Bashkim Fino, Fatmir Xhafaj; Pandeli Majko dhe Erjon Braçe janë të fundmit e Mohikanëve të mbetur nga elita e politikanëve që prodhoi Partia Socialiste. Sot ata janë shumë pak, përballë grupit të rilindësve të Ramës.

Hashtag.al.

Ishte 16 shtatori, shume pak dite mbasi ishte vrare heroi i demokracise Azem Hajdari.

Kishte kaluar ora 22.30. Shumica e ushtarakëve përgatiteshin për pushimin e natës. Në largësi si zakonisht dëgjoheshin krisma automatiku. Ato vinin nga pjesë të ndryshme të qytetit. Dikush filloi të trokasë me forcë në derën e oborrit.

– Policia shqiptare, hapni derën, dëgjohej urdhri nga ana tjetër e derës!

Toni i cili në ato çaste ishte duke u ngjitur shkallëve për të shkuar në katin e parë, kur ndëgjoi zhurmën dhe urdhrin e policisë, u kthye prapa dhe doli për të hapur derën e oborrit. Nga pragu i shtëpisë vërejti dhjetëra njerëz të maskuar e të armatosur që kishin hypur mbi mure. Tytat e pushkëve i kishin drejtuar nga ai. Kur ai hapi derën, dy policë të gjatë dhe të fuqishëm e vunë atë për toke duke e mbajtur me forcë nga të dy duart.

– Keni armë këtu ore shkërdhatë Kosove, e pyeti atë njëri nga policët e maskuar?

– Po, …jo, u pëgjigj Toni duke u hamendur dhe duke mos ditur se çfarë duhej të thoshte. Nuk e di unë, duhet të pyesni të tjerët!

Në mjedisin e mbi 30 policëve ishin edhe disa persona të pamaskuar e që ishin të veshur me kostume. Ishin po ata persona që ditëve të fundit vëreheshin shumë shpesh nëpër kafenetë e kësaj lagjeje. Shumë shpejt shumica e tyre u fut në objekt. Njëri që dukej se ishte shefi i tyre, kërkoi të bisedojë me përgjegjësin e objektit. Drejtori dhe disa punëtorë të Drejtorisë Informative ndodheshin në kuzhinë, ku edhe u fut një numër i madh policësh. Serembi pas pyetjes së policisë se kush ishte përgjegjësi i objektit, pa dashje bëri me dorë në drejtim të drejtorit, të cilit më pasë iu vërsulën policët e maskuar.

– Keni armë ju këtu, e pyeti atë një nga të maskuarit?

– Po, u përgjegj ai shkurt duke i shkuar buza në gaz.

– Edhe qeshesh kokëderr, iu vërsul një polic duke ngritur lart kondakun e pushkës dhe duke u përgatitur që ta godiste.

Në atë moment, në kuzhinë hyri një polic tjetër i veshur me kostum. Nuk ishte shumë i gjatë, por ishte i plotë. Ishte rreth 50 vjeç dhe kishte flokë kaçurrela. Ishte shefi i brigadës së anti-krimit për Tiranën.

– Këta paskan me të vërtetë armë, iu drejtua atij polici i maskuar, duke lëshuar ngadalë pushkën që e kishte përgatitur të godiste kosovarin.

– Ore zotëri, nuk kemi armë, por unë këtu kam një armë të vetme të cilën e kemi për të siguruar objektin, reagoi drejtori.

– Vetëm një thua?! Po edhe ajo nuk u duhet. E dini ju se është e ndaluar mbajtja e armëve pa leje në Shqipëri? Me ligj vetëm deputetët e Parlamentit dhe forcat e rendit kanë të drejtë të kenë armë.

– Po e di, por e di gjithashtu se këtu në Shqipëri çdo shtëpi ka të paktën një pushkë automatike, kallashnikov.

– Ore, mend më shet zotërote? Mendon se kam ardhur këtu që të pyes për mendim tënd për Shqipërinë? Më jep pra armën, urdhëroi më në fund ai duke ua bërë me kokë dy policëve të maskuar që ta kapin drejtorin.

Drejtori i shoqëruar prej të dy policëve u fut në zyrë dhe prapa perdes së dritares mori pushkën automatike. U kthye prapa në drejtim të derës, nxori një çelës për të hapur një dollap ku kishte mbyllur karikatorin me 30 fishekë. Që të dyja ua dorëzoi policëve.

Policët tashmë ishin përhapur nëpër tërë objektin. Ata kërkonin që të gjithë ushtarakët kosovarë të zbrisnin në përdhese, në kuzhinë. Të gjithë kontrolloheshin për armë. Drejtori, gjysmë fshehurazi, shfrytëzoj rastin dhe mori telefonin. Telefonoi në zyrën e kryeministrit kosovar, por askush nuk përgjigjej në telefon. Më pas morri në telefon Përfaqësinë e Republikës së Kosovë në Tiranë. Ishte Bujari që u përgjegj. Edhe ai ishte ushtarak dhe kishte disa vite me radhë që punonte në recepsionin e Përfaqësisë. Ndërsa drejtori i tregonte atij për kontrollin, dikush nga policët e pa dhe me thikë këputi telin për të pamundësuar vazhdimin e bisedës.

– Kryesorja është që dikush u njoftua dhe ka shpresë që të reagojnë pa u bërë vonë, tha drejtori vetë me vete.

Policët u ndanë në grupe dhe filluan të bastisin tërë shtëpinë. Diku rreth 7-8 policë të maskuar së bashku me shefin e tyre kontrollonin dhomën ku ishte dokumentacioni dhe kompjuterët e Drejtorisë Informative.

Një këndvështrim interesant për arrestimet e fundit sjell Rolajd bejko, kryetar i degës së Partisë Demokratike në Gjirokastër.

Pavarësisht pozicionimit politik, Bejko ka sjellë dy fakte që duket sikur stonojnë po t’i vendosësh përballë njëri-tjetrit.

Fakti 1

Për Gaten, çobanin e lopve nga Lazarati, Kryeministri i Shqipërisë dhe gjithë rajonit Edi Rama, Ministri i Brendshëm, media, komentatorët e rrjeteve sociale etj folën e komentuan pa fund sikur të kishin kapur Pablo Eskobarin shqiptar e jo më një të akuzuar si mbjellës të thjeshtë kanabisi. Kryeministri në delirin e “justifikuar” të “suksesit” në Lazarat na dërdëlliti gjatë për “degatezimin” e drejtësisë dhe shoqërisë shqiptare duke na premtuar se prej asaj dite në territorin shqiptar nuk do të kishte më asnjë rrënjë kanabisi të mbjellë.”

Fakti 2

Për Eskobarin, apo Al Kaponen e vërtetë shqiptar Edi Ramës dhe Saje Bobit nuk jua mbajti b…. a t’i përmendnin as emrin e jo më të flisnin për orë e ditë të tëra siç bënë për Gate mavrinë ! Nga frika e bandave të lidhura me pushtetin, ne shqiptarët pranojmë kokëulur talljebythën që po na bën të gjithëve Ministri i Brendshëm në prononcimet e tij televizive që hiqet sikur nuk e ka njohur fare më parë gjobvënësin.”

Në thelb, dy tablotë që ofron Bejko janë më se të vërteta. Ndërsa arrestimi i Gate Mahmutajt u shndërrua në simbol të luftës kundër krimit, për arrestimin e Emiljano Shullazit u fol me pikatore nga Kryeministri dhe ministri i Brendshëm.

/HashtagAL/

HashtagAL.

Më 9 Qershor 2015 kryeministri Edi Rama e quajti sekuestrimin urdhër-arrestin për biznesmenin Bechetti dhe bllokimin e llogarive të tij bankare si një sukses të vërtetë.

“Dekriminalizimi, gjethe fiku që bie e nxjerr cullak PD-në kur goditet krimi! Bllokimi i burimit të parasë së zezë që ushqente “Agon Channel”, një sukses”, – u shpreh Rama në Facebook.

Por përveç kësaj deklarate mbi Bechetin; Rama e ka përmendur atë edhe në disa dalje televizive duke mbështetur fort aksionin ndaj Bechettit dhe biznesit të tij; aq fortë sa këto deklarata të Ramës; Bechetti po i përdor si prova në gjyqin e arbitrazhit.

Por tjetërsoj shfaqet kryeministri me rastin Shullazi.

Rama ishte të martën në Universitetin e Tiranës dhe kur komentoi garën e shumëpërfolur për Rektorin e ri dhe presionet; Rama as nuk guxoi të përmendë emrin e të arrestuarit Shullazi.

Qeveria dhe partia më e madhe e koalicionit nuk ka ndërhyrë në asnjë moment, dhe nuk kanë vënë gishtin për të drejtuar votën, për të orientuar, apo influencuar votën mbi një kandidat”-tha Rama.

Emiljano Shullazi është arrestuar prej tre ditësh dhe dyshohet për  zhvatje nëpërmjet  shantazhit dhe gjobëvënies të disa pronave dhe bizneseve; por kryeministri Rama nuk e komentuar asnjëherë këtë arrestim të bujshëm; ndërsa ministri i tij Tahiri këtë arrestim e komentoi politikisht në Facebook pa ja përmendur emrin të arrestuarit. / HashtagAL

Ish-kryeministri Berisha mbajti dje një konferencë urgjente për shtyp ndërsa denoncoi botërisht një kërcënim që u ishte bërë disa kandidatëve për Rektor të Universitetit të Tiranës.
Berisha dha detaje interesante mbi këto kërcënime dhe po aq interesante ishin dhe mesazhet që ai dërgoi tek kryeministri Rama dhe kryeprokurori Adriatik Llalla.

Pas kësaj konceference të Berishës “shteti u ngrit në këmbë” dhe nisën shoqërimet dhe arrestimet e grupit që njihet si “Banda e Shullazit”.

Aktualisht Shullazi dhe miku i tij Gilmando Dani janë të arrestuar ndonëse janë ende të paqarta akuzat konkrete ndaj tyre.
Në fillim ai thjesht u shoqërua në Drejtorinë e Policisë së Tiranës por pas një takimi të kryeprokurorit Llalla me drejtorin e Policisë Haki Çako dhe prokurorit të Tiranës Petrit Fusha u vendos arrestimi i Shullazit.

Për shkak të prevalimit të ngjarjes dhe përmasës që mori, HashtagAL ofron më poshtë fjalën e poshtë të Berishës gjatë konferencës për shtyp dhënë të shtunën dhe pyetje-përgjigjet me gazetarët:

*****************

Berisha: Zonja dhe zotërinj, Kërkova sot për t’ju takuar dhe erdha në këtë takim me ju, të cilën e thirra me urgjencë, për një çështje të pabesueshme në aparencë por reale, por dhe të trishtueshme sa më nuk bëhet.
Këto ditë, këto kohë në qoftë se mund të keni dëgjuar, zhvillohen zgjedhjet në universitet, zgjedhjet për dekanë, rektorë, një proces që ju intereson më së shumti akademikëve të universitetit, studentëve, dhe mendoj më së pakti politikanëve.

Para tre orësh informohem se Edi Rama, për zgjedhjet në Universitetin e Tiranës ka ngarkuar Emiljano Shullazin, për të përcaktuar se kush duhet të jetë rektor i Universitetit të Tiranës.
Në zbatim të porosive të Edi Ramës, Emiljano Shullazi ditën e enjte ndalon njërin nga kandidatët, se nuk e di sa janë, akademikun e nderuar profesor Mynyr Koni, i cili është tek Shkencat e Natyrës, por nuk e di cila është fusha e Mynyr Konit. Një gjë dua të siguroj shqiptarët, që në memorien time ky person nuk ka kurrë një lidhje me Partinë Demokratike.

Kryebanditi Emiljano Shullazi i kërkon profesor Mynyr Konit të tërhiqet nga gara ose do t’i rrëmbehet djali, dhe i thotë se po fole ke kokën. Dje, profesori i nderuar Mynyr Koni ka paraqitur në mënyrë të papritur dorëheqjen.

Po dje, banda e Emiljano Shullazit me tre makina të blinduara, se sot në Shqipëri qarkullojnë me makina të blinduara vetëm Edvin Shullazi dhe Emil Shullazi, se makinat e blinduara përveçse në raste shumë të veçanta janë të ndaluara, por Emili ka tre, ka ndaluar në mes të sheshit “Nënë Tereza”, me tre makina, rektorin aktual të Universitetit, i cili e dorëzon detyrën, profesorin e nderuar Dhori Kule, dhe i kanë kërkuar në mënyrë kërcënuese, ultimative, që t’i heqë çdo mbështetje Mynyr Konit.

Nuk e di nëse i kanë kërkuar apo jo më shumë se kaq, për arsye se unë, para se të vij këtu, nuk jam lidhur as me profesor Mynyr Konin dhe as me profesor Dhori Kulen, burimi është 100% i sigurt, se përndryshe unë nuk do të isha sot këtu para jush dhe as ju nuk do të ishit në zyrën time.

Në këto rrethana, besoj unike në planet, ngjarje e tillë nuk ka ndodhur në mënyrë absolute as në ditët më të zeza të diktaturës hoxhiste, sepse pavarësisht se çfarë terrori ushtronte, të paktën në sipërfaqe diktatura përpiqej të përfaqësohej me personalitete. Nuk kam lexuar kurrë ne jetën time në libra të përshkruhet një ndërhyrje e tillë në zgjedhjet e akademikëve, kurrë. Para kësaj situate dola këtu para shqiptarëve.

Së pari, për të paralajmëruar Edi Ramën, se në rast se një qime floku, pëson akademiku Mynyr Koni, ose djali i tij, akademiku Dhori Kule ose familjarët e tij, ose cilido akademik në garë, në mënyrë absolute ta marrë si ultimatum, do të përgjigjet ai personalisht dhe as Gregu dhe askush tjetër.
Do të përgjigjet në mënyrë personale, në proporcion absolut me atë që do pësojë akademiku, sepse kjo kështu siç ecën, ky këtë kërkon. Ky bandit. Po çfarë ti thuash këtij! Ju ndërsen bandat e tij akademikëve! Atëherë ata do të kenë një mbrojtje të plotë nga qytetarët e Tiranës.

Së dyti, i bëj thirrje profesor Mynyr Konit të mos tërhiqet nga gara. Unë nuk e njoh, por tërheqja nga gara është një përkulje para krimit. Unë i kuptoj shumë mirë rrethanat e tmerrshme që e kanë detyruar atë dje që të japë dorëheqjen, por të rikonsiderojë edhe njëherë si qytetar vendimin e tij për të vazhduar garën.

I bëj thirrje, dhe kam besim të plotë në integritetin e profesor Dhori Kules, që të tejkalojë këto kërcënime me integritet dhe dinjitet të plotë. Në rast se vjen puna që Edi Rama ti zgjidhë në këtë mënyrë emërimet në universitet, ju bëj thirrje shqiptarët të ngrihen në mënyrën më të fuqishme, kundër këtij banditi që s’ka normë, s’ka ligj, s’ka moral, s’ka shtet, ka një bandë që terrorizon institucionet dhe qytetin.

I bëj thirrje Prokurorit të Përgjithshëm ose të aktivizojë Prokurorinë e Tiranës, ose rolin e Petritit t’a marrë Emiljano Shullazi, se kështu vendi nuk mund të ecë. Kështu në këtë vend nuk mund të ecet në këtë mënyrë.

I bëj thirrje Presidentit të Republikës, të përdorë ato kompetenca që ka për t’u informuar saktësisht ndaj këtij akti të shëmtuar, ndaj këtij akti që tejkalon çdo lloj imagjinate.

Këtu para jush kam denoncuar rastet kur Emili i Partisë ka kapur me kthetra për fyti biznesmenë dhe ju ka thënë se duhet ti dorëzojnë ndërmarrjen dhe ai ka shkuar dhe e ka denoncuar tek Edi Rama. Edi Rama u është përgjigjur; – hë mo se nuk është në gjendje të mirë, se çfarë ka këto ditë.

Është bërë i qartë denoncimi që i ka bërë përfaqësuesi i Presidentit Barak Obama në Tiranë, ambasadori i Shteteve të Bashkuara, kurse ai kalon nga një akt kriminal në një akt tjetër kriminal. Atëherë vendi po shkon buzë greminës, por absolutisht faturën, njeriu që do të paguajë më shtrenjtë mbi tokë do të jetë Edi Rama, sepse këto veprime, nuk mund të tolerohen më tutje. Kjo është një situatë e rëndë, imagjinoni ju në detyra të tjera se çfarë bëhet.

Unë mendoj se ky përbën një nga aktet më të rënda në historinë e vendit dhe shqiptarët, pavarësisht se nuk kanë të bëjnë me rektorin dhe as me atë që dorëzon detyrën, por duhet të vendosin veten se cila është e ardhmja e tyre. A mund të jetohet në këtë mënyrë. Ky është veprim selektiv i Edi Ramës, poshtërues , kriminal, për t’i thënë botës akademike, se jo tek unë, por nën thundrën e Emilit jeni.

Pyetje: Dy ditë më parë dekani tek Shkencat e Natyrës, i është mbyllur dera një kandidateje për rektorë keni ndonjë koment, e kam fjalën për Klodeta Dibrën?

Berisha: Absolutisht nuk kam asnjë dijeni. Po të them me sinqeritetin më të madh, por meqë po më pyet kam vetëm një koment, që në një nga fakultetet, më kanë dërguar një mesazh dhe do ta publikoj, ka vetëm një kandidat që është kandidati i Lindita Nikollës dhe nuk ka të dytë, sesa është i vërtetë nuk e di, do ta verifikoj. Për këtë që thoni ju unë nuk kam asnjë dijeni, dhe këtë që ju tregova këtu nuk bëj asnjë lidhje me asnjë kandidat, sepse ju garantoj se bandën e Shullazit e lëviz vetëm Edi Rama dhe t’i bie në qafë dikujt tjetër është shumë e gabuar.

Pyetje: Ju thoni se Rama me anë të Shullazit po kërcënon kandidatët dhe nga ana tjetër ju i përgjigjeni Ramës me një tjetër kërcënim …?

Berisha: Sepse Rama vetëm këtë gjuhë kupton. Rama që vepron në këtë mënyrë kupton vetëm këtë gjuhë dhe po të jetë e nevojshme absolutisht do t’a demonstroj, pa asnjë hezitim, e di vetë ai. Kjo është shqip besoj.

Pyetje: Hakmarrje?

Berisha: Jo nuk është hakmarrje. Është përgjigje, është reagim. Asnjë hakmarrje. Po nëse ai i ndërsen njerëzit për ti rrëmbyer djalin tjetrin, këtë nuk mund ta lëmë ne. Kjo është një shoqëri e qytetëruar. Përgjegjësia qytetare nuk pranon kurrë që kjo mund të tolerohet. Po Ramës po të mos i bëhej ky kërcenim që më thua ti mua, të nesërmen e 21 janarit e digjte kryeministrinë, por kur e mori vesh se po të lëvizte bishtin do e merrte aty ku duhet, u tërhoq dhe nuk lëvizi vendit, veshi nja pesë palë anti-plumba edhe iku. Do të thoni pse kjo gjuhë! Por mund të ndodhë në botë kjo. Ka njëri në botë që mund të imagjinojë t’i çosh akademikut, Shullazin për ti rrëmbyer djalin, por Rama këtë gjuhë do. Atëherë jepi Çezarit atë që do.

Pyetje: A shihni hapësirë për përfshirjen e ndërkombëtarëve për këtë?

Berisha: Ndërkombëtarët nuk mund të zgjidhin dot këto punë. Çfarë mund të bëjnë ndërkombëtarët më shumë sesa në zërin e ambasadorit më të fuqishëm të botës në këtë vend, të deklarojnë se shëtit i lirë Emiljano Shullazi. Ai madje duhet të ruhet se mund ta kërcënojë Emili i partisë.

Pyetje: A keni kontaktuar ju vetë personalisht me dy akademikët dhe a keni ndonjë informacion se kush është pas kësaj?

Berisha: Pas kësaj është vetëm Edi Rama.

Pyetje: Po për personin që do e zëvendësojë pas dorëheqjes…?

Berisha: Po të garantoj nuk kam asnjë informacion dhe as që jam marrë fare se kush po kandidon dhe kush nuk po garanton. Nuk kam pasur asnjë interes për këtë proces.

Pyetje: Pse duhet të përfshihet politika?

Berisha: Sepse i duhet kryeministrit. I duhet njeriu. Ky zotëria në jetën e tij në evidencat e PD nuk ekziston, por mbase është një akademik i pavarur. Kush e di pse. Kush ia marr vesh idetë Edi Ramës.

Pyetje: Ju vetë nuk keni kontaktuar me akademikët?

Berisha: Jo kurrë, me zotin Koni asnjëherë. Me zotin Kule, këto ditë jo, por dikur po. Po çfarë ti thuash. Ka gjë më të turpshme. I dalin profesorit dhjetë bandit dhe kërcënojnë mes Sheshit “Nënë Tereza” . Çfarë ti thuash atij.

Pyetje: Nuk e dimë si do e marrë Edi Rama?

Berisha: E kupton Edi. Le ta provojë të ndodhë. E kupton ai këtë gjuhë. Këtu ai është i kthjellët.

Pyetje: Për vizitën e Ramës në Amerikë, ndonjë koment?

Berisha: A mund të pyesni Shullazin për këtë punë. ..

Pyetje: Kur thoni burim 100% i sigurt, çfarë është, qytetar dixhital, agjensi e zbatimit te ligjit?

Berisha: Është personalitet i universitetit. Emrin nuk po ia bëj publik.”

Blog-Autor: Mentor Kikia

Pashë sot në rrjetet sociale një zemërim të ligjshëm të shumë njerëzve, të njohur e të panjohur personalisht, por qytetarë aktivë. Ishin revoltuar jo vetëm me arrogancën e kryetarit të bashkisë së Lushnjes ndaj një gruajë hallexhije, të cilës i tha “ta fus portofolin në gojë”. Reagimi lidhej me faktin se gruaja kishte ulur kokën dhe shkoi në zyren e kryetarit.

Ai tha se nuk kishte tehen tamam ashtu dhe se kishte qene nervoz. Beri nje foto me gruan dhe ajo kishte ikur e lumtur. Në fakt ulja e kokës nga njerëzit hallexhinj, para të pushtetshmit, është një sëmundje e vjetër. Populli është si ai qeni i rrahur, të cilin e zënë me shkelma, e pështyjnë, e shtyjnë, e përplasin, e zgërlaqin, dhe pastaj kur i hedhin një copë bukë ai të afrohet, të ledhaton këmbët, ti lëpin, pa pikë krenarie, pa pikë dinjiteti.

E di që do të thoni se halli dhe varfëria të zhveshin nga cdo lloj dinjiteti, të bëjnë leckë, halli të bën që atë që të rreh ta shikosh me admirim… Por mendoj se nuk është vetëm çshtje varfërie kjo punë, duhet të jetë edhe punë geni.

Sepse, ashtu si tregtarja e Lushnjes apo shitësja e qepëve në Tiranë, kanë vepruar edhe disa ministra e deputetë. I rrahu Berisha me shikasit e tij në 1997, i gjakosi, i degjeneroi, i zhburrëroi, dhe ata sapo iu ofrua një post i harruan të gjitha dhe u bënë si kone lajkatare.

Mos u revoltoni miq, ndaj jemi kështu si jemi dhe këtu ku jemi, sepse jemi këta që jemi. Këtij populli gjithmonë ia kanë futur, jo vetëm në gojë…

Nga Kreshnik Osmani

Në Shqipërinë tënde dhe timen përben lajm një vizë amerikane dhe padyshim që një vizitë në Shtëpinë e Bardhë do t’ua bënte njerëzve mishin kokërr. Të bardhë, të zinj, socialistë, demokratë, ballistë, të gjelbër, nazistë, të punësuar, të pabukë, të uritur, të etur, me drita, pa drita në shtëpi, krenarë, seriozë, hutaqë, brekëgrisur, fisnikë, zorraxhinj, të ndershëm, maskarenj, të drejtë, servilë, mashtrues e legenë, besimtarë e ateistë, ata që dinë anglisht dhe ata që nuk dinë, kanë stampuar lumturinë e tyre tek vizita e kryeministrit me forma nga më të larmishmet.

10% e popullatës ka aplikuar në llotarinë amerikane dhe pret përgjigjen për t’u arratisur dhe për të nisur jetën në tokën e premtuar. Stafi kryeministror dhe orkestra e mediave të pushtetit kanë mundur t’i transmetojnë me sukses drithërimat e “muxhahidit” Rama dhe perjetimet e epshit më të madh politik të karrierës së tij, në kohë reale. Nuk ka dyshim se piku i “gjendjes orgazmike” të një karriere politike në epokën që jetojmë është takimi me presidentin e botës në Zyrën Ovale.

Le të zbresim me këmbë në tokë dhe t’i fusim këmbët në ujë të ftohtë për të ngacmuar ftohje. Raporti i Departamentit Amerikan të Shtetit rreth Shqipërisë i lexuar prej Sekretarit Kerry është më i freskët se fiqtë e Erionit. Aty, ndër të tjera thuhet tekstualisht:

Korrupsioni ka zaptuar çdo segment të Shtetit. Arsimi, drejtësia, shëndetësia dhe të gjithë sektorët jetikë të vendit janë të krimbur prej korrupsionit“.

Ateherë zotërinj, a mund të na tregoni për cilat suksese dhe reforma të arritura ju ka përshëndetur Presidenti Obama?!

Ju ka mbështetur për trëqindmijë vende pune që hapët?! Ju ka përshëndetur për rritjen e cilësisë së orëve të gjyqtarëve?! Ju ka përshëndetur për taksën progresiste?! Apo për klimën e biznesit për investitorët e huaj?! Apo për të ardhurat në tatime e dogana?! Apo për deflacionin?! Apo ju ka përshëndetur për atë gruan nga Fieri që do të shesë veshkën për të ushqyer fëmijët?! Apo ju përshëndeti për mbushjen e parlamentit me banditë e kriminelë?! Apo ju përshëndeti për rritjen e rrogave dhe të pensioneve?!

Apo për biznesin gjerman që vlerëson Shqipërinë si vendin më të papërshtatshëm për të bërë biznes?! Apo ju ka përshëndetur për referendumin e fundit dhe ne nuk dimë gjë?! Apo ju ka përshëndetur për nismën e Erionit për të mos i lënë qentë rrugaçë të kryeqytetit të lëvizin pa brekë?! Mos ju ka përshëndetur për burgosjen e terroristëve që nuk kanë para të paguajnë dritat?! Apo për shëndetësinë falas?!

Nuk ka dyshim se respekti i treguar ndaj delegacionit të lartë shtetëror shqiptar është respekt i Administratës Amerikane për besnikërinë e popullit shqiptar, si strategu dhe gardiani kryesor i marrëdhënieve strategjike ndërmjet dy vendeve. Asnjë kryeministër dhe asnjë president shqiptar nuk do të mund të mbronte këto marrëdhënie pa vullnetin e shqiptarëve. Politikanët dhe krerët e shteteve janë të përkohshëm, ndërsa popujt mbeten.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë interesat e tyre në rajon dhe përshendetja e rolit të Shqipërisë si lojtar i rëndësishëm në stabilitetin e Ballkanit është përshëndetje e tyre drejtuar vetvetes, pasi ky rol strategjik i Shqipërisë në rajon është investim 100% amerikan. Po të lihej në duart e politikanëve tanë, do ta kishin dhënë Shqipërinë me gjithë shqiptarët me koncension.

I vetmi vlerësim që keni mundur të shkëpusni prej Presidentit Obama është se Shqipëria është një pikë reference në Ballkan. Ky nuk është kontribut i juaji, zoti kryeministër, por investim i pastër amerikan.

Respekt amerikan për delegacionin shqiptar si respekt për përfaqësuesit e një populli aleat dhe vlerësim për rolin e Shqipërisë në rajon si vlerësim për vetveten. Po ti ku je këtu?!

Nga ana tjeter, Shtëpia e Bardhë nuk mund të shërbejë për të lëshuar kërcënime brenda oborrit të korruptuar politik të Shqipërisë, as për aleatin tënd dhe as për aleatin “rezervë” të aleatit, që nuk pranojnë të firmosin Reformën në Drejtësi nga “frika prej burgut”.

Në këtë vend nuk janë disa engjëj dhe disa të tjerë djaj.

Ju jeni për në burg të gjithë. Të gjithë keni vjedhur. Lëkurën ia keni rrjepur këtij populli.

Si u bëre miliarder ti?! Te ra telebingo e Arditit apo llotaria amerikane?!

Leri këto pqrralla se nuk i ha njeri. Kthehu në vendin tënd dhe “energjitë” me të cilat të furnizoi presidenti amerikan shpenzoi për të bërë një punë të bardhë për vendin tënd dhe për popullin tënd fatzi. Me fryrje false, me përjetime jashtë realitetit dhe me këmbë në ajer, rri atje më mirë, hiç mos u kthe, bëj piktura dhe luaj basketboll.

Vetëm ti mund ta bësh mavi-në për tre vite zi.

Nuk të ka njeri inat, as zili. As objekt i urrejtjes nuk je.

Njerëzit urrejnë instiktivisht të gjithë ata që ua helmojnë jetën. Të gjithë ata që e errësojnë Shqipërinë.

Ty të gjuajnë me vezë dhe mërzitesh. Çfarë duhet të bëjë një popull që ka 25 vite që gjuhet me gurë në kokë si të ishte qen rrugaç?! Ç’duhet te bëjë një popull që jetën ia keni nxi….?!