Ujku shqiptar që sundoi Moldavinë për 19 vjet.

Post author Nga @gjata.com
Post date 6 Shtator, 2016
Pa Komente te Ujku shqiptar që sundoi Moldavinë për 19 vjet.

Një nga figurat më pak të trajtuara nga historiografia shqiptare është padyshim ajo e Vasil Koçit ose Vasil Lupu, siç njihet më gjerë, njeriu që për më se 19 vjet qëndroi mbi fron si princ i Moldavisë. Por kush ishte Vasil shqiptari, siç i pëlqente shpesh të identifikohej apo ujku, siç e njihnin të tjerët për shkak të intrigave të shumta që e hipën në pushtet

Image result for vasil koci (vasil Lupu)

Ujku shqiptar që sundoi Moldavinë

Për prejardhjen e familjes Koçi ka disa teza. Njëra prej tyre i identifikon paraardhësit me rrënjë nga Shqipëria Jugore, të emigruar në fshatin Arbanas në Bullgari, ku ende jeton një komunitet shqiptar. Një tjetër i vendos, pas mbërritjes në Bullgari, në një zonë pranë qytetit Razgrad. Duke qenë se studimet e mirëfillta për këtë figurë mungojnë, edhe vendi i origjinës së saktë të familjes është i vështirë të thuhet. Elementi që bashkon të gjithë studiuesit dhe historianët është fakti se rrënjët e tij ishin qartësisht shqiptare, kjo edhe sepse ai identifikohej me origjinën e tij.

Vasili lindi në vitin 1595, duke qenë një nga 8 fëmijët e Nikollë Koçit. Ky i fundit u vendos në territoret rumune pas një kryengritjeje të dështuar, me ndihmën e një prej princërve të kohës, Radu Mihneas. Pas vdekjes së të atit, familja u vendos në Moldavi, ku nisi rrugëtimin ujku shqiptar.

Vasili pati pozicione të larta gjatë viteve 1626 1629 dhe 1633, kur në sundim të Moldavisë ishte Miron Barnovchi. Në 1634-n, si kundërpërgjigje e fisnikëve vendas ndaj forcimit të konkurrentëve grekë dhe levantinë, ai u zgjodh princ i Moldavisë. Ky vendim ishte rezultat i vendosmërisë dhe forcës që ai tregoi në revoltën ndaj princit Alexandru Ilias dhe njerëzve të tij. Vasil Koçi u mbështet mjaft edhe nga një sundimtar tjetër, Matei Basarab, princ i Vllahisë, si dhe pashai turk i Silistrës, Mehmet Abza. Hipja në fron e sundimtarit shqiptar konsiderohej si një sukses jo thjesht ushtarak, por edhe për vetë reformat modernizuese që ai ndërmori, ashtu si edhe investimet që ruhen ende sot.

Vasil Lupu njihet si sundimtari i parë që kodifikoi ligjet në Moldavi. Ky dokument i veçantë u quajt Romanesca de Invitatura ose kodi i Vasil Luput dhe i dha prioritet jo thjesht anës juridike, por edhe elementeve të tjera, siç ishte gjuha rumune. Kjo reformë shënoi kalimin nga ligjet e pashkruara e të bazuara më së shumti në zakonet e kohës tek ato zyrtare, të hartuara dhe publikuara sipas një stili romano bizantin.

Jo më kot filozofi dhe historiani Dimitrie Cantemir, që jetoi gjatë viteve 1673 1723, e konsideronte periudhën e sundimit të Vasil Koçit si atë të rizgjimit dhe rikthimit në dritë nga errësira e barbarive që shtriheshin në vend. Vasili ishte një drejtues i aftë jo thjesht në politikën e brendshme, por edhe në rrafshin diplomatik. Ai mbajti marrëdhënie me të gjitha superfuqitë përreth, duke forcuar lidhjet me Vjenën, Varshavën, Moskën etj. Pozita e tij u bë kaq e rëndësishme sa shpesh ai ndërhyri për të forcuar rolin dhe pushtetin e tij edhe në konflikte, siç është ai në Krime, në vitet 1635 1637 apo në krizën turko ruse për qytetin e Azovit, në vitet 1637 1642.

Princi themeloi, në vitin 1640, shkollën e parë, që njihet si Akademia Vasiliane, duke u dhënë mundësi në këtë mënyrë të rinjve vendas të mësonin aty pa u dashur të largoheshin drejt Polonisë, siç kishte ndodhur deri në atë kohë për pinjollët e familjeve të mëdha. Biblioteka e Universitetit të Lashit ishte gjithashtu vepër e tij, ndërsa shtypshkronja e parë ishte një tjetër investim që u ngrit me mbështetjen e fortë të sundimtarit dhe që shënoi nisjen e një tjetër epoke për publicistikën vendase.

Ai ndërtoi mjaft objekte kulti, ndër të cilat edhe kishën e Tre Hierarkëve, një monument i mbrojtur nga UNESCO. Në fakt, princi Vasil u shndërrua në një mbrojtës të ortodoksisë jo vetëm në territoret e tij, por edhe shumë më gjerë. Shuma të mëdha parash iu dhanë, me urdhrin e tij, Patriarkanës së Kostandinopojës dhe Jerusalemit, ashtu si manastirit të malit Athos në Greqi. Më se 30 kisha dhe manastire në Moldavi u ngritën prej tij, ndërkohë që bamirësi të tjera bëri edhe në Poloni, Bullgari etj.

Paralelisht me investimet, Vasil Koçi kërkoi të forconte pushtetin duke u përpjekur të përfshinte nën sundim zotërime të reja. Nëse me princin e Transilvanisë, Gheorghe Rakoczi I, mbajti marrëdhënie mjaft të mira të bazuara mbi dy traktate të nënshkruara në vitet 1638 dhe 1646, me një ish-aleatin e dikurshëm, princin e Vllahisë, Matei Basarab, që e mbështeti për të hipur në fron, gjërat shkuan ndryshe. Etja për territore bëri që Vasil Koçi ti shpallte luftë rivalit të tij. Për këtë qëllim, ai lidhi edhe krushqi me ushtarakun e lartë të kozakëve, Bohdan Chmelnyckij, i njohur ndryshe si Bogdani i Zi. Princi shqiptar i dha vajzën e tij, Ruksandrën, djalit të Bohdanit. Pozicionet kyçe nën sundimin e tij i mbanin jo thjesht njerëzit më besnikë, por mbi të gjitha të afërmit. Mjafton të përmendet fakti se 10 nga 17 guvernatorë ishin familjarë të sundimtarit tregues i kujdesit që Vasil Koçi tregonte për të mos forcuar njerëz të jashtëm që mund ti cenonin pushtetin, por ishte pikërisht kjo etje për rritje të pushtetit që e rrëzoi.

I forcuar edhe me koalicionin e ri pas martesës së të bijës, Vasili mendoi se do ta kishte më të lehtë të shkatërronte princin e Vllahisë. Plot tri herë ushtritë u përplasën në 1639-n, në Ojogeni e më pas në Nenisori, e në fund në 1653-shin në Finta. Në të tria rastet, ushtritë e sundimtarit shqiptar u mposhtën. Beteja e fundit rezultoi më fatalja.

Pas kësaj beteje nisi një rebelim i menjëhershëm i fisnikëve moldavë, të cilët 19 vjet më parë e kishin mbështetur. Ujku nuk mundi këtë herë të qetësonte gjërat me dredhitë e tij dhe përfundoi i zëvendësuar në fron nga princi Gheorge Stefan. Vasili u largua drejt Stambollit, ku jetoi në ekzil për vite të tëra. Ka të dhëna s 5 vite ai i kaloi në një nga burgjet e perandorisë, i arrestuar nga autoritetet osmane.

Ndonëse nuk rreshti për asnjë moment në përpjekjet e tij për rikthimin në pushtet, kjo nuk ndodhi më kurrë. E megjithatë, Vasili arriti të shihte nga larg, në vitin 1559, hipjen në fron të djalit të tij, Stefan Lupu. Në vitin 1661, sundimtari i dikurshëm, që kaq shumë ndihmoi në zhvillimin e principatës së drejtuar prej tij, vdiq në ekzil në Stamboll, ndërsa vetëm pak kohë më pas djali i tij ra nga froni. Stefani, mesa duket, nuk kishte trashëguar aftësitë e të atit për të qëndruar gjatë në pushtet përmes aleancave të ndryshme, duke e mbajtur atë vetëm dy vjet.

Trupi i sundimtarit shqiptar që udhëhoqi Moldavinë për 19 vite sot prehet në katedralen e Tre Hierarkëve në Lashi.

Vasil Lupu ishte i pari i një pushteti shqiptar, që më pas vijoi edhe me dinastinë e famshme të familjes Gjika, që drejtuan për breza Vllahinë e Moldavinë apo edhe familjet Duka, Shucu, Balsha etj.

Uncategorized

Atëherë dhe tani!

Nga Ilir Kalemaj/

Dikur radhë për qumësht, tani radhë për libra.

Dikur të spiunonte miku më i mirë për një fjalë goje, tash të merr malli të të zënë ngoje….

Dikur fusje mik për të ardhur në Tiranë, për një punë a specializim. Tani ja kemi marrë dorën dhe e kemi shtrirë të njëjtin ves në shkallë kombëtare.

Dikur punën ta gjente me detyrim-përcaktim shtet-partia, tani thonë që ka punë, por mungon profesionist-mavria.

Dikur të vërdalloseshe kot quheshe vagabond, tani rrugët plot me qenë endacak që je me fat po shpëtove pa u lag.

Dikur lexonim klasike dhe fshehurazi ndonjë modernist që kalonte dorë me dorë, sot kanë grada e tituj pa prekur libra me dorë.

Dikur kishe frikë se të spiunonte miku më i mirë, sot ka vet-spiunim kolektiv që gjithsekush e bën plot dëshirë.

Dikur luanin kalamaja jashtë në natyrë, sot luajnë me pokemona e më shumë janë fryrë.

Dikur llafi i thënë pa menduar dy herë, të conte për agjitacion dhe propagandë, sot vet-censurohen pa logjikë e pa shkak.

Kohët ndryshojnë, karvani ecën para

Uncategorized

Të fala paçEdi, jam gruaja nga Fieri.

Post author Nga @gjata.com
Post date 5 Shtator, 2016
Pa Komente te Të fala paçEdi, jam gruaja nga Fieri.

Nga Indrit Vokshi.

Edi i dashur, jam gruaja e atij burrit. Ndihem shumë e nderuar që më bëre të fala ndër sy të të gjithë shqiptarëve, megjithëse më erdhi pak inat se nuk ma përmende edhe emrin që të ndihesha pak e vlerësuar para shoqeve. Tani unë po të shkruaj se e pashë që ishe kurioz dhe i shqetësuar se si e duroj unë burrin tim. Edi, unë kam vite e martuar dhe nuk jam divorcuar asnjëherë. E megjithëse ndonjëherë në nerva e sipër mund të kem menduar të divorcohem, prapë kam thënë jo. Jo, sepse kam edhe fëmijë e të jem e sinqertë nuk jam e gatshme për ti traumatizuar. Se siç duhet ta dish, edhe pse duket se nuk e di, kur ke njerëz të tjerë tek të cilët veprimet e tua ndikojnë, nuk mund të bësh e të thuash çtë të vijë ndërmend. Se siç i themi ne këtej nga fshati, nuk lëshohen fjalët siç lëshon lopa bajgat, vend e pa vend, aty ku i vjen për t’i lëshuar e nuk pyet fare ku dhe si i lëshon.

Pra i dashur Edi, se je edhe kryeministër, ma dëgjo një këshillë: mos u sill si lopë dhe mos e trajto fjalën tënde si bajgë. Se mbahesh edhe për orator e po u solle kështu do ta detyrosh popullin që nga orotar të të thërrasë bajgator. Po, bajgator.
E dyta, unë e duroj tim shoq edhe kur nervozohet e bërtet, edhe kur nuk tregon durim e edhe kur më shan ndonjëherë. Kjo sepse ia di hallet, hallet tona të përbashkëta, mundohem ta kuptoj që është në stres, se vetë pa punë, fëmijët pa punë, tokat e të mbjellat, çtë them, nuk na del llogaria. Se as nga ato 300.000 vendet e punës që ti hape, nuk na ra ndonjë vend pune (thanë këta rilindasit e fshatit që ishin me short e iu bien vetën atyre që kanë fat). As nga shëndetësia falas nuk na ra gjë, se kemi paguar rreth 100.000 lekë spitaleve, që spitale iu thënçin. Është futur leku në vrimë të miut Edi. Po thuaj shyqyr që kemi televizor e heqim mendjen duke parë sukseset e zhvillimin që jepet aty. Se të mos ishte televizori, do ishim çmendur. E treta. E duroj sepse une jam fshatare e zakonisht në mentalitetin tonë fshataresk, të paprekur nga feminizmi yt, themi se njeriu duhet të pajtohet me fatin e vet. Ky fat më ka rënë, ketë fat mbaj. Pasi unë nuk jam aq e qytetëruar sa ti, që kur nuk të pëlen fati që të bie, i bie ti fatit, me shpulla e me shkelma, me shpresën se do ndryshojë. E nuk të vjen turp nga kjo gjë edhe pse e merr vesh e tërë Tirana e Shqipëria.
Si përfundim, meqë u hap ky muhabet, njëra nga këto shoqet me të cilat mblidhemi e pimë kafe ne tek shtëpia e secilës, po i qante hallin gruas tënde. Tha, e zeza ajo që e ka brenda. I kujtove kunatin e saj, Nevzatin. Tha, si Nevzati. Që pi e sdi çfarë thotë, është prishur me të tërë se të tërë i shan. Punë jo, lekë në shtëpi jo, i doli goja asaj Zenepes duke i thënë po mjaft se na turpërove. Po smerr se smerr vesh ai.

Të fala gruas. Me ikë atë ditë, se desha të të jap një palë çorape e një sapun dhuratë që tja jepje.

Uncategorized

Vendet ku nënshtetësia është në shitje.

Post author Nga @gjata.com
Post date 5 Shtator, 2016
Pa Komente te Vendet ku nënshtetësia është në shitje.

Programe të ndryshme ekonomike po i lejojnë të huajt të blejnë në mënyrë të ligjshme një nënshtetësi apo një leje qëndrimi – në këmbim të investimeve të konsiderueshme.

Fondi Monetar Ndërkombëtar ka theksuar rritjen e shpejtë të këtij fenomeni, duke sugjeruar se klima aktuale gjeopolitike i ka shtyrë njerëzit të kërkojnë për “parajsa të sigurisë politike dhe ekonomike”. Por ka shumë raste që blerja e nënshtetësisë apo rezidencës bëhet edhe për të reduktuar detyrimet fiskale.

Pavarësisht se oferta të tilla janë shtuar së fundmi, programe të ngjashme kanë qenë në funksionim në shumë vende prej dekadash. Kombi me dy ishuj St Kitts dhe Nevis, për shembull, kanë ofruar nënshtetësi përkundrejt investimeve që nga viti 1984.

Tabela më poshtë paraqet vendet ku nënshtetësia është e ofruar. Tabela tregon se megjithëse ky është një fenomen më së shumti Europian dhe i zonës së Karaibeve, programe të ngjashme ekzistojnë në Kanada, SHBA, Australi, Singapor dhe Zelandën e Re.

Në krye të tabelës janë vendet që ofrojnë një program të “nënshtetësisë ekonomike”, dhe ku nënshtetësia ofrohet brenda një periudhe shumë të shkurtër. Opsioni më i lirë është Dominika, ku mund të bëhesh nënshtetas përkundrejt një investimi prej 100 mijë dollarësh (plus tarifat) dhe me vetëm një intervistë ballë për ballë.

Ka një dallim mes vendeve që ofrojnë drejtpërsëdrejti një pasaportë pa kushte në këmbim të investimit dhe vendeve ku, përveç investimit, ka kushte mbi kohën e qëndrimit apo kohën që duhet të kalojë nga aplikimi deri te marrja e nënshtetësisë.

Kështu, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, me të vërtetë mund të marrësh nënshtetësi përkundrejt investimit që nga viti 1990, por përveç gjysmë milioni dollarësh minimum investimi, duhet të kalosh procedurat shtatëvjeçare si dhe të jetosh në SHBA për të paktën 180 ditë në vit. Në Zvicër, nënshtetësia jepet përkundrejt një investimi prej 250 mijë frangash zvicerane, por këtu duhet të kalojnë 12 vjet që ta marrësh ndërsa nuk ka nevojë të jetosh në Zvicër asnjë ditë gjatë kësaj kohe. Franca është vendi që pranon në këtë mënyrë vetëm investitorët super të pasur. Atje duhet të investosh 10 milionë euro si dhe të presësh pesë vjet para se të marrësh nënshtetësinë. Nëse dëshiron opsione më të lira për pasaportë europiane, ke Greqinë me 250 mijë euro dhe 7 vjet pritje por jo detyrim për rezidencë, ose Irlandën, ku kërkohen 500 mijë euro por nuk ka periudhë pritjeje dhe as detyrim për të jetuar atje.

Hapja e një vendi ndaj investimeve në këmbim të nënshtetësisë mund të krijojë një kanal të rëndësishëm të investimeve të huaja të drejtpërdrejta, ku vendi më i suksesshëm duket se është St Kitts dhe Nevis, ku paratë e investuara në këtë mënyrë arrijnë deri në 25 për qind të Prodhimit të Brendshëm Bruto.

Një kompani konsulence, Henley & Partners, vlerëson se investitorët kanë investuar deri në 2 miliardë euro në vit në shkëmbim të një nënshtetësie nëpër botë.

Pse njerëzit e blejnë nënshtetësinë?

Arsyeja kryesore është që investitorët gjejnë në këtë mënyrë mundësinë për të vendosur familjen në vende të lakmueshme si SHBA-ja, Britania apo Australia ndërsa për shumë të tjerë, një pasaportë e një vendi të caktuar ofron mundësi të mëdha për udhëtime pa viza në një numër të madh vendesh.

Në këtë drejtim, pasaportat e Maltës apo Qipros ofrojnë një numër të madh vendesh ku udhëtohet pa vizë.

Uncategorized

Surpriza në Dibër, 200 socialistë i bashkohen PD_së.

Post author Nga @gjata.com
Post date 5 Shtator, 2016
Pa Komente te Surpriza në Dibër, 200 socialistë i bashkohen PD_së.

Rreth 200 socialist dibranë kanë vendosur ti bashkohen sot PD-së. Vendimi është bërë i ditur në një takim të organizuar në pallatin e Kulturës në Peshkopi ku i ftuar ishte dhe kryetari i PD-së Lulzim Basha. Duke shprehur zhgënjimin e madh për partinë e tyre, braktisjen dhe mashtrimin ata kanë grisur në mënyrë simbolike teserat e PS.

Socialistët dibranë janë shprehur se, “Edi Rama i ka harruar socialistët, ata enden rrugëve të papunë, pa bukë, ndërsa pasurohen vetëm një grusht njerëzish”.

Kirurgu Bashkim Murati është shprehur se, “nuk është Dibra vendi që udhëhiqet nga injorantë si ata që ka vendosur Edi Rama të përfaqësojë”.

Një tjetër socialist, Ramazan Kaziu deklaroi se ky ishte një “takim për të shprehur një zemërim popullor dhe socialist”. “Lidhur me mbarëvajtjen e PS-së e cila për hir të së vërtetës me marrjen e pushtetit në 2013 dhe ne 2015 me elektoratin e vet po vjen duke u distancuar duke mos e dëgjuar duke mos kryer ato halle që kanë”, tha Kaziu.

Sipas tij, “ne jemi në prag të një votimi të rëndësishëm. Kryetari i bashkisë është shumë i rëndësishëm në jetën e një bashkie. Shrefedin Shëhu është profesionit, ekonomist, administrator. Jam i bindur se ky burrë që ka sjellË PD-JA do ti menaxhoje siç duhet problemet e Dibrës. Mos te zhgënjehemi më me këto premtime boshe. Do bëjmë rrugën e Arbrit do bëjmë asfaltime të tjera, etj. Këto premtime janë bërë dhe më parë nga PS po asgjë nuk është bërë. Shpresoj që fitorja e Sherefedin Shehut do të jetë shumë e madhe dhe jam i bindur se nuk do të na zhgënjejë. Nëse po e krijojmë këtë distancim dhe zhgënjim për partinë tone e themi se nuk na dëgjon, i ka lënë socialiste rrugëve, pa bukë pa pune. Zoti kryetar Lulzim Basha, po të them dy fjalë se një djalë i zgjuar i thejshtë me këmbë në tokë dhe jam i bindur se nuk do të na zhgënjesh si kryetari ynë, Edi Rama”, tha Kaziu.

Ndërsa Rem Ziu u shpreh se, pasi dhanë kontribute, qeveria i harroi. “Jam anëtar i PS i zgjedhur disa herë në struktura. Dhamë kontributin tonë maksimalisht. Ata zunë karriget dhe nuk pyetën për ne. Duke parë se kryesia e PS u distancua nga ne, dhe ne të mbetur rrugëve pa shpresë do distancoheni prej saj. Distancimi im do të jetë në këtë moment”, u shpreh Ziu.

Uncategorized

ILIRIANËT!

Ulur në karrigen e parë pas shoferit, në autobusin e linjës Zarë-Split, sodisja me kureshtje peizazhin përrallor të detit të kaltër në të mbyllët. Tej detit ishte Italia e ëndrrave tona. Nga dritarja e hapur para meje depërtonte me vrushkuj fresku i erës së njelmët që me rrihte flokët e shpupuritura e fytyrën dhe më freskonte gjoksin. Dielli i madh mëngjesor përskuqte horizontin, ndërsa dilte nga pas maleve me përpëlitje të vagullta. Topit të zjarrtë i shihej vetëm një cep flakë i përgjakur. Kodrinat e rrëpirëta dhe të zhveshura na dilnin befas para dhe më mbanin pezull në kureshti, ndërsa prapa meje udhëtarët lëkundeshin të përgjumur. Rruga gjarpëronte me kthesa të vrullshme mesdhetare, ku sa të dilte para deti i paanë me kaltërinë e vet disa qindra metra për fundi autobusit, sa të mbyllej pamja me shkëmbinjtë gëlqerorë. Nata në agoni ia lëshonte vendin ditës me diellin e madh që e mbyti në dritë dalëngadalë gjithë horizontin.

Ende pa u ngopur me pamjen madhështore të mëngjesit bregdetar që të linte pa frymë, shoferi, një burrë i bëshëm me kokë të madhe e flokë të zbërdhulur, i moshës mesatare, më pyeti me kureshtje nga isha. Nuk e di pse më pyeti, mbase të tjerët i njihte, mbase i dukeshin fytyra të njëllojta, ndërsa pamja ime ishte ndryshe apo e huaj, por më zuri ngushtë. Ishte e pazakonshme për natyrën e një vendësi të kësaj krahine kureshtja ndaj turistëve. U shkëputa nga ngurrimi i parë dhe iu përgjigja me një lloj indiference, por kumbueshëm në gjuhën e tij. Përgjigjja ime i zgjoi nga përgjumja e mëngjesit në të lindur të diellit edhe të tjerët. Nuk mund të thuhet se u bënë sy e veshë, por një kureshtje dashamirëse pashë që rrezatoi nga sytë e tyre gjysmë të mbyllur.

– Nga pamja të njoha që je Ilirian, – më befasoi shoferi, ndërsa ndiqte me vëmendje rrugën, duke manovruar me shkathtësi kthesave të forta të dhiareve të asfaltuara bregdetare. Qesha i befasuar e me mosbesim me këtë ndërhyrje, m’u duk diçka e pazakonshme.

–Pse si duken ilirianët?!, -ia ktheva i befasuar dhe i lajkatuar njëkohësisht.

– Ashtu si ti! Prandaj të pyeta, – vazhdoi ai pa e prishur terezinë, duke ndjekur rrugën dhe duke iu shmangur reflektimit të diellit nga sipërfaqja e detit që bartej edhe në retrovizorin e autobusit.

Qesha nën buzë, sepse unë i tregova nga isha dhe nuk i thashë përkatësinë time kombëtare, mirëpo ai më dha cilësimin e paraardhësve të mi pa dyshuar se mund të isha i një kombi tjetër. E dija se vet emri i qytetit tim e bëri të ndjehej i sigurt për prejardhjen time iliriane, sikurse thoshet ai.

Pati kureshtje edhe për emrin tim. Ia thashë pa entuziazëm jo pse nuk doja të pranoja bisedën krejt të pazakonshme, por sepse emri im nuk do t’i shkonte për shtati euforisë së tij për ilirët. Nuk e kisha emrin Dardan, as Ilir dhe as Genc, aq të përhapur te bashkëkombësit e brezit tim.

Sikur të mos e vërente mungesën e entuziazmit, ma priti me pyetjen tjetër: -Të pëlqen Dalmacia jonë?

– Është e mrekullueshme, hyjnore! -ia ktheva aty për aty, jo për t’ia bërë qefin. Ky rrip i gjatë bregdetar disa qindra kilometra gjithnjë më kishte mahnitur. Deti fantastik, vera e bardhë e shkëlqyeshme, proshuta që të shkrihej në gojë, njerëzit e sjellshëm e të butë me shpërthime emocionale mesdhetare, muzika plot mall, më kujtoheshin edhe në acarin kontinental në qytetin tim. Sidomos buzëmbrëmjet të linin pa mend në të perënduar, me netët e freskëta buzë detit kur gdhiheshim në pritje të përflakjes së qiellit, ndërsa i gëzoheshim ditës së re sikur fëmija ëmbëlsirave.

– E di, ti Ilirian, – më pagëzoi ai, duke ma harruar emrin, – Dalmaci vjen nga fisi dalmat, e më duket se ju ngjashëm i thoni edhe sot, apo jo, – më pyeste dhe përgjigjej fare i sigurt në ato që thoshte.

Ia pohova. I cytur nga pohimi im filloi të fliste për epokën e artë të Dalmacisë, për Ilirinë dhe mbretërit e tyre. Shën Jeronimin e Biblës e kishte në majë të gjuhës. –është nga qyteti im – Zara, – mburrej ai.

Dikur si për ta frenuar entuziazmin e tij, ndryshoi ngjyrim të zërit. – Të gjithë ne dalmatët ishim ilirë, por u përziem. Zoti e di a jemi edhe sot dalmatë apo diçka tjetër. Dalmatë i themi vetes. Unë ende e ndiej veten dalmat – ilir, por fatkeqësisht nuk e di asnjë fjalë ilire, ndërsa ju e keni ruajtur gjuhën, – vazhdonte të fliste shoferi me një ligjërim të kthjellët e të sigurt. E shihja me simpati dhe buzëqeshje të lehtë duke ia pohuar me kokë. Të tjerët që e dëgjonin herë e tumirnin, herë e ndiqnin me interesim. Ai fliste për hordhitë që erdhën e u tërhoqën, për shkatërrimet e vrasjet, thuajse i kishte ndier mbi kurrizin e vet.

Mbas fitores së Medonit, mbreti Agron vdiq në

Për përkatësinë e tyre ilire i kisha dëgjuar të flisnin edhe sllovenët sa herë u tregoja nga jam. Sikur e konsideronin kategori më të lartë të qenit ilir. Nuk e di pse i kërkonin këto rrënjë dhe pse donin ta zbusnin të qenit sllav. Një lloj kompleksi i mundonte. Asnjëherë nuk u thellova në këtë temë. Edhe kroatët, ilirët i kishin në majë të gjuhës. Ishin edhe më të zëshëm në deklarimet e tyre se të gjithë ata janë ilirë. Lëvizjen për zgjim nacional në shekullin e nëntëmbëdhjetë e kishim emërtuar “Lëvizje ilire”. Mirëpo, dalmati temperament e vuante humbjen e identitetit dhe mallëngjehej me të qenit ilirian. Të gjithë ata kërkonin rrënjet para sllave dhe donin të dëshmonin se janë vendës. Ardhacakët përbuzeshin gjithandej, qoftë ata që vinin nga katundet në qytet, qoftë ata që vinin nga krahinat e tjera.

Sikur të ma kishte lexuar mendjen, m’u drejtua: – Të vjen habi me ato që them?

Nuk ia fsheha habinë. Ndërkaq ai vazhdoi:- rrënjet tona i kam dëgjuar edhe nga gjyshi im, i pushoftë shpirti në paqe. Ai veten e konsideronte ilir. Më tregonte se kemi të gjakut tonë tutje në jug, duke menduar për ju dhe për ata përtej kufirit, – ndërsa ngurronte të përmendte Shqipërinë. Ato ditë ky shtet i vogël i mbyllur pas shtatë drynash ishte nën breshërinë e kryqëzuar të artilerisë së propagandës jugosllave. Heshta.

Sa më shumë iknim drejt jugut dhiareve të asfaltuara bregdetare, dita bëhej më e nxehtë, zëri i pulëbardhave dëgjohej më i thekshëm, ndërsa çadrat e hipive e të studentëve turistë shtriheshin gjithandej buzës së detit apo shkurreve mesdhetare. Ua pata lakmi jetën e tyre pa andralla – e adhuroja lëvizjen hipi. Kthehesha nga një pelegrinazh dhjetëditësh turistik që e kalova në Istër. Pastaj si për ta harruar peizazhin joshës e shtrimë bisedën në temat historike, për Ilirinë, për mesjetën, dyndjet sllave, apo “shçavi”, siç u thoshte ai sllavëve ashtu sikurse i quanin fqinjët italianë, deri vonë zotërues të Dalmacisë, pas ilirëve. Franjo quhej bashkëbiseduesi im. Zotëronte njohuri të habitshme për gjithë këto tema, shquhej për mprehtësi dhe për guxim që rrallë e takoje në këto mjedise, pas fushatës së federatës jugosllave kundër lëvizjes populiste “Mas Pok”, sikurse cilësohej lëvizja kombëtare kroate në vitet e shtatëdhjetë kundër qendërzimit të pushtetit.

Edhe të tjerët më shihnin me simpati për përkatësinë time ilire, apo iliriane sikurse më thoshte dalmati. Këmbyem adresa e numra telefoni. – Nuk i dihet jetës, shtëpia ime është shtëpia jote në çfarëdo kohe, – fliste i mallëngjyer pasardhësi i dalmatëve. Po i afroheshim Splitit. U përshëndeta me të dhe me udhëtarët që më dëshiruan rrugë të mbarë.

-Rrofsh Ilirian!, – më tha ai në fund, kur zbrita në Split. Më duhej të ndërroja autobusin për të vazhduar në Prishtinë.

Më la mbresa shpërthimi nostalgjik i dalmatit, i cili i mburrte bashkëkombësit e mi që nuk e borin gjuhën e të parëve dhe që janë të qëndrueshëm e kryeneçë. Gjuha e dalmatëve iku e vajti, pikëllohej ai. Ka mbetur vetëm ndonjë fjalë dhe malli për atë që ishim, fliste me mallëngjim ai sikur këngëtari i tyre Oliver Dragojeviq në këngën e përmallshme “Adio Pape” .

Gjithë rrugën e mendova dramën e dalmatëve dhe dramën tonë: me shpërngulje e gjenocid, me luftëra të pafundme dhe me heshtjen qindravjeçare, e cila sikur mëkonte e harronte në qetësi plagët e popullatës bregdetare.

*

Përkatësia ilire edhe një herë më doli si mburrje një mbrëmje me vapë korriku në Dalmaci, në kohën kur në gjithë ish-Jugosllavinë, apo në pjesën më të madhe të këtij shteti mujshar, shtypi dhe televizioni sa nuk tërboheshim, sepse e kishim shkruar në librat shkollorë që jemi ilirë. Nuk e konsideroja as fatbardhësi as fatkeqësi të qenit me prejardhje ilire, ishte fat që nuk e zgjodhëm, as na pyeti kush. Por ata që na sulmonin për këtë prejardhje skandalizoheshin: Pse nuk e kemi lënë dyshimin-mbase mund të ishim trakas, dakë apo diçka tjetër të papërcaktuar nga shekujt e mistershëm të antikës apo nga errësira e mesjetës – pyesnin deh përgjigjeshin të indinjuar propagandistët jugosllavë, kryesisht serbë. Disa intelektualë të kombit tim përpiqeshin të mbroheshin sikur e ndienin veten të fajshëm përkatësinë ilire, por atëherë i tërbonin edhe më shumë prokurorët e medieve. Ftesa për festival filmi në Pulë qe një freski shpëtimtare pas atmosferës së sikletshme në kryeqytetin tim, ku edhe asfalti e rrokaqiejt e betonit lëshonin zabullimë.

Ishte mbrëmje e mrekullueshme në qytetin e Pulës. Deri vonë pas mesnatës pamë filma në Arenën e lashtë të Vespazianit. Pastaj në një anije vazhduam debatin në detin e hapur me verën e bardhë dalmate, proshutën e mrekullueshme të Istrës dhe peshkun e skuqur që “e dehnim” në verë. Gotat mbusheshin e zbrazeshin njëra pas tjetrës, ndërsa biseda kalonte nga filmi në letërsi, pastaj në muzikë, dikur hynim në hullitë e historisë. Prapë e njëjta dashamirësi e një grupi kineastësh për ilirianët: Marko nga Podgorica, me prejardhje nga Limi, fliste gjithë kohën, hercegovasi Stipe me pamje babaxhani nga shkrepat e pas Dalmacisë ia pohonte, kurse dalmati Josip ia plotësonte bisedën me informacione të tjera pikante. Nga efektet e verës dhe të natës së mrekullueshme, ndërsa era e njelmët na i përkëdheltë fytyrat e skuqura, u bëmë më të afërt, më të sinqertë. Nuk e di pse, por të gjithë më drejtoheshin mua, “ilirianit të moçëm”. Gati sa nuk filluan të më rrëfeheshin, pse nuk mbetën edhe ata ilirë.

– Ishim ilirë, pastaj erdhi Bizanti, ndërruam edhe një herë fe. Prapë kur u tërhoqën ata thonë se të parët e mi iu kthyem fesë së parë katolike. Dikur në muzgun e mesjetës apo mbase shumë më vonë, prapë ndërruam fe e gjuhë dhe u ngatërruam as vetë nuk e dimë se si, -fliste podgoriçani i Limit me zërin pak të zvargur dhe sytë në të perënduar nga efekti i verës së bardhë. Pastaj me po atë pamje të përhumbur, kur mendoja se do ta ndërpriste rrëfimin, ai vazhdonte: – E di ti stërnip i ilirëve se gjyshja ime, Zoja, ndjesë pastë, nuk e fliste asnjë fjalë në këtë gjuhë të cilën e flas unë. Gjyshi im, Leka, po ashtu fliste edhe në gjuhën e gjyshes, gjuhën iliriane si tuajën. Ai thoshte se dikur kishte qenë edhe gjuha e tij. Ndërkaq, unë mbaj mend vetëm ndonjë fjalë. Gjyshen e kuptoja kur fliste, por ia ktheja në gjuhën malazeze, të cilën ajo po ashtu e kuptonte, por vazhdonte të mos e fliste.

Ai rrëfente si për diçka të vdekur, sikur edhe ai të kishte marrë pjesë në mort. Dhe sa më shumë fliste aq më shumë gota rrëkëllente derisa dikur gjuha iu trash, dëgjohej vetëm fërshëllima e tij. Dalmati ia pohonte me refrenin “Gjaku ujë nuk bëhet” thuajse ai rrëfente edhe për tragjedinë e tij, a të familjes së tij. Na kishte zënë gjumi në një cep të anijes.

-Rrofsh Ilirian!, – më përshëndeti për herë të fundit miku i mbrëmjes, të cilin e pashë edhe të nesërmen, por pa euforinë e mbrëmshme. Dy të tjerët: dalmati dhe hercegovasi më ofruan edhe dy-tri herë verë mbrëmjeve në tavernë, por nuk i ftilluam bisedat për ilirët, megjithëse nuk e fshihnin simpatinë ndaj ilirëve. Ndonjëherë dalmati më jepte zemër: “Mos u dorëzoni, s’kanë ç’u bëjnë”, ndërsa mendonte për fushatën e egër që zhvillohej kundër nesh në gjithë hapësirën e shtetit të përbashkët. Ishte mesi i viteve të tetëdhjeta. Përpiqesha të dukesha i shkujdesur.

Në të kthyer nga Pula kujtoja rrëfimin e Markos. Ndërsa fliste nën ndikimin e verës së bardhë dhe euforisë për ilirët, kishte pamjen e njeriut të humbur. E kujtoja me habi: një anas nga shkrepat e Malit të Zi, kundër të cilëve të parët e mi nga Dukagjini e Rugova kishin bërë luftëra të përgjakshme në njëqind vjetët e fundit. Na vranë dhe i vramë mizorisht. Dhe sipas rrëfimit të tij binte se kishim luftuar kundër gjakut tonë. Nuk e flisnim të njëjtën gjuhë, prandaj duket nuk u morëm vesh më.

Derisa sistemoja përshtypjet e bisedave në detin e hapur me kolegët e mi, më kujtohej në prapakthim këmbëngulja e regjisores së krishterë boshnjake për gjakun e njëjtë, por gjuhën e bjerrë. Rrëfimi i saj ishte më pak patetik, por malli për identitetin e mbetur nëpër cepat e shekujve nuk ishte më pak tronditës. Ajo tregonte se si ana nga vinte nuk e flisnin gjuhën e shtetit derisa nuk arsimoheshin në Sarajevë apo Zagreb. Dhe kur ktheheshin në vendlindje nuk merreshin vesh më katundarët. “Ishim të huaj për ta, e kishim tradhtuar katundin. Një krahinë e deltës së lumit Neretva fliste këtë gjuhë, të afërt me gjuhën tuaj”, ishte e sigurt ajo.

Se si më ndrydhej zemra kur kujtoja se me të mbërritur në Prishtinë do të ballafaqohesha me fushatën e egër kundër përkatësisë ilire. Kthehesha në një botë tjetër më reale dhe më të ashpër. “E keni më lehtë ju, nuk pranuat gjuhë tjetër”, me kumbonin në veshë fjalët e regjisores nga lugina e Neretves, e cila asnjëherë nuk më tha cilës etni i takonte. Ajo bëri një film të shkëlqyeshëm për vendlindjen. Unë qeshja thartë me këtë formulë ngushëlluese të saj.

Autobusi vazhdonte të gjarpëronte nëpër rrugët e përthyeshme bregdetare. Fresku i natës dhe aroma e ajrit të njelmët depërtonte brenda. Shumica e udhëtarëve flinin, ndërkaq unë vazhdoja të përpunoja përshtypjet e së kaluarës dhe së tashmes. Dalmacinë e lashë prapa.

Por ende me tingëllonte në vesh urimi i tyre euforik: Rrofsh Ilirian!

Uncategorized

NJË IDE QË LË NË RRUGË NJERËZIT E THJESHTË Mendim.

Post author Nga @gjata.com
Post date 4 Shtator, 2016
Pa Komente te NJË IDE QË LË NË RRUGË NJERËZIT E THJESHTË Mendim.

Në median e shkruar na doli edhe një “thagmë” e re, zgjerimi i rrugës Tiranë-Durrës edhe me një korsi më tepër, saktë me tri korsi djathtas e me tri majtas, një autostradë ku makinat do të udhëtojnë me 140 kilometra në orë (!)
Një gazetë “e vogël” shtoi se nga kjo ide do të shkulen pemët aq të përfolura ekzotike që kushtuan 600 mijë euro (!), praktikë kjo e njohur e mendimit jashtë kokës për çdo lloj pune të bëra deri tash në sistemin rrugor shqiptar.
Ideatorët mendojnë për trafikun e makinave, “disiplinimin” e tyre duke u dhënë edhe një korsi kalimi më tepër a thua se kjo korsi, me 140 kilometra në orë, do të shuajë aksidentet e panumërta që përgjakin vazhdimisht asfaltin e rrugës ekzistuese duke çuar në humbje jetësh e duke zhdukur familje të tëra.
Ideatorët në kokën e tyre duke menduar për “kalorësit” harrojnë “këmbësorët”, harrojnë njerëzit e thjeshtë që dalin në anë të rrugës dhe ngrenë dorën për një vend në fugon për të udhëtuar drejt plazhit apo për tu kthyer prej tij. Njerëzit e thjeshtë kanë vetëm këtë alternativë, asnjë tjetër.
Në vitin 1946, me punë vullnetare të rinisë, u ndërtua hekurudha Durrës –Tiranë dhe Durrës-Peqin, për të shtrirë shinat gjatë dy dekadave të ardhshme drejt Pogradecit, Vlorës, Ballshit, Shkodrës…e më tej drejt Malit të Zi.
Për hekurudhat gjatë këtyre 26 viteve mendimi është ndalë vetëm se si ti shkatërrojmë dhe përçudnojmë në të gjithë përbërësit: shkuljen e shinave dhe dërgimin për skrap, shkatërrimin e bazës së riparimit të lokomotivave dhe vagonëve, pushimin e personelit, lënien mënjanë të gjithçkaje që lidhet me të.
Për mos tu ngrënë hakun kryeministrave fluturues mbi politikën shqiptare është folur për “tren elektrik” (Fatos Nano), për lidhje hekurudhore me Prishtinën pa thënë se si e nga, për lidhje me Maqedoninë, madje edhe për lidhje me Greqinë (Berisha, Rama). Të gjitha këto kanë qenë në fjalë në hava serialeve elektorale, vendore apo kuvendare.
Fol e luaj, një shprehje që populli e ka në fjalorin e vet, e ka jetuar dhe e jeton në kurriz tash disa dekadash.
Tirana me Durrësin, është gati njëlloj në gjatësi me Pireun dhe Kifisian, linjën hekurudhore elektrike prej 25.7 kilometra (3.2 kilometra në qendër të Athinës në tunel), linjë e cila daton me vitin 1869.
Linja ka 24 stacione qëndrimi të trenave elektrikë, ngjitje e zbritje të pasagjerëve. Vagonët, jo vetëm në pikun e lëvizjeve në fillim e në mbarim të punës, por gjatë gjithë ditës, që nga ora 5 e mëngjesit e deri në orën 2 pas mesnate, janë të ngarkuar sa rrallë gjen një vend për tu ulur.
Dy linjat tjera nëntokësore (metro) me 17.5 dhe 16.4 kilometra gjatësi kanë po të njëjtën ngarkesë gjatë gjithë orëve të shërbimit.
Në tërë hapësirën e Atikisë, mbi tokë një rrjet i gjerë me autobusë, trolejbusë e tramë nuk pushon së përcjelli pasagjerë në të tri ndërresat e punës dhe shërbimeve.
Athina me Pireun tashmë nuk dallojnë se ku fillon njeri e ku mbaron tjetri, janë shndërruar në një qytet të vetëm gjeografikisht. Midis tyre nuk ka shërbim ndërqytetës (interurban) por shërbim qytetës (urban) me të gjitha mjetet e transportit mbi e nëntokësor.
Dhashë paksa përvojën e shërbimit në hapësirën Athinë-Pire e më gjerë në Atiki ndaj një qyteti që tash numëron rreth 6 milionë banorë, (një shërbim që do ta quaj model sepse nuk njoh shërbimet në vendet tjera të botës), përvojë e fituar gjatë 20 viteve jetë këtu, përvojë që mendoj se duhet të lexohet nga kryeministrat që ngjiten në karrige në vendin tim.
Tirana me Durrësin le të lidhen ashtu siç janë, me rrethim të plotë nga të dy anët (si pjesa Plepa-Kavajë) për ta përqendruar vështrimin në ndërtimin e një hekurudhe dyfishe, me një tren elektrik që vjen e me një që shkon, me stacione qëndrimi e nisjeje që fillojnë në Tiranë e mbarojnë në Kavajë, me nënstacione çdo 5 apo 10 kilometra duke “mbledhë” e “derdhë” dhjetëra mijëra njerëz që përveç këmbëve nuk kanë mjet vetjak për të lëvizur.
Me një çmim të arsyeshëm për nivelin e pagave në Shqipëri, Tirana me Durrësin do të ishin NJË. Njeriu do të ngrihej në mëngjes në Tiranë, ti hipte trenit për tu ndalur në Golem apo Malin e Robit për të kaluar ditën në plazh e për tu kthyer në mbrëmje.
Në bregdetin nga Durrësi tek Mali i Robit ka dhjetëra mijëra apartamente të pa shitura apo që mbajnë jetë pushuesish vetëm tre muaj të verës. Një shërbim popullor me tren do ti kthente këto apartamente në shtëpi familjare për tërë vitin,. Banorët e këtyre hapësirave nëpërmjet një shërbimi të tillë elektrik nuk do ta kishin problem largësinë e vendit të punës.
Kryeministrat që ngjiten fjalë të parë të tyre kanë shtimin e vendeve të punës duke harruar se vendet e punës me këtë infrastrukturë transporti të njerëzve që duan të punojnë, janë larg, shumë larg.
Për mendimin tim, rendja pas autostradave qorrazi, kostoja e të cilave për shkak të shpronësimeve dhe vështirësive të tjera, sa vjen e rritet (duke rritur edhe pakënaqësinë e njerëzve që i kanë ndërtuar bizneset dhe shtëpitë e tyre me djersë e me gjak mërgimtari), është gabim ekonomik, gabim i rëndë që u kushton brezave.
Grekët, jetën e vet si shtet i pavarur nga turqit osmanlinj e nisën me linjat hekurudhore, linjë e vitit 1869.
Edhe Shqipëria, jetën e vet si shtet pas shkatërrimeve të mëdha të Luftës së Dytë Botërore e nisi me hekurudhën e vitit 1946.
Sikur Shqipëria demokratike jetën e vet ta kishte nisur me ndërtim e rindërtim të rrjetit hekurudhor, me modernizimin e linjave ekzistuese dhe lidhjen me fqinjët, jetë tashmë 26 vjeçare, tash do të flisnim me tjetër gjuhë.
Nuk u bë për 26 vjet, pse të mos e bëhet SOT?

Abdurahim Ashiku
Athinë, 4 shtator 2016

Shënim: Lëçitësve të këtyre radhëve u lutem të sjellin përvojat e tyre në vendet ku emigrojnë. Shqipëria ka nevojë për përvojën botërore ani se kush nuk e lexon dhe e dëgjon.

Uncategorized

PO TË MOS ISHTE SHUKJA DIBRA NUK DO DUKEJ (!) Fejton.

Post author Nga @gjata.com
Post date 4 Shtator, 2016
Pa Komente te PO TË MOS ISHTE SHUKJA DIBRA NUK DO DUKEJ (!) Fejton.

Po, po. Po të mos ishte Shukja Dibra nuk do të dukej, do të harrohej siç është harruar një çerek shekulli, apo një gjysmë shekulli, do të mbetej larg veshit e larg syrit, e braktisur, lakuriq dhe e sakatosur, shprehje gjeografike…
Iu grisën brekët Shukes dhe të gjitha partitë u dukën në një maratonë të pa parë deri sot, “garën e arnimeve”, secila me ngjyrat e veta… blu, rozë, mavi…
Asnjëherë në jetën e saj historike Dibrës nuk i është kushtuar kaq vëmendje dhe drejt saj të jenë derdhur me mjete tokësore e ajrore kaq njerëz partiakë me grada shkencore, biznesmenë, dhëndurë, dibranë të ikur që në vitin e tmerrshëm 1913, humoristë, piktorë, poetë, shkrimtarë, çamë të PDIU, grekë të PBDNJ…
Për të mos folur pastaj për matjanë, lumjanë, shkodranë, vlonjatë, korçarë, myzeqarë me flamuj e dieta partish në ballë…
Asnjëherë Dibra nuk ka qenë lajm i parë në gazetat e “krahëve të këputur” të politikës shqiptare dhe televizioneve kameleonë.
Rama, i pari, mblodhi “grusht” të binduri e ngjyrës rozë për të mbajtë një fjalim ku nuk harroi “Rrugën e Arbrit” por “harroi” Skavicën dhe Katundin e Ri, thembra e të tashmes dhe të ardhmes së Dibrës.
Basha, i dyti, u djersit si asnjëherë sa pikat e grumbullua në mjekër nuk i retushoi dot asnjë kronikë televizive. Ai nuk tha se pse nuk e ndërtoi partia e tij Rrugën e Arbrit për tetë vjet në pushtet por tha se ai “që e nis, ai e bitis” duke tërhequr të qeshurën e komentuesve në faqet online që shfletonin kronikat dhe deklaroni: “shiritin e nisjes së punimeve e ka prerë Fatos Nano”…
Basha do të bënte edhe thagmën e radhës kur do ti bëhej “krah” Dibrës që ajo të mos mbytej, duke harruar atë që ka thënë me bërtitje që dëgjoheshin deri në majë të Korabit, paraardhësi i tij Sali Berisha…
Dibra po përjeton vëmendjen më të madhe historike, po përjeton marshimin më të madh që është bërë rrugëve të saj jo në 26 vjet por ma herët, shumë ma herët se të lindnin rrugëtarët, Rrugës së Rinisë, rrugë e cila e mbaruar në vitin 1946 është edhe sot me të njëjtën gjerësi, me kalldrëm si plot 70 vjet të shkuara…
Një dhëndër Dibre, ish ministër, shkrimtar i shquar, i veçuar nga politika tash gati një dekadë, u kthye përsëri në “origjinën e vet politike” për të qepur me pe të bardhë arnën e zezë mbi “brekët e grisura” të Dibrës.
Do të kisha ngelur injorant po të mos mësoja rrjedhën e jetës së një politikani tjetër shqiptar i cili deklaron se ka lindur në Tropojë, është rritur në Shkodër dhe është martuar me një dibrane. Madje, në rrëfenjën e tij biografike shtrembëron edhe një thënie për mendjen e cila ka lindë në Shkodër, ka pushuar në Mirditë dhe ka bërë vend në Dibër…
Një karikaturist i njohur edhe kryetar i shoqatës “Dibra” do të deklaronte “votën e tij” në adresë të një dibrani të ikur si ai duke injoruar një djalë Dibre që ka lindur, është rritur dhe i shërben Dibrës tash njëzet vjet.
Taborët e së djathtës po e sulmojnë Dibrën me të gjitha forcat dhe me të gjitha autoritetet e larta…
Dibrës, si njëzet vjet të shkuara në 26 majin e tmerrshëm 1996 po i bien rreth e qark figura që e rrahën me kërbaçin thurur me fije kanabisi duke i vjedhë dhunshëm votën…
Sikur këta njerëz me pozita të larta, me “portofol” në detyrat e larta shtetërore, të kishin ardhur qoftë edhe njëherë të vetme në Dibër gjatë 8 vjetëve qeverisje do të kishte një tjetër Dibër.
Nuk erdhën. Dhe nuk do të vinin po qe se në tavolinën e rrobaqepësit mos kishin dalë “brekët e grisura”.
Dibrës, e majta dhe e djathta, bluja dhe roza, përzierë me ngjyra të tjera bimësh, i janë gjendur vetëm në kohë zgjedhjesh, thjesht për të mbuluar trupin e saj të rreckosur me mballoma, me arna të zeza mbi fytyrën e saj të bardhë…
Po të mos ishte Shukja Dibra nuk do të dukej…
Abdurahim Ashiku
Athinë, 4 shtator 2016

Uncategorized

NASA ndryshon Horoskopin! Tani janë 13 shenja, zbuloni çfarë shenje jeni.

Post author Nga @gjata.com
Post date 4 Shtator, 2016
Pa Komente te NASA ndryshon Horoskopin! Tani janë 13 shenja, zbuloni çfarë shenje jeni.

NASA ndryshon shenjat e yjeve për herë të parë në 2000 vjet. Mësohet se horoskopit do t’i shtohet një shenjë e 13-të ndërsa ky ndryshim ndodh për shkak të efektit lëkundës të tokës, i shkaktuar nga forca gravitacionale mes hënës dhe diellit në dy mijë vitet e fundit.

Prej një muaji konstalacionet nuk janë më të njëjtat dhe deri më tani njerëzit kanë ndjekur horoskopin e gabuar. Shenja e 13-të është ajo e Ofikusit dhe përfaqëson një njeri që është duke kapur një gjarpër që njihet kryesisht si “Serpentarius”, mbajtësi i gjarprit. Kjo shenjë është përshtatur në shumë kultura, por në thelb mbetet e njejta.

Në mitologjinë greke Ofikusi identifikohet si “Aslcepiusi”, heroi dhe zoti i shërimit, djali i Apollos.

Ja horoskopi i ri:
Bricjapi 20 Janar- 16 Shkurt

Ujori 16 Shkurt – 11 Mars

Peshqit 11 Mars- 18 Prill

Dashi 18 Prill- 13 Maj

Demi 13 Maj- 21 Qershor

Binjakët 21 Qershor-20 Korrik

Gaforrja 20 Korrik- 10 Gusht

Luani 10 Gusht-16 Shtator

Virgjëresha 16 Shtator-30 Tetor

Peshorja 30 Tetor-23 Nëntor

Akrepi 23-29 Nëntor

Ofikusi 29 Nëntor- 17 Dhjetor

Shigjetari 17 Dhjetor- 20 Janar

Virtytet e Ofikusit
Ja karakteristikat e te lindurve mes 29 Nëntorit dhe 17 Dhjetorit.
Kërkues i paqes dhe harmonisë
Poetik
Kërkues i edukumit dhe zgjuarsisë
Intuitivë
Ka armiq sekretë në familje
Pëlqen të veshësh ngjyra vibruese
Përfiton ndere nga autoritetet
Tërhiqni fat për vete dhe të tjerët

Uncategorized

“VALLJA E VDEKJES”.

DY DJEM TE VRARE, USHQIM PER DERRAT—-DHE MANI I LALE NDREUT NE FUSHE-LUMTH.

A ka valle Zot, te fale nje krim te tille , mallku qofte dita qe lindi kjo ideollogji.

&&& MARIA TUCIN (MARKATUCI) Ndërfushaz (Rrëshen-Mirditë),

—Vajzen 18 vjecare qe e mbyllën picak në një thes, së bashku me një maçok të egër.

Po nuk e hodhën në liqen.

Tepër e lehtë, një vdekje e tillë.

U dëfryen duke i rënë me shkop thesit, derisa u kthye në një masë gjaku të mpiksur.

&&&&&&&&

&&& Mëhill Preng Kola dhe Preng Ruçi mbasi u vranë nga forcat e ndjekjes,ja u hodhën si ushqim dhe ia vunë përpara Derrave te uritur.

—Dy trupa te rinjsh qe mbas pushkatimit ju hidhen derrave te uritur per ti cqyer cope cope dhe per ti ngrene.

—Prinder te moshuar, te lidhur dhe te detyruar nga “ushtria e ndjekjes” te shohnin femijet e tyre te vrare kur ja u copetonin trupat e pa jete, kopeja e derrave te uritur.

—Trupa te pa jete qe coptohen nga kopeja e derrave te ushtrise te lene disa dite pa ushqim,per te realizuar kete veper mizore.

—Mirdita dhe Mirditoret qe po vriteshin dhe turperoheshin pabesisht, nga bandat e kuqe kriminale.

Mëhill Preng Kola dhe Preng Ruçi mbasi u vranë nga forcat e ndjekjes i lidhen mbas disa kuajve, dhe ashtu duke i terequr zvarrë, mbas disa oresh i cuan në Shën Pal të Mirditës.

Aty ku njerzit e grumbulluar me zorr nga gjithe zona,me urdher te pushtetit po shikonin duke u dridhur se si te dy trupat e pa jete te bere shoshe nga plumbat ju hodhën si ushqim dhe ia vunë përpara Derrave te uritur.

Derrave te ushtrise që i kishin lënë me qellim pa ngrënë prej disa ditësh.

Tmerr ne syte e popullit!
Trupat e dy djeme te pushkatuar u coptuan dhe u asgjësuan në cast nga Derrat .

Bandat e kuqe, nuk ngopeshin me gjakun e ketyre malesoreve te rinj. Kjo komedi dhe hakmarrje e ndyre e sigurimit te shtetit luhej përpara popullit t vet që detyrohej te qendronte me ore te tera i terrorizuar.

Krim makaber i kanibaleve te kuq.
Perpara Prindërve dhe të afërmit e te vrareve te cilet u detyruan të merrnin pjesë, aty ku derrat coptonin dhe hanin trupat e njerezve te tyre me te dashur.

Dhimbja nuk njihte kufij.

Mirdita po vritej dhe turperohej pabesisht nga dora e kuqe kriminale.

Vec loteve te fshehte, askush nuk nxirrte ze.

Malsoret mes urrejtjes dhe dhimbjes shtrengonin mes dhembeve shkopinj te vegjel. Shkopij, qe klithma e dhimbjes te mos dilte nga shpirti i coptuar dhe i pa mbrojtur, para krimineleve dhe krimeve qe diktatura Sllavo-komuniste, po bente mbi ta,familjet dhe femijet e tyre .

Shteti komunist,kerkonte te cburreronte Mirditen dhe Mirditoret.

Ata qe ne shekuj nuk u perulen as Sllavit,as Turkut dhe askujt, popull qe historikisht nuk e kishte ulur qafën për t’u vënë nën zgjedhë. PKSH dhe Enver Hoxha, për gati 10-vjet rresht iu turrën si bisha të tërbuara, për ta gjunjëzuar, copëtuar, shpërbërë, e për t’ia thyer krenarinë e tij të ligjshme si popull kreshnik.

Sepse Mirdita, kjo trevë vitale, kompakte, katolike e antikomuniste nuk nënshtrohej kollaj.

&&&&&&

–MANI I LALE NDREUT, NE FUSHE-LUMTH.

Mani i Lalë Ndreut, në Fushë-Lumth buzë lumit Zme, na kujton nje tragjedi tjeter te dhimeshme Mirditore me shumë akte.

Tek ky man ogurzi pushkatoheshin e vareshin burrat më në zë të Mirditës, veprim ( pushkatim, mbas pushkatimit i varnin te vdekur ) i cili kryhej në të errur (muzg). Trupat e pushkatuar te varur mbas manit, gjithë natën ishin ushqim per dhelprat, korbat e thitë (derrat), duke pire gjak e duke ngrene tru njeriu !!!

&&&&&&&&&

–MASAKRA E QAFES SE VALMIRIT

Masakra e Qafës së Valmirit u krye në prani të afro 2500 mirditorëve, (gra dhe burra), ku u ekzekutuan 14 burra, nga më të mirët e Mirditës, 4 prej të cilëvë u varën në litar ndërsa 10-të, të tjerë u pushkatuan, ndërsa tre të tjerë ishin të planifikuar edhe ata për t’u pushkatuar, por shpëtuan përkohësisht dhe dhanë shpirt në burgjet e diktaturës, si rezultat i keqtrajtimeve.Në ndërgjegjen e krejt Mirditës kjo masakër nuk mund të harrohet kurrë.

Aty u luajt “Vallja gjigante” e vdekjes.

Ata të mjerë u martirizuan si Apostujt e Krishtit pa patur asnjë faj, pasi siç u vërtetua më vonë nuk kishin patur asnjë lidhje me vrasjen e Bardhok Bibës.

Po atë ditë pa përfunduar ende mirë masakra, “Perënditë e Olimpit” të zemëruara nga kjo tragjedi njerëzore që po luhej në Qafën e Valmerit, shkrepën mbi Mirditë rrufetë nga qielli të shoqëruara me furtunë dhe shi, breshër dhe dëborë, një fenomen ky i rrallë që nuk kishte ndodhur ndonjë herë dhe as ka ndodhur deri tani, që të bie borë në mes të Gushtit, e toka me qiellin atë ditë u bë një.

O Zot, çfarë dite e zezë qe për Mirditën dhe popullin e saj martir, 17 Gushti i vitit 1949…

–Me 17 Gusht 1949

Aty poshtë Qafës së Valmerit, buzë një prroske ishte hapur një gropë e madhe, ne buzë saj ishin rreshtuar 10-të burra të lidhur njëri me tjetrin me duar pas shpine, e kur krisën pushkët e mitralozët. Ata përnjëherë ranë në gropë duke tërhequr njëri-tjetrin pa u dalë ende shpirti. E andej nga gropa dëgjoheshin thirrjet e burrave që jepnin shpirt.

–“Aman qëlloni se jemi gjallë e mos na lini të na dalë shpirti me zor, he katila!”.
Dhe si rrufe që bie nga qielli ranë mbi ta plumbat e armëve të rënda, atje në fundin e gropës së zezë.
E prej andej copat e mishit fluturonin e binin në prroskë.
Ndërsa 4 të tjerët i varën në litar në katër lisat rreth gropës së zezë, aty ku jepnin shpirt 10 të pushkatuarit”.

Viktimat e kësaj masakre ishin:

Të varur në litar:
Preng Dedë Gjomarkaj, (Orosh), Pjetër Dedë Vila, (Kaçinar), Dodë Marka Biba, (Tenë-Kthellë), Pjetër Paloka, (Kaçinar).

Të pushkatuar:
Nikoll Bardhok Bajraktari, (Rrëshen-Kthellë), Llesh Gjon Melyshi, (Malaj-Kthellë), Ndrec Mark Ndoj, (Kaçinar), Nikoll Llesh Bajarktari, (Orosh), Gjokë Gjin Kaçi, (Bukmirë), Ndoc Gjetë Çupi, (Pshqesh-Blinisht), Bardhok Dodë Gjini, (Prosek-Kthellë), Gjergj Keç Beleshi, (Kthellë-Epër), Preng Shkurt Nikolli, (Orosh), Frrok Gjetë Mata, (Kaçinar).

U burgosen afro 500 burra dhe u internuan mbi 300 familje.

Shkaqet e kësaj masakre kolektive qenë të thella, mllefe të vjetra të rregjimit komunist kundër popullit kreshnik të Mirditës.

Preteksi qe i thjeshtë:
-Vrasja e Bardhok Bibës, më 7 Gusht 1949, me vendim të “Komitetit të Maleve”.

Masakrën e Qafës së Valmirit e drejtuan kriminelët. e Mehmet Shehut si:
Shefqet Peçi, Kadri Hazbiu, Sulejman Ku, Zija Kombo, Medin Bilbili, prokurorët Siri Çarçani, Arianit Çela e plot të tjerë si kjo shpurë, që të gjithë kriminelë me gjene të lindura.

KESHTU I VAJTOI MIRDITA BIJTE E SAJ DITEN E ZEZE TE 17 GUSHTIT 1949.

N’Qaf t’Valmirit të Mirditës.

Fort po vriten krah’t e Shqipes!!

Shkallës Madhe kush po zbret?

T’lidh me tela vajmedet.

Jo ma pak se katërmbdhetë…. …

Shtatë ditë burg e jo ma shumë,

Ditën e tetë n’litar e n’plumb

A ka valle Zot, te fale krim te tille ,

&&&&&&&&&&&&

&&& MARIA TUCIN (MARKATUCI) Ndërfushaz (Rrëshen-Mirditë),
mallku qofte dita qe lindi kjo ideollogji
Beniamin Bakalli
Sot do flas per Maria Tucin (Markatuci) nje vashe e jashtëzakonshme, e pa arritshme, gati-gati qiellore!
Ne, Shqiptarët, që për 50 vjet prekëm fundin e ferrit, në një vend ku fjala e shenjt ishte krim na duket çudi kur mendojmë se shenjtorët ishin e janë mes nesh. Se shenjtorë pati e ka edhe në Shqipëri. Se komunizmi, në vend që t’i zhdukte radhet e shenjtorëve, u shtoi edhe disa emra shqiptarësh. Një prej tyre është edhe Maria Markatuci,
Lindi në Ndërfushaz (Rrëshen-Mirditë), më 12 mars 1928.
Ishte shumë e bukur, e urtë dhe me fe të madhe. Kriminelet, hetuesit komuniste per te kenaqur instinktet e veta, u munduan ne te gjitha menyrat, por vajza rezistoi heroikisht. Pastaj e dhunuan ne menyre barbare, sipas deklaratave të shoqeve të saj të burgosura me të.
Maria u bëri ballë torturave, deri sa u dërmua aq, sa nuk e njohën më as shoqet e qelisë. Ndërmjet tyre, probanda korçare, Gjorgjina Bulgareci, që do të dëshmonte, më pas, për ate qe ndolli ne qelite e sigurimit te shtetit komunist
Ngjarja ndodh në Qytetin e Shkodrëse ne Shqiperi . Europa, që bënte sehir se si kthehej, në një skutë të trojeve Ilire, koha e Neronit, e amfiteatrove. Arena, tejet të përshtatshme për zbatimin e marksizmit në praktikë. E për fundin e Marisë. kthyer në skelet, e mbyllën picak në një thes, së bashku me një maçok të egër. Si Lejlanë, në poemën ekzotike të Bajronit. Po nuk e hodhën në liqen. Tepër e lehtë, një vdekje e tillë. U dëfryen duke i rënë me shkop thesit, derisa u kthye në një masë gjaku të mpiksur.
Marjeta, Maria Goretti shqiptare, ishte vetëm 18 vjeçe kur u arrestua. 22 vjeçe, kur u shua, duke e falur me gjithë zemër atë, që i kishte dhuruar Palmën e Martires. E kaloi provën e madhe, për të na lënë trashëgim aromën e mrekullueshme të jetës së saj të papërlyer.
Vdiq në spitalin e burgut në Shkodër, më 24 shtator 1950

” VALLJA E VDEKJES “. http://wp.me/p4z4nV-7C via @wordpressdotcom

Uncategorized

VIDEO/ Shenjtërimi i Nënë Terezës, Donald Trump: Përfaqëson më të mirën e të gjithëve.

Post author Nga @gjata.com
Post date 3 Shtator, 2016
Pa Komente te VIDEO/ Shenjtërimi i Nënë Terezës, Donald Trump: Përfaqëson më të mirën e të gjithëve.

Republican presidential candidate Donald Trump speaks to supporters as he takes the stage for a campaign event in Dallas, Monday, Sept. 14, 2015. (AP Photo/LM Otero)

Kandidati republikan për Shtëpinë e Bardhë Donald Trump ka komentuar shenjtërimin e të madhes Nënë Tereza.

“Nënë Tereza përfaqëson më të mirë e të gjithëve ne. Ajo ishte e shenjtë dhe e devotshme dhe unë mendoj se është e mrekullueshme të shpesh katolikët anembanë botës duke nderuar kontributet e saj të shumta,” ka shkruar Trump në faqen e tij në Facebook.

Postimin e tij, Trump e ka shoqëruar edhe me një video me disa nga momentet e shenjtores shqiptare. Ceremonia për shenjtërimin e Nënë Terezës do të mbahet nesër në Vatikan nga Papa Françesku. Sakaq yjet e muzikës shqiptare po këndojnë në koncertin që po mbahet sonte në Vatikan.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FDonaldTrump%2Fvideos%2F10157627260630725%2F&show_text=0&width=400

Uncategorized

PSE I NDËRRON MBRETI (RAMA) GRATË?

Post author Nga @gjata.com
Post date 3 Shtator, 2016
Pa Komente te PSE I NDËRRON MBRETI (RAMA) GRATË?

Nga Habjon Hasani

Gjatë një takimi pune në Patos të Fierit, kryeministri Edi Rama bëri bujë me një deklaratë të papritur mbi gruan e një socialisti që po e bezdiste.

I tha Rama socialistit:

“Të lutem. Shiko. Më fal.Gruan mirë e ke?
E di pse po të pyes? Sepse gruaja jote duhet shpallur heroinë që të duron ty. Bëji shumë të fala dhe ta mbash, ta mbash në majë të kokës. Që të duron ty. Kaq. Sakrificë e madhe.”

Kjo përgjigje e Ramës bëri përshtypje dhe është komentuar gjerësisht në media, ndonëse nuk është rasti i parë kur Rama reagon vrazhdë përballë mbështetësve të tij ‘në bazë’ apo dhe të tjerëve.

Mirëpo kësaj here batuta e tij ishte pikante, sepse krejt papritur i kujtoi ‘gruan’ tjetrit, i përdori një familjar për ta intimiduar dhe ironizuar.

Element i gruas merr ngarkesë dyfishe nëse shqyrtohet dhe trajektorja që Rama ka ndjekur me gratë ‘zyrtare’ të tij. Janë katër gjithsej, femrat që Edi Rama i ka pasur në krahë si gra ose partnere të shpallura.

Një vëzhgim i trajektores që Rama ka ndjekur me to, mund të na vlente për të kuptuar më tepër se pse kryeministri nuk e ka hiç problem të përdorë gratë e njerëzve të thjeshtë si artificë për t’i intimiduar dhe për t’i ironizuar ata.

Matilda Makoçi

E para është znj. Matilda Makoçi, ish-bashkëshorte e tij me të cilën kanë një fëmijë, Gregorin. Të divorcuar.
Znj. Makoçi ishte gruaja e tij para viteve ‘90, kur Rama nuk kishte ende një profil politik.

Por në fushatën zgjedhore të vitit 2009 mediat e kontrolluara prej Ramës, realizuan një lëvizje ku prindërit e znj.Makoçi u përdorën qartësisht për qëllime politike të ish-dhëndërit të tyre.

Prindërit e znj.Makoçi dolën dhe thanë fjalë të ëmbla për z.Rama dy javë para ditës së zgjedhjeve. Ndonëse të dhëna të tjera sugjeronin për një marrëdhënie të çiftit që kishte mbjellë shumë shqetësime vërdallë.

Ishte një përdorim i prindërve të ish-bashkëshortes, për qëllime të qarta partiake dhe politike.

Por ishte dhe një njollë për median dhe gardën mediatike të Ramës, e cila e dinte shumë mirë se çfarë po kurdiste dhe sa brutalisht po manipulonte, por media e kreu pa asnjë mëdyshje skemën e orientuar nga Rama.

Caroline Hornstein

Zonja Hornstein është një shtetase gjermane, ajo është antropologe dhe ka krijuar një lidhje me z.Rama diku nga viti 1997.

Kur Rama nisi punë në kabinetin Nano në vitin 1998, e prezantoi publikisht partneren e tij duke e mbajtur në krahë.

Zonja Hornstein vinte nga një familje me pozitë në Gjermani dhe zotëronte të ardhura të mira financiare. Një element që për z.Rama mund të ketë patur rëndësinë e vetë gjatë kohës kur ishte thjesht një emigrant i papunë.

Me t’u bërë ministër, z.Rama qëndroi dhe pak kohë me partneren e tij, por më pas u ndanë në vitin 1999.

Tashmë Rama jo vetëm ishte një i punësuar, por ishte ministër, në një ministri që kishte marrë fonde të rëndësishme për disa projekte asokohe.

Ndarja me znj. Hornstein ndodhi në periudhën kur emri i Ramës po lakohej si kandidaturë e Partisë Socialiste për Bashkinë e Tiranës.

Rudina Magjistari

Ndërsa zoti Rama po gatitej si kandidat potencial i PS-së për Bashkinë, ai nisi të investonte mediatikisht një imazh të vetin, sikur ishte ‘zëri i të rinjve’ në atë Partinë Socialiste ku veteranët dhe brezi i moshës së tretë, ende ruanin ndikime të rëndësishme.

Po a nuk do ishte perfekte që pikërisht këtij imazhi të ‘Liderit të të rinjve’ t’i qëndronte në krahë një ikonë e botës së televizionit që të rinjtë e simpatizonin? Një showgirl?

Zgjedhja nuk mungoi dhe shumë shpejt, zonja Rudina Magjistari u shfaq si partnerja e re zyrtare e z.Rama.

Imazhi i tyre nuk mund të mos elektrizonte të rinjtë, sidomos kur Rama thyente dhe tabutë politike dhe e puthte nëpër Kongrese partneren e tij.

Kjo lidhje zgjati disa vite, por jo deri kur Rama në vitin 2004, nisi planin e ri, për të kapur kupolën e Partisë Socialiste.

Linda Rama

Në vitin 2005 Rama kapi kreun e Partisë Socialiste dhe mori frenat e partisë më të madhe opozitare në vend. Ai ishte një kryeministër në hije, beqar, pa angazhime të shpallura dhe nga mediat oponente komentohej shpesh herë dhe ‘si në qejf të vetë’ apo komentohej dhe me nota diskriminuese mbi prirjet e veta.

Përtej baltës mediatike mbi mënyrën si komentohej beqaria e z. Rama, ai e dinte se ishte çështje kohe dhe ai do bëhej kryeministër një ditë.

Statura e kryeministrit, ka shumë ndryshim nga ajo e një emigranti të papunë, nga statura e një ministri antikonformist Kulture, apo dhe nga statura e një kryebashkiaku që rinia e adhuron.

Kur je kryeministër, familja dhe raporti me familjen është tregues strategjik dhe element që nuk mund të shpërfillet.

Rama me sa duket e kuptoi në kohë dhe këtë kriter të ri që i solli ambicia dhe u martua me znj. Linda Rama në vitin 2010. Tre vite para se të zgjidhej kryeministër.

Edhe kësaj here, gruan në krahë e kishte në përputhje me kriteret që ja impononte ambicia, posti dhe partia.

Në vend të një epilogu

Duket sikur gratë e zotit Rama janë zgjedhur përherë në funksion të karrierës së tij politike, ambicieve dhe imazhit mediatik.

Prindërit e znj. Makoçi u përdorën arbitrarisht nga media për qëllimet e tij politike.

Antropologia e kamur gjermane, mori valixhet jo shumë kohë pasi emigranti i papunë u bë ministër.

Kur zoti Rama vendosi të kapte Bashkinë nëpërmjet mbështetjes së rinisë, befas një vajzë e botës së spektakleve u shpall partnere e tij.

Dhe kur planet politike arritën kulmin dhe ai synonte postin e kryeministrit, sërish ‘çështja e gruas’ u kopsit sipas kritereve që kërkonte posti.

Ndaj dhe batuta e bujshme e Ramës në Patos, duke i përmendur gruan tjetrit, nuk duhet marrë si ndonjë çudi e madhe.

Sepse dikujt që përdor politikisht gratë e veta, s’mund t’i kërkosh të funksionojë me tjetër standard kur komenton gratë e botës.

Ndoshta kjo është dhe arsyeja pse zoti Rama e ka të vështirë ta kuptojë se si e duron gruaja atë socialistin që e bezdiste në miting.

Gjasat janë që ai socialisti në Patos nuk e ka zgjedhur gruan për t’ia pëlqyer partia, apo për t’iu përshtatur postit.

Por do ishte e tepërt që këtë gjë të përpiqesh t’ia shpjegosh zotit Rama, sepse siç tregon dhe trajektoria e tij, standardet e Ramës me standardet e një socialisti të thjeshtë, nuk kanë asnjë lidhje.

HashtagAL

Uncategorized

Të gjithë duan të ikin nga Shqipëria! Raporti i frikshëm i ILO-s. Renditemi të parët në botë.

Post author Nga @gjata.com
Post date 2 Shtator, 2016
Pa Komente te Të gjithë duan të ikin nga Shqipëria! Raporti i frikshëm i ILO-s. Renditemi të parët në botë.

Shqipëria zë vendin e parë jo vetëm në Europë por dhe në botë sa i përket fenomenit të të rinjve për të emigruar.

Raporti i fundit i Organizatës Ndërkombëtare të Punës, (ILO) për trendin e punësimit tek të rinjtë, tregon se përqindja më e lartë e të rinjve nga mosha 15 -29 vjeç, që duan të emigrojnë në botë, janë nga Shqipëria.

Në raport thuhet se gatishmëria e të rinjve për të emigruar është nxitur nga deficite të tregut të punës dhe nga një normë e lartë papunësise.

Po ashtu mungesa e mundësive në tregun e punës është një tjetër faktor kyç që i shtyn ata drejt dëshirës për të lënë vendin e tyre.

Shqipëria zë një përqindje të lartë të të rinjve që janë në kërkim të një pune, por që e kanë të pamundur ta gjejnë atë. ILO raporton se 28-35 për qind e grupmoshës 15-24 vjeç në kërkim të një pune në Shqipëri, nuk arrijnë të integrohen në treg.

Në aspektin e vullnetit të përgjithshëm, prirja më të lartë për të lëvizur jashtë vendit, në 38 për qind, është gjetur në Afrikën sub – Sahariane, Amerika Latine dhe Karaibe, e ndjekur nga afër nga Evropa Lindore në 37 për qind.

Uncategorized

Eliot Engël nderon Azem Hajdarin: Solli lirinë dhe demokracinë në Shqipëri.

Post author Nga @gjata.com
Post date 2 Shtator, 2016
Pa Komente te Eliot Engël nderon Azem Hajdarin: Solli lirinë dhe demokracinë në Shqipëri.

Pasi vendosi një tufë me lule në vendin ku humbi jetën 18 vjet më parë udhëheqësi i Lëvizjes Studentore të Dhjetorit 1990, Engël tha se Azem Hajdari dha jetën e tij që Shqipëria të jetojë e lirë dhe në demokraci. I shoqëruar nga personaliteti i njohur shqiptaro-amerikan Harry Bajraktari, dhe ambasdori i SHBA Donal Lu, Engël citoi një deklaratë të të ndjerit Hajdari deklaruar në dhjetor të vitit 1990.

“Sot në këtë lëvizje studentore, deklaroj pluralizmin politik dhe fillimin e demokracisë në Shqipëri”. Më tej ai tha se është i mrekullueshëm rikthimi në Shqipëri.

“Kam qenë këtu shumë herë, për gjatë gjithë këtyre viteve. Herën e parë që kam ardhur ka qenë viti 1993. Që prej asaj periudhe në Shqipëri ka pasur shumë ndryshime pozitive. Shqipëria është një anëtare krenare e NATO-s. Shtetet e Bashkuara dhe Shqipëria janë një dhe aleatë të ngushtë, por nuk ka qenë e lehtë për t’u arritur. Kanë qenë të shumtë ata të cilët kanë shtruar rrugën në mënyrë që ne të jetojmë në një vend të lirë, në një vend demokratik.

Dhe një nga ata njerëz është Azem Hajdari. z. Hajdari së bashku me persona të tjerë, kanë dhënë jetën e tyre në mënyrë që Shqipëria të jetë e lirë. Ai nuk shqetësohej për veten, por shqetësohej për popullin e tij dhe për vendin e tij.

Për këtë arsye ky memorial që ndodhet këtu për ta përkujtuar nderimin e tij është shumë i përshtatshëm”, tha kongresmeni Eliot Engël pranë memorialit të Azem Hajdarit. Ai shtoi më tej se Azem handari ishte personi që udhëhoqi rininë shqiptare, një prej lëvizjeve më të mëdha, e cila sinjalizoi fundin e diktaturës komuniste në Shqipëri, e cila solli lirinë dhe demokracinë këtu.

“Liria nuk vjen lehtësisht, tha Engël, për demokracinë, tha ai, duhet punuar në mënyrë të vazhdueshme në mënyrë që të funksionojë. Por kjo është duke ndodhur këtu në Shqipëri. Për këtë arsye SHBA e sheh Shqipërinë si një nga aleatët, miqtë më të afërt tanë.

“Kam pasur mundësi ta njoh popullin shqiptar dhe ta dua popullin shqiptar. Punoj ngushtësisht me diasporën në SHBA. Ka pasur shumë patriotë që e kanë bërë të mundur që liria dhe demokracia të jenë këtu.Nderojmë kujtimin e Azem Hajdarit duke vendosur këtë buqetë lulesh në këtë memorial. Mbrëmë kam pasur nderin që të takohem sërish me zonjën Hajdari dhe sigurisht me vajzën e tij, Rudina Hajdari e cila ka punuar me mua në Kongres në SHBA. Ajo besoj se është një nga personat që unë besoj se do të jetë e ardhmja e Shqipërisë, sikurse disa prej të rinjve këtu që janë e ardhmja e Shqipërisë.

Kështu që ne do të vazhdojmë të punojmë së bashku si SHBA dhe Shqipëri dhe kurrë nuk kemi për të harruar këta njerëz të cilët kanë dhënë jetën e tyre, në mënyrë që ne të jetojmë në këtë vend pa pasur frikën se policia do të vinte në këtë qoshe. Por nuk ka qenë gjithmonë kështu në Shqipëri. Është kjo gjendje tani në Shqipëri, për shkak të asaj që ka bërë z. Hajdari.

Nuk do ta harrojmë kurrë dhe do ta kujtojmë gjithmonë dhe rroftë përgjithmonë liria në Shqipëri, rroftë demokracia në Shqipëri dhe miqësi të gjatë mes Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Dua gjithashtu të falënderoj z. Harry Bajraktari i cili erdhi në zyrën time dhe më tregoi gjithçka po ndodhte në Shqipëri dhe në Kosovë dhe i jam shumë mirënjohës.

Gjithashtu i jam mirënjohës ambasadorit të SHBA në Shqipëri i cili punon fort për forcimin e marrëdhënieve mes SHBA dhe Shqipërisë. Unë do të vazhdoj të mbështes Shqipërinë”, tha kongresmeni Engël.BW

Uncategorized

Në kërkim të mrekullisë tek Kisha e Laçit.

Post author Nga @gjata.com
Post date 2 Shtator, 2016
Pa Komente te Në kërkim të mrekullisë tek Kisha e Laçit.

Katolikë, myslimanë dhe ortodoksë mblidhen bashkë ndoshta në vendin më të shenjtë në Shqipëri.

Disa prej tyre vendosin të ecin këmbëzbathur në rrugën e gurtë, të tjerë ngjiten me makina në një trafik të jashtëzakonshëm.

Thuhet se duhet të mbledhësh pesë gurë të bardhë gjatë rrugës dhe sipas traditës, të pëshpërisësh tek secili përpara se t’i vendosësh sërish në tokë.

Uncategorized

Artur Zheji: Vendi po rrëshqet në diktaturë.

Post author Nga @gjata.com
Post date 1 Shtator, 2016
Pa Komente te Artur Zheji: Vendi po rrëshqet në diktaturë.

Mediat qeveritare dhe specialistët e sharjeve të Opozitës, mbas “fitores” së Aleancës së ripërtëritur Rama-Meta, kanë marr hov dhe sulen për të dëmtuar me çdo mjet dhe metaforë, figurën e Lulëzim Bashës.

E paraqesin të brishtë, të paqëndrueshme, problematike, të frikësuar, të pasigurtë, mendjelehtë dhe plot të tjera si këto. Përshkrimi është i ngjashëm, me atë që bëhej për Ramën në vitin 2005, kur erdhi në krye të PS, ku dhe ai shprehte pasiguritë e veta fillestare.

Lulëzim Basha, në mënyrën se si vepron, apo në mënyrën se si nuk vepron, padyshim që mund të ketë mospërputhje me përfytyrimin kolektiv, që lidershipet partiake kanë krijuar në vite. Nuk shtrëngon dhëmbët, nuk ka vështrim të egër dhe nuk kërcënon në mënyrë të personalizuar, kundërshtarët e tij politikë.

Përfytyrimi kolektiv do të donte një “egërsirë” që kundër-shkëmben me egërsi, sulmet e ashpra të Ramës dhe ambicies së tij për të paktën 3 mandate qeverisëse.

Kush nuk e di, duhet ta dijë se pikësynimi i kryeministrit aktual, është për të paktën 3 mandate qeverisëse njeri pas tjetrit.

Bumi i korrjeve kombëtare të kanabis t të ktij viti do të jetë spektakolar dhe do të fusë shumë para të thata në qarkullim. Prania e organizatave mafioze italiane është bërë shumë e dukshme. Ata po blejnë fillimisht struktura turistike, që shërbejnë si pikëmbështetje, për të zhvilluar tregtinë me shumicë të bimës së mrekullueshme.

Pra do të ketë “punë” dhe para në qarkullim. Nga ana tjetër Vettingu kështu si po bëhet në terren, do të sjellë një rritje shumë të madhe të pushtetit të Ramës në gjyqësor, që sjell për pasojë pushtet dhe trembje, për miqtë dhe armiqtë njëkohësisht.

Pra, kryeministri po realizon trekëndëshin e pushtetit të pakufishëm:

Para, pushtet politik dhe Pushtet gjyqësor.

Dhe në të njëjtën kohë, ka siguruar mjeshtërisht, ai e di se si, një mbështetje besnike ndërkombëtare të rangjeve të larta.

Duket se ndërkombëtarët shohin, dëgjojnë dhe besojnë vetëm versionin zyrtar të fakteve, ndërsa çdo gjë tjetër e klasifikojnë si të pabesueshme, të sajuar dhe të pafaktueshme.

Në këtë sfond zymtak, detyra e Opozitës, ajo që kemi dhe ashtu si e kemi, është sot, më e vështira, por edhe më e rëndësishmja. Lulëzim Basha, do të vazhdojë të jetë njeriu më i sulmuar dhe më i vizatuar keq, nga kundërshtari i vet politik.

Porse Lulëzim Basha, është sot për sot, njeriu i vetëm, që mund ti sjellë dhe duhet ti sjellë, pengesa reale diktaturës së kadifenjtë që po afrohet me shpejtësi dhe në verbëri të plotë të shumicës së blerë të mediave shqiptare.

Dikujt Basha mund të mos i duket frymëzues aq sa do të donte. Dikujt tjetër do ti pëlqente më muskuloz dhe më pak dandy, më të shkurtër, më të gjerë apo më të gjatë.

Po të duan le ta pikturojnë një të tillë, por Basha sot është politikani anti-diktaturë, që kush nuk e do diktaturën duhet ta mbështesë!

Jo për kolltukun e nesërm kryeministror të Lulit, por për mbipushtetin e një personi të vetëm, që nuk sjell dot kështu asgjë të mirë për Shqipërinë.

Uncategorized

Modeli i falimentuar i arsimit të sotëm profesional

Post author Nga @gjata.com
Post date 1 Shtator, 2016
Pa Komente te Modeli i falimentuar i arsimit të sotëm profesional

Nga Dr. Albano ZHAPAJ

Nën sloganin “punë ka por mungojnë profesionistë” arsimi profesional nga një sistem edukimi dhe arsimimi njerëzor e profesional, është shëndërruar në një sistem “trajnimesh profesionale” dhe po tentohet të na shitet si e vetmja rrugëdalje ekonomike dhe shpëtimtar i së ardhmes së të rinjve shqiptarë. Reklamat qeveritare na thonë se aty formohen zanatçinjtë e ardhshëm dhe realizohet përfitimi i “aftësive të zanatit” gjithnjë e më specifike, por me sa duket ato zanate apo aftësi tejkalojnë, apo s`kanë lidhje, edhe me kërkesat e tregut të punës.

Është e qartë se duhen shtyrë nxënësit që të regjistrohen sa më shumë në shkollat profesionale, e më tej të dalin nga arsimi i mesëm profesional, me një diplome “profesionale” të shpenzueshme menjëherë në tregun e punës, dhe se ky i fundit mezi po i pret.

Kjo me sa duket është dëshira e qeverisë, që shndërrohen më tej nga ana e menaxherëve të ekzekutivit të arsimit profesional, në reklama propagandistike, për t`u mbushur mendjen të rinjve që të ndjekin shkollën profesionale, në mënyrë që të kapin një zanat, shpejt e shpejt, që të kenë ca lekë në xhep, që të ushqehen, duke filluar nga zanati i saldatorit e duke përfunduar deri tek ai i kamerierit.

Këtu sigurisht që ka diçka që nuk shkon, dhe nuk ma do mendja të jem i vetmi që më shqetësojnë disa pyetje: A mendon ndokush, me të vërtetë, në këtë qeveri, se kjo është rruga e duhur e krijimit të së ardhmes së një të riu apo të reje? A jemi të sigurt se modeli i të dorëzuarit të të rinjve në zanate kaq teknike, sa ç`është saldatori dhe kamerieri, është modeli i vetëm i sigurimit të së ardhmes ekonomike të një njeriu?

Më duhet të kujtoj një aforizëm të Gëtes, i cili thoshte se “Disiplinat (dmth zanatet) dallohen vetiu në dy mënyra; ose me shtrirjen/përhapjen e tyre, ose thellësinë e madhe në të cilën zbresin. Pra, e thënë ndryshe, zanati përhapet vetiu kur e kërkon konteksti, dhe zhvillohet në brendësi, kur shoqëria kërkon zhvillim. Kë nga këto të dyja po kërkon të promovojë qeveria? Shtrirjen në masë të zanateve, që për hir të së vërtetës nuk dihet se cila industri i kërkon, apo specializimin e thellë në një profil të caktuar, që edhe kjo përsëri për hir të së vërtetës nuk dihet se cila industri i kërkon.

Kërkohen njerëz të formuar dhe profesionistë, apo kërkohen zanatçinj? Besoj se dikush duhet të marrë guximin dhe ti thotë qeverisë se nuk është e njëjta gjë të jesh një “njeri i formuar dhe profesionist”, dhe të jesh një “zantçi i aftë”. Po për kërkesat që kanë fermerët e veriut për zanatin e çobanit, apo për kërkesat e “fermerëve” të jugut që kultivojnë hashash, çdo bëjë qeveria, a do të hapë profile të reja në arsimin profesional?

Tabloja që po shfaqet në propagandën qeveritare të arsimit profesional është ajo e edukimit të “aftësive të zanatit” dhe jo ajo e “njohurive profesionale dhe të jetës”, dhe kjo gjë është shoqërisht e dëmshme. Edhe vetë shkëputja e arsimit profesional nga habitati i vet natyral dhe delegimi tek Ministria e Punës, është politikisht dhe edukativisht, sa e gabuar, aq edhe e rrezikshme.

Orientimi me detyrim që një ri apo e re, sot në epokën post moderne, të limitohet të mësojë vetëm se si të saldojë, sepse “punë ka por s`ka profesionistë”, është jo vetëm qesharake por aq tragjike sa do kthente përmbys në varr edhe Dante Aligerin, i cili tek “Komedia Hyjnore” kur u drejtohej të rinjve, i inkurajonte me fjalët “Nuk jeni bërë për të jetuar si të shëmtuar, por të ndiqni virtytin dhe dijen (njohuritë).

Pra o miq, dikush i palexuar në qeveri, po tenton me ide perverse që fjalën “njohuri” ta zëvendësojë me fjalën “zanatçi”, duke i shpënë të rinjtë masivisht në zanate të epokës feudaleskë, dhe duke harruar se shoqëria jonë ka nevojë fillimisht për njerëz me një vështrim dhe formim të përgjithshëm, duke filluar nga deputeti i parlamentit dhe duke përfunduar tek ai bariu në skajin më të largët të vendit.

“Zanatçi” do të thotë një njeri që ka aftësi në një proces pune të caktuar, ndërsa “Njeri me njohuri” do të thotë të kesh aftësinë për të ndryshuar vazhdimisht, edhe atëherë kur proceset apo teknologjia të detyron. Si do tja bëjë saldatori apo kamarieri kur koha të mos ketë më nevojë për ta? Kur u shpik kompjuteri automatikisht u zhduk edhe profesioni i daktilografistit, dhe të gjithë ne e dimë se çdo njeri me formim të përgjithshëm është i aftë të bëjë atë që bënte “zanatçiu daktilografist”.

Modeli i arsimit profesional që ofron qeveria rilindase sot, ka dështuar qysh në nisje, pasi është i ngjashëm me modelin e filmit “Modern Times” (Kohët Moderne), ku Charlie Chaplin luan rolin e atij punëtorit të “specializuar” në një gjest të vetëm: rrotullimin e çelësit anglez përreth bollonave të zinxhirit të montimit.

I madhi Chaplin mes humorit na përcjell tragjedinë e jetës së individit kur ky i fundit reduktohet në vetëm “zanatçi”, dhe nuk i duhet as të dijë, as të zbulojë e as të reflektojë mbi punën që bën, shoqërinë apo jetën, pasi zanati i jep atij një rrogë “shpejt e shpejt”, “para në xhep” gjithmonë, dhe të tjerat s`kanë asnjë vlerë. Në këtë këndvështrim modeli i arsimit profesional rilindas jo vetëm ka falimentuar, por po rrënon edhe atë pak të mirë që shkolla jona profesionale e ka pasur vetiu.

Kemi mundësinë, falë rrjeteve sociale, të shikojmë njerëz, që njohim apo nuk njohim, të cilët punojnë në arsimin profesional, mësues apo drejtorë, të cilët publikojnë në profilet e tyre “facebook”, apo edhe profile shkollash, foto nga aktivitetet dhe puna në shkollat tona profesionale, ku po t`i vëresh pak me kujdes, më tepër se aktivitete edukimi profesional, duken si trajnime.

Kush punon në sistemin e arsimit profesional, e di shumë mirë se qeveria rilindase e ka shndërruar mësuesin në një mbushës formularësh, ditarësh, hartues planesh pune, apo gjithfarë raportimesh si për dikasterin epror, ashtu edhe në zyrën e partisë shtet (bile edhe vlerësimi i mësuesit bëhet mbi këto kritereve), aq sa mësuesi vetëm mësim që s`ka kohë të bëjë. E lere pastaj të mendojë se si të përditësojë njohuritë, të njohë të rejat shkencore të fushës së vet, të marrë pjesë në trajnime, seminare apo konferenca.

Një mësues duhet të gjykohet nga rezultatet e punës së tij, nga mënyra se si e bën mësimin për nxënësit. Kush e mat apo vlerëson mësuesin e arsimit profesional nga sasia apo cilësia e orëve që bën leksione. Kush e verifikon nëse bëhen më shumë leksione teorike apo vetëm orë praktike. E më tej: kush ka një statistikë të punësimit nëpër zanatet përkatëse të nxënësve me arsim profesional. Me sa duket dikasteri i punës, që është përgjegjës për arsimin profesional, nuk bën as njërën dhe as tjetrën.

Sa më shumë të zgjasë propaganda dhe modeli aktual i arsimit profesional, aq më shumë do rrënohet shkolla profesionale, e cila nga modeli i një “Shkollë Profesionale” që ka qenë nën tutelën dhe kujdesin e Ministrisë së Arsimit është shndërruar në modelin e një “Trajnimi Profesional” nën varësinë e Ministrisë së Punës. Kjo e fundit njihet tashmë nga të gjithë si dikaster ka në menaxhim gjithë papunësinë e vendit, dhe për të qenë të sinqertë e menaxhon dhe e shton më së miri objektin e punës së vet, papunësinë.

Qeveria dhe këshilltarët pranë saj për arsimin profesional do ishte mirë të kuptonin se arsimi profesional duhet të synojë dhe realizojë krijimin e një modeli të suksesshëm të ngjashëm me shkolla evropiano perëndimore, çka do të thotë me kurrikula formuese sipas standardeve evropiane, me pajisje, me punishte, e me laboratorë sipas standardeve evropiane, me tekste të nxënësit të përkthyera ose të përshtatura nga tekstet e vendeve të spikatura për suksesin e shkollave profesionale në tregun evropian dhe atë global të punës.

“Të formosh njeriun përpara se të formosh zanatin” ky është modeli i vetëm dhe realiteti i ndërtimit të një shoqërie më të begatë, pra ndërtimi i së ardhmes mbi punën e përgjegjshme të së tashmes, dhe duke përdorur përbërësit më pozitivë që vijnë nga e kaluara. Nëse e injorojmë këtë gjë, ta dimë se jemi jo vetëm profesionalisht, por edhe kulturalisht të vdekur.

Uncategorized

Vettingu dhe përralla e tre lopëve me ujkun.

Post author Nga @gjata.com
Post date 1 Shtator, 2016
Pa Komente te Vettingu dhe përralla e tre lopëve me ujkun.

Vettingu dhe përralla e tre lopëve me ujkun

Përralla thotë se ujku kishte uri. Pa tre lopë dhe i rrodhi goja lëng. Por lopët kishin brirë dhe me tu afruar ujku u vendosën shpinë më shpinë dhe e përzunë me brirë dhe ujku ngeli thatë.

Andej kaloi dhelpra, e pa skenën dhe e këshilloi ujkun: përçaji dhe haji një e nga një. Më mbetet edhe mua ndonjë mëlçi.

Dhe ujku dëgjoi atë goxha këshillë. I tha dy prej lopëve, skam pune me ju, por me pullalleshën. Dhe ato e lanë vetëm lopën me pulla dhe ujku e hëngri dhe dhelpra mori pjesën e vet.

Kur e mori sërish uria, i pa prapë lopët kurriz më kurriz dhe kërcënuese me brinjët e tyre. I tha lopës së kuqe, “nuk e kam me ty, por me atë ngjyrë grinë!”.

Dhe i ndau. Dhe i shqeu të dyja një e nga një.

Historia përseritet?
Kë do të hajë më parë Vettingu i njëanshëm?
Ndoshta kjo dihet si pikësynim. Por rradha e ngrënies politike do të vazhdojë.
Me sa duket për të gjithë! Dhe kjo do të jetë një drejtësi e Drejtë!

Uncategorized

Misteri i fëmijës që u mbyt në Drin: I pangrënë, i rrahur barbarisht nga i ati dhe njerka.

Post author Nga @gjata.com
Post date 31 Gusht, 2016
Pa Komente te Misteri i fëmijës që u mbyt në Drin: I pangrënë, i rrahur barbarisht nga i ati dhe njerka.

Më lini të qaj për një fëmijë 10 vjeç. Ai do të varroset sot i pangrënë. Do të përcillet në banesën e fundit me shumë plagë në shpirt. Plagë të hapura më shumë se mjerimi, nga dhuna barbare e babait dhe njerkës së tij. I mituri I.Xh. thanë se u mbyt dy ditë më parë në lumin Drin i Zi. Trupi i pajetë i vocërrakut nga fshati Mazhic i Bulqizës u gjet paraditen e djeshme në afërsi të fshatit Katund i Ri të Dibrës. I mituri u gjet pas shumë orë kërkimesh nga banorët e tri fshatrave, të cilët po e qajnë pa gjetur ngushëllim. Dhe jo vetëm atë, por edhe 7 motrat dhe vëllezërit e tij, të cilët, nëse nuk do të ndërhyjë urgjentisht shteti, rrezikojnë të kenë të njëjtin fat.

Pas lajmit të konfirmuar zyrtarisht edhe nga policia për mbytjen e 10-vjeçarit, “fshihet” një histori tejet e dhimbshme. Histori që vjen nga një zonë, ku varfëria ekstreme i shndërron njerëzit në ‘kafshë’.

Vetë të afërmit e të miturit dhe banorët e fshatit Mazhic, me rrëfimet e dëshmitë e tyre pohuan dje se babai i fëmijës që u mbyt në lumë është kafshë dhe jo njeri. Ata pohuan se djali i rritur pa nënë mund të mos jetë mbytur duke u larë në lumë, por mund t’i ketë dhënë fund jetës për shkak të traumës dhe depresionit. Se vetëm tri ditë para ngjarjes, ai ishte rrahur në mënyrë çnjerëzore nga i ati i tij, Shpëtim Xholeshi. 50- vjeçari e ka shtrirë përtokë djalin që kishte me gruan e parë dhe ia ka shkelur kokën me këmbë. Ky fakt është bërë me dije nga gjyshja 80-vjeçare e të miturit. Por, edhe nga njerka, e cila u shpreh se fëmijët e thjeshtrës i rrihte më pak se i ati i tyre.

DËSHMIA E GJYSHES PËR NGJARJEN

*Mëngjesin e së hënës, unë dhe nipi im 10 vjeç shkuam në pyll për dru. Morëm me vete edhe dy kuajt. Rreth orës 10:30 i thashë djalit të djalit të më sillte njërin nga kuajt për ta ngarkuar. Por, ai iku deri tek ura pa më thënë gjë se ku do të shkonte. E kërkova gjithandej, por nuk e gjeta. Mendova se mos ishte fshehur gjëkundi prej frike. U ktheva në shtëpi, ndërsa ai nuk u kthye. Të gjithë dolëm për ta kërkuar. Banorët e fshatit tonë dhe të Katundit të Ri (i përket rrethit të Dibrës) dolën një për një prej shtëpie dhe bashkë me ne kërkuan deri mëngjesin e sotëm (djeshëm). E gdhimë në bregun e lumit Drin, pasi aty gjetëm dy kuajt, të cilët i kishte marrë nipi”, thotë Hëne Xholeshi. Ndërkaq, e moshuara tregoi se djali i saj, Shpëtimi (babai i viktimës) ishte martuar dy herë dhe se me gruan e parë, të cilën e kishte ndarë, ka 4 fëmijë dhe po 4 fëmijë ka edhe me të dytën. Gjithashtu, 80-vjeçarja u shpreh se familja e saj prej 11 anëtarësh mbahej me pensionin e saj dhe pensionin e dy fëmijëve invalidë të të birit. E moshuara qante për humbjen e nipit, ndërsa krah saj dëneste mbesa e saj më e madhe, motra e 10-vjeçarit.

DËSHMIA E NJERKËS
Dje ajo qante. Njerka e 10- vjeçarit tha: “Unë jam nusja e dytë e Shpëtim Xholeshit, por ai plehra më bërtet edhe mua. Më thotë ik tek nëna jote. Më shan dhe rreh fëmijët. Me të kam 4 fëmijë. Ai na torturon mua dhe fëmijët”. E pyetur nëse i rrihte 4 fëmijët e tjerë që burri kishte me gruan e parë, ajo u shpreh: “Unë nuk i torturoj. Unë i dua, por ai (burri) i torturon më shumë. Kur i them unë mos i prek fëmijët, Shpëtimi më thotë: ‘Se nuk të pyes ty. Unë i ruaj me bukë. Ti nuk ke punë me fëmijët e mi’. Ai i rreh përditë fëmijët. Pi nëpër lokale dhe bëhet tapë. Para tri ditësh, erdhi vjehrra e më tha: ‘Oj nuse, yt shoq e mbyti djalin krejt. Ia ka shtypur kokën me këmbë dhe mezi ia kam nxjerrë nga duart’”. Ndërsa, banorët e fshatit ku ndodhi ngjarja pohuan se 50- vjeçari Shpëtim Xholeshi është baba diktator dhe i pamëshirshëm, pasi në vijimësi ka ushtruar dhunë fizike e psikologjike mbi fëmijët e tij, të cilët duhet të merren urgjentisht në mbrojtje nga shteti. Gjithashtu, banorët thanë se i kanë ndihmuar me bukë, vaj e sheqer dhe me çfarë kanë mundur familjen e varfër Xholeshi./

Uncategorized

Mësuesja e moshuar dhe sfida me kokra vezë fshati për vaftin e saj dinjitoz e të ndershëm.

Post author Nga @gjata.com
Post date 30 Gusht, 2016
Pa Komente te Mësuesja e moshuar dhe sfida me kokra vezë fshati për vaftin e saj dinjitoz e të ndershëm.

Uncategorized

GESTAPO APO VETTING?

Uncategorized

Është koha për një ‘AlCanabis Panair’…të presim vetëm sa të mbyllet Panairi i Armëve.

Post author Nga @gjata.com
Post date 30 Gusht, 2016
Pa Komente te Është koha për një ‘AlCanabis Panair’…të presim vetëm sa të mbyllet Panairi i Armëve.

Erdhi koha që vendi ynë të përfaqësohet me një pavion mostrash nga kultivarët më të mirë të drogave.

Nga Ylli Dylgjeri.I vetmi panair i munguar deri me sot. Arritjet e derisotme të hashashit, si në sasi dhe në vairete e kane ofruar shumë vendin me Holandën dhe vendet të tjera model të Amerikës Latine. Një show bashkohor do ti bente publicitet vendit në kete prag integrimi europian. Bota do ta prekte dhe shijonte në sy ashashin shqiptar. Bashke me ritmen e kënges

“O sa mirë me qenë shqiptar” do të krenoheshim edhe nga duart e bujqëve tepelenas krahas atyre krutane e dibrane, skraparllinj e leber, mallakastriote e dukagjinas, kudo ku i ka mbire fara kesaj bime patriotike. Konkurimi i qarqeve ne Panair do te sillte edhe te ardhurat me te larta, ciceronet me te zote, e natyrisht edhe korrieret kembeshpejte.
Dita e Panairit AlCanabis po ofron. Pritet vetem perfundimi i Panairit te Armeve, qe me sa duket me qytetin e Sarandes e mbyll harten e prezantimit./Nga Ylli Dylgjeri/

Uncategorized

Një çam bio në Dibër kundër Shpëtim Idrizit: Ja pse je një çam i keq!

Post author Nga @gjata.com
Post date 30 Gusht, 2016
Pa Komente te Një çam bio në Dibër kundër Shpëtim Idrizit: Ja pse je një çam i keq!

Po bën gjithnjë e më shumë përshtypje roli i panatyrshëm i Shpëtim Idrizit në zgjedhjet për bashkinë e Dibrës.

Kjo, pasi kreu i PDIU-së po i jep një ngjyrim të denatyruar aksionit të kësaj partie politike e cila ka lindur dhe punon si e tillë vetëm për të vënë në jetë “çështjen çame”: pra njohjen dhe realizimin e të drejtave të shqiptarëve të krahinës së Çamërisë, e cila është masakruar dhe dëbuar nga Athina zyrtare.

Lobimi dhe ndërkombëtarizimi i kësaj çështjeje, duke mos u përfshirë në politikën pragmatiste të ditës, (ku ka sjellë shprehjen që është më shumë një batutë tavoline: “Çam nuk lind, bëhesh”), do të ishte roli primar i PDIU-së. Dhe delegacionet e saj do të duhet të shiheshin në Bruksel, Strasburg, Nju Jork, Gjenevë, Vjenë etj, ku dhe kanë selitë organizatat ndërkombëtare.
Nëse do të rrinin pa lëvizur, do të shtynin të miratohej ndonjë rezolutë apo dokument që do të bindte çamët se PDIU është partia që pretendon se mbron interesat e tyre, atëherë do ta votonin pa asnjë hezitim.

Por Idrizi me ndërhyrjen brutale në bashkinë Dibër, ku po përdor njerëz dhe jo korrektë përballë ligjit po prish edhe imazhin e çamëve. Një reagim i ashpër ka ardhur nga mjeku Edmond Hasani, i cili është dibran i lindur, por që ka një prejardhje të pastër çame.
Babai i zotit Hasani, një intelektual i spikatur, Gjyzel Hasani ishte një çam që u dashurua me Dibrën dhe nga Dibranët. Kjo familje me profiling e saj qytetar, padyshim që krijoi një imazh për çamët që asokohe nuk njiheshin në një cep të vendit që është Peshkopia.

Ja ç’shkruan Edmond Hasani në statusin e tij:
“Perpiqem , si i vetmi cam bir Diber te mirkuptoj ‘camet’ e Dibres dhe interesat e tyre te ngushta personale qe detyrojne njerez hallexhinj e te papune, shprese vrare e enderrimtare , batakcinj e mashtrues qe nen siglen e Camerise se vuajtur dhe heroike shqiptare konvertohen nga dibrane safi ne ”cam’!
Mbaj mend disa came te nderuar qe ne vitet e diktatures jetuan e punuan ne Diber, si babain tim Gjyzel Hasani, veteriner Kasemin,,gazetarin e zp Hamdi Jupe dhe natyrisht zyshen e nderuar, te ndjeren Ani Stafa ! Ishin shembuj ndershmerie e qytetarie ! Tani une shikoj ”camet” dibrane aktuale, njerez te njohur te mi, shok, miq ,anonime ,,,! Nuk di si do reagonin keta nese dikush tjeter per perfitime personale, ekonomike, financiare apo politike do perdorte vendlindjen e tyre si maske!
Nuk di nese dikush prej tyre si ‘cam’’ do kercente vallen e Celo Mezanit apo te me fliste per Abedin pashe Dinon, per kriminelin Napoleon Zerva apo per masakren e Paramithise, nuk di nese zonjes se nderuar deputete me origjine dibrane dhe nuse Camerie Mesila Doda i duket moralitet i shendoshe camezimi i Dibres ama di nje gje; Shpetim Idrizi eshte cam i keq !”

Dhe vërtet që statusi i hasanit, i cili evokon qytetari më shumë se qëndrim politik ka të vërtetën e madhe bipatizani.
Gazetai Hamdi Jupe, një çam nga fshatrat e Konispolit ka jetuar në Peshkopi për shumë vite, ku ka qenë mësues gjuhe dhe letërsie.
Jupe dhe bashkëshortja e tij po mësuese lanë një emër të mirë në Dibrën e vogël dhe të ndjeshme ndaj rolit të individit.
Por tani në fushatën elektorale, asnjë nga këta identikite që përshkruan Mondi nuk janë çamët që kërkojnë bashkinë e Dibrës.
Por janë ata që kanë dalë nga aksioma e llahtarshme: “Çam nuk lind por bëhesh”, që s’ka asgjë me identitetin bio dhe të patjetërsueshëm.
PDIU mund të marrë edhe një këshilltarë më sumë më 11 shtator, or do të humbë padyshim një imazh duke hapur hendek mes shqiptarësh: “çamë e jo çamë”.
Por jo çamë”.
Por Shpëtim IDrizit nuk i intereson imazhi dhe pasqyrimi i vlerave çame: atij i duhen drejtorë patentash dhe hipotekash për të mbushur xhepat…/Boom.al/

Uncategorized

Tjetër viktimë e dhunës policore në Greqi.

Post author Nga @gjata.com
Post date 30 Gusht, 2016
Pa Komente te Tjetër viktimë e dhunës policore në Greqi.

Athinë, edhe një shqiptar tjetër vdes nga dhuna e policisë

Nga Shpëtim Zinxhiria.
(Shkon në 96 numri i të vrarëve nga policia greke)
Dyshimi që pata publikuar pak ditë më parë lidhur me zhdukjen e shqiptarit nga punonjës të policisë greke është i vertetë. Ngjarja ka ndodhur kohë më parë nga punojnës të policisë së Rajonit në Agios Pantelimona, 1.5 km larg qendres nga Omonia.
Më shumë rreth kësaj na është premtuar se javën që vjen do të kemi mundësinë për të biseduar me pjestar të familjes se viktimës. Këtë ngjarrje e ka marrë përsipër një avokat grek në Athinë.
Deri tani është verifikuar se shqiptari është ndaluar nga policia pasi po kryente një vjedhje, dhe më pas është gjetur në një përua pranë Detit. Sipas informacionit trupi i viktimës ka shenjat dhunimit dhe të sakatimit në trup.
Tani shtetit i mbetet shtetit shqiptar në bashkëpunim me atë grek të hetojnë edhe për këtë vrasje, pasi ky rast çon numrin e të vrarëve nga policia në 96-të…

Uncategorized

Gazetari i ‘The Economist’, Tim Judah,në kurthin e Ramës…?!

Post author Nga @gjata.com
Post date 29 Gusht, 2016
Pa Komente te Gazetari i ‘The Economist’, Tim Judah,në kurthin e Ramës…?!

Tim Judah është një analist politik i gazetës britanike‘The Economist’. Ka qenë shumë i angazhuar, ndër të tjera, edhe për ngjarjet në ish Jugosllavi e Kosovë dhe shkruan artikuj analitikë e reportazhe për vendet e Ballkanit. Ai ka bërë disa reportazhe edhe për Shqipërinë, dhe gjithnjë është kujdesur të jetë në anën e Edi Ramës, duke e përshkuar si një reformator, madje duke mos munguar të marrë prononcime edhe nga Erion Veliaj.

Para disa javësh erdhi në Dhërmi me helikopter Toni Bler që mesa duket ndër të tjera bisedoi më Ramën edhe për reputacionin shumë negativ që është përhapur në Europë e SHBA për kultivimin e kanabisit gjatë qeverisjes Rama. Nuk vonoi, dhe pas disa ditësh u publikua një raport i shërbimeve sekrete të Gjermanisë dhe Italisë ku jo vetëm tregohet se territori i Shqipërisë në 263 ditë është kthyer në një terren të përshtatshëm për kultivimin e kanabisit, por ky operacion kombëtar kryhet nën kujdesin e shefave të policisë dhe fitimet nga ky lloj biznesi shkojnë deri tek ministri. Dhe një nga detyrat e këshilltarit të Ramës duket se mbetet imazhi i qeverisjes në sytë e partënerëve nderkombëtarë. Biseda është përqëndruar se ‘cfarë duhet bërë? Për të ndrequr imazhin”.

Pikërisht pas të gjithë këtyre, Tim Judah vjen në Tiranë. Mënyra sesi është qasur ky gazetar për të bërë reportazhin për kultivimin e kanabisit shqiptar krijon shumë dyshime. Në vend që ky gazetar të fillonte me marrjen e kontakteve me ambasadorët e Gjermanisë e Italisë dhe përfaqësuesit e medias së pavarur, ky e nis reportazhin me një shfaqje publike me Sajmir Tahirin dhe “bandën” e tij të policëve me kallashnikovë. Dhe më tej në vend që t’i marrë një intervistë në zyrë ministrit të Brëndshëm Sajmir Tahiri duke e bombarduar me pyetje që do t’i jepnin mundësi të zbulonte rolin e policisë dhe të tijin personal lidhur me kultivimin e kanabisit, gazetari Judah, çuditërisht fluturon në helikopterin e ministrit dhe shkon në një operacion të sajuar policie, nga ato që Sajmir Tahiri organizon çdo ditë për të mashtruar publikun shqiptar me mediat e Ramës Top Chanel dhe gazetën Tema. Në ato vende ku Sajmir Tahiri bën sikur shkatërron kanabisin. Dhe kulmi arrin kur në faqen e tij Twiiter, Tim Judah publikon “suksesin imagjinar” të operacionit të Tahirit?!

Të gjithë bëjnë pyetjen, përse Tim Judah nuk ndjek raportin e shërbimeve sekrete për të investiguar direkt në terren se çfarë shkruajnë ato? Përse ky gazetar i një reviste të famshme nuk takohet me specialistë të pavarur për të marrë mendimin e tyre lidhur me kultivimin e kanabisit në Shqipëri? Përse nuk niset vetë ne terren, në ato pika që janë tashmë të publikuara në mediat shqiptare se mbrohen nga ministri Tahiri, po shkon atje ku e çon ky ministër që është përgjegjësi dhe përfituesi i kultivimit të kanabisit. Përse Tim Judah nuk pyet Fatos Lubonjën se çfarë mendon për minsitrin dhe kanabisin? Ertur Zhejin? Andi Bejten? E tjerë e tjerë gazetarë kritikë, por mbyllet në helikopter me Sajmir Tahirin dhe mbrohet nga Mero Baze?

Dyshimet rriten më shumë kur menjëherë hidhet në sulm për ta mbrojtur Mero Baze gazetën ‘The Economist’, sepse e ndjen se të gjithë e shikojnë mashtrimin që nuk mbulohet dot dhe që marrëzia e Ramës e Tahirit po dëmtojnë rëndë imazhin e revistës së famshme. Sapo Sajmiri ka publikuar foton me Tim Judah dhe forcat speciale të gjithë kanë filluar të tallen në rrjetet sociale dhe të artikulojnë shqetësimin se me “paratë e kanabisit, kjo qeveri po blen jo vetëm shqiptarët por edhe ndërkombëtarët”./

Uncategorized

“Vëllazërim-Bashkimi”. Vuçiç i boton “Kurbanin”, Rama i ndërton një qendër kulturore dhe kishë serbe në Libofshë.

Post author Nga @gjata.com
Post date 29 Gusht, 2016
1 Koment te “Vëllazërim-Bashkimi”. Vuçiç i boton “Kurbanin”, Rama i ndërton një qendër kulturore dhe kishë serbe në Libofshë.

Serbia është duke ndërtuar “Qendrën Kulturore Serbe” dhe një kishe po serbe në Libofshë të Fierit.

Financimi nga qeveria serbe dhe zbatimi nga shoqata “Jedinstvo” me aktivitet në Fier. Kjo duket një platformë në heshtje për serbizimin e Shqipërisë.

Projekti ka marrë miratimin e qeverisë shqiptare. Megjithëse firma mbahet e fshehtë.

Në kohën kur mediat e Ramës flasin për “suksesin” e “Kurbanit” në Serbi, kryeministri shqiptar nuk ka humbur rastin për ti shprehur mirënjohjen dhe shpërblimin kryeministrit serb Aleksandër Vuçiç.

Por këtë lajm deri më sot e kanë mbajtur të fshehur mediat afër kryeministrit dhe vetë qeveria shqiptare.

Pas refuzimit që shteti i ri i Kosovës i bëri “Bashkim-Vëllazërimit” Rama-Vuçiç, këta dy të fundit duket se kanë vendosur të vazhdojnë vetë.

Uncategorized

Kjo është ajo çka lanë pas veti kur u larguan kriminelët serb nga Mushtishti (Foto)

Post author Nga @gjata.com
Post date 29 Gusht, 2016
Pa Komente te Kjo është ajo çka lanë pas veti kur u larguan kriminelët serb nga Mushtishti (Foto)

Qindra banorë të Mushtishtit që nga orët e hershme të mëngjesit nuk lejuan serbët e zhvendosur të futen në fshatin e tyre për të kremtuar një festë lokale ortodokse.

Arsyeja e banorëve shqiptarë të kësaj ane ishte krimi që bënë familjarët e këtyre serbëve në vitin 98-99.

Se paramilitarët serbë bënë krime në fshatin Mushtisht të Suharekës e dëshmojnë edhe këto fotografi.

Ndryshe, serbët e zhvendosur nuk u lejuan sot ta shënojnë një festë lokale ortodokse. Ata u larguan pa e vizituar këtë fshat. Qeveria e Kosovës u deklaruar se serbët patën drejtë të kthehen në pronat e tyre.

Ndërsa presidenti i Republikës, Hashim Thaçi tha se serbët kanë të drejtë të kthehen.

Njëjtë u deklarua edhe kryeparlamentari Kadri Veseli. Sipas tij, zhvillimet në Mushtisht mund të keqpërdoren nga Serbia.

Kurse sipas zyres së BE-së në Prishtinë e drejta për kthim të serbëve është e nevojshme.

Uncategorized

Çmontimi i një miti të rrezikshëm.

Post author Nga @gjata.com
Post date 29 Gusht, 2016
Pa Komente te Çmontimi i një miti të rrezikshëm.

Nga Klodian Tomorri/

Ka një mit fals, që përhapet sa herë që trafikantet duan të zbusin reagimin e publikut. Ai se droga ndihmon ekonominë kombëtare dhe rrit standardin e jetesës së qytetarëve.

Pikërisht kjo është duke ndodhur në Shqipëri. Për të justifikuar përhapjen masive të kanabisit në të gjithë territorin e vendit, trafikantët dhe njerëzit me pushtet që qëndrojnë pas tyre, janë duke përhapur tezën se droga rrit të ardhurat dhe mirëqenien e fshatarëve të varfër. Dhe fatkeqësisht duket se po ja dalin.

“Ç’të keqe ka nga droga? Përkundrazi. Ajo po ndihmon ekonominë,” është një frazë që e ndesh jo rrallë së fundmi në publik.

Ky është një mit i rrezikshëm. Nëse do të ishte e vërtetë se droga rrit ekonomine, shqiptarët sot do ishin duke plotësuar llotarine kolumbiane dhe nuk do të turreshin në amerikane prej 200 mijë njerëzish në ambasadën amerikane.

E vërteta është krejtësisht ndryshe. Trafiku mbjell mjerim. Mekanizmi është i thjeshtë. Trafiku kontrollohet nga të fortët dhe kriminelët, të cilët i përdorin të ardhurat e jashtëligjshme për të konsoliduar pushtetin e tyre në kurriz të shoqërisë.

Paratë e drogës, blejnë vota. Votat sjellin pushtet. Pushteti vjedh tendera. E gjithë kjo krijon një ekonomi të kriminalizuar dhe informale që minon shtetin ligjor dhe gërryen shërbimet publike.

Ky është një qerthull negativ i rrezikshëm. Jo rastësisht të gjitha vendet ku ka kultivim dhe trafik masiv narkotikësh janë vendet me të varfra të planetit.

Nga ana tjetër, edhe teza e legalizimit si zgjidhje e mundshme e problemit nuk do të ndryshonte asgjë. Legalizimi i kanabisit në Shqipëri nuk nënkupton legalizimin e tij në Itali, Greqi apo çdo vend tjetër ku eksportohet. Rrjedhimisht trafiku i jashtëligjshëm do të vazhdojë. Kriminalizimi i ekonomisë po ashtu

Shqipëria ndodhet në një krize kombëtare. Kriminalizimi kaq masiv i ekonomisë mund të mbjellë farën e rrënimit ekonomik të vendit për një kohë të gjatë. Kjo ka vetëm një zgjidhje. Vullnetin e qeverisë për të luftuar pa asnjë kompromis ekonominë e drogës.

Është e qartë se organika aktuale e Ministrisë së Brendshme nuk mund të garantojë më rendin dhe sigurinë në Shqipëri. Ndaj duhen ndryshime urgjente. Fillimisht në nivel politik, e më pas në të gjithë zinxhirin komandues të Policisë së Shtetit.

Përtej sondazheve të sponsorizuara që e nxjerrin Policinë e Shtetit si institucionin më të besuar nga qytetaret, e vërteta është se sot Policia është më e diskretituar se kurrë. Kjo jo për fajin e mijëra punonjësve të ndershëm të policisë, të cilët sot janë të tradhtuar, por për shkak të bosëve të tyre.

Në media janë publikuar fakte të pakundërshtueshme se shumë krerë të Policisë në qendër dhe në rrethe janë të përfshire drejtpërdrejtë në trafikun e drogës. Në këtë situatë ruajtja e status-quos do të kishte vetëm një rezultat. Kriminalizimin e mëtejshëm të ekonomisë kombëtare dhe rrënimin e qytetarëve të zakonshëm.

Rikthimi i autoritetit moral në Ministrinë e Brendshme dhe në Policinë e Shtetit është kritik për të triumfuar mbi drogën dhe mjerimin që ajo mbjell. Shqipëria nuk mund të jetë Kolumbia e Europës. Prandaj teza e ekonomisë që rritet nga droga meriton vetëm një përgjigje. Refuzimin me neveri dhe ndëshkimin me pushtetin e sovranit.

Uncategorized

“The Guardian”Shqipëria, vend i cili shfrytëzon punëtorët, duke punuar jashtë orarit dhe në kushte të tmerrshme pune.

Post author Nga @gjata.com
Post date 28 Gusht, 2016
Pa Komente te “The Guardian”Shqipëria, vend i cili shfrytëzon punëtorët, duke punuar jashtë orarit dhe në kushte të tmerrshme pune.

Fasonët

Një shkrim i prestigjiozes “The Guardian” i kujtoi europianëve që markat me emër që ata blenë me çmime marramendëse në rrugët e Londrës apo Milanos, bëhen në vende ku paga e një punëtori është më e vogël edhe se një palë këpucë.

Shkrimi i gazetës britanike hidhte dritë mbi origjinën e veshjeve apo këpucëve, të cilat nuk ishin Italia apo Anglia, siç kishin emërtimin të gdhendur mbi produktin, por Shqipëria, Maqedonia e Bullgaria, vende të cilat shfrytëzojnë punëtorët, duke punuar jashtë orarit dhe në kushte të tmerrshme pune.

Mes vendeve të botës së tretë, si India, Vietnami apo shtetet afrikane që punojnë me materiale porositëse për shkak të krahut të lirë të punës, është dhe Shqipëria.

Investimet në pajisje kushtet e punës dhe paga nuk janë të njëjta me vendet fqinjë si Greqia e Serbia.

https://www.theguardian.com/fashion/2016/aug/20/shoes-uk-high-street-made-for-a-pittance-eastern-europe-sweatshop

Uncategorized

Erdhi më në fund porosia?

Kryeshefi e mprehu edhe njëherë shpatën për situatën

Fugsi i Vogël, ia kishte gjëtur më në fund Kryeshefit shpatën që kërkonte prej kohësh. Një shpatë japoneze nga Hokaido, nga mjeshtri shpatabërës Hanzo. Shpatë e shtrenjtë. E mprehtë dhe me çelik të rrahur pesë herë. Fugsi i Vogël, e çmbështolli me kujdes dhe i fshiu pluhurin duke kënduar nën zë, këngën e njohur: “Kryeshefi e mprehu shpatën edhe njëherë për situatën/ Kjo është shpata që u rri te koka, të gjithë armiqve që ka bota!”. E nxorri nga këllëfi dhe admiroi vezullimin e tehut të mprehtë. Në këtë kohë ja behu papritur vetë Kryeshefi. Ai hodhi një vështrim qortues dhe Fugsi i Vogël e futi me nxitim shpatën në millin e argjentë stolisur me dy Dragonj të Artë.

– Erdhi më në fund porosia? – tha Kryeshefi duke i admiruar tehun e mprehtë dhe duke lëmuar njëkohësisht ciftin e florinjtë të Dragonjve mbi këllëf. Fugsi nuk foli. Por i zgjati një listë gjërash që kishte porosi për Sammitin e Nishit.

– Ja shef, këto janë pikturat e përzgjedhura për Ekspozitën madhështore! Do tronditen serbët! Skanë parë kurrë një kryeministër piktor në jetën e tyre! Piktor edhe shkrimtar njëherësh! Ai serbi e ka përkthyer mirë në serbisht “Kurbanin”, më tha edhe Këshilltari ynë ndërkombëtar që kemi nga Kosova. Se ai e di serbishten, njësoj si shqipen.

Kryeshefi u mallëngjye. U kujtua proçka e takave të fshehta të këpucëve të Vuços në takimet e mëparshme. Mirëpo sapo do të ishte përsëri qortues ndaj Fugsit të Vogël, Fugsi, ky lexues i mrekullueshëm i mendimeve të Kryeshefit, zgjati përpara këpucët e reja që shkëlqenin.

– Fitojmë edhe ne 2,5 cm nga taka speciale e padukshme. 3 kostumet Brioni janë gati. Kopsat me diamant të vogël të këmishave i kemi të reja dhe të papërdorura asnjëherë në asnjë Summit tjetër. Unë sygjeroj se duhet edhe një qethje e lehtë te Mjeshtri. Ta thërras? Edhe një shkurtim të lehtë të mjekrës dhe një masazh lëkure me atë kremin që na solli ai Ministri që nuk harron asnjëherë…

– I paske vënë në vijë të gjitha vëllaçko! Je i madh! Fjalimin e ka bërë gati Këshilltari Ndërkombëtar? Ma kalo në email, ti fus ca nga ato të miat! Ke lexuar se çfare shkruajnë plerat sot? – foli duke admiruar kopast e këmishës Kryeshefi. I bëri përshtypje kutia e mrekullueshme dhe i bëri një foto, të cilën e çoji me whattsup, aty ku marrin vesh nga e bukura, në një shoqe në Paris. “ajo kupton nga këto llukse!” mendoi me vete Kryeshefi.

– Avioni niset pas 2 orësh shef! Do shkojmë në kohë apo ta vonojmë ca? Të flas me aeroportin?!

Kryeshefi nuk u përgjigj. Mori shpatën japoneze të mjeshtrit Hanzo nga Hokaido, e nxorri nga këllëfi me dragonj të artë dhe e vringëlliu ca herë në ajër. Tehu i shpatës vringëllinte. Sa e bukur ajo kënga e vjetër e Enverit tha me vete Kryeshefi…” e mprehu shpatën edhe njëherë për situatën!/ Ajo është shpata që u rri te koka, të gjithë armiqve që ka bota!… Sa bukur!… I kemi rënë kotë në qafë!” mendoi ai.

– Jemi gati të nisemi Fugs! – dha urdhër Kryeshefi.

– Ndonjë briefing për takimin me Vuçen? Do hedhësh ndonjë sy lëndës që do diskutohet? Një update Shef?!

– Pse ja vlen? Autostrada Fugs! Ekspozita dhe “Kurbani” mjafton! Vuçës nja dy rrahje në shpatlla! Kaq është loja! Pjesën tjetër e bëjnë vetë mediat!

Dhe u nisën për takimin e madh gjeopolitik të Ballkanit. Kryeshefi ishte i paduruar të vinte kopsat e reja në mëngët e këmishës. U rehatua në ndenjësen e makinës, flaku celularin dhe filloi t’i vendosë. Ndërsa shpatën e Hanzos e vendosi në valixhen e vet diplomatike. Serbët po i prisnin me padurim…

Uncategorized

Historia e gjakmarrjes së madhe në Tokën e Shenjtë, shqiptari që tentoi të ndalte Rothschildët dhe sulltani që lejoi krijimin e Izraelit.

Formimi i lëvizjes Sioniste në fund të shekullit XIX ishte rezultat i erërave nacionaliste që filluan të fryjnë në gjithë Evropën. Lëvizja kërkonte një atdhe për popullsinë e shpërndarë hebrenje, e larguar nga Palestina që në vitin ‘70 p.e.s. si pasojë e persekutimit romak. Fillimi i lëvizjes lidhet me emrin e Theodor Herzl, një gazetar vjenez, që në vitin 1896 shkroi librin e tij “Shteti hebre”, ku bëhej thirrje për krijimin e një shteti kombëtar hebre si zgjidhje e problemit të diasporës dhe të antisemitizmit. Një vit me vonë në Bazel u mblodh Kongresi Botëror i sionistëve që mblodhi në një lëvizje të vetme grupet e ndryshme. Në kongresin e vitit 1903 u shpall çarja e parë mes sionistëve pas debatit nëse atdheu i hebrenjve duhet të ishte Palestina apo Uganda në Afrikë (një propozim ky i Britanisë që u mbështet vetëm nga një pakicë e delegatëve).

Mes lëvizjes sioniste nisi reagimi i arabëve që panë rrezikun e spostimit të tyre prej Palestinës. Presionet arabe bënë që britaniket të kërkojnë kufizimin e imigracionit hebre, por kolonët vazhduan të mbërrijnë në Palestinë, duke parë se qëllimi i tyre për një shtet ishte shumë pranë, si edhe të trembur nga rreziku nazist. Arabët ndërkohë ashpërsuan reagimet e tyre dhe midis dy grupeve filluan përleshjet e armatosura që vazhduan gjatë gjithë Luftës Dytë Botërore, transmeton Telegrafi.

Pas shumë tentativash për arritjen e një zgjidhjeje, Britania, e zhgënjyer, vendosi të heqë dorë nga administrimi i zonës dhe ia dorëzoi mandatin e saj OKB-së se sapo krijuar. Britania u tërhoq nga Palestina në vitin 1947, ndërkohë që hebrenjtë dhe arabët ishin përgatitur për luftë mes tyre.

OKB propozoi një ndarje të Palestinës në dy shtete të pavarura, njëri hebre dhe tjetri arab palestinez, ndërsa Jerusalemi do të ishte nën administrimin ndërkombëtar. Kufijtë u vendosën mbi baza thjesht demografike, pa pasur parasysh kriteret e sigurisë për ruajtjen e kufijve, forma e të dy shteteve duket mjaft e çuditshme në hartë. Arabët e hedhin poshtë planin e OKB-së, ndërsa hebrenjtë shpallin menjëherë krijimin e shtetit te tyre, të quajtur Izrael, në 14 maj 1948 në Tel-Aviv. Lufta filloi menjëherë, pesë shtete arabe (Libani, Siria, Egjipti, Jordania dhe Iraku) sulmuan Izraelin, ndërkohë që gjysma e popullsisë arabe palestineze u detyrua të shpërngulet nga luftimet. Gjatë kësaj lufte Izraeli pushtoi 77 për qind të territorit të Palestinës, si edhe pjesën më të madhe të Jerusalemit, duke kaluar kufijtë e vendosur nga OKB, ndërsa Egjipti dhe Jordania pushtuan pjesën e mbetur te vendit (përkatësisht Rripin e Gazës dhe Bregun Perëndimor). Lufta e 1948-es shënoi vetëm fillimin e një vargu të gjatë e të përgjakshëm luftërash mes Izraelit dhe shteteve arabe.

Më 1949 Izraeli lejoi kthimin e 150 mijë prej arabëve të larguar, kryesisht për bashkimin e familjeve, pas presioneve ndërkombëtare. Ndërkohë, më 1950 shpallet Ligji i kthimit që jepte nënshtetësi automatike për gjithë imigrantët hebrenj që vendoseshin në Izrael nga e gjithë bota.

Ndërkohë, acarimi vazhdon të jetë i lartë, sidomos në Rripin e Gazës. Në mesin e viteve ’50 të shekullit të kaluar, presidenti Naser i Egjiptit vendos nacionalizimin e Kanalit të Suezit, që shkakton tërbimin e Britanisë dhe Francës, zotëruese historike të Kanalit. Në 1956 Izraeli sulmon Egjiptin dhe pushton Rripin e Gazës dhe gadishullin Sinai, ndërkohë që Franca dhe Britania pushtojnë Kanalin e Suezit. Kërcënimet e ashpra të Bashkimit Sovjetik (që ndërkohë po shtypte revoltën e Hungarisë) dhe frika e SHBA-ve për hapjen e një konflikti te zgjeruar në kulmin e Luftës së Ftohtë, bëjnë që lufta të ndërpritet dhe trupat e tri fuqive pushtuese tërhiqen duke i lënë territoret e okupuara nën kontrollin e OKB-së.

Vetëm 10 vjet më vonë, më 1967, lufta ndizet serish. Egjipti mobilizon forcat ushtarake në Sinaj dhe trupat e OKB-së largohen nga gadishulli, ndërkohë që Izraelit i bllokohet dalja në Detin e Kuq. Izraeli sulmon Egjiptin dhe Sirinë (këtë të fundit sepse nga territori i saj, në lartësitë e Golanit kryheshin sulme të vazhdueshme ndaj ngulimeve hebrenje). Jordania menjëherë sulmon Izraelin. Lufta hyri në histori me emrin “lufta e gjashtë ditëve”, brenda kësaj kohe të shkurtër Izraeli pushtoi Rripin e Gazës dhe gadishullin Sinai (të mbajtura nga Egjipti), lartësinë Golan të Sirisë dhe Bregun Perëndimor e Jerusalemin lindor nga Jordania. Lufta e gjashtë ditëve tronditi thellë botën arabe dhe shënoi acarimin e parë të madh të saj me Perëndimin që mbështeti Izraelin. Gjatë kësaj lufte të shkurtër, por shumë të ashpër, ndodhi eksodi i dytë i madh i palestinezëve, rreth gjysmë milion banorë u detyruan të largohen nga vendi.

Izraeli, shteti nga i cili bota ka kthyer sytë, ka një histori e cila, në fillesat e saj lidhet me Shqipërinë: një shqiptar që donte të ndalonte formimin e këtij shteti.

Në fillim të shekullit XX apo në vitin 1900, shqiptarët kishin zënë ngado vende të rëndësishme në jetën politike dhe administratën osmanë. Libri i kujtimeve të Eqrem bej Vlorës, jep një panoramë të hollësishme të jetës shqiptare gjatë viteve 1885-1912. Ky libër për herë të parë është botuar nga Instituti i Studimeve për Evropën Juglindorë në Munih të Gjermanisë, në vitin 1973. Telegrafi ju sjell më poshtë disa pjesë të saj, përkitazi me fillet e Izraelit të sotëm.

Në vjeshtën e vitit 1904, Eqrem bej Vlora – i cili në atë kohë jetonte në Turqi së bashku me një komision qeveritar – u nis për të përuruar hekurudhën e Hexhazit. Një udhëtim i gjatë e plot të papritura për shqiptarin, i cili edhe ndiqte Juridikun, por edhe punonte në Ministrinë e Punëve të Jashtme të Turqisë.

Gjatë udhëtimit, Eqrem Bej Vlorës i bëri përshtypje të madhe sistemimi i shqiptarëve në poste të rëndësishme.

“Në Rodos na bëri një vizitë guvernatori i përgjithshëm i ishujve të Egjeut, valiu Abedin pashë Dino, një shqiptar nga Çamëria. Ishte diçka e habitëshme”, kujton Eqrem bej Vlora, ndërsa udhëton drejt Rodosit për në Bejrut, ku edhe aty i kishin bërë përshtypje shqiptarët drejtues.

Pas përurimit të hekurudhës së Hexhazit, anija më të cilën udhëtonte Eqrem bej Vlora po udhëtonte drejt Jafës, por, siç kujton dëshmitari, anija e tyre kishte edhe një mision për të kryer, madje mision të fshehtë. Sipas Eqremit, shefi i tij kishte porosi të mblidhte të dhëna informative rreth “Jewish Research Mission” të sapongritur në Tel-Aviv – çështje kjo që i interesonte shumë autoriteteve turke.

“Më kujtohet mirë sesi në dhjetor të vitit 1903 unë u ndodha rastësisht në pallatin e Vezirit të madh të atëhershëm, Ferit pashë Vlorës. Ai na tregoi se pasdite do të priste Baron Rotçildin (Rothschild) nga Parisi. Më vonë mësuam se ai kishte kërkuar marrjen në koncesion, për 99 vjet, të 20.000 hektarëve tokë (duna rëre) në Tel-Aviv, për të cilën ai ishte gati të paguante Qeverisë një qira mjaft të lartë”, kujton në librin e tij Eqrem bej Vlora, duke shtuar se Veziri i madh nuk pranoi në asnjë mënyrë të ndihmonte në këtë marrëveshje.

Me gjithë përpjekjet e Vezirit shqiptar, Rotçildi arriti të marrë drejtpërdrejt nga Sulltani (Abdul Hamid i II-të) lejen për të krijuar në Tel-Aviv një “Komision studimor” dhe ishte ky komisioni, për të cilin anija me të cilën udhëtonte Eqrem bej Vlora, ndaloi për të marrë informacion.

“Në plazhin e Tel-Avivit ishin ndërtuar dy shtëpi të vogla, fare të thjeshta ku punonin pesë agjentë – nëpunës të Kongresit Botëror Çifut, dhe mblidhnin të dhëna për kushtet ekonomike të arabëve në Palestinë”, shkruan Eqrem bej Vlora.

Eqremi shënon se ky komision kishte punuar mirë. Kjo dukej dhe këtë e provonte mënyra e shkathët dhe e zgjuar me të cilën në çastin e përshtatshëm çifutët ua merrnin pronësinë arabëve të paditur dhe të shpërndarë.

Në plotësimet që Eqrem bej Vlora i bën këtij problemi, ai e sheh këtë situatë të krijuar si shumë të favorshme për lindjen e konflikteve dhe akteve të dhunës. Ai nuk fajëson çifutët për këtë, por atyre që ua treguan rrugën dhe ua sheshuan zionistëve rrugën për në Palestinë, pra anglezëve.

Sipas bej Vlorës, kur ky mision filloi t’i kapërcejë caqet e parashikuara jo vetëm nuk i shërbeu, përkundër i dëmtoi interesat britanike. E, si pasojë e kësaj, politika angleze filloi të punojë vërtet në mënyrë aktive kundër ngulitjes masive të çifutëve në Palestinë, po ishte shumë vonë: lumi i imigrimit çifut nuk mund të përmbahej dot.

“Sot ai ka marrë një hov të paparë, ka arritur edhe rezultate të mahnitshme, por shteti artificial i Izraelit që ai ka krijuar, fshehur në vetvete farën e trazirave të ardhshme. Kjo sepse për popujt arabë do të mbetet përherë e papërfytyrueshme të pranojë në heshtje, që një pykë çifute të ndajë më dysh botën arabe”, ishte opinioni i Eqrem bej Vlorës një shekull më parë, ku me situatën e krijuar priteshin luftëra të egra, ato që sot kanë bërë të tundet një botë e tërë.

“Në jemi ngopur me problemet etnike të maqedonasve, grekëve, armenëve dhe nuk kemi asnjë leverdi që tash të arnojmë një problem etnik arabo-çifut. Palestina ka qenë dikur çifute, por që nga koha e Solomonit të madh e Davidit të vogël kanë kaluar mijëra vjet. Me të drejtë apo pa të drejtë, sot ajo është 100 për qind arabe dhe Perandoria Osmanë nuk ka arsye, qoftë politike qoftë sentimentale, ta ndryshojë këtë gjendje”, ka thënë Veziri shqiptar që nuk kishte mundësi të frenonte dhënien e tokave me koncesion, apo fluksin e çifutëve që nisën të zinin vend rreth Izraelit, sepse Sulltani i kishte bërë ndërkohë pazaret e mëdha. /Telegrafi/

Uncategorized

Kryeministri i pajtimit me Serbinë dhe i përçarjes së shqiptarëve!

Post author Nga @gjata.com
Post date 28 Gusht, 2016
Pa Komente te Kryeministri i pajtimit me Serbinë dhe i përçarjes së shqiptarëve!

Nga Enver Bytyçi/

Kur kancelarja gjermane Angela Merkel erdhi në Shqipëri në korrik të vitit 2015 dhe më pas fluturoi drejt Serbisë, ajo u ndal gjatë si në Tiranë edhe në Beograd rreth idesë së “pajtimit shqiptaro-serb”. Në Tiranë, Merkel i kërkoi kryeministrit shqiptar pajtimin me Serbinë dhe bashkëpunim të ngushtë të të dy vendve. Në Beograd ajo i kërkoi kryeministrit serb, Aleksandër Vuçiç, jo vetëm pajtimin me Shqipërinë, por edhe me Kosovën. Rama dhe Vuçiç u zotuan para saj se do të vijonin procesin e pajtimit midis të dy popujve dhe vendeve që ata përfaqësojnë. Sipas gazetës më me emër në Gjermani Frankfurter Allgemeine Zeitung të datës 10 korrik 2015 kjo çeshtje kishte zënë thuajse vendin kryesor në agjendën e vizitës së Merkel në Tiranë.

Por çfarë ndodhi?

Vuçiç është angazhuar vetëm në “pajtimin” me Tiranën dhe Rama i përgjigjet atij pa bërë asnjë përpjekje që në këtë frymë “pajtimi” të përfshihet edhe Kosova. Pas zonjës Merkel Shqipërinë e vizitoi sekretari i Shtetit të SHBA-ve, Xhon Kerry, i cili udhëtoi gjithashtu në disa vende ballkanike. Ndërsa para pak javësh Xho Biden vizitoi Kosovën dhe Serbinë. Përfaqësuesit amerikanë nuk kishin si agjendë kryesore pajtimin formal midis shqiptarëve dhe serbëve, por respektimin e marrëveshjeve midis Kosovës dhe Serbisë.

Për amerikanët duket se nuk është me rëndësi ndonjë kontribut specifik plus i kryeministrit të Shqipërisë për pajtimin e shqiptarëve dhe serbëve. Kjo jo se ata nuk e duan këtë pajtim, por se duhen respektuar normat morale të sjelljes midis palëve. Për amerikanët duket se sjellja konstruktive e shqiptarëve duhet të vazhdojë, me qëllim garantimin e stabilitetit rajonal, por për ta shqiptarët si viktimë nuk kanë asnjë arësye tu kërkojnë falje agresorëve dhe vrasësve në Serbi. Për amerikanët pajtimi duhet të vijë në linjën Prishtinë-Beograd dhe jo në linjën Tiranë-Beograd. Sjellja morale kërkon që Serbia si shtet të kërkojë falje për krimet makabre që ajo ka bërë në Kosovë e shqiptarët, në radhë të parë e kryesisht ata të Kosovës, t’i përgjigjen pozitivisht, nëse ndjesa serbe është e sinqertë.

Ndërkaq gjatë dy viteve të fundit këmi parë një kryeministër shqiptar, zotin Rama, që të rrëmbejë vullnetarisht, me eufori dhe makinacione mashtrimi, flamurin e pajtimit shqiptaro-serb. Në shumë komente dhe analiza kam shkruar rreth idesë së pajtimit shqiptaro-serb të inicuar në vitin 2011 nga ish-presidenti i Serbisë, Boris Tadiç, prandaj nuk kam ndërmend të ndaloj në këtë histori. Thjesht po përsëris se iniciativa dhe kërkesa e tij që konfliktin shqiptaro-serb të zhvilluar në Kosovë ta zgjidhë me bisedime midis Tiranës dhe Beogradit ishte një iniciativë provokuese e përçarëse për shqiptarët dhe kombin shqiptar.

Tani jemi para një prove të re të angazhimit të Edi Ramës në intenerarin e përcaktuar nga kumbari i tij, Tadiç. Në tetor kryeministri ynë do të shkojë i shoqëruar me gjysmën e qeverisë së tij në Nish dhe aty do të marrë pjesë në inagurimin e disa projekteve që lidhin Adriatikun me Serbinë. Në këto projekte bëjnë pjesë ndërtimi i autostradës dhe hekurudhës që do të kalojnë nëpër territorin e Kosovës. Gjithçka që do të bisedohet dhe vendoset në Nish ka të bëjë më parë se me Shqipërinë me Kosovën.

Por, Kosova nuk do të jetë e pranishme në këto ceremoni, ajo nuk është pyetur dhe nuk do të pyetet për ato çfarë do të vendosin Rama dhe Vuçiç për të. Thuhet se do të shkojë të marrë pjesë në këtë ceremony një zv. ministër shqiptar i Pushtetit Lokal të qeverisë së Kosovës. Por ky zv. ministër nuk ka tagër dhe dijeni të flaës për projrkte rajonale. E shumta ai mund të ketë dijeni për çeshtjet që lidhen me auronominë lokale, ose për krijimin e Asosacionit të Komunave Serbe në Kosovë. Dhe një zv. ministër, nëse merr mandate përfaqësimi nga qeveria e Kosovës, mund të manipulohet shumë, shumë lehtë nga dy “udhëheqësit ballkanikë”, siç kanë dëshirë të prezantohen zoti Rama dhe zoti Vuçiç. Nuk përjashtohet mundësia që ai të jetë pranuar si pjesmarrës në tryezën e Ramës e të Vuçiç për t’i bërë presion për implementimin e marrëveshjes pëe asosacionin e komunave serbe.

Por një gjë është e sigurt, ai nuk është palë në atë aktivitet politik e diplomatik, është viktimë e tij, nëse do të pranojë të jetë i pranishëm. Megjithatë nuk po ndalem në formën dhe formalizimin e çeshtjes. Por ne jemi para një sprove dhe sfide të rrezikshme. Para disa ditësh disa lojtarë të kombëtares së Shqipërisë u larguan nga Tirana dhe shkuan të marrin pjesë në kombëtaren e Kosovës. U ndez një debat i nxehtë, deri te etiketimet si “tradhëtar”. Andi Bushati ishte akuzuesi i madh i atyre djemve që vendosën t’i dalin zot vendit të tyre të sapo pranuar në FIFA dhe UEFA. Po kë kemi parasysh se Bushati asnjë qasje jo atdhetare të qeverisë së të majtëve në Shqipëri nuk e ka kritikuar e qortuar e aq më pak ta ketë cilësuar si “tradhëti”, duket qartë se arma e tij e akuzave për “tradhëti” është e rezervuar për t’u përdorur si armë ideologjike. Por e theksoj përsëri se nuk është ky thelbi i trajtesës që bëj.

Besoj se janë të shumtë ata që besojnë si unë, se shfaqja e këtij konflikte në dukje për sportin, nuk është në fakt për sportin. Eshtë si puna e dikujt që mbushet diku e zbrazet diku tjetër. Futbollistët nga Kosova ishin rrufepritësit, ndërsa rrufetë vinin nga sjellja e kryeministrit Rama në marrëdhëniet e tij me Serbinë e shpërfilljen totale që ai i bën Kosovës. Reagimet nga Kosova ishin të natyrës së kundërshtive me politikat e qeverisë shqiptare ndaj Kosovës. Kryeministri ynë ka marrë përsipër të flasë në emër të të gjithë shqiptarëve në rajon, edhe pse atë e kanë zgjedhur dhe njëkohësisht e kanë tradhëtuar zgjedhësit e tij në Republikën e Shqipërisë.

E kanë tradhëtuar se i ka tradhëtuar ai si demagog, mashtrues dhe gënjeshtar klasi të papërsëritshëm në historinë politike të shtetit shqiptar, madje i pakrahasueshëm edhe me diktatorin dhe diktaturën e regjimit komunist. Ai ka vendosur jo vetëm të rikthejë lavdinë e viteve 1945-1948 në marrëdhëniet shqiptaro-serbe, por njësoj si atëherë të shpërfillë interesat e viktimave reale të terrorit serb, shqiptarët e Kosovës. Ai po shkon në Nish, jo për të folur e lidhur marrëveshje bilaterale, por për të imponuar marrëveshje që prekin shtetin e Kosovës.

Ndërkaq në Kosovë disa ende e konsiderojnë Edi Ramën si heroin e tyre për shkak të deklaratës në Beograd se “Kosova është shtet i pavarur”. Nëse kjo deklaratë do të ishte e sinqertë, ai nuk mund të vazhdonte më tutje marrëdhëniet aq të ngushta e të ngrohta me qeverinë e Serbisë pa u bërë realitet njohja e Kosovës nga ana e Beogradit dhe pa ardhur ndjesa e Serbisë për krimet shtetërore kundër shqiptarëve në Kosovë. Por nuk ndodhi kjo.

Edi Rama ka vendosur të shkojë jo vetëm në Nish, por edhe në Beograd si piktor me zhgarravinat e tij. Në Beograd do të kujtojnë dhe “ngjarjen historike” të vizitës së një kryeministri shqiptar në Serbi të para dy viteve, 67 vite pas vizitës së diktatorit komunist, Enver Hoxha. Ai nuk le rast pa dëshmuar servilizëm ekstrem ndaj gjermanëve dhe francezëve me pozat e tij pro një pajtimi shqiptaro-serb në modelin e pajtimit gjermano-francez menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore. Edhe modelin e zgjodhi të njëjtë, aktivizoi si shou të radhës grupet rinore të të dy vendeve për shenjë pajtimi. Dmth kopjoi pikë për pikë modelin gjermano-francez. Por kushtet, rrethanat, territori ku kanë ndodhur krimet serbe nuk janë të njëjta me ato të situatës së krijuar në rastin e pajtimit gjermano-francez. Ato ndryshojnë krejtësisht. Franca u pajtua me gjermanët dhe anasjelltas, por nuk mori përsipër të përfaqësojë bie fjala Belgjikën.Gjermania po ashtu nuk mori përsipër të përfaqësojë bie fjala, Austrinë.

Edi Rama ka marrë përsipër të mënjanojë institucionet e Kosovës, përfaqësuesit legjitimë të saj dhe të hiqet si “udhëheqës panshqiptar”, ndërkohë që ai dëshiron të paraqitet i tillë vetëm në funksion të pajtimit me Serbinë dhe hapjes së rrugës së saj për integrime europiane. Ndërsa për integrimin e Serbisë në NATO nuk bëhet fjalë. Kryeministri shqiptar nuk do të lexojë faktet që rrjedhin nga ngjarjet e fundit ne Ballkan e te serbët. Megjithatë po i kujtojmë se partitë politike nga pesë shtete sllave të Ballkanit, përfshirë dhe partinë në pushtet të kryeministrit Vuçiç, në fund të qershorit të kaluar nënshkruan në Moskë në prani të presidentit rus, Vladimir Putin, një deklaratë të përbashkët “të territorit neutral në Ballkan”.

Ne shqiptarët e dijmë më mirë se të gjithë popujt e tjerë të rajonit, krahas kroatëve, se çdo të thotë një Ballkan “neutral”. Mësë paku do të thotë një zonë e influencuar nga Rusia dhe e pozicionuar kundër NATO-s. Më së paku do të thotë rikthimi i teorisë së sponsorizuar nga Moska dhe e pëlqyer aq shumë nga Milosheviçi dhe e majta shqiptare, “Ballkani ballkanasve”, që do të thotë nxjerrje jashtë tij të SHBA-së dhe rikthim të Moskës në vend të tyre. Ka shumë gjasa që kjo zonë ballkanike të orientohet drejt Bashkimit Europian në pikëpamje ekonomike, një politikë e gjithmonëshme e Serbisë që gjeopolitikisht të qëndrojë në sferën ruse dhe ekonomikisht e fusha të tjera të lidhet me Europën. Por nuk është politikë e integrimit në NATO. Serbia dëshiron marrëdhënie të ngushta me Shqipërinë, por me kush që Shqipëria të injorojë autoritetin e shtetit të pavarur të Kosovës, pra që Tirana zyrtare të ndjekë de facto të njëjtën linjë politike me Beogradin.

Në Europë ka vende, të cilave nuk u prish punë “neutraliteti” i Serbisë, Bosnjës, Maqedonisë, mjafton që këto vende të jenë pjesë e agjendës europiane. Shkurt në Europë nuk ka ndonjë shqetësim të theksuar nëse këto vende bëhen ose jo anëtare të Aleancës atlantike. Por për ne shqiptarët është e duhet të jetë krejt ndryshe. Ne kemi interes jetik pranimin në NATO të të gjitha vendeve ballkanike, me qëllim që t’i jepet fund konfliktit në këtë rajon. Në këtë konteks është enigmë se cilin interes ndjek kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama?! Interesin e pikturave?! Interesin e pushtetit?! Interesa materialiste dhe korruptuese me përmasa rajonale, sepse ky lloj kostumi në Shqipëri i rri ngushtë?! Interesa shpirtërore që lidhen me “lavdinë” dhe tërheqjen e vëmendjes te “partnerët europianë”?! Apo interesin e Rusisë e të Serbisë?! Të gjitha këto pyetje retorike e gjejnë përgjigjen vetëm te kryeministri ynë i pajtimit me Serbinë dhe i përçarjes së shqiptarëve.

Uncategorized

Zbardhet emri i policit që mbolli 17 mijë rrënjë kanabis. Ja bashkëpunëtorët e tij

Post author Nga @gjata.com
Post date 28 Gusht, 2016
Pa Komente te Zbardhet emri i policit që mbolli 17 mijë rrënjë kanabis. Ja bashkëpunëtorët e tij

Oficeri i Policisë së Komisariatit Kolonjë, Edvin Meko, rezulton të jetë kultivues i drejtëpërdrejtë i lëndës narkotike, si edhe bashkëpunëtor me disa kultivues të tjerë në zonë, të cilët janë identifikuar nga një hetim i Prokurorisë së Korçës dhe ndaj të cilëve gjykata ka caktuar masën e sigurisë “arrest në burg”.

Oficeri i policisë, Edvin Meko, nëpërmjet familjarëve të tij, ka mbjellë dhe kultivuar disa parcela me kanabis në disa zona malore të Ersekës. Pranë parcelave të familjareve të tij kishin mbjellë lëndë narkotike edhe Krenar dhe Mariglen Nuredini. Oficeri i policisë u kishte dale garant këtyre dy personave se do t’i njoftonte në rast se do të kishte operacione policore në atë zonë.

Në fund të muajit Korrik, Prokuroria e Korçës siguron një informacion, në bazë të të cilit, në zonën ku operonin këta persona, ishin mbjellë sipërfaqe të mëdha me lëndë narkotike. Prokuroria e Korçës zhvilloi hetimet, në bazë të të cilave u krijuan dyshimet e provuara se punonjësi i policisë, Meko, bashkëpunonte me kultivuesit.

Në mesin e gushtit, ndërkohë që prokuroria Korçë po zhvillonte hetimet e saj, Shërbimi për Çështjet e Brendshme dhe Ankesa në Ministrinë e Brendshme, referon një informacion po për punonjësin Edvin Meko.

Pasi u sigurua informacioni i nevojshëm, në bazë të urdhërit të Prokurorisë, në datën 22 gusht 2016, u organizua operacioni për zbulimin dhe asgjësimin e parcelave në zonën, e cila ishte objekt i këtij hetimi të Prokurorisë.

Gjate operacionit, u faktuan dyshimet e krijuara nga ana e prokurorisë për kultivim e lëndëve narkotike, pasi aty u zbuluan në total rreth 17.500 rrënjë kanabis.

Prokuroria e Korçës vijoi hetimet për të identifikuar organizatoret dhe porositësit e lëndës narkotike.

Ne vijim të hetimeve, Prokuroria kërkoi caktimin e masës së sigurisë “arrest ne burg”, teë cilat u pranuan nga gjykata për shtetasit, si me poshtë:

Edvin Meko
Krenar Nuredini
Mariglen Nuredini
Jorgo Kristali
Gramoz Bejko

Dy personat e fundit (Kristali dhe Bejko) dyshohet se janë organizatorët dhe porositësit e lëndës narkotike të mbjellë në parcelat e të dyshuarve Nuredini.

Uncategorized

Gazetat pranë Ramës kërcënojnë Berishën me dëshmitë e Izet Haxhisë.

Post author Nga @gjata.com
Post date 27 Gusht, 2016
Pa Komente te Gazetat pranë Ramës kërcënojnë Berishën me dëshmitë e Izet Haxhisë.

Sipas një lajmi të botuar në Shqiptarja.com, gazetë dhe portal shumë afër kryeministrit, është botuar sot lajmi se Byroja Kombëtare e Hetimit, do të rihapë dosje të vjetra. Bëhet fjalë për bombën që u vendos te Vefa në vitin 1998.

Dhe për këtë do të pyetet Izet Haxhia, ish body garfit i ish Presidentit Berisha, sot një nga akuzuesit më të mëdhenj të tij.

Duket qartë, se nëse një lajm i tillë është i vërtetë, Byroja Kombëtare e Hetimit, sipas këtij lajmi, sigurisht të gatuar në guzhinën e Qeverisë, do ta fillojë punën e saj duke hapur Dosje hetimore kundër Berishës.

Dhe nëse ky hetim fillon në shtator, kuptohet që do të kulmojë në fushatën elektorale 2017…

“Drejtësia, Byroja e Hetimit do të marrë në pyetje Izet Haxhinë

Byroja Kombëtare e Hetimit pritet të marrë në pyetje Izet Haxhinë, një ndër njerëzit më të afërt dhe të besuar të Sali Berishës gjatë pushtetit të tij të parë, për disa ngjarje të rënda, për të cilat Haxhia ka dy vjet që rrëfen detaje, emra, urdhra, prapaskena dhe rrethana të panjohura më parë.

Vrasje e bomba,dëshmitë e Haxhisë nga bomba te Vefa tek 14 Shtatori ’98

Ngjan si një film triller apo roman policor, por gjithçka ka ndodhur në Shqipëri. Gjatë dy viteve të fundit, Izet Haxhia, ka rrëfyer detaje për disa ngjarje të rënda, në harkun kohor 1992-1998. Në shumicën “bëmave” si protagonist shfaqet Berisha, por edhe aktorë të tjerë të jetës politike dhe mediatike.”/

Uncategorized

Paralajmërimi i frikshëm i Artan Hoxhës: Në shtator-tetor do ketë përplasje grupesh për drogën, fitimet do përdoren në fushatën e 2017!

Gazetari Artan Hoxha ka zbuluar të tjera të detaje mbi drogën masive të kultivuar këtë vit në vend.

Hoxha ka deklaruar se nga trafiku i drogës fitohen qindra miliona euro, një pjesë e të cilavë do të shfrytëzohen për fushatën zgjedhore të 2017.

Ndërsa ka paralajmëruar se në muajt shtator-tetor pritet të ketë dhe përplasje grupesh.

“Në shtator-tetor mund të ketë përplasje grupesh. Qindra miliona eurot që do fitohen nga ky fenomen do të shfrytëzohen për fushatën zgjedhore të 2017”, ka theksuar gazetari Hoxha.

Uncategorized

Rama i diskredituar në Shqipëri, kërkon të gjejë shpëtim tek Vuçiç.

Post author Nga @gjata.com
Post date 27 Gusht, 2016
Pa Komente te Rama i diskredituar në Shqipëri, kërkon të gjejë shpëtim tek Vuçiç.

Nga Artur Zheji…

Kryeministri shqiptar është në një krizë të brendshme politike. Rilindja e tij, programi që e shoqëronte, objektivat dhe arritjet që synonte të mbërrinte janë tashmë një ngrehinë prej kartoni të lagur.

Kompromiset e tij në terren me pjesën laramane dhe gri e të nxirosur të shoqërisë shqiptare, janë të dukshme dhe të prekshme.

Konçesionet në fushën e mjekësisë dhe shëndetësisë së sëmurë shqiptare, e kanë diskretituar atë qartazi edhe ndër radhët e partisë së tij.

Ai tanimë është i pafuqishëm për t’u ringritur në një betejë morale, në emër të një të ashtuquajturi Morali Superior, të tijin personal dhe të stafit që drejton me dorë të hekurt.

Ai nuk ka se çfarë t’u thotë më shqiptarëve në Vitin e tretë të qeverisjes së tij të pasuksesshme.

Rama shpreson vetëm në 2 momente. Në “shpartallimin” e armiqve të tij politikë përmes Vettingut, çmontimit të sistemit të tanishëm të Drejtësisë dhe impiantimin aty, të shpurës së vet të gjyqtarëve dhe prokurorëve, me sfond politik dhe të komandueshëm.

Momenti i dytë, lidhet me të qënit i pëlqyer nga Ndërkombëtarët, si një komisar i paqes dhe dialogut në Ballkan.

Tanimë ai, është i vendosur të luajë Tangon dyshe me Vuçiç, i cili ka halle të ngjashme me Ramën, në Serbi.

Tangon e Armiqësisë Historike të shndërruar në një Miqësi të re, plot bujë dhe pompë, për t’u pëlqyer në Bruksel, si ‘dancing gentelmen’, i piruetave gjeopolitike. Brukseli dhe Ëashingtoni e duan paqen në Ballkan dhe kjo është normale.

Rama dhe këshilltarët e tij, kanë vendosur të luajnë me këtë dobësi të ndërkombëtarëve, që të fitojnë në Beograd, kreditet e humbura më së shumti në Shqipëri.

Padyshim që kjo është pjesë e “lojës” politike, madje një lojë e pëlqyeshme, përderisa nuk shkelen disa kufinj.

Njohja e Kosovës nga Vuçiç! Njohja e Krimeve të Luftës në Kosovë! Njohja e detyrimeve ekonomike dhe të dëmshpërblimeve në Kosovë! Zbulimi, denoncimi dhe bërja publike e të zhdukurve shqiptarë në varret masive që gjenden akoma në territorin e Serbisë.

Një e kaluar që lidhet me Krime kundër Njerëzimit, të cilat Ebrenjtë nuk i harrojnë prej 70 vitesh dhe që shqiptarët nuk mund t’i harrojnë dhe aq më tepër t’i falin, për 15 vjet.

Por kjo lidhet edhe me faktin se askush nuk e di, se ku ishte kryeministri i sotshëm shqiptar gjatë luftës së Kosovës. Ku ishte politikisht si zë dhe si mbështetës i asaj Luftë Historike Çlirimtare.

Tani me pikturat dhe Kurbanin, ai kërkon të rrokë faqet e para të gazetave serbe, që përkthehen në anglisht dhe rusisht menjëherë. Por, këto kredite që kërkon ai të fitojë në Beograd, nuk imponohen dot në Shqipëri!

Sepse shqiptarët nuk ushqehen, nuk shkollohen dhe nuk mjekohen dot me pikturat e kryeministrit të tyre dhe me faqet e mbushura me mllef, të librit të vet të vyer.

Uncategorized

Greqi, zhduket edhe një shqiptar tjetër në rajonet e policisë ?

Post author Nga @gjata.com
Post date 26 Gusht, 2016
Pa Komente te Greqi, zhduket edhe një shqiptar tjetër në rajonet e policisë ?

Ftkeqësisht mësohet se edhe një tjetër shqiptar figuron i zhdukur në ambientet e policise në Athinë.

Ky sinjalizim ka ardhur pak ditë më parë në “FocusNews” nga një emigrant shqiptar. Për këtë dje shkuam në Ambasadën tone në Athinë për të komunikuar me përfaqësuesin e policisë shqiptare, për të vertetuar se sa i vertetë është ky sinjalizim, por përfaqësuesi i policisë shqiptare ishte me leje.

Sipas emigrantit shqiptar, ngjarrja ka ndodhur në një nga rajonet e policisë në Athinë, ku policia kishte ndaluar dy shtetas shqiptar për vjedhje, por vetëm njeri doli nga ambientet e policisë, ndërsa tjetri është zhdukur pa lënë gjurmë.

“Focus News” i vetëm ka ditë që po verifikon këtë sinjalizim. Urojmë që të mos jetë edhe ky një rast i vërtetë !

Për këtë nga ana jonë i kërkojmë shtetit shqiptar angazhimin e tij të plotë për të verifikuar edhe këtë rast…

Uncategorized

Të keqen e Lazaratit, të paktēn përmendej vetëm ai; tani ç’të përmendim më parë. Shtet zorrësh e sorrësh njëzet e pesë vjet!

Na mori malli për Lazaratin – nga Flutura Açka.

Në Lungare ka pak jetë njerëzore, por ka jetë hashashi me tepri. Të vetmet makina që sheh janë ato që çojnë e marrin punëtorët e ‘kompanise’, ose rojet. Sepse ruhet mirë mali dhe malli, thonë. Madje edhe retë i kemi aleatë, siç edhe duket nga fotoja.

Një i madh ka hise.

Cili ‘i madh’ të jetë valle? Kush e kontrollon territorin? U shqymë e u shamë për ato reformat e territorit dhe prapë fusha e male hashashi e bëmë. Kurrë nuk kemi qenë kaq qesharakë me këtë çështjen e hashashit. Digjen e priten përditē bimë, por pyetja është e thjeshtë: Meqenêse ka kaq shumë, si u mboll kaq shumë ndër sytë tanë?

Të keqen e Lazaratit, të paktēn përmendej vetëm ai; tani ç’të përmendim më parë.

Shtet zorrësh e sorrësh njëzet e pesë vjet!

Uncategorized

Mustafaj – dibranëve: Sherefedin Shehu është burrë i mirë, është njeri i lirë.

Post author Nga @gjata.com
Post date 26 Gusht, 2016
Pa Komente te Mustafaj – dibranëve: Sherefedin Shehu është burrë i mirë, është njeri i lirë.

Një nga figurat e njohura të PD, Besnik Mustafaj, ka marrë fjalën sot në hapjen e fushatës elektorale të PD-së në Dibër për kandidatin e saj Sherefedin Shehu.

Me gjuhë poetike, Mustafaj ka spikatur në thirrjen që u ka bërë dibranëve se pse duhet ta votojnë Sherefedin Shehun.

“Rinia juaj nuk mund të pajtohet më dëshpërimin, – tha ai. – Sherefedin Shehu është burrë i mirë në kuptimin e gjithë asaj që dibranët i japin asaj fjale.

Sherefedin Shehu është burrë i lirë. I lirë, sepse nuk është i kapur nga korrupsioni. Ja pra, Dibrës i duhet një njeri me këto cilësi,” theksoi Mustafaj.

“Në këto ditë shoh në fytyrat tuaja kthimin e shpresës si në 1990, – iu drejtua të rinjve më pas. – U shpërndaftë kjo erë e mirë në të gjithë Shqipërinë.

Në këtë lumë njerëzor që ka vërshuar sot këtu, shoh që shumica janë të rinj, janë lulja e rinisë dibrane. Këta djem dhe vajza janë burimi i mrekullueshëm i lindjes së shpresës. Ata nuk mund të pajtohen me dëshpërimin. Rinia nuk mund të pajtohet me dëshpërimin.

Dëshpërimin e sjell korrupsioni, frika dhe mashtrimi qeveritar. Rinia nuk mund të pajtohet me këtë mashtrim. Përmes mashtrimit qeveria do ta zbrazë Shqipërinë nga rinia dhe do të ketë një Shqipëri me pleq të nënshtruar”.

Uncategorized

Hafiz Ali Kraja: mbi varrin e priftit françeskan Pader Gjergj Fishta.

Post author Nga @gjata.com
Post date 26 Gusht, 2016
Pa Komente te Hafiz Ali Kraja: mbi varrin e priftit françeskan Pader Gjergj Fishta.

Lexues i nderuem! Qe disa fjali, nga fjalimi i tij, i hoxhës shkodran, mbi varrin e priftit françeskan Pader Gjergj Fishta:

“Poet kombëtar, Pater Gjergj!

Kur nji orator, tue dasht me folë mbi veprat tueja, rrin shtang, hutohet, pse janë shumë, janë të mëdhaja edhe të madhnueshme, aq sa asht e vështirë me caktue se për të cilën duhet të flitet…

Shkrimtarët e ardhshëm të historisë shqiptare jetën politke tanden do ta gjykojnë në bazë të “Lahutës së Malcisë”, kryevepra jote monumentale.

Ta jesh i bindun, o Poet i Madh se Shqyptari me “Lahutën e Malcisë” ka për të qenë gjithmonë kryenaltë siç janë Helenët me Iliadën e Persjanët me Shahnamen, mbasi Ti, me atë vepër të naltë i ke njoftue botës së qytetnueme psihikën e karakteristikat ma të ndieshmet e popullit shqiptar…

Me ty, Patër Gjergj, Kombi shqyptar mburret, naltësohet edhe madhënohet para popujve të tjerë, prandaj sot krejt populli shqiptar të përulet, djelmnia intelektuale vajton humbjen Tande e me lot ndër

Uncategorized

SPAK: 3 mld euro u janë vjedhur shqiptarëve, gjurmim 1.5 mld dollarëve të fshehura jashtë vendit, ja shumat gjigante që do hetohen

Struktura Speciale Antikorrupsion ka nisur të ngjallë panik dhe frikë tek politikanët, gjyqtarët dhe prokurorët. Përveç se me ngritjen e saj askush nuk do mund të vjedhë dot më me ritmet aktuale, një pjesë e madhe e tyre do të duhet që t’i kthejnë pas paratë e korrupsionit, teksa do u sekuestrohen paratë, pronat, shtëpitë, makinat, etj., që janë vënë me para të pista. Por për çfarë shumash bëhet fjalë? Janë mbi 3 miliardë euro para korrupsioni të përfituara nga zyrtarët shqiptarë përmes aferave dhe abuzimeve me pushtetin. Në ligjin e ri për SPAK dhe atë të antimafias, theksohet se do hetohen të gjithë zyrtarët mbi të cilët ka indicie për korrupsion dhe atyre do u sekuestrohen pasuritë. Gazeta ka bërë një hulumtim se kush janë më të prekurit dhe që rrezikojnë që t’u merrte pasuria, si dhe për çfarë vlere bëhet fjalë. Së pari, janë vjedhur gjatë 4 viteve të fundit mbi 1 miliard euro vetëm me tenderat dhe abuzimet me pushtetin. Është vetë KLSH e cila në raportin për 2015 e bën publike këtë shifër. Për të gjithë këta persona që kanë abuzuar me tenderat, Kontrolli i Lartë i Shtetit ka bërë kallëzim penal në prokurori dhe bëhet fjalë për rreth 400 persona. Pikërisht këta individë kanë vjedhur mbi 1 miliard lekë nga taksapaguesit shqiptarë, para që pritet t’u merren, duke u sekuestruar pronat dhe gjithçka tjetër. Dosjet e tyre janë në prokurori dhe me ngritjen e SPAK pritet të rihapen, ku nëse vërehet se kanë kryer shkelje atëherë do vuajnë pasojat e tjera, përveç dënimit.

Paratë e nxjerra jashtë vendit

Prokuroria e Posaçme Antikorrupsion, që do të ngrihet në kuadër të reformës në drejtësi, do të ketë një zyrë vetëm për bashkëpunimin me ndërkombëtarët, me qëllim gjetjen e parave të pista. Ajo do ndjekë modelin e Kroacisë, ku falë bashkëpunimit me FBI, DEA apo Interpol do gjurmohen llogaritë bankare të gjithë personave të dyshuar. Por sa është vlera e parave të fshehura jashtë vendit, të paktën zyrtarisht? Sipas një raporti të “Global Financial Integrity” nga Shqipëria vitet e fundit kanë dalë rreth 1.5 miliardë dollarë, para të vëna nga korrupsioni, krimi dhe droga. Bëhet fjalë për një shifër vërtet të lartë dhe shumica e parave kanë përfunduar kryesisht në Qipro, Zvicër, Maltë, apo dhe ishujt Kajman. Të dhënat bazohen edhe mbi raportet e Drejtorisë së Parandalimit të Pastrimit të Parave dhe raporteve ndërkombëtare. Drejtoria në varësi të Ministrisë së Financave ka treguar se paratë dalin në mënyrë tokësore, ndërsa sipas një raporti të Byrosë së Sigurisë Diplomatike, pjesë e Departamenti Amerikan të Shtetit, fshihen kryesisht në Zvicër dhe vende si Malta, etj. Ndërsa vetë DASH në raportin e 2016 thekson se një pjesë e madhe e parave të korrupsionit janë investuar në bregdet. Pra, me nisjen e reformës, do nisë dhe gjurmimi i tyre.

Fshehja e pasurisë

Në prokurori janë dosjet për dhjetra zyrtarë, që akuzohen se kanë fshehur pasurinë me vlera gjigante. Gazeta ka bërë një bilanc të të gjithë kallëzimeve që ka bërë Inspektorati i Lartë i Deklarimit dhe Kontrollit të Pasurive, ku rezulton se gjatë 2 viteve të fundit ka pasur akuza për disa persona, por vetëm 10 prej tyre kanë fshehur rreth 12 milionë euro. ILDKP ka nxjerrë me detaje të gjithë pasurinë e tyre. Nëse vërtetohet se ata e kanë vënë atë me para jo të pastra, atëherë rrezikojnë që t’u sekuestrohet. Por duke qenë se ka dhe dhjetra zyrtarë të tjerë të kallëzuar kjo shifër është më e lartë. Pra, 1 miliard euro janë vjedhur me tenderat, 1.5 miliardë dollarë kanë dalë jashtë vendit dhe mbi 12 milionë euro janë fshehur, në total i bie rreth 3 miliardë euro, duke futur dhe vitet e mëparshme. Këto para janë të vëna nga korrupsioni dhe puna e pandershme.

Kliti Topalli

Uncategorized

Pse nuk ka monitorim ndërkombëtar në Dibër? Ku janë Lu dhe Vlahutin?!

Post author Nga @gjata.com
Post date 25 Gusht, 2016
Pa Komente te Pse nuk ka monitorim ndërkombëtar në Dibër? Ku janë Lu dhe Vlahutin?!

Denoncimet e mediave janë të pakundërshtueshme. Janë botuar foto dhe ka dëshmi për persona të inkriminuar, që janë kthyer në Dibër për fushatë. Dhe këtu nuk është nevoja të rreshtohen akuzat dhe denoncimet e opozitës, që mund të kenë edhe anën e tyre subjektive. Media ka bërë publike me emra dhe mbiemra, aleatët e qeverisë në terren, në fushatë dhe në shtabe.

Mbas gjithë asaj zhurme për vettingun dhe Reformën në Drejtësi, duket se ndërkombëtarët janë të “lodhur” ose me pushime të gjata.

Nikollë Lesi shkruan në gazetën e tij, se nëse Lu apo Vlahutin, apo kryepolici Cako kërkon të kapë kriminelët apo të përfolurit si të tillë, fushata e Dibrës i ka bërë bashkë.

Kjo është një sprovë e qartë se si do të jenë zgjedhjet e përgjithshme, të drejtuara dora vetë nga kryeministri i reformave të rreme spastruese ndaj krimit dhe të korruptuarve. /360gradë.al/

Uncategorized

Ku do na i caktoni varret ne Dibranëve, zotni Kryeministër?

Post author Nga @gjata.com
Post date 25 Gusht, 2016
Pa Komente te Ku do na i caktoni varret ne Dibranëve, zotni Kryeministër?

A KISHTE “LUZNAKË” NË MITINGUN E RAMËS NË PESHKOPI ?

Rezonancë

Mu duk se dibranët i thanë në kor e me duartrokitje frenetike “PO SKAVICËS”, po mbytjes së Dibrës, po korrupsionit që lidhet me të…

Do të desha të bëhej një pyetje me fjalën e hidhur luznake në kësi mortesh: “Ku do të na i caktoni varret Zotni?”.
E ndoqa në germë dhe në figurë (aq sa e lejon kronika televizive) mitingun prezantues të kandidatit të “Rilindjes” për kryetar të bashkisë së Dibrës zhvilluar në Pallatin e Sportit “Bashkim Lala” në Peshkopi.
Më “ngrohu” në pikën e zhegut të gushtit premtimi një çerek shekulli i përsëritur si në garat e stafetave “katërqind metra me pengesa”, për Rrugën e Arbrit, tash me një ligjërim të veçantë…
”Nuk iki nga zyra e kryeministrit pa mbaruar Rrugën e Arbrit”.
Kjo më ngjau me atë meselenë e borxhliut që premtonte se do t’ia jepte paratë “të shtunën” pa i cilësuar as datën e as orën…
Kështu ndodhi edhe me kryeministrin tonë që “din ta mbajë fjalën”.
Në kronikat televizive pashë në figurë e në zë të gazetarit një deputet të partisë çame PDIU (!?) dhe një deputet të larguar të partisë së Metës LSI (!?), ta pyesnin kryeministrin për Rrugën e Arbrit (gjë që ua jepte e drejta e votës së popullit ta bënin në sallën e Kuvendit, në një interpelancë të posaçme për këtë), pyetje që e detyroi atë të bënte deklaratën e njohur tashmë në media si “premtimi i karriges”.
Nejse, lëshoji dushke. Me deklarata e premtime tashmë të njohura si “premtime elektorale” Dibra jo thjesht është ngopur por është nginjë deri në fyt, nga të dy krahët, nga e djathta dhe e majta, nga Berisha, Nano, Rama, Meta, Basha…
Me deklarata dhe premtime mjekut të Dibrës nuk i shtohet as edhe një duzinë vota. Dibra donë vepra e jo premtime.
Relativisht i besueshëm do të ishte Rama sikur në udhëtimin e tij zgjedhor drejt të Dibrës të ishte ndalë në Klos e ti ngjitej të përpjetës deri në pikën ku do të dalë tuneli i përfolur në “shtatë krajli” i Rrugës së Arbrit, të kalonte Urën e Vashës për ta regjistruar në kujtesë për një tablo të madhe për “Sallonin e Hartave”, t’i binte në këmbë trasesë së rrugës që përshkon luginën e bukur të Planit të Bardhë e për tu ngjitur e hedhë një sy mbi Bulqizën me “këmbë në florinj” e me “trup në qefinj.
Nuk e bëri…dhe as do ta bëjë ndonjë herë…
Ministri i Ramës, i deleguar për fushatën zgjedhore në Dibër, Gjiknuri, ulur në radhë të parë u pa me një dritë buzëqeshjeje në fytyrë. Komod si askush.
Prisja që në adresë të tij të dilte ndonjë “luznak”, ndonjë prej atyre që hidrocentrali i Gjiknurit, deklaruar se do të niste themelet e digës (dhe shkatërrimin e gjithë atij mjedisi të bukur që përmbledh Katundin e Ri me deltën e gjerë të Drinit ku do të merren inertet, Hoteshin, Selanet…) më 1 janar 2017 t’i bëhej një pyetje e thjeshtë, një pyetje me fjalën e hidhur luznake në kësi mortesh: “Ku do të na i caktoni varret Zotni?”.
Për rrugën e Arbrit u fol në mitingun zgjedhor në Peshkopi kurse për Skavicën e madhe dhe “sakavicat” e vogla nuk u tha asnjë fjalë. As edhe një fjalë e vetme…
Rruga e Arbrit do të ndërtohet një ditë, me apo pa Edi Ramën, është në logjikën e jetës.
Rruga e Arbrit pa Dibrën si e ka krijuar natyra, pa luginën e bukur të Drinit të Zi nga Mireshi në Skavicë, mbytur përjetësisht me të kaluarën historike dhe me të tashmen burim i jetës dhe i të ardhmes së trevës, bukës së “Nëntë Maleve”, nuk i shërben krahinës. Është rrugë në troje të mbytura.
Është kjo që desha të dëgjoja në takimin e Ramës me dibranët…
Është kjo që desha që ndonjë “luznak”, të pyeste jo për të kaluarën por për të ardhmen e tij, për varret e pasardhësve të tij…
Nuk pyeti njeri…
Më vjen keq.
Mu duk se dibranët, për hir të partive politike, e duan Dibrën nën ujërat e turbullta…
Mu duk se dibranët i thanë në kor e me duartrokitje frenetike “PO SKAVICËS”, po mbytjes së Dibrës, po korrupsionit që lidhet me të…
Mu duk…
Shpresoj që shqisat e mija të gabojnë…

Abdurahim Ashiku

25 gusht 2016

Uncategorized

.

Post author Nga @gjata.com
Post date 25 Gusht, 2016
1 Koment te .

Uncategorized

Gjithë kriminelët kanë shkuar këto ditë në fushatë në Dibër

Post author Nga @gjata.com
Post date 25 Gusht, 2016
Pa Komente te Gjithë kriminelët kanë shkuar këto ditë në fushatë në Dibër

Nga Nikoll Lesi…

Fushata për fitoren e bashkisë së Dibrës për zgjedhjet e parakohshme, pas skandalit seksual të kandidatit të PS-së, është kthyer në një betejë të madhe mes PS e PD. Janë turrur të dyja palët për ta fituar me çdo kusht, pasi duan ta përdorin fitoren për zgjedhjet e ardhshme parlamentare. PS-ja për të thënë se populli është me të, edhe pas këtij skandali, dhe se duket si ogur pozitiv për zgjedhjet parlamentare, kurse PD-ja për të treguar drejtimin se populli nuk e do më PS-në dhe si një muzikë për zgjedhjet e reja.

Asnjëra palë nuk e ka shumë merak hallin e dibranëve, se sa kanë hallin e tyre politik në Tiranë.

Ndaj përveç një fushate normale lokale ajo po merr ngjyrime politike kombëtare. Janë hedhur në veprim aktivistë, militantë, biznesmenë, kriminelë, të kërkuar nga policia dhe vetë shefa policie. Krejt shteti ka shkuar atje, në Dibër. Edhe PD-ja ka mobilizuar gjithkënd që ka pas vetes.

Po hidhen lekë, por me shumë thasë me euro po shkojnë nga mazhoranca. Premtime, presione, pazare, tendera, lekë, euro, mafie, politikë, krim, ndershmeri,etj janë përzier në Dibër këto ditë.

Një dyndje e paparë interesi politik dhe financiar po derdhet në Dibër, aqsa dibranët në këtë mënyrë kanë me leverdi të kenë zgjedhje lokale çdo vit, sepse marrin euro nën dorë sa nuk kanë marrë asnjëherë.

Me humor një dibran tha për “Koha Jone” se “ ma mirë të kemi zgjedhje çdo 6 muaj se na vijnë deputetët, leku dhe muhabeti në çdo katun”. Ironi thërëse, porse nëse don me të vertetë ambasadori amerikan Lu dhe drejtori i përgjithshëm i policisë së shtetit Haki Çako që të kapin kriminelët me të kërkuar të lidhur me politikën i kanë këto ditë në Dibër, shoqëruar me politikanë.

Uncategorized

Historia e 65 qyteteve të Shqipërisë: Kur janë themeluar, gjurmët ilire, origjina e emrit dhe kuriozitete të tjera.

Post author Nga @gjata.com
Post date 24 Gusht, 2016
Pa Komente te Historia e 65 qyteteve të Shqipërisë: Kur janë themeluar, gjurmët ilire, origjina e emrit dhe kuriozitete të tjera.

“Tirana Observer” boton historitë dhe e 65 qyteteve të vendit tonë. Kur janë themeluar, cilat janë gjurmët më të vjetra ilire, cila është origjina e emrit dhe kuriozitete të tjera.

TIRANE

Origjina e emrit: (Katër variantet) “Tiranë” mendohet se vjen nga fjala “Theranda”, e përmendur në burimet e lashta greke dhe latine, që vendasit e quanin Te Ranat, meqë fusha ishte formuar si rezultat i materialeve të ngurta që sillnin ujrat nga malet përreth.

“Tirana” vjen nga “Tirkan”. Tirkan ka qenë një kështjellë në shpat të Malit të Dajtit. Edhe sot e kësaj dite ekzistojnë rrënojat e kësaj kështjelle të lashtë që daton në fillimin e shekullit I para Krishtit. Kjo mendohet të ketë qenë kështjella që historiani bizantin Prokop, (shek.VI), e quan Kështjella e Tirkanit.

“Tirana” vjen nga greqishtja e vjetër,“Tyros” që do të thotë bulmet. Mendohet se ky variant ka mbetur ngaqë në fushën e Tiranës bëhej tregtimi i bulmetrave nga barinjtë e zonave përreth.

Tiranë vjen nga Teheran, kryeqytet i Iranit, në kujtim të një fitoreje të korrur nga Sulejman Pasha, (themeluesi i qytetit) në krye të ushtrisë turke gjatë fushatës në Persi.

Me siguri dihet që për herë të parë emri i Tiranës përmendet në vitin 1418 në një dokument të Venedikut.

Themeluar: 1614 nga Sulejman Pashë Bargjini.

Gjurmët më të vjetra: Tirana u themelua si qytet më 1614, por toka mbi të cilën u ndërtua ka gjurmë më të hershme banimi. Nga faktet e gjetura në rrënojat e një kështjelle ka mundësi të bëhet fjalë mbi një kështjellë të cilën Prokopi von Caesarea në shekullin e gjashtë e ka quajtur “Tirkan”.

Shpallet kryeqytet: 20 shkurt 1920

Objektet kryesore: Të gjitha institucionet shtetërore më të rëndësishme të shtetit, kështjella e Petrelës, Kalaja e Pezës, Xhamia e Ethem Beut në qendër të Tiranës, Muzeu Kombëtar, Muzeu Arkeologjik, Galeria e Arteve.

Aktualisht ka: 595 mijë banorë (Census 2011).

DURRES

Origjina e emrit: Durrahium

Emra të mëparshëm: Epidamus

Themeluar: Në vitin 627 para Lindjes së Krishtit.

Pushtuar: në 314 B.C. nga Aleksandri i Maqedonisë dhe në vitin 229 B.C. ai u pushtua nga romakët, më pas nga otomanët, serbët dhe italianët.

Objekte kryesore: Amfiteatri, Forumi bizantin, Muzeu Arkeologjik ku janë të paraqitura periudhat greke dhe romake, Torra Veneciane, Xhamia e Fatihut, Monumenti i Rezistencës, Muzeu Etnografik etj.

Karakteristika:

-Durrësi mund të krahasohet me qytetet më të mëdha të Mesdheut të lashtë dhe mesjetar. Qyteti Dyrrah u ndërtua nga ilirët taulantë, dallëndyshasit në shekujt XIII-XI p.K. Banorët e parë të Dyrrahut, para ilirëve të quajtur protoilir, pellazgë, ngritën në rrethinat e këtij qyteti, vendbanimet e para parahistorike.

– Në afërsi të Shkëmbit të Kavajës është zhvilluar beteja e famshme mes Çezarit dhe Pompeut

– Në vitin 1200, pas një cunami, qyteti nuk është banuar për 6 vjet

-Ka qenë kryeqytet:

-Ka portin më të madh në Shqipëri

Aktualisht ka: 295 mijë banorë

LEZHE

Origjina e emrit: Lisus

Themeluar: 669 para Lindjes së Krishtit

1300: Ndërtohet kalaja e qytetit

Deri në vitin 1398 qyteti ishte në dorë të familjes feudale të Dukagjinasve, të cilët më pas ia lëshuan Venedikut

Ngjarje kombëtare: 2 Mars 1444, u mblodh “Kuvendi i Lezhës” nën drejtimin e Heroit Kombëtar, Gjergj Kastrioti Skënderbeu. Kuvendi formoi një lidhje politike-ushtarake të princërve shqiptar duke formuar një ushtri shqiptare prej 10 mijë trupash kundër rrezikut osman.

Aktualisht ka: 30 mijë banorë.

KORÇË

Origjina e emrit: Gjoriçë, Goriçë. (Por edhe sot asnjë studiues nuk ka një ide të qartë se nga vjen emri i qytetit të Korçës).

Gjurmët e vjetra: Zona e Korçës e ndodhur në kufi me Mbretërinë Ilire dhe Epirin është banuar që nga mijëvjeçari i katërt p.e.s

Themelimi: Qyteti modern i Korçës u formua në shekullin XV kur Iljaz Bej Mirahorie zhvilloi Korçën sipas urdhrit të Sulltan Mehmeti II. Nën pushtimin osman Korça me emrin “Göricë” ishte sanxhak i vilajetit të Manastirit.

Data me rëndësi kombëtare: Është hapur shkolla e parë shqipe në këtë qytet që daton në vitin 1887, shkolla e parë në Shqipëri për vajza, si dhe liceu Francez i ndërtuar në vitin 1917.

Aktualisht ka: 86 mijë banorë.

VLORË

Origjina e emrit: Aulona

Gjurmët më të hershme: Shekulli i 6-të para lindjes së Krishtit. Duke qenë një nyje e rrugëve tokësore e detare, i njohur për verën, ullinjtë e kripën, u bë porti kryesor i Ilirisë pas rënies së Apolonisë e Orikumit.

Data me rëndësi kombëtare: Më 28 Nëntor 1912 u shpall Pavarësia e Shqipërisë, Lufta e Vlorës, 1920.

Pushtuar: Nga normanët më 1081, 1205 nga Venediku, më pas nën sundimin e Hohënshtaufëve gjermanë dhe më 1272 në mbretërinë e Arbërisë. U pushtua nga osmanët më 1417, italianët, gjermanët.

Objektet kryesore: Kalaja, porti, etj.

Aktualisht ka: 124 mijë banorë.

ELBASAN

Origjina e emrit: Në shekullin e 2-të para Krishtit njihej me emrin Skampa dhe më vonë Skampini. Elbasani u themelua nga Sulltan Mehmeti II në shekullin XV. Iu vu ky emër sepse ishte një ndër trevat e para të pushtuara nga osmanët, ELI-BASAM (vura dorë).

Themelimi: Nga osmanët në shekullin e 15-të

Ndërtimi i kalasë së qytetit: më 1466 për 25 ditë dhe për të punuan 150 mijë njerëz.

Gjurmët më të hershme: Historia e trevave të Elbasanit e ka zanafillën e saj në shekullin II p.e.s. me vendbanimet e hershme ilire. Të dhënat arkeologjike besohet se emri i pare i Elbasanit ka qene mansius që do të thotë vend-qëndrim.

Data me rëndësi kombëtare: Më 2-9 shtator 1909 u thirr Kongresi i Elbasanit, ndër vendimet më kryesore të të cilit qe hapja e Shkollës Normale

Pushtuar: Romakët, turqit, italianët e gjermanët.

Objektet kryesore: Kalaja, banjat turke, stadiumin “Elbasan Arena”.

Aktualisht ka: 128 mijë banorë.

GJIROKASTËR

Origjina e emrit: Qyteti e ka marrë emrin sipas fjalës greke argjend, Argyrókastron, që lidhet me ngjyrën e përhime të mureve, rrugëve dhe çative prej guri, të cilat vezullojnë si argjend kur lagen nga shiu. Një shpjegim tjetër lidhet me emrin e një fisi vendas që jetonte pranë Gjirokastrës: Argjirët. Për herë të parë emri i Gjirokastrës përmendet në shekullin XIII. Kështjella e Gjirokastrës mendohet të jete filluar nga prijësi shqiptar Gjin Bue Shpata, i cili i dha dhe emrin qytetit, Gjirokastër. Zgjerimet e kështjellës janë bërë nga Ali Pashë Tepelena, dhe nga qeveria e Zogut, e cila me pas e konvertoi pjesën veriore të kalasë në burg.

Objektet kryesore: Në Gjirokastër gjendet kalaja më e madhe e Shqipërisë. Aty mund të vizitoni Muzeun e Armëve, i cili gjendet brenda në kala, Muzeun Etnografik, i cili gjendet në shtëpinë ku ka lindur ish-diktatori komunist Enver Hoxha si dhe muzeun e ri në shtëpinë e shkrimtarit me famë botërore, Ismail Kadare.

1963: Shpallet Qytet-Muze

2005: Shpallet Pasuri Botërore nga UNESCO.

Aktualisht ka: 25 mijë banorë.

BERAT

Origjina: Berati u përket qyteteve të rrallë ku jeta fillon qysh në lashtësinë e thellë dhe vazhdon pa u ndërprerë deri më sot. Dy çekanë guri e datojnë fillimin e jetës në të para Periudhës së Bronzit (2600-1800 P.Kr.). Dëshmitë arkeologjike tregojnë se në shek. VII-VI P.Kr. Këtu është zhvilluar një vendbanim paraqytetar, me punishtet e tij të qeramikës dhe me një jetë shoqërore të diferencuar. Në kufijtë e legjendës dhe të historisë, ky vendbanim thuhet të ketë qenë Orestiada e lashtë, i quajtur kështu ngaqë aty banonin një fis i pellazgëve, orestët, i pari i të cilëve ishte Oresti, i biri i Agamemnoni

Themelimi: 313-310 Para Krishtit si qytet-kështjellë i Dasaretisë, i quajtur Antipatrea

Emrat që ka përdorur: Antipatrea, Albanorum Oppidum, Pulheriopolis,

Gjurmët e para: 2600 para Krishtit

Pushtuar: grekët, maqedonasit, bullgarët, osmanët,

1961: Shpallet Qytet Muze

2008: Shpallet Pasuri Botërore nga UNESCO

Objektet kryesore: I gjithë qyteti, Kalaja, Ura e Goricës, etj

Aktualisht ka: 60 mijë banorë.

SHKODËR

“Një njeriu të zakonshëm, të ardhur nga qyteti ortodoks i Manastirit, Shkodra i duket fillimi i Europës” – Ismail Kadare

Orgjinë e emrit: Skodrin, ose vendi ku shkon Drini, Skutari

Themelimi: Mes shekullit të 5-të dhe 6-të para Krishtit

Gjurmët e vjetra: Paleoliti (guri i vjetër), Neoliti.

Ka qenë kryeqytet i mbretërisë ilire në 181 Para Krishtit,

Pushtuar: Në vitin 168 nga Roma, sllavët, bullgarët, Venediku, turqit, serbët, malazezët, italianët, gjermanët.

Objektet kryesore: Kalaja e Rozafës, Muzeu Historik, Fototeka Marubi, etj.

Aktualisht ka: 115 mijë banorë

KAMZA

Deri në vitin 1990: Një qendër e banuar e Ndërmarrjes Bujqësore të Tiranës

Pas vitit 1990: Popullohet me të ardhur nga qytete dhe fshatra të nryshëm.

Sot: Një nga bashkitë dhe qytetet me dendësinë më të madhe në vend.

Karakteristikë: Një zonë periferike e Tiranës që pret të sistemohet falë një plani urbanistik

Aktualisht: Ka 104 mijë banorë.

KONISPOL

Qytet i ndërtuar si fillim për të rinjtë aksionistë që hapën tarraca për agrume

Fillimet: Në vitet ‘70

Karakteristikë: Kultivimi i agrumeve dhe zonë plazhi

Aktualisht: Ka 13 mijë banorë

KSAMIL

U ngrit si qytezë bregdetare gjatë periudhës komuniste. Në nëntor 1966 Enver Hoxha porositi që në këtë vend të bukur dhe të virgjër të ngrihej një qendër e prodhimit të agrumeve dhe ullirit. Kështu “lindi” Ksamili, vetëm 5 km larg Butrintit, përballë ishujve piktoreskë, në gadishullin e Heksamilit, (gjashtë miljeve nga Butrinti). Peisazhit të bukur të detit dhe kodrave i shtohen dy ngjyrat jetësore, e kaltra dhe e blerta, që e hijeshojnë edhe më tepër gjirin e Ksamilit, i cili ndodhet pothuaj përballë ishullit më të madh të Jonit, Korfuzit.

Aktualisht ka: 3 mijë banorë

KRASTA

Qytet i ri minatorësh në rrethin e Matit. Ka qenë pjesë e fshatit Gjon të Martaneshit. Ndërtimi filloi më 1970 me ngritjen e minierës së Kromit në Batër. Më 1974 u vendosën banorët e parë. Më 1979 u shpall qytet.

Aktualisht: Ka dy mijë banorë.

MALIQ

Themelimi: Pas Luftës së Dytë Botërore, pas tharjes së kënetës

Gjurmët e vjetra: Në Maliq janë zbuluar gjurmët më të vjetra në Shqipëri që i përkasin kohës së Neolitit

Aktualisht ka: 6 mijë banorë.

LESKOVIK

Administrimi: Ish-pjesë e rrethit të Kolonjës, sot në qarkun e Korçës

Origjina e emrit: Nuk gjenden të dhëna.

Themelimi: Vend pushimi për bejlerë në kohën osmane

Gjurmët e vjetra: Në lashtësi

Karakteristikë kryesore: Ujërat termale, muzika popullore, sazet

Aktualisht ka: Rreth 4 mijë banorë.

SHIJAK

Origjina e emrit: Me këtë emër që ka sot, Shijaku njihet që para Mesjetës. Toponimi gjeografik i Shijakut është me prejardhje fetare nga Shën Jaku ku fillimisht është quajtur Shen Jak, Shenjak, Shejak, Shinjak e me pas Shijak.

Themelimi: I lidhur gjithnjë me qytetërimin e Durrësit

Gjurmët e vjetra: Gjurmët më të vjetra të jetës njerëzore i përkasin kohës së Gurit të Ri, gjë që vërtetohet nga objekte të gjetura si: çekanë, sëpata prej guri të lëmuar etj. Në zonën e Shijakut janë gjetur prefëse të po kësaj periudhe.

Aktualisht ka: 27 mijë banorë.

BILISHT

Origjina e emrit: Nga maqedonishtja, Bilišta-Bilisht.

Themeluar: Si qendër e banuar, Bilishti është rreth 3000-vjeçar dhe kjo dëshmohet nga mbeturinat e një kalaje ilire në një nga kodrat mbi qytet. Gjurmët e saj të fundit u zhdukën në fillim të viteve ’70 të shekullit XX, kur gurët u përdorën për ndërtimin e objekteve publike ose private.

Karakteristika: Shkolla e parë që u hap në këtë qytet daton në vitin 1917

Aktualisht ka: 12 mijë banorë.

CERRIK

Themeluar: Në vitin 1947 me krijim e Ndërmarrjes Bujqësore Ushtarake

1956-1957 është ndërtuar Uzina e Përpunimit të Naftës

Objektet kryesore: Radiostacioni, Instituti i Duhanit, Sektori Pyjor i Përpunimit, i Tregtisë, TELEKOMIT, ELEKTRIKUT, i Shërbimit Komunal (janë mbyllur pas viti 1990)

Aktualisht ka: 14 mijë banorë.

MEMALIAJ

Themeluar: 1946 si qendër industriale për prodhimin dhe shfrytëzimin e mineralit qymyrguri.

Objektet kryesore: Miniera e Memaliajt

Karakteristika: Në vitin 1990 arriti kapacitetin e prodhimit të qymyr gurit 500.000 tonë në vit. Qymyret e Memaliajit radhiteshin në qymyret e para për fuqinë kalorifike me vleftë 4500-4700

Aktualisht ka: 10 mijë banorë.

ORIKUM

Themeluar: Është themeluar si koloni mbi ndonjë vendbanim ilir më parë se shekulli VI p.e.s

U krijua si qendër bashkie në vitin 1960 dhe u emërtua si një qytezë ushtarake. Ndërsa si qendër e banuar, lagjja më e vjetër e këtij qyteti njihet me emrin “Lagjja e Fermës”, është formuar në vitin 1949.

Tradicionalisht mbahet si qendër e themeluar nga kolonialistët Eubeas, që u kthyen nga lufta e Trojës, por në të vërtetë duhet të jetë themeluar nga Apolonia për të kontrolluar guroret e Akrokerauneve.

Emrat e mëparshëm: Erihoi

Objektet kryesore: Monumenti më i njohur është teatri, i cili është hapur gjatë gërmimeve arkeologjike të vitit 1958.

Aty përveç shfaqjeve teatrale zhvilloheshin dhe ndeshje me gladiatorë

Karakteristika: Qyteti luajti një rol të rëndësishëm në betejën e romakëve kundër Filipit të V-të të Maqedonisë si dhe në betejat e Cezarit kundër Pompeit në Orikum që janë dokumentuar në luftërat civile të Cezarit.

Është një nga vendet më turistike shqiptare.

Është qyteti antik më i mbrojtur, sepse është në hapësirën e paprekur të Pashalimanit.

Në 1989 gërmimet nxorën në dritë një varrezë, e cila mendohet të jetë helenistike.

Orikumi është shpallur park arkeologjik kombëtar.

Aktualisht ka: 11 mijë banorë.

BALLSH

Themeluar: Në shekullin e 4-t para lindjes së Krishtit

Objektet kryesore: Kompania e Naftës “Armo”

Karakteristika: Është një qytet shumë i vjetër ilir, janë akoma rrënojat e Bylisit të vjetër.

Është cilësuar si një qytet arkeologjik afër Bylisit.

Është një nga qytet kryesore në Shqipëri për nxjerrjen e naftës.

Aktualisht ka: 39 mijë banorë.

FIER

Origjina e emrit: Ekzistojnë dy hipoteza:

E para, paraqet variantin e emrit Fier që vjen nga italishtja FIERA, d.m.th treg ose panair.

E dyta, bazohet tek toponimi i rajonit. Duke qenë se shumica e tyre janë me origjinë bimore, ajo thekson se emri i qytetit të Fierit rrjedh nga bima e fierit që rritej me shumicë në këtë vend.

Themeluar: Në vitin 558 p.e.s në një kodër pranë detit dhe afër grykëderdhjes së lumit Aoos ( Vjosa) nga kolonë të ardhur nga Korinti e Korfuzi.

Objektet kryesore: Qyteti antik i Apolonisë, Muri rrethues, Biblioteka, Odeoni, Portiku dhe Kisha Bizantine e shekullit të XIII

Karakteristika: Ndodhet në rrënojat e qytetit antik të Apolonisë

Në periudhën ‘45-‘90, Fieri kthehet në një nga qendrat më të rëndësishme industriale të vendit.

Aktualisht ka: 85 mijë banorë.

ÇOROVODE

Origjina e emrit: (Nga sllavishtja) Çorrnaja Voda,(Uji i Zi)

Themeluar: Në vitin 1912

Objektet kryesore: Kanionet e Osumit, Teqeja e Kulmakut, Tyrbeja e Abaz Aliut, etj.

Karakteristikë: Dallohet për rakinë e famshme të rrushit

Aktualisht ka: 8 mijë banorë.

POLIÇAN

Origjina e emrit: Poliçan (nga sllavishtja poli-fushë, çan-e pjerrët)

Themeluar: 1963 si qytet industrial për prodhimin e armëve

Objektet kryesore: Kombinati i armëve, municioneve dhe barutit

Aktualisht ka: 9 mijë banorë.

LUSHNJE

Origjina e emrit: Një gojëdhënë e përhapur, tregon për “Hanin e Salushes” si burim nga rrjedh dhe emri i qytetit Lushnjës. Për Salushen, mendohet që ajo të ishte e veja e Pashait ose skllavja e tij, disa thonë vajza e tij. Përpos kësaj ekziston një tjetër gojëdhënë, e cila duket se është më e pranueshme nga këndvështrimi historik dhe logjika gjuhësore. Sipas saj, “qyteti fillimisht ka qenë i vendosur në kodrën e Vainit pranë Kishës së Madhe të Kuqe”.

Themeluar: Dokumenti më i hershëm historik i zbuluar deri më tani, e citon Lushnjën si qendër banimi, që në vitin 1431.

Data me rëndësi kombëtare: Në vitin 1920 u zhvillua “Kongresi i Lushnjës”, u zhvillua në shtëpinë që mban emrin Shtëpia e Kongresit të Lushnjës. Kjo shtëpi është kthyer në muze

Objektet kryesore: Shtëpia ku u zhvillua Kongresi i Lushnjës

Karakteristika: Dallohet si një qytetet ku kanë lindur personalitete të muzikës dhe artit, si Vaçe Zela, Margarita Xhepa, Vath Koreshi etj.

Aktualisht ka: 54 mijë banorë.

SARANDE

Origjina e emrit: Vjen nga një manastir i hershëm kristian që iu kushtohet Dyzet Shenjtorëve (Ágii Saránda në greqisht),(Santi Quaranta në italisht).

Emra të mëparshëm: Onhezmi ose Porto Edda për nder të vajzës së Benito Musolinit gjatë periudhës së mbretërisë së mbretit Zog.

Themeluar: Saranda është një qytet me më shumë se 2000 vjet histori, ngritur në zonën e bregdetit jugor të Shqipërisë, i pasur në vlera të rralla të trashëgimisë kulturore dhe arkeologjike shqiptare, por edhe evropian.

Objektet kryesore: Kalaja e Butrintit, kalaja e Lëkursit

Karakteristika: Është cilësuar si riviera shqiptare

Aktualisht ka: 41 mijë banorë.

POGRADEC

Origjina e emrit: “Pogda grada”, që do të thotë “nën qytet” ose qytet kala dhe vjen nga sllavishtja.

Themeluar: Në shek. V para Krishtit

Dikur qyteti kishte dimensionet e kalasë, ku momentalisht gjenden vetëm rrënojat. Enkelejtët kanë qenë fis që kanë jetuar brenda mureve të kalasë.

Pushtimi avaro-sllav në shekullin e VII-VIII dhe sidomos perandoria bullgare në shekujt XI-XII ndryshoi mënyrën e jetës nga ajo “polis” (jetohej brenda mureve të kalave) në atë sedentare fushore duke formuar vendbanime me toponimi sllave.

Objektet kryesore: Kalaja e Pogradecit, ka qenë kala iliro-shqiptare.

Karakteristikë: Është njohur si një qytet industrial dhe turistik.

Njihet edhe nga liqeni i Ohrit.

Aktualisht ka: 38 mijë banorë.

PATOS

Themeluar: Rreth vitit 1949 për të strehuar punëtorët dhe inxhinierët që punësoheshin në të quajturën zona (Patos-Marinëz)

Karakteristika: Një nga zonat më të pasura me naftë të Shqipërisë

Aktualisht ka: 22 mijë banorë.

PEQIN

Origjina e emrit: Klodiana-Biklinet-Peklin-Peqin (vend i lashtë ilir)

Emrat e mëparshëm: Biklinet, Peklin

Ka ekzistuar si një nga qytete më të lashta të vendit tonë

Themeluar: Rreth viti 1431

Objektet kryesore: Kalaja e Peqinit mendohet se i përkasin periudhës romake, në kohën e ndërtimit të rrugës “Egnatia”

Aktualisht ka: 26 mijë banorë.

GRAMSH

Themeluar: 18 shkurt 1960.

Objektet kryesore: Uzina e armëve, uzina e baterive për ushtrinë. i Ujëvara e Sotirës, Uji i Ftohtë më malin e Lenies, liqeni i Dushkut, Pishat e Grabovës, liqenet në malin e Rovjes, Shpellat në malin e Poroçanit, kalaja e Tunjës Irmanjit, etj.

Aktualisht ka: 24 mijë mijë banorë.

ROSKOVEC

Themeluar: Roskoveci u titullua “qytet” në vitin 1968, në baze të kritereve të asaj kohe.

Objektet kryesore: Një nga kishat më të vjetra në vendin tonë, kisha e Kurjanit

Karakteristikë: Është një qendër e banuar e hershme.

Një nga degëzimet e rrugës Egnatia, ka qenë me pikë fundore pikërisht në këtë zonë.

Ka pazarin më të madh në vend i quajtur Pazari i Roskovecit.

Në këtë pazar behej tregtia më e madhe e gurëve të çmuar dhe e materialeve prej argjendi në kohën e Perandorisë Osmane

Aktualisht ka: 12 mijë banorë.

URA VAJGURORE

Origjina e emrit: Vjen nga një urë me çimento e hekur, që besohet të jetë ndërtuar nga italianët që e përdorën për kalimin e tubave të naftës që nga Kuçova për në Vlorë

Emra të tjerë: Ura e Hasan Beut

Themeluar: Rreth 1960

Karakteristikë: Rrënojat e këmbëve të urës gjenden si dëshmitarë të ekzistencës së hershme.

Është e njohur herët për minierat sipërfaqësore të gurit.

Aktualisht ka: 5 mijë banorë.

DELVINE

Themeluar: Delvina është një qytet që përmendet që në antikitet. Rreth fundit të shekullit të XVII-të, Evlija Çelebiu e përshkruan kështu qytetin: Themeluesit e parë të Delvinës janë (Ispanja) spanjollët. Më vonë, venedikasit e shtinë në dorë me djallëzi. Kaloi në duart e sulltan Bajazitit, përsëri ra nën sundimin e të huajve dhe përsëri u mor nga sulltan Sulejmani, kur erdhi të mësyjë Korfuzin. Pushtimin e Delvinës ai ia ngarkoi Ajaz Pashës, shqiptar nga gjaku.

Objektet kryesore: Fabrika e Miellit, Fabrika e Vajit

Fabrika e Reçelit, Fabrika e Salcës (Përpunimi i domates)

NPA (Ndërmarrja e Përpunimit Artizanal, veshmbathje, tapiceri etj)

Aktualisht ka: 7 mijë banorë.

PERMET

Origjina e emrit: Nga heroi i kohëve të lashta i quajtur Premt, i cili për të mos rënë i gjallë në duar të armiqve ishte hedhur nga maja e “Gurit të Qytetit”, një shkëmb në afërsi të qendrës së qytetit

Themeluar: Qyteti u krijua si një qendër administrative, në shekullin e XV dhe XVI, cituar nga të dhëna historike turke, si një lokalitet i pasur me tregje, dyqane magazina dhe bujtina, kështu kjo zonë ishte një qendër e lulëzuar komerciale.

Karakteristika: Qytet i kulturës dhe i këngës shqiptare. Ndryshe quhet edhe si qyteti i trëndafilave. Është vendlindja e disa nga patriotëve shqiptarë, ku më të njohurit janë vëllezërit Frashëri. Parku Kombëtar i Hotovës me bredhin e rrallë mesdhetar, banjat kuruese në Bënjë, kanionet e Bënjës dhe të Lengaricës, Shtëpia e vëllezërve Frashëri, Kishat e Leusës, Kosinës, Bualit, Bënjës pasohen nga disa ura tipike me harqe, ndërtime të shek. të XVIII-të si ajo e Katiut apo Bënjës.

Aktualisht ka: 12 mijë banorë.

PRRENJAS

Origjina e emrit: Ka lidhje me fitoren e betejës së Skënderbeut në betejën e Torviollit, që e fitoi, por pati humbje të mëdha dhe se gjaku luftëtarëve rridhte si përrenj. Pikërisht nga kjo gojëdhënë u quajt Prrenjas.

Emra të mëparshëm: Fusha e Domosdovës, Fusha e Torviollit

Themeluar: 1958

Objektet kryesore: Miniera hekur-nikelit në Përrenjas-Fshat, Miniera e Nikel-Silikatit në Pishkash, e Sektori Minerar i Bushtricës dhe Skroskës

Karakteristikë: Ka pasuri të shumta minerale

Aktualisht ka: 10 mijë banorë.

ERSEKE

Themeluar: Rreth vitit 1768 me rreth 100 shtëpi

Karakteristika: Është qyteti më i lartë në Ballkan me një lartësi prej 1030 m. Në zonën e Ersekës kanë lindur një sërë patriotësh dhe personalitetesh.

Aktualisht ka: 7 mijë banorë.

KELCYRE

Origjina e emrit: Vjen nga fjala e greqishtes së lashtë Klisura, dhe përkthehet në shqip “vend i mbyllur”, pra Grykë.

Themeluar: Këlcyra në lashtësi ka pasur funksionin e një mansio, stacion ku ushtarët romakë kalonin natën me një garnizon që mbronte kalimin prej Adriatikut drejt Maqedonisë.

Emra të mëparshëm: Në shek. XIV qyteti kishte emrin Chisania Kisania) ose me emrin greko-romak Clazura (Klazura), Klelsoupa, Clisania (Klisania), Klisura.

Objektet kryesore: Kalaja e Ali bej Këlcyrës. Kisha e Këlcyrës, Teqeja në Këlcyrë, etj.

Karakteristika: Në grykën Këlcyrës në kohët e Fauces Antigonës, Filipi V i Maqedonisë u preu rrugën romakëve të Flaminit për në Greqi.

Qyteti ka qenë pronë e Muzakajve, Andrea Muzakës – zot i Beratit dhe Mareshall i Arbërisë (1280-1319)

Aktualisht ka: 3 mijë banorë.

KUÇOVE

Origjina e emrit: (Është quajtur për disa kohë Qyteti Stalin)

Themeluar: Kuçova ka qenë vendbanimi i hershëm ilir i fisit të Desarëve.

Data me rëndësi kombëtare: Në vitin 1928 në vendin që sot quhet “Dikatër” (D4) u shpua pusi i parë i naftës në Shqipëri. Që nga ky moment Kuçova u hodh në hartat gjeologjike të botës si vendburim nafte dhe më vonë edhe në hartat politike dhe ushtarake.

Objektet kryesore: Uzina Mekanike e Naftës (U.M.N)

Uzina e Riparimit te Avionëve (U.R.A.),

Ka arritur shifrën rekord në Shqipëri për temperaturën më të lartë të regjistruar me 44,4′C në korrik 1986

Aktualisht ka: 31 mijë banorë.

TEPELENE

Origjina e emrit: Gjeneza e emrit Tepelena është shpjeguar në mënyra të ndryshme. Ekziston varianti Tepedelenë (kokëshpues) krahas Tepe e Lenës (Kodër e Lenës) e jo më pak intrigues e bindës është emri Antibylynë (përballë Bylynëve), që më pas evoluoi në Tepelenë.

Në lashtësi, Tepelena bënte pjesë në trevën e Kaonisë.

Në fundin e shekullit të 9-të, Tepelena hyn në Themën e Nikopopjës pastaj në Despotatin e Epirit

Themeluar: Rreth shek IV

Objektet kryesore: Kalaja e Ali pashë Tepelenës

Data historike: Në shekullin e XVI, Tepelena bënte pjesë në sanxhakun e Vlorës. Më 1789 Tepelenën ra në dorë të Ali pash Tepelenës

Karakteristika: Është një vendbanim i hershem që lidhet me ndërtimin e një kështjellë në shek IV-VI, të ngritur në këtë pikë strategjike në kryqëzimin e rrugëve të Vjosës.

Uji i Ftohtë është një zonë turistike 8 km në jugë qytetit të Tepelenës.

Aktualisht ka: 12 mijë banorë.

HIMARE

Origjina e emrit: Vjen nga fjala e vjetër shqipe e përdorur në këto anë “Hi(j) Marë” – “Eja Marë”, që ka të bëjë me ftesën që i bëhet një vajze apo fqinje të marrë pjesë në një gëzim familjar apo t’i bashkohet një grupi që këndon një kënge shumë-zërëshe. Një tjetër tjetër variant është se emri Himarë mund të vijë emri i një kafshe të përmendur në mitologjinë e lashtë të quajtur Chimera, një luan mitologjik.

Në kohën e Ali Pashë Tepelenës, konsulli francez i asaj kohe, Pukevil, i mrekulluar dhe i hutuar nga madhështia, bukuria, trimëria dhe ngrohtësia e viseve dhe banorëve të tyre ka bere një krahasim për “Iliadeën” e Homerit. Sipas konsullit Pukëvil, “nëse Homeri do të kishte zgjedhur malet e Himarës për skenën e “Iliadës”, gjërat do të kishin marrë rrjedhë tjetër”.

Themeluar: Përmendet që në kohët e lashta ku paraardhësit ishin fisi Ilir i Kaonëve. Historia moderne fillon në 1199, kur në qytet u vendos sundimi i Venedikasve. Në shekullin e XIII zona e Himarës u përfshi nga Karli i Anzhuinëve në atë që ai e quajti Mbretëria e Arbërisë.

Karakteristika: Në Himarë veç gjuhës shqipe flitet edhe gjuha greke. Ka të zhvilluar turizmin, tregtinë, peshkimin.

Aktualisht ka: 7 mijë banorë.

LIBOHOVE

Origjina e emrit: Emrin Libohovë duhet ta ketë marrë pas shek. të VI pasi sllavët u dyndën në Arbëri. Mbi këtë emër mendohet të ketë dy kuptime:

I pari libohova-vend buzë fushës, luginës.

I dyti libo-do të thotë i dashur me kuptimin vend i bukur dhe prapashtesa përkëdhelëse ovo.

Themeluar: Studiuesi Moikom Zeqo mendon se ka mundësi që të lokalizohet me një emër të vjetër që përmendet në hartat e lashta dhe që thirret Elaeus. Ky, sipas studiuesit Zeqo është një variant. Varianti i dytë është sipas tij përmendja e një qyteti antik me emrin Omfalius. Zeqo dhe studiues të tjerë e lidhin krijimin e qytetit me krijimin e qendrave të mëdha në luginën e Drinos si Antigonea, Adrianopoli etj.(shek.i IV-para Krishtit). Është cilësuar si një vend antik që arriti kulmin në shekullin e 17

Objektet kryesore: Kalaja e Libohovës

Karakteristika: Një nga vendet më të rëndësishme për të vizituar në këtë qytet është kështjella e motrës së Ali Pashë Tepelenës, Shanishasë, e cila u martua me një nga anëtarët e familjes Libohova

Aktualisht ka: 3 miië banorë.

SELENICE

Origjina e emrit: Dëshmitë e para për emrin Selenicë datojnë në vitin 1700 dhe deri më sot vazhdon të njihet me këtë emër. Emri i këtij qyteti është i lidhur kryesisht me pasuritë e nëntokës së saj.

Objektet kryesore: Miniera e Selenicës

Karakteristika: Nxjerrja e bitumit.

Bitumi i këtij vendi është përdorur për shtrimin e rrugëve të Parisit

Bitumi është shfrytëzuar që para erës sonë. Aristoteli, Straboni kanë shkruar për Selenicën dhe për bitumin e saj, që eksportohej në vende të ndryshme të pellgut të Mesdheut.

Aktualisht ka: 7 mijë banorë.

LIBRAZHD

Themeluar: Më 18 shkurt 1960

Historia: Librazhdi nuk ka pasur ekzistuar si qytet deri në vitin 1960, por pranë këtij qyteti ndodhet zona e Çermenikës, që daton që nga lashtësia. Nga kjo zonë ka lindur edhe Dita e Verës. Sipas studiuesve festa i kushtohej Dianës së Kandavëve, e cila, tempullin e vet, e ka pasur në Çermenikë (Djana Kandaviensis).

Karakteristikë: Gjergj Aranit Komneni lindi në zonën rreth Librazhdit në vitin 1376 dhe vdiq në vitin 1470 në moshën 94-vjeçare. Ashtu si Bardhyli i Ilirisë (shek. IV p.e.s.) edhe Gjergj Araniti, ky luftëtar i madh deri në moshën 94 vjeç, kundërshtoi dhe fitoi ndaj ushtrive të Perandorisë Otomane. Ai është një njeri me disa emra. Emrin e vërtetë e ka Aranit Komneni, më së shumti njihet si Gjergj Araniti, në legjendat popullore e thërrasin Gjorg Golemi, mbi bustin e tij në Librazhd shkruhet Gjorg Golemi Araniti, disa të tjerë e thërrasin thjesht Gjergj Golemi.

Aktualisht ka: 10 mijë banorë.

DIVJAKA

Origjina e emrit: Divija (Dy vija)

Gjurmët më të vjetra: Në shekullin e II dhe III para erës tonë

Objektet më kryesore: Parku kombëtar Divjakë-Karavasta

Aktualisht ka: 7 mijë banorë.

KRUJË

Origjina e emrit: Krua nga burimet e shumta të ujit

Themeluar: Në shekullin e XII

Gjurmët më të vjetra: Vendbanim ilir që në shekullin e III para erës së re. Për herë të parë emri “Krujë” përmendet në shekullin e IX ne një dokument kishtar të vitit 879-të redaktuar nga peshkopi i krahinës, në përmbajtje të së cilit citohet ne latinisht, emri i qytetit “Croia” (Krua).

Pushtuar nga: Turqit

Objektet më kryesore: Kalaja e Krujës, monumenti i Skënderbeut dhe pazari i vjetër.

Data me rëndësi historike kombëtare:Pushtimi i parë otoman në 1369 dhe për herë të dytë në 1415. Dështimet e tre rrethimeve otomane 1450, 1466, 1487. Lindja dhe vdekja e Skënderbeut në 6 maj 1405 dhe vdekja e tij në 17 janar 1468

Aktualisht ka: 20 mijë banorë.

KUKËS

Origjina e emrit: Në vitin 1571 njihet me emrin Kukufic. Në vitin 1879 shënohet me emrin Kukusa.

Themeluar: Në vitin 1160. Në vitin 1978 Kukësi antik u evakua pasi u përmbyt nga ujërat e ndërtimit të hidrocentralit të parë mbi lumin Drin. Qyteti i ri me të njëjtin emër u ndërtua 350 metra mbi nivelin e detit dhe njohu zhvillim gjatë regjimit komunist.

Gjurmët më të vjetra i përkasin periudhës së Neolitit 6000-4000 vjet para Krishtit.

Objektet më kryesore: Muzeumi Historik, Fabrika e Qilimave dhe aeroporti.

Karakteristikë: Motoja e qytetit është “Qyteti i mikpritjes dhe bujarisë”.

Në vitin 2000 Kukësi u kandidua për Çmimin Nobel për Paqe me motivacionin e pritjes së mbi 450.000 shqiptarëve nga Kosova të dëbuar nga ushtria, paraushtarakët serbë dhe serbët e armatosur në Kosovë. Në vitin 2010, banorët e Kukësit u shpallën nga USAID, si më të lumturit e Shqipërisë.

Aktualisht ka: 16 mijë banorë.

KLOS

Origjina e emrit: Kilos

Themeluar: Në shekullin XV

Gjurmët më të vjetra: Tre nekropole dhe 5 tuma ilire

Objektet më kryesore: Tre nekropole të lashta dhe 5 tuma ilire, ura guri në formë harku.

Karakteristikë: Klosi është i pasur me burime të shumta natyrore, tokësore dhe nëntokësore. Pyjet dhe kullotat komunale zënë një sipërfaqe të konsiderueshme, ku përveç lëndës drusore, ka edhe mjaft bimë mjekësore.

Aktualisht ka: 2 mijë banorë.

KOPLIK

Origjina e emrit: Kopenik

Themeluar: Në shekullin XV

Objektet më kryesore: Kështjella e vjetër e Barcelës, që vendasit e njohin me emrin Podgorës. Është ndërtuar në shekullin I-II të erës sonë.

Karakteristikë: Kopliku është qyteti më verior i Shqipërisë pranë kufirit me Malin e Zi në piken doganore të Hanit të Hotit dhe është kryqendra e rrethit të Malësisë së Madhe.

Aktualisht ka: 12 mijë banorë.

PUKË

Origjina e emrit: Pikaria

Themeluar: Në lashtësi, Puka përfshihej brenda trevës veriore të fisit ilir pirust, i njohur si shkrirës dhe përpunues metalesh.

Gjurmët më të vjetra: Të shekullit II para erës sonë

Objektet më kryesore: Muzeu Historik “Migjeni”.

Karakteristikë: Terreni malor i Pukës është shumë i përshtatshëm për zhvillimin e turizmit malor; krahas pasurive dhe burimeve natyrore me vlera të mëdha ekonomike që gjenden brenda hapësirës gjeografike të Pukës, kryesisht pyje natyrore, bimë mjekësore, pasuri nëntokësore minerare.

Aktualisht ka: 11 mijë banorë.

BAJRAM CURRI

Origjina e emrit: Tre Fushat, Tri Polje, në vitin 1952 merr emrin Bajram Curri

Gjurmët më të vjetra: Qyteti i Bajram Currit ka një popullim të hershëm dhe të vazhdueshëm që nga lashtësia e deri në ditët e sotme. Kjo vazhdimësi e popullimit dhe vendbanimeve paraqitet nëpërmjet gjetjeve arkeologjike..

Objektet më kryesore: Muzeu dhe përmendorja e heroit Bajram Curri. Përmendorja e Asim Vokshit.

Karakteristikë: Turizmi malor është nën sektori kryesor, i cili është i zhvilluar kryesisht në Luginën e Valbonës. Rrethi i Tropojës karakterizohet nga etnografia, folklori, historia dhe gastronomia e pasur.

Aktualisht ka: 8 mijë banorë.

KRUMË

Kruma është kryeqendra e rrethit të Hasit.

Gjurmët më të vjetra: Janë gjetur objekte arkeologjike të kohës së ilirëve. Ishte qendër e prefekturës së Kosovës gjatë viteve 1921-1925.

Pushtuar nga: Turqit, serbët dhe bullgarët.

Aktualisht ka: 8 mijë banorë

BULQIZË

Gjurmët më të vjetra: Populli i këtyre krahinave ka qenë gjithmonë në luftë me pushtuesit osmanë, sllavë e italianë sepse lugina e Bulqizës është një nga rrugët kryesore për ardhjen e pushtuesve lindorë e futjen e tyre në thellësi të Shqipërisë.

Objektet më kryesore: Miniera e kromit

Data me rëndësi historike kombëtare: Viti 1948 kur u ngrit Miniera e Kromit.

Aktualisht ka: 4 mijë banorë.

BURREL

Origjina e emrit: Bujril dhe Burril

Themeluar: Në shekullin XV

Gjurmët më të vjetra: Vendbanim i lashtë në pellgun e kulturës tumulare ilire

Objektet më kryesore: Busti i Skënderbeut dhe i Pjetër Budës, Uzina e Ferrokromit.

Data me rëndësi historike kombëtare:Lindja e mbretit Zog më 8 tetor 1895 dhe 31 korrik. Hapja e burgut famëkeq komunist, ku vuajtën dënimin nga Pjetër Arbnori, Don Zef Jubani e deri tek Fatos Lubonja.

Aktualisht ka: 27 mijë banorë.

RRËSHEN

Origjina e emrit: Fushë-Lumth

Themeluar: Në vitin 1635

Gjurmët më të vjetra: Ka qenë banuar që në kohët e fiset Piruse të ilirëve të lashtë, të njohura për nxjerrjen e mineraleve dhe të prodhimit të armëve. Prejardhja e banorëve rrjedh nga tre bajrakët: Orosh, Kuzhnen, Kthellë. Rrësheni është kryeqendra e rrethit Mirditë.

Objektet më kryesore: Kisha Mesjetare e Shën Mërisë dhe 8 kishat e tjera të ndërtuara pas vitit 1992, shkolla.

Aktualisht ka: 22 mijë banorë.

RUBIK

Origjina e emrit: Rubik

Themeluar: Në Mesjetë

Objektet më kryesore: Një kishë e vjetër 900-vjeçare dhe pikturat murale që ndodhen brenda saj, të njohura ndryshe si afresket e Rubikut. Uzina e Rafinimit të Bakrit, e cila ka filluar që në vitin 1938.

Data me rëndësi historike kombëtare: Ngritja e uzinës më të madhe të rafinimit të bakrit më 1965.

Aktualisht ka: 8 mijë banorë.

FUSHË-ARRËS

Origjina e emrit: Nga pemët e shumta të arrës.

Themeluar: Në vitin 1949.

Gjurmët më të vjetra: Që në shekullin IV-V të erës së re.

Objektet më kryesore: Stabilimenti i përpunimit të drurit

Aktualisht ka: 7 mijë banorë.

PESHKOPI

Origjina e emrit: Peskopija. Lidhet me qendrën peshkopale që përmendet në vitin 1020.

Themeluar: Në shekullin XV

Gjurmët më të vjetra: I përkasin një vendbanimi të fisit ilir të Doberëve në shekullin IV-II para erës së re. Emri i Dibrës përmendet që nga shekulli i pestë para erës sonë nga Herodoti, e më vonë në shekullin e parë të erës sonë nga Straboni dhe Plini.

Objektet më kryesore: Muzeu Etnografik

Aktualisht ka: 25 mijë banorë.

MILOT

Origjina e emrit: Milot

Themeluar: Në vitin 1467.

Gjurmët më të vjetra: Sipas të dhënave nga studiues të ndryshëm, banorët e zonës janë me prejardhje ilire nga fisi ilir i Karavanteve (Ndre Mjeda) që u pasuan nga Albanët (Ptolomeu, sh. II pas K.).

Aktualisht ka: 12 mijë banorë.

FUSHË-KRUJË

Origjina e emrit: Ura e Zezë, prej lumit të Zezës që i kalon përmes

Themeluar: Në vitin 1970

Gjurmët më të vjetra: Në shekullin XVI

Objektet më kryesore: Instituti i Foragjereve dhe Fabrika e Çimentos

Data me rëndësi historike kombëtare: Dëshmia e shkrimit të shqipes që më 1805 me alfabetin arab. Beteja prej disa ditësh kundër turqve në vitin 1910. Vizita e presidentit amerikan, Xhorxh Bush, në 10 qershor të vitit 2007.

Aktualisht ka: 25 mijë banorë.

MAMURRAS

Origjina e emrit: Marmur dhe Shpërdhet

Themeluar: Në vitin 1970

Gjurmët më të vjetra: Në vitin 1431

Objektet më kryesore: Busti i Skënderbeut

Aktualisht ka: 7 mijë banorë

LAÇ

Origjina e emrit: Laçi

Themeluar: Më 1959

Gjurmët më të vjetra: Në periudhën bizantine me kështjellën e Sebastjesë

Objektet më kryesore: Kombinati Kimiko-Metalurgjik

Aktualisht ka: 30 mijë banorë.

VORA

Origjina e emrit: Thuhet se emri Vorë nga koha e Skënderbeut, sepse aty u varrosnin ushtarët e rënë në luftë dhe u quante “vorre”. Me kalimin e viteve emri është transformuar në VORË.

Themeluar: Më 1943

Aktualisht ka: 25 mijë banorë.

KAVAJË

Origjina e emrit: Kavalje

Themeluar: Në shekullin XV

Gjurmët më të vjetra: Qendër e lashtë e banuar që nga ilirët

Objektet më kryesore: Muzeu Historik, Etnografik dhe kullën e sahatit

Data me rëndësi historike kombëtare: Lindja në 2 prill të vitit 1879 e aktorit të famshëm Aleksandër Moisiu. Kryengritja e fshatarëve të Shqipërisë së Mesme 1914-1915.

Aktualisht ka: 29 mijë banorë.

RROGOZHINË

Origjina e emrit: Rrogozhinë

Gjurmët më të vjetra: Vendbanimet e lashta ilire që në shekullin II të erës së re dhe nyje kalimi në rrugën Egnatia.

Aktualisht ka: 5 mijë banorë.

SHËNGJIN

Origjina e emrit: Emrin që mban sot, qyteti e ka marrë nga Kisha me të njëjtin emër që ndodhej në Malin e Shëngjinit.

Gjurmët më të vjetra: Burimet historike tregojnë se Shëngjini është njohur si qendër banimi dhe banohej nga fisi ilir i Abrejve. Për herë të parë në dokumentet historike të periudhës romake. Në veprën e tij “Lufta Civile”, Cezari e përmend Shëngjinin si një liman i mbrojtur mirë nga erërat ku strehohej edhe një pjesë e flotës së tij.

Karakteristikë: Qeveria e Nolit e pas revolucionit të qershorit 1924 i vuri emrin Qyteti Uillson qytetit të Shëngjinit në nder të presidentit të SHBA-ve Woodrow Wilson. Emërtimi u mbajt deri në kohën e komunizmit.

Aktualisht ka: 4 mijë banorë./Tirana Observer/

Uncategorized

Tërbohet Hasimja: Ti shqiptar legen që voton për hajdutët e ti burrë-lavir që shet votën! Ti je fajtor!

Post author Nga @gjata.com
Post date 24 Gusht, 2016
3 Komente te Tërbohet Hasimja: Ti shqiptar legen që voton për hajdutët e ti burrë-lavir që shet votën! Ti je fajtor!

Fajin e kanë grekët, serbët, Saliu, Sorosi, homoseksualët, iluminatit, thatësira, përmbytja e shkaktuar nga rreshtimi i planetëve, shejtani që shkundi brekët në Drin, Çurçilli që na fali te Stalini, etj, etj.

More po kemi qindra vjet që ankohemi e nuk po zgjidhim gjë!

Po sikur, larg qoftë, ta kemi fajin vetë?

Ti plehra që hedh plehrat nga makina.

Ti 20 vjeçar që futesh te forumi rinor se do të gjesh punë në shtet dhe ka goca të bukura.

Ti legen që voton për hajdutët.

Ti burrë-lavir që shet votën.

Ti trim i madh që vret dikë se të pa shtrembët.

Ti polic që ruan parcelën e kanabisit.

Ti mësues që mashtron nxënësit e prindërit me 10 qyl.

Ti pedagog që shet notat në provim.

Ti komunist me fuoristradë që qan për Çavezin dhe nuk pranon më pak se 30% në tender.

Ti drejtor që shpik ligje dhe i merr shpirtin biznesit se ashtu e ke parë në Itali.

Ti Jorgo që ke ndryshuar emrin në Greqi dhe quan Rashicën tradhtar se do të luajë me Kosovën.

Unë që po shkruaj këtë status?

Çfarë do t’u lemë fëmijëve?

Borxhe dhe ankesa?

Po sikur ta bënim si gjermanët?

D.mth. po sikur të punojmë?

Po sikur t’ia nisim nga vetja?

Uncategorized

Thikat që po mprihen për në shtator dhe Listat e Zeza.

Post author Nga @gjata.com
Post date 23 Gusht, 2016
Pa Komente te Thikat që po mprihen për në shtator dhe Listat e Zeza.

Goditja e parë pritet t’u jepet mediave. Sepse në përgatitjen e listave, Lista të Zeza për armiqtë që duhen goditur dhe shkarkuar dhe Listat Rozë, të miqve që duhen nxitur dhe përkrahur, mund të bëhet sigurisht një zhurmë e madhe.

Sepse plani i kryeministrit, duket se është “goditja përfundimtare e Sistemit të Drejtësisë”. Që do të thotë zhbërja e këtij Sistemi, që Qeveria Rama-Meta, nuk e ka nën kontroll dhe ribërja e një Sistemi të Ri të Drejtësisë, kryesisht nën kontrollin e kryeministrit.

Në hartimin e Listave të Zeza, ka dy palë kritere:

1. Kriteri i parë, që do të publikohet dhe do të përhapet në media.

2. Kriteri i dytë, që lidhet me historikun e besnikërisë së gjygjtarëve të “rinj”, ndaj kryeministrit dhe shpurës së tij.

Padiskutim që Kriteri i Parë, lidhet me prapaskenat korruptive që ka në të vërtetë, aksh Gjykatës apo Prokuror. Pronat, bizneset apo llogaritë bankare që nuk mund të justifikohen me të ardhurat e punës së tyre të ligjshme. Për këtë u bë një provë disa muaj më parë, me Gjykatën e apelit dhe me gjykatësin që mori Vendimin e papëlqyer ndaj Kryepolicit, për cështjen e përgjimeve të paligjshme. Gjykatësit që mori atë vendim, ju fotografua shtëpia e madhe, bahcja dhe kërcënimi për të shkuar më tej, ishte i hapur. Dhe ky kërcënim mediatik, shto këtu edhe ulurimat akuzuese të kryeministrit, e bëri efektin e vet. Gjykata e Apelit u struk dhe ndrroi vendimin 180 gradë, duke e rikthyer me bisht në shalë Kryepolicin në krye të detyrës, sikur të mos kishte ndodhur asgjë.

Mirëpo halli i madh, nuk është ky. Duke i dhënë popullit të egërsuar për drejtësi reale, profilet e gjyqtarëve realisht të korruptuar, mediat janë në të vërtetë ndihmëset më të mëdha, të Qëllimit të kryeministrit.

Cështja shtrohet në 2 hallka të tjera. Ata, jurist të “nderuar” që do të marrin këto vendime, dhe që gjenden në Listën Rozë, janë po aq të pasur, në mos edhe më tepër, se ata, për të cilët do të merret Vendimi i shkarkimit. Mjafton që një apo disa gazetarë të vëmendshëm, të hedhin një sy, te pasuritë që kanë, anëtarët e komisionit të Reformës, apo familjarët e tyre, për të kuptuar, hipokrizinë kriminale të këtij procesi politik. Nën maskën dhe alibinë Reformatore.

Në këtë pikë, Mediat, shndërrohen në “armiket” e procesit, Reformator, që në të vërtetë është një Proces i Kapjes masive, të Sistemit të Drejtësisë.

Sepse Viktimat e këtij spastrimi do të Flasin, për të mbrojtur veten, ose për të kundërsulmuar vendimmarrësit e shkaterrimit të karrierave të tyre.

Por nuk duhet të kenë Gojë! Nuk duhet të kenë Media që t’ua përhapin fjalët, sepse do të mbiquhen Shpifje apo Ndërhyrje në Procesin e Vettingut!

Dhe prandaj stafi i specializuar i qeverisë, në mënyrë të talentuar, ka vendosur ta fillojë Lojën e Madhe të pushtimit të Sistemit Gjygjësor dhe të Vettingut, në një Shqipëri me gojë të mbyllur, ose me gojë të kontrolluar mirë nga Qendra e Censurës Komëbtare, në emër të Ligjit. Materializuar në nenet 13 dhe 6, që kërkohen të imponohen paraprakisht.

Uncategorized

Gazetarja denoncon: 4 vajzave u është kërkuar seks në këmbim të punës në ministri.

Post author Nga @gjata.com
Post date 22 Gusht, 2016
Pa Komente te Gazetarja denoncon: 4 vajzave u është kërkuar seks në këmbim të punës në ministri.

Të paktën katër denoncime kanë mbërritur në adresë të gazetares Arbana Xharra, nga vajza që janë ngacmuar seksualisht nga drejtorët në institucione të ndryshme shtetërore në Kosovë, përfshirë ministritë dhe komunat.

Xharra shprehet se vajzat i kanë ofruar të dhëna, sms dhe dëshmi të tjera për shantazhimet që u janë bërë, ndërkohë ato vetë kanë frikë t’i bëjnë publike qoftë edhe me iniciale.

Megjithatë, gazetarja u bën thirrje të gjitha atyre grave dhe vajza që kanë qenë në situata të ngjashme t’i denoncojnë këto raste, pasi ajo do trajtojë secilin rast.

“Katër vajza, më janë lajmëruar se janë ngacmuar seksualisht dhe janë kushtëzuar nga drejtorë politikë nëpër ndërmarrje publike, dhe nga zyrtarë të tjerë politikë nëpër institucione të ndryshme shtetërore (ministri dhe nivel komunal).

Ato më kanë ofruar të dhëna, sms dhe dëshmi për shantazhimet që janë bërë nga matrapazët e politikës (zyrtarë institucionalë). Por, kanë frikë të dalin qoftë edhe me iniciale, sepse thonë të
jenë të kërcënuara me jetë.

E kam ditur se në Kosovë ka kriminelë të llojeve të ndryshme, por që shfrytëzojnë varfërinë e papunësinë e të rejave për të kërkuar shërbime seksuale në këmbim të vendeve të punës, nuk kam mundur ta marr me mend.

Unë i inkurajoj të gjitha ato gra e vajza, të cilat janë në presion nga kushdo qoftë, të më shkruajnë në inboks, sepse do ta trajtoj secilin rast veçmas.

Mos ua kini frikën këtyre matrapazëve. Në momentin që publikohen dëshmitë, edhe Policia dhe institucionet
tjera të sigurisë do të detyrohen që të merren me rastet tuaja”, shprehet Xharra.

Uncategorized

Serbët xhindosen nga ‘tradhtia’ e skulptorit kroat, përmendorja kushtuar heroit të Beogradit është një shqiptar me plis.

Post author Nga @gjata.com
Post date 22 Gusht, 2016
1 Koment te Serbët xhindosen nga ‘tradhtia’ e skulptorit kroat, përmendorja kushtuar heroit të Beogradit është një shqiptar me plis.

Sipas mediave serbe, më në fund u zbulua një “tradhti” e skulptorit të famshëm kroat, Ivan Meshtriviq, i cili në përmendoren e njohur të “Fitimtarit të Beogradit“ (Beogradski Pobednik) e kishte skulpturuar një shqiptar me plis. Sipas tyre, ky ishte një mashtrim i madh që i është bërë popullit serb.

Kjo përmendore me dekada të tëra e ka fshehur mashtrimin e madh, që trimi me shikimin e tij drejt Cerit, ishte një shqiptar me plis. Mediumi serb “Dveri srpske” shkruan se Ivan Meshtroviqi jo vetëm që kishte punuar kundër serbëve, por edhe në gjithë këtë tollovi ishin të përzier edhe Josip Broz Tito, Alojz Stepinac, komunistët, ustallarët, Njegoshi etj.

“Arsyeja themelore për ndërtimin e shtatores, e cila para Luftës së Dytë Botërore është quajtur “Fitimtari i Kosovës” nuk ishte, sipas tyre, që ai të bëhet simbol i Beogradit, por të bëhet një përmendore dedikuar çlirimit përfundimtar të Serbisë nga Turqia, dhe si e tillë u zbulua më 7 tetor 1938 në një lartësi të caktuar në tarracën e Kalemegdanit”.

Mediat serbe vazhdojnë që Ivan Meshtroviqi, skulptor i njohur kroat, shok i mirë i ustait Stepinac, pas luftës, si mysafir i Titos në Brione, e merr lejen dhe paratë për ndërtimin e përmendores së trimit të panjohur në Avalë të Beogradit, e cila më shumë duket si varrezë faraonësh se të paraqesë të përvuajturin, trimin serb në histori.

	delightfullykiwi1d76… në Corruption and abuse…
	Jonny në During the recent…
	@gjata.com në Hashim Thaçi: “Do Luftojmë Me…
	Artikulli/ Dëshmi pë… në Evidence of the…
	Nicole D Peeler në Hashim Thaçi: “Do Luftojmë Me…

	delightfullykiwi1d76… në Corruption and abuse…
	Jonny në During the recent…
	@gjata.com në Hashim Thaçi: “Do Luftojmë Me…
	Artikulli/ Dëshmi pë… në Evidence of the…
	Nicole D Peeler në Hashim Thaçi: “Do Luftojmë Me…

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

– Nga pamja të njoha që je Ilirian, – më befasoi shoferi, ndërsa ndiqte me vëmendje rrugën, duke manovruar me shkathtësi kthesave të forta të dhiareve të asfaltuara bregdetare. Qesha i befasuar e me mosbesim me këtë ndërhyrje, m’u duk diçka e pazakonshme.

–Pse si duken ilirianët?!, -ia ktheva i befasuar dhe i lajkatuar njëkohësisht.

– Ashtu si ti! Prandaj të pyeta, – vazhdoi ai pa e prishur terezinë, duke ndjekur rrugën dhe duke iu shmangur reflektimit të diellit nga sipërfaqja e detit që bartej edhe në retrovizorin e autobusit.

Sikur të mos e vërente mungesën e entuziazmit, ma priti me pyetjen tjetër: -Të pëlqen Dalmacia jonë?

– E di, ti Ilirian, – më pagëzoi ai, duke ma harruar emrin, – Dalmaci vjen nga fisi dalmat, e më duket se ju ngjashëm i thoni edhe sot, apo jo, – më pyeste dhe përgjigjej fare i sigurt në ato që thoshte.

Ia pohova. I cytur nga pohimi im filloi të fliste për epokën e artë të Dalmacisë, për Ilirinë dhe mbretërit e tyre. Shën Jeronimin e Biblës e kishte në majë të gjuhës. –është nga qyteti im – Zara, – mburrej ai.

Sikur të ma kishte lexuar mendjen, m’u drejtua: – Të vjen habi me ato që them?

-Rrofsh Ilirian!, – më tha ai në fund, kur zbrita në Split. Më duhej të ndërroja autobusin për të vazhduar në Prishtinë.

Gjithë rrugën e mendova dramën e dalmatëve dhe dramën tonë: me shpërngulje e gjenocid, me luftëra të pafundme dhe me heshtjen qindravjeçare, e cila sikur mëkonte e harronte në qetësi plagët e popullatës bregdetare.

*

Autobusi vazhdonte të gjarpëronte nëpër rrugët e përthyeshme bregdetare. Fresku i natës dhe aroma e ajrit të njelmët depërtonte brenda. Shumica e udhëtarëve flinin, ndërkaq unë vazhdoja të përpunoja përshtypjet e së kaluarës dhe së tashmes. Dalmacinë e lashë prapa.

Por ende me tingëllonte në vesh urimi i tyre euforik: Rrofsh Ilirian!

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

SHPËRNDAJE NË:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ftkeqësisht mësohet se edhe një tjetër shqiptar figuron i zhdukur në ambientet e policise në Athinë.

Ndajeni këtë me të tjerët:

Na mori malli për Lazaratin – nga Flutura Açka.

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

“Poet kombëtar, Pater Gjergj!

Kur nji orator, tue dasht me folë mbi veprat tueja, rrin shtang, hutohet, pse janë shumë, janë të mëdhaja edhe të madhnueshme, aq sa asht e vështirë me caktue se për të cilën duhet të flitet…

Shkrimtarët e ardhshëm të historisë shqiptare jetën politke tanden do ta gjykojnë në bazë të “Lahutës së Malcisë”, kryevepra jote monumentale.

Me ty, Patër Gjergj, Kombi shqyptar mburret, naltësohet edhe madhënohet para popujve të tjerë, prandaj sot krejt populli shqiptar të përulet, djelmnia intelektuale vajton humbjen Tande e me lot ndër

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët:

Ndajeni këtë me të tjerët: