RI-ERDHI KOHA E SPIUNEVE.

RI-ERDHI KOHA E SPIUNEVE.

Dëgjo, më tha qytetari, aty te kthesa e filan ndërtese, një qytetar (më tha edhe emrin) po prish një mur se kushedi se çfarë do të ndërtojë, ndaj shko dhe pezulloje.

Po gjithashtu, vazhdoi me një lloj egërsie qytetari i moshuar, edhe në rrugicën tjetër një qytetar po hap një dritare, ndërsa në afërsi tek tregu fshatar, më duket se një tjetër po suvaton shtëpinë nga jashtë. Dhe të gjithë i ke nga ata të Saliut ndaj merrjua shpirtin”.

U habita pa masë, kur qytetari më tha se “po nuk vajte ti, do të shkoj unë tek drejtori i policisë.

Nuk u ndjeva mirë për zellin e një qytetari që më solli ndërmend një kohë që edhe unë si polic e kam urryer simptomat e tij po na rikthehen si pa dashur, pikërisht nga njerëz të tillë që e ushqyen me këtë lloj mënyre sjelljeje, që mund të jetë gjithçka, por shërbim ndaj shtetit nuk është, aq më tepër në një sistem demokratik”.

Ky ishte rrëfimi i policit që kishte një mërzitje të madhe për faktin se nuk i pëlqeu kjo lloj sjelljeje qytetare që troç do të thotë spiunllëk pa para si në kohën e diktaturës, që sot përkthehet në raportim.

koha e spiuneve. http://wp.me/p4z4nV-Fg via @wordpressdotcom