Kategori: Uncategorized

The three famous laws were the responsibility of this one. Country cannabis is the responsibility of this. Selling public services and assets are the responsibility of this. The criminalization of parliamentary life and beyond are the responsibility of this. The exodus of Albanians to EU countries is the responsibility of this. Destruction of justice system in the country is the responsibility of this. Robbery of public property is the responsibility of this. This is an incomparable impostor, incapable of mediocrity, unparalleled deceit and disgusting demagogue.

Even today you are not ashamed?

By Hysni Gura –

Anyone who has served Rama’s power these past 4-5 years at least, today must feel ashamed if he knows what shame is! The man who found the NATO member state with liberalized visas and ready to open negotiations was the one who blocked them for a post in the Fier District without coming to power.

Today, Albania suffered a major setback on its path to European integration. For all this there is only one person in charge of a concrete name, Edi Rama, and a bunch of thieves and thugs who have contributed to his power.

Be it in power, in the media, on the streets and everywhere. The three famous laws were the responsibility of this one. Country cannabis is the responsibility of this. Selling public services and assets are the responsibility of this. The criminalization of parliamentary life and beyond are the responsibility of this. The exodus of Albanians to EU countries is the responsibility of this. Destruction of justice system in the country is the responsibility of this. Robbery of public property is the responsibility of this. This is an incomparable impostor, incapable of mediocrity, unparalleled deceit and disgusting demagogue.

Emanuel Macron has clearly stated that it is not a “philosophical” issue with Albania not to open negotiations, but the exodus of Albanian asylum seekers to EU countries. It’s been 3 years since negotiations began, dozens of faceless faces have defended and manipulated public opinion every night in television studios with Rama’s achievements and the opening of negotiations.

Today, everyone seems disgusting to me!

This can make a tactical move these days, it can even lead the country to early elections, forced, that willingly sit there for a thousand years in the chair. Lulzim Basha is not guilty in any of these, as I mentioned above, as they are all the responsibility of Edi Rama.

But if Lulzim Basha gives him the chance to become prime minister, even if he leads the country in the elections, he will become a companion. So, if you pull out of the thesis “there is no choice with Prime Minister Rama”.

He should be exempted from power and set an example to any other like him in the queue and claim to be prime minister of this country in the future.

Nga Hysni Gura

Çdo njeri që i ka shërbyer pushtetit të Ramës, këto 5-6 vitet e fundit të paktën, sot duhet të ndihet i turpëruar, nëse e di ç’është turpi! Njeriu që gjeti vendin anëtar të NATO-s, me viza të liberalizuara, dhe gati për hapje negociatash, të cilat ishte ky që i bllokoi për një post në Qarkun e Fierit, që pa ardhur në pushtet.

Sot Shqipëria pësoi një zbaticë të madhe në rrugën e saj drejt integrimit europian. Për të gjitha këto ka vetëm një përgjegjës me emër konkret, Edi Rama, dhe një tufë hajdutësh e fundërrinash që kanë kontribuar për pushtetin e tij.

Qofshin këta në pushtet, në media, në rrugë e kudo. Tre ligjet e famshme qenë përgjegjësi e këtij. Kanabizimi i vendit janë përgjegjësi e këtij. Shitja e shërbimeve dhe pasurive publike janë përgjegjësi e këtij. Kriminalizimi i jetës parlamentare dhe me gjerë janë përgjegjësi e këtij. Eksodi i shqiptarëve drejt vendeve të EU është përgjegjësi e këtij. Shkatërrimi i sistetimit të drejtësisë në vend është përgjegjegjësi e këtij. Grabitja e pronës publike është përgjegjësi e këtij. Ky është një mashtrues i pashoq, i pa aftë deri në mediokritet, hileqar i pashembullt dhe demagog i pështirë.

Emanuel Macron deklaroi qartë se me Shqipërinë nuk është çështje “filozofike” mos hapja e negociatave, por eksodi i azilantëve shqiptarë në vendet e EU. Ky ka 3 vjet që hap negociata, dhjetra fytyra të pa fytyrë kanë mbrojtur dhe kanë manipuluar opinionin publik çdo natë studiove televizive me arritjet e Ramës dhe hapjen e negociata.

Sot të gjithë më duken të pështirë!

Ky mund të bëjnë një lëvizje taktike këto ditë, mund të çojë edhe vendin në zgjedhje të parakohshme, i detyruar, se për dëshirë rri njëmijë vjet aty në karrige. Lulzim Basha megjithë sa përmenda më lart nuk është fajtor në asnjërën prej tyrë, pasi të gjitha janë përgjegjësi e Edi Ramës.

Por, nesë Lulzim Basha do i japë mundësinë këtij të jetë kryeministër, edhe nëse ai e çon vendin në zgjedhje, do të bëhet bashkfajtore me të. Pra, nëse tërhiqet nga teza “zgjedhje me Ramën kryeministër nuk mund të ketë”.

Ky duhet përzënë nga pushteti në mënyrë shembullore dhe të bëhet shembull për çdo të ngjashëm tjetër që mund të jetë në radhë dhe pretendon në një të ardhme të bëhet kryeministër i këtij vendi.

Syri.net

Në vitin 1967, kur ra tërmeti në Dibër, shteti mibilizoi të gjithë dhe për tre muaj u rindërtuan të gjitha shtëpitë e dëmtuara nga tërmeti.

Në një nga çadrat që rrinin puntorët që kishin ardhur nga çdo anë e… See More vendit për rindërtimit të shtëpive, mbasi aksionit të rindërtimit i kishte ardhur fundi, një nga komunistët iu drejtohet të pranishmëve:

Ja, e shihni çfarë bëri partia, i ndërtoi të gjitha dhe i bëri të reja të gjitha shtëpitë e prishura. Hë ku është Zoti që besonit deri dje që t’iu vinte në ndihmë?

Të gjithë, kush nga frika, kush nga qefi, pohoi fjalën e tij, vetëm një plak që po dridhte duhan nuk po fliste.

Komunistit i bën përshtypje që ai nuk po fliste dhe i drejtohet:

Xhaxha, çfarë na thua për këtë gjë?

Plaku pa e kthyer kokën fare, vazhdoi duke dredhur duhanin ia ktheu:

Eh mor bir, nuk është se nuk po du me fol, por po u mendojsha se sa sekonta iu desh Perenisë me i hap 3 muj e kusur punë partisë e gjithë Shqipnisë!

Mos luaj me mua

O erë e marrë

Të vrapoj në shtegun tim

S’më ndalon dot

Edhe pse gjoksin e kam të çarë

Po të rrëzohem ngrihem prap..

Mos e provo të më ngrish o acar

Se akujt t’i shkrij në çast

Nuk ndalem dhe me zemër të çarë

Për Fëmijën dhe vdekjen e vras….

Urviola Gjata/

Sikur të isha djale?! Mjaft më. Është paragjykim nga e kaluara

Unë mund ta hap vetë derën: tha një studente suedeze kur një student i vendeve të Lindjes u përpoq ti hapte derën. Në një prej diskutimeve të barazisë gjinore ajo shpjegoi veprimin e saj me një fjali: Nëse presim shërbime nga gjinia tjetër ateherë nuk kemi të drejtë morale të kërkojmë barazi! E di, po flasim për një nga vendet më feministe në botë.

Befas më erdhi ndërmend atdheu im i vogël ku shpesh herë mermerisja me vete: Ah sikur të isha djalë!

Përpara se të mendojmë për zgjidhjen e një problemi duhet të gjejmë se nga rrjedh si fillim. Duke qenë se unë, ne nuk mund të gjykojmë, mbi të gjitha pa baza shkencore , nuk dua të gjej fajtor, por dua të fajësoj të gjithë ne.

Kur analizojmë femrën shqiptare për integrimin, lirinë, emancipimin , mundësitë e barabarta në familje, shoqëri, punë, duhet të analizojme:

Sa normale konsiderohet dhuna psikologjike dhe fizike në mentalitetin tonë?

Sa mundësi kanë të reagojnë ndaj dhunës?

A e dinë forcën e tyre?

A kanë mbeshtetje sociale dhe ekonomike të fillojne një jetë ?

Sa të mbrojtura janë?

A kanë një profesion?

Sa të gatshme janë të bejnë ndryshime?

A janë të afta të vënë veten para “mentaliteteit” apo më mirë të vdesin me nder se të divorcohen?

A ka qendra sociale që i ndihmon në raste dhune?

A ka ndonjë institucion, qendër që ndihmon në rastet e diskriminimit në punë apo survejon këtë proces?

Çdo ditë degjojmë vrasje në familje e cila më parë, sigurisht, ka pasur një historik dhune prej vitesh. Nese e ka denoncuar më parë, ku ishte mbrojtja e organeve kompetente? Kush mban përgjegjësi?

Nëse nuk e ka denoncuar ku ishte familja, shoqëria, njerëzit e afërt? Pse nuk e ndihmuan ose pse nuk reaguan?

Sot, ka akoma martesa të detyrueshme ku nuk marin parasysh as moshën që shpesh është minorene. Si pasojë lenë arsimin në mes. Që femijë një vajzë nuk ka të drejtë ose lirinë të bëjë zgjedhjen e saj në jetë dhe kjo ndodh dhe pak km larg qendrës së Tiranës.

Në një familje të thjeshtë është normale dhe e padiskutueshme që vajza nuk duhet të ketë të drejtë pronësie për trashgiminë familjare . edhe pse ka të drejtë ligjore, në përgjithësi nuk e kërkojnë kurrë këtë të drejtë. Diksriminimi gjinor lind që në lindje si mallkim.

Përgjegjesia sociale, humane zakonisht bën ndryshime më të shpejta se masat ligjore. Nëse në botë diskutohet për integrimin e gruas në sferat më të larta profesionale, në vendin tonë akoma diskutojnë lirinë njerezore. Edhe në botë femrat hasin barriera, mbi të gjitha në karrierë për shkak të natyrës së meshkujve që priren të ndihmojnë njeri tjetrin (Kanter 1993). Kurse në baze të një studimi të Hofstede Shqipëria është vend ku 80 përqind fuqia është e meshkujve.

Shteti ndërhyn me anë të masave për të rritur pjesëmarrjen e gruas në qeverisjen si vendore apo lokale ashtu edhe në intitucione. Një prej masave që edhe Shqipria ka marrë është kuotimi. Kuotimi nuk është një matës i saktë pasi është thjesht përqindja e punësimit pa marrë parasysh se kush e ka fuqinë dhe kush qëndron pas një femre.

A mjaftojnë këto masa për të ndryshuar pabarazinë e dukshme gjinore?

Jo! Kjo është një temë delikate dhe e gjerë pasi janë shumë faktorë dhe fenomene që duhen trajtuar, por unë do ju përgjigjem : Jo, nuk mjafton!

Ndryshimi fillon nga ne! Nga mënyra e perceptimit, çdo ditë, dhe ne çdo nivel.

Gratë duhet të dinë që bota është e tyre sa edhe e meshkujve dhe meshkujt duhet të dinë që bota është e femrave sa dhe e tyre.

E dashur grua! E dashur nënë!

Falemindierit që më mësove të vishem me dinjtet dhe ta mbaj kokën lart!

I dashur burrë!

I dashur baba!

Faleminiderit që më mësove që bota është e guximtarëve dhe jo e meshkujve.

Silvana Begaj

Shkrim botuar në Francë, në vitin 1653: Te Skënderbeu e shoh Pirron, e shoh Lekën…

Prifti, At Nicolas Caussin, ka lindur në vitin 1583 në qytetin francez të Troyes. Ndërroi jetë në 1651. Dy vite më vonë, më 1653, u publikua libri i tij me titullin “Oborri i shenjtë i At Nicolas Caussin”, me një volum prej 748 faqesh. Në këtë libër gjejmë shkrimin i tij të shkurtër, por tepër interesant, për heroin tonë kombëtar, princin e Matit dhe mbretin e Shqiptarëve, Gjergj Kastriotin, Skënderbeun. Shkrimi titullohet: “Georges Castriot”. Rikthimi i tij në shqip ishte disi i vështirë, sepse është shkruajtur në frëngjishten e vjetër. Si fillim, më është dashur ta risjell atë në frëngjishten e tanishme, dhe në vijim ta përshtas në gjuhën tonë. Jam munduar t’u qëndroj besnik fjalëve të autorit, megjithëse nuk ishte një mision tepër i lehtë, por mundi ia vlen për vepra të tilla, të cilat janë të rralla dhe me rëndësi kombëtare.

Fillimet e Gjergj Kastriotit

Shoh në Kastriotin, dikë më të madh se Leonida dhe Themistokliu, shoh Pirron, shoh Aleksandrin e Madh, edhe pse armiqtë e tij ishin më të fortë sesa ata të maqedonasit, pra guximi i tij nuk duhet nënvleftësuar. Ai ishte ushtar para se të bëhej burrë, dhe natyrshëm u gjet me shpatë në dorë dhe kurajo në zemër.

I madh, me një fytyrë magjepse, i fuqishëm dhe i shëndetshëm, sytë e tij kompozoheshin mes ylberit dhe rrufesë, duart e tij qenë krijuar për të mbajtur shkëndijat e rrufesë, këmbët e tij nuk ngjasonin me asnjeri, të gjitha këto tipare paralajmëronin famën (suksesin) e tij.

Si Shqiponjë e vogël, filloi që në fëmijëri të luajë me rrufetë. Këtij Herkuli iu desh të fillojë dhe tu marrë frymën gjarpërinjve të djepit të tij, iu desh të ushqehej në mes të armiqve dhe të luftojë që i mitur kundra të rriturve. I ati, Gjon Kastrioti, i cili kishte pak forca dhe shumë fatkeqësi, u detyrua ta dërgojë peng dhe të rritet tek Turqit e Muratit.

Pallati sulltanor i imponoi emrin Skënderbe, që është ai i Aleksandrit, emër i cili i solli mbarësi dhe e respektoi me plot fjalën. U trajnua në të gjitha ushtrimet e milicisë së akademisë turke, ku ia arriti me forcë, aftësi, e miratim, dhe ku secili e shikonte atë si një mbështetës të veçantë të Perandorisë së Muhamedit.

Por, ai, në zemër kishte gjithmonë Jezusin, mendonte gjithmonë të gjente mënyra për tu shkëputur nga Perandoria. Në brendësi të shpirtit të tij, kishte një flakë, e cila e përvëlonte për zellin që kishte për të rimëkëmbur altarët e krishterëve të vrarë dhe të shkatërronte Shtetin e osmanlinjve.

Dyshimet dhe kurthet e Sulltan Muratit

Sulltan Murati filloi të kishte frikë nga skllavi i tij, dhe pati frikë të ushqejë në Pallatin e tij një luan që një ditë do të ishte i aftë ti tregonte dhëmbët.

Në beteja të ndryshme, tentoi ta fuste në kurth për ta zhdukur duke përfituar nga guximi i pafundëm i Skënderbeut. Një “ scythe” (banor i lashtë i Azisë qendrore) kishte ardhur në oborrin e Muratit për t’u ndeshur në një kafaz të mbyllur me rivalë të tjerë për jetë a vdekje. Fitoi duele të shumta dhe kishte besim të tepërt në forcën e tij. Secili rrotull kishte frikë kur guximtari Kastriot u ndesh me të, por ai i drodhi qafën me një dorë, dhe e vrau me tjetrën. Ata që nuk u mërzitën e duartrokitën.

Meqë ky duel i doli huq Muratit, ai gjeti një rast tjetër nëpërmjet një kalorësi persian, i cili kërkonte me ngulm të bënte duel me heshtë (shtizë). Ishte një burrë që e njihte mirë këtë profesion, i cili lëvizte nëpër qytete dhe provinca, ku kërkonte përballje me kundërshtarë për tu përmirësuar dhe rritur reputacionin e tij.

Duhej një David për këtë Goliat, Aleksandri ynë i ri, vrapon drejt tij si një shqiponjë, e tërheq zvarrë dhe e shtrin për tokë persianin, i cili villte shpirt e gjak.

Por, Murati, i cili luante personazhin e Saulit (mbretit të parë të izraelitëve), nuk reshti kurrë së gjeturi raste të tjera për të ushtruar Davidin e tij. Në luftë, i dha punë nga më të ndryshmet, por Skënderbeu korrte gjithmonë sukses, transformonte në trofe të gjitha çështjet që mund të shkaktonin rrënimin të tij dhe kthehej i gjallë nga goja e luanëve.

Ngjitja e Gjergj Kastriotit, rënia e Sulltan Muratit

Sulltan tradhtari i thurte fjalë (lavde) të bukura Skënderbeut…I premtonte se do ti dorëzonte Shtetet (Tokat) pas vdekjes së babait, por ditën e fundit të jetës së Gjon Kastriotit, fjalë e tij dëshmuan se ishin mashtrime dhe premtimet i mori era.

Skënderbeut i kishte sosur durimi dhe vendosi të marrë Mbretërinë e Shqipërisë me një lojë taktike delikate. Lajmi bujshëm shkon në Pallatin e Sulltanit, dhe të gjitha qëllimet e Muratit ishin hakmarrja. Hali Bassa (Ali ose Halit Pasha) dërgohet me 40 mijë ushtarë për t’i dhënë fund kësaj situate. Por, të gjithë trupat e tij u shpartalluan dhe nuk u mbeti asgjë për tu krenuar, përveçse ndoshta humbja ndaj Kastriot trimit…

Çfarë mund të themi më shumë për madhështinë e Skënderbeut? Fytyra tiranike dhe e ashpër e sulltanit, e cila pati qenë e tillë gjatë gjithë jetës së tij, u zbut dhe mori shenjat e një lutësi. Ai kërkoi paqen, por ia refuzuan, kërkoi një marrëveshje por e përçmuan. Arrogant, i ndjerë i provokuar, erdhi me 200 mijë ushtarë në Krujë, në kryeqytetin e Kastriot guximtarit (Sulltani dështoi plotësisht). Ai që kishte jetuar me lavdi, vdiq nga trishtimi i poshtërimit të tij dhe mori me vete në botën tjetër pafuqinë dhe dëshirën e përjetshme të hakmarrjes.

Mehmeti, djali i tij, terrori i Universit, i cili rrëzoi dy Perandori, pushtoi 200 qytete, vrau 20 milion njerëz, erdhi dhe dështoi po në këtë vend shkëmbor. A ishte e nevojshme gjithë kjo gjakderdhje për të shkruajtur mbi trofetë e Kastriotit titullin i Pamposhtur?

Homazh për kontributin e Gjergj Kastriotit

Kush do ta kishte besuar së një njeri i vdekshëm do të arrinte deri në këtë pikë? Sigurisht, duhet pranuar se ai e huazoi emrin e tij tek Zoti për të gjitha këto, dhe anasjelltas Zoti i huazoi krahun e tij.

Thuhet për të që nuk refuzoi kurrë një betejë, kurrë nuk e ktheu shpinën, kurrë nuk u plagos, përveçse një herë fare lehtë. Ai ka vrarë dy mijë barbarë me dorën (shpatën) e tij. Mehmeti, djali i Muratit, dëshironte të prekte këtë shpatë të cilën Skënderbeu përdorte, e admiroj atë edhe pse ishte e larë me gjak turqsh. Atij i ra në dorë shpata e çelikut, por kurrë krahu që e përdorte.

O Kastriot trimi, në qoftë se katolikët mundën të shpëtonin nga tirania e Sulltanëve, kjo mund të ndodhte falë teje. Duhet pohuar që plagët tona ishin të pashërueshme, dhe përçarjet mes nesh na penguan ti sillnim ndihmë dorës tënde hyjnore. Ethet të morën jetën në qytetin e Lezhës…Pasi jetove si Komandanti më i admiruar, ti vdiqe si një fetar i vërtetë, duke prekur të gjithë zemrat e atyre që tu përkushtuan me shumë ndjeshmëri…

Dhe, tani, ti nuk ke nevojë që të të gjejmë varrin, sepse memoria jote ka gjetur po aq monumente sa ka zemra ndër shekuj.

Bubzheli i Kuq

Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Europë (OSBE) në Tiranë përfaqësohet Bernd Borchardt. Ai është një diplomat gjerman me karrierë të gjatë në shërbim, që prej vitit 1983 kur ishte Sekretar për Vendet Nordike. Mes të tjerash, ai ka shërbyer në Kosovë dhe Shqipëri, herë si përfaqësues i OSBE, EULEX, Ambasador i Republikës Federale të Gjermanisë në Tiranë, dhe që prej vitit 2016 si Ambasador i OSBE-së në Tiranë. Një karrierë mbresëlënëse kjo, që nënkupton aftësi të larta diplomatike dhe rezultate në punën e tij prej diplomati.

Po çfarë është në të vërtetë Bernd Borchardt? A e meritojnë shqiptarët këtë bubzhel të kuq dhe difiçent, që flet dhe bën gjeste turpi kundër qytetarëve, të padenja për sjelljen njerëzore?

Bernd Borchardt ka shfaqur në mënyrë sistemike sjellje të çuditshme në publik me dekleratat kontraverse për paratë e drogës në qarkullim, ku pasi pranon se “qarkullojnë më shumë se 2 miliardë euro para të pista. Pra ekziston risku se këto para mund të përdoren për të blerë deputetë”. Deklerata është bërë për gazetaren Ilva Tare në prag të Zgjedhjeve të vitit 2017.

Menjëherë Bernd Borchardt do të “korrigjonte” dekleratën e tij, duke thënë se “pati disa keqkuptime nga publiku për këtë deklaratë, që ne e sqaruam përmes një deklarate të OSBE-së në “Twitter”, – tha ai. – Bëhet fjalë për vitin 2013, sipas disa vlerësimeve ndërkombëtare që flasin për 1 mijë ton kanabis të shitur, që llogaritur me vlerën e shitjes në tregun evropian, janë diku te 2 mld euro”.

Në të vërtetë, të gjithë jemi dëshmitarë të asaj çfarë ka ndodhur në vitet 2016-2017 me drogën në Shqipëri, ku i gjithë territori i vendit u mboll me hashash, ku Policia e Shtetit dhe vet Ministri i Brendshëm Saimir Tahiri u përfshinë direkt në kultivim dhe trafikim, duke e kthyer vendin tonë në një Shtet të Mafias.

Padyshim që Ambasadori Bernd Borchardt e njihte (dhe e njeh) fare mirë realitetin shqiptar për një arsye të thjeshtë: Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Europë ka informacione të dorës së parë që lidhen me sigurinë, sepse pikërisht ky është edhe misioni i saj. Raportet e Shërbimeve vendase dhe të huaja kalojnë nga OSBE, ato kordinojnë gjithçka që ka të bëjë me sigurinë publike me qeveritë e vendeve perëndimore.

Njëanshmëria e trashë të këtij diplomati të lë pa fjalë. Ai është gjithmonë në krah të Edi Ramës, duke e justifikuar për gjithçka ai bën; ai nuk flet për drogën, për krerët e Policisë së Shtetit të kthyer në trafikantë, për PPP-të, për Korrupsionin frenetik të Qeverisë, për Krimin e Organizuar që ka pushtuar zyrat e shtetit, për votimet një partiake të 30 Qershorit.

Por Bernd Borchardt e dërrmon Opozitën, ai nuk lë rast pa e sulmuar atë. Për këtë kaçurrel të kuq votimet me një parti dhe pa kandidatë alternativ janë në rregull, se opozita duhet të vazhdojë të bëjë fasadën e qeverisë, dhe se Shqipëria po përparon e sigurtë drejt… (humnerës) Bashkimit Europian.

Dekleratat e Bernd Borchardt se “organizatorët e protestës do të mbajnë përgjegjësi penale për dhunën gjatë protestës së opozitës” tejkaluan caqet e pafytyrësisë, sepse, në të vërtetë gjatë protestave të këtij viti populli opozitar u dhunua masivisht, u mbyt në gaz helmues dhe u trajtua si popull armik. Çdo protestë e opozitës ka patur qindra mijëra pjesmarrës, ku për një vend të vogël si Shqipëria, pa frikë mund të cilësohen si demostratat më të mëdha antiqeveritare të mbajtuar nga ndonjë vend europian. Por Bernd Borchardt, këto protesta nuk do të thonë asgjë.

Raportimi si kërcënim i një grafiti “Borchardt Shame on you” ishte një qëndrim i komik dhe i turpshëm i ambasadorit. Shqiptarët meritojnë trajtim dinjitoz në protestat e tyre, fundja kërkesat e 100.000 shqiptarve nuk mund të injorohen kaq paturpësisht, qoftë edhe nga një Ambasador.

Mbrëmë Bernd Borchardt po kalonte në rrugën ku po protestonin qytetarë në mbrojtje të shtëpive të tyre, që qeveria e Kryeministrit Edi Rama kërkon t’ua shembë për një projekt të provuar si korruptiv.

Ambasadori Bernd Borchardt, në mënyrë demostrative, hapur, pa pikën e turpit, u ngre gishtin e mesit burrave dhe grave protestues!

Këtu duhet ndalur për disa arsye; sepse një gjest i tillë nuk është parë ndonjëherë, askund, në asnjë vend të botës. Njëmijë pyetje shkatërruese të vijnë në mendje, ndërsa sheh këtë sarhosh kokëkuq që ngre gishtin e mesit atyre burrave dhe grave;

Çfarë na konsideron ne, ky debil i kuq?

Çfarë duhet të bejmë ne, në mënyrë që Europa ta marrë vesh se shqiptarët qeverisen nga Mafia?

Çfarë qëndrimi duhet të mbajmë ne kundrejt këtij idioti që fyen kaq paturpësisht? A duhet t’i kërkojmë OSBE-së, Bashkimit Europian dhe Shteteve të Bashkuara që të largojnë perversin që i përfaqëson, si person të padëshirueshëm dhe fyes për Shqipërinë dhe shqiptarët?

Ne mund të jemi të varfër, por Bernd Borchardt nuk mund të shkelë mbi dinjitetin tonë. Mjaft ëshë mjaft!

Bernd Borchardt ka fyer rëndë dinjitetin e qytetarve, ka thyer besimin e tyre si përfaqësues i një organizate të rëndësishme ndërkombëtare, qëndrimi i tij kundrejt popullit opozitar ka qenë dukshëm i njëanshëm dhe denigrues. Bernd Borchardt ka tradhëtuar misionin e tij si diplomat, duke u bërë palë me qeverinë kundër opozitës, duke mos ruajtur distancën e nevojshme dhe pavarësinë prej diplomati. Ambasadori Borchardt ka dëmtuar thellësisht interesat e popullit shqiptar për demokraci dhe zhvillim, por mbi të gjitha, me qëndrimet e tij të njëanshme në mbështetje të një qeverie mafioze, ka dëmtuar sigurinë kombëtare jo vetëm të vendit tonë, por edhe të vendeve të Bashkimit Europian.

Ngelem duke u zene me plaken.

Une vellai dhe babi mendojm se nuk mund te hame gjithe javen fasule ndersa plaka thote qe haen ska problem. Nga tre vakte qe ka dita nje vakt eshte i sigurt qe eshte fasule. Bem nje si lloj proteste ne shtepi qe nuk do i hanim fasulet po plaka se vrau shume mendjen. Kur te doni të hani aty i keni fasulet. I ngroni dhe i hani. Ate diten e protestes hengrem jashte dhe sna ra shume ne mendje per fasulet, por harruam qe ja beme vetes ngaqe i shtym nje dite me shume fasulet. Ne nje moment qetesie u ngrit babi dhe mbajti nje fjalim. Une mendoj se duhet te hame nga dy vakte ne dite fasule qe te mbarojn me shpejte! Une mendova se do i kete thene mami qe te thoshte keshtu. Mire i thash meqe eshte keshtu puna po e diskutoj njehere me vllain dhe do vendosim ça do bejm.

Ok thane te dy. Mora vllain dhe ikem nga dhoma qe ta diskutonim me qetesi kete pune.

Te dy ishim ne nje mendje qe dy vakte fasulesh nuk haeshin ne dite, por dinim edhe qe plakes si plaste shume se ça mendonim ne. Por qe te dilnim te fituar vendosem ta hanim ate tenxheren qe kishte bere plaka dhe kerkuam qe mos te hanim me fasule per 6 dite por ta zbrisnim ne 3 dite. U ngritem nga dhoma dhe shkuam ne sallon ti thoshim kushtet tona plakes.

Meqe une jam i madhi me takonte mua te flisja i pari dhe ashtu bera: Ne do i hame keto fasule se gjynah ti hedhim poshte por qe neser do besh fasule per tre dite. Nese kalojn me shume se tre dite ne si hame!? Babit i shkelqeu fytyra nga gezimi ndersa mami spo e jepte veten qe ne fillim.

4 dite tha mami.

3 tham ne njezeri.

4 e fundit.

3 ose fare tha babi,nderkohe qe toni zerit ishte pak i larte.

Mami po mendohesh?

Ok tha mami por diten e tjera do bej bamje.

Po shikonim njeri tjetrin. Ishim ne nje situat pa zgjidhje. Mami na i kishte futur. Ulem koken dhe ikem te tre. U veshem dhe dolem per te pire nje kafe te mblidhnim veten. Babi u largua pak me perpara nga lokali dhe iku ne shtepi. Ne debat e siper babi i kishte kerkuar divorcin mamit. Por ngaqe asnjeri se di ça eshte divorci. Mami i kishte thene qe une divorcin sdi ta gatuaj po deshet merrni sherbetore dhe t’ju gatuaj. Ishim perseri atje ku e nisem. Akoma nuk po gjejm nje zgjidhje. Paçka se une ne istagram postoj pjata me havjar,peshk, makaona etj etj. Por ne shtepine tone ka rene zia.

Fasule apo bamje??

Kjo eshte dilema e familjes time keto dite.

Ka raste qe kur iki ne shtepi ndiej ndonje ere mishi neper shkallet e pallatit dhe lutem me vete qe te vij nga shtepia ime por sa me shume afrohem prane katit tim aq me e larget duket aroma. Ndonjehere nuk me iket ne shtepi po skam ku te vete. Them me vete lume si ata qe hane lloj lloj pjatash. Se kur i shoh ne intsagram mendoj kushedi sa te lumtur jane neper lokalet qe bejn check in. Ndersa une mundohem te mbush sa me shume lugen me fasule qe te mbarojn me shpejt.

Nejse se kot ju futa dhe juve ne keto halle.

Erion Bilali/

Nga Martin Renze (këshilltar i Merkel)

Albania is bleeding to death with the Rama government, no future. 

The DNA of the Mustafa Ramas government is: corruption, crime, nacro-growth, since the takeover of developing, central logistics – location for the trade with heroin and cocaine between South America/Afghanistan and Europe the risk of a state bankruptcy in 2020 exists, destruction of democracy and rule of law by the government, illegitimate local elections in 2019, probably massive manipulation of the parliamentary elections in 2017, together with the Mafia.

The EU cannot negotiate with such a government. First the demands of the EU are necessary to start talks and for this a fundamental political change is necessary. The current Rama government is not in a position to bring Albania into the EU, it has failed completely. Duese government Rama is a very bad deal for the Albanian people and Europe.

The Albanian nation must now, in 2019, decide what it wants: to the downfall, to rebuild Rama or Albania with Mustafa and to give the Albanian families and the Albanian nation a deserved future.

Shqipëria po gjakoset drejt vdekjes, me qeverinë Rama, asnjë të ardhme.

ADN e qeverisë Mustafa Ramas është: korrupsioni, krimi, rritja nacro, që nga marrja e zhvillimit, logjistika qendrore – vendndodhja për tregtinë me heroinë dhe kokainë midis Amerikës së Jugut / Afganistanit dhe Evropës rreziku i një falimentimi të shtetit në vitin 2020 ekziston , shkatërrimi i demokracisë dhe sundimi i ligjit nga qeveria, zgjedhjet jolegjitime lokale në 2019, ndoshta manipulimi masiv i zgjedhjeve parlamentare në 2017, së bashku me mafien.

BE nuk mund të negociojë me një qeveri të tillë. Së pari, kërkesat e BE-së janë të nevojshme për të filluar bisedimet dhe për këtë është e nevojshme një ndryshim themelor politik. Qeveria aktuale Rama nuk është në gjendje të sjellë Shqipërinë në BE, ajo ka dështuar plotësisht. Qeveria Duese Rama është një marrëveshje shumë e keqe për popullin shqiptar dhe Evropën.

Kombi shqiptar duhet tani, në vitin 2019, të vendosë se çfarë dëshiron: të rrëzohet, të rindërtojë Ramën ose Shqipërinë me Mustafën dhe t’u japë familjeve shqiptare dhe kombit shqiptar një të ardhme të merituar.

Kur serbo-sllavet mblidhen ne nje tavoline….

….per te ndare e coptuar Shqiperine e per ti ngulur Thiken pas shpine Kosoves…

A i deshet bashke?

Nuk me besuat mua kur ju thashe se me pare Erdogani e pas tij edhe Rama e Zaevi do te jene se bashku ne Serbi si miq per koke te Vucicit [ e me porosi e urdher te Rusise e te Putinit]… e me pas do te nenshkruajne nje sere mareveshjesh ose thene ndryshe do te ngulin disa thika pas shpine ndaj Kombit e popullsise shqiptar qe jeton ne trojet e veta ne Shqiperi, ne Kosove ,ne Maqedoni e ne Mal te Zi…?

Ja ku i kini …ne nje tavoline …gjakun e shprishur shqiptar te tradhetarit kryeminister te Shqiperise Edvin Rama …dhe gjakun kriminal antishqiptar serbo- sllav te perfaqesuar nga Presidenti serb Aleksander Vuciic…kryeministrja e shtetit te tij Ana Bernabic dhe kryeministri i Maqedonise ..Zoran Zaev…

Kur pak dite me pare ju paralajmerova publikisht permes shkrimit tim …Shengeni Ballkanik ..thike pas shpine per Kosoven…..nder te tjere nga disa naive e skeptike pati disa lloj reagimesh e kundershtimesh te cuditeshme…sepse kerkonin faktin e vertetesine e lajmit…[???]…

Kur ju thashe po publikisht se Sulltani Erdogan do te shkoje per vizite ne Serbi gati ne te njejten periudhe 8-10 Tetor 2019…kur atje te jene bashke edhe Vucici , edhe Rama edhe Zaevi…dikush kerkoj fakte qe t’ja vertetoja kete lajm…

Dhe gjithcka ndodhi saktesisht sic shkrova e publikova une …ndaj ju a bera e po ju a bej serisht publike me fakte , me te shkruar e me foto qe te bindeni e te besoni edhe pertej skepticizmit e naivitetit tuaj mjeran……

Erdogani vajti ne Beograd, firmosi mareveshje publike por edhe sekrete me Serbine…premtoi ndihme ekonomike marramendese per regjimin serb..furnizim ushtarak…financim te 1 miliard dollareve per Autostraden Beograd-Sarajeve …pershendeti publikisht edhe me simbolin e urryer cetnik serb te Tre gishtave lart etj etj..

Rama shkoi dhe eshte akoma ne Novi Sad…e se bashku me Vucicin, Bernabicin e Zaevin …duket se pasi jane takuar e konsultuar me pare edhe me Sulltanin turk dhe kane marre mbeshtetjen,, ndihmen, perkrahjen e garancine e tij… jane ulur tashme te darkoje te lumtur e te buzeqeshur se bashku per te firmosur e finalizuar startin e se ashtuquajtures mareveshje me emrin e koduar Shengeni Ballkanik…

Deshet fakte, vertetesi lajmi e prova…ja ku i keni te dyja shkrimet e fotot e postuara prej meje ne faqen time te FB…pavaresisht faktit profesional se une i kam percjelle ato per atje ku duheshin percjelle e per atje ku vleresohen e peshojne akoma edhe me shume..dhe shpresoj te bejne efektin e duhur ne te mire te Kombit e te popullit tim…

Gjithe kjo c’ka po ndodh ne Beograd me viziten e Sulltanit turk Erdogan..pasuar nga vizita e cirakut e skllavit te bindur te tij…kryehorrit-kryeminister tradhetar te Shqiperise Rama ne Novi Sad …te gatshem per te firmosur pa besine e ngulur thiken pas shpine ndaj Kosoves e Shqiperise e per tu hapur dyer e dritare serbo – sllaveve ne trojet e te pareve tane .. ka vetem nje emer …Tradheti e Antishqiptarizem Bastard…

Edhe pse gjithcka eshte pjese e se njejtes strategji serbo-ruso-turke …qe nisi me Demarkacionin e kufijve me Malin e Zi….vazhdoi me skenarin per coptimin e Veriut te Kosoves… eci me tej me Shengenin Ballkanik…me luften per heqjen e Takses ndaj Serbise…me guret nen rrota ne zgjedhjet e reja ne Kosove qe te fitonte serisht klani i Beogradit Thaci – Veseli perkrahur nga Rama – Vucici e Batoni…e prite zot rrezikun se ku do perfundoje…por me siguri absolute ne dem e ne kurriz te kombit e te popullit shqiptar e vecmas Kosoves…

Kush ka veshe le te degjoje…kush ka sy le te shohe…kush ka mendje le te gjykoje e te kuptoje e kush ka zemer le ta ndjeje …Shqiperine gjakprishuri komunisto-bolshevik Rama e ka shitur prej kohesh tek serbo sllavet…nje pjese…. e pjesen tjeter tek turqit por edhe tek greket…e madje i ka lene pjesen e vet edhe Rusise se Putinit…

Shqiperine e mori Lumi shqipetar…

…se mjaft fjete ndaj zgjohu nga gjumi shqipetar

Mjaft besove e shpresove tek te tjeret o fatkeq…

….mos e ler Atdheun tend qe te vuaje e te heq keq

A.R.DOSTI

Kam ardhur të të them mos e kërko më djalin tënd, Arturin. Bëhu e fortë dhe mos ushqe iluzione. Djali yt ka vdekur. Që kur është rrëmbyer, është mbajtur në një shtëpi të fshehtë në Tiranë, bashkë me disa fëmijë të tjerë të mitur. Aty i ushqenin mirë dhe një herë në javë, u merrnin gjak. Në një nga këto raste, me 30 mars 1985, fill pasi i morën gjakun, Arturi… nuk u përmend më. E kam parë me sytë e mi. Vdiq, si shumë vogëlushë të tjerë, që zëvendësoheshin me të tjerë…

Para disa vitesh Visar Zhiti kur ishte atashe kulturor në Romë shkarazi më përmendi faktin e panjohur për mua, të marrjes së gjakut të dhjetëra foshnjeve për tia injektuar Enver Hoxhës, në fund të jetës.

Mua më dukej e paimagjinueshme kjo gjë. Çdo herë më kalonte në mendje. Visari e ka përsëritur këtë ndodhi edhe herë të tjerë, madje edhe në media. Askush nuk ka hetuar me seriozitet.

Dje mësuam nga Agron Tufa për një nënë që i kanë marrë fëmijën 4 vjeç, Arturin, nga dy prokurorë Vjollca Meçe e Zamir shtylla.

Fëmija ka vdekur pak kohë më vonë në spital dhe nuk dihen rrethanat e sakta. Nëna thotë që fëmijës i është hequr gjaku nga trupi. Kjo është hera e parë e një indicie/prove që sinjalizon ndodhinë.

Dy prokurorët katilë të partisë nuk e kanë mohuar ngjarjen, akoma… sot janë dy personazhe që të japin mend për drejtësinë e re dhe të drejtat e njeriut.

Denoncimi i Agron Tufës

GJAKU I TIM BIRI

(sipas rrëfimit të një nëne)

– Të kërkon kryetarja e Komitetit të Partisë së Beratit, shoqja Jemine Guri, – më tha polici. Bashkë me tim bir për dore, Aturin e vogël katërvjeçar, ai na shoqëroi nga fshati i internimit deri në hollin e Komitetit. Ishte 10 tetori i vitit 198…

– Djalin lërja sportelistes, – tha polici. – Nuk mund të hysh në zyrën e shoqes Jeminé me djalin përdore… pesë minuta… mbaron punë dhe e merr.

Sportelistja, një grua e re me përparëse të kaltër, i buzëqeshi ëmbël Arturit të vogël me kaçurrela të arta, por ai u ngjesh pas meje. Për të kapërdirë parandjenjën e errët që më kaploi, nxorra një kallamsheqeri dhe ia dhashë. I bënë përshtypje vijat e kuqe, bardhë e blu dhe u gënjye. Polici me futi në një derë të katit të parë dhe vetë u largua. Brenda më prisnin dy gra dhe një mesoburrë me kostum gri.

– Ti ke një djalë, apo jo? – filloi burri.

– Po, – i thashë, – sot ka mbushur katër vjeç…

Më përshkuan të dridhurat. Asnjë fjalë urimi.

– Ne, Partia, nuk do të lejojmë, që djali yt të rritet nga një reaksionare si ti… – tha, dhe pauzën që pasoi e mbushi me të trokitura thoi mbi siprinën e tavolinës. – Nuk do ta lëmë gjakun e shkokut tonë partizan, besnikut të Partisë, të bastardohet nga një nënë reaksionare, bijë bejlerësh gjakpirës!

Dëgjon? Ndaj ne…

Mësyva derën shigjetë e dola jashtë.

As djalin, as gruan me përparëse të kaltër s’i pashë kund.

– Ku ma çuat djalin? Djalin! – piskata fort.

Burri me dy gratë kishin dalë në holl. Renda në oborr. Askund, asnjë shenjë e djalit tim.

– Kot e kërkon, – foli burri me kostum gri. – Ai ndodhet larg tashmë… nuk e arrin.

Pas kësaj rashë në koma. Pas 5 muajsh u përmenda, por nuk mund të lëvizja. Paraliza më mbërtheu në shtrat për 3 vjet. Vetëm nënën pata te kryet. Herë-herë vinte dhe im shoq. I shkatërruar. Vetëm një fjali ia përsërisja vazhdimisht: “Shko, gjeje djalin tonë!”. Ai vetëm qante. Kaloi paraliza dhe më dërguan fill në internim. Pastaj burg prapë, e prapë internim. Me radhë. Vinin oficerët e sigurimit papandehur. Bastisnin kasollen dhe ulërinin: “Ku i ke fshehur poezitë!”

Derisa ra diktatura. Nisa kërkimin e Arturit tim. “Tani do të jetë bërë 12 vjeç. A do të më njohë?” Derisa, një dite të mjegullt vjeshte të vitit 1991, një grua e panjohur trokiti në portën e kasolles sime.

– Zonjë, – më foli. – Ti nuk më njeh. Unë jam Afërdita nga Përmeti, një kushërirë e dytë e dajove të tu. Kam ardhur të të them diçka, e cila duhet të groposet midis nesh. Përndryshe, po ma nxorre emrin, unë bashkë me burrin e fëmijët e mi jemi të vdekur brenda ditës.

Kam ardhur të të them mos e kërko më djalin tënd, Arturin. Bëhu e fortë dhe mos ushqe iluzione. Djali yt ka vdekur. Që kur është rrëmbyer, është mbajtur në një shtëpi të fshehtë në Tiranë, bashkë me disa fëmijë të tjerë të mitur. Aty i ushqenin mirë dhe një herë në javë, u merrnin gjak. Në një nga këto raste, me 30 mars 1985, fill pasi i morën gjakun, Arturi… nuk u përmend më. E kam parë me sytë e mi. Vdiq, si shumë vogëlushë të tjerë, që zëvendësoheshin me të tjerë…

I gjori im bir! Gruaja nuk e dinte se atë ditë loçka ime do mbushte 6 vjeç…

Mos e kërko më… Bëhu e fortë, – tha gruaja dhe vrapoi në mjegull, duke më lënë të shituar në prag.

– As varrin mos ia kërko! – erdhi zëri i saj, tashmë nga mjegulla. – Janë sekrete që nuk hapen kurrë, – shtoi për herë të fundit gruaja, që kishte kohë e tretur në mjegull. Nuk e pashë më në jetë atë grua. Ua kishte thënë edhe dajave të mi. Po atë natë qe larguar familjarisht në Greqi.

Në verën e vitit 1997 im shoq më thirri të shkoj për të pastruar tek shtëpia e prindërve të tij në Vlorë. Në dhomën e vjehrrit që më pati urryer, gjeta dy blloqe të trashë. Në njërin ai kishte shkruar kujtimet e jetës së tij, ndërsa blloku tjetër ishte ditar. Nisa ta shfletoj e të lexoj pavullnetshëm, derisa u ndala, duke kërkuar, në shënimin “8 tetor 198…”:

“Gjithçka është ujdisur me kujdes… Plani që bëmë me shokët Vjollca Meçe, Zamir Shtylla dhe Ahmet Toporaku, s’ka pse të mos funksionojë. Djali i B… Artur S…, do të rrëmbehet në Komitetin e Partisë së Beratit… Do ta shlyejmë dhe këtë njollë. Më në fund….”

Më shungëllonin veshët. Si kështu!? Vjollca Meçe ishte kushërira e vjehrrit tim! Perëndi, gjëmën ma paskan kurdisur të mitë, mendova dhe ndjeva se po më binte zali. A e ka ditur vallë gjyshi enverist se ku po e çonte gjakun e nipit 4 vjeçar? Si ta pyes, tani që ka vdekur?

Do të shkoj t’i ulem mbi varr, t’i piskas… deri sa të ngrihet… të më japë përgjigje!

Telegram shifër, N-kolonel Beqir Ndout për komandantin

Sonte fillon operacioni në 24 katunde të Mirditës e cila ka gjithsej 33 katunde. Arrestimet marrin fund më datë 11 në mëngjez dhe janë 31 të kategorisë së parë, 84 të kategorisë së dytë dhe 17 të kategorisë së tretë. Ata të kategorisë së parë janë për dënim me vdekje sipas parashikimeve t’ona, sado që mund të ekzekutohen 15 ose 17. Ata të kategorisë së dytë janë për burgim dhe ata të së tretës janë për internim. Gjithashtu do të internohen edhe 9 familje të Gjon Markut dhe 15 arrestime në rrethin e Leshit.

Gjykata ushtarake mund të vijë në Rrëshen më datë 12 gusht. Lutemi ndërhyni në Presidium për të aprovuar tre të dënuarit me vdekje të Burrelit dhe na njoftoni telegrafisht që t’i ekzekutojmë.

Unë sot shkoj në Shkodër për çështjen e Peros dhe do të kthehem prapë këtu.

Rrshen, 9.8.1949 Mehmet

Memorie.al publikon dokumentin e rrallë me letrën e Mehmet Shehut të datës 9 gushtit 1949, ku ai nëpërmjet nënkolonel Beqir Ndout, Drejtorit Politik të Ushtrisë, informon Enver Hoxhën mbi nisjen e operacionit në Mirditë, pas vrasjes së deputetit Bardhok Biba. Si dhe kujtimet e Nikoll Mëlyshit, një nga eksponentët kryesorë të rezistencës antikomuniste në vitet e para të pasluftës (personazhit real të filmit “Operacioni Zjarri”) për masakrën e Mirditës, të botuara në 1976-ën në Detroit të SHBA-së, ku ishte si emigrant politik

Nga Dashnor Kaloçi

Plot 70 vjet më parë, më 7 gusht të vitit 1949, në vëndin e quajtur Qafa e Valmirit në rrethin e Mirditës, mbeti i vrarë në një pritë deputeti i zonës, Bardhok Biba, i cili mbante gjithashtu edhe funksionin e sekretarit të parë të Komitetit të Partisë së atij rrethi, si dhe gradën e kapitenit të Sigurimit të Shtetit në organet e Ministrisë së Punëve të Brendëshme. Nisur nga detyrat, postet e funksionet e larta partiake e shtetërore që mbante Bardhok Biba asokohe, të kaluarën e tij si partizan e komunist, ndër të paktit që kishte ajo krahinë ku ende ishte i forte ndikimi i derës së Gjonmarkajve, Kapidanëve të Oroshit, ajo ngjarje bëri bujë të madhe dhe revoltoi pa masë udhëheqjen e lartë komuniste të Tiranës. Gjë e cila bëri që ata të ndërrmerrnin një operacion ushtarak spastrimi në shkallë të gjërë në krahinën e Mirditës dhe zonat përreth, ku në krye të saj u vu vetë Ministri i Punëve të Brendëshme, gjeneral-major Mehmet Shehu.

Kjo gjë, perveç historiografisë zyrtare të regjimit komunist të para viteve ’90-të si dhe mjeteve të propagandës së asaj kohe, bëhet e ditur edhe nga një dokument arkivor që publikohet për herë të parë në këtë shkrim të Gazeta Shqiptare, ku Mehmet Shehu, nëpërmjet Drejtorit Politik të Ushtrisë, nënkolonel Beqir Ndout, i bën me dije Enver Hoxhës, lidhur me veprimet e operacionit ndëshkimor që ai kishte planifikuar të ndërrmarrë në Mirditë. Dhe ashtu siç ka shkruar me dorën e tij në një copë letër dërguar “Komandantit”, Mehmet Shehu e bëri gjithçka realitet, duke ekzekutuar plot 14 burra nga krahina e Mirditës, pikërisht në vëndin ku ishte vrarë Bardhok Biba, si dhe duke burgosur e internuar me dhjetra e qindra persona e familje mirditore.

Duke shënuar kështu një nga masakrat më të mëdha të pasluftës, përsa i përket numrit të personave të ekzekutuar për një ngjarje të caktuar, gjë të cilën me dhjetra familje mirditore do ta vuanin gjatë. Nisur nga fakti se për këtë ngjarje që nga ajo kohë dhe më pas deri në fundin e viteve ’80-të është folur e shkruar shumë nga historiografia dhe propaganda e regjimit komunist të Enver Hoxhës, në këtë shkrim po publikojmë “anën tjetër të medaljes”, duke e parë atë nga këndvështrimi i Nikoll Mëlyshit, një nga krerët e Lëvizjes dhe Rezistencës Antikomuniste në Mirditë, nga familja dhe fisi i të cilit pati disa të ekzektuar, burgosur dhe internuar për ngjarjen e vrasjes së Bardhok Bibës.

Kapiten Nikoll Mëlyshi, babai i Pal Mëlyshit, (Hero i Popullit) i cili është personazhi real në filmin “Operacioni zjarri”, (Gjin Martini, babai i Kreshnik Martinit që interpretohet nga aktori i ndjerë Sheri Mita), e ka shkruar këtë ngjarje në një nga kapitujt e librit të tij “Ngjarje të ndime, të pame dhe të jetueme”, të botuar në vitin 1976 në Detroit të SHBA ku ai jetonte si azilant politik. Ngjarjen në fjalë po e publikojmë në versionin origjinal (ashtu siç është shkruar me dialektin e tij të gegërishtes dhe të folurën e Mirditës së asaj kohe) dhe me disa shkurtime, pasi libri i Nikoll Mëlyshit, është ribotuar edhe në Shqipëri në vitin 2005, nga i biri i tij, Lekë Mëlyshi.

Kujtimet e Nikoll Mëlyshit të botuara në 1976-ën SHBA

BARDHOK BIBA NE MIRDITE

Bardhok Biba, qi rrjedh prej një fisi të Kapidanave të Mirditës, patë vazhdue shkollën e mesme në gjimnazin e Shkodrës, por mbas dy vjetësh e patën përjashtue për sjellje të këqia. Ma vonë, me ndërmjetësinë e Kapidan Gjon Marka Gjonit, kje pranue në Shkollën Teknike të Tiranës, ku më aty u filtrue pak në doktrinën komuniste.

Ky edhe këtë shkollë e la përgjys pa krye, dhe filloj tuj shetit der më derë nëpër popull, kundër vullnetit të babës dhe vëllaut të madh të tij, tue folun nëpër popullin e Mirditës fjalë të bukura komuniste mbi përmirësimin e jetës së popullit. Populli i Mirditës, megjithqë i pashkollë e kishte kuptue se Bardhoku ishte tuj ba propagandë komuniste, por mbasi ishte prej fisit të Kapedanave dhe vetëm ai ishte në krejt bajrakët e Mirditës, e nuk kishte tjetër n’atë kohë dhe se ai djal i ri nuk mund të bahet i rrezikshëm në t’ardhmen, e bante edhe me gjederë.

Kur Bardhoku u ba 28 vjeç, u takua me komunistat e Tiranës dhe u ba komunist i betue. Në kohën e pushtimit të Shqipërisë nga Italia, qarkullonte prapë nëpër katunde Mirdit e Kthellë, tuj u përpjek me shtij helmin komunist në popull, por prap nuk ja vënte kush rëndësinë dhe s’kishte mujt me ba kërkënd me veti, e bile populli i atyne krahinave filloj tuj e përbuz dhe ja nepshin nji grim buk si qenit. Shpesh herë e kan pasë në dor autoritetet e vendit me e kap e me e zhduk nga jeta, por prap e kan lanë se është i fisit të Kapedanit. Kështu Bardhoku përfitoj prej rasteve dhe kur komunizmi i ardhun nga Shqipnria e Jugut, Bardhoku i doli përpara Mehmet Shehut në Lurë dhe Mehmet Shehu, me formë propagandë, për t’i mbushë mëndjen popullit, i qetë përapara një toge partizanësh dhe e pret me për nder armët, tue i thanë popullit se ky asht i kushërini i Kapëdanit të Mirditës, dhe kur hyni komunizmi në Mirditë, Bardhoku u paraqit si ma i madhi i asaj krahine.

Bardhoku ka pas disa cilësina të veçanta; në popull gjithmonë paraqitej gjakftohtë, tregohej shumë i urtë, i ambël në bisedim, shumë i sgjutë, njeri miklues sa qi me ta pi gjakun me pambuk; punët i bante të mbulueme, tue hjedh gurin dhe tue mësheh dorën, me qëllim që fajet t’ua ngarkonte komunistave jugorë të Mirditës.

Bardhoku kryesonte nënprefekturën e Shën Palit të Mirditës dhe kishte fuqi ushtarake të shumta në dispozicion, të cilat ia kishte dhanë me letër të bardhë Mehmet Shehu për ekzekutimin e urdhnave të tij. Me dhelpni e kopili i rrente disa të rinj e prej tyre përfitonte për çështje zbulimi, mbi lëvizjet e kundërshtarëve të vëndit. Parashifej se ai do të shtinte në dorë rininë e Mirditës dhe Kthellës.

Një pjesë e popullit nuk i kuptonte ende të zëzat e Bardhok Bibës, e mendojshin se asht ashtu siç tregohej para tyne dhe se gjoja ai po i pshtonte disa njerëz nga litari prej rrezikut të vdekjes, sepse ashtu ishte metoda komuniste që zhvillonte ky tip në popull. Masa e populli, sidomos rinija, nuk kishte mbërritë ende me e kuptue se ai ishte xhelati që u kishte pij gjakun e sa qindra bashkëvllazënve të vet në rajonin e Mirditës e të Kthellës, tue pushkatue njerëz të pa procese dhe pa gjyqe, burgime, rrahje shtazore, internime, grabitje dhe zhdukjen e moralit malësuer, tue mobilizue vajza dhe gra të reja nëpër brigade punet. E komunistat për të zhdukë doket dhe zakonet e vëndit, i dërgojshin të rejat katundare të zeza me ba këngë dhe valle në çdo orë pushimi dhe për ma keq dhe zi, komisari i puntoris, caktonte një burrë dhe një grue si në punë ashtu dhe në banesë…?! E sa të tjera këso lloj punësh të zezash.

Në të tilla raste, Bardhok Biba dërgonte dhe gruen e vet, Mrikën, për me u duk para popullit i sinqertë. Të gjitha këto mënyrë të shkatërrimit moral, zbatoheshin me urdhër e firmë të Bardhok Bibës. Bardhoku vazhdonte me metodat e veta; gjithmonë masakrimet në popull me urdhër të kapasapëve të kuq të Tiranës, sepse populli i krahinave tona ishte konsiderue prej Hoxhësh dhe Shehut, një popull fajtor?! Dhe si të tillë të pabindun, e kishin dënue gjithë popullin mbarë. N’ë anë tjetër, Bardhok Bibës, kur i paraqitej rasti bante edhe hakmarrjet e veta personale dhe nuk mundi me ja korigjue kush. Kështu që i shpërvoli krahët dhe i zhyti në gjakun e pastër të vllazëneve të vet të pafajshëm, për me fitue mirbesimin prej Partis dhe për të qenë anëtar i Komitetit Qëndror të kryekasapëve të Tiranës, e me sigurue pozitat e veta si kryetar i Komitetit të Partisë Komuniste në Mirditë e Kthellë, deputet i krahinës dhe me gradën Kapiten i Sigurimit në Mirditë.

Megjithse në një situatë të vështirë, Ndue Pjetër Gjonmarkaj dhe Ndue Mëlyshi, bashkë me shokët e tyne, me shumë vuejtje dhe sakrifica, mundën me ba një mbledhje për të gjithë luftëtarët e malit të Mirditës, të Kthellës dhe të Lezhës më datën 1 korrik 1949 në Shqopën e Munellës-Mirditë. Në këtë mbledhje muerën pjesë si kryetar çetash; Ndue Bajraktari, Mark Dod Lleshaj, (Gjini), Marka Jak Bajraktari, Ded Kolziu, Llesh Marka Tuci, dhe Gjok Dod Përbrunga. Muerën pjesë dhe 60 luftëtarë dhe kaluan bashkë pa u nda për dy ditë. U muerën vesh mirë për gjëndjen e kritikëshme dhe humbjen e luftëtarëve në luftën e përditëshme. Si do që kje, vendosën; ripërtëritjen e Nënkomitetit Krahinor të Mirditës, që ishte formue prej Dr. Mark Gjon Markajt në mars 1945 dhe mbas humbjes së Markut më 14 qershor 1946, të vazhduem prej Llesh Gjomarkut me 10 gusht 1946, mbas humbjes së Lleshit më 9 gusht 1947, prej kryetarëve të çetave në tetor 1948, në Kodrën e Rrëshenit të Kthellës, tue i zëvëndësue me; Ndue Bajraktarin, Frrok Mëlyshin, Marka Jak Bajraktarin, Marka Dod Lleshin, Preng Dod Gjinin. Në një mbledhje tjetër me 1 korrik 1949, u ba riformimi kështu: Ndue Pjetër Gjomarkaj si kryetar, Ndue Bajraktari si nënkryetar, Ndue Mëlyshi, Marka Dod Lleshaj, dhe Marka Jak Bajraktari, anëtar të shtrenjtë (të ngushtë). Luftërarët e tjerë, anëtarë të gjanë. Mbas përfundimit të këtij riformimi, mbledhja vendosi edhe njëherë dënimin dhe ekzekutimin e Bardhok Bibës, për të hjek qafe këtë njeri kaq të rrezikshëm të Mirditës.

U caktue një mbledhje e dytë për datën 7 Gusht 1949 dhe me kaq u shpërndanë çetat nëpër drejtime të ndryshme. Ndue Pjetër Gjonmarkaj muer pjesë në grupin e Ndue Bajraktarit dhe Ndue Mëlyshi në grupin e Preng Dod Gjinit.

LIDHJA KOMBETARE E MALEVE DHE VRASJA E BARDHOK BIBES

Në natën 6 gusht 1949 u mblodhën bashkë 53 luftatarë, në pikën e caktueme, Shqopa e Munegjës Mirditë. Më datën 7 Gusht 1949, në orët e mëngjezit, Nënkomiteti Krahinuer i Mirditës, merrë një lajm: qi Bardhok Biba atë ditë do të kalonte prej katundit Simon për në Shën Pal të Mirditës! Informta e lajmëtarit kje e ekzakte: Bardhoku kishte qenë me mbajtë një konferencë në Kaçinar, prej andej udhtonte me 30 polic roje për në Simon, Peshqesh, Shën Palë.

Nënkomiteti i Mirditës, që ndodhi në Shqopën e Munegjës, menjëherë mori një vendim dhe pa humb kohë dërgoi organin e shpagimit me i vue pritat në prruen e Valmirit. Organi i shpagimit zbatoi urdhënin: vrau Bardhok Bibën dhe pranë kufomës së tij la letër-vendimin me firmën Kryetarit të Nënkomitetit Krahinuer të Mirditës. Bardhoku u vra në orën 2 mbas dreke të datës 7 Gusht 1949 dhe ky grup, 53 vetësh, mbasi bani këtë aksion, niset fill për Jugosllavi. Më datën 7 Gusht 1949, kalojnë kufinin dhe pa dam hyjnë në Jugosllavi. Bashkë me Bardhokun u plagosën edhe dy polic vendas që mobilizojshin popullin si punëtorë për me i dërgue në punë të detyrueshme.

OPERACJONI NE MIRDITE PER HAKMARRJEN E BARDHOK BIBES

Qeverija komuniste e Tiranës tue marr si shkak hakmarrjen e Bardhok Bibës (por jo pse iu dhimbtë aq tepër ose patë nevojë për Bardhok Bibën, pse ma vonë ndoshta do ta vriste ajo vetë, si shumë gjerarkë të tjerë të mëparshëm), kështu që dërgoi reparte të forta ushtarake nga Tirana, për të ba një operacjon në stil të gjanë në Mirditë. Vetëm e vetëm për të ba hata n’ë atë popull kreshnik të Gjergj Kastriotit (HERO). Në këtë operacjon ka marrë pjesë Divizjoni i parë që ishte me qëndër (fushimi) në Qafë Shtambë e qi komandohej prej kolonel, Hito Çakos nga Vlora, si dhe Brigada Specjale, qi ishte në Mirditë për ndjekjen e Luftëtarëve të Lirisë, e komandohej prej Majorit, Luftar Bolena nga Vlora.

Operacjoni drejtohej kryesisht prej vetë kasapit të kuq, Mehmet Shehut, bashkë me nënministrin e Brendshëm, Kolonel Kadri Hazbiu, me detyrë nënkomandant operacjoni. Në operacjon kanë marrë pjesë si vëzhguesa dy kolonela rusë; Sovoloski dhe Voleskini (me gjak shqiptari s’i ngini).

Ngjarjet e zeza të zhvillueme në atë operacjon janë këto: kanë arrestue në masën e popullit të Mirditës e të Kthellës, ma tepër se 500 burra, kanë internue, gra e fëmijë nëpër kampet e internimit në Tepelënë dhe në Lushnje, ma tepër se 300 shtëpi familje. 400 burra i kanë nisë nëpër burgje terror të Shkodrës, 100 të tjerë janë dënue randë, me burgime të gjata.

Më datën 18 Gusht 1949 janë ekzekutue në vëndin ku asht vra Bardhok Biba, pa i gjykue aspak, këta persona të pafajshëm: janë 14 fatosa nga më të mirët e kësaj krahine: Llesh Mëlyshi, Nikoll Bardhok Bajraktari, Bardhok Dod Lleshaj, Gjergj Keq Belshi, Dodë Marka Biba, nga Kthella: Ded Preng Gjomarkaj, Nikoll Llesh Nikolli, Preng Shkurti, Gjin Kaçi, Ndoc Gjet Palaj, Frrok Mata, Marka Ndrec Marku, Ded Paloka, Zef Vila nga Mirdita.

Prej këtyne 14 personave, 4 janë vjerr në konop në vëndin ku është vra bardhok Biba dhe po në atë vënd 10 të tjerë janë pushkatue të lidhun me konop, nga dora gjaksore e ……..i cili i mori leje Mehmet Shehut për t’iu dhanë vëllazënvet të krahinës së vet, nga një plumb ballit….?!

Fatosat e vramun e të pushkatuem, qi i ndua Mehmet Shehu nga gjini i familjes së tyne, të gjithë grumbull i hodhën në një gropë, ende ishin ma se gjysa gjallë, e pa u dalë shpirti dhe ………pastaj janë mbule me dhe.

Në ekzekutimin e këtyne 14 fatosave kanë mbledh popullin burra dhe gra, Mirditas e Kthellas ma tepër se 2000 vetë, dhe Mehmet Shehu ka mbajtë një fjalim dhe asht betue në “Vorrin e Bardhok Bibës”, se pa i mbushun 101 të pushkatuem në Mirditë për (gjoja) hakmarrjen e Bardhokut, nuk kam me e lëshue Mirditën dhe Kthellën, dhe as që nuk e laj të lirë nga operacjoni.

Ndoshta fati i atij populli të pafajshëm kreshnik, luejti një rol të jashtëzakonshëm, për me pshtue gjithë ai popull pa u pushkatue, sepse pikërisht më datën 18 Gusht 1949, ushtrije greke bani provokime në kufinin Greko-Shqiptar, me rastin qi ajo shkuli nga pozicjonet e malit Gramoz, komunistat e vet Grekë të cilët hikën nga ushtrija greke dhe hynë për të shpëtuar kokën në Shqipni, në zonën e Bilishtit. Kështu ushtrija greke dashti me i ndjek komunistat e vet disa km. nëpër tokën shqiptare, por organizatorët e misjonit amerikan nuk e lejuen. Megjithatë alarmi u ba dhe Tirana u friksue dhe kërkoj me urgjencë Mehmet Shehin me Divizjonin e Parë që ishte në Mirditë, që të paraqitet në Tiranë dhe prej aty u nis për me shkue në kufinin e Grekut. Kështu qi në Mirditë mbetën vetëm Brigadat specjale që ishin ma përpara për ndjekjen e luftarëve të malit.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Letra e Mehmet Shehut për Enverin

Telegram shifër, N-kolonel Beqir Ndout për komandantin

Sonte fillon operacioni në 24 katunde të Mirditës e cila ka gjithsej 33 katunde. Arrestimet marrin fund më datë 11 në mëngjez dhe janë 31 të kategorisë së parë, 84 të kategorisë së dytë dhe 17 të kategorisë së tretë. Ata të kategorisë së parë janë për dënim me vdekje sipas parashikimeve t’ona, sado që mund të ekzekutohen 15 ose 17. Ata të kategorisë së dytë janë për burgim dhe ata të së tretës janë për internim. Gjithashtu do të internohen edhe 9 familje të Gjon Markut dhe 15 arrestime në rrethin e Leshit.

Gjykata ushtarake mund të vijë në Rrëshen më datë 12 gusht. Lutemi ndërhyni në Presidium për të aprovuar tre të dënuarit me vdekje të Burrelit dhe na njoftoni telegrafisht që t’i ekzekutojmë.

Unë sot shkoj në Shkodër për çështjen e Peros dhe do të kthehem prapë këtu.

Rrshen, 9.8.1949 Mehmet

Akademia e pafllatarëve hoxhiste, për tre dekada nuk gjeti kohë dhe arriti të thënë qoftë një fjalë të vetme për veprën kriminale të çmendurakut Enver Hoxha arkitektin dhe zbatuesin e pa shoq të ciklonit antinjerzor që përgjaku fizikisht dhe shkatërroi shpirtërisht jetët e më se gjysmës së shqiptareve, këtë fillim tetori e prishi gjumin. Dhe tashm e dijme shkakun- Akademia Mbretërore Suedeze nuk ja dha Smailit të partisë as këtë vit çmimin Nobël për letërsi por ja dha shkrimtarit Peter Hanke. Pafflatarët e vranë gjumin.

Nuk bëhet e ditur se cili syresh ishte më gjumprishuri, por kjo nuk ka rëndësi.

Mbetet për tu vlerësuar gatishmëria për të qenë syçelë, por edhe qëndrimi unitar, kompakt në mendësinë marroçiane dhe sidomos vullneti i pa epur për tu lexuar si hajvanë përpara të tjerëve.

Koha i kish ciflosur, e disa i patë marrë si të rrëshqitur, sa që i krye rrëshqituri kryeministër nuk pati ngurruar t’ua thotë në sy se sa u vlente lëkura. Të gjendur bosh për të justifikuar rrogën, tekahylat arritën të shihnin rënien me shpejtësi të siparit që shënonte fundin e dukshmërisë së tyre. Sakaq, pafllatarëve që nuk po i mbeste asnjë shans tjetër gjykuan që u erdhi rasti.

Ky tetor jo vetëm do ndriconte qiellin me “shiun e meteorëve” por do ringjallte fatin e përdalë të pafllatarëve akademistë.

Dhënia e çmimit Nobël për shkrimtarin Peter Hanke po ofronte shansin e madh për tu bërë të njohur…

Njeri nga pafllatarët kishte mbrojtur dizertacionin me temën : “Hidh baltë mbi të lartët në se do të bëhesh i dukshëm.” Kjo gjetje e mrekullueshme i kish pëlqyer shumë edhe damlla diktatorit, i cili pa e kish përdorur postulatin në të gjitha betejat e famshme me imperialistët dhe sidomos me ato anglo-amerikanë.

Prandaj dhe pafllatarët e Kooperativës së bashkuar akademike nxituan t’ja qëndisin Akademisë Suedeze një nga ato … Fletë-Rrufe, që dikur kishin ndezur flakë qiellin e gjakosur të Shqipërisë. E shkruan po në atë frymë, me atë stil, me qëllim të qartë – si në kohën e qoftëlargut.

Marrëzia e shkruajtur në mënyrë të marrzishme mund të zgjojë kurreshtjen e akademikëve suedezë, e sakaq ne bëhemi të njohur do me thënë çertefikohemi si punë akademistësh…

Dhe për të bërë “korrektin” kanë sjellë provën simpatinë e dikurshme të qytetarit Peter Hander për kasapin e Ballkanit shokun Millosheviç.

Trumcakët e paguar për akademikë, me një fjalor prej lamashësh të vërtetë, të denjë për policët e bashkisë, ju hakërryen me tërsëllima e angullima Akademistëve Suedezë.

Shfaqje e pështirë !

E dijnë trushkarët se Akademia Suedeze nuk ka nge të merret me mendjeshkrepje qytetarësh, në dhënien e çmimeve por vlerëson lëndën që prodhojnë të nominuarit , pra mjeshtërinë e pendës.

Së këtejmi mund të kuptohet edhe pranimi prej saj i kandidaturës së Kadaresë si pretendent për të marrë çmimin “Nobel në Letërsi”.

Sepse po të ishte ndryshe, pra po t’i masnin gjërat me kutin e pafllatarëve tanë që militojnë në Kooperativën shkencore enveriste, Ismail Kadare do të ishte një vit drite larg saj.

Sepse Ismaili ishte kanakar i diktatorit, dhe me veprat e tij që shndërruar në zëdhënës i diktaturës. A nuk e kishte shitur Ismaili gënjeshtrën për të vërtetë. Po pra, realitetin e pergjakur e shqiptar e paraqeste di mrekullitë e përrallave !

Por dallkaukët e fermës akademike fshehin gishtin pas talentit të Kadaresë.

Që Ismaili është mjeshtër i pendës, kjo dihet.

Por dihet dhe në dobi të kujt ai e vuri talentin – në shërbim të diktatorit për të mbuluar krimet çnjerëzore dhe glorifikuar gënjeshtrën e pa shoqe..

Për më tepër ai ishte edhe zyrtarisht pjesë e strukturës së lartë të regjimit kriminal si Nën Kryetar i Frontit të Nexhmijes.

Edvin Rama duhet t’i ketë njohur më mirë “gjëmat dhe bëmat” e fermës akademike të pafllatarëve kur deshi ta shumzonte me zero.

Nuk thonë kot që sorra ja di sorrës, prandaj ja nxjerr sytë.

Memorie.al sjell kujtimet e të birit të Hamit Matjanit, Xhavitit, lidhur me ngjarjen e shumë përfolur të vitit 1943 ku Brigada e Parë partizane e Mehmet Shehut kapi rob dhe ekzekutoi 67 fshatarë që ishin mobilizuar me forcat nacionaliste të Ballit Kombëtar dhe ekzekutimin e tyre e bëri partizania 19 vjeçare, Emine, B, të cilës pas luftës i dhanë titullin e lartë, “Heroinë e Popullit”…?!

Nga Dashnor Kaloçi

Ngjarja e shumëpwrfolur e ekzekutimit 67 fshatarëve myzeqarë në 17 tetorin e largët të 1943-it, e cila prej vitësh një debat të ashpër ndërmjet dy forcave kryesore të politikës shqiptare, si dhe mbeshtetësve të tyre, vjen për Memorie.al, e dëshmuar nga një prej të paktëve dëshmitarë okularë, Xhavit Matjanit, dëshmi të cilat ai na i ka dhënë, pak vite më parë. kur dhe ka ndërruar jetë. Xhaviti ishte djali i vetëm i Hamit Matjanit, eksponentit të njohur të rezistencës antikomuniste në Shqipëri, i cili u ekzekutua më varje në litar, në vitin 1954 në mes të qytetit të Lushnjes, pasi kishte hyrë disa herë ilegalisht në Shqipëri. Xhaviti, së bashku me nënën dhe të motrën e tij, e kaluan gjithë jetën nëpër internime dhe vetëm pas vitit 1991, u kthyen në Tiranë, ku ai jetoi disa vjet dhe më pas u shpërngul për në SHBA, ku u stabilizua nga qeveria amerikane, per meritat dhe shërbimin që kishte bërë babai i tij, Hamiti, në rezistencën antikomuniste. Xhaviti ka qenë vetëm dhjetë vjeç kur ka ndodhur pushkatimi i 67 robërve ballistë, por ai e kujtonte shumë mirë atë ngjarje mbi të cilën bën fjalë ky shkrim. Krahas rrëfimit të Xhavit Matjanit, në këtë shkrim vjen dhe rrëfimi i një ish-kuadri partizan të Brigadës së Parë të Mehmet Shehut, i cili preferoi të mbetej anonim.

Masakra ndodhi pas prishjes së Marrëveshjes së Mukjes

Kishte kaluar më shumë se një muaj e gjysëm qëkurse, Enver Hoxha, kreu i Partisë Komuniste dhe njëherazi Komandanti i Përgjithshëm të Ushtrisë Partizane, kishte prishur marrëveshjen që u lidh në Mukje të Krujës, mes emisarëve të tij dhe krerëve më të lartë të organizatës së “Ballit Kombëtar”, e cila sanksiononte që këto dy forca politiko-ushtarake të angazhoheshin për aksione të përbashkëta, kundër ushtrisë pushtuese italiane dhe më vonë asaj gjermane. Kjo gjë e kishte acaruar së tepërmi situatën konfliktuale ndërmjet tyre, duke e çuar deri në përpjekje të armatosura, sidomos në zonat ku vepronin formacionet e brigadave partizane, të cilat porsa ishin krijuar. Në këtë kontekst të zhvillimit të ngjarjeve, diku aty nga gjysma e dytë e muajit tetor të vitit 1943, në rrethinat e Lushnjes në fshatin Çermë, pas një përpjekjeje me armë ndërmjet një pjese të forcave partizane të Brigadës së Parë që komandohej nga Mehmet Shehu dhe forcave nacinaliste të “Ballit Kombëtar” që komandoheshin nga Isa Manastiriliu, pati ndodhur ajo që tashmë njihet si një ndër njollat më të errëta të historisë së luftës partizane që udhëhiqej nga Enver Hoxha, ku brënda pak minutash pjestarët e kësaj brigade, ekzekutuan me breshëri mitrolozi. plot 67 ballistë.

Si ndodhi përplasja ndërmjet partizanëve dhe ballistëve?

Brigada e Parë Partizane e udhëhequr nga Mehmet Shehu që nuk kishte veçse dy muaj e krijuar në Vidhkuq të Korçës, me partizanë të zgjedhur nga batalionet kryesore, që asokohe vepronin në Shqipërinë e Mesme dhe në atë Jugore, (ku në inagurimin e saj përveç Enver Hoxhës do të merrnin pjesë antarët e misioneve aletae anglo-amerikane), kishte disa ditë që kishte përqëndruar aktivitetin e saj luftarak në trekëndëshin e zonës Mallakastër-Lushnje-Durrës. Në ato ditë në qytetin e Lushnjes ishte mbajtur një mbledhje shumë e rëndësishme e forcave nacionaliste të “Ballit Kombëtar” ku morrën pjesë disa nga komandantët kryesorë të saj të ardhur nga Tirana.

Kjo mbledhje u caktua që të mbahej në Lushnje, për arsye se aty “Balli Kombëtar”, kishte një nga bazat më të forta të influencës së saj. Aty vepronte çeta e Isa Manastiriliut (me origjinë kosovare), dhe përveç tij aty kishte një autoritet absolut, edhe Hamit Matjani, që në atë periudhë vazhdonte të ishte me forcat qeveritare, si komandant xhandarmërie për disa rrethe të Shqipërisë së Mesme. Lidhur me përpjekjen e armatosur që u zhvillua ndërmjet forcave të Isa Manastiriliut, dhe atyre të Mehmet Shehut, ka dy versione, se si ka ndodhur ajo.

Në historiografinë komuniste, është thënë se ishin forcat partizane të Mehmet Shehut, ato që hartuan planin e sulmit, pasi kishin marrë më parë të dhënat e sakta mbi vëndndodhjen e forcave balliste të Manastiriliut. Ajo gjë ndihmoi që ata të kryenin goditjen, duke i mbyllur ato në një darë të rreptë rrethimi, gjë e cila i vuri ballistët përpara një dorëzimi të detyruar. Versioni tjetër i mbrojtur nga ana e mbështetësve të “Ballit Kombëtar”, bën me dije se ishin forcat e Isa Manastiriliut, ato që zunë pritën në vëndin ku do të kalonte Brigada e Parë e Shehut, pasi Manastiriliu kishte marrë urdhër për këtë nga Komanda e Ballit.

Thuhet se Isa Manstiriliu u lajmërua nga Rreth-Komanda e Lushnjes, në pasditën e 23 Tetorit 1943, mbi lëvizjet e një pjese të partizanëve të Mehmet Shehut, në drejtim të fshatrave Golem e Çermë, ku dhe organizoi pritën. Sipas të gjitha informatave që kishte Manastiriliu, forcat partizane kaluan në atë zonë ku ai ishte përqëndruar dhe priste ardhjen e tyre. Thuhet se përpjekja e armatosur është zhvilluar për disa orë dhe aty forcat partizane të Shehut, duke qënë më të shumtë në numër dhe shumë më të përgatitur nga ana ushtarake, kanë filluar me shpejtësi asgjësimin e të gjitha forcave të mbetura të Ballit në atë zonë. Duke parë situatën në të cilën ndodheshin forcat e Ballit Kombëtar, komandanti i tyre Isa Manastiriliu, urdhëroi tërheqjen e tyre në drejtim të Lushnjes, për t’u mbyllur në qytet, ku forcat partizane nuk mund të futeshin dot. Urdhëri i dhënë nga Manastiriliu për tërheqje ishte i pamundur për të shkuar tek të gjithë forcat e tij për shkak të terrenit, por edhe nga shpejtësia e forcave partizane, të cilat ia arritën të dominonin situatën. Jo më shumë se një orë pasi kishte filluar përpjekja e armatosur, u ndërprenë luftimet dhe në një pjesë e forcave të Manastiriliut, në pamundësi për t’u tërhequr më në brendësi të Lushnjes, u dorëzua pasi kishin mbetur të vrarë rreth 12 veta. Pas dorëzimit të forcave balliste, partizanët e Shehut bënë çarmatosjen e tyre dhe rezultoi se numri i të dorzuarve ishte 173 vetë. Shumica ishin të gjithë të rinj të moshës nën 30 vjeç, të cilët ishin fshatarë nga zona e Divjakës, Çermës, dhe Golemit.

Shehu: Ekzekutimi i ballistëve, në fshatin e Hamit Matjanit?!

Thuhet se pasi u bë çarmatosja e robërve ballistë, ata u shoqëruan nga disa partizanë të Brigadës së Parë. Vetë Mehmet Shehu, vendosi që brigada e tij së bashku me robërit ballistë, të largohej nga Golemi në drejtim të fshatit Matjan, ku ishte edhe shtëpia e njërit prej komandantëve më kryesorë të Ballit në këtë zonë, Hamit Matjanit, i cili ishte gjithashtu edhe një kundërshtar i vendosur i forcave komuniste. Sipas disa dëshmive, Hamit Matjani, atë ditë nuk ndodhej në Lushnje pasi, ishte në disa fshatra të Beratit.

Dëshmia e mosndodhjes së tij në Lushnje bëhet e ditur nga vetë i biri i tij, Xhavit Matjani, që në atë kohë ishte rreth 10 vjeç, një ndër ta paktët persona i cili ka parë me sy ekzekutimin e robërve ballistë. Lidhur me këtë, në vitin 1998, Xhavit Matjani na ka dëshmuar: “Lajmin mbi mbërritjen e partizanëve të Mehmet Shehut në fshatin tonë, bëri që i gjithë fshati të largohej me shpejtësi të madhe. Në fshat mbetën vetëm disa pleq dhe ne, nja gjashtë fëmijë, ndër të cilët unë isha më i madhi prej tyre. Afër mesit të natës, Brigada e Parë mbërriti në fshatin tonë Matjan dhe robërit ajo i futi në një ndërtesë në shtëpinë e Nure Matjanit, (kushëri i babait tonë, Hamitit) e cila shërbente si plevicë për të mbajtur bagëtinë, por që ishte me mure të trasha prej guri. Të nesërmen e asaj nate, më 24 tetor, porsa zbardhi dita, u bë seleksionimi i robërve dhe u mbajtën 67 vetë, të cilët u dërguan pranë varrezave të fshatit…”, kujtonte Xhavit Matjani atë ngjarje të largët, e cila këto ditë është bërë objekt debatesh të shumta në mes forcave kryesore politike dhe mbështetësve të tyre.

Dëshmia: “Partizania 19 vjeçare, ekzekutoi 67 robërit e luftës”

Lidhur me këtë ngjarje, kanë versionin e tyre edhe ish-partizanët e ushtrisë partizane të Enver Hoxhës, ku njëri prej tyre, ish-efektiv i Brigadës së Parë të Mehmet Shehut, i cili në vitet e komunizmit ka mbajtur funksione të larta drejtuese, e dëshmon kështu ngjarjen: “Pasi ishte bërë seleksionimi i robërve ballistë dhe afro 100 prej tyre u lanë të lirë të shkojnë, 67 prej tyre i rreshtuan afër një kodrine në varrezat e fshatit, duke iu thënë se nëse do të bashkoheshin me forcat partizane dhe do të luftonte përkrah tyre, do t’u falej jeta. Dhe në rast të kundërt do të pushkatoheshin.

Asnjë nga 67 robërit nuk pranoi të dilte nga rreshti dhe të nënshkruante deklaratën për kalimin në rradhët e forcave partizane. Njërit prej tyre, të cilin partizanët shpresonin ta thyenin, pasi ky kishte influencë të madhe tek të tjerët që e pyetën nëse donte të bëhej komunist, apo jo, pas shumë presioneve, ai iu përgjigj, “më mirë bëhem derr, sesa komunist”.

Kaq do të mjaftonte që forcat partizane komuniste të Brigadës së Parë të Mehmet Shehut, të merrnin urdhërin si duket nga komanda e tyre, për ekzekutimin e menjëhershëm të tyre pa gjyq. Komanda e Brigadës së Parë, vendosi që ekzekutimin e tyre do ta kryente me mitroloz një partizane 19 vjeçare, e quajtur, Emine B. Dhe kështu u bë. Të gjithë robërit ballistë, binin dy e nga dy, nën breshërinë e plumbave të mitralieres partizane. Mbasi mbaroi ekzekutimi, disa partizanë shkuan në shtëpitë e pleqve të fshatit, duke iu thënë se; kufomat t’i linin aty për 3-4 ditë dhe të mos i lëviznin.

Pas largimit të Brigadës së Mehmet Shehut në drejtim të Dumresë, pleqtë dhe banorët e tjerë të fshatit Matjan, shkuan me shpejtësi në drejtim të varrezave për të parë se ç kishte ndodhur. Pas çlirimit të Shqipërisë, duke u bazuar në atë ngjarje, ish-partizanes, E. B. iu akordua titulli i lartë, “Heroinë e Popullit” e cila ishte dhe mbeti e vetmja femër që gëzonte këtë titull të lartë”.

Haxhi Lleshi: “Enver Hoxha i dha Mehmetit një vërejtje të rëndë”.

Ngjarja e fshatit Matjan do të shënonte prologun e një lufte vëlla-vrasëse që kishte nisur në Shqipëri, ndërmjet partizanëve të Enver Hoxhës dhe forcave nacionaliste të Ballit Kombëtar. Dhe kjo gjë ndodhte vetëm pak kohë pas prishjes së Marrëveshjes së Mukjes, ku fillimisht të dyja palët, nënshkruan një marrëveshje bashkëpunimi për një luftë të përbashkët. Në atë periudhë kjo ngjarje, bëri një bujë të madhe si te forcat e Ballit ashtu dhe te ato partizane. Që nga ajo kohë e në vazhdim ka mbetur mister, nëse ka pasur dijeni vetë Enver Hoxha mbi ekzekutimin e ballistëve dhe kjo gjë është bërë me lejen e tij, apo me iniciativën e vetë Mehmet Shehut, kur dihet se vetë Enver Hoxha, së bashku me Shtabin e Përgjithshëm, asokohe ndodhej jo shumë larg Lushnjes, në fshatrat e Elbasanit.

Versioni që Hoxha të ketë dhënë urdhër për Shehun, apo më saktë të ketë miratuar urdhërin e tij, mund të bëhet më i besueshëm po të kihet parasysh fakti, që vetëm pas disa javësh, një gjë e tillë u përsërit mbi robërit italianë në Dumre të Elbasanit, ku u pushkatuan mbi 110 vetë. Ngjarja e fshatit Matjan, gjatë periudhës së pushtetit komunist asnjëherë nuk u bë publike dhe nuk u shkrua kurrë as në historinë e Luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare. Vetëm pas eliminimit të Mehmet Shehut në vitin 1981, Enver Hoxha në veprën e tij “Titistët”, bëri publike faktin, se dikur në vitin 1943, në një fshat të Lushnjes, Mehmet Shehu kishte pushkatuar pa urdhër të Shtabit të Përgjithshëm ,67 ballistë, dhe sipas Hoxhës, ai e kishte kritikuar rëndë atë .

Lidhur me masakrën e Brigadës së Parë, në vitin 1994 ka dëshmuar (për autorin e shkrimit, intervistë në TV ARBERIA), edhe ish-Kryetari i Presidiumit të Kuvëndit Popullor, Haxhi Lleshi, i cili ndërmjet të tjera ka theksuar se “Unë Mehmet Shehun e kam njohur në vitin 1943, se ai erdhi vonë në luftë, pasi kishte qënë jashtë Shqipërisë, dhe se në krye të Brigadës së Parë, ai vu pasi ne mësuam se ishte një strateg i shkëlqyer ushtarak, që kishte marrë pjesë në Luftën e Spanjës. Aty nga fillimi i vitit 1944, unë si antar i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Partizane, pata një takim me Mehmetin. Ne po diskutonim për mësymjen që ushtria jonë do të bënte në Veri të Shqipërisë, pasi të kalonte lumin Shkumbin, kur Mehmeti më tha: ‘Haxhi, kur të shkojmë në Dibër, të pushkatojmë të paktën 300 burra, se reaksioni atje është shumë i fortë’. Jo, i thashë unë në mënyrë të prerë, çfarë jemi ne terroristë? Dhe vazhdova, shiko këtu ti Mehmet, ki kujdes, se të njëjtën gjë ke bërë edhe me ata ballistët në Myzeqe. Ata nuk ishin të gjithë fajtorë, dhe për këtë arsye mund të pushkatoheshin vetëm 3-4 prej tyre që ishin më kryesorët, por jo të gjithë dhe ky është një gabim i madh. Edhe Enver Hoxha e kritikoi ashpër Mehmetin në lidhje me ekzekutimin e ballistëve. Nga ne të tjerët nuk e di që të kemi pasur raste ku kemi ndërmarrë ekzekutime masive si ai i Lushnjes, përveç disa rasteve të izoluara ku janë pushkatuar vetëm krerët kryesorë të Ballit. Po më kujtohet që edhe ndonjë komandant i lartë partizan, kishte mundësinë për të ndërmarrë hapa të tilla për të lejuar ekzekutime të këtij lloji. Por ekzekutime të tjera të kësaj natyre nuk di të ketë bërë ndonjë shok i joni”.

Pasojat e konfliktit të Ballit me komunistët, në fshatin Matjan

Sipas dëshmive edhe të Xhavit Matjanit, për afro gjysëm shekulli, fshati Matjan që në tetorin e largët të vitit 1943, përjetoi masakrën komuniste, do të mbante “njollën e fshatit reaksionar”, duke qënë i tillë për arsyen e vetme, se ai ishte fshati i Hamit Matjanit, një prej eksponentëve më në zë të lëvijez anti-komuniste në Shqipërinë e pas luftës, i ekzekutuar me varje në litar në mes të Lushnjes në vitin 1954, pasi kishte hyrë disa herë si diversant në Shqipëri. Dhe nisur nga ky fakt, vetëm dy-tre vitet e para pasi komunistët erdhën në fuqi, do të pushkatonin në familjen Matjani, Ibrahimin vëllain e Hamitit, Hasan dhe Hajdar Matjanin, nipat, Veli dhe Asllan Matjanin kushërinjtë e tij, si dhe do të burgosnin Fatime Matjanin, gruan e Hamitit.

Në të njëjtën mënyrë regjimi komunist i Enver Hoxhës, do të sillej edhe me disa familje të tjera të atij fshati, përkrahëse të Ballit Kombëtar, si Blliku dhe Kurti. Ndryshe nga Hamit Matjani i cili në atë kohë do të vazhdonte rezistencën e armatosur në mal kundër Forcave të Ndjekjes së Sigurimit të Shtetit (të cilët do ta arrestonin pas Operacionit Liqeni i Vajkalit në vitin 1953, dhe do ta dënonin me vdekje), kreu I Ballit Kombëtar të zonës së Lushnjes, Isa Manastiriliu, do të arratisej me ndihmën e anglo-amerikanëve në vitin 1944, për t’u vendosur në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Manastirilu, do të vdiste në vitin 1980, vetëm një vit para kundërshtarit të tij Mehmet Shehu.

Lista e 67 të pushkatuarave

Ndoni Miti Sako

Fani Zoi Trungu

Gori Siku Todi

Jani Spiro Gjoka

Jorgji Xhovan Lala

Jorgji Xhovan Lala

Kozma Andon Zhuka

Koli Xhovan Tashi

Kristo Joti Shkoza

Nasi Spiro Zhuka

Loni Naun Bita

Llazi Llambi Prifti

Liti Nasi Shkoza

Mihal Tasi Bita

Nasi Simon sako

Nasi Lalzi Janko

Nasi Leksi Zaho

Perikli Kozma Prendi

Pali Teni Zaka

Ristan Gjergji Bani

Simo Nuni Gjini

Stefan Ndoni Prendi

Trifon leksi Gjata

Trifon Kozma Gjoni

Todi Spiro Gjergji

Vasil Koçi Përboti

Myslym Haxhi Bedalli

Ram Koçi

Bajram Jeshili

Medi Pirra

Bajram Pepa

Ruho Nako

Hysen Dupi

Arif Muço

Rakip Xhepa

Shaqir Sula

Elmaz Xhepa

Çaush Xhepa

Hysen Ismaili

Shyqyri Leka

Arif Halili

Trifon Gjoni

Shaban Sina

Asllan Vrapi

Latif Karafili

Murat Meshani

Bajram Bilbili

Ismail Koçiu

Isuf Buzi

Ramazan Kofsha

Shefik Tota

Gori Lala

Ndin Ndoni

Gaqo Ndoni

Beqir Cani

Sabri Bullari

Tafil Lluzha

Ibrahim Lluzha

Haxhi Sina

Shemsi Arapi

Cen Arapi

Haxhi Murrizi

Kadri Murrizi

Hysen Murrizi

Ismail Murrizi

Alush Kasemi

Met Kasemi

“Kam qenë dhe jam armik i pushtetit të sotëm në Shqipëri, kam dashur dhe dua përmbysjen e këtij pushteti dhe zëvendësimin e tij me një regjim të tipit të demokracisë perëndimore“ -Shefqet Beja

Më 10 tetor 1947 përkujtohet Grupi i parë opozitar në Parlamentin shqiptar. 70 vjet më parë, më 10 tetor 1947, në orën 3 pas mesnate, i ngarkuari me cilësinë e prokurorit, mori në dorëzim të dënuarit me vdekje, deputetët:

Shefqet Beja (me varje në litar)

Riza Alizoti (me varje në litar)

Sulo Klosi (me varje në litar)

Selaudin Toto (me varje në litar)

Sheh Ibrahim Karbunara

Paolo Saggioti

Agathokli Xhitoni

Mehmet Prishtina

Abdul Kokoshi

Beqir Çela

Salim Kokalari (me varje në litar)

Tefik Deliallisi

Irfan Majuni (me varje në litar)

Pertef Karagjozi

Enver Sazani (me varje në litar)

Hysen Shehu

Me heqje lirie të përjetshme u dënuan:

Foto Bala

Ramazan Tabaku

Rram Marku

Gjovalin Vlashi

Me nga 20 vjet heqje lirie u dënuan:

Shefki Minarolli

Rustem Sharra

Xhevat Xhafa

Me 15 vjet heqje lirie u dënua:

Sulo Konjari

Organizata Nacional-Demokratike e njohur ndryshe dhe si Grupi I Deputetëve përbën grupin e parë opozitar brenda Asamblesë Kushtetuese. 17 deputetë, të cilët duke mos njohur natyrën e vërtetë me të cilën kishte vendosur të funksiononte pushteti i Enver Hoxhës, i porsaardhur në fuqi, guxuan të kundërshtojnë dhe të bëjnë opozitën e parë të tij.

Deputeti i Shkodrës, Riza Dani, më 7 mars të vitit 1946, kundërshtoi listën e Presidiumit të Asamblesë, rregulloren për çështjen e imunitetit dhe të mandatit të deputetit si dhe projektstatutin e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë mbi të cilin do të mbështetej më pas pushteti I regjimit komunist:

“Për statutin tonë ka dy anë të shëndosha, të çkëlqyera, e plot heroizëm. Lufta çlirimtare në njërën anë e Fronti Demokratik në anën tjetër. Kjo bazë dyshe pa dyshim na ka diktue projekt-statutin. Por lufta çlirimtare dhe Fronti Nacionalçlirimtar kanë pasur dhe kanë akoma ma tepër karakter kombëtar sesa karakter ideologjik. Populli pa ndryshim klase e ideje ka luftue. Prap populli pa ndryshim ideje e partie ka bërë qëndresë në Frontin Demokratik. Fronti s’asht tjetër veçse bashkim njerëzish, partish e tendencash për luftën çlirimtare e për rindërtimin.

Çdo lloj ngjyre ideologjike që mund të marrë Fronti, ai do të ketë për pasojë xhdukjen apo transformimin e tij në nji parti të thjeshtë me ngjyrën e saj esenciale. Statuti pa dyshim asht ba me frymë ideologjie dhe politikisht ashtu dhe nga pikpamja social- ekonomike.

Unë vetë personalisht jam në nji demokraci të lirë. Do të votoj për statutin, por natyrisht do të dëshiroja që dhe statuti jonë të inspironte nga ky parim”.

Në dhjetor 1946, Riza Dani u arrestua. Në maj 1947 u arrestuan dhe deputetë e anëtarë të tjerë të Organizatës Nacional-Demokratike. Në shtator 1947 u zhvillua gjyqi kundër tyre. Ata u akuzuan si elementë terroristë, që kishin dashur të përmbysnin me dhunë pushtetin, duke shpresuar dhe në ndihmën e anglo-amerikanëve. Trupi gjykues dha për 21 vetë dënime me vdekje dhe për shumë të tjerë dënime me burgime të rënda.

Asgjësimi i këtij grupi tregonte se forcat opozitare do ta kishin të pamundur të organizoheshin në kushtet e diktaturës komuniste./ Muzeu Kombetar “Shtepia me Gjethe”

Nga Kastriot Dervishi

Për arsye të pavarura prej tij, në vitin 1948 Enver Hoxha e dëshironte Shqipërinë në një federatë ku do të bënin pjesë edhe Jugosllavia dhe Bullgaria.

Qendra e këtij shteti do ishte Beogradi. Ky projekt që nuk u realizua aksidentalisht, është shprehur në shumë fjalime e diskutime të E.Hoxhës nga viti 1944 (kongresi komunist i Përmetit) e deri në vitin 1948.

Çështja e bashkimit në formën e federatës, del në mbledhjen e datës 14.3.1948 të Byrosë Politike. E.Hoxha e shihte Shqipërinë (bashkë me Bullgarinë) pjesë të kësaj federate ku Tito do ishte udhëheqësi i madh. Udhëheqësi komunist bullgar Dimitrov, në një letër që i dërgonte Hoxhës, kërkonte që këtë projekt të përfshihej edhe Hungaria. Por Hoxha thotë se bashkimin (me jugosllavët) duhej ta bënin sa më parë, duke u ankuar për Savo Zllatiçin pse nuk vinte e t’u thoshte çfarë mendonte për këtë.

Në të vërtetë, Savo dhe gjenerali Milan Kupreshanin nxisnin Hoxhën t’i bënte telegram Titos. Pra çështja e bashkimit zhvillohej përballë një rreziku grek nga jugu, por edhe nga paqartësia e marrëdhënieve sovjetiko-jugosllave nga ana tjetër. Hoxha mendonte se çështja e federatës ishte diçka formale, që priste “momentin oportun”, pasi ata po punonin në fakt në baza federale, por bashkimi nuk varej nga ata (PKSH). Edhe si se duhej të njoftoheshin sovjetikët ishte një pikëpyetje e madhe. Pa i ditur zhvillimet sovjetiko-jugosllave, Hoxha iu drejtua me një letër Titos më 17.3.1948 në të cilën shkruan për bashkimin e dy ushtrive dhe federatën.

Ndër të tjera shkruan:

“Bash në këto momente, ne morëm nga ministri ynë në Bullgari një lajm ku na thotë se në një bashkëfjalim që ka pasur me shokun Dimitrov, ky i fundit i tha në mënyrë konfidenciale se çështja e federatës e të tre vendeve është një çështje e shpejtë dhe se shoku Stalin është i këtij mendimi dhe për këtë Komiteti Central i PKB-së do ta shqyrtojë me KC të PKJ-së dhe pastaj do ta parashtrojnë në KC të PKSH-së dhe nga qershori mund të mblidhen parlamentet e të tri vendeve për të marrë vendime në këtë drejtim. Fundi i vitit 1948 do të na gjejë të bashkuar që të tre shtetet në një federatë”.

Pasi kërkon një këshillim me Titon, pasi kujton çështjen e unifikimit të ushtrive, planeve të përbashkëta, etj,

Hoxha shkruan:

“Populli ynë është aq i lidhur shpirtërisht dhe ekonomikisht me popujt e Jugosllavisë sa asnjë popull tjetër dhe ky bashkim s’ka asgjë formale, por ndihet thellë në zemrat e popullit tonë. Ne duhet të punojmë konkretisht për federatën dhe për këtë gjë, në vendin tonë punohet në me gjitha forcat, por çështja që ne duhet të marrim iniciativën e parë për të kërkuar këtë gjë, sikundër na është sugjeruar nga shokët jugosllavë (Kupreshanin dhe Zllatiç-shënim), na duket një iniciativë që nuk duhet ta marrim pa u këshilluar me ju dhe Komitetin Central të PKJ-së” .

Çështja e bashkimit u ndërpre në prill 1948 pasi u mor vesh konflikti i Stalinit me Titon, pavarësisht se Hoxha në mbledhjen e datës 25.4.1948 thotë se ishin dakord me të . Por Hoxha mori flamurin e shpëtimtarit të situatës duke thënë se letra sovjetike ishte një “armë me rëndësi shumë të madhe për zhvillimin e kritikës marksist-leniniste” dhe një “mësim i madh” .

Nga Ilirjan Fatkoja/

Ne mediat shqiptare, këndej dhe andej “kufirit” po diskutohet gjërësisht pozicioni i ri i VV së formacionit politik që drejtohet nga Albin Kurti, dhe mundesia e formimit të qeverisë prej tij, ne Koalicion me LDK-në e Vojsavë Osmanit.

Kjo ngjarje ka tronditur themelisht opinionin e politikbërësve shqiptarë dhe vecanërisht lehësit që paguhen për gazetarë, analistët që janë të njohur si mosnjohës të fushës politike, e të tjerë që janë mësuar “me qit petlla n’hi” .

Një pjesë syresh e mburrin një pjesë e anatemojnë, ama të deja palët janë në njimendje kur e etiketojnë Albinin si marksist për shkak të krimit ideor që ka shfaqur Albini teksa thotë “shanse të barabarta në start” .

Por as këto etiketa të porositura dhe as qëndrimet skeptike të shfaqura herë hapur e herë anësh ndaj Albinit dhe lëvizjes Vetevendosja, nuk ja shuajtën hovin djelmoshave dhe vajzave faqebardha kosovare, madje i kanë motivuar më fort në veprimet e guximshme për të ngjyer muret dhe fytyrat e dështakëve, apo kur kanë tymosur kuvendin e “groshë – politikës”.

Rezultatet zgjedhore po tregojnë se VV do ketë rastin të formojë qeverine e saj dhe sa të provojë sakaq që programin i tyre ekonomik do jetë dobi prurës.

Ditët e fundit duket që është shtuar etja e hale-listëve që rreken të denigrojnë Albinin dhe forcen politike te krijuar prej tij. Batonovicet e Bazovicët herë me urrejtje e herë me “dashuri” e quajnë Albinin trockist, marksist, komunist, serbist, e “ist” e “ist” pa fund.

Sojlitë e zellshëm por pa tru shkojnë aq larger në marrzira sa nuk ngurrojnë t’ja faturojne Albinit dhe VV dështimin e klases politike qe ka qeverisur Kosoven gjatë dy dekadave.

Përse ndodh kjo zallamahi, do thotë dikush ?!

Sepse Albini nuk bëri asnjë marrveshje me të keqen. Nuk pranoi qe VV të përdorej si galloshe pret askujt. Dhe kjo është shumë e rëndsishme. Të mos përdoresh nga të tjerët për shkak të një llokëm-pushteti.

Përvoja ka treguar se shumë forca politike që mund të rivalizonin dy partitë hegjemone në Shqipëri e humbën gjithcka vetëm për këtë shkak.

Pa shihni si e akuzojne Albinin për “marksist” !!

Ani kush – ata që nuk lanë gur pa gjuajtur dhe mur pa luajtur për tu bërë pak komuniste, për të bërë cazë… karrierë ne pushtetin e “druzheve”, apo për të qenë banorë të përkohshëm te “shtepia e gjetheve”. Ky soj shakllabanësh që u ca më dysh për të shpërndarë nëpër europën e errët borgjeze ato “rrezet e ngrohta ” të dullë cmendarakut.

Po përse gjuhet dhe anatemohet Albini ?

Populli thotë : Molla që ka korra gjuhet me gurë.

Por le të vjellin sa të duan. Populli shqiptar i Kosovës ka vetdijen dhe kurajon për të bërë zgjedhje të lira.

Qeverisjet e kriptokomunistëve të ardhur prej fushës apo të ulur prej malit e shkundën popullin për të parë edhe më përtej. Sytë e mbi dyjqind mijë shqiptarve të Kosoves u dalën bash atje ku drita e shpresës ende nuk ishte fikun.

Përvojat e dështuara të qeverisjeve përgjatë dy dekadave, nuk mund të përdoren me e baltosë Albinin die idete politike që bart VV, e made për këtë shkak Vetevendosja sot renditet si forca e pare në vend.

Po le tu kthehemi sërish kalemxhinjve batallë që e shajnë a e lëvdojne “marksizmin” e Albinit.

Këta trushkulur, krejtësisht të pa ditur, e më shumë të “shquar” si pafllatarë do ta ngatërrojnë standartın e barazise se qytetarëve në start, me barazinë në varfëri të kultivuar gjatë epokës enveriste.

Krijimi i shanseve të barabarta (unë besoj se do të ndodhë vërtetë ! ) do shënoje drejtimin për kah një tjetër stad zhvillimi në Kosovë, por që mund të inspirojë edhe shqiptarët e këndejshëm, që nuk po clirohen sëmundja e ideologjisë enveriste.

Në se Albini dhe partia e tij do arrijnë ta implementojnë realisht këtë ide tok me piketat e tjera që gjenden në platformën e tyre, si barazia në marrjen e pergjegjesive dhe shpagimin e tyre – do arrijnë të jenë faktor politik i sukseshëm dhe tepër jetëgjatë.

Nuk dua të paragjykoj Alibinin dhe as albinizmin, sepse shpresoj që idetë e tij pozitive nuk do të mbetet në kuadrin e një “hartimi”, të një fasade që fsheh gënjeshtrën. Sot është dita për të uruar dhe jo të vendosim etiketa.

Paragjykimet përgjithësisht nuk sjellin dobi.

Ky akt shenon nje perçarje te re dhe atavike nga presidenti serbomadh Vuçiç dhe argati i tij Zografi Bis i Ballkanit!

Te dashur miq, te deshtuar ne perspektiven e tyre europiane per shkak te karrigeve te pushtetit te tyre qe qendron mbi krimin dhe korrupsionin, dyshja Vuçiç – Zografi Bis shpallen sot ne Novi Sad nje pakt te firmosur ne vitin 1946 nga Josif Broz Tito dhe vasali i tij Enver Hoxha, ate te Bashkimit Doganor i gjithe ky ne kuadrin e shnderrimit te Republikes se Shqiperise ne Republike te 7 te ishJugosllavise. Ata e quajten kete pakt per te maskuar thelbin e tij perçares antishqiptar si Shengeni Ballkanik. Ne te vertet sot serbomadhi Vuçiç dhe Zografi Bis kane shpallur Mini Jugosllavine, ne te cilen vendin dikurshem te Bulatoviçit dhe Rrahman Morines, pra vendin e te dyve e zevendeson Zografi Bis dhe shpallin pa asnje studim Shengenin Ballkanik, ne te vertet Minijugosllavine pa tre republikat e saj Slovenine, Kroacine, Malin e Zi pa republiken e Kosoves.

Ky akt, i cili perveçse vendos Shqiperine ne ombrellen politike te Serbise dhe e largon nga ajo e Brukselit ka dy pasoja te renda direkte mbi shqiptaret.

Se pari izolon dhe veshtireson Kosoven ne qendrimet e saj te drejta ndaj Beogradit.

Se dyti shkaterron perfundimisht prodhimin bujqesor te Myzeqese dhe te gjithe ultesires bregdetare dhe fushes se Korçes, te cilat ne kushte tejet te pabarabarta duhet te perballen me vershimin masiv te prodhimeve bujqesore te Serbise nepermjet klaneve mafioze te Rames dhe klienteles se tij. sb

Historia tragjike të shtatë djemve kryeqytetas që vendosën të arratiseshin nga Shqipëria në shtatorin e vitit 1989 në fshatrat Rrajcë-Skënderbe të Librazhdit.

Nga vrasja e Kujtim Xhajës me 60 plumba dhe ajo me qenin e kufirit që shqeu Ilir Serjanin në prezencen e ushtarëve dhe komandantit të postës, e gjithë ngjarja e rrëfyer nga Vjollca Sula, e veja e Ylli Sulës, protagonist kryesor i atij grupi….

Nga Dashnor Kaloci

Duke e parë që nuk kishte asnjë lloj sigurie për jetën e tij dhe gjithë kohën rrinte me gjak të ngrirë se nga dita në ditë mund ta arrestonin, aty nga fundi i muajit gusht të vitit 1989, Ylli vendosi që të arratisej nga Shqipëria. Bashkë me të në grupin që kishin vendosur të arratiseshin, bënin pjesë dhe i vëllai i tij më i vogël, Agimi dhe nipi tyre, si dhe katër persona të tjerë që Ylli i kishte shokë të ngushtë.

Me përjashtim të nipit të Yllit, të gjithë pjestarët e tjerë të grupit kishin qenë të dënuar politik dhe kishin vuajtur me dhjetra vjet në burgjet e regjimit komunist.

Nisja e tyre për në drejtim të Librazhdit, ku më pas ata do të merrnin rrugën për në drejtim të kufirit në fshatin Rrajcë, u bë nga shtëpia jonë në një mëngjez shtatori të vitit 1989. Siç më ka treguar Ylli, aty rreth orës tre e gjysëm të natës ata mbërritën deri tek kloni dhe në çastin që i prenë telat me pincat siguruese, Petro Pishtarit i preku xhaketa në telin e korentit dhe u dha alarm. Më pas ata u gjendën nën breshëritë e automatikëve të dy postave kufitare dhe qenëve të kufirit që u lëshuan në drejtim të tyre”.

Njeriu që flet dhë dëshmon për Memorie.al, është Vjollca Sula (Giçi) e veja e Ylli Sulës, tiranasit të tmerrshëm që pasi kishte vuajtur plot njëmbëdhjet vjet në burgjet e regjimit komunist, në shtatorin e vitit 1989 së bashku me gjashtë shokë të tjerë, morën rrugën për t’u arratisur nga Shqipëria. Po cili ishte Ylli Sula dhe përse ishte dënuar dhe ridënuar ai në burgjet e regjimit komunist ku dhe kishte mundur që të arratisej njëherë në 1978-ën?

Përse vendosi ai që të arratisej në shtatorin e 1989-ës dhe cilët ishin gjashtë personat e tjerë të grupit që bashkë me të morën rrugën përe në drejtim të telave të kufirit në fshatrat e Librazhdit. Si u diktuan ata në çastin që prenë telat e klonit dhe kush mbeti i vrarë prej tyre nga plumbat e ushtarëve e qenëve të kufirit?

Plani i arratisjes

Pasi përfitoi nga dy amnistitë që u dhanë nga regjimi komunist i Enver Hoxhës për një pjesë të burgosurve politikë në vitet 1982 dhe 1986, Ylli Sula u lirua nga burgu pasi kishte vuajtur për më shumë se njëmbëdhjetë vjet dënimin si i burgosur politik. Pas daljes nga burgu ai mundi që të sistemohej në punë në fonderinë e Uzinës së Autotraktorve “Enver Hoxha” në Tiranë, ku zakonisht dërgoheshin për “edukim” personat që konsideroheshin reaksionarë dhe kishin dalë nga burgjet. Lidhur me këtë, e veja e Ylli Sulës, Vjollca, dëshmon: “Koha e lirimit të Yllit nga burgu në vitin 1986, shënon dhe me njohjen e martesën tonë.

Që në takimet e para, Ylli më tregonte për jetën e tij të vështirë dhe plot peripecira që kishte kaluar nëpër burgje. Unë i thosha që ta harronte atë kohë, por ai nuk e kishte të lehtë për arsye se atë vazhdonte ta ndiqte dhe ta survejonte Sigurimi i Shtetit edhe pas lirimit nga burgu. Në atë kohë kudo që shkonim ne të dy, e kishim ndonjë njeri të Sigurimit që na ndiqte nga pas në çdo hap që hidhnim. Sapo uleshim në ndonjë stol në lulishtet e Lushnjes ku banoja unë, apo në Tiranë kur vija për të takuar si të fejuar që ishim, ai më thoshte të ktheja kokën prapa dhe më tregonte njeriun që na ndiqte.

Ylli nervozohej shumë nga ajo gjë dhe herë-herë fliste me zë të lartë që ta dëgjonin njerzit e Sigurimit, duke sharë mbarë e mbrapsht. Duke mos pasur asnjë lloj sigurie për jetën dhe duke qenë në ankth se mos nga çasti në çast do të arrestohej nga Sigurimi i Shtetit, aty nga fundi i muajit gusht të vitit 1989, Ylli vendosi që të arratisej nga Shqipëria. Planin për arratisje ai e kishte bërë me një shokun e tij të ngushtë që quhej Kujtim Xhaja, i cili vinte shpesh në shtëpinë tonë dhe bisedonin gjatë me Yllin nën hijen e ullinjve në oborr. Bashke me Yllin e Kujtimin, në grupin që do të arratisej bënin pjesë dhe katër persona të tjerë të cilët ishin: Agim Sula, (vëllai i vogël i Yllit) Bani, nipi i tyre (djali i vëllait të Yllit, Metit) Petro Pishtari, Ilir Serjani (student) dhe një person tjetër nga lagjia jonë që fatkeqësisht nuk ja mbaj mënd emrin.

Nga i gjithë grupi prej shtatë vetash, përveç nipit të Yllit, Banit, të gjithë të tjerët kishin vuajtur nëpër burgjet e regjimit komunist si të dënuar politik. Agimi kishte bërë gjashtë vjet burg dhe punonte në Kombinatin e Mishit, Kujtimi nëntë vjet, Petro kishte bërë burg e internim dhe sapo ishte liruar, ndërsa të tjerët kishin bërë më pak vite burg. Plani i Yllit për t’u arratisur në atë kohë, u bë për arsyen se ne kishim djalin të shtruar në spital dhe Ylli mendonte se Sigurimit të Shtetit nuk do t’i shkonte mëndja se ai do të arratisej në atë kohë që kishte djalin e sëmurë”, kujton Vjollca Sula (Giçi) lidhur me planin e arratisjes të ish-bashkëshortit të saj Ylli Sula dhe gjashtë tiranasve të tjerë që bënin pjesë në grupin e tij, të cilët ashtu si dhe Ylli, kishin vujatur nëpër burgje si të dënuar politik.

Zbulimi i grupit në klon nga kufitarët

Po cili ishte plani i arratisjes së grupit të kryesuar nga Ylli Sula dhe si u realizua ai? Lidhur me këtë, Vjollca Sula dëshmon: “Në atë kohë që Ylli me gjashtë pjestarët e tjerë të grupit vendosën përfundimisht të arratiseshin dhe caktuan edhe datën kur do niseshin në drejtim të kufirit, ata u betuan se për planin e tyre nuk do t’i tregonin as dhe njrezve më të afërt të familjeve.

Por Ylli ishte i vetmi që më tregoi mua, duke më dhënë dhe porositë se si duhej të veproja në rast se atyre do t’u dështonte plani i arratisjes. Takimi i fundit dhe nisja për në drejtim të Librazhdit, u bë nga shtëpia jonë në një mëgjez shtatori të vitit 1989.

Njoftimi për ditën e nisjes u bë vetëm një natë përpara, në mënyrë që të eleminohej çdo dyshim për secilin nga pjestarët e grupit. Ata u nisën me tren dhe siç më ka treguar Ylli, kur zbritën në Librazhd, u ndanë në dy grupe dhe lanë vëndin e takimit në fshatin Rrajcë që ndodhet vetëm pak km. në lindje të qytetit të Prrenjasit.

Ylli me shokët e tij kishin vendosur për t’u arratisur ditën e dielë, për arsye se ushtarët e kufirit ishin më të shkujdesur. Pas takimit në fshatin Rrajcë, ata u nisën në drejtim të kufirit shtetëror që ndodhet më sipër atij fshati, në sektorin e quajtur Skënderbe. Në atë sektor që ndodhet fare afër kufirit, ata mbërritën rreth orës tre e gjysëm të natës. Pasi arritën aty, Ylli nxorri pincat që kishte marrë me vete për të prerë telat e klonit dhe në momentin që i kishin prerë ato, Petro Pishtarit i ngeci mënga e xhaketës në telin e korentit që ishte dhe teli sinjalizues i klonit që jepte sinjalin në postën më të afërt për shkelje kufiri.

Menjëherë pas dhënies së sinjalit, u bë alarm dhe nga dy postat kufitare të Rrajcë-Sutaj dhe Rrajcë-Skëndërbe, u nisën rreth gjashtëdhjetë ushtarë të ndarë në dy grupe. Ata kryen rrethimin e plotë të tyre dhe për rreth dy orë pa pushim qëlluan me automatikë pa e ndaluar për asnjë çast zjarrin”, kujton Vjollca Sula lidhur me zbulimin e grupit të kryesuar prej bashkëshortit të saj, aty në telat e klonit në sektorin Skënderbe të fshatit Rrajcë të Librazhdit.

Vrasja e Kujtimit, Ilirjanin e shqyen qeni

Po ç’ngjau më pas me grupin e shtatë tiranasve aty në telat më gjëmba të klonit në kufirin shtetëror, ku ata vetëm disa hapa i ndanin nga bota e lirë që kishin ëndërruar prej vitesh? Lidhur me këtë Vjollca Sula rrëfen gjithë ngjarjen që ia ka treguar ish-bashkëshorti i saj Ylli. “Përreth dy orë që ata ishin nën zjarrin e automatikëve të ushtarëve të kufirit, asnjë prej tyre nuk lëvizi nga vëndi, por të gjithë shtërngoheshin sa më fort pas gurëve e shkëmbinjve.

Në një moment aty rreth orës pesë e gjysëm ku po zbardhte dita, Ilirjan Serjani u çua në këmbë për të kaluar klonin, por ai u kap i gjallë nga rojet kufitare. Njëri nga ushtarët e lidhi me tela dhe një tjetër i vuri grykën e nxehtë të automatikut në gojë dhe i tha: “A do të vdesësh nga ky, apo nga qeni i kufirit?”. Ilirjani krejt i tmerruar iu përgjigj: “Nga qeni”. Pas asaj kufitarët i ndërsyen qenin e madh të kufirit i cili iu hodh përsipër dhe pasi e shtriu për tokë, filloi ta shqyente. Në atë kohë, Ylli që ishte disa hapa më larg, mbuloi sytë me duar ngaqë nuk e shikonte dot shokun e tij që klithte nga hungërimat e qenit që e kafshonte pa pushim.

Teksa Ylli shikonte Ilirjanin me copra mishi dhe rrobash të përziera, kafshoi fort buzën e tij sa i plasi gjaku. Në atë kohë nga alarmi që ishte dhënë, aty ishte grumbulluar pothuaj i gjithë fshati Rrajcë duke u orientuar nga ulurimat e qenit. Duke parë Ilirjanin nën dhëmbët e qenit, vëllai i Yllit, Agimi, së bashku me Kujtim Xhajën, u ngritën dhe vendosën të dorzoheshin.

Por në ato momente në drejtim të tyre u derdhën dy karikatore automatiku dhe Kujtimi mbeti i vrarë në vënd me rreth gjashtëdhjetë plumba në trup e gjaku i rridhte rrëke. Në pak minuta, trupi i vdekur i Kujtimit u bë i verdhë, i bardhë, e më pas ngjyrë mavi. Në atë çast që u vra Kujtimi, Ylli u ngrit në këmbë dhe me një thikë të vogël në dorë u afrua të godiste qenin që nuk e lëshonte Ilirjanin, por në atë moment disa ushtarë iu hodhën përsipër dhe e lidhën me tel me gjëmba duke e goditur me dru ku të mundnin.

Pas Yllit u kapën dhe të tjerët, e ashtu të lidhur me tela me gjëmba këmbë e duar, ata i hipën në një makinë ushtarake që kishte ardhur me ushtarë të tjerë për përforcim të kufirit. Pasi i sistemuan të gjithë në karrocerinë e makinës, bashkë me Ilirjanin që nuk kuptohej në ishte i gjallë apo kishte vdekur, kufomën e Kujtim Xhajës, ushtarët e lidhën me tel pas makinës dhe e tërhoqën zvarrë në një pjesë të madhe të rrugës nën vështrimin e fshatravëve. Më pas kufomën e tij e hipën në makinë dhe u vunë tek këmbët e shokëve të tij që ashtu të lidhur i mbanin të shtrirë në karroceri.

Më pas ata i çuan në postën e Degës së Brendshme të Librazhdit, ku për më shumë se një muaj ata u torturuan mizorisht. Pas një muaji ata i nxorrën në gjyq dhe i dënuan për “Tradhëti të lartë”, me dënime nga pesë vjet e poshtë”, e përfundon dëshminë e saj rrënqethëse, Vjollca Sula, lidhur me ngjarjen tragjike të ndodhur në shtatorin e vitit 1989, kur shtatë djem tiranas që kishin vuajtur më parë në burgjet e regjimit komunist, morën rrugën për në drejtim të klonit ku u përgjakën nga plumbat e ushtarëve dhe qentë e kufirit, që ruanin të paprekur parajsën e socializmit të Enver Hoxhës.

Bali Bajram Nokshiqi – Mekuli (1860-1944) ishte një patriot dhe martir shqiptar i cili vdiq duke luftuar forcat malazeze në kufirin shqiptaro-malazez.

Ai gjithashtu luftoi në Betejën e Nokshiqit(1879-1880) dhe gjatë pavarësisë shqiptare të vitit 1912 në zonat e Plavës dhe Gucisës.

Ai vdiq gjatë Luftës së Dytë Botërore me flamurin shqiptar në dorë. Djali i tij vazhdoi të luftonte dhe u vra në vitin 1947 nga forcat jugosllave.

Bali Bajram Nokshiqi është sot një figurë e nderuar mes shqiptarëve të veriut. Bali Bajram Nokshiqi Mekuli ka lindur në vitin 1860 në kullën e Bajram Hysi, një martir. Ai ishte fëmija i katërt i një familje patriotike që jetonte në Guci dhe rreth maleve të Gjakovës.

Babai i tij ishte një luftëtar nën Ali Pashën e Gucisës dhe Jakup Ferrit. Në betejën e vitit 1879, gjatë periudhës 6 janar deri në 1880, ai luftoi me forcat pushtuese malazeze të udhëhequra nga Marko Miljanov, i betohem anti-shqiptar në betejën e njohur si “Beteja e Nokshiqit”.

Gjatë kësaj beteje, babai i Bajramisit shkatërroi urën mbi përmbytjen e Nokshiqit, duke vrarë disa qindra ushtarë malazezë, ndërsa ata ranë në ujë SPONSORED CONTENT Svenska miljonärer vill videon förbjuds – alltför många blir rika Ökad oro i Sverige för en ny metod för att tjäna pengar hemifrån Svenka miljonärer vill att den här videon förbjuds Shpërndaje dhe Pëlqeje MekuliPress Bajram Hysi, 65 vjeç në atë kohë, u kap nga malazezët në xhaminë e Nokshiqit.

Para fshatarëve, ai u lidh dhe kërcënoi të ndryshonte besimin e tij në malazez-ortodoks, për të cilin ai bërtiti: “Unë jam shqiptar! Besimi i shqiptarit eshte Shqiperia! “. Malazezët, shumë të zemëruar, vendosën të digjnin një kryq në ballin e tij.

Ai u torturua derisa vdiq. Veprat heroike të babait të Bajramisit u kujtuan dhe sot përmendet në folklorin shqiptar.

Motra e Bali Bajramit u bë një nga atdhetarët femra që shpëtuan 100 civilë. Malazezët e kapën dhe e burgosën në kullën e prindërve të saj dhe e vunë në zjarr.

Haxhi Zeka e shpalli zyrtarisht atë si “Heroina Shqiptare e Nokshiqit”. Në betejën e Nokshiqit, ku u bashkuan shqiptarët e rinj dhe të vjetër, si Puro Mekuli, 95 vjeçari, Bali Bajrami u bashkua me 20 vjeç. Pas betejës, pati raporte që pretendonin se sasia e ushtarëve malazezë që kishin vdekur ishte e pamundur për t’u numëruar, sepse të gjitha fushat ishin të mbushura me kufoma.

Në vitin 1912, Bali Bajrami, me tre vëllezërit e tij, u persekutua nga përpjekjet e masakrat serbo-malazez në fshatrat e Nokshiqit. Gjatë kësaj periudhe, malazezët, nën komandën e tyre të fisit Vasoviq, hakuan humbjen e tyre të mëparshme duke masakruar shumë civilë shqiptarë.

Ata dogjën kullën e Bali Bajramit, e cila gjatë 1880-1944 ishte djegur 6 herë. Bali Bajrami Nokshiqi- Mekuli, së bashku me vëllezërit e tij, u drejtuan për në Prizren ku ata zyrtarisht deklaronin pavarësinë e Shqipërisë, por ata u njoftuan se do të mbaheshin në Vlorë.

Anëtarët e Grupeve të Bashkuara Vullnetare (AGBV) që po na rikthehet ditët e sotme, pavarësisht se jetojmë në kohë tjetër, bënin pjesë në struktura vullnetare që ndihmonin Drejtorinë e Policisë Popullore.

Ata dalloheshin nga një  shirit i kuq që mbanin në krah.

Anëtarët ishin të organizuar në njësite lagjeje e deri në brigada.

Forca kryesore e tyre ishin pensionistët, pavarësisht se në fotografi zyrtare ata shmangeshin. AGBV-të ishin pjesërisht të armatosur.

Ata bënin shërbim të përforcuar në ditë festash, vizita të anëtarëve të Byrosë Politike, ose ngjarje të rëndësishme.

Anëtarët e AGBV-së zgjidheshin nga të plotfuqishmit e lagjeve, me miratim të strukturës së Degës së Punëve të Brendshme. Askush prej tyre nuk paguhej.

Nga Kastriot Dervishi

Grupi i parë, i drejtuar nga operativi Miti Kurici, zëvendëspërgjegjës Rushan Dervishi, duke pasur 20 ushtarë, vepronte në: Bajram Curri, Gri, Geghysen, Bujan. Do arrestonte 11 persona, duke pasur 11 zinxhirë e çelësa, 33 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit te Teqja e Grisë. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

Nga Kastriot Dervishi

 

Siç dihet, nëse regjimit komunist do t’i rrezohej pushteti, ishte përgatitur për një valë goditje që përfshinte vrasje dhe burgosje për të gjithë elementin e konsideruar kundërshtar. 

Në bazë të direktivës “Mbi funksionet dhe detyrat e forcave të armatosura të MPB-së për kohë lufte”, udhëzimit, nr.01-34, datë 30.10.1986 “Për spastrimin e zonës në situatë lufte nga elementët armiq me rrezikshmëri të theksuar” dhe udhëzimit nr.01-35, datë 30.10.1986 të ministrit të Punëve të Brendshme, “Për mënyrën e veprimit të kryetarit të degës së punëve të brendshme me marrjen e urdhrit nëpërmjet shifrës shtetërore për spastrimin e zonës në situatë lufte nga elementët armiq me rrezikshmëri të theksuar”, Dega e Punëve të Brendshme Tropojë, në vitin 1987, përpiloi planin e veprimeve për kohë lufte, i miratuar nga kryetari i saj Ibrahim Gjetja.

Rruga e veprimeve të shtatë grupeve është e mëposhtmja. Përfundimi ishte në pikën nr.33.

Të grumbulluarit të gjithë do shkonin në këmbë në itinerarin: Fierzë-Iballë-Pukë-Kaçinar-ura e Fanit (Shpal). 

Pikat e hapjes kryenin funksionin e burgjeve të fshehta, të gatshme për t’u përdorur në situata lufte.

Sot kanë mbijetuar fare pak prej tyre. Këto u ngritën mbi bazë të urdhrit të ministrit të Punëve të Brendshme të datës 6.7.1971.

Ndër të tjera, në listën përkatëse, figuron edhe pika nr.33 (Shpal, Mirditë) e destinuar për repartet nr.301, 302, 303 dhe 311. Në këtë pikë ishte menduar edhe grumbullimi i personave me rrezikshmëri politike nga dega e Punëve të Brendshme Tropojë.

 

Plani i veprimeve të para operative për kohë lufte i DPB Tropojë i vitit 1987

-Grupi i parë, i drejtuar nga operativi Miti Kurici, zëvendëspërgjegjës Rushan Dervishi, duke pasur 20 ushtarë, vepronte në: Bajram Curri, Gri, Geghysen, Bujan. Do arrestonte 11 persona, duke pasur 11 zinxhirë e çelësa, 33 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit te Teqja e Grisë. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

-Grupi i dytë, i drejtuar nga operativi Naim Muçalli, zëvendëspërgjegjës Mark Melani, duke pasur 20 ushtarë, vepronte në: Llugaj. Do arrestonte 11 persona, duke pasur 11 zinxhirë e çelësa, 33 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit te Përroi i Dunishës. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

-Grupi i tretë, i drejtuar nga operativi Shpëtim Halili, zëvendëspërgjegjës Besnik Musa, duke pasur 6 forca, vepronte në: Lekbibaj, Peraj, Gjonpepaj, Btoshë, Curraj, Tetaj. Do arrestonte 9 persona, duke pasur 9 zinxhirë e çelësa, 27 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit te ura e re e lumit Mërtur. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

-Grupi i katërt, i drejtuar nga operativi Veledin Meto, zëvendëspërgjegjës Abedin Et’hemi, duke pasur 4 forca, vepronte në: Margegaj-Dragobi-Valbonë. Do arrestonte 3 persona, duke pasur 3 zinxhirë e çelësa, 9 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit te poligoni i qitjes Margegaj. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

Grupi i pestë, i drejtuar nga operativi Foto Çelari, zëvendëspërgjegjës Xhemal Skoqi, duke pasur 6 policë, vepronte në: Kasaj, Kojel. Do arrestonte 4 persona, duke pasur 4 zinxhirë e çelësa, 12 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit te përroi te Qafa e Mejdanit. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

Grupi i gjashtë, i drejtuar nga operativi Gjergj Shusku, zëvendëspërgjegjës Gjergj Marku, duke pasur 7 policë, vepronte në: Pac, Kam, Kepenek, Berishë. Do arrestonte 5 persona, duke pasur 5 zinxhirë e çelësa, 15 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit në Radogosh. Pastaj shkonin në pikën e Fierzës.

Grupi i shtatë, i drejtuar nga operativi Agim Ramici, zëvendëspërgjegjës Esat Kulmaku, duke pasur 7 policë, vepronte në: Rajë, Tpla, Fierzë. Do arrestonte 4 persona, duke pasur 4 zinxhirë e çelësa, 14 metra litar. Arrestimi mbaronte për 6 orë. Vendi i grumbullimit në pikën e Fierzës.

Nga Ilir Vrenozi…

Eh kjo letër e shkretë drejtuar Hollandës nga gratë e Edi Ramës…

Sidomos kur firma e parë është e Skëndere-Pallës, dhe me radhë…ajo qe… me valixhet me lekët e piramidave…iku në amerikë dhe u këthye ministre…ajo e tenderave të ilaçeve të skaduara…ajo e trafikantëve deputetë, apo e vrasesve, grabitësve, dhe hajdutëve që janë zgjedhur kryetarë bashkie…të dënuar në europë dhe me radhë… a thua keta janë forcat e errta.😉🤣😂

Të gjitha i përdore dhe po i përdor o lloz i gjatë, për të mbajtur karrigen e bythës tënde, të kishte ngelur edhe kjo…Një si Maria me dashnorët e sokakëve të korçës…

Veçse hesapet ketë radhë do bëhen jo në bythën e Nuçit, por në tënden.

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Historira pe Korce… 😂🤣😜 nga Alfred Pilika

Maria me te shoqin kishin mbetur holle pa para.Nje dite Maria I tha te shoqit …. do therres ne shtepi Todin ,Llaqin edhe Nucin me distance nga njeri tjetri te 10 min dhe pastaj ajde ti dhe zeri brenda ne dhoma e gjumit dhe merju ca para.Todi Llaqi dhe Nuci ishin tre beqaret e malles.

Mire … tha I shoqi I Marias dhe e kopsiten muhabetin.

Maria takovi Todin dhe I tha te vinte me 7 mbasdite.Pastaj takovi Llaqin dhe I tha te vinte me 7 e 10 dhe ne fund I tha edhe Nucit te vinte me 7 e 20.

Vajti ora 7 dhe Todi preciz ne dhoma e Marias.Sa beri ca muhabet me Marian kur bie dera dhe Maria I thote Todit te futet poshte kanapese.Hyn Llaqi dhe pa mbaruar ca xhingli-mingli me Marian bie dera dhe Maria e fut Llaqin ne musender.Hyn Nuci dhe sa lepivi ndonja dy here buzet kur bie dera prape.Fshihu … I thote Maria … se me ardhi burri.U fsheh Nuci prapa perdhes.Kur frap hyn I shoqi duke turfulluar dhe I thote qe ke fshehur ca jarane.Nje te futur koken poshte kanapese dhe nxjer Todin dhe I thote nem 10 napolona flori dhe te te leshoj.Pa c’pa Todi ja dha dhe iku me vrap.

Hapi musendren I shoqi Marias dhe nxori Llaqin e friksuar.

Nem 10 napolona flori dhe te te leshoj.Pa c’pa Llaqi,i dha parate dhe iku me vrap.

Nje te hapur perdhen dhe nxori Nucin qe dridheshe dhe betoheshe qe nuk kishte para per ta paguar.

Pa c’pa I shoqi I Marias,nje te nxehur nje perone,ja uli pantallonat dhe I shkrojti ne magje.10+10=20 napolona flori dhe I tha te ikte Nuci.

Diten tjeter sic ishin ulur ne Kristali dhe po pinin nga nje teke,kur kalon Maria e pispillosur … dhe

Todi thote …. Maria Maria me rroba te mira.

Llaqi thote …. me parate e tua dhe parate e mia.

Nuci thote …. e o eeee po hesapet u bene ne bythet e mia 😂😜🤣

R A B I N D R A N A T T A G O R A (7 maj 1861 – 7 gusht 1941)

“Artist aristokrat” e kanë quajtur personalitete, studiues, biografë dhe opinioniste bashkëkohes dhe bashkekombas poetin e madh te Indise Rabindranat Tagora. Kjo mbart të vertetën se ai vinte nga një familje aristokrate dhe tregëtare nga gjyshi, që zotëronte prona në toka, pallate, koleksione sendesh të vyera që perbënin thesar. Para së gjithash, ai ishte i tillë se, si poet i madh, mbeti estet dhe individualist në vrullin e luftës çlirimtare mbarë popullore të cilën gjithmonë e simpatizoi. Ai bëri një jetë të tendosur, të ngjeshur me interesa të gjithanshme, por edhe me sakrifica dhe privacione të mëdha. Ai thoshte: “Mendimet në trurin tim më sillen rrotull si vargu i patave në qiell. Degjoj ferferimën, në fakt është zhurma e përplasjes së krahëve të tyre.”

Nuk kishte shok si estet Tagora.

Askush nuk mundi të lidhë mrekullisht fatin, historinë personale me atë të përgjithshme, tregimin e dashurisë së shkuar ta sjellë në kujtime me dhimbje të madhe, me pershkrimin e jetës së përditëshme të popullit punonjës.

Vërehet një ngjashmëri midis dy të mëdhenjve, kontë, në Rusi dhe Indi. Zamindari pasardhes i Tolstoit, cifligari i Bengalit Rabindranat Tagora, kaloi vendosmërisht në anën e të shtypurve, të të varfërve dhe të atyre që kishin fare pak pasuri. Mendërisht ai u shndërrua në një fshatar të thjeshtë, i angazhuar me punën e tij që jetonte larg, në fshat me të dashurën. Si Tolstoi, profetizonte jodhunën dhe mallkonte pasojat e qyteterimit.

Rabindranati e dashuronte atdheun e vet. Ai vuante kur ndjente rënkimet e Industanit, por nuk arriti ta shohë Indinë sa nje kontinenet, pa le më sa një planet të tërë. Të ardhmen e Indisë ai e shihte sikur po vinte duke lundruar mbi lumen Gang.

Besoj, shumë nga ju, të dashur lexues, e mbajne mend romanin e tij te famshëm “Stuhi ne Gang”. Gjithashtu, ju kujtohet, besoj, përmbledhja e famshme me lirika “Kopshtari”, zbukuruar kopertinën me portretin e tij në pleqëri të thellë! Nga ky vellim kam ngulitur konceptin e poezisë lirike.

Ne vitin 1913, për permbledhjen poetike “Gitanxhali” (Kenget e vuajtjeve) që e pati përkthyer vetë në anglisht, meritoi çmimin Nobel. E meritoi kur veprat e tij më të mira nuk ishin shkruar. Një histori e tillë kishte ndodhur edhe më parë me Tomas Mann.

Shkelqimi i këtij poeti në perëndim u konsiderua si zbulim i ri i Indise. Ai dhe bashkëkohesit e tij përbënin një konstelacion figurash: Tagora – Ghandi – Vivekhanandi . Në ndryshim nga ekuivalentet e tij, Tagora ishte edhe shkrimtar. U bë poeti më i madh me të cilin India u prezantua para botës ndër shekuj. Ai u bë trashëgimtari i ligjshem i vlerave të poezisë klasike, i traditave te saj

Per poezine e Tagores kane thene: “Ngjyrat e ketij kopshti kurre nuk zbehen, kurre nuk derdhen, kurre nuk vyshken.”

Rabindranat Tagora gjate jetes se tij shkroi, pothuaj, dyzet vellime me poezi qe pasqyrojne nje game te jashtezakonshme tematikash e problemesh. Po kaq te larmishme jane dhe teknikat e poetizimit.

Eshte romantik, pastoral, realist. Eshte mbeshtetur ne krijimtarine gojore popullore te Indise. Eshte shume e pasur krijimtaria e tij ne proze me tregime, novela, romane, drama, memuare, studime e traktate.

Shijoni dhe gjykoni një poezi nga Rabindranat Tagora.

N E L I R I

Përplasin derën, shohin në dritare.

…….. Shtrembërojnë gojën keq.

Kalon një vajzë poshtë e s’ka marre,

…….. Kjo botë u bë për dreq!

O ju familje që rrotull më jeni,

…….. Kjo vajzë ç’e do nderë?

Në turli leckash ku nuk rri as qeni

…….. S’e ka për gjë të flerë!

Më të përndershmit që qyteti ka

…….. “Turp, i thonë, e pafytyrë!”

Me veshjen pluhur shkon, për gjë s’e ka,

…….. Mes njerzve si lëtyrë.

Kush e vështron s’i bën zemra të thotë

…….. “Ç’e fresket luleshtrydhje!”

Po të kam shpirt, o zemër, në k’të botë

…….. Ti ec pa patur ndrydhje!

Te dy u gjendëm rastësisht kaq’ pranë

…….. Në rrugën që prej jete.

K’të poç që mjaltin brenda po e mban

…….. Ku vajte dhe e gjete?

E shoh, ti ardhe por, nuk bej çudi,

…….. Nga ndjenjat s’ gjej derman.

Nuk dua çmim të enës me flori,

…….. Por doçkën që e mban!

Të byzylykeve s’dua tringëllimin

…….. Se s’kam ndërmënd për valle.

E buta ëndërr sot po bën kalimin

…….. Në zemrën plot me halle.

Nuk ke stoli? Aspak nuk të prish punë,

…….. Shkëlqimi bosh ka vlerë?

Kjo bukuri nuk mundet, s’ fshihet dot

…….. Sado pluhur t’i bjerë.

Të ndjekin qentë e stanit gjurmës pas,

…….. Të ndjekin kush me parë.

Pranë kalit ndodhesh, këmbkat i përplas

…….. Dhe hop! shalon samarë.

Të hidhesh përtej lumit nuk ke frikë

…….. Në rrugën për gjëkundi.

Kullojnë çorapkat barit pikë-pikë

…….. Dhe breçkat pak përfundi.

Kaushkat me piper i numëroje,

…….. I shisje në pazar.

Në anë të rrugës kalin s’e harroje,

…….. I jepje pakëz bar.

Kur shirat zinin endeshe në fusha,

……. Këmbkat baltë trazonin.

Kapele mbaje, por të lagej gusha,

…….. Çurkat ta qarkonin.

E në të pjeksha, në një rastesi,

…….. Sapo të dalç nga porta,

Të më takosh aspak droje mos ki,

…….. Mos ki qeder nga bota.

Ndonjë familje vëngër do të shohë.

…….. Edhe po pa, e ç’farë?

O zemër, shpirt, jetimja ti e vogël,

……… Ti ke lirinë të parë!

E perktheu Ligor S. Prifti

Nikollaj Rubcov (1936 – 1971)

Rruges kur dal nga shtepia…….

Në botë veç erës s’dua tjeter gjë.

Dhimbshëm si qan, rënkon dëgjoj atë!

Prej dhimbjes si të qajë bëj çudi.

Të mbrohet nga mundimi s’do a s’di?

Erë, erë! Në vesh më ulërrin!

Si shpërthen e nxjerr çfar’ shpirtin ma grin!

Cfarë s’mundim vetë ndihmë na jep era.

Për t’i thënë botës ca nga tonat vlera.

Mirnjohje erë, ta degjoj renkimin,

Pasi të mundon,të jep lehtësimin.

Të falem erë! Brengës i lektisur!

Si ti, dhe unë strehzën kam braktisur.

Dhe shpirti, si ti, mundet të rënkojë.

A mundet më pas vetë të shpëtojë?

Pa shpresë vazhdon rrugën që ka nisur.

Rënkon e s’pushon jetën rokullisur…

E perktheu Ligor S. Prifti

KOSTANDIN SIMONOV (1915 – 1979)

* * *

Të nëndetses tonë mbi të zezën shpinë,

Venera del, një yll që të mahnit.

Me mall për gratë që na dogjën gjinë

I themi: “Hyrë brenda e na ndrit!”

Ajo, si ti, po ngrihet me ngadalë

Dhe vrapin prish të trupave qiellorë,

Të tjerë yj e ndjekin gjith më pranë

Sa frikë kam se të kapin me dorë!

Ata ndriçojnë të frikur, e të druar.

Një nga ata të jem nuk jam i prirur;

Aty në qiell ndenjshin më të afruar

Se unë në tokë prej teje i shpërfillur!

Unë nuk i shmang rreziqet e ksaj bote,

Nuk mund të dridhem si ata, i mpakur.

Ti bëju yll të biesh ktu në tokë

E të të pres lëshohu duart zgjatur!..

Në qiell gratë i duan nga mërzia,

Prandaj i lenë të zbresin midis nesh…

Ti rënç në tokë drejt në krah’t e mia,

Dhe pse s’jam yll leshohu se të pres.

. . . . . . . . . . E perktheu Ligor S. Prifti

Aleksander Sergejeviç Pushkin(1799 – 1837)

……..Talismani im

Ti bëmu mbrojtës, talisman,

Në ditët kur do jem përndjekur,

Te dhimbja, brenga peng i mbetur,

Ke ditë në trishtim më mban.

Me pezm kur fryn mbi oqean,

Kur rreth vijnë valët inatçore,

Dhe retë dyndin aq mizore –

Ti bëmu mbrojtës, talisman.

Visesh të huaj të paanë

Në gji të brengës vetmitare,

Në kulm të luftrave vrastare –

Mu bëj ti mbrojtës , talisman.

Mashtrimi i shenjtë që libri mban,

Ky yll magjik që shpirt ka ndritur

Ndëroi qimen për tu shitur

Më mbro nga ky, o talisman.

,

Ky shekull – që zemra më qan-

Kujtimet mos na i plagosë,

Dëshira, shpresa mos na sosë,

Më mbro nga ky, o talisman…

……… * * *

Aq shumë ju kam dashur sa dhe sot

Kjo dashuri në shpirt më rri kleitur;

Ajo s’ do doja t’ju mërziste kot

S’do doja t’ju trishtoj, t’ju shoh venitur.

Në heshtje ju kam dashur, dhe pa shpresë,

Prej xhelozisë e drojtjes lodhur tepër;

Me shpirt ju doja, me delikatesë,

Kështu, o Zot! u dashurofsh nga tjetër.

………..Përgjërim…………..

Në është vërtet se në mesnatë,

Kur prehja poshtë bjer njerinë,

Kur hëna rrezet hedh nga lart

Mbi rasa varresh të lëpijnë,

Në atë kohë, nëse vërtet,

Gjith varret bosh mbeten, të shkretë

I them kur hije shoh Lejlanë:

Këtu më ke, më eja pranë!

Mu shfaq, o hije, bëmu dritë

Si dhe dikur, kur s’qemë ndarë,

Ti ditë dimri me okitë,

Nga brenga e fundme plagët marë.

Si yll i largët, i paanë

Si zë i lehtë a si fllad,,

Si një fantazmë a lugat,

Pa droje eja, më ke pranë!

Po të thërres për jo gjë tjetër,

Por të qortosh ti ligësinë

Që mikut tim m’i mori jetën,

Jo te rrefesh në varre ç’rrinë

Dhe as sepse, ngandonjëherë

Më bren dyshimi, shumë më breu!

Të dua si dikur… at’herë…

E të bësh ç’mos, te unë kthehu!

I përktheu Ligor S. Prifti

ADOLF P. SHVEDCIKOV

——-Poet rusoamerikan. Inxhiner kimist por dhe krijues ne poezi, perkthyes i saj nga gjuhet e huaja ne ate ruse. Eshte antar i forumeve nderkombetare te poezise. Eshte mbeshtetes i poezise te lloit klasik me meter dhe rime. Dallohet per mjeshteri dhe finese.

Lexoni e shijoni pese lirika nga ky autor bashkekohor.

——————- 1 —————–

O fryme e bukurise, kudo pikon,

Une nuk te shoh ku nis, ku ke mbarim:

Ne arin e drenushes qe verbon,

Mbi barin kur e shkel me ledhatim,

Ne spektrin e ylberit fill ne vere,

Mbi bohcet qe frymojne sapo gdhin,

Te me besosh, pa ty, jo, asnjehere

Ne bote nuk do kish, pervec renim.

—————–2——————–

Me duken nsyte e tu … sa ligjeronjes!

Kur ti veshtron s’me lipset asnje fjale,

Te qeshur jane, te trembur, dhe trishtonjes,

Gjithshka e gjen ne ta, pusin edhe male.

Te gjitha ndjenjat qe te ngrehin shqote

Une i lecit pa zor ne syte e tua,

Ma nxjerrin qarte shpirtin tend ne dore,

Nje buzeqeshje flatra eshte per mua..

Me ngjajne kadife k’ta sy, te bute,

Por nje elmaz ronitin neper lot…

Jane oqean k’ta sy, te thelle pa fund,

I bruzti qiell dhe nata fle ne to.

—————–3——————–

Era shpaten nxorri, griu rete

Edhe nxorri diellin nda rrethimi.

Kaltersia shpejt u derdh ne kreshte

Te na kthehet shpresa dhe besimi.

Shpejt, ne cast, cdo gje u be e bruzet,

Por dhe syte e tu me blu u bene.

Zbathur shkelje barin, supeve me bluze,

Kaq te lumtur kurre s’kishim qene.

—————-4———————–

Prita gjate dericka te trokiste

E te qante dhimbshem me renkim,

Por kermilli kohe mezi reshqiste –

Pikerisht per kete ndjeja gezim.

Me ne fund ti erdhe dhe ndryshoi,

Tu renqeth mendafshi neper shtat,

I pafund nje gaz me gjalleroi,

Permbi re e gdhiva naten, lart.

S’te harroj askurre se me tjeter

Kaq me fat te isha s’kish se si,

Ma ndryshove krejt jeten e vjeter,

Tani jam ne paqe, lumturi.

—————5—————

O bije ujrash te magjishme,

O e hatashmja ti Najada,

Se fundmi erdhi rradha ime –

I dashurise fat qe pata.

Prej zemre kenge me kendo

Tek loz me valen ledhatare,

Une tendi jam, me thirr, ne do

Se jo-ja eshte vdekja tinzare.

Me ler te prehem permbi gjire,

Te trupi i derdhur te rri cikur

Edhe te tretem, s’ka me mire,

Sa flaka ende s’me eshte fikur.

I perktheu Ligor S. Prifti

Dy lirika nga nje anglez i madh – John Donne (1572 – 1631)

1. Magji me portretin

C’po shoh keshtu? Ne syte e tu

Ne zjarr portreti im ka rene e zhytet;

Me poshte, pas faqes ne nje lot aty

Fytyra ime mbytet.

Mos ke ndonje mendim,

Te vrasesh do portretin tim

Dhe une te ik andej nga nuk ka kthim?

Mi jep per leng t’i pi k’ta lot,

Qe frika shpirtin dot mos ma trazoje.

Ta mbart me vete k’te djegie te forte,

Portret per te mos egzistoje.

Ore asgje! Vec nje i shkrete:

Ate ne gji e ke perjete,

Kjo s’eshte magji, kjo eshte e vertete.

2. Psheretima e fundit

Kete te hidhur puthje e nderpri

Qe qas dy shpirtra e s’i mban dot prane.

T’ia mbathim! S’ka pa ndarje dashuri,

Ta gjejme lumturine sikush menjane.

Ti mos iu tremb humneres me vertik

Se vdekja s’eshte me e rende nga fjala ik.

Ti ik! Kjo fjale ne s’eshte plumb qe vret

Me thuaj ik dhe une kam per t’ia mbathur.

Ne se kjo vret – mbi mua befte efekt

Veprofte me ndershmeri, pa u luhatur.

Nisma plumbin ik vone sa pa qene

Dy here te vdes – qe ik dhe i perzene.

I perktheu Ligor S. Prifti

MARINA CVJETAJEVA (1892 -1941)

. . . . Që në rini bëri profecinë se poezia e saj do iu binte në dorë

njerzve si një “verë e vjetër” dhe nuk gaboi, vecse u realizua

ca von, pas vdekjes. Si bija e një profesori në universitetin

e Moskës dhe e një pjanisteje të njohur e shkollës

së Artur Rubinshtejn, Marina ishte paisur me kulturë të gjerë

por dhe me maniera prej kokete dhe me pas edhe me prirje liberale.

Gjatë viteve të gjimnazit bëri shumë udhetime në mjaft vende

të Europës perëndimore. Dalngadalë kornizat e jetës filluan t’i rrinin

ngushtë gjersa i shpertheu si gjeni rebel.

Niagara e pasjoneve të saj, e dalë në liri, i shpërtheu

barjerat e klasicizmit dhe kështu u formua treshja e novatorve

të poezisë ruse – Majakovski, Pasternaku, Cvjetajeva.

Ndërsa Majakovski edhe qeshte me shpoti në lidhje me Pushkinin,

ajo, Cvjetajeva, bënte be për koken e tij dhe e quante

të dashurin e saj të fshehtë. Poezinë e Marinës e quanin

me muskuj prej hedhës çekiçi, ndërsa ndjeshmërinë filigram.

Në se Ahmatovën e quajten mbretëresha e poezisè ruse,

Cvjetajeva qèlloi tè jetè princesha e saj. Pasi u këndoi të bardhëve

në librin “Stani i mjelmave”, ajo emigroi bashke me të shoqin;

aty, në emigrim u duk se nuk ishte aq “e bardhë”, iu desh

të jetonte në varfëri e të kërkonte fustan hua në raste promovimesh.

U kthye në Rusi jo për nostalgji, por nga dëshpërimi. Atë as e vranë,

as e arestuan, asaj i krijuan një jetë tepër të mundimshme –

filluan t’i arestojnë të afermit, të dashurit e saj.- burrin,

vajzën, motren. Krijimtaria nuk i botohej. Pasternaku. kur e përcolli

në evakuim, i dha një copë litar të lidhte valixhen.

Tek po punonte si pjatalarse në një klub shkrimtarësh, e lodhur,

e denigruar e shumë në dëshpërim, me këtë copë litar,

në një kthinë u vetëvar: gratë e shkrimtarve e quanin si spiune

të gjermanve.Vendvarrimi me shtatoren e saj sot janë shnderuar

në vend pelegrinazhi.

Per poezine e saj mund të flitet gjatë, por, me shpresë, për herë tjetër.

* * * faqe 276

Sa shumë syresh ranë në ktë humnerë

Që para nesh shpaloset!

Do vijë dita un’ të behem erë ,

Hija të më soset.

Gjithshka do mpihet ç’shkoi këngë e luftë,

Që ndriti dhe u shëmb:

Blerimi i syve, dhe zëri i butë

Dhe floku ar që çmënd.

Sëmbim në gji do sjellë jeta e shkuar

Dhe ditët mallvesitur.

Sikur në qiellin yjeprushëruar

Me ëndrra mos jem ngjitur.

* * *

Unaza tringëllin, e më kërkon,-

T’i jem përjet’ besnike, jo në letër.-

Fytyra e tij e mprehtë të kujton …..?

Veç shpatën, asgjë tjetër.

Të heshtur e ka gojën, cepat pjerrur,

Dhe vetullat magjike për torturë.

N’atë fytyrë tragjikisht perzjere

Gjak pa u holluar kurrë.

I hollë, thua thupër, krejt i brishtë.

Nën krahët e vetullave të ndera

Dy sy të bukur sheh, aspak të trishtë

Thellë në dy humnera.

Do jem e ksaj fytyre kalorsiake.

Gjithkujt që vdiq pa bërë syri tërr,-

Të tillëve – në kohra demoniake –

U thurin stanza – kokën në satër.

* * * faqe 279 (IV)

Dhe zemra gjen, si lule aromë fushe,

Vështrime ka, si zjarr flakëmbuluar…

Dhe gojë gjen me buzë gjarpërushe

Me cepat shkaras, lëng duke lëshuar.

Rastis dhe gra me flokët stil buqetë,

Erashkèn tundin, vdekjen mbajnè pranè.

Janë çupèlina por, vallë, persè,

O shpirt, të kam si kalama spartan?

* * *

Unë ndjehem mirë që s’vuani për mua,

Dhe më pëlqen që dhimbje për ju s’kam,

Që asnjëherë lëmshi i rëndë i dheut

Nga trokthet tona s’do kërkojë derman.

Do më pëlqente t’isha për tu qeshur –

E shthurur, por veç fjalët t’i kurseja,

Mos qaja, dallga shpirtin kur t’ma mbyste,

Gjëkundi duartt dridhshëm kur t’i ndjeja.

Do doja, sinqerisht, përpara meje

Një tjetër të qafoje pa teklif,

Në ngasje mos më shty në zjarr të ferrit

Të bëhem shkrumb se, thjesht, nuk mund t’iu puth. !?

Ju emrin tim të brishtë, vogëlush,

Mos e përmendni kurrë, larg nga buja…

Se asnjëherë në qetësinë e kishës

Për ne s’do thonë fjalën alelluja!

Me shpirt e zemër ju falenderoj

Që ju, – o zot, nuk mund t’i jap shpjegim! –

Kaq shumë më doni: për të natës prehje,

Për pak takime netëve pa kthim,

Për pak shëtitje që s’i bëmë nën hënë,

Për djellin që mbi krye s’e patëm kurrë,

Se ju për mua s’vojtët asnjëherë,

Dhe unë per ju, që s’mundem t’iu kem burrë!

* * *

Kapotat tuaja shkopsitur,

Vela anijesh na kujtonin.

Dhe zilkat, shporat*, i juaji zë

Në qiell ushtonin.

Me sytë e ndritur si brilantë,

Që çanë në zemra monopat –

Qenë ata, të hijshmit frantë**

Të kohëve larg.

Me at’ vullnetin e furishëm

Ju mposhtët zemra dhe shkëmbinj, –

Ju ishit mbretër në fushëbetejë,

Iskra – në vallzim.

Iu mbrojti dora e shenjtë e Zotit

Dhe zemra e nënës si pranverë

Dje ishit çuna çamarokë,

Sot – oficerë..

Për ju nuk kishin maja malet.

Krodhën e thatë hanit naforë,

O ju, djelmosha gjeneralë

Me fat kurorë!

*shporë – paisje metalike anash takës së çizmës te kalorsit,

me të cilat godasin kuajt e i nxisin të vrapojnë më shpejt.

**frant – Nga gjermanishtja Freund (mik) ka hyrë

në trajtën frant në rusisht nëpërmjet polonishtes.

I veshur shik, sipas modës, në mënyrë kalorsiake.

Eshtë në traditën e poetëve që t’i kushtojnë poezi njëritjetrit,

idhujve të tyre e veçanrisht figurave më të ndritura të poezisë.

Edhe Marina Cvjetajevës një poet i njohur i ka dedikuar

këtë poezi të bukur, krahas shumë të tjerve. Ky poet është

Georgij Adamoviç (1892 – 1972)

. . . Kujtimit të M. C. (Marina Cvjetajeva )

Të flisnim sot do qeshë me fat, Marina!

Në gjallje nuk mu dha. Sot s’rroni më.

Dëgjoj një zë, më vjen një klithmë mjelme,

Për gjëmë a triumf, ç’të jetë ky zë?

Në gjallje nuk mu dha, por nuk kam faj.

Për vargje ftesa na qëlloi ferr.

S’e fsheh, me gaz kur hyra brenda saj

E pashë, të dilje ish edhe më tmerr.

Nuk pata faj. Sa dhimbje ka kjo botë.

T’iu bëj me faj dhe juve unë s’mund.

Gjithshka ish rastësi, gjithshka e kotë.

Të rrosh është mrekulli,

. . . . . . Për ne i zi ky fund.

I përktheu Ligor S. Prifti

Lexoni poemën “Ne jemi shtatë” nga William Wordsworth dhe shqipërimin tim në vijim…..

Folësi e nis poemën me pyetjen se “ç’duhet të dijë rreth vdekjes një fëmijë”. Vajza e vogël në fillim duket sikur kupton shumë pak, dhe duket pothuasjse mohuese ndaj vdekjes së motra-vëllezërve të saj, duke vazhduar të kalojë kohën me ta, madje edhe duke u kënduar. Por, nga fundi i poemës, lexuesi përfton ndjenjën se, me shumë gjasë, vogëlushja kupton më shumë rreth jetës dhe vdekjes sesa vetë burri me të cilin ajo flet. Ajo refuzon brengën dhe nuk i flak të ndjerët jashtë jetës së saj. Përkundrazi ajo pranon se gjërat ndryshojnë, dhe vazhdon të jetojë e lumtur aq sa mundet.

We Are Seven

By William Wordsworth

1770 – 1850

– – – A simple Child,

That lightly draws its breath,

And feels its life in every limb,

What should it know of death?

I met a little cottage Girl:

She was eight years old, she said;

Her hair was thick with many a curl

That clustered round her head.

She had a rustic, woodland air,

And she was wildly clad:

Her eyes were fair, and very fair;

—Her beauty made me glad.

“Sisters and brothers, little Maid,

How many may you be?”

“How many? Seven in all,” she said,

And wondering looked at me.

“And where are they? I pray you tell.”

She answered, “Seven are we;

And two of us at Conway dwell,

And two are gone to sea.

“Two of us in the church-yard lie,

My sister and my brother;

And, in the church-yard cottage, I

Dwell near them with my mother.”

“You say that two at Conway dwell,

And two are gone to sea,

Yet ye are seven! I pray you tell,

Sweet Maid, how this may be.”

Then did the little Maid reply,

“Seven boys and girls are we;

Two of us in the church-yard lie,

Beneath the church-yard tree.”

“You run about, my little Maid,

Your limbs they are alive;

If two are in the church-yard laid,

Then ye are only five.”

“Their graves are green, they may be seen,”

The little Maid replied,

“Twelve steps or more from my mother’s door,

And they are side by side.

“My stockings there I often knit,

My kerchief there I hem;

And there upon the ground I sit,

And sing a song to them.

“And often after sun-set, Sir,

When it is light and fair,

I take my little porringer,

And eat my supper there.

“The first that died was sister Jane;

In bed she moaning lay,

Till God released her of her pain;

And then she went away.

“So in the church-yard she was laid;

And, when the grass was dry,

Together round her grave we played,

My brother John and I.

“And when the ground was white with snow,

And I could run and slide,

My brother John was forced to go,

And he lies by her side.”

“How many are you, then,” said I,

“If they two are in heaven?”

Quick was the little Maid’s reply,

“O Master! we are seven.”

“But they are dead; those two are dead!

Their spirits are in heaven!”

’Twas throwing words away; for still

The little Maid would have her will,

And said, “Nay, we are seven!”

*******

Ne Jemi Shtatë

Nga William Wordsworth

1770 – 1850

– – – Një fëmijë i thjeshtë,

Që lehtësisht qetëson dihatjen,

Edhe ndien jetë në çdo gjymtyrë,

Çfarë i duhet të dijë për vdekjen?

Takova një vajzë t’vogël shtëpize:

Më tha se ishte pothuajse tetë;

Kish flokë të dendur degë drize

Mbledhur rrethkokës së kaçureltë.

Kishte aromë fshati e pylli,

Dhe ishte veshur me hijeshi:

Kish sy të bukur, më t’bukur se ylli;

– Më mbushi me plot gjallëri.

“Vashë e vogël, vëllezër e motra,

Sa mund të jeni bashkë me ty?”

“Shtatë, tha jemi gjithsej shtatë kokrra,”

Dhe me çudi m’vështroi në sy.

“Ku janë ata? t’lutem ma thuaj.”

Ajo u gjegj, “jemi shtatë vërtet;

Dhe dy nga ne në qztezën Konuej,

Dhe dy kanë ikur në det.

Dy nga ne shtrirë n’oborrin e kishës,

Janë vëllai dhe motra ime;

Dhe në shtëpizën e oborrit të kishës,

Banoj pranë tyre me nënën time.”

“Ju thoni dy në qytezën Konuej,

Edhe dy kanë shkuar në det,

Si jeni shtatë! Të lutem ma thuaj,

E ëmbla vashë, ma thuaj si mundet.”

Përgjigje e Vashës m’erdhi në vesh,

“Jemi plot shtatë vajza dhe djem;

N’oborr të kishës rrinë dy prej nesh,

Nën oborr të kishës ku ka një pemë.”

“Vrapon përreth, o Vogëlushe,

Gjymtyrët e tua janë gjallë për besë;

Nëse dy shtrihen në oborrin e kishës,

Ju atëherë jeni veç pesë.”

“Ja varret shihen janë në blerim,”

Seç m’u përgjigj e mitura Vashë,

“Dymbëdhjetë hapa nga pragu im,

Dhe rrinë pranë ashtu siç thashë.

“Aty çorapet shpesh i kam thurur,

Edhe shaminë e zbukuroj;

Aty përdhe unë rri e ulur,

Edhe një këngë u këndoj.

“Dhe shpesh sa dielli perëndon,

Kur është dritë dhe bukuri,

Në tas të vogël me supën tonë,

Aty ha darkën jo në vetmi.

“Dhe vdiq e para motër Xhenia;

Rrinte në shtrat duke lënguar,

Derisa Zoti e lehtësoi nga dhimbja;

Dhe shkoi përtej për t’u amshuar.

“N’oborr të kishës e shtrinë aty;

Edhe kur bari na u tha,

Rreth varrit tok loznim të dy,

Unë edhe Xhoni im vëlla.

“Edhe kur toka me borë zbardhonte,

Kur mund të vrapoja për të rrëshqitur,

Vëlla Xhoni u detyrua të shkonte,

U shtri dhe pranë asaj rri ngjitur.”

“Sa jeni ju atëherë,” e pyes,

“Nëse të dy janë n’Perëndi?”

Vasha e vogël u gjegj serbes,

“Zotëri! jemi shtatë përsëri.”

“Por janë larguar, të dy të vdekur!

Shpirtrat janë lart në Perëndi!”

Po flakja fjalët; më kot vërtet

Vasha e vogël kish amanet,

Dhe tha, “Jo, shtatë jemi përsëri!”

*******

Shqipëroi: Alfred Kola

Korçë, 24 prill 2017

EFIM BERSHIN (1951)

……Poet, publicist, kritik letrar dhe prozator.

Vëllimet poetike më të përmendura të tij janë “Dëborë mbi Peçora”,

“Ishujt”, “Ashkla”, si dhe librat në prozë “Fusha e egër”, “Të lindurit e jashtëligjshëm”. Krijimtaria e tij është më e gjërë se kaq.

* * *

Nje farmaci, kanal dhe… natë.

Te ura e gurtë një pazar.

Rudha e ngrirë në kanal te akullt

që mbyt shtëpinë

ngjet me litar.

Një qen

rrëmon si në kuti votimi;

të shtrembëra si thika banditesh,

rruget kudo i zvarrit mundimi

natën e zezë të lindjes së Krishtit.

E di, mik?

Eja mihim poezi,

si qeni me putrat mih në dëborë.

Dhe, sakën se flet!

Vetëm ulërri,

ta ngrehim lart

te gremisurin,

Shekullin e gjorë.

* * *

Me që dëbora zbardhi korbin,

kur ish mbi kryq mbi ajodhimë,

boshlleku u mblodh dhe brenda rodhi

Si nëpërmjet të hinkës brimë.

Mbuluar sytë me kanavacë

Nga kto re bore ku s’ka tërfil,

Në fushë zbardhnin dy krevatë,

Një palë opinga e një kandil.

Mezi ne bredhin e stolisëm.

Gjersa u gdhi debora vuu!

Nga këmbë korbash u sajuan

Ca zhgaravina kuturu.

* * *

Na fton t’ia mbathim nje bori

Brigjesh të largët turavrap..

Unë piramidë plep i thatë

Në breg për vdekje ngulur ri.

Fiksim hapsira. Se ajo

i ndjell me forcë e pasjon

vetem ata që jashtë saj

nga kjo e drejtë i privon.

Medalja gjethe prej zverdhimit

në baltra rrugësh bie atdheut.

Më larg s’i mundet fluturimi ,

gjer në kufi… e i falet dheut!

– – – – – -I përktheu Ligor S. Prifti

Poezi nga PJOTR CAJKOVSKI (7 maj 1840 – 6 nentor 1893)

Eshte kompozitori rus i periudhes se vone romantike. Shume prej veprave te tij jane midis atyre me me shume popullaritet ne bote. Muzika e tij shenon fillimet e ndikimit te muzikes ruse ne ate boterore. Veprat e tij me te njohura jane: Arrthyesit, Liqeni i mjellmave, Uvertura 1812, Romeo dhe Zhuljeta si dhe shume uverturav te tjera, arie te famshme, simfoni dhe kenge. Operat e tij mbajne per libret subjekte nga vepra autoresh shume te njohur si Eugjen Onjegin te Pushkinit dhe Vajza e Orleanit – poema e famshme e Volterit kushtuar Zhan Darkes. Ishte personalitet me culture te larte e me interesa te gjera… Kishte passion letersine dhe ka lene pas nje krijimtari modeste ne sasi ne gjinine e poezise. Lexoni nje lirike te bukur meditative kushtuar pejsazhit pranveror tani, kur dhe tri ditet e plakave kane kaluar dhe pranvera sa vjen dhe perflaket me shume.

Pranveren pres. Papritur magjistarja mbrin.

Savanin pylli flak e tenden ngreh per hije.

Perrenjte rrjedhin, zabelet oshetijn’

Ne fund dhe dita sos me pamje miresie.

K’te shteg e njoh, o pyll,me shpejt ndaj tij te turrem.

Mos valle mu permbushen endrrat vegimtare?

Po, po! Ndaj tokes duarlidhur, me perulje,

Dhuraten ia pranoj pranveres magjistare.

Pejsazh! Perse keshtu e deh veshtrimin tone?

Me ngjyra te pashoqe e me aq stoli

Te tjera lule ka qe feksin e verbojne

Por, s’e kane tenden misteriozen bukuri.

E perktheu Ligor S. Prifti

Poezi nga PJOTR CAJKOVSKI (7 maj 1840 – 6 nentor 1893)

Eshte kompozitori rus i periudhes se vone romantike. Shume prej veprave te tij jane midis atyre me me shume popullaritet ne bote. Muzika e tij shenon fillimet e ndikimit te muzikes ruse ne ate boterore. Veprat e tij me te njohura jane: Arrthyesit, Liqeni i mjellmave, Uvertura 1812, Romeo dhe Zhuljeta si dhe shume uverturav te tjera, arie te famshme, simfoni dhe kenge. Operat e tij mbajne per libret subjekte nga vepra autoresh shume te njohur si Eugjen Onjegin te Pushkinit dhe Vajza e Orleanit – poema e famshme e Volterit kushtuar Zhan Darkes. Ishte personalitet me culture te larte e me interesa te gjera… Kishte passion letersine dhe ka lene pas nje krijimtari modeste ne sasi ne gjinine e poezise. Lexoni nje lirike te bukur meditative kushtuar pejsazhit pranveror tani, kur dhe tri ditet e plakave kane kaluar dhe pranvera sa vjen dhe perflaket me shume.

Pranveren pres. Papritur magjistarja mbrin.

Savanin pylli flak e tenden ngreh per hije.

Perrenjte rrjedhin, zabelet oshetijn’

Ne fund dhe dita sos me pamje miresie.

K’te shteg e njoh, o pyll,me shpejt ndaj tij te turrem.

Mos valle mu permbushen endrrat vegimtare?

Po, po! Ndaj tokes duarlidhur, me perulje,

Dhuraten ia pranoj pranveres magjistare.

Pejsazh! Perse keshtu e deh veshtrimin tone?

Me ngjyra te pashoqe e me aq stoli

Te tjera lule ka qe feksin e verbojne

Por, s’e kane tenden misteriozen bukuri.

E perktheu Ligor S. Prifti

Rexhep Shahu

Partia Demokratike e Shqipërisë është e ngritur.

Është e gjallë, është organizëm i gjallë që fatkeqësisht për disa e fatmirësisht për disa të tjerë nuk ka vdekur edhe pse e kanë dërmuar ishsigurimsat dhe rjepësit e saj, sidomos në zgjedhjet e fundit kur i dolën kundër bijtë e bijat e saj që “për inat të sime re futa djalin tim në dhe” apo “fjetën me mulligjinë…”.

Kjo lëvizje për ta ringritur PD është për ta pushtuar e uzurpuar PD, për të marrë poste e ofiqe disa që nuk bëjne e nuk jetojne dot pa poste e ofiqe, për t’u bërë të shtëpisë në PD disa shëtitësa që nuk kanë kurrfarë lidhje shpirtërore me PD, për t’u bërë legalë ca kopila që të mos mbeten pa familje politike pas endjeve poshtë e lart pas postesh, që të mos mbeten pa funksione në shtetin e nesërm kur të jetë PD në qeveri.

Unë nuk jam ushtar në PD as kapterr, as gjeneral, por jam shpirt i saj, jam pjesë e ëndrrës PD. Kam shkruar aq sa nuk ka folur kurrë për PD gjithë kori i ringritjes. Nuk urrej askënd por nuk dua pa kushte. Nuk më trazon urrejtja e atyre që janë në PD jo si në shtëpinë e tyre, që ndjehen të huaj në PD por që kanë ardhë më rjepë ndonjë post, për të gjetur bashkëjetues apo partner jete apo politike.

Kopilat e kurvat politike që gjuhen apo i sulen PD nuk tolerohen të më “shesin demokraci” se ata kanë ardhë aty për kolltuk bythe dhe unë ua lë të lirë kulltukët në çdo rrethanë…

PD e kanë zënë për fundi dhe duan ose ta marrin për vete si pronë të tyre ose ta vdesin një pjesë zyrtarësh që PD me pushtetin e saj i ka bërë nga zgjebsa zëngjina; e kanë zënë përfundi një pjesë e emëruar e administratës së saj skandaloze që hynë në politkë e në zyrat e PD si nëpunës apo kordinatorë interesash private që të bëhën milionerë siç u bënë disa njerëz nga pushteti i PD të cilët nuk heqin dot duart nga gjinjtë e saj por duan ta mjelin në çdo rrethanë; e kanë zënë përfundi një pjesë bashkëpunëtorësh sigurimsa që kujtojnë se PD është pronë e ish të burgosurve që janë dënuar si ordinerë banalë por në dosje u është shtuar axhitacioni e propaganda.

Po, do të doja të shkojnë në shtëpi e të rrinë me mamat a me të dashurat pjesa e administratës së PD që në fushatën zgjedhore nuk dinin se PD është në zgjedhje dhe nuk njihnin as kandidatët e PD për Tiranën; të shkonin në shtëpi kandidatët për deputetë që në fushatën e fundit zgjedhore të 2017 gjenin skuta të freskëta larg zgjedhësve dhe nuk ndoteshin dot me erë djerse në takime me njerzit, që nuk trokitën tek njerzit; do doja të shkonin në shtëpi ata që u zemëruan me PD dhe me veprime e mosveprime punuan shëndetshëm pro PS e kundër PD për arsye inati se nuk dolën më kandidatë për deputetë sikur të kenë patur kontrata morale qe ata ose duhet te jene deputete ose s’ka alternativa te tjera jetese për ta. Të zemëruarit harrojnë se PD nuk është vetëm pronë e tyre as vetëm bahçja e tyre, as trashëgimi vetëm e tyre.

Lakmia për pushtet e disave “që i kanë pjellë nënat e tyre nga sqetulla”, për përfitime kolosale, të disa drejtorëve e funksionarëve të lartë, përmes pushtetit jo vetëm ekzekutiv, (kemi qenë këtu të tërë o të tërë nën sytë e Vëllait të madh…) duke shitë poste, vende pune, dokumente pronësie, lakmia për pushtet abuziv u ka errësuar shikimin edhe mjaft njerzve të ndershëm që janë aset i madh i PD dhe sulen sot në korin e korbave me lloj lloj përrallash leniniste për ringritjen e PD.

Nuk votohem, nuk pretendoj asnjë post, asnjë post, por do të kërrej fletë rrufe kundër kopilave e kurvave politike që duan ta pushtojnë Partinë Demokratike për inat se nuk janë deputetë e zyrtarë të lartë të saj. Po të ishin në listë si depuetë 3-4 individë zulmëmëdhej që s’guxojnë të hyjnë në skanër morali, PD do të ishte përfekte sot e githë ditën. Ndaj është e pamoralshme stuhia në gotë kundër PD. (2017)

Krimbi i arrës shpon një vrimë në lëvozhgën e njomë, hyn brenda dhe fillon ta hajë atë.

Duke ngrënë arrën e njomë, krimbi shton peshë dhe i rritet barku.

Krrimbi përpiqet të dalë, por vrima që kishte bërë tanimë është shumë e vogël.

Krrimbi mundohet të zgjerojë vrimën, por arra e shpuar është tharë dhe forcuar, kështu që është e pamundur që ai të zgjerojë vrimën.

Krimbi ndalon ngrënien dhe “reflekton”:

E vetmja rrugë dhe mënyrë për të dalë jashtë arrës është humbja e peshës.

Duke praktikuar mosngrënien dhe urinë, krrimbi kthehet në formën e mëparëshme dhe në këtë mënyrë një ditë del nga arra.

Veçse kur ai del, stina ka mbaruar, dhe ka ngelur vetëm një krimb i uritur dhe një arrë boshe.

Shumë njerëz të dehur nga dëshira për të vënë pasuri duke vjedhur (sidomos politikanët tanë) i ngjajnë këtij krimbit të arrës që kur që kur kujtohen dhe kërkojnë të ndalojnë së vrapuari për pasuri, atëhere kujtohen se pranverat e verat kanë mbaruar…

Kanë mbetur vetëm vjeshtat dhe dimrat e jetës që ndoshta duhen shumë ilaçe e dieta për t’u mbijetuar.

Perkethyer nga turqishtja.

Ndryshe nga krrimbi i arrës janë pushtetarët tanë…

Kohet kanë treguar se shumica e tyre nuk ngopen, ata nuk ndalojnë së ngreni, dhe së vjedhuri nga gjaku i popullit…hanë e hanë, deri sa të ngordhin atje brenda.

Sa fëmijë nëpër botë,

i zbardh dita, i ze mbrëmja sypërlotur?!

Sa fëmijë në këtë tokë,

i ze gjumi të braktisur, të pangopur?!

Sa fëmijë lindin e s’rriten?

Vdesin nëpër spitale për një pikë gjak.

Ka fëmijë që në dritë të hënës shtrihen,

pa shtëpi e katandi, pa bukë në bark…

Gjithandej nëpër planet,

vetëm lot fëmijësh kudo shoh.

Gjarpëri i vdekjes këmba-këmbës i ndjek,

gjithë jetën mbulohen me gjak e lot!

Fëmijët në ballë të luftës e të mjerimit,

nuk ka dorë që i përkëdhel kurrë.

Përveç lotëve dhe trishtimit,

që i shoqërojnë të shëndoshë e të sëmurë!

Nën gërmadha shoh sy fëmijësh,

gjymtyrë, shpërndarë kudo nëpër tokë.

Oooo, ku je fshehur oj Perendi!

Që s’i djeg në zjarr, mizoritë nëpër botë!

Ku je o i madhi Zot?!

Që vetëm fëmijë vriten pa mëshirë.

U mbushën lumenj me gjak e lot,

ëndrra engjëjsh ikin përditë, pa lamtumirë!

Ikin engjëj në lulen më të bukur,

pa i çelur ende sytë e jetës po ikin o Zot!

Nga terrorizmi, miliona e miliona të tjerë,

anë e mbanë botës pafajsia vdes sot!

Ku je o i madhi Zot! Ku je?!

Shihi s’e si i mbush xhepat mizoria.

Krejt sistemet i shtrojnë udhët sot, si dje,

me gjak e lot fëmijësh, jeton “mbretëria”!

Shkeputur nga vellimi: “DIMRAT E FATIT” i sapo dalur nga Shtepia Botuese “ADA”! Pershendetje te dashur miq dhe mike! Fundjave te bukur ne familjet tuaja!

Nga Tedi Blushi/Zdhënës i Presidentit të Republikës.

Për lolon e opozitës së re, i cili mashtroi sot qëllimisht për Draft Opinionin e Komisionit të Venecias, ndoshta ngaqë hëngri plënca me ta në Tiranë (siç mund të provohet edhe me foto):

I bëj thirrje Rilindjes t’i lidhë këta pupacë të opozitës së re, si puna e këtij lolos, që i duket vetja se është deputet.

Në fakt është thjesht një numër dyshifror në fundin e fundit të listës për deputet.

Një rrogëtar i paligjshëm i Rilindjes që ushqehet me përshesh për të provokuar figurën e Presidentit.

I kujtoj këtij pupaci të Rilindjes, që para se të marrë guximin të flasë për Presidentin e Republikës të sqarojë të kaluarën e vet në raport me ligjin dhe t’u thotë shqiptarëve:

Nëse ka qenë apo jo në survejim nga shërbimet e sigurisë?

Për çfarë veprash të rënda është dyshuar dhe për cilën arsye është ndjekur nga shërbimet për një kohë të gjatë?

Larg qoftë pupac këto raporte publikohen një ditë!!

Ndaj lidh gojën se nuk e dimë a ta ble dot Rilindja edhe të kaluarën!

Megjithatë, i kujtoj këtij pupaci që flet në emër të Komisionit të Venecias, ndoshta ngaqë hëngri plënca me ta në Tiranë, siç vërtetohet dhe me foto, se vlera e votës së tij të paligjshme është ZERO ME XHUFKË!

Presidenti i Republikës është i vendosur për të mbrojtur Kushtetutën e vitit 1998 dhe nuk ka pupac, që mund t’a ndalojë!

Për të disatën herë, u sqaroj pupacëve dhe gjithë të tjerëve, se fjala tejkalim nuk ekziston në Kushtetutë, por vetëm në planet e votimeve moniste të Rilindjes, të mbështetura çuditërisht dhe nga opozita e re.

Vlera e votës së çdo pupaci të Rilindjes që përfaqëson fundin e fundit të listave të gjithë partive opozitare, pas dorëheqjes së 182 deputetëve dhe kandidatëve të partive opozitare është vetëm një ZERO ME XHUFKË .

Nuk është Presidenti që ka probleme me Kushtetutën por është Kuvendi në gjendje të rëndë antikushtetuese.

Ndaj mazhoranca të reflektojë, t’i shërbejë zgjidhjes së krizës së rëndë që tani, t’i falenderojë pupacët e t’u thotë që shërbimet e tyre nuk vlejnë më!

Tani është koha për të përmbushur kushtet e Bundestagut dhe për të ecur sa më pranë Maqedonisë Veriore!

Emisioni investigativ “Le Iene”, po përgatit për transmetim historinë e vogëlushit shqiptar Alvin Berisha, i cili prej pesë vitesh ndodhet në Siri.

Ai u rrëmbye nga nëna e tij kur ishte vetëm 6 vjeç dhe u dërgua ne qytetin sirian Al Bab, në afersi të Aleppo, ku i priste bashkëshorti i ardhshem i nënes së Alvinit, një xhihadist shqiptar nga Maqedonia.

Valbona, nëna e vogëlushit, nisi të frekuentonte në internet grupe dhe faqe të islamit radikal, dhe një ditë te dhjetorit 2014, arriti të largohej nga shtëpia bashkë me djalin e vetëm, në kohën që babai i të voglit ishte në punë, ndersa dy vajzat në shkollë.

Të dërguarit e “Le Iene”, kishin provuar edhe para tre vitesh të kërkojnë Alvinin e vogël, duke ndërmarrë një udhëtim drejt Turqisë bashkë me babain e tij Afrim Berisha, por gjurmët e të voglit ishin humbur diku në afërsi të Kobanes në kufirin turko-sirian.

Dhjetë ditë më pare, pas një sinjalizimi për vendndodhjen e fëmijës, tashmë 11 vjeç, “Le Iene” dhe babai i tij janë nisur sërish drejt Sirisë, kësaj radhe me destinacion Al Hol. Në këtë vend ndodhet kampi i grave dhe fëmijëve të ISIS që janë kapur nga forcat e ushtrisë kurde.

Sipas informacioneve qe gazetaret kane arritur te sigurojne, Alvini ishte dërguar aty, në sektorin e femijeve jetime pas vrasjes së nënës dhe njerkut.

Në një bisedë që patëm me një nga autorët e emisionit investigativ, mësohet se pas disa ditësh qëndrimi ne Siri, ata kanë arritur të bien në gjurmet e Alvinit, dhe të pajisur me të gjitha dokumentet e nevojshme i janë drejtuar autoriteteve kurde. Këta të fundit kanë kërkuar që për të marrë fëmijën, krahas babait dhe dokumentave përkatëse, duhej të ishte prezent edhe një përfaqesues, (diplomat) i qeverisë shqiptare.

Më pas “Le Iene” kane nisur të kontaktojnë ambasadorin shqiptar në Turqi, i cili ka shprehur gatishmërinë për të tërhequr fëmijen nga territori sirian.

Gazetari i njohur i ketij emisioni, Luigi Pelazza ka folur disa herë dhe shkembyer mesazhe me ambasadorin i cili ka nxitur trupen e Le Iene te largohet menjehere nga ajo zone si e pasigurte per jetet e tyre duke i siguruar se bëhet fjalë per nje fëmijë shqiptar të cilin do ta dergonte në shtëpi pranë familjes.

Me gjithë kalimin e diteve, ambasadori nuk ka bere asnjë hap të mëtejshëm për të nxjerrë Alvinin nga kampi, dhe në fund ka mbyllur çdo kontakt me gazetarët, duke mohuar çdo premtim të bëre.

Ne kërkuam të kontaktojmë direkt të derguarin e Le Iene Luigi Pelazza, i cili pa dhënë detaje e pohoi një fakt të tillë, duke shtuar se janë regjistrime bisedash telefonike dhe mesazhesh që do të publikohen gjatë javës së ardhshme në historinë e dhimbshme të familjes Berisha.

Mbetet të shohim emisionin për të kuptuar deri ku mbërrin papërgjegjshmëria e një përfaqësuesi të nivelit të lartë në diplomacine shqiptare.

Ekskluzive e SYRI.net

Ti ha, pi, vishesh, mbathesh, zbavitesh. Por nuk je i qetë. Nuk ndjehesh i lumtur. Ke ankesa. Nuk të rreh mirë zemra. Nuk të mbushet mushkëria. Nuk e shijon dhe nuk e tret si duhet ushqimin. Mirë të bëhet. Do vuash derisa të vdesësh. Sepse ti nuk lexon.

Nga Edison Ypi

Vendi yt ka vuajtur diktaturën më kriminale të historisë së botës. Prej një çerek shekulli vendi yt është vend i lirë. Ti që nuk lexon këtë dallim nuk e bën.

Ti pi kafe, sodit njerëzinë, habitesh dhe mërzitesh pse nuk janë të gjithë si ty, dhe kafja të duket zeherr. Zeherr e helm do të bëhet kafja sepse ti, ngaqë nuk lexon, nuk mund ta kuptosh madhështinë e laryshisë së karaktereve njerëzorë. Ndërsa pretendimi yt që edhe të tjerët të jenë si ty, domethënë që askush të mos lexojë, do ishte fundi i botës.

Ti del ndonjëherë në rrethinat e qytetit ku sheh shtëpi të reja, vila, oborre të bukura, jo rrallë edhe me basene të kaltra. Sa herë që kjo ndodh, ti nis e bërtet; “Janë bërë me pare droge”. Ore, të thotë ndonjëri, eja në vete, kanë punuar në kurbet duke ngritur llaç e beton në katin e shtatë e të tetë. Kanë bërë punën e vinçave dhe buldozerave. Nuk i kanë ndërtuar në 1 ditë por tullë pas tulle me një mijë mundime për vite të tëra. Shtëpitë e reja në Shqipëri janë me qindra mijëra. Kaq drogaxhinj nuk ka gjithë bota. E kotë. S’ka spjegim që të bind ty që nuk lexon, dhe duke mos lexuar, nuk kupton.

Je vërdallosur ca kohë “jashtë shtetit”. U thua miqve, italiani është kështu, gjermani ashtu, greku i tillë, turku i atillë, dhe të gjithëve u vë nga një nofkë. Përcaktimet që nuk guxon t’i bëjë asnjë dijetar dhe asnjë enciklopedi, guxon t’i japësh ti shtaza që nuk lexon.

Duke kaluar përmes bukurive të natyrës, pyjeve, grykave të maleve, rrjedhave të lumenjve, sheh aty-këtu ura të vjetra, mure të rrënuar kështjellash të lashta, fytyra banorësh lokalë. Ti nuk bën asnjë dallim mes pamjeve të tilla që i sheh të gjalla, dhe të njëjtave pamje në televizor. Ky tmerr nuk të ndodh për asnjë arësye tjetër veç asaj se ti nuk lexon.

Ti i jep ryshfet nëpunësit, mjekut, dhe pastaj i përgojon. Ti vepron kështu sepse ti nuk lexon.

Ti nuk mban ment përmendësh monologun e Hamletit, ndonjërën nga Introduktat e Nolit, Mall-in e Lasgushit, Letrën e Tatjanës Onieginit, por përsërit batuta të pështira soc-filmash të neveritshëm. Ti nuk lexon, prandaj.

Ti thua se diktatori bëri krime por bëri edhe disa gjëra të mira. Gjëja më e mirë që bëri diktatori, është gjëja më e keqe që ekziston, ti që nuk lexon.

Ti nxjerr në Fejsbuk foto me të ngrëna përpara. Është më turp se të dalësh lakuriq tek Sheshi Skënderbej. Edhe këtë ti e bën sepse nuk lexon.

Sheh ndonjëherë në televizor njerëz që recitojnë Poezi, flasin për libra. Habitesh, dhe thua me vete; Ç’u duhet këtyre fatkeqëve leximi ? Ndërkohë, fatkatrani dhe fatpjerdhuri je ti që nuk lexon.

Ti që nuk lexon je nxitësi më i madh i autorëve të këqinj, grafomanëve budallenj delirantë që presin të lëvdohen nga lexues inekzistentë si ty.

Ti që nuk lexon je dekurajuesi më i madh i atyre që dinë të shkruajnë por i ka gjetur belaja me ty që nuk lexon.

Ti që nuk lexon i bën të gjitha të zezat; Shet votën, vjedh, spiunon, thashethemnon, intrigon, nuk punon, bëhesh bandit, kriminel, i korruptuar, mafjoz.

Përvojat e njerzimit, Shkencat, Artet, të mirat, të këqiat, të ëmblat, të hidhurat, janë të gjitha nëpër libra, që ti nuk i lexon.

Ti që nuk lexon je lënda e parë e të gjitha të këqiave; politikës së keqe, qeverisjes së keqe, letërsisë së keqe, medias së keqe.

Ti që nuk lexon je katastrofa e vetes dhe fatkeqësia e të tjerëve.

Ti që nuk lexon, je një lëvere që nuk i duhesh as dreqit.

Boshllëkun e leximeve të munguara nuk e mbush dot materia e krejt Universit.

Rrofsh e qofsh e qafsh, ti që nuk e di çfarë janë; shiu i gërmave, flladet e paragrafeve, stuhitë e kapitujve, zjarri i vargjeve, inkandeshenca e Poezive, simfonitë e Poemave, tërmetet e novelave, cunamet e romaneve.

Modelja shqiptare në SHBA…Adrola Dushi “trondit” me mesazhin domethënës.

Ajo shkruan se: Mirësevini në shek.XXI… Ku seķsi është i lirë dhe dashuria është bërë një xhep plot mesazhe. Ku të humbasësh celularin është më keq se sa të humbasësh vlerat. Ku të pish e të tymosësh është në modë e nëse nuk e bën, je demode. Ku banjot janë kthyer ne studio fotografike dhe kisha vendi perfekt për të bërë check in.

Shekulli XXI, ku burrat e gratë i tmeɾron më tepër shtatzania se sa HIV. Ku njerëzit “vɗesin nga fɾiķa” ndaj teɾroristëve dhe ķriminelëve më shumë se sa t’i friķësohen Zotit.

Ku veshjet tregojnë vlerën e një njeriu. Ku të kesh para është më e rëndësishme se sa të kesh miq e të afërm. Shekulli XXI, ku fëmijët janë gati edhe t’i mohojnë prindërit e tyre, në emër të “dashurisë” virtuale.

Ku burra dhe gra shpesh kërkojnë marrëdhënie pa angazhime ku detyrimi i vetëm është “të pozojmë bukur për fotot që do të publikojmë në rrjetet sociale, për t’i treguar dynjasë dashurinë tonë të përjetshme”. Ku jeta është bërë tërësisht publike dhe dashuria një pjesë teatrale.

Ku më i famshmi apo më i ndjekuri me më shumë “like” në foto është ai që shtiret më bukur sikur është i lumtur ; ai/ajo që poston foto në vende ekzotike apo luksoze, i rrethuar nga “miqësi boshe”, me “dashuri” të paqarta…

Ku njerëzit harrojnë të kujdesen për shpirtin e tyre të zbrazët, duke iu dedikuar për orë të tëra trupit. Ku një operacion plastik për të patur trupin “perfekt”, një injektim botoksi për të patur fytyrën perfekte vlen më tepër se një diplomë.

Ku një foto në palestër ka më tepër “like” se një foto duke lexuar apo duke kryer vepra të mira në shërbim të komunitetit. Shekulli XXI, ku mbijeton vetëm nëse luan me “arsyen” dhe shķatërrohesh nëse vepron me zemër!

Nga Klevis Bitro/

Rama ofron vetëm krim elektoral dhe marrëveshje droge, gjëra që askujt nga bota e civilizuar nuk i intereson.

Rama nuk ka mundësi, fuqi, dëshirë që të ftojë Mike Pompeo në Shqipëri. Rama ka vetëm dështakët e krimit si rreth shoqëror…

Të nderuar miq,

Vizita e Mike Pompeo si Sekretar i Politikës se Jashtme Amerikane, pra si Ministër i Ministrisë së Jashtme Amerikane, në Shkup dhe Athinë duke anashkaluar Shqipërinë, tregon notën që SHBA i ka vënë qeverisë Rama.

Me sfond marrëveshjen e Prespës dhe perspektivës inkurajuese drejt BE të shtetit të Maqedonisë se Veriut, amerikanët e kanë vlerësuar si të besueshëm shtetin e vogël të ish Jugosllavisë, madje duke i njohur merita të stabilitetit në Ballkan.

Po kështu, vizita e Mike Pompeo sot në Athinë, tregon dëshminë e lënies së Greqisë si violinë e parë në çështjet ballkanike.

Greqia i ofron SHBA marrëveshjen e re për bazat amerikane në territorin grek, (porti i Aleksandropolit afër me Turqinë)në shkëmbim të teknologjisë së armatimit me futjen edhe të aeroplanëve pa pilot, pra dronëve ushtarakë, si pjesë e forcave të armatosura greke plus shpresën e shtetit grek se në një përplasje të mundshme ushtarake me Turqinë, amerikanët do ndërhynin deri në njëfarë mase.

Po kështu Greqia ka lidhur aleancë me Izraelin dhe Qipron si kundërpeshë ndaj Turqisë duke qenë se kohët e fundit ka mjegull në marrdhëniet e SHBA me Turqinë.

Vetëm Shqipëria e qeverisur nga Rama as që figuron në interesat e kësaj vizite të Mike Pompeo. Qeverisja e Shqipërisë as negociatat i hap dot po as Mike Pompeon nuk e bind dot, qoftë edhe për disa orë kortezie në Tiranë.

Pafuqia e Ramës për të ftuar miq të vërtetë lidhet me paaftësinë fenomenale të tërheqjes së kapitaleve dhe politikave serioze botërore në Shqipëri.

Rama ofron vetëm krim elektoral dhe marrëveshje droge, gjëra që askujt nga bota e civilizuar nuk i intereson.

Rama nuk ka mundësi, fuqi, dëshirë që të ftojë Mike Pompeo në Shqipëri. Rama ka vetëm dështakët e krimit si rreth shoqëror…

Nga Artur ZHEJI

Doli përsëri në Tv, kryeministri. Nuk dihet përse duhet të dilte përsëri, sepse me datë 3 Tetor 2019, ai kishte dalë disa herë, duke përsëritur të njëjtën salcë, të njejtën majonezë dhe po aq spec djegës, gjatë gjithë asaj dite.

Tepër nervoz dhe me shtjella pasioni dhe me mendime vrapuese e të rrjedhshme si një aktor improvizues, që edhe e shkruan vetë tekstin dhe e reciton, duke dhënë shfaqje pas shfaqjes. Duke vënë pasionin përpara logjikës, atij i duket se ja mbërrin qëllimit, që të mund të flasë edhe pa logjikë, boll që të tërheqë audiencën në shtigjet e pyllit dhe në shtigjet e qafëmaleve, gjithmonë për të shmangur marramendjen dhe pamjet e greminës ku jemi sot.

I vetëviktimizuar, gjithmonë në mbrojtje nga sulme të vërteta, por më së shumti nga sulme imagjinare, që duan të krijojnë bindjen, se e keqja buron nga opozitarizmi, nga ‘sharësit” që nxijnë realitetin.

Me siguri, shumica e audiencës, ka mbetur pa fjalë dhe pa gjykim, sepse kryeministri-viktimë, në rastin më të mirë: “Nuk di!”, dhe në rastin më të keq: “Nuk kam asnjë përgjegjësi!”, i bie që Rama, vetëparaqitet si ata larësit e xhamave të makinave të të tjerëve. Duke dashur të na bëjë të mendojmë, se kjo makina, që është edhe qeveria e tij, baltoset nga të tjerët dhe vetëm nga të tjerët.

“Korrupsion ka!”, por ja aq sa thuhet, e pra nuk është korrupsioni e keqja, por keqdashja që zmadhon përmasat e korrupsionit, ajo po, është e keqja jonë më e madhe, që na nxin e na baltos, sipas të thënave të kryeministrit.

“Trafiku i drogës? Tonelatat e kapura në Athinë me destinacion Shqipërinë? Apo gjurmë të tjera që kapen gjithkund tjetër?”

Dukshëm, duket se edhe kryeministri i merr vesh këto lajme nga mediat edhe ay, dhe pret vendimet e drejtësisë shqiptare… e kështu futja tja fusim! Le të ecë përpara qeverija, të mbyllim gojën të gjithë dhe të bëjmë spektatorin e spektaklit të ish piktorit, zbuluar befas aktor dhe regjizor njëherësh, që reciton monologun e viktimës, që vanë dhe e vunë me zor kryeministër.

Po përse është kaq nervoz kryeministri pasionant?

Përgjigja duket e thjeshtë dhe është para syve të të gjithëve:

Nuk ka kontroll në asgjë e për asgjë! Nuk qeveris e vetëm përrallis, ankesa të pafundme, që për hir të së vërtetës, i ujdis bukur mirë në të folme!

Sepse largimi masiv i shqiptarëve, është prej kohësh një braktisje reale e teatrit, ku ish piktori-aktor, shumë shpejt do të përrallisë në një sallë të zbrazur.

Porse kjo është një humbje për të gjithë, pozitë dhe opozitë, popull apo elitë.

Dhe pyetja që bëhet rëndom është, jemi vonë apo mirëfilli e meritojmë këtë kryeministër mendjemadh, të cilit pa kuptuar po i boshatiset kafka, nga neuronet e pakta racionale, shpesh aspak interesante, por po kaq shpesh të domosdoshme, që duhet të ketë një shtetar? Pse është nervoz kryeministri? Ka lepur pas ferrës?

Çfarë “Fati”! kemi një interpretues të mirë, gënjeshtrathënës të dorës së parë dhe presim që arka e shtetit dhe punët e qeverisjes të bëjnë përpara.

Mjerisht dhe fatmirësisht shqiptarët e kanë kuptuar këtë, bëjnë gati valixhet e tyre apo të fëmijëve të tyre dhe ikin e largohen. Shpesh pa kthim.

Ndërkohë që kryeministri flet e flet. E përsëri, flet e flet

Martin Henze.

Albania is a unique country in many ways. Anyone who has ever visited the small Balkan state on the Adriatic can confirm this. Even the completely unbiased visitor will quickly notice a few peculiarities about this country. If you drive through Albania’s rural areas, you will not only find breathtakingly beautiful nature, but also bitter poverty.

Under Hoxha’s leadership, Albania occupied a rare special position in post-war Europe. As a result of his long reign, the workers’ paradise he promised in Albania became the third-poorest state in the world. 

After the end of the dictatorship at the beginning of the 1990s, the country found itself in a league with the poorest ex-colonies in Africa and Asia. 

But Hoxha’s legacy means far more to his country. As the only socialist ruler in Europe, he managed to isolate himself from all other popular republics in the world during the Cold War. First he threw himself over his Yugoslav neighbours to prove his loyalty to comrade Stalin. 

After Stalin’s death he then quarreled with his successors, approached China instead, only to give that up again soon. 

At the time of Hoxha’s death, Albania had no significant contacts with any country in the world. This, too, was probably one of the reasons for the crazy bunker construction in the country.

When the socialist dictatorship also came to an end in Albania in the early nineties, the country was completely ruined and internationally isolated. To give just one example of the Albanian standard of living and inequalities of the time: In 1990 there were not even 2000 registered cars in the whole of Albania, which of course did not stop the socialist leadership from building a magnificent boulevard in the capital Tirana, so that the party bigwigs could comfortably reach their villas. Today, 29 years later, a similar situation takes place again in Tirana.

Under the governing party, the successor organisation to the communist party Hoxhas, Mustafa Rama, the SP, and its representative in Tirana, Erion Veliaj, many building permits for magnificent buildings are now being granted, in the poorest country of Europe, a new stadium, the old historic theatre is to be demolished, the property with a value of around 240 million euros is being given away to a friendly consortium, which in return want to build a new theatre for around 11 million euros. People are expelled from their homes without expropriation in Tirana to build boulevards. On the other hand, in Albania the water supply and the electricity supply are very poor, corruption, unemployment and genuine hunger characterise the lives of the majority of Albanians. Albania is becoming increasingly isolated, foreign-politially. Does not meet the requirements to start accession talks to the EU.

Everything is very reminiscent of the Communist period under Hoxha before 1989. No wonder, the ruling party of Mustafa Rama is the successor of Hoxha. With one, very serious difference. Hoxha would never have allowed Albania to neglect the Nacro state.

Since the takeover of the Mustafa Rama government in 2013, Albania has become the central network point for international heroin and cocaine trafficking from Afghanistan, Turkey and South America to the EU, with trafficking in human beings and crime on an unprecedented scale. 

The future of the proud Albanian nation therefore looks very black, the state is on the brink of bankruptcy.  Even Hoxha will probably “turn in his grave”.

The rule of law and democracy had developed in Albania and the democratic civil society of Albania in the 1990s and have always been in a changing relationship of tension and complementarity. 

The spring of 1993 was very important for Albania, the great development towards Europe, the law on fundamental and human rights was enacted, the UN Human Rights Convention and the provisions of the KSZE – Final Act, minority rights, were transferred into Albanian law, obtaining visa freedom, the establishment of a free and democratic constitution, NATO membership and the envisaged membership of the EU.

These great achievements of the Albanian people, this beginning of Albania’s integration into the civil societies of the world are now at stake in 2019 and Albania is facing economic bankruptcy, the most important capital of the nation and the economy is lost, young people immigrate or flee the country, thus the Albanian nation’s future is lost.

Both principles, the rule of law and democracy, found together until 2013 in the service of the idea of freedom, which has developed massively apart since the election of the current Prime Minister Rama, especially after the manipulative election in 2017, which was apparently realized with the support of the Mafia, that is, through the formation of a criminal organization, in Europe is also spoken of the Mafia government of Mustafa Rama.

In detail:

Manipulated parliamentary elections 2017 

According to the international press, Albanian investigators and international intelligence services have extensive telephone recordings – made by Albanian investigators – available to them, which prove that Prime Minister Mustafa Rama’s Socialist ruling party had a systematic plan to manipulate the election in 2017.

According to the news organs, these police recordings also prove: Albania’s head of government Mustafa Rama knew about this election conspiracy, so he was part of it. Senior government officials planned the election manipulation and implemented it together with local leaders from the party, state administration and mafia. 

The phone calls intercepted by the anti-mafia police also show the participation and complicity of the most influential politicians. 

In addition to Prime Minister Rama, whose then Interior Minister Samir Tahiri is currently accused of being a member of the drug mafia, it is the Chairman of the Parliament’s Committee on Legal Affairs, Ulsi Manja, head of the Parliament’s Security Committee, Xhemal Qefalia, the Secretary General and faction leader of the Socialist Party, Taulant Balla and others.

Even though Albanian investigators have known the recordings for years, even though everything that can be heard on the tapes and has actually happened is punishable under Albanian law, no proceedings have yet been opened against any of the politicians, officials and mafiosi heard on the tapes. No affidavits have been made by the leader of the ruling party and Prime Minister Rama that they have nothing to do with the formation of a criminal organisation.

On the contrary, investigators who were on the trail of the socialist government’s links with the drug mafia went to prison without charge or under house arrest and fled abroad. 

Some of the cases have now been passed on to small prosecutors who have little experience in investigating mafia structures, the results are predictable, none at all. It can therefore be assumed that the entire political system will be structurally suppressed, with the exception of the Mustafa Rama ruling party.

Illegal municipal elections in 2019

The result of these criminal developments and the absence of the rule of law in Albania: The elected opposition, the Free Albania, did not nominate any more candidates in protest for the local elections planned for June 30, 2019 in large parts of the country. 

Free, democratic elections are not possible in the absence of a constitutional state, a democratic system and a nacro-government.

The president of the country, Ilir Meta, dismissed the elections due to the legislative and state emergency in Albania, the Constitutional Court, the Supreme Court, and thus also the parliament was completely eliminated by the government, and published a new election date, 13 October 2019.

The Mustafa Rama government nevertheless conducted the illegal election. The ruling party, SP, was the only party to win 60 out of 61 election seats. 

Now, step by step, it turns out that many candidates of the ruling SP party have a criminal past, whether money laundering or massive drug trafficking. A tragedy for Albania’s reputation in the world, the ruling party shows its nacro side.

Partly there are resignations, partly the criminal offences are denied. 

The OSCE has now published a devastating report on the election, only from a technical point of view. 

The issue that there is no rule of law and no constitutional court and that therefore no democratic, equal and free election is possible per se was not addressed, as it did not seem to be an OSCE audit mandate.

Rule of law

The democratic system is currently non-existent in Albania. 

Albania is now in a situation in which the Constitutional Court and the Supreme Civil Court have de facto been abolished by the Rama government about two years ago and have de iure been put into a dysfunctional state. 

At the same time, corruption in the government’s administration and trafficking in heroin and cocaine have increased massively since 2013, and Albania has become the hub for drug trafficking to Europe.

This has an impact on the functionality of the parliament, a controllability of the still government Rama has not been possible for 2 years.

Legal security and transparency are no longer guaranteed, the minimum of a constitutional state does not exist in Albania, caused exclusively by the Rama government, which is also solely responsible for it.

Compliance with the constitution can no longer be verified. 

All laws of the government, every action of the government is legally questionable, because it cannot be checked, is therefore completely subject to the judicial review by a constitutional court, if it works once again. 

Any sui generis regulations or laws as currently drafted by the Rama government are, moreover, grossly unconstitutional.

If a Constitutional Court and a Supreme Court were to be re-established, there would be a lot to do. 

We only have to imagine this once: the government activity of 2 years, all laws, would have to be reviewed. The Rama government is committing a permanent constitutional/legal breach.

In addition, there are about 40,000 outstanding cases. 

An Albanian Shakespeare Theatre, with Prime Minister Rama and his family friends at the centre of the action.

The supreme courts would certainly have to be equipped with several hundred judges in order to examine these cases promptly and in accordance with the rule of law. 

How this is supposed to work is a mystery. Who thinks that can be organized in 4 weeks has visions and who has visions, should please go to the doctor.

Background is the so-called judicial reform, the result of which is the standstill of the judiciary. It was omitted an intermediate solution to initiate between exchange of the judges and new appointment, cui bono?

As a result, the judiciary, as briefly outlined above, cannot and must not be eliminated under constitutional law. The Constitutional Court and the Supreme Court are so-called permanent organs of the Albanian constitution.

The elimination of the judiciary by the Rama government and thus the destruction of democracy represented an absolute breach of the constitution, an attack on the constitutional order of the Albanian state by the Rama government, which on the one hand would certainly have criminal consequences for the responsible persons, as well as civil law claims for damages, this should occasionally be examined more closely and also leads to a constitutional and legislative emergency of the Albanian state.

European Union

There is a clear political will in Brussels for the six Western Balkan countries to join the European Union. The structural reforms that the Albanian people must pursue are essential – whether the Albanian farmer from the mountains of northern Albania, or the fishermen from southern Albania, or the university professor from Tirana, the Albanians and not the EU, must now decide what they want, a future with prospects, or another as in recent years. Most young Albanians do not want to leave their country, the Albanian families do not want to lose their children, the Albanians abroad want to return to their homeland. 

They have one thing in common: they need an economic perspective in Albania so that they can see a future. Albania must now deliver and meet the Copenhagen criteria. 

The Rama government has absolutely failed in this matter and it has not even been able to bring about a positive development for Albania at all. In my view, this has also become clear to most Albanians.

Economy

The economic situation in Albania is catastrophic, and the Albanian state is facing national bankruptcy. 

Increasing shadows – economy, over 40%, increasing shortage of qualified labour, mass exodus of young people, lack of legal security because no rule of law works, massive corruption of government administration, nacro elements, no functioning parliament, destabilized political system, see elections 2017 and 2019, a government that does not abide by the constitution, Drug trafficking, decline in foreign remittances from Albanians, warnings from the central bank about Albania’s economic situation, minor successes on the bond market, high Narco economic growth, i.e. no real economic growth, regular foreign investments have sunk to almost 1 digit per mille since Mustafa Rama took over the government in 2019.

The state salaries are paid by credit, by selling possible tax claims of the state in the future to banks and private companies, a second pyramid scandal that will be much more dangerous than in 1997.

These are clear indications that Albania is already insolvent. At the end of 2019/beginning of 2020, there will certainly be even more serious problems before Albania goes bankrupt.

The European Union must also clarify how it can be justified to European voters and taxpayers that European taxpayers’ money should be made available to such a structured government. With the current government, there can be no compliance correct verification of the funds used. Even EU employees in Albania are likely to have been offered massive offers from the corrupt state sector. This is why the EU will certainly have to step up its scrutiny of the personnel deployed.

Indeed, if Albanian civil society and the Albanian economy want to have a future, they have to ask themselves the question cui bono, the question is easy to answer, the current situation benefits only Rama and his families, not the Free Albania.

It is important that the Free Albania acts politically. But Albania’s economy should also know that it only has a future if it finally gives up the support of the Rama government, it is not too late for it.

Positive effects

The two good news about all the chaos and disaster in Albania caused by the current Mustafa Rama government:  

On the one hand, there is a growing civil society, the Free Albania.  Since November 2018, hundreds of thousands of children, women, men, old people, professors, farmers, fishermen and students from all regions of Albania have taken to the streets. This is the future of Albania, not the existing political-criminal structure.

Since Free Albania now has very viable economic, legal and social programmes from cooperation with European partners. The democratic opposition has the fullest support of the European People’s Parties.

It is a question of helping Albania to achieve stability and laying the foundations for sustainable, integrative growth; jobs, jobs and more jobs are crucial for Albania’s future. 

Stability is also necessary to ensure that Albania’s economy becomes competitive, so that Albania’s accession to the EU can be considered at all. 

What is even more important, though, is to give Albania, and the Albanian people in particular, more control over their own fate.

This can only be achieved by eliminating the profound structural problems that continue to plague Albania, such as long-term unemployment, a lack of a functioning legal system, weak corrupt institutions, drug trafficking, poverty, hunger, mass flight and organised crime.

On the one hand, the opposition and the representation are demanding new elections for a large part of the Albanian population, since the parliamentary elections in 2017 and thus the election of Prime Minister Mustafa Rama were massively linked by the ruling party, according to the international view, with which the Mafia was manipulated and the election on 30 June 2019 was a constitutionally illegal election and undemocratic election, so that a structural new start can then be brought about in Albania by social consensus. 

In a democratic system, elections are always the decisive narrative. In fact, it will not understand the existing government because it has dismantled this legal system and the democratic structure. But it seems that there are very clever and wise members of the ruling party who will turn their backs on Mr Balla, Mr Rama Vilaj, Mr Thairi and others. This will also be the right way, it is hard to imagine before the final criminal clarification of the responsibility of the masters in the matter of the Mafia manipulated election 2017 and the illegal one-party election 2019.

Since the legal system in Albania is functionally neutralized, and the parliament is therefore functionally inactive, the basic conditions for a democratic new election, such as: ensuring a free and democratic election, democratic electoral laws for the local and parliamentary elections, verifiability of these laws by a constitutional court jointly, opposition and government, would certainly have to be brought about jointly. 

One format would certainly be a transitory, joint government of national unity in 2019. 

The proposal by Democrat Lulzim Basha, who also has a high reputation in Europe, is remarkable and interesting. At the beginning of June 2019, we deliberately held talks with Basha and others and the political and economic elites of our country on several days in Berlin. The EU’s economy stands on the side of Free Albania and thus of the friends of the EU and its legal and economic culture, that is good for Albania, that is good for the Albanian families and the Albanian economy.

An election in a state, without a functionally active legal system and without observance of democratic rules and structures and without agreement with the opposition is certainly not something that anyone in Albania wants to carry out; it is a serious situation.

Albania’s potential 

Albania has a high economic potential, a very valuable culture and very impressive people who are willing to work. 

The strategically important location and the mobilizable labour force are only some aspects of Albania’s economic potential. 

Albania took a large part of its intellectual heritage, its future with it into exile or, to put it another way, abroad through the flight or emigration of hundreds of thousands of Albanians during the time of Mustafa Rama’s government. 

If the disaster with the Rama government, the lack of the rule of law and the lack of democracy is resolved, there will be a very great flood, a tsunami and Albania’s legacy will come back from abroad. 

This heir, the foreigners – Albanians are enriched by a new feeling – world and burdened with democratic, emancipated views. The Albanians coming home have absorbed Europe, the United States, Asia, Australia, they have become, according to Mallet du Pan, cosmopolitans against their will, and will then give the experience of Albania, bought from many tears and efforts. I have had many personal meetings and conversations with Albanians in the UK, the EU and the USA over the last few months – they want to come back and take part in Albania’s construction.

With them, Albania could benefit from the fourth industrial revolution in the EU and take its fate into its own hands and become strong again. Albania has the potential to become the Switzerland of the Balkans.

To this end, Albania should concentrate on the most important points in 2019 and this is one of the opposition’s primary projects. This concept has the potential to achieve these goals, it is therefore very sensible and receives our fullest support.

Albania needs a perspective, a future, a new start for the entire economic and family policy. 

Albania needs well-paid jobs, affordable housing and educational opportunities that are affordable for all. 

It is also the aim that there should be fewer poor people and a larger middle class in Albania. In the future, the economy in Albania will need a large workforce, for which they need a large middle class in Albanian society. Labour is the capital of the economy. This is the only way to prevent mass migration and the flight of young people because of the lack of prospects.

The Democrats are right to focus on the following sectors:

Social Affairs, where reforms are planned to promote education and families, including the introduction of child benefit and an increase in salaries in the social and health sectors.

Education/culture, investment programmes in the expansion of universities and schools are planned here, the abolition of tuition fees for socially disadvantaged families, the nationwide introduction of the German dual education system with the aim of ensuring that all Albanians have equal opportunities for education.

Economy/infrastructure/finances, this is where economic priorities are set.

The economic priority areas will be supplemented with appropriate support programmes through a fiscal reform ( flat tax system) and the establishment of three special economic zones ( North, Central, South). 

Housing market, here too a concept of social housing construction is to be introduced, flanked by housing subsidies for socially needy Albanians, with the aim of producing affordable housing, also for financially weak families and young people.

Justice, restoration of the functional legal system, effective implementation of judicial reform and massive fight against corruption through special task forces in the regions.

In addition there are the following topics: 

·      Consolidation of trade and investments according to European standards, 

·      Strengthening the next generation of leaders,

·      Building a digital ecosystem to enable the region, 

in the Fourth Industrial Revolution.

The role of the private sector is crucial to drive this cooperation forward. Without economic development there will be no tax revenues and thus no expansion of the welfare state and then no prospects for Albania’s youth.Entrepreneurs in Albania therefore need maximum freedom, but in compliance with all state laws. Albania does not need nacro-growth, but genuine economic growth. 

Albanian companies could easily make fantastic profits in the future, even if they comply with the legal rules. In this respect, they must now decide what they want, an economic downfall or a future in free Albania.

Albania does not need to finance the salaries of state employees by selling tax receivables, but the state must have sufficient revenue.

Partnerships to promote growth and investment will be a key issue on the agenda. Standards such as how they are designed, how the tender is organised and managed are essential for acceptance by the population and for the economic development of the state of Albania.

The existing so-called PPP structures in Albania, the tendering procedures, as well as the monopolization tendencies are strongly in need of correction, they are family contracts of the government Rama with some family enterprises, no PPP contracts. They do not fit into the PPP format that we have effectively developed in Europe over the past 30 years. They are not PPP, let me classify these contracts as family contracts.

Brain-drain of Albania’s young population 

Albania has many advantages, including in particular its very important strategic location and many entrepreneurial workers. I really believe that Albania will be able to take advantage of the Fourth Industrial Revolution in the same way that the Baltic States were able to rapidly develop their economies based on the Internet economy in the 1990s or Southern Ireland. Smaller economies often have the advantage of being able to make far-reaching changes with more agility and flexibility than larger states. Albania has the potential to become the Switzerland of the Balkans. But in 2019 Albania needs a fundamental political and economic change, otherwise it won’t work. The current government has shown that it will not make it politically. Some business enterprises in Albania also have to make political decisions now. It is a very bad deal they made with Rama, bad for the country and bad for their companies and their future. There is still time for a reversal.

Free Albania can accelerate Albania’s EU accession process

There is a clear political will in Brussels for the six Western Balkan countries to join the European Union. 

The structural reforms that the Albanian people must pursue are essential – whether the Albanian farmer from the mountains of northern Albania, or the fishermen from southern Albania, or the university professor from Tirana, the Albanians and not the EU, must now decide what they want, a future with prospects, or another as in recent years. Most young Albanians do not want to leave their country, the Albanian families do not want to lose their children, the Albanians abroad want to return to their homeland. They have one thing in common: they need an economic perspective in Albania so that they can see a future.

Albania must now deliver and meet the Copenhagen criteria. The Rama government has absolutely failed in this matter and has not even been able to bring about a positive development for Albania at all. In my view, this has also become clear to most Albanians.

Albania will only benefit from joining the EU if it is able to compete with other countries and if it is important that Albanians do not all emigrate. 

What is important is that accession to the EU could perhaps cushion the impact of a solution that Albanians must first find.

Prospects for development through Free Albania

People in Albania are increasingly orienting themselves towards the doubters, the unadjusted, the uncomfortable, all those who ask questions and do not avoid them; this has become apparent in recent months in Albania during the demonstrations and the lively political discussions. A spirit that is hardly discernible in Northern Europe. 

It is a solidarity of the community, of the Free Albania, to feel the unconditional will to ensure that the Albanian nation has a peaceful and prosperous future, a change of perspective in thinking and on the streets is currently taking place in Albania, very impressive. 

The opposition, the Free Albania, is giving new impetus by showing the Mustafa Rama government the red card because of the destruction of the rule of law and the massive corruption and electoral manipulation, its mandates in Parliament and demands to think again in Albania. This was a very courageous and democratic step by the Albanian opposition.

A very impressive development, a Free Albania has developed nationally and internationally in recent months, which now offers a perspective for Albania’s progressive, democratic development.

It becomes clear that the Albanians know that they alone are responsible for shaping their future as an Albanian nation and that they alone must make the fundamental decisions, not the foreign country or a foreign politician, or another country, that they only have one chance for the development of their country, their proud nation. 

This democratic and special development in Albania is due to the elected opposition under the courageous chairman Lulzim Basha and to Albania’s civil society. 

A great, democratic development has taken place there in recent months, which has not yet been sufficiently considered and appreciated by the world public. Too much attention has been paid to so-called stability and to the autocrats, the rulers. 

On the other hand, there are also wise and intelligent men and women in the ruling party, the SP, with whom intensive talks have been held in recent months, with whom the policies of the government of Ramas, Ballas, Velia, the executive committee of the SP, which is directed against the Albanian nation, no longer want to participate, who want to have a future in Albania, in freedom, democracy and the rule of law, in the community of civilisations.

These two groups, representatives of the ruling party and of the Free Albania, now want to stop the actions of this autocratic government Rama and his junta and the disregard of the constitution in the interest of Albania’s future. This is a very good development.

Albania has a very impressive and valuable culture, of which the Albanians can really be very proud.  There was a special, peaceful coexistence between the religious communities. That can greatly enrich Europe. It has women and men who want to tackle and carry the idea of Europe in their hearts and minds. The country itself has an interesting economic situation and resources. Albania has the potential to become the Switzerland of the Balkans.

The opposition has a substantial and modern economic and social programme, in which we have participated, which will make this development possible.  This would also make EU accession more realistic, which is unrealistic for the current Rama government if a fundamental political change takes place in 2019. 

The new Europe has a nucleus in Albania, civil society/opposition now, together with clever representatives of the still governing party, has the task of to close the gaping wounds of the last five years. In order to heal them, the wisdom and wisdom of Albanian civil society is now needed, it is possible to change the course of political change in 2019 and bring the Albanian nation into a future within European civil societies. 

On this road we have to take everyone with us, the Albanians, the economy. Europeans should recognise that so far all talks with the Rama government to resolve the conflicts have been blocked or inconclusive, a situation similar to Venezuela. The Rama regime ultimately uses such opportunities for talks to gain time and legitimacy, hence the increased interest in starting accession talks with the EU. In this respect, the opening of accession talks at the present time would be absolutely counterproductive for democratic development.

We therefore also need the attention of those who, from a distance, observe, analyse, give advice and make connections, without judging, with European friends. 

Another chapter in the history of Albania, a country that thinks big by starting small again, would be opened by the opposition to offer Albanians new opportunities and make Albania a better place.

Infos:

 https://m.bild.de/politik/ausland/politik-ausland/wahlmanipulation-in-albanien-ein-staat-versinkt-im-mafia-sumpf-62698312.bildMobile.html

https://m.bild.de/politik/ausland/politik-ausland/wahlmanipulation-in-albanien-ein-staat-versinkt-im-mafia-sumpf-62698312.bildMobile.html

https://www.bild.de/politik/ausland/politik-ausland/wahl-manipulation-in-albanien-abhoer-baender-belegen-regierung-manipulierte-wahl-62666642.bild.html

Klikoni që të hyhet te 2018-cocaine-trendspotter-rapid-communication.pdf

https://www.linkedin.com/pulse/albania-national-crisis-martin-henze/

http://shekulli.com.al/ka-marreveshje-midis-bandave-te-droges-dhe-institucioneve-shteterore/

https://www.syri.net/politike/275580/deklarata-bombe-martin-henze-ka-marreveshje-midis-bandave-te-droges-dhe-shtetit/

https://www.syri.net/politike/275064/eksperti-gjerman-i-cdu-se-shpejti-do-te-kete-zbulime-te-forta-per-rrethin-familjar-te-edi-rames/

http://www.55news.al/politike/item/221747-berisha-edvin-mafia-per-lekuren-e-tij-po-shet-olsi-drogen

https://shijaktv.al/2019/08/henze-diktatura-e-mafias-ne-juglindje-te-evropes/

BE përkrah proceset anti-demokratike në Shqipëri

https://www.linkedin.com/pulse/albania-mafia-government-rama-threat-albaniaeu-martin-henze

https://www.syri.net/politike/270599/be-perkrah-proceset-anti-demokratike-ne-shqiperi/

Tjetër ‘bombë’ nga Gjermania/ Këshilltari i Merkel: Olsi Rama dhe Taulant Balla të kapur në përgjimet e drogës

https://www.faktor.al/2019/07/29/keshilltari-i-merkel-be-perkrah-proceset-anti-demokratike-ne-shqiperi/

https://shijaktv.al/2019/08/fondacioni-soros-henze-ja-lidhja-e-ngushte-me-qeverine-rama/

https://www.linkedin.com/pulse/albania-narco-state-mustafa-edi-rama-martin-henze

https://www.linkedin.com/pulse/indictment-unwanted-brother-albanian-prime-minister-rama-martin-henze/

https://politiko.al/martin-henze-sulmon-ballen-i-dokumentuar-per-lidhjen-me-mafian-cudi-qe-nuk-arrestohet/

https://www.linkedin.com/pulse/albania-taulant-balla-member-mafia-martin-henze/

https://www.linkedin.com/pulse/accusation-undesirable-corruption-arbitrariness-albania-martin-henze/

https://shijaktv.al/2019/08/henze-diktatura-e-mafias-ne-juglindje-te-evropes/

https://www.linkedin.com/pulse/albania-grammar-freedom-martin-henze

https://www.linkedin.com/pulse/change-perspective-albania-martin-henze

https://www.linkedin.com/pulse/albania-collapse-martin-henze

https://shijaktv.al/2019/07/martin-henze-pse-po-kerkojne-te-ikin-jashte-vendit-hetuesit-e-dosjeve-te-pergjimeve/

https://exit.al/en/2019/09/06/basha-osce-report-confirmed-erosion-of-rule-of-law-and-democracy-in-albania/

https://exit.al/2019/08/cmontimi-i-regjimit-kriminal-te-rames-jo-thjesht-rrezimi-i-rames-duhet-te-jete-prioriteti-i-opozites/

https://www.nasdaq.com/article/albanian-central-bank-holds-rates-could-cut-further-20190807-00855

https://shijaktv.al/2019/09/marrezia-e-taulant-balles/

Martin Henze. Shqipëria është një vend unik në shumë mënyra. Kushdo që ka vizituar ndonjëherë shtetin e vogël të Ballkanit në Adriatik, mund ta konfirmojë këtë. Edhe vizitori plotësisht i paanshëm do të vërejë shpejt disa veçori në lidhje me këtë vend. Nëse udhëtoni nëpër zonat rurale të Shqipërisë, nuk do të gjeni vetëm natyrën e bukur të lë pa frymë, por edhe një varfëri të hidhur. Nën udhëheqjen e Hoxhës, Shqipëria pushtoi një pozicion të rrallë të veçantë në Evropën e pasluftës. Si rezultat i mbretërimit të tij të gjatë, parajsa e punëtorëve që ai premtoi në Shqipëri u bë shteti i tretë më i varfër në botë. Pas përfundimit të diktaturës në fillim të viteve 1990, vendi u gjend në një ligë me ish-kolonitë më të varfra në Afrikë dhe Azi. Por trashëgimia e Hoxhës do të thotë shumë më tepër për vendin e tij. Si sundimtari i vetëm socialist në Evropë, ai arriti të izolohej nga të gjitha republikat e tjera popullore në botë gjatë Luftës së Ftohtë. Së pari, ai hodhi veten mbi fqinjët e tij jugosllavë për të dëshmuar besnikërinë e tij ndaj shokut Stalin. Pas vdekjes së Stalinit ai më pas u grind me pasardhësit e tij, u afrua në vend të Kinës, vetëm që të hiqte dorë përsëri përsëri. Në kohën e vdekjes së Hoxhës, Shqipëria nuk kishte kontakte të rëndësishme me asnjë vend të botës. Kjo, gjithashtu, ishte ndoshta një nga arsyet e ndërtimit të çmendur të bunkerëve në vend. Kur diktatura socialiste gjithashtu mori fund në Shqipëri në fillim të viteve nëntëdhjetë, vendi ishte shkatërruar plotësisht dhe i izoluar ndërkombëtarisht. Për të dhënë vetëm një shembull të standardit shqiptar të jetesës dhe pabarazive të kohës: Në vitin 1990 nuk kishte as 2000 makina të regjistruara në të gjithë Shqipërinë, gjë që natyrisht nuk e ndaloi udhëheqjen socialiste të ndërtonte një bulevard të mrekullueshëm në kryeqytetin Tiranë , në mënyrë që bigwigs e partisë të mund të arrijnë me lehtësi vilat e tyre. Sot, 29 vjet më vonë, një situatë e ngjashme ndodh përsëri në Tiranë. Nën partinë qeverisëse, organizata pasardhëse e partisë komuniste Hoxhas, Mustafa Rama, PS, dhe përfaqësuesi i saj në Tiranë, Erion Veliaj, tani po jepen shumë leje ndërtimi për ndërtesa madhështore, në vendin më të varfër të Evropës, një stadium të ri , teatri i vjetër historik do të prishet, prona me një vlerë prej rreth 240 milion eurosh po i jepet një konsorciumi miqësor, i cili si kthim duan të ndërtojnë një teatër të ri për rreth 11 milion euro. Njerëzit janë dëbuar nga shtëpitë e tyre pa shpronësime në Tiranë për të ndërtuar bulevardet. Nga ana tjetër, në Shqipëri furnizimi me ujë dhe furnizimi me energji elektrike janë shumë të dobëta, korrupsioni, papunësia dhe uria e vërtetë karakterizojnë jetën e shumicës së shqiptarëve. Shqipëria po bëhet gjithnjë e më e izoluar, e politikës së huaj. Nuk i plotëson kërkesat për të filluar bisedimet e pranimit në BE. Gjithçka është shumë e kujton për periudhën komuniste nën Hoxhën para vitit 1989. Nuk është çudi, partia në pushtet e Mustafa Ramës është pasardhësi i Hoxhës. Me një, ndryshim shumë serioz. Hoxha nuk do ta lejonte kurrë Shqipërinë të linte pas dore shtetin Nacro. Që nga pushtimi i qeverisë Mustafa Rama në 2013, Shqipëria është bërë pikë qendrore e rrjetit për trafik ndërkombëtar të heroinës dhe kokainës nga Afganistani, Turqia dhe Amerika e Jugut në BE, me trafikimin e qënieve njerëzore dhe krimin në një shkallë të paparë. E ardhmja e kombit krenar shqiptar, pra, duket shumë e zezë, shteti është në prag të falimentimit. Edhe Hoxha ndoshta do të “kthehet në varrin e tij”. Sundimi i ligjit dhe demokracia ishin zhvilluar në Shqipëri dhe shoqërinë civile demokratike të Shqipërisë në vitet 1990 dhe gjithmonë kanë qenë në një marrëdhënie të ndryshueshme tensioni dhe komplementariteti. Pranvera e vitit 1993 ishte shumë e rëndësishme për Shqipërinë, zhvillimi i madh drejt Evropës, u miratua ligji për të drejtat themelore dhe të njeriut, Konventa e KB për të Drejtat e Njeriut dhe dispozitat e Aktit Përfundimtar KSZE – të drejtat e pakicave, u transferuan në ligjin shqiptar, marrjen e lirisë së vizave, krijimin e një kushtetute të lirë dhe demokratike, anëtarësimin në NATO dhe anëtarësimin e parashikuar në BE. Këto arritje të mëdha të popullit shqiptar, kjo fillim e integrimit të Shqipërisë në shoqëritë civile të botës tani është në diskutim në vitin 2019 dhe Shqipëria po përballet me falimentim ekonomik, kapitali më i rëndësishëm i kombit dhe ekonomia është e humbur, të rinjtë emigrojnë apo ikni nga vendi, kështu humbet e ardhmja e kombit shqiptar. Të dy parimet, sundimi i ligjit dhe demokracia, u gjetën së bashku deri në vitin 2013 në shërbim të idesë së lirisë, e cila është zhvilluar masivisht larg, nga zgjedhja e kryeministrit aktual Rama, sidomos pas zgjedhjeve manipuluese në 2017, që siç duket u realizua me mbështetjen e mafies, domethënë përmes formimit të një organizate kriminale, në Evropë flitet edhe për qeverinë mafioze të Mustafës Rama. Në detaje: Zgjedhjet parlamentare të manipuluara 2017 Sipas shtypit ndërkombëtar, hetuesit shqiptarë dhe shërbimet ndërkombëtare të inteligjencës kanë regjistrime të gjera telefonike – të bëra nga hetuesit shqiptarë – në dispozicion të tyre, të cilat dëshmojnë se partia në pushtet e kryeministrit Mustafa Rama kishte një plan sistematik për të manipuluar zgjedhjet në vitin 2017. Sipas organeve të lajmeve, këto regjistrime policore dëshmojnë gjithashtu: Kreu i qeverisë së Shqipërisë Mustafa Rama e dinte për këtë komplot zgjedhor, kështu që ai ishte pjesë e tij. Zyrtarë të lartë të qeverisë planifikuan manipulimin e zgjedhjeve dhe e zbatuan atë së bashku me drejtuesit vendorë nga partia, administrata shtetërore dhe mafia. Thirrjet telefonike të përgjuara nga policia antimafia tregojnë gjithashtu pjesëmarrjen dhe bashkëpunimin e politikanëve më me ndikim. Përveç kryeministrit Rama, Ministri i Brendshëm i atëhershëm i të cilit Samir Tahiri akuzohet aktualisht si anëtar i mafies së drogës, është Kryetari i Komisionit të Parlamentit për Legalështjet Ligjore, Ulsi Manja, kreu i Komisionit të Sigurisë së Parlamentit, Xhemal Qefalia, etj. sekretari i Përgjithshëm dhe udhëheqësi i fraksioneve të Partisë Socialiste, Taulant Balla etj. Edhe pse hetuesit shqiptarë kanë njohur regjistrimet me vite, edhe pse gjithçka që mund të dëgjohet në kaseta dhe që ka ndodhur në të vërtetë është e ndëshkueshme sipas ligjit shqiptar, ende nuk është hapur asnjë procedurë kundër asnjë prej politikanëve, zyrtarëve dhe mafiozëve të dëgjuar në kaseta . Asnjë pohim nuk është bërë nga lideri i partisë në pushtet dhe kryeministri Rama se nuk kanë asnjë lidhje me formimin e një organizate kriminale. Përkundrazi, hetuesit që ishin në gjurmët e lidhjeve të qeverisë socialiste me mafian e drogës shkuan në burg pa akuzë ose nën arrest shtëpiak dhe ikën jashtë vendit. Disa prej rasteve tani u janë kaluar prokurorëve të vegjël, të cilët kanë pak përvojë në hetimin e strukturave mafioze, rezultatet janë të parashikueshme, asnjëra. Prandaj mund të supozohet se i gjithë sistemi politik do të shtypet në mënyrë strukturore, me përjashtim të partisë qeverisëse të Mustafës Rama. Zgjedhje të paligjshme bashkiake në 2019 Rezultati i këtyre zhvillimeve kriminale dhe mungesa e sundimit të ligjit në Shqipëri: Opozita e zgjedhur, Shqipëria e Lirë, nuk ka emëruar më kandidatë në protestë për zgjedhjet lokale të planifikuara për 30 qershor 2019 në përgjithësi pjesë të vendit. Zgjedhjet e lira, demokratike nuk janë të mundshme në mungesë të një shteti kushtetues, të një sistemi demokratik dhe të një qeverie nacro. Presidenti i vendit, Ilir Meta, pushoi zgjedhjet për shkak të legjislacionit dhe emergjencës shtetërore në Shqipëri, Gjykatës Kushtetuese, Gjykatës Supreme, dhe kështu gjithashtu parlamenti u eliminua plotësisht nga qeveria, dhe publikoi një datë të re zgjedhjesh, 13 Tetor 2019. Qeveria e Mustafës Rama megjithatë kreu zgjedhjet e paligjshme. Partia në pushtet, PS, ishte e vetmja parti që fitoi 60 nga 61 vendet e zgjedhjeve. Tani, hap pas hapi, rezulton se shumë kandidatë të partisë në pushtet PS kanë një të kaluar kriminale, qoftë pastrim parash apo trafik masiv i drogës. Një tragjedi për reputacionin e Shqipërisë në botë, partia qeverisëse tregon anën e saj nacro. Pjesërisht ka dorëheqje, pjesërisht veprat penale janë mohuar. OSBE-ja ka botuar tani një raport shkatërrues mbi zgjedhjet, vetëm nga një këndvështrim teknik. Theështja që nuk ka rregull të së drejtës dhe nuk ka gjykatë kushtetuese dhe që rrjedhimisht asnjë zgjedhje demokratike, e barabartë dhe e lirë është e mundur vetvetiu nuk u trajtua, pasi nuk dukej se ishte një mandat i auditimit i OSBE-së. Sundimi i ligjit Sistemi demokratik aktualisht nuk ekziston në Shqipëri. Shqipëria tani është në një situatë në të cilën Gjykata Kushtetuese dhe Gjykata e Lartë Civile janë shfuqizuar de fakto nga qeveria Rama rreth dy vjet më parë dhe janë deurezuar në një gjendje jofunksionale. Në të njëjtën kohë, korrupsioni në administratën e qeverisë dhe trafikimi i heroinës dhe kokainës janë rritur masivisht që nga viti 2013, dhe Shqipëria është bërë qendra e trafikut të drogës në Evropë. Kjo ka një ndikim në funksionalitetin e parlamentit, një kontrollueshmëri i qeverisë së qetë Rama nuk ka qenë e mundur për 2 vjet. Siguria juridike dhe transparenca nuk janë më të garantuara, minimumi i një shteti kushtetues nuk ekziston në Shqipëri, i shkaktuar ekskluzivisht nga qeveria Rama, e cila është gjithashtu vetëm përgjegjëse për të. Pajtueshmëria me kushtetutën nuk mund të verifikohet më. Të gjitha ligjet e qeverisë, çdo veprim i qeverisë është ligjërisht i diskutueshëm, sepse nuk mund të kontrollohet, prandaj i nënshtrohet plotësisht shqyrtimit gjyqësor nga një gjykatë kushtetuese, nëse funksionon edhe një herë. Regulationsdo rregullore apo ligje sui generis siç janë hartuar aktualisht nga qeveria Rama janë, për më tepër, krejtësisht antikushtetuese. Nëse do të rivendosej një Gjykatë Kushtetuese dhe një Gjykatë Supreme, do të kishte shumë për të bërë. Këtë duhet ta imagjinojmë vetëm një herë: veprimtaria e qeverisë prej 2 vjetësh, të gjitha ligjet, do të duhej të rishikohej. Qeveria Rama po kryen një shkelje të përhershme kushtetuese / ligjore. Përveç kësaj, ka rreth 40,000 raste të pazgjidhura. Një Teatri Shqiptar i Shekspirit, me Kryeministrin Rama dhe miqtë e tij të familjes në qendër të aksionit. Gjykatat Supreme sigurisht që do të duhet të pajisen me disa qindra gjyqtarë në mënyrë që t’i shqyrtojë këto raste menjëherë dhe në përputhje me rregullin e ligjit. Se si mendohet të funksionojë kjo është një mister. Kush mendon se mund të organizohet në 4 javë ka vizione dhe kush ka vizione, duhet të ju lutemi të shkoni te mjeku. Sfondi është e ashtuquajtura reformë gjyqësore, rezultati i së cilës është ndalja e gjyqësorit. U la një zgjidhje e ndërmjetme për të filluar ndërmjet shkëmbimit të gjyqtarëve dhe emërimeve të reja, cui bono? Si rezultat, gjyqësori, siç u përshkrua shkurtimisht më lart, nuk mund dhe nuk duhet të eliminohet sipas ligjit kushtetues. Gjykata Kushtetuese dhe Gjykata Supreme janë të ashtuquajturat organe të përhershme të kushtetutës shqiptare. Zhdukja e gjyqësorit nga qeveria Rama dhe kështu shkatërrimi i demokracisë përfaqësonte një shkelje absolute të kushtetutës, një sulm ndaj rendit kushtetues të shtetit shqiptar nga qeveria Rama, i cili nga njëra anë do të kishte pasoja penale për personat përgjegjës, si dhe pretendimet e të drejtës civile për dëme, kjo duhet që herë pas here të ekzaminohet më nga afër dhe gjithashtu çon në një emergjencë kushtetuese dhe legjislative të shtetit shqiptar. Bashkimi EvropianKa një vullnet të qartë politik në Bruksel për gjashtë vendet e Ballkanit Perëndimor për t’u anëtarësuar në Bashkimin Evropian. Reformat strukturore që duhet të ndjekë populli shqiptar janë thelbësore – qoftë fermeri shqiptar nga malet e veriut të Shqipërisë, apo peshkatarët nga Shqipëria e Jugut, apo profesori i universitetit nga Tirana, shqiptarët dhe jo BE, tani duhet të vendosin se çfarë duan , një të ardhme me perspektivë, ose një tjetër si vitet e fundit. Shumica e të rinjve shqiptarë nuk duan të largohen nga vendi i tyre, familjet shqiptare nuk duan të humbasin fëmijët e tyre, shqiptarët jashtë vendit dëshirojnë të kthehen në atdheun e tyre. Ata kanë një gjë të përbashkët: ata kanë nevojë për një perspektivë ekonomike në Shqipëri, në mënyrë që ata të shohin një të ardhme. Shqipëria tani duhet të dorëzojë dhe plotësojë kriteret e Kopenhagës. Qeveria Rama ka dështuar absolutisht në këtë çështje dhe madje nuk ka qenë në gjendje të sjellë aspak një zhvillim pozitiv për Shqipërinë. Sipas mendimit tim, kjo është bërë e qartë edhe për shumicën e shqiptarëve. Ekonomia Situata ekonomike në Shqipëri është katastrofike dhe shteti shqiptar po përballet me falimentimin kombëtar. Rritja e hijet – ekonomia, mbi 40%, rritja e mungesës së punës së kualifikuar, eksodi masiv i të rinjve, mungesa e sigurisë juridike sepse nuk funksionon rregulli i ligjit, korrupsioni masiv i administratës qeveritare, elementët nacro, parlamenti që nuk funksionon, sistemi politik i destabilizuar, shiko zgjedhjet 2017 dhe 2019, një qeveri që nuk i përmbahet kushtetutës, Trafikimi i drogës, rënia e dërgesave të huaja nga shqiptarët, paralajmërimet nga banka qendrore për situatën ekonomike të Shqipërisë, suksese të vogla në tregun e bonove, rritje të lartë ekonomike Narco, d.m.th. rritja ekonomike, investimet e huaja të rregullta janë zhytur në gati 1 shifër për mille që nga koha kur Mustafa Rama mori qeverinë në vitin 2019. Rrogat e shtetit paguhen me kredi, duke shitur pretendime të mundshme tatimore të shtetit në të ardhmen në banka dhe kompani private, a skandali i piramidës së dytë që do të jetë shumë më i rrezikshëm sesa në vitin 1997. Këto janë indikacione të qarta se Shqipëria tashmë është e pa falimentuar. Në fund të vitit 2019 / fillimi i vitit 2020, sigurisht që do të ketë probleme edhe më serioze përpara se Shqipëria të falimentojë. Bashkimi Evropian gjithashtu duhet të sqarojë se si mund të justifikohet për votuesit evropianë dhe tatimpaguesit që paratë e taksapaguesve evropianë duhet të vihen në dispozicion të një qeverie të tillë të strukturuar. Me qeverinë aktuale, nuk mund të ketë verifikim të saktë të pajtueshmërisë së fondeve të përdorura. Edhe punonjësit e BE në Shqipëri ka të ngjarë të kenë ofruar oferta masive nga sektori shtetëror i korruptuar. Kjo është arsyeja pse BE-ja me siguri do të duhet të përmirësojë kontrollin e saj për personelin e vendosur. Në të vërtetë, nëse shoqëria civile shqiptare dhe ekonomia shqiptare duan të kenë një të ardhme, ata duhet të shtrojnë vetes pyetjen cui bono, pyetja është e thjeshtë për tu përgjigjur, situata aktuale përfiton vetëm Rama dhe familjet e tij, dhe jo Shqipëria e Lirë. Shtë e rëndësishme që Shqipëria e Lirë të veprojë politikisht. Por ekonomia e Shqipërisë duhet të dijë gjithashtu se ajo ka vetëm një të ardhme, nëse më në fund heq dorë nga mbështetja e qeverisë Rama, nuk është vonë për të. Efektet pozitive Dy lajmet e mira për të gjithë kaosin dhe katastrofën në Shqipëri të shkaktuar nga qeveria aktuale e Mustafës Rama: Nga njëra anë, ekziston një shoqëri civile në rritje, Shqipëria e Lirë. Që nga nëntori i vitit 2018, qindra mijëra fëmijë, gra, burra, njerëz të moshuar, profesorë, fermerë, peshkatarë dhe studentë nga të gjitha trevat e Shqipërisë kanë dalë në rrugë. Kjo është e ardhmja e Shqipërisë, jo struktura ekzistuese politiko-kriminale. Meqenëse Shqipëria e Lirë tani ka programe shumë të vlefshme ekonomike, ligjore dhe sociale nga bashkëpunimi me partnerët evropianë. Opozita demokratike ka mbështetjen e plotë të Partive Popullore Evropiane. Shtë një çështje për të ndihmuar Shqipërinë të arrijë stabilitetin dhe hedhjen e themeleve për një zhvillim të qëndrueshëm dhe integrues; punë, punë dhe më shumë punë janë thelbësore për të ardhmen e Shqipërisë. Stabiliteti është gjithashtu i nevojshëm për të siguruar që ekonomia e Shqipërisë të bëhet konkurruese, në mënyrë që pranimi i Shqipërisë në BE të mund të konsiderohet fare. Ajo që është edhe më e rëndësishme, sidoqoftë, është t’i jepet Shqipërisë, dhe popullit shqiptar në veçanti, më shumë kontroll mbi fatin e tyre. Kjo mund të arrihet vetëm duke eleminuar problemet e thella strukturore që vazhdojnë të plagosin Shqipërinë, të tilla si papunësia afatgjatë, mungesa e një sistemi ligjor funksional, institucionet e dobëta korruptive, trafiku i drogës, varfëria, uria, ikja masive dhe krimi i organizuar. Nga njëra anë, opozita dhe përfaqësimi po kërkojnë zgjedhje të reja për një pjesë të madhe të popullatës shqiptare, pasi zgjedhjet parlamentare në 2017 dhe kështu zgjedhja e kryeministrit Mustafa Rama u lidh masivisht nga partia në pushtet, sipas ndërkombëtarëve pamje, me të cilën u manipulua mafia dhe zgjedhjet më 30 qershor 2019 ishin një zgjedhje kushtetuese e paligjshme dhe zgjedhje jodemokratike, në mënyrë që një fillim i ri strukturor, më pas të mund të sillet në Shqipëri nga konsensusi shoqëror. Në një sistem demokratik, zgjedhjet janë gjithmonë narracioni vendimtar. Në fakt, nuk do ta kuptojë qeverinë ekzistuese sepse ka çmontuar këtë sistem juridik dhe strukturën demokratike. Por duket se ka anëtarë shumë të zgjuar dhe të mençur të partisë në pushtet që do të kthejnë shpinën te Balla, Z. Rama Vilaj, Z. Thairi dhe të tjerët. Kjo do të jetë gjithashtu mënyra e duhur, është e vështirë të imagjinohet para sqarimit përfundimtar penal të përgjegjësisë së zotërinjve në çështjen e zgjedhjeve të manipuluara nga Mafia 2017 dhe zgjedhjet e paligjshme të një partie 2019.Sepse sistemi ligjor në Shqipëri është funksionalisht neutralizohet, dhe parlamenti pra është funksionalisht joaktiv, kushtet themelore për një zgjedhje të re demokratike, siç janë: sigurimi i një zgjedhje të lirë dhe demokratike, ligjet elektorale demokratike për zgjedhjet lokale dhe parlamentare, verifikueshmëria e këtyre ligjeve nga një gjykatë kushtetuese bashkërisht, opozita dhe qeveria, sigurisht që do të duhej të realizohej bashkërisht. Një format sigurisht që do të ishte një qeveri kalimtare, e përbashkët e unitetit kombëtar në vitin 2019. Propozimi i demokratit Lulzim Basha, i cili gjithashtu ka një reputacion të lartë në Evropë, është i jashtëzakonshëm dhe interesant. Në fillim të qershorit 2019, ne zhvilluam qëllimisht bisedime me Bashën dhe të tjerët dhe elitat politike dhe ekonomike të vendit tonë për disa ditë në Berlin. Ekonomia e BE qëndron në anën e Shqipërisë së Lirë dhe kështu të miqve të BE-së dhe kulturës së saj legale dhe ekonomike, kjo është e mirë për Shqipërinë, që është e mirë për familjet shqiptare dhe ekonominë shqiptare. Një zgjedhje në një shtet, pa një sistem juridik funksionalisht aktiv dhe pa respektimin e rregullave dhe strukturave demokratike dhe pa marrëveshje me opozitën nuk është sigurisht diçka që dikush në Shqipëri dëshiron të kryejë; është një situatë e rëndë. Shqipëria e mundshme e Shqipërisë ka një potencial të lartë ekonomik, një kulturë shumë të vlefshme dhe njerëz shumë mbresëlënës që janë të gatshëm të punojnë. Vendndodhja e rëndësishme strategjike dhe forca e lëvizshme e punës janë vetëm disa aspekte të potencialit ekonomik të Shqipërisë. Shqipëria mori një pjesë të madhe të trashëgimisë së saj intelektuale, të ardhmen e saj me të në mërgim ose, për ta thënë ndryshe, jashtë vendit përmes fluturimit ose emigrimit të qindra mijëra shqiptarëve gjatë kohës së qeverisjes së Mustafa Ramës. Nëse fatkeqësia me qeverinë Rama, mungesa e sundimit të ligjit dhe mungesa e demokracisë zgjidhet, do të ketë një përmbytje shumë të madhe, një cunami dhe trashëgimia e Shqipërisë do të kthehet nga jashtë. Ky trashëgimtar, të huajt – shqiptarët janë pasuruar nga një ndjenjë e re – botë dhe e ngarkuar me pamje demokratike, të emancipuara. Shqiptarët që vijnë në shtëpi kanë zhytur Evropën, Shtetet e Bashkuara, Azinë, Australinë, ata janë bërë, sipas Mallet du Pan, kozmopolitët kundër vullnetit të tyre, dhe më pas do të japin përvojën e Shqipërisë, të blerë nga shumë lot dhe përpjekje. Kam pasur shumë takime dhe biseda personale me shqiptarët në Mbretërinë e Bashkuar, BE dhe SHBA gjatë muajve të fundit – ata duan të kthehen dhe të marrin pjesë në ndërtimin e Shqipërisë. Me ta, Shqipëria mund të përfitonte nga revolucioni i katërt industrial në BE dhe të merrte fatin e vet në duart e veta dhe të bëhej përsëri i fortë. Shqipëria ka potencialin të bëhet Zvicra e Ballkanit. Për këtë qëllim, Shqipëria duhet të përqendrohet në pikat më të rëndësishme në vitin 2019 dhe ky është një nga projektet parësore të opozitës. Ky koncept ka potencialin për të arritur këto qëllime, prandaj është shumë i arsyeshëm dhe merr mbështetjen tonë të plotë. Shqipërisë i duhet një perspektivë, një e ardhme, një fillim i ri për tërë politikën ekonomike dhe familjare. Shqipëria ka nevojë për punë të paguara mirë, strehim të përballueshëm dhe mundësi arsimore që janë të përballueshme për të gjithë. Isshtë gjithashtu qëllimi që të ketë më pak njerëz të varfër dhe një klasë më të madhe të mesme në Shqipëri. Në të ardhmen, ekonomia në Shqipëri do të ketë nevojë për një forcë të madhe punëtore, për të cilën ata kanë nevojë për një klasë të madhe të mesme në shoqërinë shqiptare. Puna është kapitali i ekonomisë. Kjo është mënyra e vetme për të parandaluar migrimin masiv dhe ikjen e të rinjve për shkak të mungesës së perspektivës. Demokratët kanë të drejtë të përqëndrohen në sektorët e mëposhtëm: Affairsështjet Sociale, ku planifikohen reforma për të promovuar arsimin dhe familjet, përfshirë futjen e përfitimit të fëmijëve dhe një rritje të pagave në sektorët social dhe shëndetësor. Këtu janë planifikuar arsimi / kultura, programet e investimeve në zgjerimin e universiteteve dhe shkollave, heqja e tarifave të shkollimit për familjet me probleme sociale, prezantimi mbarëkombëtar i sistemit gjerman të arsimit të dyfishtë me qëllim të sigurimit që të gjithë shqiptarët të kenë mundësi të barabarta për arsimim. Ekonomia / infrastruktura / financat, këtu vendosen përparësitë ekonomike. Fushat me përparësi ekonomike do të plotësohen me programe të përshtatshme mbështetëse përmes një reforme fiskale (sistemi i sheshtë i taksave) dhe krijimi i tre zonave të veçanta ekonomike (Veri, Qendrore, Jug). Tregu i banesave, edhe këtu duhet të prezantohet një koncept i ndërtimit të banesave sociale, i përfshirë nga subvencione strehimi për shqiptarët me nevojë sociale, me qëllim të krijimit të një strehimi të përballueshëm, gjithashtu për familjet e dobëta financiare dhe të rinjtë. Drejtësi, restaurim i sistemit juridik funksional, zbatim efektiv i reformës gjyqësore dhe luftë masive kundër korrupsionit përmes forcave speciale në rajone. Për më tepër, ekzistojnë këto tema: · Konsolidimi i tregtisë dhe investimeve sipas standardeve evropiane, · Forcimi i gjeneratës tjetër të udhëheqësve, · Ndërtimi i një ekosistemi dixhital për të mundësuar rajonin, në Revolucionin e Katërt Industrial. Roli i sektorit privat është thelbësor për të çuar përpara këtë bashkëpunim. Pa zhvillimin ekonomik nuk do të ketë të ardhura nga taksat dhe kështu nuk ka zgjerim të shtetit të mirëqenies dhe më pas nuk ka perspektivë për rininë e Shqipërisë. Sipërmarrësit në Shqipëri prandaj kanë nevojë për liri maksimale, por në përputhje me të gjitha ligjet e shtetit. Shqipëria nuk ka nevojë për rritje nacro, por rritje të mirëfilltë ekonomike. Kompanitë shqiptare lehtë mund të fitojnë fitime fantastike në të ardhmen, edhe nëse ato respektojnë rregullat ligjore. Në këtë drejtim, ata tani duhet të vendosin se çfarë duan, një rënie ekonomike apo një e ardhme në Shqipërinë e lirë. Shqipëria nuk ka nevojë të financojë pagat e punonjësve të shtetit duke shitur të arkëtueshme tatimore, por shteti duhet të ketë të ardhura të mjaftueshme. Partneritetet për të promovuar rritjen dhe investimet do të jenë një çështje kryesore në axhendë. Standarde të tilla si mënyra se si ato janë projektuar, si organizohet dhe menaxhohet tenderi janë thelbësore për pranimin nga popullata dhe për zhvillimin ekonomik të shtetit të Shqipërisë. Strukturat ekzistuese të ashtuquajturat PPP në Shqipëri, procedurat e tenderimit, si dhe tendencat e monopolizimit kanë shumë nevojë për korrigjim, ato janë kontrata familjare të qeverisë Rama me disa ndërmarrje familjare, pa kontrata PPP. Ato nuk përshtaten në formatin PPP që ne kemi zhvilluar në mënyrë efektive në Evropë gjatë 30 viteve të fundit. Ata nuk janë PPP, më lejoni t’i klasifikoj këto kontrata si kontrata familjare. Kullimi i trurit të popullsisë së re të Shqipërisë Shqipëria ka shumë përparësi, duke përfshirë veçanërisht vendndodhjen e saj shumë të rëndësishme strategjike dhe shumë punëtorë sipërmarrës. Unë me të vërtetë besoj se Shqipëria do të jetë në gjendje të përfitojë nga Revolucioni i Katërt Industrial në të njëjtën mënyrë që Shtetet e Balltikut ishin në gjendje të zhvillonin me shpejtësi ekonomitë e tyre bazuar në ekonominë e Internetit në vitet 1990 ose Irlandën Jugore. Ekonomitë më të vogla shpesh kanë avantazhin e aftësisë për të bërë ndryshime të gjera me më shumë shkathtësi dhe fleksibilitet sesa shtetet më të mëdha. Shqipëria ka potencialin të bëhet Zvicra e Ballkanit. Por në vitin 2019 Shqipëria ka nevojë për një ndryshim thelbësor politik dhe ekonomik, përndryshe nuk do të funksionojë. Qeveria aktuale ka treguar se nuk do ta bëjë politikisht. Disa ndërmarrje biznesi në Shqipëri gjithashtu duhet të marrin vendime politike tani. Shtë një marrëveshje shumë e keqe që ata bënë me Ramën, e keqe për vendin dhe e keqe për kompanitë dhe të ardhmen e tyre. Ende ka kohë për një përmbysje. Shqipëria e Lirë mund të përshpejtojë procesin e pranimit të Shqipërisë në BE. Ka një vullnet të qartë politik në Bruksel për gjashtë vendet e Ballkanit Perëndimor për t’u anëtarësuar në Bashkimin Evropian. Reformat strukturore që duhet të ndjekë populli shqiptar janë thelbësore – qoftë fermeri shqiptar nga malet e veriut të Shqipërisë, apo peshkatarët nga Shqipëria e Jugut, apo profesori i universitetit nga Tirana, shqiptarët dhe jo BE, tani duhet të vendosin se çfarë duan , një të ardhme me perspektivë, ose një tjetër si vitet e fundit. Shumica e të rinjve shqiptarë nuk duan të largohen nga vendi i tyre, familjet shqiptare nuk duan të humbasin fëmijët e tyre, shqiptarët jashtë vendit dëshirojnë të kthehen në atdheun e tyre. Ata kanë një gjë të përbashkët: ata kanë nevojë për një perspektivë ekonomike në Shqipëri, në mënyrë që ata të shohin një të ardhme. Shqipëria tani duhet të dorëzojë dhe plotësojë kriteret e Kopenhagës. Qeveria Rama ka dështuar absolutisht në këtë çështje dhe madje nuk ka qenë në gjendje të sjellë aspak një zhvillim pozitiv për Shqipërinë. Sipas mendimit tim, kjo është bërë e qartë edhe për shumicën e shqiptarëve. Shqipëria do të përfitojë vetëm nga anëtarësimi në BE nëse është në gjendje të konkurrojë me vendet e tjera dhe nëse është e rëndësishme që shqiptarët të mos emigrojnë të gjithë. Ajo që është e rëndësishme është që anëtarësimi në BE mund të lehtësojë ndikimin e një zgjidhjeje që shqiptarët duhet së pari të gjejnë. Perspektivat e zhvillimit përmes Shqipërisë së LirëPeople në Shqipëri gjithnjë e më shumë po orientohen drejt dyshuesve, të pa përshtaturve, të pakëndshëmve, për të gjithë ata që bëjnë pyetje dhe nuk i shmangin ato; kjo është bërë e dukshme muajt e fundit në Shqipëri gjatë demonstratave dhe diskutimeve të gjalla politike. Një frymë që është vështirë të dallohet në Evropën Veriore. Shtë një solidaritet i komunitetit, i Shqipërisë së Lirë, të ndiejë vullnetin e pakushtëzuar për të siguruar që kombi shqiptar të ketë një të ardhme paqësore dhe të prosperuar, një ndryshim i perspektivës në të menduar dhe në rrugë po ndodh aktualisht në Shqipëri, shumë mbresëlënëse . Opozita, Shqipëria e Lirë, po jep impuls të ri duke i treguar qeverisë Mustafa Rama kartonin e kuq për shkak të shkatërrimit të sundimit të ligjit dhe korrupsionit masiv dhe manipulimit elektoral, mandatet e tij në Parlament dhe kërkon të mendojë përsëri në Shqipëri. Ky ishte një hap shumë i guximshëm dhe demokratik nga opozita shqiptare. Një zhvillim shumë mbresëlënës, një Shqipëri e Lirë është zhvilluar në shkallë vendi dhe ndërkombëtare në muajt e fundit, e cila tani ofron një perspektivë për zhvillimin progresiv, demokratik të Shqipërisë. Shtë e qartë se shqiptarët e dinë që ata vetëm janë përgjegjës për të formuar të ardhmen e tyre si komb shqiptar dhe se ata vetëm duhet të marrin vendime themelore, jo vendin e huaj ose një politikan të huaj, ose një vend tjetër, se ata kanë vetëm një shans për zhvillimi i vendit të tyre, kombit të tyre krenar. Ky zhvillim demokratik dhe special në Shqipëri është për shkak të opozitës së zgjedhur nën kryetarin kurajoz Lulzim Basha dhe shoqërisë civile të Shqipërisë. Një zhvillim i madh, demokratik ka ndodhur atje muajt e fundit, i cili ende nuk është konsideruar dhe vlerësuar sa duhet nga publiku botëror. Shumë vëmendje i është kushtuar të ashtuquajturës stabilitet dhe autokratëve, pushtetarëve. Nga ana tjetër, ka edhe burra dhe gra të mençur dhe inteligjentë në partinë në pushtet, PS, me të cilët janë zhvilluar bisedime intensive gjatë muajve të fundit, me të cilët politikat e qeverisë së Ramas, Ballas, Velia, komiteti ekzekutiv të PS, e cila është e drejtuar kundër kombit shqiptar, nuk duan më të marrin pjesë, të cilët duan të kenë një të ardhme në Shqipëri, në liri, demokraci dhe sundim të ligjit, në komunitetin e civilizimeve. Këto dy grupe, përfaqësues të partisë në pushtet dhe të Shqipërisë së Lirë, tani duan të ndalojnë veprimet e kësaj qeverie autokratike Rama dhe junta e tij dhe mosrespektimin e kushtetutës në interes të së ardhmes së Shqipërisë. Ky është një zhvillim shumë i mirë. Shqipëria ka një kulturë shumë mbresëlënëse dhe të vlefshme, për të cilën shqiptarët me të vërtetë mund të jenë shumë krenarë. Kishte një bashkëjetesë të veçantë, paqësore midis bashkësive fetare. Kjo mund ta pasurojë shumë Evropën. Ka gra dhe burra që duan të trajtojnë dhe mbajnë idenë e Evropës në zemrat dhe mendjet e tyre. Vetë vendi ka një situatë dhe burime interesante ekonomike. Shqipëria ka potencialin të bëhet Zvicra e Ballkanit. Opozita ka një program të konsiderueshëm dhe modern ekonomik dhe shoqëror, në të cilin ne kemi marrë pjesë, i cili do të bëjë të mundur këtë zhvillim. Kjo gjithashtu do ta bënte praninë në BE më realiste, e cila është joreale për qeverinë aktuale Rama nëse ndodh një ndryshim themelor politik në vitin 2019. Evropa e re ka një bërthamë në Shqipëri, shoqëri civile / opozitë tani, së bashku me përfaqësues të zgjuar të akoma qeverisës partiake, ka si detyrë të mbyllë plagët boshllëqe të pesë viteve të fundit. Për t’i shëruar ato, tani është e nevojshme mençuria dhe mençuria e shoqërisë civile shqiptare, është e mundur të ndryshoni kursin e ndryshimit politik në vitin 2019 dhe ta çoni kombin shqiptar në një të ardhme brenda shoqërive civile evropiane. Në këtë rrugë duhet të çojmë të gjithë me vete, shqiptarët, ekonominë. Evropianët duhet të pranojnë që deri më tani të gjitha bisedimet me qeverinë Rama për të zgjidhur konfliktet janë bllokuar ose jokonkluzive, një situatë e ngjashme me Venezuelën. Regjimi Rama përdor përfundimisht mundësi të tilla për bisedime për të fituar kohë dhe legjitimitet, pra interesi i shtuar për fillimin e bisedimeve të pranimit me BE. Në këtë këndvështrim, hapja e bisedimeve të pranimit në kohën e tanishme do të ishte absolutisht kundërproduktive për zhvillimin demokratik. Prandaj ne gjithashtu kemi nevojë për vëmendjen e atyre që, nga një distancë, vëzhgojnë, analizojnë, japin këshilla dhe krijojnë lidhje, pa gjykuar, me miqtë evropianë. Një kapitull tjetër i historisë së Shqipërisë, një vend që mendon i madh duke filluar përsëri i vogël, do të hapet nga opozita për t’u ofruar shqiptarëve mundësi të reja dhe ta bëjë Shqipërinë një vend më të mirë. Infos: https://m.bild.de/politik/ausland/politik-ausland/wahlmanipulation-in-albanien-ein-staat-versinkt-im-mafia-sumpf-62698312.bildMobile.htmlhttps://m.bild .de / Politik / Ausland / Politik-Ausland / wahlmanipulation-in-Albanien-ein-Staat-versinkt-im-mafia-Sumpf-62698312.bildMobile.htmlhttps: //www.bild.de/politik/ausland/politik- Ausland / Wahl-manipulimi-in-Albanien-abhoer-baender-belegen-Regierung-manipulierte-Wahl-62666642.bild.htmlhttp: //www.emcdda.europa.eu/system/files/publications/10225/2018-cocaine

Te nderuar miq,

Pavaresisht se zhvillimet aktuale diktojne venien e gishtit mbi Kryeministrin e vendit si arkitektin e vetem te deshtimit te fatit te Shqiperise per te qene ne gjirin e familjes europiane, ka edhe nje personazh tjeter qe ka kohe pa na “nderuar” me prezencen e tij mediatike.

Eshte fjala per Ministrin e Brendshem Sander Lleshaj qe pas asaj dridhjeje te zerit me termet ne sfond, nuk dihet se perse nuk del qe te sqaroje publikun per ndodhite Brenda Ministrise se Brendshme qe nga zhdukja e pjeseve te kembimit te makianve te parkut e deri tek pajisjet e kompjuterave qe magazinohen po ne dikasterin qe drejton.

Ka edhe me, moszbatimi I ligjit mbi shperblimin ushqimor te policeve per te cilet thote se mendon aq shume si dhe cfare eshte shume uleritese, vrasjet e fundit qe kane ndodhur nen “vezhgimin” e rrepte te gjeneralit te policise Viktimen e fundit.ia kishin hedhur si dhurate ne treven nga ka origjinen e tij.

Jam I sigurte se edhe ate ish efektivin e policise qe e ekzekutuan se fundmi autore qe nuk u kapen kurre, Sandri e ka ne ndergjegjen e tij, perderisa mekanizmat qe ai I drejton shume mire kundrejt demonstruesve te opozites, per arsye te panjohura e kishin lene te lire Santiagon qe duket se ka qene I perfshire ne shume zullume qe Ministri do thoshte se nuk I kishte degjuar kurre.

Po z. Minister I Brendshem dilni e sqarojuni shqiptareve si e keni ndaluar drogen, si e keni permiresuar sigurine e qytetareve, si e drejtoni dikasterin ku per te disaten here “fluturojne” pjese kembimi apo ku ta dish cfare. Dilni pa ndroje se ne fund te fundit gjithe mediat I keni dashamirese e te kapura e nuk do u godasin fort.

Por dilni e na “iluminoni” sa I agfte jeni Ju dhe policia qe Ju thoni se duam e qe ne fakt as nuk e duam dhe as eshte per t’u dashur…

Nga Kolonel Konstadin Koliqi/

Sote, ne Fax News, ne emisionin e mengjesit, ku drejton Z. Kastriot Cipi, vec te tjerave, u prezantua per diskutim, nje plan i opozites, qe ja ka derguar kryeministrit Edi Rama, per ta zbatur, gje qe do te sjelli qeverisje shume me te mire se sa kjo e deritanishme…… ndryshe, Rama duhet te hapi krahun, qe do te thote, ta lere pushtetin dhe te largohet……….

Nuk besoi se ka, ne boten e qyteteruar, opozite qe pergatit plane dhe meson qeverine per te qeverisur vendin me mire se cka bere keto 6-7 vjete…..nuk besoi se ka ne bote opozite, qe lobon ne shtetet e ndryshme te Europes, por edhe ne Amerike, qe Shqiperise dhe kesaj qeverie, ti hapen negociatat, per tu bere pjese e Bashkimit Europiane……… nuk besoi se ka opozite ne bote, qe nga mengjesi deri ne darke e vlereson, me shume te drejte, qeverisjen rilindase si MAFIA dhe Edi Rama, jo si kryeminister por si padrino te kesaj MAFIA dhe……. na fton ne, miletim opozitar apo mbeshtetes te MAFIAs, qe pasi te hapen negociatat, me Ben, ta duartrokasim MAFIAn dhe Padrinon e saja, Edi Rama dhe te dy palet, opozita dhe MAFIA rilindase, te jene duke festuar ne banketin e hapjes se negociatave……

Zoterinje drejtues te opozites, ndajeni mendjen, eshte MAFIA qe po drejton Shqiperine apo eshte qeverisje qe vetem po gabon, eshte kryeminister apo padrino i MAFIAs……..treguesit, qysh ne sekondat e para te marjes se zyrave qeveritare, ne qender nga rilindasit dhe tani se fundmi, edhe ne baze, jane tregues te nje aktiviteti mafioze, gje qe edhe ju, ne fjalimet tuaja, e vleresoni si MAFIA…..me MAFIAn nuk ka marreveshje, nuk munde ti besh plane pune MAFIAs……..kunder MAFIAs behet vetem nje plane, plani i burgosjes dhe i asgjesimit te saja…..sa per kujtese – Ne Itali, MAFIA u forcua aqe shume sa behej gadi te merte drejtimin e vendet, pushtetin……..forcat politike, atje, nuk i cuan plane bashkepunimi, MAFIAs por krijuan nje force politike, te afte per ta asgjesuar MAFIAn……arritjet qene te madhaja, ne mos mahnitese….shumica e krereve te MAFIAs, u agjesuan, nje pjese u arratisen dhe shumica e ushtareve te saja, u mbyllen prapa hekurave dhe celsat ju hodhen ne dete…..

.

Tani le të ndalemi tek disa prej organizatave që kanë marrë para nga Soros. Rrjeti i tyre është shumë i gjërë.

Disa vazhdojnë të ekzistojnë dhe disa të tjerë jo. Por ne po japim një listë me ato më kryesoret.

1. ” Lëvizja Europiane në Shqipëri,

2. “Qendra për studime parlamentare”,

3. Lëvizja “Mjaft”,

4. Partnerët e Shqipërisë,

5. Instituti për demokraci dhe ndërmjetësim,

6. Këshilli Zgjedhor i Shqipërisë “Respublika”,

7. Instituti i mediave shqiptare,

8. Instituti shqiptar i studimeve ndërkombëtare,

9. Instituti shqiptar për studime bashkëkohore,

10. Komiteti shqiptar i Helsinkit,

11. Aleanca gjinore për zhvillim,

12. Shoqata “Refleksione”,

13. Shoqata për popullsinë dhe zhvillimin,

14. BIRN Albania,

15. Open Data Albania,

16. Open Spending Albania

17. Qendra për përparimin e zhvillimit njerëzor (CUCHR).

18. Platforma shqiptare për avokim të politikave,

19. “Transparency International”- Shqipëri,

20. Instituti “Agenda”,

21. Instituti për menaxhim Lindje-Perëndim.

22. Organizata “Lëviz Albania”

23. Lëvizja Rinore Egjiptiane Rome

24. Shoqata “Fëmijët janë e ardhmja”

25. “Instituti për Studime Politike”

26. “Porta vendore”

27. “Dhoma Zgjedhore”

28. Qendra për Studimin e Demokracisë dhe Qeverisjes

Këto janë vetëm disa nga organizatat që kanë përfituar dhe vazhdojnë të përfitojnë fondet e Soros. Një pjesë e tyre janë shumë të dëgjuara, ndërsa pjesës tjetër pak njerëz ua dinë emrin.

Por, këtu vijmë tek një pikë e nxehtë debati rreth aktivitetit të Sorosit në Shqipëri. Duke qenë se shumica e projekteve që marrin këto fonde, kanë të bëjnë me qeverisjen, më ligjet dhe me institucionet shtetërore, dyshimet janë ngritur se përmes tyre Soros kontrollon politikën shqiptare

Të pranishëm në ekzekutim kanë qenë hetuesi Vangjel Kote, zëvendësprokurori i Rrethit Krujë – Piro Suli, zëvendëskryetar i DPB Krujë – Ramiz Palmi dhe mjeku Asim Ylli.

Pas vrasjes që është kryer nga njëri prej 3 ekzekutorëve që ka pasur Drejtoria e Punëve të Brendshme Tiranë (nuk dimë saktësisht cili nga ata: SH.M, R.K. apo A.K.) është vepruar sipas autorizimit, duke iu dhënë “rezultati” doktor Asim Yllit, njërit prej mjekëve që rezulton edhe në raste të tjera që ka tërhequr kufomat për nevoja të Fakultetit të Mjekësisë. Çudi e madhe është përdorimi i kësaj gjuhe mafioze këtë rast.

Nga Kastriot Dervishi

Mafia zakonisht përdor një gjuhë të veçantë për të kërcënuar e vrarë. Kjo shihet në format “do ju rregullojmë”, “do ju sistemojmë”, “do ju zbukurojmë”, etj. Edhe gjatë luftës “Tarasi” i frymëzuar nga gjuha mafioze shkruante vazhdimisht “dekorojeni” filanin, etj. një histori e ngjashme është vënë re te një praktikë ekzekutimi. Vite më parë, nga një fletore e vjetër kam gjetur në Arkivin e Ministrisë së Brendshme një shënim mbi fundin e Dom Shtjefën Kurtin, kufoma e të cilit ishte çuar për eksperiment mjekësor te Fakulteti i Mjekësisë në Tiranë. Nuk mjaftoi një burgim i gjatë, por u desh edhe një tjetër me dënim kapital.

Dom Shtjefni u arrestua më 11.6.1970. Operativi i dosjes formulare ishte Qemal Karemani, ndërsa hetues Iljaz Haxhiaj.

Nga leximi i të dy dosjeve, del fare qartë se pushkatimi nuk mund të përligjej edhe sipas legjislacionit të kohës. Me vendimin nr.54, datë 30.7.1971 të Gjykatës së Rrethit Krujë, e kryesuar nga Qazim Mani, me pjesëmarrjen e prokurorit Hajredin Fuga u dënua me vdekje për “sabotim” dhe agjitacion e propagandë. U la në fuqi me vendimin nr.806, datë 8.9.1971, nga Gjykata e Lartë e kryesuar nga Llazi Stratobërdha me relacionin e Jani Vasilit dhe pjesëmarrjen e prokurorit Zaim Myftarit. Më 23.9.1971 Presidiumi i Kuvendit Popullor vendosi refuzimin e faljes së jetës.

Nga data e këtij vendimi e deri në ekzekutim kemi disa ditë. Vonesa dhe trajtimi nga Dega e Punëve të Brendshme Krujë në Drejtorinë e Punëve të Brendshme Tiranë, me sa duket është bërë për arsyen e kërkesës nga Fakulteti i Mjekësisë. Urdhri nr.3285/1, datë 25.9.1971 i ministrit të Punëve të Brendshme, ka vendosur procedurën e veprimit. Ky udhër është asgjesuar dhe nuk është gjetur.

Kësisoj ekzekutimi është kryer më 29.9.1971 në “vendin e caktuar” në Dajt. Gjatë kësaj kohe, Dom Shtjefni është mbajtur në Repartin nr.313 në Tiranë.

Të pranishëm në ekzekutim kanë qenë hetuesi Vangjel Kote, zëvendësprokurori i Rrethit Krujë – Piro Suli, zëvendëskryetar i DPB Krujë – Ramiz Palmi dhe mjeku Asim Ylli. Pas vrasjes që është kryer nga njëri prej 3 ekzekutorëve që ka pasur Drejtoria e Punëve të Brendshme Tiranë (nuk dimë saktësisht cili nga ata: SH.M, R.K. apo A.K.) është vepruar sipas autorizimit, duke iu dhënë “rezultati” doktor Asim Yllit, njërit prej mjekëve që rezulton edhe në raste të tjera që ka tërhequr kufomat për nevoja të Fakultetit të Mjekësisë. Çudi e madhe është përdorimi i kësaj gjuhe mafioze këtë rast.

Më 20.10.1971 Prokuroria e Rrethit Krujë i dërgoi Presidiumit të Kuvendit Popullor procesverbalin e ekzekutimit në Tiranë, një rast krejt i rrallë ky. Për këtë arsye, ky procesverbal u administrua në dokumentet e fondit përkatës në AQSH.

Lori Amy, profesore në Universitetin Jugor të Xhorxhias, thotë për Zërin e Amerikës se krimet që shkaktoi komunizmi nuk mund të harrohen, por çështja është se si duhet kujtuar kjo e kaluar, në mënyrë që shoqëria të mos mbetet tek akuzat dhe viktimizimi. Profesorja, e cila viziton shpesh Shqipërinë, po merret me studimin e traumave që përjetoi shoqëria shqiptare dhe të rrugës për shërimin e tyre. Ajo flet edhe për zgjedhjen e ish-ministrit të Brendshëm të komunizmit Gramoz Ruçi në krye të Kuvendit. “Nëse nuk e shohim të kaluarën tonë me guxim dhe integritet, atëherë nuk do të mund të kuptojmë dot se po e përsërisim atë”, thotë ekspertja amerikane.

Profesore Amy, jeni duke shkruar një libër që mund të përmblidhet si një analizë e plagëve që la pas regjimi komunist në Shqipëri. Nga kërkimet tuaja në thelb çfarë keni gjetur?

Ka dy mënyra për të menduar rreth plagëve. Së pari: Çfarë ndodhi, çfarë konkretisht na i shkaktoi plagët? Por ajo që mua më intereson më shumë janë efektet e këtyre plagëve. Pesëdhjetë vjet të një diktaturë të egër totalitare i kanë bërë njerëzit të ndihen sikur nuk kanë shpresë. Një nga efektet e kësaj diktature, ku njerëzit kishin frikë se mos po i spiunonin, se mos burgoseshin apo vriteshin, është se ata krijuan një ndërgjegje të dyfishtë. Kjo i bën disa njerëz të mos ndihen vetvetja, të humbasin aftësinë për të treguar të vërtetën.

Pra, në thelb flasim për pasoja të traumave nëpër të cilat ka kaluar shoqëria shqiptare dhe që mbeten të patrajtuara siç duhet?

Për t’i zgjidhur ato, gjëja e parë që duhet të bëjmë është t’i trajtojmë ato me integritet, guxim dhe ndershmëri, pra të kthehemi pas dhe të shikojmë se si struktura e terrorit krijoi një ndërgjegje të dyfishtë, duke i bërë njerëzit të humbisnin shpresën.

Por kush e mban përgjegjësinë që këto trauma vazhdojnë të mos trajtohen siç duhet?

Të them të drejtën, kjo është një përgjegjësi që ne e mbajmë të gjithë. Pra edhe shqiptarët, por edhe ndërkombëtarët. Në këtë rast, përgjegjësi do të thotë të kesh guximin të përballesh me ndershmëri me atë që ndodhi. Kur ne kemi frikë, atëherë ne gënjejmë veten, mohojmë gjëra që nuk duam t’i dimë dhe i mbajmë ato përbrenda. Edhe ndërkombëtarët kanë fajin e tyre. Sepse sapo ndodhi tranzicioni, ata erdhën në Shqipëri me planin e tyre ekonomike, duke thënë se tani vendi është një treg i lirë. Ndërkaq, nuk pati kohë që njerëzit të analizonin atë që kishte ndodhur, por u kalua me shpejtësi nga një kuadër ideologjik në një tjetër.

Le të flasim pak për krimet e regjimit komunist. Duket sikur politikanët sot dhe në përgjithësi njerëzit në pushtet përpiqen hapur të provojnë se krimet e komunizmit mund të harrohen tani që kanë kaluar kaq shumë vite. Ata përpiqen ta fusin këtë ide në mendjet e të rinjve, duke u thënë të gëzojnë jetën dhe të harrojnë të kaluarën. A mendoni se skena e krimit të dhunës shtetërore ekziston ende?

Ne mund të harrojmë hollësi historike konkrete, për shembull njerëzit që kanë jetuar atë kohë mund të harrojnë hollësi konkrete, njerëz që kanë vdekur mund të mos kenë në gjendje të tregojnë historitë e tyre. Por efektet e atyre ngjarjeve vazhdojnë. Gjysma e popullatës është nën 30 vjeç dhe shumë prej tyre mund të mos e kenë mësuar atë që kaluan prindër apo gjyshërit e tyre. Por e vërteta është se i gjithë vendi, çdo centimetër e tij, u ndërtua nga puna e detyruar: nga të burgosurit ose nga puna vullnetare që në fakt ishte e detyruar. I tërë vendi është një skenë krimi. Asgjë nuk mund të harrohet. Çështja është se si duhet kujtuar kjo e kaluar në një mënyrë që të mos mbetemi tek faji, akuzat dhe viktimizimi, por në një mënyrë që të ketë efekte shëruese. Për ta bërë, këtë fillimisht duhet të analizojmë se çfarë ndodhi dhe pastaj të shtrojmë pyetjen se si mund t’i rindërtojmë marrëdhëniet me njëri-tjetrin.

Banks Can’t Stop You Doing This, and They Hate It – Don’t Miss Out!

Cila është përvoja juaj nga bisedat që keni pasur në Shqipëri me njerëz që mund të kenë qenë burgosur apo të dënuar me punë të detyruar?

Shumë prej tyre janë të traumatizuar thellë. A e dini se si mund të shërohet dikush që ka qenë i traumatizuar? Së pari, pala tjetër duhet të pranojë dhe të thotë: Më vjen keq për atë ju keni hequr. Një pranim i thjeshtë se kjo vuajtje ka ekzistuar ka një efekt shumë të madh. Por të pretendosh se gjërat nuk kanë ndodhur, kjo nuk mund të shërojë askënd.

Ndoshta një shembull i mirë për të ilustruar këtë që ju thoni është zgjedhja kohët e fundit si kryetar i Parlamentit e zotit Gramoz Ruçi, ish-ministër i Brendshëm në vitin e fundit të regjimit komunist, kur në Shqipëri ndodhën disa gjëra mjaft të trishtueshme. A mund të na thoni se çfarë mund të nënkuptojë kjo për shoqërinë në Shqipëri?

Është pikërisht ajo për të cilën folën. Nëse nuk e shohim të kaluarën tonë me guxim dhe integritet, atëherë nuk do të mund të kuptojmë dot se po e përsërisim atë. Këtu vijmë përsëri tek ndjenja e mungesës së shpresës, e cila vjen kur ne mendojmë se çfarëdo që të bëjmë asgjë nuk do të ndryshojë. Megjithatë, vitet e fundit kemi parë mundësi shumë reale për ndryshim. Për shembull, më në fund është ngritur një komision për hapjen e dosjeve të policisë sekrete të regjimit komunist. Si do të veprohet me këtë komision? Çfarë duhet bërë që komisioni të punojë me transparencë? Si duhet të trajnojmë njerëzit që do të merren me studimin e arkivave? Kjo është një mundësi, e cila nëse shfrytëzohet, atëherë kjo mund të sjellë shpresë. Edhe ky komision që ju përmendët ka nevojë për mbështetje nga shumë njerëz. Sepse, nga përvoja e së kaluarës, shumë njerëz kanë shprehur mosbesim se edhe ky komision nuk do të bëjë asgjë. Komisioni nuk janë vetëm ata pak njerëz që bëjnë pjesë në të. Jemi të gjithë ne që shkojmë në zyrat e tyre, që kërkojmë dokumente, që fillojmë t’i studiojmë ato dhe që flasim për ato që gjejmë.

Ka shumë njerëz që thonë se jemi tepër të dobët për t’u përballur me të kaluarën komuniste, sepse ata që janë në pushtet janë mjaft të fuqishëm dhe një pjesë e tyre vijnë nga ajo e kaluar. Si do t’i përgjigjeshit ju kësaj?

Pata një drekë jashtëzakonisht të bukur para pak ditësh me ambasadorin John Withers, për të cilin shumë njerëz kanë respekt në Shqipëri. Ai më kujtoi historinë me hebrejtë gjatë Luftës së Dytë Botërore në Shqipëri. Asnjëri prej hebrejve që shkuan Shqipëri në atë kohë nuk u vra. Të gjithë ata u mbrojtën. Një popull që bëri këtë nuk mund të jetë një popull i dobët. Njerëzit që e bënë këtë janë njerëzit e besës dhe të mikpritjes. Këto cilësi janë thelbi i identitetit shqiptar. Në identitetin shqiptar ka një forcë të jashtëzakonshme, që unë jam 100 për qind e sigurt se do të gjejë përgjegjësinë, guximin dhe shpresën për të përfituar nga rasti që kemi tani për të filluar realisht shërimin e shoqërisë, i cili duhet të ishte bërë me kohë.

Iv Kaloçi/ Memorie.al publikon raportin sekret të Sigurimit të Shtetit i realizuar nëpërmjet Drejtorisë së Zbulimit pranë Ministrisë së Punëve të Jashtëme, (Drejtoria e V-të) i cili mban datën 15 maj 1972, ku agjentët e shërbimit të fshehtë, survejuan, përgjuan dhe inçizuan (me teknikë operative) të gjitha bisedat e aktorit të famshëm shqiptar nga Kosova, Bekim Fehmiu, gjatë periudhës tre javore që ai qëndroi në Shqipëri. Çfarë thoshte aktori i famshëm për Kosovën, Jugosllavinë, Tiranën, Prishtinën, Josif Broz Titon dhe Enver Hoxhën e bisedat e tjera që ai bëri me personalietet e artit e kulturës gjatë takimeve me ta…

Në këtë shkrim po botojmë të plotë dokumentin e e Drejtorisë së V-të të Sigurimit të Shtetit (në Ministrinë e Jashtme) lidhur me survejimin dhe përgjimin e vazhdueshëm që iu bë aktorit shqiptar me famë botërore Bekim Fehmiut, gjatë vizitës së tij dyjavore në Shqipëri në majin e vitit 1972. Fund i viteve ‘60-të dhe fillimi i viteve ‘70-të, do të shënonin një “shkrirje të akujve” përsa i përket marrdhënieve politike, ekonomike, dhe sidomos atyre kulturore midis Tiranës dhe Beogradit. Sulmi i forcave të Traktatit të Varshavës ndaj Çekosllovakisë në vitin 1968, si dhe garancia e plotë që udhëheqësi komunist i Jugosllavisë Josip Broz Tito i dha Enver Hoxhës se “Jugosllavia nuk do të bëhet një territor trampolinë në rast pushtimi të Shqipërisë nga trupat sovjetike”, si dhe “përfundimi me sukses” i demostratave të shqiptarëve të Kosovës në vitin 1968-të, pas dhënies së autonomisë së zgjeruar dhe hapjes së Universitetit të Prishtinës, do të ndikonin pozitivisht në përmirësimin e këtyre raporteve shpesh-herë tejet të tensionuara.

Gjatë kësaj periudhe midis Shqipërisë dhe Kosovës, do të nisnin si kurrë më parë një etapë e rëndësishme e shkëmbimit të ndërsjelltë të delegacioneve qeveritare të rangjeve të larta, arsimit dhe shkencës, grupeve të ndryshme kulturore dhe artistike, këngëtarëve dhe aktorëve të mirënjohur si dhe sportistëve të mirënjohur nga të dyja anët e kufirit. Shkëmbime të tilla do të ndodhnin jo vetëm midis Shqipërisë dhe Kosovës, por edhe midis Shqipërisë dhe shqiptarëve të Maqedonisë, Malit të Zi, dhe Serbisë. Në këtë kuadër bashkëpunimi, në 20 Prill të vitit 1972 erdhi për një vizitë dy-javore në Shqipëri, aktori shqiptar (kosovar) me famë botërore Bekim Fehmiu. Gjatë kësaj vizite, Bekim Fehmiu do të shoqërohej nga personalitetet më të larta shqiptare të artit dhe kulturës në të gjithë axhendën e takimeve të tij në vëndin tonë, si zv/Ministri i Kulturës, Mantho Bala, Drejtori i Kinostudios, Todi Bozo, regjizori Dhimitër Anagnosti, shkrimtari i famshëm, Ismail Kadare, Kryetari i Lidhjes së Shkrimtarëve, Dhimitër Shuteriqi, shkrimtari dhe poeti Dritëro Agolli, regjizori i Teatrit Popullor, Esat Oktrova, etj.

Bekim Fehmiu, padyshim deri atëherë ishte shëndruar në një idhull të padiskutueshëm jo vetëm për shqiptarët e Shqipërisë por edhe për ata jashtë saj, deri në kufijtë e diasporës. Aktori shqiptar me famë botërore do të bëhej i njohur fillimisht në kinematografinë jugosllave dhe pastaj në atë europiane dhe botërore me kryeveprat e tij “Morgan A Suitable Case for Treatment” (1966), “Odissea” (1968), përkrah aktores greke (me origjinë shqiptare)Irene Papas, “The Adventures” (1970), “The Deserter” (1971), “Permission to Kill” (1975), “Black Sunday” (1977), dhe të tjera kryevepra me famë botërore si “Disperamente Giulia” (1989). Por Bekim Fehmiu gjatë gjithë vizitës së tij në Shqipëri dhe konkretisht në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve, Kinostudion “Shqipëria e re”, Galerinë e Arteve, Muzeun Historik Kombëtar, Ekspozitën “Shqipëria Sot”, Teatrin e Operas dhe Baletit, etj do të survejohej dhe përgjohej vazhdimisht nga njerëzit e kudondodhur të Sigurimit të Shtetit të kamufluar si“diplomatë”, “gazetarë”, dhe “shoqërues” të tij.

Sigurimi i Shtetit në raportin që i dërgon Drejtorisë së V të saj me drejtor Jonuz Mersinin (në Ministrinë e Jashtëme) vëren me imtësi të gjitha bisedat dhe qëndrimet personale të aktorit të madh, për të gjithë ecurinë e marrdhënieve politiko-ekonomike dhe kulturore midis Shqipërisë dhe Jugosllavisë, e veçanërisht midis Shqipërisë dhe Kosovës. Në këtë raport të hollësishëm përmëndet dashamirësia dhe sinqeriteti që Bekim Fehmiu tregon për çdo lloj ecurie pozitive në marrdhëniet midis Tiranës dhe Prishtinës. Por edhe me gjithë këto lavdërime dhe qëndrime dashamirëse të tij ndaj Shqipërisë, Bekim Fehmiu do të vëzhgohej rreptazi me mosbesim nga punonjësit e Sigurimit të Shtetit, pasi “nuk duhej harruar” se ai vinte nga Jugosllavia, një nga shtetet më të atakuara politikisht nga regjimi i Enver Hoxhës deri në atë kohë.

Gjatë gjithë vizitës së tij në Shqipëri, dhe deri në largimin e tij nga Tirana në 4 Maj 1972, Bekim Fehmiu nuk e mori vesh kurrë se ai do të survejohej dhe përgjohej në të gjitha takimet dhe shëtitjet e tij nga Sigurimi i Shtetit. Dhe kjo sepse deri në këtë kohë, nuk është përë publik asnjë dokument zyrtar që ta dëshmojë më së miri këtë fakt. Dhe sipas të gjitha gjasave, ai iku në jetën e përtejme pa e mësuar kurrë atë fakt. Vetë Bekim Fehmiu do të rikthehej tashmë në Shqipëri në vitin 2000, si i ftuar nderi në një koncert në Pallatin e Kongreseve, por kësaj rradhe i pa-survejuar nga askush. Aktori i madh shqiptar me famë botërore do t’i botonte kujtimet e veta në librin “Shkëlqim dhe tmerr”, (të përkthyer nga diplomati dhe njëkohësisht njohësi më i mirë i gjuhëve sllave në Shqipëri), Xhelal Fejza, në 2012-ën, dy vite pas vdekjes së Fehmiut në shtëpinë e tij në Beograd.

Në këto kujtime Fehmiu i kushton një kapitull të tërë vizitës së rëndësishme të tij në Shqipërinë e vitit 1972, si dhe kujton me nostalgji marrdhëniet kulturore të Tiranës me Prishtinën në periudhën e komunizmit. Raportin e Sigurimit të Shtetit mbi përgjimet e Bekim Fehmiut, të realizuar nëpërmjet Drejtorisë së V-të të Ministrisë së Jashtëme, po e botojmë të plotë së bashku edhe me raportin e Sektorit të Kulturës, ndërsa nga libri me kujtime “Shkëlqim dhe tmerr”, të botuar në vitin 2002 në Beograd, kemi përzgjedhur disa fragmente, kryesisht me ato që kanë të bëjnë me vizitën e tij në Tiranë dhe disa rrethe të tjera të vëndit ku ai u prit me nderime të mëdha.

 Raporti i Sektorit të Kulturës për Bekim Fehmiun

Informacion nga takimi me artistin Kosovar Bekim Fehmiu

Falenderoi për pritjen e ngrohte dhe tha shprehimisht:

“E ndjej veten si në shtëpinë time”.

Gjatë këtyre tre ditëve ai ka pasur takime në Kinostudio, në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve, ka parë disa filma artistikë shqiptarë, Ansamblin e Këngëve dhe Valleve Popullore, ekspozitën e madhe “Shqipëria më 1971”, Galerinë e Arteve, Muzeun e Luftes Nacional-Çlirimtare dhe Arkeologjik të Durrësit etj.

Në takimin me shokun Mantho për të gjitha këto që pa dhe mësoi gjatë këtyre ditëve në vëndin tonë, ai u shpreh me fjalë të ngrohta.

Për realizimet tona ai tha se janë me të vërtetë të mëdha, sidomos kur i krahason me gjëndjen e mjeruar të Shqipërisë në periudhën e Zogut, të cilin e quajti feudalizëm primitiv. Ai u shpreh për Kosovën se do ishte e mjaftueshem të arrinte gjendjen ku ka arritur sot Shqipëria në fushën e Arsimit dhe Kulturës. Duke folur për të kaluarën e vëndit tonë tha se nuk ka pasur kush fat më të hidhur se Shqipëria dhe shqiptarëve, nuk ka patur luftë ballkanike dhe botërore që nuk i kanë kaluar këto treva kryq e tërthor Shqipërisë. Dhe megjithatë shqiptarët jetojnë me emër në botë. Shtoi se përse nga vitaliteti dhe zotësia nuk ka popull tjetër në botë si populli shqiptar.

Vlerësoi lidhjet e shumta, rritjen e popullsisë shqiptare dhe të moshës mesatare në vëndon tonë. Pasi foli për numrin e sotëm të popullsisë në vëndin tonë, ai i shtoi këtij numri edhe një milion shqiptarë të Kosovës, (sipas regjistrimit të fundit, të cilin e quajti pak a shumë objektiv). Duke dashur të shprehë kënaqësinë për shtimin e shqiptarëve, vuri në dukje me humor se vetë do të bëjë 12 fëmijë.

Tha se shumë është folur dhe futet rreth teorisë së Marksit, Engelsit dhe Leninit, por Shqipëria është një shëmbull në këtë drejtim. Juve ju karakterizon një modesti që imponohet.

Duke folur për luftën plot suksese kundër analfabetizmit në Shqipëri, nënvizoi gjëndjen e rëndë në Jugosllavi, ku problemi i analfabetizmit po bëhet gjithnjë dhe më i mprehtë. Vuri në dukje se në Beograd tani janë rreth 40 përqind analfabetë.

Në bisedën e tij theksoi se në shkëmbimet me Kosovën duhen pasur parasysh rrethanat konkrete dhe përsëriti se në grupet që vijnë në Shqipëri, duhet të pranohen edhe element serbë dhe malazezë. La të kuptohet se kjo është e nevojshme në marrëdhëniet me Kosovën. Në bisëdën me shokun Mantho, ai përdori disa herë shprehjen: “të punojmë me kopili”, me këtë ai donte të thoshte se ne duhet të përdorim një taktikë elastike, e cila të sigurojë një bashkëpunim të nevojshëm për çështjen shqiptare.

Për këtë çështje ai la të kuptojë se ishte i shqetësuar. Shoku Mantho i tregoi se në grupet kosovare që kanë ardhur në Shqipëri, kanë bërë pjesë edhe serbë etj.

Vlerësoi lart qëndrimin dhe punën e pedagogëve tanë në Universitetin e Prishtinës (ka një vëlla pedagog në këtë universitet). Me punën e tyre të mirë, thjeshtësinë dhe seriozitetin, ata kanë ndikuar dhe tek pedagogët vëndas që të kuptojnë si duhet rolin e tyre. Me këtë la të kuptohet nevojën e predominimit tek ta të ndjenjës patriotike.

Gjatë gjithë bisedës ai la të nënkuptohej se ushqente ndjenja të thella patriotike. Foli me dashuri për punën e të jatit të tij si mësues, pioner i shkollës shiqipe në atë krahinë, të motrës së tij, gjithashtu mësuese etj. Përmëndi se kur vajti për të marrë vizën, i kishin thënë se s’ka ç’mëson në Shqipëri. Me këtë rast ai theksoi se edhe Aleksandër Moisiut i thanë: Ç’e do Shqipërinë dhe përpiqeshin të tregonin se ai s’ishte shqiptar. Përmëndi se ai vetë e ka bërë të qartë kombësinë shqiptare dhe nuk ka pranuar kurrsesi prapashtesën viç.

Pleniumin e katërt e vlersoi pozitivisht, sipas tij, ndihmoi për çështjen e Kosovës.

Për gjëndjen në Jugosllavi, ai vuri në dukje se veprojnë në një forcë të madhe dollari dhe dinari. Përmëndi raste të shumta të vjedhjes nga drejtues ndërrmarjesh. Përmëndi se këta vjedhës të miliona dollarëve nuk ndëshkohen, dënohen lehtë, dalin dhe përsëri kthehen në punë me përgjegjeësi.

Vlerësoi lart filmat tanë nga pikëpamja teknike dhe bëri vërejtje nga ana artistike. Tha se filmi duhet të ketë sa më pak karakter deklarativ, të ndjehet më mirë dhe më fortë shqiptari i sotëm, të intesifikohet ritmi i filmit dhe dinamika e tij.

Duke dalë ai përmëndi fjalën e urtë se “peshku qelbet nga koka”. Me këtë rast vuri në dukje se me realitetet e shënuara, Shqipëria po ecën përpara. Me këtë rast ai deshi të vërë në dukje se kur ecën Shqipëria në rrugë të drejtë, kjo është dhe në interes të Kosovës.

Gjatë bisedës Bekimi pyeti për rrugët e përgatitjes së kuadrove të artit në vëndin tonë, si sasi dhe cilësi, vuri në dukje nevojën që ndjehet sot në Kosovë dhe kërkoi që në këtë fushë të ndihmohet dhe nga vëndi ynë.

Shoku Mantho gjatë këtij takimi i foli gjerësisht për sukseset e arritura në fuhshën e arsimit dhe Kulturës, vështirësitë që janë hasur dhe rrugët që janë ndjekur për kapërcimin e tyre. I foli për traditat e lashta në fushën e artit dhe të kulturës të popullit tonë, për kujdesin që tregohet për këtë, për perspektivat e mëdha në fushën e arsimit e të kulturës. Ai i foli gjithashtu për realizimet e mëdha në fushën ekonomike e shoqërore si dhe rrugët dhe format e punës që janë përdorur tek ne në përgatitjen dhe kualifikimin e kuadrit, sidomos të atyre të kulturës dhe artit.

Shoku Mantho i foli edhe mbi shkëmbimet që janë realizuar në fushën e Arsimit dhe Kulturës në marrdhëniet me Kosovën dhe shprehu kënaqësinë dhe gadishmërinë tonë për forcimin e mëtejshëm të tyre.

24.IV.1972                                                                        F. Hobdari                                                                                                                                                                     J. Mato 

Raporti i Sigurimit të Shtetit për Bekim Fehmiun

Informacion mbi qëndrimin në vëndin tonë të aktorit Kosovar, Bekim Fehmiu

Prej datës 20 prill deri më 4 maj qëndroi në vëndin tonë, i ftuar nga Kinostudio, aktori Kosovar, Bekim Fehmiu. Gjatë kësaj periudhe me të u realizua ky program:

Pritje në Drejtorinë e Kinostudios, ku morën pjesë dhe disa punonjës artistikë, mbas takimit vizitoi disa reparte të Kinostudios si dhe asistoi në sheshin e xhirimit të një filmi artistik. Takimi në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve me shokun Dhimitër Shuteriqi, Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Llazar Siliqi, etj. Shikimi i shfaqjes së Ansamblit të Këngëve dhe Valleve Popullore dhe bisedoi me artistët e ansamblit, mbas shfaqjes. Shikimi i filmave artistik “Malet me blerim mbuluar”, “Kur zbardhi një ditë”, dhe “Vallëzimi i shqipeve”.

Vizitën në Galerinë e Arteve dhe bisedën me piktorët Foto Stamo, Abdurrahim Buza etj.

Vizitë ne ekspozitën “Shqipëria më 1971”. Në Muzeun e Luftës Nac-Çlirimtare, në Mauzole në Durrës, si dhe në Muzeun Arkeologjik.

Data 24 u organizua pritje në Ministrinë e Arsimit dhe Kulturës nga shoku Mantho Bala.

Vizita në Krujë, në kala dhe muzeun e kalasë

Vizita në Gjirokastër dhe në shtëpinë muze të shokut Enver, në muzeun e armëve dhe nëpër qytet. Shikimi i shfaqjes “Shtëpia në bulevard”, interpretuar nga teatri profesionist i Gjirokastrës.

Vizitë në Sarandë, Butrint dhe Vlorë. Në Fier vizitoi Azotikun dhe Apolloninë.

Vizitë në Shkodër, në Uzinën e Telave dhe në Vaun e Dejës.

Takim dhe bisedë me aktorët e Tetrit “Migjeni” dhe vizitë në shtëpinë e gruas së Bajram Currit.

Pas kthimit nga Shkodra në Tiranë, ai asistoi në premierën e filmit “Yjet e netëve të gjata”. Asistoi në paradën e 1 Majit. Pati një intervistë televizive. Në datën dy, shetiti në parkun e madh ku zhvillohej manifestimi popullor.

Në Kinostudio u shfaq për pedagogët dhe studentët filmi “Odisea”. Mbas filmit u zhvillua një bisedë, thjesht për probleme profesionale. Pa shfaqjen e e Institutit të Arteve, “Ylli pa emër”.

Ditën e fundit pati një bisedë me kolektivin krijues te Kinostudios, mbi problemet profesionale dhe mbasdite asistoi në provën e pjesës “Gjenerali i ushtrisë së vdekur”. Mbas provës pati një takim të shkurtër me kolektivin e Teatrit Popullor, ku kryesisht u bisedua rreth spektaklit dhe Bekim Fehmiu bëri disa vërejtje profesionale dhe artistike të cilat shokët e teatrit i gjetën me vënd.

1 Nga gjithë qëndrimi i tij më parë dhe nga shprehjet e tij gjatë kohës që qëndroi këtu, dukej një ndjenjë e thellë e shqiptarizmit. Në librin e përshtypjeve të Muzeut të Armëve të Gjirokastrës, ku ai gjeti të ekspozuar dhe një fotografi të ngritjes së flamurit në Vlorë, në të cilën dukej dhe i jati, shkrojti:

“Jam krenar që jam shqiptar”. Këtë ndjenjë krenarie që është shqiptar e shfaqi vazhdimisht. Mbas shfaqjes së Ansamblit të Këngëve dhe Valleve u shpreh: “Dilni bre vasha dhe djem e tundeni dhe ta marri vesh e gjithë bota se kush jemi ne…”. “Do të ishte mirë të vijshit dhe atje në Beograd dhe të jepshit shfaqje që të mbushej stadiumi më i madh i Beogradit”. Çmonte shumë dhe këtë e shprehte vazhdimisht, kujdesin që tregohet tek ne për njeriun, për shëndetësinë dhe arsimin. Ishte shumë entuzuast për sukseset e tilla të vëndit tonë, siç janë zhdukja e analfabetizmit, elektrifikimi, etj. (në këto raste nuk nguronte të sillte shëmbuj të shumtë negativë për vjedhjet dhe korrupsionin, diferencat e mëdha të rrogave, analfabetizmin që tani në Beograd zë 40 përqind të popullsisë dhe të tjera për Jugosllavinë e sotëme).

Ai thoshte: “E duam shumë Kosovën tonë, por ma shumë duam nënën tonë Shqipëri dhe duhet, që në çdo lamë të na e kaloni ne në Kosovë”.

Gjatë bisedave të ndryshme për përparimin e vëndit tonë, fliste me dashuri për udhëheqësit tanë. Kishte dëshirë të madhe të shihte shokun Enver Hoxha dhe i ngeli merak që në festën e 1 Majit nuk e pa ashtu si duhet. Vlersonte shumë kujdesin dhe shpenzimet që bënte shteti për zbulimet arkeologjike, për ruajtjen dhe mirëmbajtjen e veprave të artit, muzeve etj.

Ishte shumë i etur që të mësonte sa më shumë nga historia e lashtë dhe përparimet e sotëme të vëndit tonë. Gjithmonë shprehej entuziast për çdo gjë që i pëlqente. Kur pa Butrintin dhe Sarandën tha: “Këto janë vënde të mrekullueshme, do t’u them të gjithë kosovarëve të vijnë dhe të pushojnë këtu”.

Postimi i gazetarit Klodian Tomorri:

“Popullsia homogjene e Shqiperise ne vitin e fundit te mandatit te Rilindjes.

Po bejne ligjin qe te fusin masivisht krah te lire pune ne vend. Dhe meqe ketu svjen askush nga rajoni se ne kemi rrogat me te uleta ne Europe do shkojne t’i marrin neper Afrike.

Ruajtja e fitimeve te larta kerkon spastrim etnik dhe furnizim me krah te lire pune.

Pas ca vitesh keta ne foto (afrikanët) do jene krahu puntor i oligarkeve dhe baza e votuesve te Rilindjes.

Hajde babam hajde” 

Në një sondazh të kryer nga Fondacioni “Friederich Ebert”  (2018/2019) 40% e të pyeturve kanë shprehur dëshirën të ikin nga Shqipëria.

Destinacioni më i preferuar është Gjermania. Specialistët pajtohen me mendimin se largimi i të rinjve nga Shqipëria vjen si rrjedhojë e arsimit jocilësor dhe papunësisë. 

Referuar të dhënave të INSTAT shkalla zyrtare e papunësisë për të rinjtë shënoi 22,2 % në tremujorin e parë të 2019. /Syri.net

Letra e Mark Shllakut mësuesit të dënuar me pushkatim për agjitacion e propogandë. Drejtuar bashkëshortes, pak orë para pushkatimit

“E dashtuna Angje e fëmijë!

Më kanë nda nga shokët për me më ekzekutu. Nuk po më dhimet jeta vetëm se ju po ma mërzisni shpirtin.

Mos u mërzit për mue vetëm m’i rrit fëmijët me hir të Zotit. Amanet babën e mos i trego për mue. Borgj i kam Halitit për tjegullat dhe në ardhtë dita, jepja për mue.

E dashtuna Angje!

Jam lidh kamsh e duersh. Edhe pak orë me kanë mbet me jetue. Mendjen e kam te ti e fëmija që nuk mujta më ju gëzue. Tashti më kanë pikëllue shumë fytyrat tuaja që më dalin parasysh e s’më lanë me dekë… banu e fortë.

Angje! Ne tu mbushtë mëndja me u martue e ke lejen teme por mos me më harrue. Por amanet fëmijët.

Të kam dasht me shpirt deri tash në çast të mramë të jetës teme. Edhe në atë jetë do të lutem për ty. Amanet mos u mërzit për mue por shikjo fëmitë. Ju puth me mall për herë të fundit.

E dashtuna Angje!

Të lutem me m’i ba hallall vuajtet që të kam shkaktue.

Të lutem me mu interesue për eshtrat e të mos më harrojsh për kurdoherë. Me m’i marrë eshtrat e me mi çu në një vorr. Kam me vedi një teneqe me emnin tem, me të mundësh me më njoftë.

Hallall të gjithëve dhe ty të parës. Po vdes si një shqiptar i mirë dhe i ndershëm.

Marku.”

Kanë kaluar 70 vite, dhe familja rrinë me shpresë se një ditë do ti gjej eshtrat e mësuesit 31 vjeçar!

Shqipëria është një nga vendet me konsumin më të lartë të bukës, një karakteristikë kjo e vendeve të varfra. Sipas të dhënave të fundit të Eurostatit, Shqipëria, një nga shtetet me të ardhurat më të ulëta të Europës, renditet si vendi, ku banorët e saj shpenzojnë më shumë për bukë dhe drithëra në raport me të ardhurat e tyre.

Buka mbetet produkti numër një në tryezat e shqiptarëve, një traditë e vjetër kjo që ka nisur të zbehet pas viteve ’90, por pa lëshuar shumë terren për produktet e tjera. 

Në Shqipëri operojnë në treg rreth 5 mijë furra buke. Cilësia e bukës që ato ofrojnë çdo ditë është vënë shpesh në diskutim, siç ka ndodhur në jo pak raste edhe me produkte të tjera ushqimore. Disa  muaj më parë, pas shqetësimeve të ngritura u zëvendësua mielli i importuar nga Serbia me grurë.

Por sipas ekspertit të sigurisë ushqimore, Enriko Ceko, ulja e sasisë së importit të grurit nuk mund të quhet sukses. Kjo për shkak të reduktimit të popullsisë.

Një nga shqetësimet kryesore të ngritura herë pas here nga ekspertët ka qenë niveli proteinik. Një anketë e fundit e ISHP-së ka gjetur se anemia te fëmijët është rritur me gati 9% nga viti 2008-2018 si rezultat i kequshqyerjes nga buka pa proteina. Në bazë të standardit europian, nivelin i proteinave në miellin e bukës nuk duhet të jetë më poshtë apo më sipër se 12.5.por pavarësisht nga ajo që mund të deklarohet në dokumentacion, këtu ka hapësira për manipulim.

Por çfarë ka tjetër brenda buka që ne hamë përditë? Aditivët janë përmendur shpesh kur është fjala për manipulimin gjatë procesit të prodhimit, me qëllim uljen e kostove apo edhe rritjen e cilësisë në dukje të produktit. 

Sipas AKU, kontrolle në lidhje me përbërës të tillë shtesë në bukë janë ushtruar herë pas here, shpesh pas denoncimeve të vetë qytetarëve.

Ngjyruesit janë shpesh një përbërës i bukës, për të cilin ne si konsumatorë nuk jemi në dijeni.

Një nga manipulimet tipike që i bëhen bukës përmes ngjyruesve është kthimi i bukës së bardhë në të zezë ose integrale.

Konsumatori shqiptar në shumicën e rasteve blen në furra, dyqane apo markete bukë për të cilën nuk ka asnjë informacion. Origjina e miellit, përbërësit e bukës apo pesha nuk reflektohen në ambalazhin e produktit. Por pavarësisht se një nevojë e domosdoshme dhe mbi të gjitha një e drejtë e konsumatorit, ky hap duket se është ende larg.

Një tjetër element që mund ta bëjë bukën të rrezikshme për shëndetin tonë është niveli i lagështirës në grurë. Në rast të mungesës së kontrolleve dhe masave paraprake, myku mund të kthehet në kancerogjen.  

Prerja e bukës nga vetë furrat, një proces i aplikuar vitet e fundit në Shqipëri, mund të dëmtojë cilësinë e saj. Pavarësisht se është shumë më praktike të blesh një bukë të prerë sesa ta presësh atë vetë në shtëpi, ekspertët këshillojnë metodën e vjetër.

A ka forma të tjera me të cilat prodhuesit e bukës manipulojnë konsumatorin? Për të ulur humbjet dhe për të shtuar fitimin, hiletë janë nga më të ndryshmet. 

Si një nga produktet ushqimore më të rëndësishme, buka dhe furrat ku ajo prodhohet, por edhe vetë lënda e parë janë subjekt i kontrolleve të AKU-së.

Autoriteti Kombëtar i Ushqimit është institucioni që duhet të na garantojë ne sigurinë e produkteve që konsumojmë çdo ditë.

Po sa ia del AKU të na garantojë ne si konsumatorë se buka që blejmë dhe hamë çdo ditë është e sigurt? A i ka ajo kapacitetet e duhura njerëzore apo laboratorët e nevojshëm për analizat? Këto të fundit nuk mungojnë, por kur vjen puna te burimet njerëzore, duket se ky institucion u ka hapur dyert njerëzve që nuk kanë përgatitjen e duhur.  

Cfare nuk thuhet ne konference:

nga Anila Hoxha.

1.Trafikantet kane marre vetem pakot e orizit qe me pas ne arratisje e siper ja lane policise  [????]

2.Trafikantet nuk erdhen te merrnin drogen ne kontenierin tjeter, cka e detyroi policine qe nen efektin e deshtimit te shkoje dhe ti marre vete pakot dhe sot te deklaroje si droge te kapur 137 kg. Qe natyrisht ishte oriz e gjitha .

3.Njeri nga pritesit eshte peshkatar

4.Pritesi tjeter ishte roje dhe hyri permes badge te portit

5.I treti ne kerkim, ishte ai qe priste ne makinen gri me targa te huaja

Droga me dorezim te kontrolluar qe ishte zevendesuar me oriz ishte vetem 22 kg, dhe per kete ngarkese u kapen ata dy fakirat. Dy ngarkesat e tjera qe ne total bejne 137 kg nuk u terhoqen.

Perse ?

Kush tradhetoi ?

Në Kanada, një burrë i moshuar u arrestua për vjedhje të bukës dhe u dërgua në gjygj.

Plaku e pranoi fajin dhe rrëfeu.

“Unë isha shumë i uritur, gati sa vdiqa nga uria.”

Gjykatësi vendosi:

“Ju e dini që keni bërë vjedhje, dhe unë po ju porosis që të paguani dhjetë dollarë kompenzim. Unë e di që ju nuk mund ti paguani këto para, kështu që unë do të paguaj për ju. ”

Të gjithë në sallën e gjyqit heshtën, gjykatësi mori dhjetë dollarë nga xhepi dhe kërkoi që të meren në thesar si kompensim për dënimin e plakut.

Pastaj u ngrit në këmbë dhe iu drejtua sallës: “Ju të gjithë jeni fajtorë, dhe secili prej jush duhet të paguajë nga dhjetë dollarë për ju, sepse jetoni në një qytet ku një i moshuar detyrohet të vjedhë që të mos vdes nga uria.

Në sallën e gjygjit u mblodhën 480 dollarë dhe paratë e mbledhura gjykatësi ia dorëzoi plakut.

Dhe gjykatësi shtoi.

“Nëse në një qytet ku jetojnë njerëz të civilizuar shihni të varfër, atëherë dijeni që pushtetarët e këtij qyteti vjedhin pronat e njerëzve.”

Fabula e gomarit

Një ditë, gomari i një fermeri ra në një pus.

Ai nuk u lëndua, por ai nuk mund të largohej prej andej, për këtë arsye kafsha qau me forcë me orë të tëra, ndërsa fermeri mendoi se çfarë të bënte

Më në fund, fermeri mori një vendim mizor:

Ai arriti në përfundimin se meqenëse gomari ishte shumë i vjetër dhe se pusi ishte me të vërtetë i thatë, do të duhet të mbulohet disi. Kështu që nuk ia vlen të përpiqesh ta nxirrje gomarin nga pusi. Në vend të kësaj, ai i thirri fqinjët e tij për ta ndihmuar ta varroste gomaricën gjallë. Secili prej tyre mori një lopatë dhe filloi të hidhte dhe brenda pusit.

Gomari shpejt e kuptoi se çfarë po i bënin dhe bërtiti në mënyrë të dëshpëruar. Sidoqoftë, për habinë e të gjithëve, gomari e kuptoj pas disa lopatë dhe që mori.

Fermeri më në fund vështroi në fund të pusit dhe u befasua nga ajo që pa. Për çdo lopatë dhe që i binte mbi shpinë gomari ai tundej, duke bërë një hap në të njëjtën me dheun që binte në tokë. Kështu që, në një kohë të shkurtër, të gjithë panë se si gomari arriti të arrinte në grykën e pusit, të shkojë sipër skajit dhe të dalë prej andej

Jeta do të hedhë shumë tokë në shpinë.

Sidomos nëse tashmë është brenda një pusi. Sekreti për të dalë nga pusi është të shkundni dheun që merr në shpinë dhe të bëjmë një hap në secilin prej problemeve tona është një hap që na çon lart.

Ne mund të dalim nga vrima më e thellë nëse nuk heqim dorë Përdorni dheun që ata hedhin për të lëvizur më tej … !!!

Mos harroni 5 Rregullat që duhen të jenë të lumtur:

1. Lironi zemrën tuaj nga urrejtja.

2. Lironi mendjen tuaj nga shqetësimet.

3. Thjeshtoni jetën tuaj.

4. Jepni më shumë dhe prisni më pak

5. Duaje më shumë veten dhe … pranoje tokën që të hedh. Ajo mund të jetë zgjidhja, jo problemi.

Ju lexoni deri në fund të një pjese up up në 2 grupe

Mos e injoro ❤

The Fable of the donkey

One day, a farmer’s donkey fell into a well. He didn’t get hurt, but he couldn’t get out of there on his That’s why the animal cried strongly for hours, while the farmer thought about what to do

Finally, the farmer made a cruel decision: he concluded that since the donkey was too old and that the well was really dry, it would need to be covered somehow. So it wasn’t worth trying to get the donkey out of the well. Instead, he called his neighbors to help him bury the donkey alive. Each one of them took a shovel and started throwing land inside the well.

The donkey soon realized what they were doing to him and cried desperately. However, to everyone’s surprise, the donkey aquietou after a few shovels of land he took.

The Farmer finally looked at the bottom of the well and was surprised by what he saw. To every shovel of land that fell on his back the donkey shook, taking a step on this same land that fell to the ground. So, in a short time, everyone saw how the donkey managed to reach the mouth of the well, go over the edge and get out of there

Life will throw a lot of land in the back. Especially if it’s already inside a well. The Secret to get out of the well is to shake the land that takes in the back and take a step on Each of our problems is a step that leads us up. We can get out of the deepest holes if we don’t give up Use the land they play to move on…!!!

Remember the 5 RULES TO BE HAPPY:

1. Free your heart from hate.

2. Free your mind from worries.

3. Simplify your life.

4. Give more and expect less

5. Love yourself more and… accept the land that throw you. She may be the solution, not the problem.

You read until the end of a up ❤ share in 2 groups

Don’t ignore ❤

Cfare deshtimi kjo politike..!

Nga Enkelejda Veliu.

Mjafton te shoh Gjuzin, qe ben si pjeshkar i madh me misin, duke e gjuajtuar live ne emision, dhe te nesermen e ben zevendespresidente te partise se tij, pa asnje anetar..

Apo Rudina, me disleksike, sme kane pare syte..

Degjuar jo e jo..

Lere pastaj Murrizin..apo Valterin

Pjese e listes se deshtuar..ku edhe ne cader flisnin me dirigjim, dhe tmerroheshin kur mikrofoni padashje, afrohej nga ne..

Z. Kryetar…!

A mund te beni vetem dicka per PD..?

Na lini te garojme..fillimisht me njeri tjetrin..pastaj me ata perballe.

Une dua gare..

Dua “lufte”..perplasje mes kandidatesh..

Dua te grindem..te berrtas..te gezoje

Dua te me dridherohet zemra, kur fillon numerimi i votave..

Dua te shkoj te ai anetari i thjeshte, ti kerkoj voten..keshtu njihem me te..

Shterpesimit, brenda partise, vetem keshtu i gjendet dermani..Gare pra.

Na lini te garojme..pash zotin

Mos emeroni me deficente..se po prekim fundin ..!

EU dispute over Albania and Northern Macedonia.

Martin Henze

BE, por edhe populli shqiptar, prandaj nuk duhet të mashtrohet. Reformat në gjyqësi vështirë se ekzistojnë, rezultatet janë katastrofike, përgjegjësia e vetme politike për to qëndron te qeveria Rama, jo me popullin shqiptar dhe jo me ekonominë shqiptare.

Democracy: the government of the people by the people for the people.

Mr. Henze, what are the most important debates in German politics about the Albanian situation?

Henze: In the Bundestag on 26 September 2019, a prepared motion of the CDU/CSU will be presented and the SPD of the Bundestag on the application for accession of the Republic of Albania and on the application for accession of the Republic of Northern Macedonia to the European Union and on the recommendation of the European Commission and High Representative of 29 May 2019 for the commencement of accession negotiations, and is to be adopted.

In order to better understand the discussions now taking place in Berlin and in Brussels in mid-October, we need to take a brief look back at Albania’s past.

Only then can the political roles of the current governing party, Mr Rama, on the one hand, and of the democratically elected opposition, on the other, under the leadership of the democrats who represent Free Albania, be correctly assessed and the political decisions taken in Berlin, this week and in Brussels in mid-October understood.

The heads of state and government of the European Union (EU) at their summit meeting with the states of the Western Balkans on 21 June 2003 gave the Balkan states the prospect of EU membership if they fulfilled the conditions for it.

The background was the European policy of the democrats Albania, who represent the Free Albania.

From 1992 until 2013, the Democrats led Albania into the family of civil societies, out of political and economic misery and terror.

In its opening to the outside world of Albania, the current elected opposition signed hundreds of cooperation agreements with the European and other countries, the EU Human Rights Charter, the Helsinki Act, which was concerned with the protection of minorities in Albania during the period of government from 1992 onwards.

In 1993 Albania signed the Partnership and Peace Treaty and in 1995, agreed a concordat with the Vatican, joined the Council of Europe. The Stabilisation and Association Agreement with the EU was signed in 2006. 2010 Facilitation of entry conditions to the EU. Then, on 28 April 2009, an application for accession to the EU was submitted pursuant to Article 49 of the Treaty on European Union (TEU). 8 weeks later, on 09 July 2009, Albania joined NATO.

An objective, European view, very, very great achievement of the current elected opposition, of the democrats now in opposition, this political achievement is strongly respected internationally and for this reason there is an unshakable trust of the USA, the EU and of course also Germany in these democratic forces and in the Albanian nation.

It will never be forgotten how Albania stood by the USA and the civilised world without discussion in November 2001. Albania’s involvement in NATO will not be forgotten. Internationally it was clear in the period up to 2013 that Albania is a reliable partner.

In June 2014, the European Council recognised Albania as a candidate country on the basis of this historic development since 1992.

The problematic period of regression and stagnation Albania began in 2013, and today, Albania is basically facing almost national bankruptcy, people see no future and the rule of law does not exist.

Do you believe that Germany will have a positive attitude towards Albania?

Henze: In Europe, among the Americans and especially in Germany, there is therefore a clear political will for the six Western Balkan states to join the European Union.

At this point, we must differentiate between the Rama government, the Prime Minister Rama and the honest and cultural Albanian people.

When Europe and Germany say ‘yes’ to Albania and help Albania, it is out of the firm conviction that they are supporting the Albanian people, not Mr Rama.

The majority of German politicians and economists, including myself, support, irrespective of this development, the EU perspective for the Albanian nation and, despite all the shortcomings of the questionable Rama government, appreciate the developments of the country and the Albanian nation since 1992.

But, as I said, supporting Albania does not mean that the world supports Rama’s policies. It is harmful to Albanian development, from the games surrounding Kosovo to the possible criminal cooperation of Mr. Rama, Mr. Balla and others with the Mafia for the purpose of manipulating the 2017 parliamentary elections. Prosecutors, police officers and prosecutors investigating this matter have had to flee from this government and have found asylum in Switzerland and Germany. We should make this state of affairs, this event clear to ourselves.

The accession process is seen as a crucial motor for reform and stability.

in the region. Germany and the EU have a special interest in stabilisation and good neighbourly cooperation in the region.

It is seen that the Albanian population is not in favour of the EU rapprochement process.gives a very high priority to the popular support of the population.

This NATO country’s accession to the EU is recognized as very high.

In addition to the five key priorities formulated by the Commission in the progress report for fulfilling the conditions for opening accession negotiations, the OSCE/ODIHR and the Venice Commission of the Council of Europe formulated recommendations for electoral reform in 2013 and 2015.

Even if these are not part of the European list of demands, the German Bundestag will consider it necessary to implement the recommendations promptly.

Albania is experiencing a serious domestic political crisis. The German Bundestag will therefore urge all democratic forces in Albania to make every effort immediately to ensure that this crisis is overcome as quickly as possible through political dialogue, otherwise the path for accession negotiations will be considerably impeded.

As you can see from the example of the Türkey, the negotiations can be compared to a Möbius ribbon. This must not be allowed to happen again with Albania, but it is now exclusively in the hands of the Albanian nation.

You have dealt intensively with Albania, know Albania and know the discussions and the actors in the European Union and have the documents of the Bundestag, how do you assess the situation?

Henze: After the now developed and available compromise paper of the governing parties in Berlin, which could possibly also be used as a draft concept for the decision of the EU Council of Ministers in mid-October, it is now very clear that, against the outlined background, the following can be said about Albania:

– All 57 of the judges and public prosecutors of the highest courts and public prosecutor’s offices, who were classified as priority judges, were examined within the framework of the vetting process. Negatively screened persons were removed from the service.

– A law for electoral law reform in line with OSCE/ODHIR recommendations and ensuring transparent party and campaign funding has been presented, but has still been adopted.

– Only a few criminal proceedings have been initiated against judges and prosecutors accused of criminal conduct in the vetting process. Others must follow.

– At the Constitutional Court all charged judges were removed. At present, the Constitutional Court therefore has only one member, whereas the Court has a large number of judges.number of open procedures.

– The Supreme Court currently consists of only one sitting judge and two delegated judges. The examination of the candidates is not yet complete.

– The post of Prosecutor General is filled with only one interim candidate.

– To combat corruption and organised crime, the required special structure SPAK, a special tribunal for combating OC and corruption, was created. SPAK is not yet operational.

– The Public Prosecutor’s Office has apparently initiated an investigation against those accused of buying votes in 2016/ 2017, but no arrest warrants have yet been issued. Criminal proceedings must be instituted immediately and concluded expeditiously as soon as suspicions are confirmed.

– The local elections on 30 June 2019 were largely trouble-free, but a decision on the legality of the elections is still pending. An urgent decision by the Constitutional Court on the legality of this election on 30 June 2019 is required.

– Proactive investigations, prosecutions and convictions related to corruption and OC are taking place, but they need to be pursued rapidly and vigorously at all levels, including towards senior officials and politicians.

– Implementation of the administrative reform is slow.

– While drug cultivation has been curbed, Albania’s role in drug trafficking has increased.

– Political statements and efforts to unite the Albanian population in Albania, Kosovo and Macedonia under one Great Albania could lead to unforeseeable conflicts in the Western Balkans. They must be stopped immediately, because these aspirations would be incompatible with accession to the EU and would have to lead to an interruption of the accession negotiations.

Furthermore, the political representatives come to the conclusion, against the background outlined above, that a decision by the European Council to open negotiations on Albania’s accession to the EU in October will be approved.

At the same time, however, the explicit expectation is expressed that in a later decision on accession to the EU not only the fulfilment of the accession criteria will be ensured.but also the absorption capacity of the EU.

This is a very far-reaching demand, but one that is very understandable and welcome in view of the nationalist, disastrous policy and lack of understanding of democracy on the part of the Rama government. An explicit signal and a turning away also of the German Social Democrats from the uncritical policy towards the Rama government, a novelty slowly appears. The Rama government is increasingly isolated from foreign policy.

That is why demands will continue to be made:

1. at the European Council on 17 and 18 October 2019 to agree in principle to accession negotiations with Albania only under the condition that

(a) the first Accession Conference shall not take place until the Federal Government has determined that Albania has fulfilled the following conditions:

– Ensuring the viability and functioning of the Constitutional Court and the Supreme Court by providing them with an adequate number of judges and prosecutors,

– adopting electoral reform that is fully in line with OSCE/ODIHR recommendations and ensures transparent parties and campaign funding; and

(b) the second Accession Conference does not take place and the first negotiating chapters are not opened until the Federal Government has established that Albania has fulfilled the following conditions:

– Implementation of the law on the reform of electoral law that has been introduced

– Initiate criminal proceedings against judges and prosecutors accused of criminal behaviour in the vetting process,

– Initiate prosecutorial and, where appropriate, judicial proceedings against those associated with vote-buying in elections and prosecute them seriously and expeditiously,

– Establish the specialised structure to fight corruption and organised crime and its capacity to function,

– make solid progress towards achieving a track record in the fight against corruption and organised crime at all levels, including initiation and first completed cases, including against senior officials and politicians. This includes proactive investigations, prosecutions and convictions of corruption and organised crime where appropriate,

– tangible progress in administrative reform, including the review of the recruitment of senior officials and directors, including with regard to allegations of irregularities

– a final decision on the legality of the local elections of 30 June 2019 by the Constitutional Court; if a re-run of the elections is ordered, they must take place on the basis of the new electoral law,

2. ensure that the framework of the negotiations is designed in such a way as to ensure a consistent continuation of the course of reforms and, in particular, the implementation by Albania of agreed reforms. If Albania delays, suspends or withdraws the fulfilment of commitments after the opening of accession negotiations, the accession negotiations should be suspended or terminated in case of doubt. The opening and closing of individual negotiating chapters must depend on clear criteria;

3. make clear that Albania still needs to make significant additional efforts to meet the accession criteria, in particular in the following areas

– rule of law, i.e. continuation of the review of judges and prosecutors (vetting process), creation of new judicial structures,

– Fight against corruption and organised crime, including strengthening and networking institutions and establishing a solid track record at all levels and in the detection and seizure of funds related to corruption;

4. ensure that the Commission and the European External Action Service regularly report on the progress of reforms during accession negotiations, in particular in these key areas;

5. ensure that these chapters (notably Chapter 23, Judiciary and Fundamental Rights, Justice, Freedom and Security) are addressed at the beginning of the negotiations and only concluded at the end of the negotiations. The action plans proposed by the Commission for these chapters must set clear deadlines and objectives which must be met before new chapters can be opened; other negotiating chapters must not be opened beforehand. The Commission must report regularly on the implementation of the action plans in addition to the annual progress reports. The opening and closing of relevant chapters must depend on substantial progress in these areas.

The Bundestag reserves the right to make use of its general right to comment under § 8 EUZBBG if it concludes that the conditions for opening negotiating chapters have not been met;

6. ensure that the topics are

– functioning democratic institutions,

– Public administration reform,

– economic development and competitiveness,

– good neighbourly relations and regional cooperation,

– Freedom of the press and media,

– Rights of the most vulnerable groups and members of the public Minorities,

– vibrant civil society the priorities of the accession negotiations.

7. ensure that Albania fully meets the political and economic criteria upon accession. Strict compliance with the Copenhagen criteria remains a prerequisite for accession. There must be no automatic accession, for example by mentioning an accession date before the conclusion of negotiations;

8. to advocate that as few transitional arrangements and exceptions as possible be agreed in the alignment with the acquis communautaire; Albania wants to join the EU and must accept that the acquis is not diluted by negotiations;

9. to advocate that Albania already submits to the provisions of the European Stability and Growth Pact in the negotiation process and complies with the stability criteria of the Maastricht Treaty before it can officially join the monetary union after possible accession;

10. to keep the German Bundestag informed of the status of accession negotiations in accordance with §§ 3 to 6 of the EUZBBG and to make its own position clear in the process. Progress on the road to accession should not only be assessed by the Commission, but also regularly by the Federal Government, including its diplomatic missions.The demands made summarise once again what Europe expects from the Albanian government, but also from the Albanian people.

But it also shows, since these factors have been known to the Rama government for years, that this government has completely failed politically. If Albania had organised an external and internal policy, as it did between 1992 and 2013, it would have been a long time since longer in the accession negotiations with the EU. Croatia and Slovenia have shown the way. A real betrayal of the future of the Albanian people.

It is clear that fundamental changes must be made in Albania. Behind every single issue that Albania now has to resolve are substantial commitments to fundamental political change.For this Albania needs an intact political, democratic and legal system, an intact, regular economy and, most importantly, consensus within society, all factors are currently absent.It is also clear that accession and the opening of talks are not possible at zero cost. Every Albanian understands that.

However, I have my doubts as to whether the Rama government understands this, especially when we look at the massive increase in heroin and cocaine trafficking, corruption and crime in Albania since 2013, the almost complete dismantling of the rule of law and democracy, the holding of illegal elections and the manipulation of parliamentary elections.

If you look, for example, at the case of Tahiri , the former Minister of the Interior and good friend of Rama. The accused has now been charged, but the accusation of involvement in the manipulation of the 2017 elections is still pending, why, perhaps the subject is too close to the people of Rama, Balla, who knows? On 10 September, the public prosecutor’s office sentenced him to 12 years in prison.

This conviction by the public prosecutor’s office took place exactly at the time when the Prime Minister was on his way to Berlin to convince German politicians of the seriousness and efficiency of the Albanian government and the legal reform. The conviction was intended to have an effect in Berlin, to convince Berlin that the legal reform was on the right track.

What happened afterwards? It is known to all. On 19 September, the decision was taken to issue a marginal suspended sentence, against which an appeal is admissible. Tahiris is a free man. Tahiri will go into appeal and due to the close interlocking with the Rama system and the resulting dependencies, it cannot be ruled out that the suspended sentence will also be lifted. Legal reform is not on the right track, it is a show.

Tahiri sent two messages from the trial: What does Tahiri say, according to media coverage: Rama is the big boss in politics. Why don’t you make Rama happy then you will see that he is finished (ironically)?I am convicted of other robberies and am not responsible for the brothers, considering that the brothers Fatmir Xhafa and

Rama, who were convicted of trade by Afro Jafas, and Olsi Rama, who was indicted by the opposition as part of Xibraka’s cocaine file.

The EU, but also the Albanian people, should therefore not be deceived. Reforms in the judiciary hardly exist, the results are catastrophic, the sole political responsibility for them lies with the Rama government, not with the Albanian people and not with the Albanian economy.

The Albanian people and also the Albanian economy and businesses have made a very bad deal with this government. The Albanian people and the economy now have it in their hands to bring about political change.It is very clear that the Rama government has not delivered or achieved anything.

Basically, Albanian society is now facing a shambles – a heap of Ramas EU policy. The painstaking and magnificent achievements, integration of the Albanian nation in the years 1992-2013 are severely damaged.

The explosive nature of the problem can only be understood if this discussion is compared with the agreement in Berlin on Northern Macedonia.

It is a short and concise statement on Northern Macedonia. After that, the progress in North Macedonia is welcomed in principle. It is further expected that the reform efforts in Northern Macedonia can be continued. No further issues will be discussed, such as Albania.or demanded. The recording of conversations is briefly and concisely welcomed.

This is indeed a politically very wise and wise decision.

Is the Albanian Government responsible for this situation and what are the main options to solve this?

Henze: The situation in Albania is clear, sometimes propaganda tries to set fog candles, but the reality lets the fog dissolve again and again.Since the takeover of the Rama government, Albania has moved in individual, iterative steps into a massive constitutional and legislative emergency that is destroying Albanian society and economy.

The Rama government constantly violates the Albanian state constitution, Albania is in a state crisis and this has a direct impact on Albania’s entire economic system. Increasing shadows – economy, over about 40 %, an unhealthy national debt over 80 %, the infrastructure, especially water supply, sewage disposal is dilapidated, energy production is facing real problems.Challenges, many hydropower plants and dams still built by the Chinese People’s Republic are absolutely ailing, it is only a matter of time that the electricity supply in Albania will also experience a crash.The increasing shortage of qualified workers, mass exodus of young people is the final result of the policies of the Rama government, lack of legal certainty, as no rule of law works, has a direct impact on foreign investment, massive corruption of the government administration, nacro elements. Since Rama took power in 2013, Albania has become the hub for this trade throughout Europe and between the EU and the USA, which has also led directly to a considerable increase in drug-related crime in the European Union and the USA, as is currently the case in Sweden, the Netherlands, Germany, NY and the UK. Our American friends, who seem to be distancing themselves from the Rama government, do not like this either.

In addition, there is a malfunctioning parliament, a complete, destabilized political system, see the manipulated elections of 2017 and 2019, a government that does not adhere to the constitution, a decline in foreign remittances from Albanians, warnings from the central bank on the economic situation in Albania, minor successes on the bond market, high Narco – economic growth, i.e. no real economic growth, regular foreign investments have sunk to almost 1 digit per mille since Mustafa Rama took over the government in 2019.

The state salaries are paid by credit, by selling possible tax claims of the state in the future to banks and private companies, a second pyramid scandal that will be much more dangerous than in 1997. A state bankruptcy is certainly a possibility that now looms on the horizon if no action is taken.

What needs to be done?

Henze: If the Albanian nation wants a future and wants to solve the demands made by the EU, then all wise and wise men and women in Albania must now come together and make joint decisions in the interests of the Albanian nation, regardless of their affiliation to a party.

The compromise is an indispensable political tool for this and a fine thing in itself, especially when it comes to the future and peace of an entire nation.However, there are also moral limits to compromise. If they are violated, the compromise itself is compromised; it is lazy, it “stinks” and contaminates the peace it may have established.

But what borders are these in Albania? What would be a fair compromise?

Henze: If Albanian politics is capable of compromise, if it is, then not much should stand in the way of prospective EU membership, if not it looks very black for Albania’s development, for the economy and for the nation.

The idea of a compromise is, let me describe it this way, caught between two images of politics in Albania, namely politics as “economy” and politics as “religion”.Roughly speaking, according to the “economic understanding of politics, almost everything can be made the object of a compromise. Compromises, a deal, in the jargon of President Trump, are not always desirable or clever, but they are always possible. According to the “religious understanding of politics”, however, there are things that cannot be compromised. Politics is currently caught between these two images in Albania.

The middle course would be the right one, between the two images, a cooperation based on mutual promises, the compromise would reduce tension, the national crisis would be eliminated and a prospective EU membership would be made possible.

This requires the ability of the ruling party and the elected opposition to compromise and a concept that is agreed upon.The core of the format of a compromise requires one of the most important forms of compromise to be in place and the other side to be recognised as a legitimate negotiating partner.

The Rama government must recognise the elected democratically elected opposition, elected by half the electorate, as a legitimate negotiating partner and recognise it as a vehicle for legitimate interests. For its part, the opposition must recognise the ruling party as a legitimate negotiating partner.This, however, requires empathy to understand the interests of the political opponent from his perspective.

Empathy is needed, but not sympathy. This will be a decisive point in Albania in the coming days. Negotiations should lead to cooperation and thus to a solution to the state crisis and to an EU perspective. Two aspects should be distinguished in the negotiations in Albania: compromises regarding the framework conditions for negotiations and compromises within the negotiations, after the framework conditions have been clarified by mutual agreement.

The core of a compromise is the dispute. Part of the state crisis is the absence of the rule of law, the dysfunctional democratic system, the unenlightened manipulation of elections in 2017, certain criminal processes, the “election” in 2019, which was constitutionally repealed but nevertheless carried out, and a number of other issues.This means that compromises, a so-called timetable for new elections between the government and the elected opposition, must now be made very quickly. The solution would certainly be a package, consisting of an agreement on a transitory government government, which then enacts a democratic electoral law, implements an interim solution for the missing constitutional court, and then conducts democratic local and parliamentary elections by consensus, under international observation.

We therefore also need the attention of those who observe, analyse, give advice and make connections from a distance, without judging, our European friends. Another chapter in the history of Albania, a country that thinks big by starting small again, would be opened by offering Albanians new opportunities and making Albania a better place.

Mosmarrëveshja e BE për Shqipërinë dhe Maqedoninë Veriore. Martin Henze

Mosmarrëveshja e BE për Shqipërinë dhe Maqedoninë Veriore.

Martin Henze

Demokracia: qeveria e popullit nga njerëzit për njerëzit.

Z. Henze, cilat janë debatet më të rëndësishme në politikën gjermane për situatën shqiptare?

Henze: Në Bundestag në 26 Shtator 2019, do të prezantohet një mocion i përgatitur i CDU / CSU dhe SPD e Bundestag mbi kërkesën për pranimin e Republikës së Shqipërisë dhe mbi kërkesën për pranimin e Republikës së Maqedonisë Veriore në Bashkimi Evropian dhe me rekomandimin e Komisionit Evropian dhe Përfaqësuesit të Lartë të 29 maj 2019 për fillimin e negociatave të pranimit, dhe do të miratohet.

Për të kuptuar më mirë diskutimet që po zhvillohen në Berlin dhe Bruksel në mes të tetorit, duhet të hedhim një vështrim të shkurtër mbi të kaluarën e Shqipërisë.

Vetëm atëherë mund të vlerësohen saktë rolet politike të partisë qeverisëse aktuale, Z. Rama, nga njëra anë, dhe të opozitës së zgjedhur në mënyrë demokratike, nga ana tjetër, nën udhëheqjen e demokratëve që përfaqësojnë Shqipërinë e Lirë, të vlerësohen saktë dhe vendimet politike të marra në Berlin, këtë javë dhe në Bruksel në mes të tetorit kuptohet.

Krerët e shteteve dhe qeveritë e Bashkimit Evropian (BE) në takimin e tyre të samitit me shtetet e Ballkanit Perëndimor më 21 qershor 2003 u dhanë vendeve të Ballkanit perspektivën e anëtarësimit në BE nëse ato plotësonin kushtet për të.

Sfondi ishte politika evropiane e demokratëve Shqipëri, të cilët përfaqësojnë Shqipërinë e Lirë.

Nga 1992 deri në 2013, Demokratët e çuan Shqipërinë në familjen e shoqërive civile, nga mjerimi politik dhe ekonomik dhe terror.

Në hapjen e saj drejt botës së jashtme të Shqipërisë, opozita aktuale e zgjedhur nënshkroi qindra marrëveshje bashkëpunimi me Evropën dhe vendet e tjera, Kartën e të Drejtave të Njeriut të BE-së, Aktin e Helsinkit, i cili merrej me mbrojtjen e minoriteteve në Shqipëri gjatë periudhës së qeveria nga 1992 e tutje.

Në 1993 Shqipëria nënshkroi Traktatin e Partneritetit dhe Paqes dhe në 1995, ra dakord për një konkordat me Vatikanin, iu bashkua Këshillit të Evropës. Marrëveshja e Stabilizim Asociimit me BE u nënshkrua në vitin 2006. 2010 Lehtësimi i kushteve të hyrjes në BE. Pastaj, më 28 Prill 2009, një kërkesë për aderim në BE u paraqit në pajtim me nenin 49 të Traktatit për Bashkimin Evropian (TEU). 8 javë më vonë, më 09 korrik 2009, Shqipëria u anëtarësua në NATO.

Një pikëpamje objektive, evropiane, arritje shumë e madhe e opozitës aktuale të zgjedhur, e demokratëve tani në opozitë, kjo arritje politike respektohet fuqimisht ndërkombëtarisht dhe për këtë ekziston një besim i palëkundshëm i SHBA-ve, BE-së dhe natyrisht gjithashtu Gjermania në këto forca demokratike dhe në kombin shqiptar.

Asnjëherë nuk do të harrohet sesi Shqipëria qëndroi pranë SHBA dhe botës së civilizuar pa diskutim në nëntor 2001. Përfshirja e Shqipërisë në NATO nuk do të harrohet. Ndërkombëtarisht ishte e qartë në periudhën deri në 2013 se Shqipëria është një partner i besueshëm.

Në qershor 2014, Këshilli Evropian njohu Shqipërinë si një vend kandidat në bazë të këtij zhvillimi historik që nga viti 1992.

Periudha problematike e regresionit dhe stanjacionit Shqipëria filloi në vitin 2013, dhe sot, Shqipëria po përballet në thelb gati falimentimit kombëtar, njerëzit nuk shohin të ardhme dhe sundimi i ligjit nuk ekziston.

A besoni se Gjermania do të ketë një qëndrim pozitiv ndaj Shqipërisë?

Henze: Në Evropë, midis amerikanëve dhe veçanërisht në Gjermani, ekziston pra një vullnet i qartë politik për gjashtë shtetet e Ballkanit Perëndimor për t’u anëtarësuar në Bashkimin Evropian.

Në këtë pikë, duhet të bëjmë dallimin midis qeverisë Rama, kryeministrit Rama dhe popullit të ndershëm dhe kulturor shqiptar.

Kur Evropa dhe Gjermania i thonë “po” Shqipërisë dhe ndihmojnë Shqipërinë, nuk është bindja e vendosur që ata po mbështesin popullin shqiptar, jo zotin Rama.

Shumica e politikanëve dhe ekonomistëve gjermanë, përfshirë edhe unë, mbështesin, pavarësisht nga ky zhvillim, perspektiva e BE-së për kombin shqiptar dhe, megjithë të metat e qeverisë Rama në dyshim, vlerësojnë zhvillimet e vendit dhe kombit shqiptar që nga viti 1992.

Por, siç thashë, të mbështesësh Shqipërinë nuk do të thotë se bota mbështet politikat e Ramës. Shtë i dëmshëm për zhvillimin shqiptar, nga lojrat që e rrethojnë Kosovën e deri te bashkëpunimi i mundshëm kriminal i Z. Rama, Z. Balla dhe të tjerët me mafian me qëllim të manipulimit të zgjedhjeve parlamentare të vitit 2017. Prokurorët, oficerët e policisë dhe prokurorët që po hetojnë këtë çështje duhet të ikin nga kjo qeveri dhe të kenë gjetur azil në Zvicër dhe Gjermani. Ne duhet ta bëjmë këtë gjendje të mirë, këtë ngjarje të qartë për veten tonë.

Procesi i pranimit shihet si një motor vendimtar për reformën dhe stabilitetin.

në rajon. Gjermania dhe BE kanë një interes të veçantë për stabilizimin dhe bashkëpunimin e fqinjësisë së mirë në rajon.

Shihet që popullsia shqiptare nuk është në favor të procesit të afrimit të BE-së. I jep një përparësi shumë të lartë mbështetjes popullore të popullatës.

Pranimi i këtij vendi të NATO-s në BE njihet si shumë i lartë.

Përveç pesë prioriteteve kryesore të formuluara nga Komisioni në raportin e progresit për përmbushjen e kushteve për hapjen e negociatave të pranimit, OSBE / ODIHR dhe Komisioni i Venecias i Këshillit të Evropës formuluan rekomandime për reformën zgjedhore në 2013 dhe 2015.

Edhe nëse këto nuk janë pjesë e listës evropiane të kërkesave, Bundestag-u gjerman do ta konsiderojë të domosdoshëm zbatimin e shpejtë të rekomandimeve.

Shqipëria po kalon një krizë serioze politike të brendshme. Bundestagu gjerman do të nxisë, pra, të gjitha forcat demokratike në Shqipëri që të bëjnë çdo përpjekje menjëherë për të siguruar që kjo krizë të kapërcehet sa më shpejt përmes dialogut politik, përndryshe rruga për negociatat e pranimit do të pengohet në mënyrë të konsiderueshme.

Siç mund ta shihni nga shembulli i Türkey, negociatat mund të krahasohen me një fjongo Möbius. Kjo nuk guxon të lejohet të ndodhë përsëri me Shqipërinë, por tani është ekskluzivisht në duart e kombit shqiptar.

Ju keni trajtuar intensivisht me Shqipërinë, njihni Shqipërinë dhe njihni diskutimet dhe aktorët në Bashkimin Evropian dhe keni dokumentet e Bundestagut, si e vlerësoni situatën?

Henze: Pas dokumentit të kompromisit të zhvilluar dhe të disponueshëm të partive qeverisëse në Berlin, i cili mund të përdoret gjithashtu si një projekt-koncept për vendimin e Këshillit të Ministrave të BE-së në mesin e tetorit, tani është shumë e qartë se, kundër sfondi i përshkruar, në vijim mund të thuhet për Shqipërinë:

– Të gjithë 57 gjyqtarët dhe prokurorët publik të gjykatave më të larta dhe prokuroritë publike, të cilët u klasifikuan si gjyqtarë me përparësi, u morën në pyetje brenda kornizës së procesit të vetting-ut. Personat me ekran negativ u hoqën nga shërbimi.

– Një ligj për reformën e ligjit zgjedhor në përputhje me rekomandimet e OSBE / ODHIR dhe sigurimin e financimit transparent të partive dhe fushatave është paraqitur, por ende është miratuar.

– Vetëm disa procedime penale janë filluar kundër gjyqtarëve dhe prokurorëve të akuzuar për sjellje kriminale në procesin e vetingut. Të tjerët duhet të ndjekin.

– Në Gjykatën Kushtetuese u larguan të gjithë gjyqtarët e akuzuar. Aktualisht, Gjykata Kushtetuese ka vetëm një anëtar, ndërsa Gjykata ka një numër të madh të gjykatësve. Numër i procedurave të hapura.

– Gjykata Supreme aktualisht përbëhet nga vetëm një gjyqtar në seancë dhe dy gjyqtarë të deleguar. Provimi i kandidatëve nuk është ende i plotë.

– Posti i Prokurorit të Përgjithshëm është i mbushur vetëm me një kandidat të përkohshëm.

– Për të luftuar korrupsionin dhe krimin e organizuar, u krijua struktura speciale e kërkuar SPAK, një gjykatë speciale për luftimin e OC dhe korrupsionit. SPAK nuk është akoma funksionale.

– Zyra e Prokurorit Publik me sa duket ka filluar një hetim kundër të akuzuarve për blerjen e votave në 2016/2017, por ende nuk janë lëshuar urdhëra arrestimi. Procedura penale duhet të fillohet menjëherë dhe të përfundojë në mënyrë të menjëhershme posa të konfirmohen dyshimet.

– Zgjedhjet lokale në 30 Qershor 2019 ishin kryesisht pa probleme, por një vendim për ligjshmërinë e zgjedhjeve është ende në pritje. Kërkohet një vendim urgjent i Gjykatës Kushtetuese për ligjshmërinë e këtyre zgjedhjeve më 30 qershor 2019.

– Hetimet proaktive, ndjekjet penale dhe dënimet në lidhje me korrupsionin dhe OC po ndodhin, por ato duhet të ndiqen me shpejtësi dhe energji në të gjitha nivelet, duke përfshirë edhe drejtuesit e lartë dhe politikanët.

– Zbatimi i reformës administrative është i ngadaltë.

– Ndërsa kultivimi i drogës është frenuar, roli i Shqipërisë në trafikun e drogës është rritur.

– Deklaratat politike dhe përpjekjet për bashkimin e popullatës shqiptare në Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni nën një Shqipëri të Madhe mund të çojnë në konflikte të paparashikueshme në Ballkanin Perëndimor. Ato duhet të ndalen menjëherë, sepse këto aspirata do të ishin të papajtueshme me pranimin në BE dhe do të duhet të çonin në një ndërprerje të negociatave të pranimit.

Për më tepër, përfaqësuesit politikë arrijnë në përfundimin, përkundër sfondit të përshkruar më sipër, se një vendim i Këshillit Evropian për hapjen e negociatave për pranimin e Shqipërisë në BE në tetor do të miratohet.

Në të njëjtën kohë, megjithatë, pritja e shprehur shprehet që në një vendim të mëvonshëm për hyrjen në BE jo vetëm që do të sigurohet përmbushja e kritereve të pranimit. Por edhe aftësia thithëse e BE-së.

Kjo është një kërkesë shumë e gjerë, por ajo që është shumë e kuptueshme dhe e mirëpritur në funksion të politikës nacionaliste, katastrofike dhe mungesës së mirëkuptimit të demokracisë nga ana e qeverisë Rama. Një sinjal i qartë dhe një largim gjithashtu i socialdemokratëve gjermanë nga politika jokritike ndaj qeverisë Rama, shfaqet ngadalë një risi. Qeveria Rama po izolohet gjithnjë e më shumë nga politika e jashtme.

Kjo është arsyeja pse kërkesat do të vazhdojnë të bëhen:

1. në Këshillin Evropian më 17 dhe 18 Tetor 2019 për të rënë dakord në parim për negociatat e pranimit me Shqipërinë vetëm me kushtin që

(a) Konferenca e parë e pranimit nuk do të zhvillohet derisa Qeveria Federale të përcaktojë se Shqipëria ka përmbushur kushtet e mëposhtme:

– Sigurimi i qëndrueshmërisë dhe funksionimit të Gjykatës Kushtetuese dhe Gjykatës Supreme duke u ofruar atyre një numër adekuat të gjyqtarëve dhe prokurorëve,

– Miratimi i reformës zgjedhore që është plotësisht në përputhje me rekomandimet e OSBE / ODIHR dhe siguron parti transparente dhe financim të fushatës; dhe

(b) Konferenca e Dytë e Aderimit nuk zhvillohet dhe kapitujt e parë të bisedimeve nuk hapen derisa Qeveria Federale të ketë vërtetuar se Shqipëria ka përmbushur kushtet e mëposhtme:

– Zbatimi i ligjit për reformën e ligjit zgjedhor që është prezantuar

– Fillimi i procedurave penale kundër gjyqtarëve dhe prokurorëve të akuzuar për sjellje kriminale në procesin e vetingut,

– Inicimi i proceseve gjyqësore dhe, kur është e përshtatshme, gjyqësore kundër atyre që lidhen me blerjen e votave në zgjedhje dhe përndjekjen e tyre seriozisht dhe në mënyrë të shpejtë;

– Krijimi i një strukture të specializuar për të luftuar korrupsionin dhe krimin e organizuar dhe aftësinë e tij për të funksionuar,

– të bëjë përparim të fortë drejt arritjes së një rezultati të duhur në luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar në të gjitha nivelet, përfshirë inicimin dhe rastet e para të përfunduara, përfshirë kundër zyrtarëve të vjetër dhe politikanëve. Kjo përfshin hetime proaktive, ndjekje penale dhe dënime për korrupsion dhe krim të organizuar aty ku është e përshtatshme,

– progres i prekshëm në reformën administrative, përfshirë rishikimin e rekrutimit të zyrtarëve të lartë dhe drejtorëve, përfshirë në lidhje me pretendimet për parregullsi

– një vendim përfundimtar për ligjshmërinë e zgjedhjeve lokale të 30 qershorit 2019 nga Gjykata Kushtetuese; nëse urdhërohet rivotimi i zgjedhjeve, ato duhet të bëhen në bazë të ligjit të ri zgjedhor,

2. të sigurojë që korniza e negociatave është hartuar në atë mënyrë që të sigurojë një vazhdim të vazhdueshëm të rrjedhës së reformave dhe, veçanërisht, zbatimin nga ana e Shqipërisë të reformave të dakorduara. Nëse Shqipëria vonon, pezullon ose tërheq përmbushjen e angazhimeve pas hapjes së negociatave të pranimit, negociatat e pranimit duhet të pezullohen ose të përfundojnë në rast dyshimi. Hapja dhe mbyllja e kapitujve individualë të bisedimeve duhet të varet nga kritere të qarta;

3. të bëjë të qartë se Shqipëria duhet të bëjë përpjekje të konsiderueshme shtesë për të përmbushur kriteret e pranimit, veçanërisht në fushat e mëposhtme

– sundimi i ligjit, d.m.th. vazhdimi i rishikimit të gjyqtarëve dhe prokurorëve (procesi i verifikimit), krijimi i strukturave të reja gjyqësore,

– Lufta kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar, përfshirë forcimin dhe ndërhyrjen e institucioneve dhe krijimin e një regjistrimi të fortë në të gjitha nivelet dhe në zbulimin dhe kapjen e fondeve në lidhje me korrupsionin;

4. të sigurojë që Komisioni dhe Shërbimi i Veprimit të Jashtëm Evropian rregullisht të raportojnë mbi përparimin e reformave gjatë negociatave të pranimit, veçanërisht në këto fusha kryesore;

5. Siguroni që këto kapituj (veçanërisht Kapitulli 23, Drejtësia dhe të Drejtat Themelore, Drejtësi, Liri dhe Siguri) adresohen në fillim të bisedimeve dhe përfundohen vetëm në fund të negociatave. Planet e veprimit të propozuara nga Komisioni për këto kapituj duhet të përcaktojnë afate dhe qëllime të qarta që duhet të përmbushen përpara se të hapen kapitujt e rinj; kapitujt e tjerë të negociatave nuk duhet të hapen më parë. Komisioni duhet të raportojë rregullisht për zbatimin e planeve të veprimit, përveç raporteve vjetore të përparimit. Hapja dhe mbyllja e kapitujve përkatës duhet të varet nga përparimi thelbësor në këto fusha.

Bundestag rezervon të drejtën të përdorë të drejtën e tij të përgjithshme për të komentuar nën 8 Z EUZBBG nëse konstaton se kushtet për hapjen e kapitujve negociues nuk janë përmbushur;

6. siguroni që temat të jenë

– funksionojnë institucionet demokratike,

– Reforma e administratës publike,

– zhvillimi ekonomik dhe konkurrueshmëria,

– marrëdhënie të mira fqinjësore dhe bashkëpunim rajonal,

– Liria e shtypit dhe mediave,

– Të drejtat e grupeve më të prekshme dhe anëtarëve të pakicave publike,

– shoqëria e gjallë civile përparësitë e negociatave të pranimit.

7. të sigurojë që Shqipëria përmbush plotësisht kriteret politike dhe ekonomike pas pranimit. Pajtueshmëria e rreptë me kriteret e Kopenhagës mbetet parakusht për anëtarësim. Nuk duhet të ketë anëtarësim automatik, për shembull duke përmendur një datë pranimi përpara përfundimit të negociatave;

8. të mbrojë që sa më pak marrëveshje kalimtare dhe përjashtime të jetë e mundur të bien dakord në përafrimin me acquis communautaire; Shqipëria dëshiron të anëtarësohet në BE dhe duhet të pranojë që acquis nuk është i holluar nga negociatat;

9. të mbrojë që Shqipëria tashmë të nënshtrohet dispozitave të Paktit Evropian të Stabilitetit dhe Rritjes në procesin e negociatave dhe përputhet me kriteret e stabilitetit të Traktatit të Mastrihtit përpara se të mund të bashkohet zyrtarisht në bashkimin monetar pas pranimit të mundshëm;

10. ta mbaj Bundestagun gjerman të informuar për statusin e negociatave të pranimit në përputhje me 3 deri në 6 of të EUZBBG dhe të bëjë qëndrimin e vet të qartë në proces. Progresi në rrugën e pranimit nuk duhet të vlerësohet vetëm nga Komisioni, por edhe rregullisht nga Qeveria Federale, duke përfshirë misionet e tij diplomatike. Kërkesat e bëra përmbledhin edhe një herë atë që Europa pret nga qeveria shqiptare, por edhe nga populli shqiptar.

Por tregon gjithashtu, pasi këta faktorë janë njohur për qeverinë Rama me vite, që kjo qeveri ka dështuar plotësisht politikisht. Nëse Shqipëria do të kishte organizuar një politikë të jashtme dhe të brendshme, siç bëri midis 1992 dhe 2013, do të kishte kaluar një kohë më e gjatë nga negociatat e pranimit me BE. Kroacia dhe Sllovenia i kanë treguar rrugën. Një tradhti e vërtetë për të ardhmen e popullit shqiptar.

Shtë e qartë se duhet të bëhen ndryshime thelbësore në Shqipëri. Pas çdo çështje të vetme që Shqipëria duhet të zgjidhë tani janë angazhime thelbësore për ndryshimin thelbësor politik.Për këtë Shqipëri i duhet një sistem i paprekur politik, demokratik dhe juridik, një ekonomi e paprekur, e rregullt dhe, më e rëndësishmja, konsensusi brenda shoqërisë, të gjithë faktorët mungojnë aktualisht Ishtë gjithashtu e qartë se pranimi dhe hapja e bisedimeve nuk janë të mundshme me kosto zero. Everydo shqiptar e kupton këtë.

Sidoqoftë, kam dyshimet e mia nëse qeveria Rama e kupton këtë gjë, veçanërisht kur shikojmë rritjen masive të trafikut të heroinës dhe kokainës, korrupsionit dhe krimit në Shqipëri që prej vitit 2013, çmontimin pothuajse të plotë të shtetit të së drejtës dhe demokracisë, mbajtja e zgjedhjeve të paligjshme dhe manipulimi i zgjedhjeve parlamentare.

Nëse shikoni, për shembull, në rastin e Tahirit, ish-ministrin e Brendshëm dhe mik i mirë i Ramës. Tashmë i akuzuari është akuzuar, por akuza për përfshirje në manipulimin e zgjedhjeve të vitit 2017 është ende në pritje, pse, ndoshta tema është shumë afër njerëzve të Ramës, Ballës, që e di? Më 10 shtator, zyra e prokurorit publik e dënoi atë me 12 vjet burg.

Kjo bindje nga zyra e prokurorit publik u bë pikërisht në kohën kur Kryeministri ishte duke shkuar për në Berlin për të bindur politikanët gjermanë për seriozitetin dhe efikasitetin e qeverisë shqiptare dhe reformën ligjore. Bindja synonte të kishte një efekt në Berlin, për të bindur Berlin që reforma ligjore ishte në rrugën e duhur.

Happenedfarë ndodhi më pas? Isshtë e njohur për të gjithë. Më 19 shtator, u mor vendimi për lëshimin e një dënimi të pezulluar margjinal, kundër të cilit ankesa është e pranueshme. Tahiris është një njeri i lirë. Tahiri do të bëjë ankesë dhe për shkak të bllokimit të ngushtë me sistemin Rama dhe varësisë që rezulton, nuk mund të përjashtohet që dënimi i pezulluar gjithashtu të hiqet. Reforma ligjore nuk është në rrugën e duhur, është një shfaqje.

Tahiri dërgoi dy mesazhe nga gjyqi: doesfarë thotë Tahiri, sipas mbulimit të mediave: Rama është shefi i madh në politikë. Pse nuk e bëni Ramën të lumtur, atëherë do të shihni që ai ka mbaruar (për ironi)? Unë jam i dënuar për vjedhje të tjera dhe nuk jam përgjegjës për vëllezërit, duke marrë parasysh që vëllezërit Fatmir Xhafa dhe

Rama, i cili u dënua për tregti nga Afro Jafas, dhe Olsi Rama, i cili u akuzua nga opozita si pjesë e dosjes së kokainës së Xibraka.

BE, por edhe populli shqiptar, prandaj nuk duhet të mashtrohet. Reformat në gjyqësi vështirë se ekzistojnë, rezultatet janë katastrofike, përgjegjësia e vetme politike për to qëndron te qeveria Rama, jo me popullin shqiptar dhe jo me ekonominë shqiptare.

Populli shqiptar dhe gjithashtu ekonomia dhe bizneset shqiptare kanë bërë një marrëveshje shumë të keqe me këtë qeveri. Populli shqiptar dhe ekonomia tani e kanë atë në dorë për të sjellë ndryshime politike. Isshtë shumë e qartë se qeveria Rama nuk ka dhënë ose nuk ka arritur asgjë.

Në thelb, shoqëria shqiptare tani po përballet me një sherr – një grumbull i politikës së BE për Ramas. Arritjet marramendëse dhe madhështore, integrimi i kombit shqiptar në vitet 1992-2013 janë dëmtuar rëndë.

Natyra shpërthyese e problemit mund të kuptohet vetëm nëse ky diskutim krahasohet me marrëveshjen në Berlin për Maqedoninë Veriore.

Shtë një deklaratë e shkurtër dhe koncize për Maqedoninë Veriore. Pas kësaj, përparimi në Maqedoninë e Veriut është mirëpritur në parim. Më tej pritet që përpjekjet e reformës në Maqedoninë Veriore të mund të vazhdojnë. Asnjë çështje e mëtutjeshme nuk do të diskutohet, siç është kërkimi i Shqipërisë.or. Regjistrimi i bisedave është i mirëpritur shkurt dhe përmbledhje.

Ky është me të vërtetë një vendim politikisht shumë i mençur dhe i mençur.

A është Qeveria shqiptare përgjegjëse për këtë situatë dhe cilat janë opsionet kryesore për ta zgjidhur këtë?

Henze: Situata në Shqipëri është e qartë, nganjëherë propaganda përpiqet të vendosë qirinj mjegull, por realiteti lejon që mjegulla të shpërndahet përsëri dhe përsëri.Sipas marrjes së qeverisë Rama, Shqipëria ka lëvizur në hapa individuale, përsëritje në një masiv kushtetues dhe legjislativ urgjencë që po shkatërron shoqërinë dhe ekonominë shqiptare.

Qeveria Rama shkel vazhdimisht kushtetutën e shtetit shqiptar, Shqipëria është në një krizë shtetërore dhe kjo ka një ndikim të drejtpërdrejtë në të gjithë sistemin ekonomik të Shqipërisë. Rritja e hijet – ekonomia, mbi rreth 40%, një borxh kombëtar jo i shëndetshëm mbi 80%, infrastruktura, veçanërisht furnizimi me ujë, depozitimi i ujërave të zeza është shkatërruar, prodhimi i energjisë po përballet me probleme reale. Sfidat, shumë hidrocentrale dhe diga të ndërtuara akoma nga Kinezët Republika është e sëmurë absolutisht, është vetëm çështje kohe që furnizimi me energji elektrike në Shqipëri gjithashtu do të pësojë një përplasje. Mungesa në rritje e punëtorëve të kualifikuar, eksodi masiv i të rinjve është rezultati përfundimtar i politikave të qeverisë Rama, mungesa e siguria juridike, pasi që nuk funksionon asnjë rregull ligjor, ka një ndikim të drejtpërdrejtë në investimet e huaja, korrupsionin masiv të administratës qeveritare, elementët nacro. Që kur Rama mori pushtetin në 2013, Shqipëria është bërë qendra e këtij tregtie në të gjithë Evropën dhe midis BE-së dhe SHBA-së, e cila gjithashtu ka çuar drejtpërdrejt në një rritje të konsiderueshme të krimit të lidhur me drogën në Bashkimin Evropian dhe SHBA, siç është aktualisht çështja në Suedi, Hollandë, Gjermani, NY dhe MB. Miqtë tanë amerikanë, të cilët duket se po distancohen nga qeveria Rama, nuk u pëlqen as kjo.

Përveç kësaj, ekziston një parlament mosfunksionues, një sistem politik i plotë, i destabilizuar, shihni zgjedhjet e manipuluara të vitit 2017 dhe 2019, një qeveri që nuk i përmbahet kushtetutës, një rënie e dërgesave të huaja nga shqiptarët, paralajmërime nga banka qendrore në situata ekonomike në Shqipëri, sukseset e vogla në tregun e bonove, rritja e lartë Narco – ekonomike, pra nuk ka rritje të vërtetë ekonomike, investimet e huaja të rregullta janë zhytur në gati 1 shifër për mille qëkur Mustafa Rama mori qeverinë në 2019-ën.

Pagat e shtetit paguhen me kredi, duke shitur pretendime të mundshme tatimore të shtetit në të ardhmen bankave dhe kompanive private, një skandal i dytë piramidale që do të jetë shumë më i rrezikshëm sesa në 1997. Një falimentim i shtetit është sigurisht një mundësi që tani afrohet horizonti nëse nuk ndërmerret ndonjë veprim.

Needsfarë duhet të bëhet?

Henze: Nëse kombi shqiptar dëshiron një të ardhme dhe dëshiron të zgjidhë kërkesat e bëra nga BE, atëherë të gjithë burrat dhe gratë e mençur dhe të mençur në Shqipëri tani duhet të mblidhen dhe të marrin vendime të përbashkëta në interes të kombit shqiptar, pavarësisht përkatësisë së tyre në një festë.

Kompromisi është një mjet i domosdoshëm politik për këtë dhe një gjë e shkëlqyer në vetvete, veçanërisht kur bëhet fjalë për të ardhmen dhe paqen e një kombi të tërë. Sidoqoftë, ekzistojnë edhe kufij moral për të bërë kompromis. Nëse ato shkelen, kompromisi në vetvete është i komprometuar; është dembel, “bie” dhe ndot paqen që mund të ketë vendosur.

Por, cilat kufij janë këto në Shqipëri? Cili do të ishte një kompromis i drejtë?

Henze: Nëse politika shqiptare është e aftë të bëjë kompromis, nëse është, atëherë jo shumë duhet të qëndrojë në rrugën e anëtarësimit të ardhshëm në BE, nëse jo, duket shumë e zezë për zhvillimin e Shqipërisë, për ekonominë dhe kombin.

Ideja e një kompromisi është, më lejoni ta përshkruaj në këtë mënyrë, të kapur midis dy imazheve të politikës në Shqipëri, përkatësisht politikës si “ekonomi” dhe politikës si “fe”. Përafërsisht duke thënë, sipas “kuptimit ekonomik të politikës, pothuajse gjithçka mund të bëhet objekt i një kompromisi. Kompromiset, një marrëveshje, në zhargonin e Presidentit Trump, nuk janë gjithmonë të dëshirueshme ose të zgjuara, por ato janë gjithmonë të mundshme. Sipas “kuptimit fetar të politikës”, megjithatë, ka gjëra që nuk mund të komprometohen. Politika është kapur aktualisht midis këtyre dy imazheve në Shqipëri.

Kursi i mesëm do të ishte i duhuri, midis dy imazheve, një bashkëpunim i bazuar në premtime të ndërsjella, kompromisi do të zvogëlonte tensionin, kriza kombëtare do të eliminohej dhe një anëtarësim i ardhshëm në BE do të bëhej i mundur.

Kjo kërkon aftësinë e partisë në pushtet dhe opozitës së zgjedhur për kompromis dhe një koncept për të cilin është rënë dakord. Thelbi i formatit të një kompromisi kërkon që një nga format më të rëndësishme të kompromisit të jetë në vend dhe pala tjetër të njihet si një partner legjitim negociator.

Qeveria Rama duhet të njohë opozitën e zgjedhur demokratike, të zgjedhur nga gjysma e elektoratit, si një partner legjitim negociator dhe ta njohë atë si një mjet për interesa legjitime. Nga ana e saj, opozita duhet të njohë partinë në pushtet si një partner të ligjshëm negociues. Kjo, sidoqoftë, kërkon empati për të kuptuar interesat e kundërshtarit politik nga këndvështrimi i tij.

Empatia është e nevojshme, por jo simpatia. Kjo do të jetë një pikë vendimtare në Shqipëri në ditët në vijim. Negociatat duhet të çojnë në bashkëpunim dhe kështu zgjidhjen e krizës shtetërore dhe në një perspektivë të BE-së. Dy aspekte duhet të dallohen në negociatat në Shqipëri: kompromiset në lidhje me kushtet kornizë për negociata dhe kompromiset brenda negociatave, pasi kushtet e kornizës janë sqaruar me marrëveshje të ndërsjellë.

Thelbi i një kompromisi është mosmarrëveshja. Pjesë e krizës shtetërore është mungesa e shtetit të së drejtës, sistemi demokratik jofunksional, manipulimi i pandriçuar i zgjedhjeve në vitin 2017, procese të caktuara kriminale, “zgjedhjet” në vitin 2019, që u shfuqizuan kushtetuesisht, por megjithatë u realizuan, dhe një numër të çështjeve të tjera.Kjo do të thotë që kompromiset, një i ashtuquajtur planifikimi kohor për zgjedhje të reja midis qeverisë dhe opozitës së zgjedhur, tani duhet të bëhen shumë shpejt. Zgjidhja sigurisht që do të ishte një paketë, e përbërë nga një marrëveshje për një qeveri kalimtare, e cila më pas miraton një ligj demokratik zgjedhor, zbaton një zgjidhje të përkohshme për gjykatën kushtetuese që mungon, dhe më pas zhvillon zgjedhjet demokratike lokale dhe parlamentare me konsensus, nën vëzhgimin ndërkombëtar .

Prandaj, ne gjithashtu kemi nevojë për vëmendjen e atyre që vëzhgojnë, analizojnë, japin këshilla dhe bëjnë lidhje nga një distancë, pa gjykuar, miqtë tanë evropianë. Një kapitull tjetër i historisë së Shqipërisë, një vend që mendon i madh duke filluar përsëri i vogël, do të hapet duke u ofruar shqiptarëve mundësi të reja dhe duke e bërë Shqipërinë një vend më të mirë.

Nga Mesila Doda

Si kurrë më parë ky vend po rrëshket drejt një situate dramatike. Nuk ka më asnjë institucion që të ketë mbetur në këmbë e të funksionojë brenda rregullave të një demokracie funksionale normale. Raporti i OSBE-ODHIRit që bëri ti pushtojë memecllëku e turpi gjithë trupën diplomatike në vend e për të cilin ende mediat nuk kanë dëgjuar dot një paragraf nga amabasadori i OSBE-së, i pari që duhet të reagonte për çështjen, dënoi me vdekje cdo grimcë legjitimiteti të zgjedhjeve. Një skenar i luajtur keq, i stisur keq e me zëdhënës deficentë e të marrë, që ende mendojnë që situatat e zgjedhjeve kooperativiste në këtë vend mund të përsëriten.

Sot Europa si një bashkësi e përgjegjshme do duhej të merrte seriozisht një raport zyrtar në dorë e të thoshte…me gjithë hallet që kemi në shtëpitë tona, ju keni një problem shumë më të madh e përsëritje e një precedenti të rëndë në Europë… E kjo dukuri më së paku ka një emër, rënja e demokracisë.

Raporti i OSBE-ODHIR-it është i pari në llojin e tij prej me shumë se 20 vitesh…I heq legjitimitetin KQZ, komisionereve, numëruesve, nxjerr para syve një administratë të keqpërdorur, flet për një puç institucional me sjelljen politike ndaj dekretit të Presidentit, tregon për një prokurori të paralizuar e për herë të parë ven gishtin të Vettingu si mjet për shantazh e jo si qëllim për një drejtësi më të mirë.

Ky paragrafi i fundit e damllakosi keq edhe Soreken që nuk humbte asnjë rast të tregonte sukseset e pabesueshme të reformës… po që deri më tani ka patur kurajon vetëm të nxjerrë me gjysma fjalësh planin e fundit të grupit të gatshëm të ndihmës së huaj pranë kryeministrit…pasi i mbyllëm më sukses të tjerat tani do merremi me reformën zgjedhore.

Do më duhet të ndalem pikërisht tek kjo e fundit sepse ky është edhe çelësi me të cilën Rilindja bashke me grupin e zedhënësve të Edi Ramës nëpër përfaqësi të huaja po përpiqen të fitojnë kohë. Të futemi brenda një procesi…po në krye të mbajmë peshkaqenin qe nuk i fiton po i kullufit zgjedhjet, Bablokun e madh. Dhe shkohet edhe më tej…po nuk erdhët ju e bëjmë reformen me opozitën në parlament…. kjo fjalia e fundit ka një emër të qartë; quhet shantazh dhe përjashton nga rivendosja e rregullave të lojës më shumë se gjysmën e popullsisë të cilët as kanë votuar për dukuritë njerëzore që janë sot në parlament e as janë pjesë e grupit kriminal të Rilindjes.

Janë pikërisht ata që mbushin sheshet se kërkojnë jo një vend laborator të ndihmës së huaj së Rilindjes, po një vend normal ku të mund të jetojnë…vetëm kaq. Pyetja e vetme që më rrotullohet është një dhe vetëm një…po si nuk ju mbulon marra që një fjali të vetme të këtij soj shantazhi që ja lëshoni pa asnjë kursim opozitës nuk ja thoni një njeriu që i mbushi vendet tuaja me drogë, krim e njerëz që ikin nga sytë këmbët.

Po si nuk ju vjen turp që nuk ja thatë një fjalë të vetme të tillë njeriut që i bien kryebashkiakët përditë si të përzier në llumin më të thellë njerzor? Për herë të parë pranuat votime pa zgjedhje, pranuat t’jua bënte lesh e li vetingun, të përzihej me lloj lloj bandash që te fitonte zgjedhjet, të vidhte si në mall të babës buxhetin e shtetit të vet, të futej nga një skandal në tjetrin çdo dy javë e nuk guxuat ti thoni as një fjalë nga e vërteta që po zhduk një sistem demokracie në një vend ku ju jeni të ngarkuar me pune jo nga kryeministri shqiptar por nga shtetet tuaja të cilat dashje pa dashje vuajnë pasojat e bashkpunimit të tij me krimin.

Të flasësh sot për reformën zgjedhore nuk është krim, por është strategji që ti japësh kohë e frymë një të vdekuri që ecën. Nuk ka reformë a ndryshim zgjedhor që ndryshon situatën e vendit tim. Është i vjedhur, është i dhunuar nga bandat, Është pa parlamet, pa qevri legjitime, pa prokurori, pa Gjykatë Kushtetuese, pa Gjykatë të Lartë, pa KQZ, pa polici në shërbim të qytetarit po kundër tij, pa opozitë në parlament….është një vend pa njerëz, se njerzit po ikin nga pak e përditë kur shohin kafshët të bëjnë ligjin e të vendosin rregullat në këtë vend. Togfjalëshi i reformës zgjedhore ka vetëm një qëllim… ti japë kohë e oksigjen një të vdekuri që ecën, Edi Ramës.

Me po këtë ligj zgjedhor tre herë rresht Raporti i OSBE deklaronte se u përmbushën shumica e standarteve demokratike në zgjedhje, togfjalësh që sot është tretur si kripa në ujë. Nuk është e keqja te ligji po tek hajduti i zgjedhjeve e bashkpunimi insitucional e i hapur me krimin. Personalisht nuk kam më asnjë iluzion që ata që nuk kanë guxuar të hapin gojën kundër krimit të tij do e shtrëngojnë të normalizojë veprimet e tij politike.

Besoj se sot ka vetëm një rrugë…bashkim i njerezve rreth një ideje dhe qëllimi që është normalizimi i vendit dhe këtë duhet ta arrijmë me çdo kusht e me çdo mjet. Besimi i njerzve duhet të drejtohet në një trajktore politike në rritje e pa pushim e pa asnje deviacion. Ne kemi nje vend të braktisur nga shqiptarët, të vjedhur nga pushtetarët, të rrënuar në institucionet e tij nga bekimi i ndihmës së huaj të Ramës…ne kemi një vend që mundet tja pengojmë rrokapjekthin vetëm ne. Një aksion opozitar pa asnjë minutë heshtje por veprim e vetëm veprim me të gjitha format e mjetet, vetëm kjo mund ta ndalë rënjen në humbëtirë të demokracisë sonë të brishtë e të rikthejë rregullat e pluralizmit në vend.

1 Në qëndrimet dhe sjelljen imorale të disa kursantëve dhe ushtarakëve deri në akte të shëmtuara siç është rasti i anëtarit të partisë, ushtarakut Hysni B. i cili me anë të mashtrimit dhe forcës çnderoj një vajzë kineze, ose Hajdar Sh, i cili në të njëjtën mënyrë si Hysni B, tentoi që të çnderonte një vajzë kineze, si dhe sjelljet jo të mira me vajzat kineze, në kundërshtim me zakonet e vëndit, të disa të tjerëve si Kristaq P. etj.

Dashnor Kaloçi

 

Memorie.al publikon për herë të parë dokumentat e bujshme arkivore me “dosjen e zezë” të marrdhënieve shqiptaro-kineze të fillimit të viteve ’60-të, ku ambasadori shqiptar Reiz Malile ka informuar rregullisht Komitetin Qendror të PPSH-së dhe personalisht Enver Hoxhën, Hysni Kapon, etj, lidhur me sjelljet imorale e shtazarake të dhjetra ushtarakëve, kursanëtëve dhe specialistëve shqiptarë që ishin në qytete dhe provinca të ndryshme të Kinës, të cilët kryenin akte rrugaçërie duke kapur me forcë e duke përdhunuar vajza kineze, kudo që ato ndodheshin, në ara, fabrika, kanitere ndërtimi, autobuza, mbrëmje vallëzimi etj., etj. Dhe kur pala shqiptare donte që t’i proçedonte ata për gjyq, pala kineze nuk ishte dakort dhe kërkonte që ata “të bënin autokritikë të thellë dhe të edukoheshin nëpërmjet punës….”?!

 

Pas prishjes së marrdhënieve zyrtare të Tiranës me Kremlinin në fundin e vitit 1961 dhe fillimin e ’62-it, kur Moska dhe Hrushovi tërhoqi edhe gjithë personelin e ambasadës së saj nga kryeqyteti shqiptar, Enver Hoxha dhe regjimi komunist i Tiranës u lëshuan “në prehrin” e Mao Ce Dunit, duke lidhur një aleancë të fortë me vëndin e madh komunist aziatik me të cilin kishin filluar “flirtet” që nga fillimi i viteve ’50-të kur kryetari Mao konsolidoi pushtetin e tij. Kështu që nga fillimi i viteve ’60-të dhe deri në mesin e viteve ’70-të kur Enver Hoxha do të fillonte ftohjen me “vëllezërit kinezë” pas vizitës së Riçard Nikson-it në Kinë, për më shumë se dy dekada me rradhë, Pekini zyrtar do të ishte një nga mbështetësit kryesorë të Shqipërisë komuniste, jo vëtem në aspektin politik, por dhe në atë ekonomik e ushtarak, duke i akorduar vëndit të vogël e të varfër ballkanik, disa dhjetra milion dollarë ndihma dhe kredi, ku shumica e tyre ishin falas apo me afat të gjatë shlyerje….!

Kështu në ato dy dekada, qeveria shqiptare i mbështeste të gjitha planet e saj pesvjeçare vetëm në saj të ndihmave dhe kredive që jepte qeveria kineze (ku ato ushtarake ishin të gjitha falas) dhe në këtë kuadër, përveç industrisë ushtarake si: Uzina e Artilerisë në Tiranë, Kombinati i Armatimeve në Poliçan të Skrapartit, aeroportet ushtarake të Gjadrit e Kuçovës, bazave ushtarake detare të Porto-Palermos, Shëngjinit etj., etj., në ato vite u ndërtuan dhe u vunë në shfrytëzim pothuaj të gjitha veprat industriale në Shqipëri, si: Uzina e Naftës dhe e Gazit në Ballsh, Hidrocentralet e Vaut të Dejës, Fierzës dhe Komanit, Kombinati Kimiko Metalurgjik i Laçit, Radio-Televizioni Shqiptar, fabrika e Letrës në Lezhë, Uzina e Telit në Shkodër, etj etj uzina e fabrika të vogla në të gjithë Shqipërinë, në të cilat punuan specialistët dhe inxhinierët kinezë me përkushtim dhe korrektesën më të madhe. Po kështu, për vënien në funksionim të këtyre veprave të mëdha industrial ku ishte mbështetur e gjitha ecuria e ekonomisë shqiptare, Republika Popullore e Kinës morri përsipër edhe shkollimin e specializimin e qindra e qindrave kuadrove shqiptarë, civile dhe ushtarak, në Republikën Popullor te Kinës. Të gjitha këto tashmë janë të njohura nga brezi që e ka jetuar në atë kohë dhe ato janë të pasqyruara edhe në mjetet e informimit publik dhe propagandës, si, gazeta, revista, albume, Radio-Televizioni Shqiptar, Kinostudio “Shqipëria e Re”, etj., etj. Të cilat kulmojnë me vizitat e kryeministri kinez Çu En Lai në Shqipëri (ku gjithë populli është i derdhur në rrugë me parrulla dhe lule në duar), si dhe me një sërë vizitash e takimesh të krerëve më të lartë të udhëheqjes komuniste shqiptare në Kinë, duke filluar nga Enver Hoxha, Mehmet Shehu, Beqir Balluku, Avdyl Këllezi, Ramiz Alia, Haxhi Lleshi, etj.etj., e me rradhë deri tek rangjet më të ulta të administratës zyrtare. Por e gjitha ajo “miqësi e pathyeshme” dhe e ngushtë midis dy “partive motra”, që e pati epilogun në korrikun e vitit 1978, ka pasur edhe anën më të errët të saj, e cila jo vetëm që është mbajtur e fshehtë dhe nuk është bërë kurrë publike në ato vite, por edhe sot e kësaj dite kur kanë kaluar gati 30 vjet nga rënia e regjimit komunist, ajo gjë ende vazhdon të mbetet e fshehtë?! Bëhet fjalë për sjelljen imorale dhe qëndrimin e ushtarakëve, kursantëve e specialistëve shqiptarë, kuadro inxhiniero-teknik që asokohe (për dy dekada me rradhë), ishin në Republikën Popullore të Kinës, ku me dhjetra prej tyre, janë sjellë në mënyrën më të shëmtuar, duke bërë përdhunime të vajzave dhe grave kineze, kudo ku ato ndodheshin “ndër ara, fabrika kantiere, ku vlonte ‘puna’ kudo”, apo qendra pune e prodhimi, autobus, stalla lopësh, mbrëmje vallëzimi, eskurisone etj etj, aq sa një pjesë e tyre, sipas raporteve të “shokëve kinezë” ishin bërë “tmerri i rajoneve…”?!. Të gjitha këto janë të pasqyruara me detaje në dhjetra raporte e informacione që ambasada shqiptare në Pekin ia ka dërguar Komitetit Qëndror të PPSH-së, me anë të ambasadorit Reiz Malile dhe ato janë parë e firmosur me shënimet përkatëse nga vetë Enver Hoxha, Hysni Kapo etj nga udhëheqja e lartë e PPSH-së. Në këtë “dosje të zezë” të marrëdhënive shqiptaro kineze, e cila ka siglën “Tepër sekret” dhe përmban një korrespodencë të gjatë me raport-informacione të firmosura nga ambasadori shqiptar në Pekin, Reiz Malile, atasheu ushtarak Elami Hado, drejtori i Drejtorisë së Marrdhëniemeve me Jashtë në Komitetin Qëndror të PPSH-së, Pirro Bita, etj etj, ka të pasqyruara me detaje dhe hollësira shumë e shumë ngjarje ku ushtarakët, kursantët e specializantët shqiptarë janë “lëshuar si ujku në vathë” mbi vajzat dhe gratë kineze, duke shfryrë epshet e tyre shtazore me akte të shëmtuara përdhunimesh….?! Ku sipas raporteve në fjalë, “vajzat kineze kur përdhunoheshin, nuk bërtisnin, pasi nuk donin që të prishej miqësia shqiptaro-kineze” dhe kur pala shqiptare insistonte që ata që kishin kryer këto akte të shëmtuara të procedoheshin penalisht e t’i jepeshin gjyqit, “shokët kinezë” nuk ishin dakort me këtë masë të rëndë, por insitonin që ata “të bënin një autokritikë të thellë dhe të edukoheshin nëpërmjet punës”…?! Lidhur me këtë dhe të tjera nga kjo “dosje e zezë”, na njohin dokumentat arkivore sekretet që po publikojmë duke filluar nga ky shkrim, gjë e cila nuk ka për qëllim aspak pët të treguar apo denigruar “derrat e pyllit shqiptar”, por si një dëshmi e historisë së marrdhënieve shqiptaro-kineze, ku këto ngjarje kanë qenë dhe do mbeten si një njollë e zezë në aspektin historik të tyre…

I n f o r m a c i o n

PER KURSANTIN JANI.P.I

Jani P.I. anëtar i BRPSH-së që ishte dërguar si kursant për specializim në R.P të Kinë është sjellë shumë keq atje. Që në fillim kur u nis me avion me shokët qëlloj me grusht një nga shokët. Në një eskursion në qytetin Cun Cin u zhvesh lakuriq dhe bëri banjo në lumë. Po gjatë këtij eskursioni ofendoi në mënyrë brutale disa vajza kineze. Kur u thirr nga sekretari i organizatës për këto sjellje ay e ofendoi atë me fjalë të ulta dhe tentoi ta qëllonte me grusht. Po ashtu me fjalë brutale ofendoi dhe përgjegjësin e grupit kur e thirri për ta këshilluar. Mbas këtyre Jani I. desh ta mbyste në lumë shokun Hajri Zh. Nuk e bëri dot pasi atje u ndodhën shokët e tjerë.

Gjatë udhëtimit me autobus ofendonte nga dritarja çdo vajzë që shikonte, në autobus kishte dhe kineze. Kur u kthyen nga eskursioni, atë e thirri përgjegjësi i grupit, sekretario i org. bazë të Partisë, zv/sekretari i org. së Partisë, dhe sekretari i org. së Rinisë, por ay nuk pranonte asnjë gabim. U bë mbledhja e kolektivit për të shqyrtuar çështjen e tij, por ay nuk pranoi të marrë pjesë. Mbas kësaj e thirrë në mbledhje të org. bazë të Partisë, por dhe këtu nuk pranoi asnjë gabim dhe dy tre herë tentoj të largohej duke ju thënë se nuk ju dëgjoj dot.

Për këto sjellje org. bazë e Partisë propozoi kthimin e tij në Shqipëri. Këto propozim e aprovoj dhe Ministria e Mbrojtjes Poullore, por se e pezulloj ambasadori shoku Reiz Malile, për arsye se ky bëri autokritikë për përgjegjësitë e tij, se do të përmirësohet dhe nuk do të përsërit gabimet.

Edhe Ministria e mbrojtjes ishte dakort që ai të mos kthehej në Shqipëri.

Për këtë çështje Drejtoria Administrative bisedoi edhe njëherë me Ministrinë e Mbrojtjes, Ministria e Mbrojtjes ja la në kompetencë atasheut ushtarak që të vendosë nëse ay meriton që të kthehet në Shqipëri apo të qëndrojë atje.

Meqënse sjelljet e tija janë shumë të këqija dhe duke marrë parasysh gjërat e shëmtuara që po ndodhin atje siç ishte rasti i Hysen B., që t’ju pritet rruga këtyre dhe meqësne Jani. P. I vuan nga…..e nuk është i përshtatshëm për specialitetin që është dërguar, propozojmë që të kthehet në Shqipëri. Edhe Drejtoria Administrative është e mendimit që të kthehet në Shqipëri.

 

                    Të kthehet me vaporr

                          Hysni Kapo

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

                 I N F O R M A C I O N

Në mbledhjen e saj dt.3.1.1962 organizata bazë e Partisë e kursantëve dhe ushtarakëve në qytetin Cun Cin, mori në shqyrtim sjelljet imorale dhe aktin e poshtër të Hysni. H.B. dhe vendosi përjashtimin e tij nga Partia. Për këtë i ishte paraqitur projekt-vendim Sekretariatit të Komitetit Qëndror të PPSH-së.

Por në këtë mbledhje org. bazë e Partisë shqyrtoi edhe sjelljet imorale të Hajdar D.Sh. Dhe vendosi të propozoj kthimin e tij në Shqipëri.

Hajdar Sh. ka pasur sjellje imorale, ka ndjekur vajzat kineze nga mbrapa, u ka kërkuar atyre që të venë në takim dhe megjithëse ato kanë refuzuar, ay ka vazhduar prapë të kërkojë që të venë në takim me të duke përdorur presionin dhe mashtrimin dhe në këtë mënyrë një vajzë i ka vajtur disa herë në takim, ose e ka zënë në rrugë dhe e ka marrë në shëtitje për qëllime të këqia. Kësaj vajze njëherë i mori unazën dhe i tha se do t’ja jepte përsëri, po të vinte në takim me të. Në takim iu premtoi asaj që do ta merrte në Shqipëri dhe ja dha unazën vetëm pasi ajo pranoi që ky ta puthte atë dhe e puthi. Në një takim tjetër këtë vajzë ka dashur që ta çnderonte me forcë (e nxorri dhe prezervativin), por nuk mundi pasi ajo u largua. Kur u kthye në fabrikë e puthi me forcë dhe pastaj me qëllim që ta gënjente dhe që t’i nështrohej atij, i ra në gjunjë duke qarë. I ka dhënë dhe dhuratë një shami dhe një sapun, megjithse ajo ka refuzuar t’ja pranojë.

Një vajze tjetër kineze duke dancuar në një mbrëmje i ofron faqen e tij pranë faqes së saj dhe megjithse ajo përpiqej të largohej, ay e shtërngonte fort në mes. Mbas mbarimit të mbrëmjes e ndoqi pas në rrugë, i kërkoi t’i linte takim por ajo s’pranoi, i puthi dy herë dorën dhe i bënte lajka. Po këtë vajzë në një mbremje tjetër e morri përsëri të danconte po me atë mënyrë si herën e parë dhe kur ajo përpiqej të largohej, ai e cimbiste. Këtë gjë ia bëri dhe një vajze tjetër. Njëherë kur e takoj vajzën që përmëndëm më lart dhe e pa se po bisedonte me shqiptarë të tjerë, i tha se ata janë të liq dhe se kanë nga 4-5 vajza dhe mos bisedo me ta. Të gjitha këto vërtetohen nga dekllarata që kanë lëshuar dy vajza.

Për sejlljet e tij imrorale, Hajdar Sh. është kritikuar nga përgjegjësi dhe sekretari i org, bazë të Partisë, por ay duke gënjyer nuk i pranonte. Vetëm kur iu faktuan ay pranoi gabimet e tija dhe bëri një dekllaratë ku kërkonte që me një autokritikë të mbyllej çështja e tij.

Ambasada e R.P. të Shqipërisë nuk e aprovoi vendimin e organizatës bazë të Partisë për kthimin e tij në Shqipëri duke argumentuar se mbasi u verifikua në vënd nga atashehu ushtarak Elami Hado, rezultoj se Hajdar Sh. Nuk ka kryer akte imoraliteti dhe për xhestet e tij jo korrekte e kritikoi rendë dhe e paralajmëroj.

Ne propozojmë se Hajdar Sh. Të kthehet menjëherë në Shqipëri për shkak se sjelljet e tij janë imorale, të këqia dhe të ulta, dhe se nuk ka kryer akte imoraliteti vetëm se nuk ka mundur ta bëjë, duke përdorur forcën, presionin dhe mashtrimin.

Për sjelljet e Hysen B. dhe Hajdar Sh. Shokët kinezë të Uzinës kanë thirrur përgjegjësin e grupit dhe i kanë vënë në dukje duke theksuar se këto gjëra kanë ngjallur tmerrin në popullin e rajonit.

Gjithashtu po në këtë mbledhje, organizata vendosi që Fiqri. T. t’i hiqet vërejtje e rëndë para kolektivit për arsye se ai kishte dijeni mbi sjelljen e poshtër të Hysni B. dhe jo vetëm që nuk e denoncoi, por edhe kur u pyet, nuk tregonte.

Vetëm kur u thirr për të katërtën herë dhe kur ia faktua se ka dijeni, tregoj. Për ketë propozojmë që t’i hiqet vërejtje e rëndë (me shënim në dokumenta) nga Ministria e Mbrojtjes Popullore.

 

   31.3.1962                DREJTORI I DREJTORISE SE JASHTEME

                                       Pirro Bita

……………………………………………………………………………………………………………………………

 

PARTIA E PUNES E SHQIPERISE                TIRANË MË 27/4/1962

KOMITETI QENDROR

DREJTORIA E JASHTEME

 

I N F O R M A C I O N

MBI DISA ÇFAQJE TE HUAJA TE KURSANTEVE DHE USHTARAKEVE QE STUDJOJNE NE REPUBLIKEN POPULLORE TE KINES

 

Në Republikën Popullore të Kinës kemi 64 komunistë, kursantë dhe ushtarakë të cilët bëjnë pjesë në 4 organizata bazë të PPSH-së dhe dy grupe të rini-partisë. Nga mbledhjet e këtyre organizatave bazë të Partisë deri tani na kanë ardhur 11 protokolle. Nga këto protokolle, rezulton se deri tani në jetën, qëndrimet dhe sjelljet e ushtarakëve dhe kursantëve ka mjaft sjellje të huaja dhumë të dëmëshme dhe dobësi në punën e organizatave bazë të Partisë. Çfaqjet e huaja janë në këto drejtime:

1 Në qëndrimet dhe sjelljen imorale të disa kursantëve dhe ushtarakëve deri në akte të shëmtuara siç është rasti i anëtarit të partisë, ushtarakut Hysni B. i cili me anë të mashtrimit dhe forcës çnderoj një vajzë kineze, ose Hajdar Sh, i cili në të njëjtën mënyrë si Hysni B, tentoi që të çnderonte një vajzë kineze, si dhe sjelljet jo të mira me vajzat kineze, në kundërshtim me zakonet e vëndit, të disa të tjerëve si Kristaq P. etj.

 

2 Qëndrime jo të drejta në punë dhe thyerje disipline duke ngritur problemin se në Shqipëri na kanë gënjyer për specialitetin. Kështu anëtari i Partisë, Rexhep H. nuk shkoi në punë për disa ditë për arsye se nuk pranonte specialitetin që i kishin caktuar duke dhe e konsideronte se i kishin ulur autoritetin duke e caktuar si punëtor dhe jo teknik. Ndoni Gj. Nuk pranonte të punonte në meletrixhe. Anëtari i Partisë, Kostandin B. pranon të punojë në laborator por jo në poligon, duke thënë se nuk e bën dot.

 

3 Aëntari i Partisë, Theodhoraq S. thotë se po ta dija për këtë specialitet nuk do vija fare këtu.

 

4 Pakënaqësira në lidhje me ushqimin dhe pagesën atje e familjeve të tyre në Shqipëri dhe ngritjen e këtyre problemeve në rrugë të shtrembër. Kështu p.sh. anëtari i Partisë, Kostandin B. i cili ngrihet në mesnsë para 35 vetave dhe bën alarm për ushqimin dhe u thotë të tjerëve se ti mund ta hash këtë, por unë nuk e ha, ose një tjetër që thotë, ose më jep gjellë tjetër, ose unë nuk luaj nga vëndi. Anëtarët e Partisë, Theodhori S. dhe Pandeli M. në rrugë të shtrembër në mes të tërë kolektivit ngrenë çështjen e pagesave, akuzojnë përgjegjësins e i bën kërkesat e buta, etj., ose oficerët që janë në Guo-Mi, për çështjen e pagesave i bënë një letër atasheut ushtarak me përmbajtje shumë të ulët dhe në formë proteste.

 

5 Sjellje jo të mira me kolektivin dhe shokët kinezë, si p.sh. Jani I. që sillet keq më shokët kinezë.

 

6 Keq është sjellë edhe anëtari i Partisë, Ramadan Sh. i cili është zënë me shokët dhe ka ofenduar një mjek kinez. Anëtari i Partisë, Hiqmet L. sillet keq me shokët dhe anëtari i Partisë, Hamit R. është zënë…

Disa bashkëpunëtorë që raportonin doktor Stiliano Nosin:

“Maja e Çikës”

“Mali i Kukësit”

“Vatra e vogël”

“Klavikula”

“Vojtimi”

“Joviku”

Doktor Nosi me bashkëshorten

Nga Kastriot Dervishi

Kam qenë i vogël teksa shihja si vinte me ngadalë në spital me biçikletë doktor Stiliano Nosi. Pavarësisht se kish dalë në spital ai jepte ndihmën e tij në spitalin e Elbasanit. Regjimi ia kishte nevojën, por ama e konsideronte në fshehtësi si “agjent anglez”, e për këtë arsye e përndiqte. Dyshimi i vetëm për “agjent anglez” ishte arsimimi. Oficerët e Sigurimit, duke qenë se vuanin nga një lloj inferioriteti, çdo gjë që lidhej me arsimin e lidhnin me agjenturat. Sigurisht nuk ishin të aftë të gjenin gjë në këtë drejtim. 

Stiliano pas lufte kishte dijeni për vendndodhjen e xhaxhait të tij, Lef Nosi, i cili u kthye në Elbasan në mars 1945.

Qëndroi i fshehur për një kohë të gjatë. Më 5.8.1945 u arrestua i prerë në besë në Kodrën e Kuqe të Tiranë nga një person i cili do dënohej më vonë nga regjimi komunist.

Gjithë grupi që e mbrojti u arrestua bashkë me Lefin dhe më 21.10.1945 u dënua kështu nga Gjykata Ushtarake e Tiranës:

Vasil Grigor Nosi (6 vjet, vdiq në burg), Marko Mosi Menahem (hebre, 4 vjet), Stilian Grigor Nosi, (2 vjet), Fahrije Ramadan Haveriku (3 vjet), Xhemal Hamdi Farka, (2 vjet), Adem Samurri (2 vjet).

Stilian Nosi, lindur në Elbasan në vitin 1917 ishte djali i vëllait i Lef Nosit. Mbaroi arsimin e mesëm në Korçë në vitin 1934, “Rober Kolege” në Stamboll në vitin 1941. Në vitet 1941-1943 studion në Universitetin e Mjekësisë në Bejrut të Libanit. Më 1943 nis studimet në Bolonja, por kthehet në atdhe për shkak të luftës. Më 21.10.1949 është marrë në kontroll operativ 2B dhe 31.3.1984 në përpunim aktiv 2A “si agjent i mundshëm anglez”. Përpunimi nuk zgjati shumë pasi doktor Nosi vdiq.

Në shkurt 1980, Stlian Nosi i është shprehur bashkëpunëtorit “Tomori”: Khomeini, për mendimin tim është një haxhi qamil i dytë, si nga pikëpamje fetare ashtu edhe politike dhe ushtarake, s’ka si të jetë ndryshe…Ndërsa Haxhi Qamili mburrej se do të luftonte armiqtë e brendshëm ashtu edhe të jashtmit, edhe Khomeini deklaroi se do të luftojë kundër SHBA-së e BS-së dhe reaksionit të brendshëm. Këto janë aventura”. Punëtori operativ vendos këtë shënim: “E dhëna ka vlerë operative pasi Stilian Nosi ul shumë poshtë veprimtarinë revolucionare të Khomeinit dhe njëkohësisht veprimtarinë patriotike të Haxhi Qamilit”. Iu dha detyra që të hapë biseda rreth luftës së popullit iranian dhe rreth Haxhi Qamilit, duke përdorur edhe veprat e Enver Hoxhës për të. Edhe pas vdekjes ndaj tij u ndërmor një veprim i shëmtuar, krejt i padëgjuar më parë.

Disa shprehje të Stilian Nosit që e bënë “agjent anglez”:

-“Ai me dy brirë (për Enver Hoxhën-shënim) ka shkruar në Moskë, por akoma nuk është kthyer”. (1949)

-“Regjimi i sotëm nuk është demokratik, por është diktaturë”. (1949)

-“Tani për tani nuk do kemi ndryshime”. (1951)

-“Barnat amerikane, janë më të mira se ato sovjetike” (1954)

-“Sa të ligj u treguan anglo-amerikanët në vitin 1945, bombën që patën nuk e përdorën. Hajde duro këta tani”. (1957)

-“Një grua që kish ardhur nga SHBA tregonte se një mjek me një punë mesatare, ka bërë një kapital pre 40 mijë dollarësh (1964).

Korrespondenca me shtetas të huaj vihej në dukje. Për këto lloj të dhënash, Sigurimi dilte në përfundimin se Stilian Nosi ishte “agjent anglez”.

Disa bashkëpunëtorë që raportonin doktor Stiliano Nosin:

“Maja e Çikës”

“Mali i Kukësit”

“Vatra e vogël”

“Klavikula”

“Vojtimi”

“Joviku”