Ku është Faonas që s’duket gjëkundi mbi det?

Mos varka të kthehet nuk i bindet,

A ndoshta puthet me Aferditën në ndonjë breg.

Oh Faona!

Ku është Faonas që s’duket gjëkundi mbi det?

Mos varka të kthehet nuk i bindet,

A ndoshta puthet me Aferditën në ndonjë breg.

Oh Faona!

Ardita Jatru

Legjenda e Safos

Ku është Faonas që s’duket gjëkundi mbi det?

Mos varka të kthehet nuk i bindet,

A ndoshta puthet me Aferditën në ndonjë breg.

Oh Faona!

Safo të prêt, buzë greminës tek fari

dhe më digjen mollëzat e gishtave mbi harpë

dhe zëri më meket nga këngët e mallit

për zjarrin që më ndeze shpirtit të etur

ti rinoshi im, i bukuri peshkatar.

***

U ngrit dielli në majë të qiellit krenar

dhe deti vezullonte si perlë

fluturojnë rreth shkëmbit ca ëngjëj me krahë

në majë prêt Safo si hënë e zbehtë

sheh Lefkadhën, Itakën , Kefalonian

dhe një çast bëhet dielli prush mbi det

në rrëzë të shkëmbit me britma vijnë ca dallgë

dhe shfaqet tutje një pikë e vogël e zezë

në mes të vijës, që zmadhohet e rritet

dhe ngrihen zogjtë nga degët për në qiell

ca klithma pulëbardhash, të trembura shkundin krahët

ndalon këngën Safoja

dhe me sytë e padurimit prek pikën që vjen e rritet

e një tufë me flutura i shpërthejnë nga gjoksi

kreh flokët me gishtat e gjakta

shkund cepin e ngritur të fustanit të bardhë

kafshon buzën dhe bëhet gati për çastin

kur t’i shfaqet Faonas peshkatari përballë.

Rrëmben harpën nga toka dhe këngën nis:

Faonasi im i bukuri peshkatar

Ktheu sa më parë në gjoksin e gruas që digjet

Na vraftë Erosi të dyve me një shigjetë

dhe perënditë e Olimpit na bëfshin një varr.

Kthehu e bëhu pika e mbylljes në varg.

Dhe buza i bëhet gjak nga padurimi

dhe gjaku i piket në gushë mbi fustan

dhe pandeh që pika e zezë horizontit

ish Itaka, që nga erërat në qiellin e pastër u shfaq.

Gjëkundi s’duket varka.

Faonas ku je, oiiiii dashuri,

majë shkëmbit u thava një stinë nën far

me vargje lirike vrava pritjen

dhe telat m’u këputën mbi harpë.

Faonas, ku je o dritë,

jam grua e mbytur në mall.

Më shkrumboi dielli

më lëkundën erërat

më gjunjëzoi nata

qielli më rëndon mbi gjoks si pllakë

u verbova tashmë,

sytë m’u bën’ varka me kripë.

Faonas, o peshkatar,

kjo është e fundit fjalë,

u bëftë pritja ime lule e egër mbi shkëmb

e trupin tim e përpiftë kjo dallgë që vjen me zë.

Refuzimi yt u bëftë legjendë.

Po shkoj në Hades, përfundimisht

të endem me shpirtrat mëkatar.

Lamtumirë o fitimtar!

Dhe Safo lëshoi harpën në tokë

zbathi këmbët mbi barin e vestë

çliroi trupin nga fustani i hollë

dhe e hodhi vrik në humnerë.

Lamtumirë o far!

Lamtumirë o peshkatar!

Edmond Shallvari

KËSAJ JETE

Ti më çon der’ në buzë të vetvrasjes

Buzë gremine kam qëndruar dhe për qejf

Buzë dhimbjes ia kam marrë edhe valles

Buzë qarjes jo pak herë buzëqesh.

Dhe në iksha i vetvrarë apo i vrarë

I sëmurë dhe në iksha nga kjo jetë

Ty s’ta bëj kurrë qejfin me të qarë

Qeshjen time do lë vargjesh nëpër fletë.

Mos pyesni se për kë e kam fjalën

Fantazoni më të keqen e së keqes

Kësaj jete ku tërbuar ndesha dallgët

Dhe i mbytur dola gjall’ bregut të vetes.Edmond Shallvari

Kush?!

Kush Adin e zgjoi nga gjumi mitologjik,

të nisë Haronin për shpirtrat e djegur?

Kush botën e bëri kaq të pashpirt

dhe jetën të pajetë mes hirit të mbetur?

Kush zgjoi në Olimp inatin e Zeusit,

njerëzimin ta mashtrojë me tjetër Promethe?

Ta kthejë zjarrin e jetës në zjarr të ferrit

dhe jetë njeriu mos mbetet mbi dhe?

Nuk di kë pyes, askush s’më dëgjon

Perëndi e qiellit apo e tokës qoftë

Feniksi ringjalljen nga hiri s’beson

“As unë s’jam ringjallur”, Krishti më thotë.

Rakela Zoga

Globi lotues!

Ti se kuptove kurrë trishtimin e syve të mi,

As lotin kur mbrëmjeve rridhte lumë

E dija se jeta vertitej tek një glob,

Dhe ai, tek ty isha vetëm unë…

Të pata thënë, unë jam globi i heshtur,

Ti je ai që bën zhurmë..

Kurr ti ulesh sytë ledhatom,

Përqafomë pa të parë unë..

Aty tek ajo qoshe vetmie ,

Do qendroj e heshtur për shumë vjet..

Por tashmë ti me ke zgjedhur..

Prekmë le të mos jem..

Sa herë të shohësh shiun kur bie,

Jam unë ajo, e përlotur që qesh,

Afrohu tek globi me gishtat e butë

Prite lotin që ty të përket..

Mimoza Berisha

* * *

Ne, do vazhdojmë të duhemi!

Pa fjalë të mëdha, pa thënë të dua.

Do vazhdojmë nga vetja të druhemi

E malli në deje, t’na kullojë – përrua.

Ne, do vazhdojmë të vritemi!

Të gjunjëzohemi, e kur të vij mbrëmja.

T’i mohojmë puthjet e zjarrta, të ndahemi

Pa thënë lamtumirë, e fjalë të rënda.

Ne, do vazhdojmë të humbasim në errësirë!

E të kërkohemi kuturu, verbërisht.

Kur të rrëzohemi do themi: shpirt a je mirë?

Të më prekesh, e të të gjej instiktivisht.

Ne, do të ecim brënda njëri – tjetrit

Por, kur t’arrijmë para portës së madhe.

– Mjerisht do pendohemi si përpara zotit

Do na rrëshqasin lot në kërkim të një falje.

Dhe në qiell, do vazhdojmë të duhemi!

Se pa dashuri ç’kuptim do këtë jeta.

Ne, do vazhdojmë të jemi grimca pluhuri

Se prej hiri janë dhe dashuritë e vërteta.

·

* * *

Mbajta vëndin që më takonte!

e tërhequr në veten time të paktë.

Dhimbja këtë rradhë po më gjunjëzonte

e shpirti po merrte flakë.

Më mundi krenaria e verbër!

t’mos ti dua befasisht as lulekuqet.

Biles, kjo erë e mallkuar është e tepërt

nga unë, më të këqija ti ket’ huqet.

Mbajta vëndin që m’takonte!

por hapat më çonin kuturu.

Pranvera, ashpër po më trajtonte

dhe bari i rritur gjer’ në gju.

Rovena Shuteriqi

* * *

S’di kush u sëmurë nga ne të dy!

E kush në të vërtetë, vuan më shumë.

S’di,pse dhimbja jote,

është therrëse edhe për mua!

Di,që kur ti më flet për vete,

unë,njehësohem me ty.

Dua të të ndodhem pranë,

por distanca,nuk na lejon!

Dua dorën të të vë mbi ballë,

me buzë të shoh,mos të djeg më shumë,ai mall?

Mall,që ty ,të bren e vuan!

Vuajta e jote,shpirtin, më bën të rënkojë.

S’di kush u sëmurë më shumë,sot!

Ti, apo unë?

Iliaz Bobaj

NË IKJE

Të shoh largohesh qetë – qetë,

me hap të bukur si dikur,

magjike dhe tani që ikën,

siç ishe kur vije tek unë.

Nuk pres të kthehesh. E ç’vlen kthimi,

një kthim është një pendim i lehtë.

Më mirë një ikje dinjitoze,

se sa një kthim pa dinjitet.

Unë përkujdes mungesën tënde,

mungesën tënde të çuditshme,

aty ke lënë të gjithë enigmat,

gjithçka të bukur, të magjishme.

Aty shkëlqejnë si gurë smeraldi,

gjithçka që patëm unë e ti,

ca gjëra që na mbetën peng,

të shtrenjta gjer në shenjtëri.

Nuk di me vete ç’të të jap,

nuk di se çfarë të mbaj për vete,

veçse për ty në shpirtin tim,

nuk gjej gjëkund një pikë urrejtje.

Prandaj rri si pikat e heshtjes,

me sy andej nga ikën ti

dhe të përcjell kështu prej vetes,

me mall, me dhimbje, dashuri…

Agim Bajrami

Etyd per çadren dhe shiun !

Se mora çadren ,pse ta marr?

Edhe pse shiu do nise pas pak

Une vete jam shi, skam frike ta shpall

Qe nga lekura, gjer ne gjak

Se mora çadren, e lash varur !

Ajo se mbron dot trupin tim

Nen strehe te saj me duket vetja

Si liliput dhe anonim

Se mora çadren ,e braktisa

ç’me duhet valle çadra mua ?

Une i kam shok te gjithe shirat

Ata s’me lagin, nese s’dua

Se mora çadren, e urrej

Dhe pse me flet shpesh ime bije

Kur bie shi, une dal kercej

Dhe trupin krejt e le te shkrije

Se mora çadren, e bej shpesh

Ndonese nje kolle po me mundon

Gjithe shirat jane zedhenesa resh

Dhe kjo me qiejt ,me afron

Se mora çadren !

Dhimiter Nica

GOTAT

Mbusha dy gota me verë mbrëmë

për të larguar vetminë e trishtë,

ti ndodhesh shumë larg nga ky vend

por zemra ime të do ngjitur fizikisht.

Kam pirë e kam folur me ty mbrëmë

pastaj vazhduam ëndrrën gjithë natën,

vazhduam gjërat që përgjysëm kishim lenë

e trupat i dogjëm si qirinj, që kurrë s’ i patëm.

Dy gota me verë i mbusha mbrëmë,

për t u kënaqur nga larg të dy, ashtu si kot…

Nuk piva asnjë pikë…, natën e kalova në këmbë

por sot në mëngjes për çudi, gotat i gjeta bosh!

KËMBËT

Sonte ti nuk doje të bënim dashuri!

Të paktën, unë hodha këmbën mbi tënden…

U puthën gishtat, polpet, kofshët…

Vërtet gjithë natën nuk ndjem gjë unë e ti,

por këmbët u rrekën dhe i nxuarën zinë botës…

Diamela Bajo

Kasandra

Nje tjeter nate,nje tjeter enderr

u shfaq ne rruget e qytetit.

Forme e moderuar e Kalit te Trojes,

forme e moderuar e te ardhmes.

Kerkon fitoren,ne hipokrizine.

Me sa me pak dhembje,

me sa me pak klithma.

Njerezim bajat,fantazi e vdekur

per te mijten here

hap dyert e forteses,

i bindur per uljen e zotave,

per kapitullimin pa kushte.

Ha, ha ,ha!

Nuk e shikoni ende?!

Mos valle nga gjiri i nenes keni thithur

ne vend te qumeshtit verberi!

Ata po qeshin mbi kufomen e qytetit;

krahethyer, kembeshqyer,zemerhumbur.

Fajtoret e vetem jeni ju!

Nga ju buron ndershmeria famekeqe,

Dhe une,

qe nuk iu bind dot per vepren tuaj.

Dashmir Zace

Rrugicat e qytetit tim.

Rrugicave te qytetit tim

kam bredhur zbathur dikur,

me kembet e mija putheshin ato ,

te mbathura me gure.

Guret i mbartnin nga lumi

ne kurris i sillte Vjosa nga larg

sa here zgjohej a i delte gjumi

brinjet i frynte cak me cak.

Ikte ne rrugen e gjate drejt detit

kengen e maleve merrte me vete,

perkulej para Gurit te Qytetit

tregonte per vuajtje e per derte.

Rrugicat e qytetit tim me vija,

zbukuruar me gure prej zalli

ruajne kenget e hapave te mija

sa here i kujtoj me djeg malli.

Sot jam burre me kepuce te renda

mbi to me vjen turp te kercej si dikur

zbathur dua te me shkele kemba

te hidhem e te los gur mbi gur.

Shqiponja Dodaj Pepkolaj

Deshtuam

Deshtuam o njerez

nese quhemi njerez.

Ju moren gezimin

i dogjen ne zjarr.

Me falni per shfrimin

ne ket’ dite pranvere

por s’mundem te hesht

kur shoh gjithkund gjak.

Ju moren lodrat

ju dhane kockat.

Ju moren librat

ju dhane armet.

I moren gjirin

femijes nga goja

ja mbushen trupin

me plumba e gezhoja.

Ortak me djallin u bene

Dhe bota hesht

ne varre masive

hesht ne gjame.

Deshtuam o njerez

te gjithe ne deshtuam

Njerezim

do te thote Paqe ,

dhe jo lumenj gjaku vershuar.

Jane ca çaste

Jane ca çaste qe ne heshtje

te shurdhon çdo heshtje

qe godet ne shpirtin e lodhur.

Jane ca çaste

ku edhe me e vogla dashuri

qe te dhurohet eshte ar’

dhe me gjith forcen e shpirtit therret :

“Te ‘falenderoj Zot

per gjithçka me dhuron ”

Jane ca çaste qe gjithe jeten jeton

per nje çast te vetem.

Bilbil Murataj

Plugu dhe parmenda

fabul

I thote plugut parmenda:

-Ku te shkoi vrulli dhe mendja,

bere shume perparime,

por erdhi prape koha ime.

Jo me qe, sic ish njehere,

por me kuaj e me gomere.

Plug i ndryshkur s’di c’ti thote,

mallengjyer neper lote.

Gjen dy fjale ”motres” ia nis,

nen stehen e shtepise:

-Hapi i te zoteve tane,

me te gaforres me ngjane…

Ndaj dhe shume mos derdellit,

se cudia zgjat ca dite…

Thodhori Miho

Luli i vocerr

E pashe Lulin e vocerr duke mbledhur kenaçe,

gavroshçe i veshur kembe e koke,

u ul pastaj ashtu i qete nen te ures harqe,

duart e palara leshoi neper floke….

Migjenit i thirra -Ku je i pavdekur,

ç’ti bejme ketij Luli e Lulashve te tjere?

Me veshtroi dhimbshem, duke folur thekshem

-Te kisha nje grusht….per keta bote sketerrre…

-Migjen thone se te hengri turbekolozi,

te hengri skamja,dhimbja per njerezit e gjore

qe tirnin endra me legjenda misri..

e se bashku me to ngrinin ne ngrice e bore…

Bishat…

Ne enderr te pashe e ik sa munda thirra,

m’u pergjigj vetem era qe loste me pishat.

I baltosur, i rrezuar ne gjunje,

me nje dru te ndezur, larg teje mbaja bishat…

Ishte enderr oh e tmerrshmja enderr,

por une bishat i kam pare me te vertete,

qe perpiqen te shqyejne jo vec trupin tim,

por te shqyejne dhe ”nenoken” e vete…

Gezim Bega

Peshku dhe zogu

.

fabul

Nis fjalimin peshku plake,

perposh shelgut ne liqen,

i thote zogut ne shelg larte

.. Si s’di not more legen!

-Vertete s’di, nuk e mohoj

i thote zogu, te notoje,

Sikur ti miku im,

qe je nul ne fluturim.

Poeti

E shikoni ate atje ?

tek kembet i heq zvarre

poeti, me endrrat deri ne re

me libra ngarkuar ne sup

e ne te trurit sirtare

Sapo ka ardhur nga dheu i huaj.

njerezit gjithandej pershendet,

por asnjeri s’do t’a dije,

sejcili iriq i mbledhur ne boten e vete..

ne boten e tyre, te madhe a te vogel,

e mjegullt kjo bote me vete,thote

sejcili ngarkuar me kryqin e tij,

hejbete e halleve terheqin sa mundin

sot per sot …

Ανιλα Καραπίδου

Kur lëndohet zemra e poetit

Kur lëndohet zemra e poetit,

Mali ndjen dhembje, llavën shpërthen,

Zjarri vërsulet mes erës së etur,

Çdo gjë përpara e djeg, e djeg.

Kur lëndohet zemra e poetit,

Retë bashkohen në një çarçaf të bardhë,

Vetëtimat djegin bregun e detit,

Shiu bie nga qielli me litarë të gjatë.

Kur lëndohet zemra e poetit,

Dielli nuk lind si çdo herë në mëngjes,

Natyra bëhet gri, dallgët rrahin detin,

Zogjtë krahë-lodhur enden me përtesë.

Kur lëndohet zemra e poetit,

Dëbora nxihet, nuk është më e bardhë,

Pemët gulçojnë me rrënjët që dhembin,

Toka rënkon, si një fëmijë qan.

Kur lëndohet zemra e poetit,

Deti egërsohet dallgët i ngre lart,

Era furtunë bëhet edhe gris qiellin,

Faret tutje shuhen,

anijet kthehen frikshëm në liman.

Lutesha

Si një shqiponjë që lirinë kërkon në hapësirë,

Erës iu ngjita e fluturova drejt malit,

Botën nën hapësirë e pashë të mpirë,

Ndërsa era diku në një pllajë më ndali.

Duart që më dridheshin,

drejt qiellit i ngrita Zemra m’u drodh

nga dhembja,

u gris, Me shpirtin plagosur poshtë zbrita,

Iu luta tokës të më dëgjonte mirë.

Zogjtë shtegtarë fluturimin ndalën,

Të mallëngjyer u afruan pranë meje,

Me cicërima e lutje për mua u falën,

Këngë trishtimi më hynë ndër deje.

U lutëm unë, zogjtë, era e mali,

Që bota të jetë e qetë, e lirë,

Një vetëtimë në qiell shkëndija shpërndau,

Lutej dhe vetëtima për një botë të dëlirë.

Drejt qiellit duart i zgjata përsëri,

Të marr një copëz qiell me yj e hënë,

Era të mbjell tokën plot yjësi,

Si farë shprese në rruzullin e ngrënë…

Mes tingujsh, mes zjarrit…

Dua të prek trupin tënd,

Me tela violine trupin tënd të prek,

Dhe sharmi i muzgut mbi ne të zërë vend,

Mes qirinjve, zjarrit dhe epshit violina të bjerë.

Me harkun që dridhet do luaj mbi buzët e tua,

Muzikën aq të ëmbël që veç ty të pëlqen,

Dhe trupat të thuren nën zjarr të përvëluar,

Aty do të treten, do të prehem,

të dridhem si gjethe.

Buzët janë ndezur, puthen trupat tanë,

Harku i violinës luan me nxitim,

Instrumenti i ëmbël në dhomë tinguj shpërndan,

Psherëtimat rrënqethëse bien mbi violinë.

Me harkun e violinës do të prek gjoksin tënd,

Ndjehem e përhumbur, ndezur jam si zjarr,

Ti në mes tingujsh në afron një këngë,

Perdja e mëndafshtë, lëkundet në xham.

Si tigër i zbutur ulesh sipër meje,

Rrëshqet me përkëdhelje, dëshirën ma zgjon

Mes flakësh digjem si gjarpër pranë teje,

Muzika e dhomës ritmin më shumë shton.

Ti tigër unë mace bëhem një trup,

Violina e hedhur në cep të dhomës rri,

Nga puthjet dhe flaka nata seç u skuq,

Trupat në zjarr digjen, treten si qiri.

·

Riza Pajollari

Deti dhe pleshti

I thote qetas deti pleshtit,

Ne rreze te veshit:

-Pleshtuc,kush hyn e lahet te mua,

u heq vapen, bej me ta si te dua…

Eh, gjigand!,ia kthen ky,

Une jam krejt ndryshe nga ajo ane.

ca thumba u ngul dhe te me zene,

djegin varda velenca e jorgane…

Keshtu qe te dy skemi te ngjare,

ti det shuan zjarre sa mund,

dhe une kur dua ndez ndonje zjarr…

Ilia

Një i dehur bërë tapë

I pëlqen vetëm të llapë

E ç’nuk thoshte ai tip

Që kur dehej hiqej vip.

-Jam maestro unë Ilia

Më çon benci vetë tek shtëpia

Më besoni ç’po ju flas

Ska nevojë veç ti jap gaz

-Bre Ilia,-dikush thotë

Gjetkë të çojnë rrotat or rrotë!

Bedri Hoxha

Muret e zemres tende rrenuar

Nga shiu qe solli pikllimi.

Traret e djegur nga rrufet e dashurise se gabuar!

Nisa ti ndertoje nga e para

Nje kala me bese dhe siguri te ngre,

Oxhak vura dashurine time qe te ngrohesh.

komoditet jeten pa kursime.

Themele premtimesh leshuar ne shekuj

te qendroje si ne mitologji

nje legjende e perjetuar .

Tu luta te ndryshosh besimin tend ,

te besoshe tek zoti dashuri .

Ti me pe dhe me fole me doza ironie:

-O mekatar me the ;

Egoizmi per mua eshte zot e perendi

e dua me teper se veten e nuk i bej dy!!!!

Kalane prej dashurie ne ate planet te zemres tende

Furtuna e egos si loder prej rere

e ka prishur

Ti si dallge ike ne detin tend .

une mbeta ne breg si varka

e shkateruar;

i braktisur;

Me pluhur pendimi gjysem i mbuluar

Fjala e fundit

Ne labirintet e mallit kam fshehur nje fjale te fundit.

Ndoshta myshku i kohrave do ta mbuloje,

Por mola e merakut sdo ta lejne te harrohet!

Nje mengjes te ftohte kolla

termet do ti shkund ato labirinthe

edhe pse nje cop te qendisur gezimi mbuluar,

ato do te zbulohen dhe mbasdites bashke

me muzgun zbathur

duke ecur sokaqeve te deshirave

do te arrije para se te mbylle syte dielli,

ku bashke do jete dhe buzeqeshja e fundit

gjysmefryma e mbajtur.

Nese nuk arrine s’do te kalbet nen dhe!

Germoni ne labirinthet e mallit te emigrantit

se aty eshte fshehur fjala e fundit

Dihet se cfare eshte shkruar!!

Merzia

Merzia lindi pas meje,

Para saje ndjehem shume i vogel,

Ja sa nje milingone qe mezi terheq fatin sa nje koker gruri!

Ritem une sa qe terheq nje koker theker, e ajo gjysmen e botes!

Sa e cuditshme merzia !

Thone qe ha koka njerezish prandaj rritet kaq shume!!!!

Une mbeta me fatin tim sa kokra e grurit.qe sa po vjen po vyshket dhe myket!

Eh gjigandia merzi paske fatin e te pafateve:

mbaje se sta kam zili !

Sonte

Sonte ndjehem nje derase e forte

Sqepari i mendimeve godet e godet

nje gozhde merzie vite po me shpon

Une nuk shtremberohem as gozhda jo qe jo, ajo me te drejten e saje,

Une me inatet e mi

Gjithe jeta do vazhdoje e tille,

apo

Do te shtremberohemi te dy!!!!

Ferdinand Shehaj

Rruget ..

Rruget per tu mare jane te veshtira

Te dhimbeshme qenkan dhe ndarjet nga njerezit

E ndien ..mbas do mbetet dashuria dhe e mira

Pertej se panjohures ..pabesia e tjetrit

Ky gur i rende mbi shpirt ç’ me peshon

Njemije burra te mblidhen ..dot s’mund ta zbresin

Mjaftojne ata njerez qe si kam te me shohin

Jo ta rrezojne .., por si pluhur ta tresin ..

Rruget per tu mare qenkan te veshtira ..

E ndien ..mbas do mbetet dashuria dhe e mira.

ME LENDOVE ..

Me lendove moj jete ..

Po po .., bukur me lendove

Kur linda, do kalosh the ..ne te bukurin tapet .

Por hallet m’i fshehe ..rruges m’i tregove

S’m’i the ca te verteta

Qe njeriu mban dhe maske

Me dhe veç nje fytyre..

E te flas dhe pa dorashka

Me lendove moj jete

Po po ..bukur me lendove

Pak meshire nuk ke .., se sheh qe po me vret

Tani ne kete moshe e gjete me rrezove

Nga sot ..do te perbuz

Nuk mundem te ndryshoj

As kurizin s’ta kerrus

E halleve do t’i kendoj

Me lendove moj jete

Po po ..bukur me lendove

Por me i forte prap u ngrita.. si ato malet mbi rete

Sepse un jam NJERIU .., e harrove .!!

Fleta Snalla Satka

Zemra nuk ka fjale, te degjohet

Por…ne heshtje, te gjunjezon

Mendja, e leshon timonin

Dhe ne rrjedhen, e saj shkon

Pasi dhe ndoshta, ka gabuar

Mendja pishman, shkon ne vend

Por… zemra, gjasme e fituar

Ka humbur… pa patur mend

Ndaj’ mos me fol, me per zemren

Kam pare shume, qe vec e mallkojne

Njerez… braktisur veten mjerueshem

Dhe vone kuptuan, se gabojne…!

Agron Elezi

Shkurti s’di të qeshë

Sot,

Kur në ngricë bore u mbyt një zog

Pashë, Diellin çakërr me një shkop

Të dilte nga gjoksi zhelan i qiellit

E të nisej, si lypsi fatkeq i Migjenit

Në fshatin tim plak…

Shtriu dorën:

-Paçi shëndet o të vdekshëm!…

-Eee, ç’ti jepnin fatkeqët?!

Veç një buzëqeshje të krrimbur,

E ,një pako kafe elbi…

-Eh,sot pashë,

-Se në fshatin tim,

Shkurti shpresën se kish therur…

Mirela Papuciu

Jetoj me ikjet

Përdite më troket në derë ikja.

Drojshëm por pa harruar

ta shtrëngojë mes dhëmbësh

dridhjen e buzës

ndërsa lexon vendimin

e pakthyeshëm.

Përdite më troket në derë ikja.

Kjo e keqe e dashur

që më mëson të dua

atë që është, atëhere kur është…

të mos e lë të bëhet ikje,

ta dua aq fort saqë dhe kur të ikë

të mos ikë dot prej meje.

Përditë më troket në derë ikja

Si një shans për ta mbajtur…

* * *

Ngatërrohem me rrënjët që më thonë

të mos flas më me lakuriqtë e natës

pasi qëllimi qendron tek rruga

dhe imja, për piketa ka agimet.

Kristina Demiri Dojce

UNË NUK DI TË SHKRUAJ POEZI

Unë nuk di të shkruaj bukur poezi,

Vjersha patjetër qe të shkruaj di,

Poezi shkruante i madhi Dritero,

Vjershës sime i thash tek ai shko.

Nuk jam e fortë të matem me kuçedra,

Por në shpirt kam një mal me ëndrra,

Më e bukura, më e hijshme është nëna,

Dashuria i ka rrënjët te malli e dhëmbja.

Nuk e di çfarë do thon poetët e lartësuar,

Këtë vjershë të thjeshtë kur ta lexojnë,

E di qe nuk do mendojnë se unë kam gabuar,

Fundja as e vras mendjen se çfarë ata do thonë…

Unë shkruaj për vete dhe për ata që lexojnë,

Shkëndijat e shpirtit përherë i bëj vargje…

Nuk shkruaj që të mbetem një poete ikonë,

Shkruaj dhe gatuaj me miellin që kam ne magje.

Unë nuk jam profesioniste, as poete kalibri,

Por shpirtin unë e kam të ndezur furrë…

Në çdo pore vargu ringjallet nga hiri

Sfinksi i dëshirave që nuk vdesin kurrë.

SHPIRTIN NUK E LAMË TË MERRTE ARRATINË…

Ku mbetën ëndrrat, dëshirat me krahë pëllumbi?

Ku ikën vitet me imazhe ylberi dhe me flatra lirie?

Në humnella dëshirash të befta, koha rrugën humbi,

Dhe ne na vjen nga larg mesazhi me drithërima rinie…

Disa vargje me aromë shpirti po percjell për ju miqtë e mi,

Jeta me dashuri në krahë ëndërrimesh përherë na rriti,

Dielli si medalion në kraharor të ditës seç më rri.

Dhe shpërdan deri në deje çiltërsi e ngohtësi,

Dielli, miku im i mirë i dha dritë rrugës për tek ju,

Të gjithë yjet e mbushen shpirtin tim me ylberësi.

Zoti i erërave urdhëroi për më shumë shpejtësi,

Që unë të mos vonohem për tek tju të sjell veç dashuri.

JAM NË ËNDRRAT E QYTETIT TIM.

KORCA IME

Sapo dielli cel syrin dhe rrezet ngrohin shpinën e tij të plakur,

Të gjitha lulet në ballkone fillojnë të fërfëllojnë petale,

Pleq kafeneve hapin kanë ndalur,

rrufisin ngadalë kafen e ditës të zhytur në ëndrrat finale.

Jam në të gjitha rrugicat me vargje ngrohtësie dhe unë poetja,

Pranë emrit të tij gjithëmonë qëndron dhe emri im,

Shpejtoj të njom me vesën e mëngjezit buzët tharë nga etja ,

Se dua të mbetem gjithëmonë në ëndrrat e qytetit tim.

Jam si një vegim dhe dua të cel mëngjeseve pa zhurmë,

Sytë i mbaj nga lindja dhe trupin kthyer në perëndim,

Se në të gjitha tallovinë e këtij qyteti dua të lë gjurmë,

që të ndjej në thellësinë e shpirtit aromën e atdheut tim.

Rend me ëndërrime cdo ditë dhe dalldisem pa reshtur,

herë bëhem kënge ritmike dhe herë zog në flutyrim,

Në këtë qytet unë kam shpirtin tim përherë të shpleksur,

Aty jam flutur krahëshkruar dhe ëndrër në cdo ëndërrim.

Dashmir Zace

Rrugicat e qytetit tim.

Rrugicave te qytetit tim

kam bredhur zbathur dikur,

me kembet e mija putheshin ato ,

te mbathura me gure.

Guret i mbartnin nga lumi

ne kurris i sillte Vjosa nga larg

sa here zgjohej a i delte gjumi

brinjet i frynte cak me cak.

Ikte ne rrugen e gjate drejt detit

kengen e maleve merrte me vete,

perkulej para Gurit te Qytetit

tregonte per vuajtje e per derte.

Rrugicat e qytetit tim me vija,

zbukuruar me gure prej zalli

ruajne kenget e hapave te mija

sa here i kujtoj me djeg malli.

Sot jam burre me kepuce te renda

mbi to me vjen turp te kercej si dikur

zbathur dua te me shkele kemba

te hidhem e te los gur mbi gur.

Dashnor Selimi

ËNDËRR

Syri prush

përgjonte hënëzën tinzare,

në qiellin e gushtit,

kur drapri i artë kosiste yjet.

Vargjet e mi zgjasin duartë

në oaze të fshehtë,

si të lajnë fytyrën

buzëluleve me vesë.

Në shtegun e natës

dridhej lofata e porsaçelur

në sytë e maces.

Dua t’i flladis me zjarrminë e çastit

e dhimbjen ta mbaj në sy .

Në të gdhirë,

zogjtë do të ulen aty.

Sokrati

Sokrati, është një nga filozofët e lashtësisë Greke për të cilin kanë shkruar të gjithë filozofët e asaj epoke. Sokrati dhe Pithagora janë të vetmit që nuk kanë lënë pas asnjë dorëshkrim e megjithatë, te dy do të kthehet në mit filozofik, Sokrati nga mënyra si jetoi, veproi, u soll dhe u pozicionua për jetën. Nuk ka filozof të lashtësisë Greke që nuk do shkruajë rreth tij.

Aristoteli njeh metodën Sokratiske të të menduarit dhe do shënojë : “mbi Sokratin këtu *e kërkuara rreth natyrës u zgjidh, përsa rreth domosdoshmërisë së virtytit nga filozofët kërkohet”. 24 vjet përpara vdekjes së tij, Aristofani, komediani ndërkombëtar, do t’i kushtojë një komedi të tërë Sokratit. Amfiteatri ishte plot dhe si spektator mes tyre vetë Sokrati. Sigurisht që mes humorit dhe sarkazmës pati batuta që shkaktuan qeshje në publik. Në fund të shfaqes Soktari u ngrit në këmbë, u duartrokit nga të gjithë dhe tha : “ Në një sistem vërtetë të lirë dhe demokratik do kritikohesh mes humorit”.

Jeta e tij.

Lindi në Athina më 470 (para erës së Re) dhe u dënua me vrasje më 399 (para erës së Re). Jetoi në pazarin e lashtë të Athinas. Ishte shpërfillës ndaj stereotipave të shoqërisë. Kështu e konceptonte ai lirinë e vërtetë. I shkurtër dhe i shëmtuar, me një hundë jo të saktë në proporcion me fytyrën. Ecte zbathur dhe nuk i bëhej vonë fare që do emërohej nga Athinasit si i qelbur. Babai i tij ishte skulptor dhe si fillim edhe ai ndoqi për pak profesionin e të atit. U martua në moshë të madhe me Ksanthipin. Një nga gratë më të vështira, llahtarë fare, e kohës së shkuar, të së tashmes dhe të asaj që do vinte.

Kështu përshkruhet në të gjitha shkrimet rreth saj. Jo e rastit shprehja e tij: “Po të marrësh grua të mirë do jetosh dhe po more grua të keqe do bëhesh filozof”. Sa herë Sokrati kthehej natën vonë në shtëpi, ajo e priste dhe i hidhte një kovë me ujë të qelbur në kokë.

Në pyetjen :“si e mban për grua?” ai do përgjigjet: “pse promotorët e kuajve gjëmojnë atë më të sertin që ta shtrojnë? Pasi nëse ja dalin mbarë me një të tillë, kollaj komandojnë të gjithë. Edhe unë përderisa ja dal mbarë me të, do të thotë se mund t’i komandoj të gjithë”.

U bë simbol dhe mit i rinisë së asaj kohe. Metodologjia e tij as sot nuk ka gjetur zëvendësues. U adhurua si askush nga Grekët e lashtë. Emri i tij u bë sinonim i kulturës. Të pasurit e asaj kohe njohjen me Sokratin e përdornin për të treguar nivelin e tyre të lartë. Një ndër ta ishte Platonas. Sokratit i pëlqente të jetonte mes njerëzve të njohur dhe të pasur pasi mes tyre i jepej mundësia të shprehte ato që dinte dhe të evolonte idetë e tij. Pra njerëzit e luksit kanë kohë për filozofira. Jeta e tij mbaroi dhunshëm.

Pse Sokrati u bë mit i filozofisë dhe drejtësisë?

Të gjithë filozofët kërkuan fillimin e krijimit të njeriut dhe brumosjen e tij me ndjenja. Ku dhe si u mbars me pozitivitet dhe negativitet njeriu? Asnjëri nuk ja doli mbarë këtij udhëtimi të brendshëm shpirtëror si Sokrati ndaj drejtësisht do bëhet dhe miti i të miteve të lashtësisë. Sokrati beson se duke bërë aytognosi (njohje të vetes) ke njohur dhe shpjeguar botën. Pra, ai që nuk njeh veten nuk ka si të kuptojë askënd jo më të shpjegojë fenomene sociale.

Njohja e vetes fillon me shpjegimin e kuptimit të së Mirës, Virtytit dhe të Urtësisë. Njerëzit besojnë në shumë krijues të tyre, pra kanë besime fetare të ndryshme. Këtu fillon dhe diferencimi ideor, mendor dhe veprimor i njeriut. Unë besoj në këtë zot dhe ai kënaqet ose dëshpërohet me këto veprime. Po të rendismin se çfarë kërkon një zot tjetër nga njerëzit del se ca zemërohen, ca gëzohen, ca të ndalojnë e ca të lejojnë këtë ose atë gjë. Pra u nda njerëzimi së pari! Morri udhë mentaliteti i secilit aty ku beson. Si mendim dhe si veprim. Si duket kjo? Shpirti është udhëtimi vertikal i njeriut me zotin, qiell-tokë, i vetmi sens jete që shpreh vullnetin e njeriut. Ndërsa mendueshmëria e shpirtit është udhëtimi horizontal i njeriut me shoqërinë. Pra e vështira e jetës. Ecja paralele me njerëz të ndryshëm. Pra shpirti na lejon të udhëtojmë si të duam se unë dhe zoti jemi bashkë, ndërsa mendueshmëria e shpirtit na formon ose degjeneron si njerëz. Pra shpirti as kapet as haet dhe na komandon!

Metoda dialogut e Sokratit.

Sokrati besonte se dialogu (fjala mes dy vetëve) është mënyra më e saktë të njohim dikë. Duke dialoguar, thuaj e thuaj, tjetri nxjerr të vërteta të mëdha rreth vetes. Nuk ka nevojë as ti bësh pyetje as të jesh këmbëngulës. Ai flet, tregon, pohon, zbulon pjesë të shpirtit. Pse çfarë është shoqëria? Një njeri i huaj që duam afër shpirtit që t’i rrëfehemi. Pra kush do të flasë me ne na do dhe na beson. Keni vënë re një nervozizëm kur debatoni me dikë? Nuk e merr shtruar me ju, nuk ju duron dot dhe pa mbaruar biseda ju ofendon. Ai nuk përballon dot logjikën tuaj të ftohtë, e pret udhën e bisedës që të largohet. Ka frikë mos kuptoni atë si njeri. Pra e folura si koncept dhe dialogu meqë është më intim si bisedim, është fillesa e njohjes së dikujt. Fundi i një bisede me fyerje nga tjetri tregon që jo vetëm nuk ju do por nuk ja vlen të jeni me të, pasi ai në vend të logjikës përdor armët e nxehta të saj, urrejtjen, sharjen, fjalën e nxituar. Sokrati nuk ja’u kursente fare kritikat të pasurve dhe kryeneçëve. Ai besonte se si pushtetari, si personi me reputacion në shoqëri janë të korrigjueshëm, të arritshëm dhe nuk dinë gjithçka siç çirren gjithë ditën para miletit.

Metoda obstetrike.

Këtë metodë përdor Sokrati me nxënësit e tij. Në lindjen e një bebi kontribues për fekondimin e tij janë nëna dhe babai që fjetën bashkë. Pra nuk ka kontribut mësuesi. Në orën e lindjes veç, mamija ndihmon fëmijën të dali shëndetshëm nga barku i nënës, pra të dali realiteti ekzistues. Kështu dhe Sokrati përpiqet që idenë studentit t’ja nxjerri nga koka. Pra luan rolin e mamisë, ndihmon një lindjen e idesë të re të cilin studenti e ka të formuluar gati në kokë. Kjo metodë koiçidon me qëndrimin pasiv të Sokratit në bisedë me dikë duke bërë totalisht të paditurin. Bashkëbiseduesi jonë mes pyetjeve që i bëjmë arrin vetë tek e vërteta e tij e cila për Sokratin është dhe e vetmja e vërtetë. Pikërisht për këtë metodë Sokrati gjeni tha shprehjen magjike të të gjithë epokave : “Unë një gjë di mirë, që nuk di asgjë”.

Në çfarë besonte Sokrati?

Ai besonte te arsimimi, te germat, tek ndriçimi i shpirtit, tek zgjuarsia, intelekti. Sokrati tokëzoi filozofinë. Ai e zbriti filozofinë nga yjet në tokë dhe detyroi filozofët të mos merren më me fenomene natyrore por me njeriun. Ai besonte se kur dëmton tjetrin ke dëmtuar edhe veten pasi brenga nuk të lë të jetosh. Ndaj nga dëmtimi i tjetri apo i vetes zgjidh atë të vetes. Dhimbje ka shumë, vuan, të qan shpirti por pas lotimit ai do jetë i pastër. Ai besonte në një shoqëri ku vlera, virtyti, urtësia dhe e mira duhet të mbizotërojnë. Atij i interesonte e përditshmja, sjellja dhe marrëdhëniet me njeriun. Përçonte përvojat e vetes dhe arrinte në konkluzione gjeniale. Nga shprehja e tij : “Askush nuk do të bëjë të keqe me qëllim, pasi njeriu do që të jetë i lumtur dhe i pasur” mund të kuptoni sa ndihmoi drejtësinë me fillesën e idesë së saj bazë se gjithkush nga ne është i mirë deri në vërtetësinë e keqësisë që kemi bërë. Pra një gjykatë fillon gjykimin tënd mbi bazën se je i mirë dhe deri sa të vërtetohet e keqja që ke bërë je zotëri/zonjë. Gjatë shtjellimit të fakteve kthehesh në të akuzuar dhe së fundmi shpallesh i dënuar me heqje lirie dhe pa të drejta politike. Vlera esenciale e njeriut është ajo që do të bëjë dhe ajo ajo që bën. Shikon njerëz që pinë cigare ndonëse e dinë sa dëm ju bën por ata e pinë me mani. Konkluzioni. Nuk kanë kuptuar të keqen që po i bëjnë vetes. Ata duan të rrojnë por shkojnë kundër jetës me armë tymin. Ploutarhos do shkruajë të plotësuar idenë lart me dorëshkrimin:“ Rreth mendueshme risë gjeniale të Sokratit” .

Apologjia e Sokratit.

Vepër e adhuruar ndërkombëtarisht. E përkthyer edhe në Shqip. Është apologjia e tij përpara gjyqtarëve.

Kur Sokrati u bë yll i shoqërisë, simbol, marrëzia reale e adhurimit nga studentët e tij, këshilluesi dhe mëndja e mënçur e kohës, pushteti vendosi ta vrasë. Ai ishte i apasionuar me të vërtetën e jetës. Heshtje dhe jo çudi!… pasi kjo metodë vazhdon ritmikisht deri më sot. Kur thua të vërteta, kur bëhesh shqetësues dhe verbues në shoqëri, ata lart me udhërrëfyes një përçmim njerëzor që ti ke afër, i cili i shkakton vjellje dhe përçmim shoqërisë si tru dhe gjest që zotëron, të ka inat, zili dhe ndihmon që të ta gjejnë anën për tët vrarë. Sokrati thoshte : “ Ai që thotë të vërtetën nuk mund të jetë më kurrë i sigurt për jetën e tij”. E kështu pasi ironizoi ca kërma shoqërie, injorantë dhe shpirtzinj por me ndikim të madh ekonomik te shteti, akuzat u ngritën kollaj. Ai tërhiqte rininë, nuk ishte i respektueshëm, ishte kundër kohës. E burgosën. Gjyqi u bë në pazarin e madh të Athinas aty ku ai lindi, u rrit dhe u zhvillua si gjeniu i njerëzimit. Perde gjigande u vunë ngado për të krijuar idenë e sallës së gjyqit. 500 gjykatës ishin anëtarë të trupit gjykues. Pasi u morr në pyetje votuan kundër tij vetëm 200 gjykatës. Kur ju dha mundësia të mbronte veten gjatë kohës së burgimit, ai nuk e bëri, nuk deshi. Sokrati e dinte pse po dënohej. Ndaj nga miliona mesazhe që përcolli në apologjinë e tij unë zgjodha frazën : “ Ju po dënoni veten dhe jo mua. Ju interesoheni për pasuri e para dhe jo për fëmijët tuaj që do jenë trashëgimtarë të saj. Gjithë shoqëria dhe rinia do ju dënojë për dënimin tim. Breza të tërë do ju dënojnë që më dënuat. Çfarë bëni kështu o milet?….”. Pas kësaj fjale votot kundër tij u bënë 280. I mbyllur në qeli ai nuk besonte dot se ata që e adhuruan po e vrisnin. Studentët e nxisnin të arratisej por ai besonte se askush nuk mund të ngrihet mbi ligjin dhe drejtësinë. “Më mirë një padrejtësi sesa miliona vendime të drejta të pazbatuar”. Qetësisht piu kupën e helmit dhe vdiq me dhimbje të tmerrshme në moshën 70-të vjeçare.

Morali.

Mos prit shumë nga ata që të puthin dhe të adhurojnë dhe të mburrin. Varrin tënd ëndërrojnë sapo kuptojnë që ti i tejkalon në intelekt, zgjuarsi, mençuri. Mbrapa krahëve do shpikin si kurrë dhe do duan tët quajnë njeri pa asnjë vlerë. Idetë e tua do t’i birësojnë si kurrë ndaj të qëndrojnë afër që të t’i rrjepin. Do mundohen të thonë kudo që ka mendime të çuditshme, janë kotësira idetë e saj. Në fakt truri jot i ka lënë pa gjumë gomerët. Inati si tët mbysin dhe përmbysin i bën bisha. Pretendoni të shkruarën. Edhe kokave të pushtetit shkruajuni letra sepse e shkruara mbetet dhe mos kërkoni t’i takoni se nuk ju lë kush. Ata që janë mësuar të lëpinë këpucët shohin gjithmonë baltë dhe llucë. Nuk dinë nga diell e qiell. Të mëdhenjtë i lexojnë letrat dikur diku. Nëse do të shpëtosh nga këto vemje të shoqërisë fol pa ju marrë dorën fare. Fol kudo dhe bërtit me sa zë ke. Dëgjohu nga mileti. Ai vendos. Shoqëria dhe shteti është i joti. Ai është mizë para shoqërisë ndaj një jetë mbeti shërbëtor interesash dhe kurrë udhërrëfyes i saj nuk u bë dot! Sokrati shprehet për rastin konkret: ” Kur të godet një Gomar, nuk ka kuptim ta gjuash edhe ti”.

Sokrati është dashuria dhe prehja e shpirtit tim në këtë jetë. E di përmendësh filozofinë e tij, e dua, qaj për të. Shoqëria sapo e dënoi e piedestalizoi. Ai u bë hymn i paprekshëm i të gjithë epokave. Koka e filozofisë, mburrja e kombit. Pra e vranë që të flisnin lirshëm me idetë e tij!!! Ta lexosh dhe kuptosh Sokratin do të thotë se di të jetosh bukur. Ai të jep armën e filozofisë së jetës në dorë. Jeta do mendim dhe jo keqësi, nerva, sharje. Jeta do filozofi, dashuri, arsimim, pasion. Ai që kupton mjaftueshëm Sokratin është mbret i jetës së tij qoftë dhe heshturazi. Ai do shprehet :” Nuk mund t’i mësoj askujt asgjë, Mund t’i bëj vetëm të mendojnë “.

Ndaj idea magjike e Sokratit të mbush me jetë :” Mëso sa ja vlen o njeri dhe bëhu zoti i vetes”.

Duke e mbyllur mos harroni se: “Nuk është e nevojshme të thuash ato që di, por të dish çfarë thua”.

Përshtati, përktheu dhe bëri zbërthim ideor, Filologia e gjuhës Greke & Italiane Anila Rezhdate dashurosh nje grua..

Ilirjan Sadikaj.

TË DASHUROSH NJË GRUA

(Pjese nga romani me te njejtin titull)

Me të u njoha në dhjetor.Në prag të festave. Festat në vetvete kanë magji në tharmin e tyre. Fshehin mistere. Pra u njoha me të në kohë magjike.

Emri i saj është… Më mirë të mos e tregoj. Të jetë një mister. Inicialet e emrit të saj janë A dhe U. Au është simboli i arit. Do e quaj ‘Ari. Pa dale pak. ‘Ari është shkurtimi i një emri, ndërsa unë ende nuk kam gjetur këtë emër. Më mirë po e quaj Earta. Ajo është vërtetë e artë. Edhe pse flokët i ka të zesë, ajo shkëlqen më shumë se ari. Është e për/rrethuar nga drita boreale. Kur unë iu afrova, rrezet e ftohta çelën pranverën e harruar në jetën time. E pashë dhe e dashurova. Si në rininë time. Vetëm me një vështrim. ( Në fakt s’ishte thjeshtë një çast i vetëm. As një shikim.) Kafenë e pinim në bar Internacional, në qëndër të qytetit. Sapo ndahesha prej saj, mezi prisja t’a takoja përsëri. Nuk mund ta takoja çdo ditë, sepse një burrë që dashuron një grua, duhet të jëtë disi i matur.

Ato ditë bosh, kur s’isha me të, unë shkrova një kartolinë. Do ia dërgoj për Vitin e Ri, mendova. Në fakt, ditët bosh, larg saj, ishin të shumta dhe unë shkrova shumë kartolina. Dhe s’janë vetëm për Vitin e Ri. Janë për çdo ditë dashurie.

Nuk e paskan zjarrin flakadan të rinisë? S’e di. Gjykoni vetë.

MAGJIA

Sapo ndahem prej teje, mezi pres të të takoj përsëri. Kjo është magji.

Supozoj se më kanë bërë magji, apo magjia buron nga brenda meje?

Por në pak sekonda e kuptoj, se magjia je ti vetë. Figura jote e bukur, zëri yt melodik, madje dhe emri yt, është magjia e vërtetë.

Nis e mendoj pastaj, sikur çastet e takimeve tona të ishin aq aq të shumta, sa që praktikisht ne të ishim bashkë përgjithmonë.

Por unë e di që kjo nuk do të ndodhë. Në një realitet tjetër, mbase’.

Atëherë, unë zë dhe modeloj këtë botë imagjinare. Matematikisht, në fillim. Pastaj numrat i shpirtërizoj. Mundësitë, që të jemi bashkë përgjithmonë, shkojnë deri në infinit.

Qoftë e bekuar magjia jote!

Till you see again!

DIMENSIONI I KATËRT

Kur bisedoj me ty, fjalët fitojnë hapësirën tredimensionale. Fjala takim, përshëmbull, janë duart tona, që çuditërisht sa herë preken, lulëzojnë. Veshtrimet tona që kryqëzohen, janë burime drite të syve tanë.

Po buzët e tua? Eh buzët e tua, të më jepnin një puthje! Do të ishte një permasë më tepër në bisedat tona. Tamam si në teorinë e relativitetit të Ajnshtajnit, me realitetin katërdimensional. Po krahët e tua? Eh, të më përqafonin! Do të ishte sërish përmasa e katërt e takimeve tona.

Por bota që unë jetoj, është vetëm me tre dimensione, pamvarësisht se takohem me ty. Ky është zhgualli ku unë ndjehem komod. T’a bëja therrime këtë korracë! Do të arrija dimensionin e katërt? Do të fitoja ty? Apo do të të humbja? Megjithatë thërras:

Bekuar qofsh, o i arti dimension i katert i dashurisë!

I’M DYING OFF, TILL YOU SEE AGAIN ! *

Do të doja të flija të paktën dhjetë vjet.Do të mbetesha relativisht i ri.Se ne gjumë njerëzit nuk moshohen.

Të zgjohesha vetëm kur të takoja ty. Ti të më telefonoje, për të pirë një kafe bashkë.

Do të jetoja vetëm për ty. Realiteti im do të kthehej në të kundërtën e vet. E përditshmja do të ishte gjumi im. Larg të gjithëve. Kur të zgjohesha për të ardhur tek ti, në fakt kjo do të ishte ëndrra ime.

Si i lodhur më dukesh, do vëreje ti. Si i përgjumur.

Vij nga larg, do përgjigjesha unë. Vij nga e pangjara.

Mund të ndodhë që të mos zgjohem më. Ti nuk më merr më në telefon. Nëpërmjet nën-ëndrrës, para zgjimit tim, unë e kuptoj se ti më ke harruar.

Atëhere, më mirë të flija përgjithmonë.

___________________

*Po vdes pak nga pak, deri në takimin tjetër

PERËNDESHA IME

Ti je perëndesha ime!

Të dashurosh një grua, është trimëri. Të dashurosh një perëndeshë, duhet të bësh trimërira.

Të isha si Herkuli, do të plotësoja 12 trimëri, për të merituar dashurinë tënde.

Por unë jam njeri i zakonshëm. Ç’trimëri mund të realizoj unë, veçse të të dua ty?

Do të dua me mënyrën time. Do të dashuroj 100 vjet edhe për vitet që s’ishim njohur bashkë. Do punoj, do pi kafe, do shkruaj libra dhe do të dashuroj ty, çdo ditë, edhe në ditët që s’të njihja akoma.

Kur të mos jem më, ti do të thuash :

Dikur, një burrë më dashuroi deri në pafundësi.

Paskëtaj, si të gjithë perëndeshat, do të pish një kupë me nektar për mua dhe kupën e artë do t’a flakësh në Olimp.

Një çast më pas, si të gjithë perëndeshat, do të qeshësh e do të harrosh 100 vitet e mia të dashurisë.

Gjithsesi do të ndjehesha i lumtur.

Në një tjetër jetë do të dashuroja sërish!

100 vjet të tjera…

PASQYRA

Kafeneja ndodhet në katin e dytë. Ne dalim dhe ecim nëpër shkallët tëposhtë. Në shesh pushimin e shkallëve është një pasqyrë e madhe.

Si nuk çahet pasqyra nga bukuria jote, them unë, ndërsa zbresim shkallët.

Një ditë, të putha pikërisht në shkallë, përballë pasqyrës. Në fakt s’ishte tamam puthje. Sa cika buzët e tua. Një sekondë ose më pak.

Në çast pasqyra u kris. U dëgjua dhe tingulli i krisjes së saj. Një vizë e hollë, vertikale, e ndau mespërmes.

Kjo është shumë e çuditshme, belbëzove. Ti nuk ke as sy të bardhë.

Herën tjetër, vumë re se pasqyrën e kishin zëvëndësuar. Tanimë ti ecën dy hapa para meje.Të ruaj pasqyrën, më thua.

Por të dy e dimë, që një ditë, ajo do të bëhet copë e thërrime. Do të shkaktojë zhurrmë të madhe.

Do të qeshim dhe do ta paguajmë.

Pastaj do të shohim njeri-tjetrin ndër sy.

Vetëm pasqyrën ?

VEÇAS DHE BASHKË

Ne jemi burrë dhe grua. Veças. Ti me një burrë tjetër. Unë me një grua tjetër.

Ne kemi fëmijët tanë. Veças. Ti ke fëmijën tend. Unë kam fëmijët e mi.

Ne kemi të dashurit tanë. Veças. Ti të tutë e unë të mitë.

Të përbashkët kemi dashurinë tonë.

I u luta Zotit e u bëra 25 vjeç. U ktheva në paramartesën time. Vetëm për të dashuruar ty.

Edhe ti u bëre 20 vjeçe, me hirin tim e me ndihmën e Zotit. Vetëm për të më dashuruar mua.

Tani s’jemi më burrë e grua, por dy të dashuruar në rininë tonë.

Deri në paralindjen time do të rikthehesha në kohë, si rrallë tjetërkush. Deri tek gjyshi e stërgjyshi im.Me një pamje tjetër e mbase me një tjetër emër. Por gjithmonë për të dashuruar veç ty.

JE YLL APO GRUA…?

Je yll apo grua? Pyetje e thënë pa gajle, sepse unë e di që ti je një yll. Mijra vjet drite larg, për një fjalë të vetme…më tako…!

Drita jote e ylltë, e ftohtë, çuditërisht ka risjellë pranverën në jetën time.

Ndërsa ti do të më mbash kaq larg! Të të jem pranë, ti pandeh se do të digjem a do të humbas gravitetin tim?

Në fakt, praën teje, vetëm se kam ndjekur dritën dhe nurin që ti lëshon mbi mua. Për vite me rradhë, si tani. Dhe të kam dashuruar, si tani.

Ti s’mund ta harrosh këtë, edhe pse je një yll. Sepse edhe yjet dashurojnë ndonjëherë. Shkëputen nga qielli dhe bien në tokë, për njerëzit që i duan. Qoftë dhe një çast të vetëm. Puthin, përqafojnë e bëjnë dashuri, pastaj ngrihen sërish në qiell. Të mbretërojnë ftohtë !

Bujar Mucaj

Shtrati i topit

Ishin vite te tjera atehere. Heronjte e vertete sikur dilnin nga dheu, por me shkelqim gati boreal kishin ata fallco qe i kishim perdite para syve. E mbaj mend mire heroin e ketij tregimi te vogel qe po ju nis apo heroin e atehershem qe fryhej perdite para nesh duke reklamuar lart e poshte virtytet e rralla te tij. Ca thoshin se e meritonte ate titull te larte, ca thoshin se e kishte mare duke shtruar dreka e darka, duke sakrifikuar me kete rast nje kope jo te vogel me dhi e dhene lene nga i ati dhe ca zamzane me raki. Tani heronjte s’mund te mereshin me dhi e me dhene, pune te medha kishin bere dhe pune te medha u prisnin tek pragu, ndaj flijimi i tyre qe me vend dhe kishte bere efekt ne ca barqe te medhenj qe s’ngopeshin kollaj sidomos nga nahija e Tirones. Ne shoket e tij te punes nuk kishim pare ndonje cilesi te rralle sidomos ne pune, i zakonshem si gjithe te tjeret, bile kishte te tjere qe ishin shume para nesh ne realizime plani.

Baze e kesaj rrefenje eshte nje dite e larget e 81-shit,kur ne nje pushim dreke ju drejtua Bilalit me te moshurit te asaj brigade shpimi te naftes qe i drejtonte, se a i shkonte ylli i heroit ne kostumin e tij qe e vishte zakonisht te djelave kur vinte per kontroll tek vendi i punes, per te kapur me presh ne duar ndonje qafir qe dhe ja fuste gjumit apo dhe mungonte ne pune. -Te shkon i tha Bilali , por do te shkonte me teper ta kishe me te madh, te ishte sa nje patkua se koken e ke te vogel.

Heroi qe spriste te tille pergjigje u zverdh ne fytyre dhe ne cast drejtoi nje rrebesh fjalesh drejt Bilalit, i cili coi duar perpara si mburoje, nje xhest qe donte te thoshte, me mbyte ,cben!

-Heroit i flet me keto fjale.Une te fus ne burg! Mua me nderon partia dhe ai i madhi atje lart. E kupton se ky eshte ylli i arte dhe kete yll se marin dot as ti e shoket e tu qe me nder u bjene pantallonat rrugeve.

Bilali e pa qe e kishte bere nje fare djallosje duke folur ne ate menyre dhe preferoi me mire per pak kohe te heshte, duke lene te rreshkase orteku i fjaleve te tij me lloj epitetesh te padegjuara me pare nga goja e tij. Pasi foli e foli gjate kesaj radhe futi ne veprim dhe duart duke i mberthyer ”kundershtarit” krahet:

– Dhe degjo, kur te vdes une do te mbahet zi e madhe, do te ngrihen kenge dhe trupi im do te vihet mbi shtrat te topit e do te prehet….

– A ketu s’te le me te flasesh, nderhyri Bilali tashme i cliruar,- s’te leme te vdesesh se po vdiqe ti do mbetet plani pa realizuar.Cdo bejme ne qe na bjene pantallonat rruges, prandaj une mendoj te vdesim si brigade, le te shtojne ca topa te tjere se su be qameti.

-Ju ne topa-iu kthye as qe behet fjale topi eshte i imi dhe pike

Ne ia benim me shenje Bilalit te heshte se heroi kishte dhe nje damar qe kur e kundershtoje ose kur e mundje ne letra ne kohe te lire do te hapte pune pa pune.

Keto mu kujtuan pas tridhjete e nje vjetesh kur pashe rrugeve te qytetit heroin duke terhequr nje karroce tip biciklete me dy rrota qe me kujtoi dhe topin e ketij tregimi te vogel. Koha, ndryshimi i sistemeve se lane te priste i qete shtratin e topit, kishte ardhur koha te levizte me tere mend kembet….

Më poshtë japim të plotë raportin e Qeverisë Amerikane të paraqitur në OKB në shkurt të vitit 1955, përshkrimin e tmerrshëm të kampeve e burgjeve në Shqipëri, si dhe një rast të debatit më të fundit mbi fenomenin e përdhunimit të femrave në diktaturës, si një rast i pa artikuluar më parë dhe e pa pohuar nga kjo kategori. Megjithatë, edhe në këtë libër, duke ardhur si një raport i Ministrisë së Punëve të Brendshme, bëhet bindës “fenomeni i përdhunimit” ashtu si është pranuar nga vuajtësit e dënimit, dhe pse nuk kanë pasur fakte konkrete apo denoncime, së paku në këto 25 vjet.

Maj –nëntor 1950

“Në raportin e datës 23.8.1950, për gjendjen në kampe e burgje thuhej se policët e kampit të Maliqit kishin përdhunuar gra të të dënuarve, ndërsa kishin pasur kontakte me femra imorale (AMPB, F.50. V.1950, D.393”, veçohet nga Dervishi në pjesën e kapitullit mbi kampet e punës së të burgosurve në vitet 1947-1951. Ndërsa arkivisti sjell të dhënat e para në raportin e Qeverisë Amerikane paraqitur në OKB në shkurt 1955, ndër të tjera thuhej:

“Midis deklarimeve të kategorisë së parë rreth kolonive penale, është ajo e dhënë nga Skënder Deme, i cili kaloi 5 vjet në këto kampe, para ikjes së tij në Greqi në prill 1951. Sipas tij, deri atë kohë kishte 10 burgje politike në Shqipëri, prej të cilave 10 mijë vetë jetonin në kushte tmerruese. Torturat e tyre dhe trajtimi çnjerëzor ishin përshkruar si të pabesueshme. Vetë Dume shërbeu në dy koloni ndëshkuese në ‘kampin e vdekjes’ në Vloçisht, afër Korçës, ku nga 1.200 persona, kryesisht ishin njerëz të ligjit, doktorë, student, ish-oficerë të lartë, klerikë katolikë dhe myslimane, tregtarë dhe në kampin e Bedenit në Kavajë. Të burgosurit në kampin e parë punonin në projektin e shpallur të Maliqit, ndërsa ata të tjerët në kanalin kullues Peqin- Kavajë. Në kampin e vdekjes në Vloçisht, të burgosurit zgjoheshin në orën 3:30 dhe fillonin punën në kanal në orën 6:00, ktheheshin në kamp orën 20:00. Disa nga shokët që ishin shumë të sëmurë për punë, aktualisht varroseshin të gjallë në kanal, midis këtyre ishin edhe prifti Josif Papamihali –kryetari i kishës unite në Korçë, nënkolonel Sulejman Vuçiterna, hoxha Qazim Melçani, nënkolonel Tefik Hoxha, Riza Qako, Jaçe Zleusha, Luigj Luli, Ali Elezi dhe të tjerë. Për arsye të një thyerje rregulli, një student u lidh nga rojet e burgut me një kolonë dhe u la aty për 72 orë. Kampi në liqenin e Maliqit mund të preket si një shembull tjetër që tregon se si kalojnë të burgosurit politikë në Shqipëri. Të burgosurit në këtë kamp janë organizuar në 12 brigada pune, secila e përbërë nga 120-140 burra. Secila përbëhet nga 3 kompani dhe secila prej tyre prej 3 skuadrash. Personali që komandon njësitë e ndryshme përbëhet nga shokë të tyre, që quhen të dëmshëm nga komandanti i kampit, megjithëse çdo brigadë është nën mbikëqyrjen e fortë të një oficeri të policisë. Të burgosurit i banojnë në baraka dhogash, me një brigadë në secilën barakë. Ato nuk janë të ndara në dhoma, gjatë mureve janë dy rreshta koçekësh me dy krevate, njëra mbi tjetrën, ku flenë të burgosurit. Shteti nuk u jep ndonjë mbulesë dhe ata të burgosur që nuk kanë, duhet të flenë ashtu siç janë mbi kotecin e zhveshur. Barakat nuk janë të mbrojtur prej kohësh. Çdo të burgosuri i kanë dhënë vetëm një palë rroba pune të përbërë nga një pallto, pantallona dhe një këmishë, të cilat shpejt grisen se puna e të burgosurve ka të bëjë me tharjen e liqenit të Maliqit dhe duhet që ata shumicën e kohës të punojnë në ujë. Nëse i burgosuri nuk ka rroba të tij për t’u ndërruar pas pune, duhet të mbetet me veshjen e punës, ashtu i lagur. Si rregull, punojnë 10 orë pune në ditë, nëse nuk shtohen me urdhër të komandantit të brigadës. Në gërmimin e kanalit për tharjen e liqenit të Maliqit, shumica e të burgosurve janë zakonisht në ujë që arrin deri në gjunjë, e disa herë deri në brez. Në kundërshtim me këtë kusht, puna vazhdon pa marrë parasysh kohën ose stinën e burgosurit. Si rezultat, shumë të burgosur sëmurën dhe shpesh rreth 150 prej tyre kishin nevojë mjekësore të përditshme. Vetë doktori i kampit është i burgosur përjetë. Megjithëse është doktor i mirë, ai nuk ka as veglat dhe as barnat e nevojshme. Veç skenës së punës së rregullt, që fillon nga ora 4:00 dhe përfundon në orën 16:00, me dy orët që nevojiten për ecje nga barakat në punë, puna shpesh vazhdon për 1 ose dy orë më shumë. Pushimi jepet 3 herë në ditë. Racioni i bukës është 500 gram, një përzierje gruri dhe thekre, zakonisht e papjekur që u jepej në drekë. Ushqimi i zier u jepet vetëm për mëngjes dhe darkë. Zakonisht përbëhet nga një supë uji me makarona, fasule ose kunguj. Çdo i burgosur duhet të marrë 100 gram mish në ditë, megjithëse kjo ndodh rrallë. Kohë pas kohe, të burgosurit lejohen të marrin pako me ushqime për të shtuar dietat e tyre”. (227 AQSH, F.14/AP strukturë, V.1955, D.176)

Të dënuarit që kishin punuar për hekurudhën Peqin-Kavajë, Urën e Bonës, kishin përfunduar në Orman-Pojan të Korçës, për të vazhduar tharjen e kënetës së Maliqit. Mbi bazën e këtij kampi, u krijua kampi nr.1 (reparti 301 më vonë). Më 1951 mbaruan punimet e Maliqit.

Prill – nëntor 1949

“Në pranverën e vitit 1949 rifilluan punimet për hapjen e kanalit që do të kalonte ujin e kënetës. Patër Zef Pllumin, njëri prej të dënuarve që ka lënë kujtime, e kanë çuar në këtë kënetë. Përkthyesi i famshëm Pashko Gjeçi, nëpunësi i lartë Nedin Kokona etj., punonin aty. Sektori i punës kishte 79-80 cm nën ujë, plot ushunjëza e bretkosa, kallami i kënetës shumë i fortë. Karrocat e drurit ishin të rënda para se të ngarkoheshin, e jo kur bëheshin me peshë, që nuk lëviznin prej vendit. Prej kanalit të madh i kanë çuar në Dunavec, rreth 20-25 km. Po ashtu, Sami Repishti ishte një ndër të burgosurit e burgut të Shkodrës. Sipas kujtimeve të tij, të burgosurit ishin vendosur në Baraka të gjata dykatëshe, të ngjashme si stalla bagëtish. Çatia ishte prej teneqeje e muret me kallama të kënetës. Ishte ftohtë në dimër e vapë e tmerrshme në verë. Mungonin ekskavatorët, puna bëhej nga njeriu i zhytur në ujë të ftohtë, mes atij pisllëku të trashëguar ku ushunjëzat ishin përpara një gjahu të pafund njerëzor. Një rojë i kampit i kishte qorruar një sy me cigare një të dënuari me origjinë armene. Repishti i përshkruan të burgosurit “kufoma lëvizëse”, “leckamanë të mbuluar me baltë”, që po transportoheshin të lidhur me zinxhirë e litarë”

Maj-nëntor 1950

Përshkrimi për tharjen e kënetës së Maliqit, ja si vjen: “Pas një pushimi, punimet rifilluan përsëri më 15 maj 1950 me 550 persona dhe në fund të qershorit edhe 350 të tjerë. Punohej deri në brez me ujë, mes vështirësisë së kallamave ushunjëzave. Transporti i baltës ishte shumë i vështirë. Punohej edhe për kanale dytësore që derdheshin mbi kanalin kryesor. Më 28.1950 Tasi Marko i besuari i udhëheqjes, emërohet sërish komandant i kampit.

Gjatë vitit 1950, Tasi ka qenë komandant kampesh në Maliq dhe në Peqin. “Në punë, për çdo ditë kanë marrë pjesë 1.068 të burgosur. Rendimenti i tyre ka qenë i mirë. Në një konferencë u vendos që ushqimet që u vijnë të burgosurve nga shtresa e lartë, t’u merreshin e t’u jepeshin të gjithëve. Kjo edhe për arsye se ata mbajnë qëndrim të keq, duke mos dhënë rendiment në punë” -thuhej në raportin e datës 13.8.1948. Për vitin 1950, ishin realizuar 110.000 ditë pune, duke bërë më shumë se 15 milionë lekë. Për këtë qëllim, kishin punuar 900 të burgosur.

Saimir Tahiri nuk është një rast i izoluar, por pjesa që doli zbuluar nga një batak i madh ku Rilindja, dhe jo Partia Socialiste, ka notuar duke ndotur të gjithë vendin. Për herë të parë, Kuvendi i Shqipërisë, u bë streha e individëve me rekorde kriminale, dekriminalizimi likuidoi gjithë listën e Rilindjes në Lezhë, kryetarë bashkish (megjithë përalajmërimin e ambasadorit amerikan) u rikandiduan për interesa të ngushta elektorale e financiare, drejtues të lartë në administratë e polici erdhën nga bota e krimit apo bashkëpunuan me të, kontrabanda dhe korrupsioni u kthyen në medalje të qeverisjes dhe banditë me pushtet u bënë të paprekshëm duke terrorizuar biznesmenë, zyrtarë të hipotekave, të zgjedhur lokalë dhe prokurues tenderash e koncensionesh.

Armand Shkullaku: Nëse perëndimorët vazhdojnë të mbështesin Ramën, kjo do ishte tallje për shqiptarët!!

Nga Armand Shkullaku

Po të ndjekësh videoselfie-t apo statuset e Edi Ramës në facebook, të krijohet përshtypja se ky njeri sapo ka trashëguar një pushtet problematik nga një qeveri tjetër dhe tani po angazhohet me të gjitha forcat t’a ndryshojë atë. Kryeministri “i ri” përbetohet se do të luftojë krimin, drogën, korruspsionin… se do të ngrejë task- forca, se do bashkëpunojë me FBI-në, Italinë, Gjermaninë… se më në fund do t’a çlirojë vendin nga pesha e rëndë e kriminalitetit.

Këto që thotë nuk i ka keq, por problemi është se nuk jemi në vitin 2013 dhe se përpara Rama 2, ka qeverisur Rama 1. Kështu që kryeministri, nëse i ka seriozisht ato që thotë, i bie t’a çlirojë vendin nga qeverisja e tij. Por sigurisht, si gjithnjë, ai nuk e ka seriozisht.

Pasi provoi të lëvizë nga gurët e Himarës e deri tek puset e fshatarëve, me shpresë se do të mbulonte në harresë skandalin Tahiri, Edi Rama po e vendos veten si pa të keq në krye të luftës kundër krimit të organizuar. Ai po sillet si dikush që sapo ka marrë pushtetin, duke shmangur çdo përgjegjësi për qeverisjen e kalbur të drejtuar prej tij, që e ka sjellë vendin në pikën kritike ku gjendet sot. Me këtë demek angazhim serioz që premton se ka ndërmarrë, Rama beson se shqiptarët do të harrojnë Rilindjen e parë dhe do të fillojnë të ëndërrojnë për një Rilindje të dytë.

Duke stërpërdorur propagandën e dalë boje të kazanit mediatik dhe baltës opozitare, që sipas tij po e përdorin luftën kundër krimit për qëllime politike (domethënë kundër Edi Ramës), kryeministri po e vizaton veten si të vetmin lider të pastër e të sinqertë që mund t’i garantojë vendit standartet e duhura perëndimore. Sipas tij, të gjithë shpifin e manipulojnë dhe vetëm ai është lideri i besueshëm që do t’i japë fund sundimit të krimit në Shqipëri.

E gjithë kjo bufonadë do të kishte një grimë besueshmëri, nëse vërtet Edi Rama do të kishte ardhur në pushtet për herë të parë në verën e vitit 2017 dhe ministri i tij më i afërt do të ishte përfshirë në skandal në muajt e parë të qeverisjes. Krimi për të cilin kryeministri betohet se do t’a luftojë, është pikërisht ai që u mboll dhe lulëzoi në katër vitet e famshme të Rilindjes. Nëse raportimet e gazetarëve, denoncimet e opozitës, alarmi i ndërkombëtarëve, do të kishin qenë kazan, baltë, llum, shpifje, atëherë pse duhet një Task- Forcë speciale, pse duhen agjentët e FBI dhe ndihma e shërbimeve partnere? Nëse Shqipëria është ajo që ka pikturuar kryeministri- artist për katër vite me radhë, çfarë shqetësimi ka? Me kë duhet të përballet sot mazhoranca socialiste, kur Edi Rama ka bërë shtet, ashtu siç premtoi kur erdhi në pushtet në 2013-ën? Pse e gjithë kjo zhurmë e gjithë ky shqetësim nga SHBA e deri në Bruksel, ndërkohë që lideri global ka realizuar në Shqipëri atë që nuk u bë në 27 vjet nga politikanët e tjerë?

E vërteta është se Edi Rama vërtet ka bërë në Shqipëri diçka që jo vetëm nuk ishte bërë, por as ishte imagjinuar se do të bëhej ndonjëherë. Me vullnet të plotë ai e dorëzoi shtetin në duart e krimit të organizuar dhe sot, sado të mundohet, ai nuk mund të jetë njeriu tek i cili duhet investuar besimi se do t’a luftojë atë. Saimir Tahiri nuk është një rast i izoluar, por pjesa që doli zbuluar nga një batak i madh ku Rilindja, dhe jo Partia Socialiste, ka notuar duke ndotur të gjithë vendin. Për herë të parë, Kuvendi i Shqipërisë, u bë streha e individëve me rekorde kriminale, dekriminalizimi likuidoi gjithë listën e Rilindjes në Lezhë, kryetarë bashkish (megjithë përalajmërimin e ambasadorit amerikan) u rikandiduan për interesa të ngushta elektorale e financiare, drejtues të lartë në administratë e polici erdhën nga bota e krimit apo bashkëpunuan me të, kontrabanda dhe korrupsioni u kthyen në medalje të qeverisjes dhe banditë me pushtet u bënë të paprekshëm duke terrorizuar biznesmenë, zyrtarë të hipotekave, të zgjedhur lokalë dhe prokurues tenderash e koncensionesh.

Këto nuk thuhen sot për herë të parë, janë thënë me mijëra herë gjatë katër viteve të para të Rilindjes. Atëherë Edi Rama i cilësonte shpifje, ndërsa tani betohet se do t’i luftojë, duke dashur jo thjesht të lajë duart nga mëkatet që mbajnë vulën e tij, por duke shpresuar se kështu do t’i shpëtojë drejtësisë dhe gjykimit publik. Kryeminstri e humbi shansin për të qenë pika e kthesës në historinë politike shqiptare. Duke mbuluar e mospranuar përgjegjësinë personale, duke akuzuar kundërshtarin, duke sulmuar mediat dhe duke manipuluar opinionin, ai po merr gjithnjë e më shumë trajtat bajate të liderëve autokratë kur janë në hall. Edi Rama po shndërrohet në zhgënjim tek ata që e kanë besuar dhe në shqetësim për ata që qeverisen prej tij.

Ky shqetësim duhet të preokupojë sot edhe partnerët ndërkombëtarë të Shqipërisë. Nëse dikush prej tyre mendon vërtet se kryeministri do të luftojë sistemin që ka ndërtuar vetë, kjo do të ishte një shaka e hidhur për shqiptarët. Tek Edi Rama nuk mund të investohet më besim. Qeverisja e tij është dëshmia më e pastër e abuzimit me votën e shqiptarëve dhe mbështetjen e ndërkombëtarëve. Ai nuk është asgjë më shumë se sa një lider i modelit ballkanik, që për disa kohë u shit si atraksion turistik.

PROCESI I ZENICËS KONSPIRACION I UDB-së!

PROCESI I ZENICËS KONSPIRACION I UDB-së!

PRESIDENTIT TË FBeH

QEVERISË DHE PARLAMENTIT TË FBeH

MINISTRIT TË DREJTËSISË DHE PROKURORIT TË SHTETIT

S A R A J E V Ë ,

Presidentit të Republikës së Maqedonisë

Qeverisë dhe Parlamentit,

Ministrit të Drejtësisë dhe Prokurorit të shtetit,

Gjykatës supreme të Maqedonisë

S H K U P

Anbasadorëve të shteteve demokratike të komunitetit ndërkombëtar,

Parlamentarëve në Këshillin Europian

B R U K S E L

Të nderuar zonja dhe zotërinj,

Unë Nafi Çegrani me adresë në fshatin Çegran,1237 të Gostivarit Maqedoni, nr. amzës:1010946450188.

Ju drejtohem për drejtësi dhe të di të vërtetën, sepse jam viktimë e një procesi apsulutikisht të montuar dhe të inskenuar në saje të akuzave dhe dëshmive të rreme, kinse për “vrasje” sipas nenit 37 të LP të Maqedonisë Socialiste të viteve 1981, e për çka Gjykata e Zenicës më ka dënuar fillimisht me vdekje- pushkatim, e më pas dënimi është shndërruar në 20 vite burg të rëndë.Por, unë nuk jam AKTOR, as që kam lidhje apo në dijeni për ndonjë “vrasje”! U përballa me një mal gënjeshtrash dhe gènjeshtarè të cilët më akuzonin për gjëra të cilat fare nuk i kasha në dijeni dhe nuk isha aktor i ndonjë vepre penale…

Rreptësisht i rrefuzoj akuzat e kurdisura dhe aktvendimet pa bazë dhe pa fakte të Gjykatës së Zenicës, e cila në mënyrë paushalle dhe të turpshme, duke më përdorur mua si VIKTIMË , bën shkeljen e ligjeve në mënyrë flagrante, ashtu siç bënin policia dhe gjykatësi hetues Bodul Nikica madje dhe prokurorët Mutapqiq e Mensur Hoxhiq, duke më vë mua në pranga në bankën e të akuzuarve, ku me një grup shqiptarësh dhe një Boshnjak më dënojnë siç ceka më lartë, e për çfarë do të jap më poshtë sqarime më të thukëta.

Zotërinj të respektuar,

Unë ju vëretëtoj me saktësi dhe në mënyrë reale, jeni të bindur se gjatë hetuesisë duke bërë terror të paparë dhe gjatë gjykimeve janë përdor mjete dhe metoda të cilat janë të kundërligjëshme dhe të dënueshme me ligj, më kanë zgjedhur si dash për kurban, dhe me vite jam viktimë i procesit të montuar në baza nacionale dhe me motive politike, ose edhe me prapavija të tjera, si hakmarrje etj. /, duke më fut brenda qelive skëterë dhe mureve të kazamateve që nga 01.tetor 1981, e që edhe sot e sot vuaj pasojat e tmerrshme nga terrori, ndëshkimet, vuajtjet shpirtërore dhe fizike, duke më shkatëruar çdo gjë dhe familjen dhe vitet më të mira të rinisë sime.ME VITE E DEKADA MBETA PERSONAZHI MË TRAGJIK I PROCESIT ANTILIGJOR TË ZENICËS! Përse kështu vallë?

Gjatë arrestimit dhe hetuesisë me muaj të tërë mbi mua dhe mbi të akuzuarit tjerë dhe ndaj ,,dëshmitarëve,, është ushtruar një dhunë e paparë psikiko fizike dhe presione brutale policore, kur më tërhiqnin zvarë dhe në pranga nga qelitë e burgut hetues në Zenicë , më dërgonin në podrumet e përgjakura të policisë së Bugojnës në Bosne , ku Ante Bërnada dhe kllapa e tij shoviniste e kriminale bënin kërdi mbi mua, duke këkrkuar të shkruaja edhe të ashtuquajtura ,,Letrat e fundit lamtumirës” për familjen, duke ushtruar dajak, kërkonin të nënshkruaja deklarata kinse unë isha ,,fajtor,, për ,,vrasje,,! Këtë, se çfarë po bënin me mua inspektorët xhelat, edhe pas muajsh të tëra pasi më kishin dorëzuar tek gjykatësi hetues, e kishin në dijeni edhe Bodul Nikica si gjykatës hetues edhe prokurori i Qarrkup në Zenicë, por të gjithë kanë hesht dhe janë bërë veshë të shurdhur, ose ndonjëherë thonin se e ,,atillë ishte procedura hetuese!’’ Po, kështu kishin vepruar edhe Temelko Boshkovski, komandiri i milicisë Zdravko, inspektor Haki Fejzullahi etj në SPB në Gostivar ndaj të pandehurve dhe “dëshmitarëve” / ky I fundit duke ia fut revolen në gojë një dëshmitari/, duke bërë terror mbi to, në saje të ARGUMENTUM BACILINUMIT, me qëllim që sa më shumë t’i ngatërronin dhe sajonin deklarata të rreme, e që të niseshin kështu në rrugën e ferrit, atje ku nuk ndriçonte dielli…

Të nderuar zonja dhe zotërinj,

Gjithmonë APELOJMË NË NDËRGJEGJEN Tuaj që të njoftoheni më tej me rastin se si dhe në çfarë mënyre, përse më kanë dënuar në proces të tillë të kurdisur me akuza të rreme fund e krye, me manipulime dhe intriga për diçka që unë personalisht NUK KAM NË DIJENI a vërtetë egziston ndo një krim i bërë. Ju lutem të viheni në mbrojtje të së vërtetës dhe drejtësisë.Kërkoj me lutje nga Ju që të bëni presion në bazë të ligjit , kompetencave dhe autoritetit Tuaj që vendimet e turpshëm dhe të paligjshëm të Gjykatës së Qarrkut në Zenicë K.133/81 të datës 26.07 1982 dhe K.94/83 të datës 16.09.1983, të anulohen ose të shpallen të pavlefshëm, duke më liruar nga akuzat e sajuara ose të kërkohet të mbahet RIGJYKIM pranë kujdo qoftë Gjykate në Europë, duke e patur gjithmonë parasyshë dhe si bazë ligjore Vendimin e Gjykatës Supreme të BeH në Sarajevë, Kzh.139/83 të datës 13.041983, të gjykatësit Mr. Vllajsavleviq Mirko, i cili konkludon se akuzat e hetuesisë janë të pabaza dhe vetë vendimi i Gjykatës së Qarrkut në Zenicë është paushalle dhe pakurfarë faktesh e baze ligjore…Nafi Çegrani nuk ka motiv të bën vrasjen e persones Melihe Deliq të cilën nuk e njeh dhe nuk e ka parë. Në këtë drejtim, edhe Gjykata e Zenicës nuk ka fakte dhe argument NËSE VËRTETË KA NDODHUR ,,vrasje,,! A Ramadani Vahedin dhe Huseini Hajrullah, kanë pas shkaqe përse kanë gënjyer gjatë hetimeve, dhe deklaratat e tyre janë kontradiktore dhe të dyshueshme, sepse nuk e flasin të vërtetën, duke ia hudhur fajin Nafi Çegranit që të lehtësojnë pozicionin e tyre”- konkludon gjykatësi Mr. Vllajsavleviq Mirko.

Mbetem me shpresë se do të viheni në mbrojtje të së vërtetës dhe të zbardhet pafajsia ime shejtë njerëzore, sepse:

Drejtësi është ndarja e drejtë e padrejtësisë. E drejta është e drejtë, akoma dhe nëse të gjithë janë kundër teje.Eshte jashtëzakonisht e vështirë të gjesh të drejtën në botën tonë ashtu siç është e vështirë të gjesh të vërtetën e shejtë njerëzore.Aty ku ka dhunë, nuk ka drejtësi… E mbi mua dhe shatët shqiptarë dhe një Boshnjak dhe një tabor ,, deshmitarësh,, janë rrah me dajak e çufurra hekuri me muaj të tërë, e dhuna dhe gazepi nuk na është hequr qafe me vite në burgjët e tmërrit dhe ferrit.

Inskenime të tilla dhe terror nuk di a ka pas në ,,çistkat,, e Stalinit, nuk di kaq jo human a janë sjellë gestapovcit e Hitlerit… Po, kështu është ! Dhe dinjiteti im ende mbetet i përballur me intrigat e nëntokës kriminale udbashiane dhe të ,,ustallarëve,, të KOS-it jugosllav…

/ … Gati 3 dekada e gjysë jam në kërkim të drejtësisë dhe zbardhjes të së vërtetës, rreth procesit të montuar gjyqësor në Zenicë të Bosnës ku më kurdisën akuza të rreme dhe inskenime për diçka që nuk kam në dije nëse egziston ose jo ! Dhe, sot kur po shkruaj këto reshta, më riktheu në kujtesë, të gjitha ato mashtrime e trillime gjatë hetuesisë, të gjitha ato manipulime e gënjeshtra gjatë mbajtjes së seancave gjyqësore me muaj e me vite të tëra…

Kur më kanë arrestuar mua në banesën time në Shkup, me 01 tetor të vitit 1981, ose më mirë do kisha thënë: kur më kanë KIDNAPUAR disa persona civil dhe një tabor policësh me uniform dhe të armatosur me ,,mashinka,, nuk kam ditur gjë se për çfarë është fjala, nuk kam ditur përse më arrestojnë dhe në ç’ drejtim më çojnë me ajroplan të kompanisë ,, Inex Adria,,! Fillimisht mendova se këta do jenë oficera të UDB-së dhe KOS-it federative jugosllav dhe se sigurisht destinacioni është Beogradi, sepse kasha dyshime për vitet që isha në përplasje me krerët e atyre Shërbimeve famoze, dhe tanimë që isha kthyer nga Amerika, isha i sigurt se këta kërkonin nga unë shumë sqarrime për arratisjen time në SHBA vite më parë…E tanimë, edhe në Kosovë kishin nis që me pranverën demonstrate shqiptare, dhe mendoja:,,kanë shkas dhe kanë gjet moment të volitshëm që të më arrestonin.

Kështu nisi beteja me djallin, në podrumet dhe qelitë me mure përplotë me njolla gjaku sikur gjendesh në kasaphane!

U krijuan shumë mistere e teori konspiracioni. Konspiracioni i parë, i cili nisi të qarkullonte, e që i dëgjoja nga gojët e inspektorëve gjakpirës dhe nga pyetjet që më bënin, kuptova se bëhëj fjalë rreth kërkimit të një personeje , e që më tregonin një fotografi femre / emrin e të cilës e mësova prej tyre, se quhej Meliha Deliq/ dhe se qenka ,,rrëmbyer,, nga Bosna në mënyrë dhe rrethana të çuditshme, të pa besueshme e që të gjitha këtyre tregimeve u vinin erë sajesash.Por, unë nuk dija asgjë, nuk kisha asnjë lidhje apo njohuri. Inspektorët flisnin kinse UNË mund të isha njëri nga ,,rrëmbyesit” e mundshëm, duke kërkuar nga unë që të jepja sqarrime se si ..paskam qënë në Bosnje,, dhe ku gjendej e humbura Melihe, të cilën as nuk e kisha parë ndonjë herë jetë, as nuk e njihja.

,, Unë nuk di asgjë nga këto gjëra që po dëgjoj prej jush! Nuk e kam të njohur një gjë të tillë dhe nuk njoh ndonjë Melihe Deliq. Gabimisht më merrni në pyetje për gjëra që unë as nuk kam nevojë…!,,

Ata niseshin të revoltuar duke u vërsul mbi mua i lidhur në pranga si të ishin shtazë të egra që kërkonin të pinin gjak njeriu… Më fyeni dhe shanin NËNËN SHQIPTARE !

Madje , sipas zhvillimeve dhe përplasjeve me inspektorët, në pyetjet e tyre se si i njihja Vahedin Ramadanin dhe Hajrullah Huseini. U rrëfeja, se e njihja Vahedinin, dhe se nuk ishte njeri fort i mirë dhe se ishte një tip dallaverexhi, i cili tek unë vjente shpesh dhe kërkonte që t’i bëja disa shërbime / sidomos rreth hapjes së një qebatorje në Shkup. Për këtë edhe isha angazhuar. Kurse Hajrullah Huseinin, nuk më kujtohej fillimisht se kush ishte. Por inspektorët pasi më treguan se ky njeri ka një kafene në Gostivar. Atëherë m’ u kujtua personi, të cilin e njihja vetëm si ,,Hajro,, ! U dhash sqarrime, por çdo gjë ishte e kotë, ata silleshin ndaj meje si xhelatë duke përdorë dhunë psikike dhe fizike, duke më provokuar në baza nacionale dhe duke më sharë e ofenduar. Më thanë:,, Ja, e shikon se e njihkje kush është Hajrullah Huseini?,,- dhe sërish më kërcënonin. Po, e di tani kush është ,,Hajro,, pasi më treguat ju, se ndryshe nuk më kujtohej se as mbiemrin nuk ia dija se quhej ,,Hajrullah Huseini,,!…

Ndjehesha tejet i revoltuar, sepse isha njeri me sedër dhe që kisha dinjitetin tim, edukatën dhe kulturën time si njeri…E nuk kisha përse të gënjeja, por e kuptova se ata kishin një qëllim, një plan të caktuar, ishin mjaft tendencioz dhe donin të më ngatërronin e fusnin në ndonjë lojë apo valle që unë nuk kisha njohuri. Pyetjet e tyre shpesh merrnin kahje ,duke kërkuar të jepja sqarrime në ç’ mënyrë u largova nga ,,SDB,, dhe pse u arratisa në Amerikë, pa informuar askend në Shërbim! Unë edhe për këtë u jepja sqarrtime, duke u thënë se nuk dija, në fakt, se cilat ishin akuzat që më kishin arrestuar, duke pohuar sërish se sa i përkiste asaj se a ka ndodhur ndonjë ,,rrëmbim,, dhe cili ishte fati i Meli Deliq, unë nuk kisha ndonjë njohuri. Këto biseda i dëgjoja për herë të parë prej tyre…Sërish niseshin lojërat e djallit nga fillimi…

Konspiracioni i dytë ishte mundësia e ,,kidnapimit,, të persones Meliha Deliq nga një grup shqiptarësh, emrat e të cilëve do i mësoj më vonë gjatë fazave të hetuesisë , dhe as që kisha në dijeni se në paraburgim në qelitë e burgut hetues të Zenicës gjendeshin edhe persona të tjerë siç ishin Nijazi Hasani, Zuhdi Hasani nga fsh. Forinë, e që unë njihja formalisht vetëm Nijazi Hasanin, pasi e kam pas gjeneratë në shkollën fillore, dhe dija se gjendej në Gjermani/ Nuk kam pas në dijeni se në vite qenka kthyer nga Gjermania dhe se gjendeshka me punë në Visoko.Madje Abdurahman Sheshiq, nga Bosnja dhe Mensur Asani, ky i fundit ishte një bashkëfshatar imi, të cilin dikur e kam pas nxënës, e që kishte qebaptore në Travnik, por që nuk e kisha parë apo takuar disa vite e vite me rradhë. U jepja sqarrime inspektorëve ,madje edhe gjykatësit Bodul Nikica, një njeri shovinist dhe pa fije morali njerzor. Çdo gjë që orvatesha , duke fol vetëm drejtë dhe të vërtetën, ishte e kotë…Lojërat e djallit dhe KENTAURËVE vazhdonin, duke ushtruar dhunë e tmerre ferri. Habitesha nga i gjithë ai terror, dhe këtë nuk arrija ta kuptoja se a ishte e mundur një gjë e tillë të ushtrohej nga njerëz normal, apo janë kriminel të çmendur. Unë, në vazhdimësi , pasi ndjehesha i ofenduar, tejet i nënçmuar dhe i fyer, u kundërvihesha me rreptësi, sepse isha në rrugën e drejtë dhe i pafajshëm. Ata shpesh dinin të më thonin:,,Nëse nuk je fajtor për diçka, atëherë fajtorë janë ata të Shërbimeve të Maqedonisë të cilët kanë dhënë verdiktin e tyre që ty të të marrim në burgjet e Bosnës!,,

,,Si ka mundësi kjo, dhe a është e mundur një gjë e tillë”?-mendoja me vete. Habitesha, dhe bëja pyetje : ,,Përse vallë, cilat janë shkaqet…Madje, përsëri në mëndje më binte arratisja ime në Amerikë! Duke menduar me vete thoja: ,, OK për këtë,,! Por nuk i kuptojë çfarë qëllimi kanë dhe me çfarë marrinash duan të më përziejnë këta që po më terorizojnë, siç ishin bisedat rreth ndonjë ..rrëmbimi,, të persones Meliha Deliq. Çfarë do të thotë kjo? Nuk i merrja me mend gjërat që më përgatisnin / ose që kishin përgatit me muaj të tërë/pas shpine dhe kurthet me lloje të ndryshme deklaratash të kota të marra me dajak nga të pandehurit, e që unë nuk isha në dijeni…

Konspiracioni i tretë diskutohej gjatë hetuesisë për kinse një “takim rasti” midis meje dhe Vahedin Ramadanit apo Hajrullah Huseinit, dhe se me to qenka parë e humbura Melihe, herë në kafenenë e Hajrullahit, e herë ,,tek stacioni i autobisave,, … ,,Apo ndoshta , mund të ketë qenë parë edhe tek stacioni i trenit,, !- thujase hulumtonin ata, e në fakt konstruonin skenarin e tyre sipas planit . U thoja se asnjehërë në jetë nuk kam pas ndonjë rast të tillë të takoja tek ndonjë stacion Vahedinin ose dhe Hajrullahin e me to bashkë të paskesh qënë e humbura Melihe. Për të cilën sërish, dhe në mënyrë kategorike pohoja se nuk e kam njohur as dëgjuar ndonjëherë.

Konspiracioni i katërt dhe disa të tjerë me radhë ishin të turpshëm. Kinse unë me Ramadanin dhe Huseinin paskeshim bërë gjëra të pamoralshme dhe ,,prostitucion,, me Melihe Deliq, e cila paskesh qenë e ,,rrëmbyer,, dhe e sjellë nga Bosnja në Gostivar dhe se do të punonka si kamariere në kafenenë e Hajrullah Huseinit. Dhe një sër budallakirash do të dëgjoja prej tyre, e të cilat do të futeshin në përmbajtjen e aktit të akuzës dhe të gjykimit. Çfarë ironie !

Jepja sqarime se unë në kafenenë e ,,Hajros,, kisha kthyer vetëm 2-3 herë në jetën time dhe nuk kam qënë ,,mysafir i përhershëm,, siç insistonin të formulonin deklaratat dhe akuzat e tyre inspektorët Ante Bërnada, Stipe Grabovac, madje Bodul Nikica si gjykatës hetues dhe disa që tërhiqeshin si ,,prokuror,,!

Disa nga këto teori konspiracioni u disejnuan në godinën e SPB në Gostivar / apo ndoshta edhe në Shkup, nga ata të cilët kërkonin kokën time/, dhe madje në vazhdimësi në godinën e SUP Bugojno dhe qelitë skëterë të burgut hetues në Zenicë, ku në vazhdimësi ushtrohej me muaj të tërë terror dhe dhunë. Teoritë konspirative dhe mjegullnajat e Temelko Boshkovskit dhe jaranave të tij nga Bosnja, u disejnuan me qëllim të keq që aktorët e ,,zhdukjes,, së Melihe Deliq të ,,ishim,, : Unë , Ramadani Vahedin, Huseini Hajrullah, kurse emrat e përsonave që e paskan ,,kryer rrëmbimin,, do të rradhiteshkan në veçanti në aktin e akuzës si : Abdurrahman Sheshiq, Zuhdi Asani, Nijazi Asani dhe Mensur Hsani… Ashtu sin ë filmat e Hiçkos.

Por, një gjë dihet e saktë dhe që ka shumë rëndësi për çështjen, e ajo është se, në fazat e gjykimit u konstatua që: Zhdukja e Melihe Deliq do të ketë ndodhur në Bosnje, ose e fshehur, ose e ndërruar me identitet nga vetë Shërbimet secrete jugosllave, ose e vdekur në ndonjë mënyrë që ende MBAHET E FSHEHUR nga organet policore dhe gjyqësore. U tha se ka ndodhur në Bosnje, sepse sipas tërë kësaj drame të sajuar, nuk ka logjik dhe nuk është e mundur në këtë relacion të gjatë me tren nga Bugojna ose Travniku dhe Zenica, në drejtim të Beogradit,Nishit e gjer në Shkup, dhe madje nga aty gjer në Tetovë e Gostivar, dhe ,,nën presion apo kërcënim ,, nga Zuhdi Hasani se nëse bënte ,,ndonjë zhurmë,, do ta vriste!?!,, Po në tërë këtë relacion të gjatë që udhëtohet me tren gati dy ditë e dy nëtë, ka edhe policë edhe njerëz, rrëmujë pasagjerësh e udhëtarësh , dhe nuk ka shanse të ketë ndodhur ndonjë ,,rrëmbim,, siç e kanë sajuar me imagjinatën e tyre kriminale inspektorët në fjalë AKUZËN , e të cilët duhet të përgjigjen për krim… Gjykata për të Drejtat e njeriut dhe Prokuroria Europiane duhet të kërkojnë përgjëgjësi nga ata të cilët e montuan dhe inskenuan me sajesa të rreme dhe tërë këtë proces turpi gjyqësor në Zenicë të Bosnës, duke na dënuar si një ,,grup kriminelësh,, shqiptarë në kryë të të cilëve paskëshëm qënë UNË !

Por, të shkojmë rradhasi :

– Më kujtohet shumë mirë se gjatë fazave të hetuesisë dhe gjatë seancave maratone të gjykimit të montuar u përmëndën edhe disa raste të mundëshme tjera e dyshime rreth të humbërës Malihe Deliq, si psh se ajo paska qënë në vendin e punës së saj në një Ndërmarje ushatarke në Bugojnë ku ka qënë e punësuar si persone e përshtatshëm dhe me pëlqimin e KOS-it dhe UDB-së jugosllave si bijë oficeri të APJ, dhe se Melihe Deliq e ka të shtypur kartonin për hyrje e dalje gjatë orarit të punës në atë Ndërmarrje 2-3 ditë pas datave që paraqet akuza , dmth me 16 dhe 17 e marsit, kurse akuza thotë se me 12 e 13 marsit është kidnapuar, kurse e ,,vrarë,, është ,,strikt,, me 14/15 e marsit. Gjë që nuk është e mundur dhe nuk ka logjikë as thënia e ,,dëshmitarit,, të rejshëm Arif Zeqirit, kinse ,,rasti në kreçanën e tij ka ndodh me 14 ose 15 e marsit, e nëse kësaj ia përballim argumentin e ALIBIT të Vahedin Ramadanit se me 13,14,15 e marsit ka qënë në Novi Beçej, ku ka vajtur për të dhënë provim për Certifikatë për qebaptore, dhe bashkë me dëshmitarin tjetër Bastri Nuredini kanë bujtë në hotel ,,Beograd,, të Novi Beçejt ku janë të evideëntuar me letërnjohtimet e tyre personale. Këto argument gjenden në dosien e çështjes që mban gjykata e Zenicës. Atëherë, vjen pyetja se a ka qënë e mundur Meliha Deliq të jetë,,rrëmbyer,, sepse datat tregojnë ndryshe. Madje rasti që deklaron edhe Sheshiq Abdurahmani se atë kohë qenka gjet një femër e mbytur në Lumin Vërbas, i cili lum kalon afër shtëpisë së Melihe Deliqit ku ka jetuar, dhe se pas zënkës që paskan pas me të dashurën e tij Abdurrahmani, ajo i ka thënë se nëse nuk e marton, do të mbyteshka në Vërbas. Këtë Abdurrahmani e sqaron edhe para gjykatës.Për këtë ka edhe deklaratë me shkrim. Prindërit e saj i kanë dërguar policia për identifikim, por ata nuk kanë mund të thonin diçka më komnkretisht, pos Sheshiqit i cili thotë se ajo kufomë ishte e Melihe Deliqit dhe se e ka njohur nga dhëmbët që në mes i paska pas ,,dhëmb të rrallë,, etj. Apo, pas të gjitha këtyre, fshihen konspiracionet e UDB-së dhe KOS-it të Jugosllavisë titiste, sepse planët e tyre sekrete janë shumë djallëzore dhe tinëzare. Madje edhe disa dyshime të tjera se mund të qenka e gjallë ku e paskan dërguar UDBJA dhe KOS-i jugosllav dikund në Australi me detyra speciale për spiunazh sepse Meliha si një vajzë oficeri të APJ, e përshtatshme për punë agjenturore, ka qënë e zgjedhur, ose mund të jetë në pyetje edhe ndonjë konspiracion tjetër i mundshëm, sepse Shërbimi i kundërzbulimit jugosllav dhe UDBJA paskan bërë plan sekret për martesën e Miro Bareshiqit, kroat i cili më 1971 ka bërë atentatin ndaj amabasadorit jugosllav Roloviq, dhe se dasma e Bareshiqit në vitin 1981 UDB-së i paska kushtuar disa qindra dollar, për çfarë ato vite kanë shkruar edhe disa gazeta të Zagrebit si ,,Zagrebaçki vjesnik,, madje edhe revista ,,Globus,, etj.Por askush asnjëherë nga prokurorët dhe gjykata e Bosnës ose Maqedonisë si organe të cilët zhvilluan Valcerin e Zenicës nuk kanë ndërmar të bënin diçka në lidhje me zbardhjen e të vërtetës …

Nuk di përse vepruan kështu, apo ndoshta nga se më kishin arrestuar mua dhe kishin shkruar të gjitha gazetat e Jugosllavisë titiste se është burgosur ,,vrasësi,, i Melihe Deliq e i cili pritet të dënohet më vdekje –pushkatim! Çfarë turpi dhe punë kriminelësh, më shpallën ,,fajtor,, dhe dënuar me vdekje, me trillime dhe ende pa u mbajt gjyqi…Dmth. Çdo gjë e paskan pas të planifikuar dhe ,,punë të kryer,, sipas apetiteve të policisë që kishin konstruuar këtë ,,dasëm,, dhe të realizoheshin dëshirat e inspektorëve shovinista Ante Bërnadës, Zhivko Mitevskit, Fikret Bradariqit, Sllobodan Stankoviqit,Temelko Boshkovskit, prokurorëve Mitapqiqa e Mensur Hoxhiqa, të gjykatësve kretenë dhe kapadahinj si Sulejman Kapetanoviq apo edhe nacistit Tihomir Baboviq.

UDBJA dhe KOS-i qëndronin mbi të gjitha, edhe mbi gjykatat. Ato bënin edhe shiun edhe diellin , edhe tmërrin edhe vdekjen në jetën e shqiptarit. E unë që kur isha si zyrtar në rradhët e këtij Shërbimi famoz fillova t’i përbuzja, kur shikoja se banda kriminale mbanin shpatën e diktaturës, revoltohesha edhe për këtë që po ndodhte dhe bënin në hetuesi dhe në gjykatën e Zenicës. Isha i bindur se ata bënin krime…

Shpesh dinin të futeshin natën në qelinë time prëj betoni dhe me maska në krye më shqelmonin deri në alivanosje , të rrahurit me shkopinj gome bëheshin në mënyrë shtazarake, madje më hiqnin zvarë të përgjakur dhe më fusnin në të ashtuquajtur ,,qorrkë,, ku nuk dija nëse jasht ishte ditë apo natë, nuk dija nëse kishte ardh pranvera, nuk dija nëse jasht biente shi apo borë… Vehtja më dukej sikur gjendesha brenda ,,Nëntë rrathëve ,, të Fërrit të Dante Aligerit, në strofullë e djallit dhe të gjarpinjve. Kështu ndodhëte kur vinin natën më mërrnin lidhur në pranga Ante Bërnada dhe të tjerët dhe zvarë më çonin të rrahur e të rraskapitur, të lyer me gjak në podrumet e SUP Bugojno. Kush e lejonte këtë kështu, dhe përse më terorizonin në mënyrë fashistoide edhe pas disa muajsh të tërë të dorëzuar në duarët e gjykatësit hetues në burgun e Zenicës, a thua vallë kjo bëhej me dijeninë e gjykatësit hetues Bodul Nikicës? Po, përse për një gjë të tillë nuk informonte as drejtori i këtij burgu famkeq Fahrudin Jarac? Apo të gjitha këto kështu ishin të koordinuara , dhe marrja nga inspektorët kohë e pa kohë, tërë natën ushtrohej dhunë naciste në podrumet e SUP Bugojno, apo ndoshta e tërë kjo është bërë me dijen e gjykatësit hetues dhe me ,,pëlqimin,, e Drejtorit të këtij burgu Jaracit shkurtabiq dhe të komandirit Zahir Skopljak. Në podrumet përplotë me njolla gjaku, më mbanin të lidhur me zinxhir dhe më terrorizonin ditë e natë me rradhë, dhe në fund, ashtu me gjysë shpirti, as i vdekur dhe as i gjallë , sërisht natën më këthenin në qeli të burgut hetues. Aty bëhej një krim i pa pare si kasaphane …

Pastaj, sërisht vjente gjykatësi hetues me syze të trasha Bodul Nikica, duke më pyëtur se ,,çfarë kishte të re,, dhe se a kisha ndonjë ,,vërejtje,, me sjelljen e gardianëve në burg, ose si ishte ushqimi që na jepnin…Unë nuk përgjigjësha kurgjë, vetëm që protestoja përse më mbanin në burg dhe përse më terorizonin dhe se unë nuk isha fajtor! Ai më shikonte i vrejtur dhe në mënyrë cinike nën xhamat e syzeve, duke thënë se hetuesija ende po vazhdonte / edhepse kishin kaluar 4-5 muaj nga burgosja ime/. Edhe ,,gjykatësit,, tjerë , shpesh kur më vizitonin në qeli të burgut, ishin të shoqëruar me nga 2-3 persona civilë të cilët për mua ishin të panjohur, / e ndoshta ishin UDB-a vetë! Thoshin, se ende ishin duke bërë ,,verifikimin dhe vërtetimin,, e ,,akuzës,,! Unë ua përplasja në sy se ,,akuzat,, që duan të më rëndojnë mua, janë vetëm gënjeshtra dhe pjellë e fantazisë së tyre të prishur ose të inspektorëve si Ante Bërnada, Fikret Bradariq, Temelko Boshkovski dhe shefave të tyre… Dhe të gjithë bashkë, ata dhe tabori nga Bosnja në krye me Baboviqat e Mutapqiqat ishin manipulatorë dhe kombinuesit më të paturpshëm që zhvillonin procese hetimore dhe gjyqësore pa kurfarë bazash ligjore dhe në mënyrë tendencioze, sepse vetë më akuzonin dhe të njëjtit më dënonin… Nuk di nëse një gjë të tillë ka njohur ndonjëherë historia e gjykatave dhe jurisprodencës së B e H dhe Maqedonisë.

***

Ende në fazat e hetuesisë, duke filluar disa herë sërisht nga fillimi, dhe nuk dihej se ku e kishin mbarimin, duke më bërë me qindra e mijëra pyetje nga më të ndryshmet, bile edhe nga jeta ime private, nga koha dhe mënyra e arratisjes sime në Amerikë etj. Madje duke ushtruar dhunë hynin në ,,fazat e hetuesisë,, dhe rreth ,,fajsisë ,, sime, duke më komunikuar shpesh se ata më kishin paraparë , sipas planit që më kishin dënuar me vdekje. Dhe se këtu, nuk paska çfarë të kërkohej nga unë !Duke e arsyetuar terrorin që më bënin, sepse ,, qënkam fajtor,,!

Sa turp… Këtë nuk e kanë bërë as fashistat e Pinoçes.

E gjyqi ishte vetëm një komedi me përmasa qesharake dhe turpi, i inskenuar dhe i cili njashtu e ,,justifikonte,, terrorin dhe dhunën e ushtruar mbi të akuzuarit dhe ,,dëshmitarët,, duke pohuar se ndryshe nuk kanë dash të rrëfenin të ,,vërtetën,, pasi paskëshin dhënë BESËN E ,, MADHE,,! Mund të habitet njeriu normal me budallakira të tilla dhe çfarë manipulimesh fyese dhe në baza nacionale që vepronin këta zullumqarë në emër të ligjit dhe të popullit ! Unë orvatesha tua spjegoja domethënien e fjalës BESË ,dhe çfarë do të thotë kjo, sepse besa nuk i jepet çdo kujt, as nuk mund të kërkohet nga çdokush, e si mund të jepet ose të marrë BESË nga këta ,,burra,, të cilët kur janë në zor shesin edhe mamanë e tyre për 5 lekë vetëm që të kenë gjëndjen e tyre më të lehtësuar…E BESA E SHQIPTARIT është institut i veçantë, është FJALË E DHËNË dhe nuk ka lojë me BESËN siç veproni Ju si gjykatë që jeni duke manipuluar edhe me BESËN dhe me të akuzuarit. Të marrësh në besë dikënd, t’i japësh besën dikujt – të gjitha këto shprehje në traditën e shqiptarit, të ftojnë të jesh i paprekshëm e i pathyeshëm para çdo miklimi, para çdo shpërblimi, para çdo premtimi, para çdo kërcënimi, para çdo flijimi, e edhe përpara vdekjes. Besa është virtyt i traditës së shqiptarit e që lidhet ngushtë me DREJTËSINË. A thua vallë këta ,,trima,, qenkan BURRA TË BESËS? Jo, e nderuar gjykatë, këta janë vetëm trillime që dëshironi, e ky është qëllimi i juaj, që të DEVALVONI vlerat pozitive të fjalës BESË që me shekuj e mbajnë shqiptarët, por për gjëra që kanë vlerë, e nuk jepet besa për të bërë krime, ose siç thuani ju me akuzat e konspiracionit, se paskëshin dhënë besën ,,për të mbuluar krimin,,!Ju as që mund ta kuptoni domethënien e institutit BESA, sepse nuk jeni shqiptar. Kjo që ju jeni duke bërë është turp, sepse kjo kështu siç pohoni ju, bie ndesh me rregullat dhe traditën e shqiptarit.Në sy ua plasja të vërtetën, e gjykatësit ,prokurorët dhe porota ulnin kokën. Vetëm reagonte shovinisti T. Baboviq, sepse ai ishte një gjykatës me shpirt egërsire dhe fytyrë KENTAURI !

Sakrifica ime / dhe e qindra e qindra të burgosurve të tjerë që mund të ishin të pafajshëm, e që i njeh historia e viktimologjisë/, u bëja ballë më dinjitet fortunave të djallit brenda mureve të trasha të strofullëkut të tyre gjakatare. Më dukej si një fenomen i lidhur ngushtë me qëniën dhe moralin e popullit shqiptarë të vuajtur, të survejuar e të syrgjynosur, të shtypur e të sakrifikuar në çdo pikëpamje…Dhe, unë ndaja fatin tragjik të kombit që i takoja .

Kështu me dhunë e dinakëri gjatë hetuesisë por edhe gjatë senacave në gjykatë, përpiqëshin me forcë të detyronin qoftë të akuzuarit me njëri-tjetrin apo ,,dëshmitarin,, në ballafaqim me viktimën, dhe duke e trajnuar që të deklaronte rrejshëm për ,,vepër të kryer,, duke u sul herë ndaj njërës viktimë e herë ndaj tjetrës, kështu duke kryer një VDEKJE MORALE me qëllim që të fusnin grindjen e hakmarrjes dhe të vëllavrasjes, në gjykatën famoze të Zenicës bëhej një kërdi dhe komedi… Unë i kuptoja fare mirë intrigat e tyre, me dinjitet insistoja që të më thuhej e vërteta, duke I lutur t viheshin në mbrojtje të vërtetës dhe drejtësisë, lutesha të më thuhej e drejta, nëse dëshironin që të kishin ndërgjegjen e pastër, edhepse ndërgjegja e tyre ishte e përgjakur fare ! Ata, gjykatësit, si Tihomir Baboviq njashtu edhe Sulejman Kapetanoviq, viheshin të gjithë kundër meje, duke insistuar që të më theni e bëni leckë në aspektin moral. Por, nuk ia arrinin dot! Unë isha dhe mbetem NJERI !

***

Ramadani dhe Huseini, madje edhe ,,dëshmitari,, Arif Zeqiri gjer në vdekjen e tyre e ndjenin vehten TË MASHTRUAR dhe I brente ndërgjegja e tyre / nëse mund të thuhet se a kishin vallë, ndonjë fije ndërgjrgjrje/, pohonin se janë keqpërdorur si vegla të kota nga ana e inspektorëve Temelko Boshkovskit, Ante Bërnadës, gjykatësit hetues Bodul Nikicës dhe shumë të tjerëve të cilët me manipulime dhe dallavere kanë ndikuar direk ose indirekt në montimin e akuzave dhe inskenimeve në gjykatën e kurdisur në Zenicë ku asnjeherë askush prej tyre nuk është përmbajtur linjës së drejtës njerëzore dhe të drejtësisë dhe ligjit, por duke u orvatur të degradojnë personalitetin e viktimës, duke bërë një gjykim për vepër penale ,,vrasje,, QË UNË NUK DI NËSE EGZISTON OSE JO . Por, jam tejet i bindur se e gjithë ajo hallakamë çdo gjë ka qënë konspiracion i UDB-së dhe KOS-it jugosllav , duke synyar shkatërrimin e dinjitetit të njeriut të vërtetë dhe duke e treguar atë nën ngjyra të së keqes dhe nën hijen ,,krimit,, vetëm e vetëm për ta nxirë si korrbin dhe për ta shpallë të pafajshmin ,,fajtor,,!

Gjersa unë po u rrëfeja gjykatësve në fjalën time përfundimtare se këto akuza janë të përpiluara nga njerëz ndjellakëqinj të cilët nuk ia duan të mirën as drejtësisë , se nuk janë njerëz të denj e human, por që kanë shpirt egërsire dhe sadiste, kanë bërë krim gjatë të ushtruarit të detyrës dhe duke e këqpërdorë atë , si persona të autorizuar, durë I kanë të lyrta me gjak. Kanë bërë edhe fallsifikime në deklarata me shumë versione e kontradiktore me logjikën dhe të vërtetën, dhe në tërësi është një inskenim, një farse që merret me gjëra paushale dhe të pabaza ligjore…Atëherë, nga rradhët e gjykatësve dhe porota, vërsulet ndaj meje gjykatësi Tihomir Baboviq duke më thënë që të mos ,,filosofoja,, shumë sepse ata që më herët më paskëshin dënuar me vdekje-pushkatim, e unë ende munduheshkam të ,,mbajë ligjërata,, ! U habita plotësisht edhe nga kjo sjellje jo e drejte dhe jo humane, jo njerëzore e gjykatsit, dhe nga kjo nënkuptoja se edhe vetë gjykatësit nuk e duan drejtësinë dhe të vërtetën, por janë tejet të paskurpullt dhe tendencioz, vetëm për të shpall viktimën ,,fajtor,, je ose nuk je ti në të drejtë të Zotit.

***

NË MBROJTJE TË SË VËRTETËS !

… NGJARJE TË INSKENUARA DHE NË MËNYRË CINIKE E KRIMINALE TË PAPARA DHE QË NUK MUND TA MERR ME MEND MËNDJA DHE TA KAP TRURI I LOGJIKËS SË NJERIUT NORMAL…PËRSE KESHTU , DHE KUJT IU DESH E TËRË KJO HALLAKAMË AKUZASH TË KURDISURA PËR ,,VRASJE,, QË UNË NUK KAM NË DIJENI, E DUKE ZHVILLUAR NJË PROCES GJYQËSOR SIPAS NDONJË URDHËRI SEKRET NGA NËNTOKA E ORGANEVE TË CILËT ATO VITE TË RËNUARA ISHIN SHTET, DHE, DUKE SAJUAR NJË MAL ME AKUZA ME SKENAR TË ÇUDITSHËM DHE ASHTU TË MË NXIRRNIN PARA KORDONIT TË PUSHKATIMIT ! PËR TË QINDËN HERË BËJ PYETJE: PËRSE?

APO E GJITHË KJO ËSHTË NJË PADI E MADHE PËR HAKMARRJE NDAJ MEJE DHE NË BAZA NACIONALE SI SHQIPTAR!

/… Kur është vra kryeministri i Suedisë, Olof Palme, në Stokholm, gruaja e kryeministrit, Lisbet Palme, tha që ishte Cristofer Peterson që e ka vra burrin e saj. Gjykata e shkallës së parë e denoi me burg të përjetshëm “vrasësin”, por Gjykata e shkallës së dytë, nuk i besoi dëshmisë së asaj.Edhe mua, asnjë Gjykatë e vendeve perendimore ku mbisundon drejtësia, nuk do më dënoin as me dy ditë burg, e jo me vdekje –pushkatim e më pas 20 vite burg të rëndë. Përkundrazi, do të dënohej “dëshmitari” i rrejshëm, në rastin e procesit të Zenicës, Arif Zeqiri, për dëshmi të rrejshme, bashkë me prokurorin inspeltkorët Temelko Boshkovskin, Ante Bërnadën, gjykatësi hetues Bodul Nikica dhe prokurorët Mutapqiq dhe Mensur Hoxhiq, të cilë e kanë shpjer hetuesinë në rrugë qorre dhe kanë përgaditur dëshmitë shpifse të interpretuar përmes gojës së Arif Zeqirit, apo trillimeve të pa qëna të Vahedin Ramadanit dhe Hajrullah Huseinit, shpirti i tyre vaft në ferr/.

***

Tani, që kanë kaluar gati 35 vjet nga koha kur më kanë arrestuar dhe dënuar në saje të akuzave të rrejshme, pa argumente e fakte, në procesin gjyqësor të Zenicës së Bosnës, siç kam sqaruar më lartë dhe herë të tjera në luftën time që bëj me vite e dekada për drejtësi, kur sot dëgjon njeriu se çfarë dhune dhe terori është bërë, çfarë gjykimi është zhvilluar aq antiligjor, dhe se çfarë është shkruar nëpër gazetat e Jugosllavisë komuniste dhe mediume të tjera, çfarë është folur e thënë në popull, të ndarë në dy tabore, njëra anë që kanë pohuar pafajsinë time, dhe ana tjetër të cilët kanë thënë se ,,gjyqi e ka akuzuar dhe ata e kanë dënuar,, etj. E njeriu normal, mbetet pa mend. Mbetet pa mend njeriu të cilin ai moment e pati gjetur në moshën e viteve të rinisë dhe tani kur del pas vitesh nga burgu, duket i moshuar , i thinjur, i lodhur, i raskapitur dhe me rrudha balli. Kjo të bën të kuptosh se çfarë ka ndodhur gjatë hetuesisë, gjatë procesit gjyqësor dhe gjatë viteve si i dënuar, e ti nuk di se cili ishte ,,faji,, yt. Kjo është tmerr, sepse gjykatësve të tipit Baboviq dhe prokurorëve si Mutapqiq, nuk iu ka interesuar e vërteta.

Kur njeriu i sotëm lexon apo dëgjon këto tregime, rrjedhimisht nis e mendon për protagonistët e saj, për viktimat apo për “heronjtë” e asaj që quhet ,,ndodhi,, gjykate apo ,,aferë, dhe njeriu bëhet kurioz të dijë se cilat ishin palët e “betejës”, çfarë mjetesh, metodash presionesh e dhune përdorën KENTAURËT , gjatë fazave të hetuesisë dhe seansave gjyqësore, sa zgjati beteja dhe cili ishte bilanci i viktimave, njeriu mbetet i shokuar … Mirë do të ishte që të kishim në dorë shumë dokumente e dëshmi, të brendshme e të jashtme, të hapura e të fshehta, në mënyrë që të krijonim një tablo më bindëse për atë që pati ndodhur atë kohë të vitit 1981 me procesin e Zenicës që unë jam i bindur se ka qënë kryekëput një konspiracion i çuditshëm i UDB-së dhe KOS-it jugosllav. Ky, ndoshta, do të jetë privilegj i brezave të ardhshëm,të mendojnë dhe logjikojnë se çfarë mund t’i ndodh njeriut normal nga njerëz ndjellakëqinj dhe që kanë shpirt krimineli e udhëheqin apo përfaqësojnë organe të shtetit dhe gjykata. Dënojnë në mënyrë më çnjerëzore dhe pa kurrëfarë baze ligjore apo argument për ,,vepër të bërë,,! Këta janë njerëz keqbërës, janë e keqja e vehtes së tyre madje dhe e tërë shoqërisë. Unë jam duke shkruar në baza të reales dhe të vërtetës me aq sa di dhe aq sa kam përjetuar, e këto janë të mjaftueshme për një revision të çështjes dhe zbardhjen e së vërtetës njerëzore e humane, pasi fatumi im është mjaft identik me atë të Drajfusit.

E vërteta është se një tip i tillë siç është Temelko Boshkovski, apo edhe ndonjë Ante Bërnada, Bodul Nikica ose Sulejman Kapetanoviq etj. duhej të mbaheshin sa më larg punëve shtetërore, organeve të policisë dhe gjykatës, nëse gabimet janë të tyre e nuk duan të pranojnë, sepse ishin persona kreten,, qejfli pijesh, kumari dhe vesesh të tjera negative dhe jo humane… Andaj puna e tyre është tipike kriminale dhe që duhet dënuar sipas ligjit. Por, kush duhet ta thotë këtë? Organet e BE nuk duhet të heshtin, as prokurorët as Gjykata ndërkombëtare.

***

MJETET E INFORMIMIT DHE GAZETAT JUGOSLLAVE, MADJE EDHE ,,TANJUGU,, I BEOGRADIT, SHPIFNIN KUNDËR TË VËRTETËS, DUKE E MBAJTUR ANËN E AKUZAVE PREJ GËNJESHTRASH, DUKE IPORBOLIZUAR ,,FAJIN,, E TË PANDEHURVE ! ISHTE NJË PROPAGANDË E PLANIFIKUAR DHE E KONVERTUAR…

-Gazeta që shpif, etiketon dhe dezinformon sikurse bënin ato vite shtypi jugosllav dhe “Tanjugu” i Beogradit ,në rastin konkret , sidomos ndaj personalitetit tim si shqiptar i arrestuar, bënin një lloj agjenture të rrezikshme dhe të dëmshme ndaj meje si viktimë që isha dhe mbetem për të vërtetën universale. Gënjeshtra dhe shpifja nuk janë sensacione pozitive gazetareske, por antiprofesionalizëm, amoralitet dhe papërgjegjësi, të dënueshme me ligjet vendore dhe me Konventat evropiane e ndërkombëtare. Por, këtu ishin në pyetje plani i fshehtë dhe konspiracioni i atyre që dirigjonin me hetuesinë dhe gjykatën e Zenicës ato vite.

Ata shkruanin atë që u servohej nga Gjykata e Qarrkut të Zenicës, por që ishin vetëm çështje dezinformuese antishqiptare, në rolin e një agjenture të rrezikshme aktive në Ballkan për shpartallimin e njerëzve që shteti i kishte si therë në sy, ose siç ishte sjellja ime dhe veprimtaria qoft edhe si gazetar me honorary që isha, UDBJA bëntë çdo gjë që mundej, të shantazhonte e shpifte, të spiunonte dhe t’i anatemonte kulturën, poezinë dhe veprimtarinë patriotike shqiptare jo vetëm në Maqedoni, por edhe në të gjitha trojet ku jetojnë etniciteti ynë, në trojet e veta etnike…Bënin hata duke mos zgjedhur mjete dhe metoda për diskreditimin e personalitetit tim në këtë rast që më kishin ndarë ende pa u mbajt gjykimi, dënimin me vdekje-pushkatim.

P.s.

Shumë vite më vonë inspektori Temelko Boshkovski duke thënë se nuk dëshironka të vdiska me ndërgjegje të papastër, ka  bërë një deklaratë me shkrim dhe të vërtetuar në noteri, ku sqaron se si rasti i ashtuquajtur ,,vrasje,, të Meliha Deliqit është i montuar nga inspektorët Ante Bernada , Sllobodan Stankoviq etj. dhe se unë qenkam dënuar me akuza të kurdisura dhe të rreme.

SPIUNI  “DOKTOR  ZHIVAGA”

Nga  NAFI  ÇEGRANI

(…Pas Plenumit  në Brione dhe rënies së Rankoviqit më 1966, brenda aparatit për Sigurimin  e shtetit jugosllav të quajtur UDB, u bënë shumë ndryshime rrënjësore të kompetencave dhe mënyrën e të vepruarit. Por, megjithatë, nuk ndryshuan  metodat dhe mjetet gjatë zhvillimeve që ndërmerrte ky Shërbim në hijearkinë e vet ku direktivat jepeshin nga lartë poshtë të nivelit Federativ dhe gjer te ato republikane apo krahinor, siç ishte rasti me Kosovën)!

Por, si vepronin me mënyrat e rekrutimit të informatorëve dhe spiunëve të trajnuar të cilët angazhoheshin për punë spiunazhi jashtë vendit, ose atje do shërbenin si REZIDENTË  në rrjetin e UDB-së, duhet shkruar në saje të reales dhe synimeve për të mirën dhe interesin e opinionit të gjërë … E të rrëfejsh apo të shkruajsh mbi rrjetin e spiunëve  shqiptarë  të  UDB-së  dhe agjenturës jugosllave të viteve të rrënuara komuniste siç i kam njohur unë, të tregoj histori dhe rrëfime mbi jetën apo veprimtarinë e tyre në rrjetet e spiunazhit, nga pozicioni im si ish zyrtar  operativ  apo edhe si specialist në Sektorin  e  analitikës ku isha për disa vite me rradhë, nuk është një çështje e lehtë, janë gjëra sekrete, andaj  është punë shumë e rrezikshme, duke shpalos atë që gjeta dhe kam lexuar nga arkivat e fshehta të atij Shërbimi famoz, që ende mbahen në fonde  si dokumente top secrete në kasaforte çeliku të blinduara (ose mund që shumica prej tyre edhe të jenë zhdukur).Ndoshta… Nga këto fakte herët edhe ishte rrezikuar jeta ime me arratisjen time  në SHBA… Pas shumë përplasjeve që kisha me krerët mafioz dhe të nëntokës kriminale  të atij Shërbimi, e që pas kthimit tim nga Amerika disa vite më mbajtën nën vëzhgim të rreptë, por që me nisjen e demonstratave në Kosovë  më 1981, duke inskenuar një process të paparë fallco dhe  me  synime antishqiptare dhe të kqija ndaj personalitetit tim, duke shkruar akuza të rreme, të bazuara në gënjeshtra, më dëbuan në burgje për pushkatim…                                                              Por, në këtë artikull t’i qasemi  çështjes rreth rregrutimit, veprimtarisë dhe angazhimeve që kishte nga sfera e spiunazhit si informator  i fshehtë disa vite me rradhë në analet  e UDB-së spiuni me nofkën  “Doktor Zhivaga” ! Dhe të nisemi rradhasi: Cili ishte ky, nga vjente dhe me çfarë merrej? Si ishte involvuar me dëshirën e vet dhe kishte marrë hapa që të spiunonte nga rradhët e krerëve të Emigracionit shqiptarë në perëndim sipas  instruksioneve të parashtruar nga krerët e UDB-së  edhe për disa objektiva që do i survejonte  në  Marsej të Francës,  Romë  të Italisë,  Bruksel të Belgjikës, Gjermani dhe  Stamboll të Turqisë e kështu me rradhë! …

Ende si i ri, kishte punuar në një ëmbëltore në Çaçak të Shumadisë , dhe kishte pas disa  të ashtuquajtura ,,biseda informative,, me operativista të UDB-së atje, ku udhëheqësit  u kishin raportuar kolegëve të tyre në Gostivar  duke u dhënë  propozime-direktivë, shpjegime  me ,,hollësira,, për  prirjen, inteligjencën,, e tij dhe si i volitshëm për ta fut në rrjetin e atij Shërbimi si informator, kishin kërkuar një aprovim të mirëfilltë. Resori përkatës bëri grumbullimin dhe verifikimin e të dhënave biografike, të pasioneve të tij, për  vetitë, veset dhe karaktëristika  të tjera njerëzore, duke e regjistruar me dosje të veçantë si informator.

… Vjente nga një fshat i rrethit të Gostivarit. Të gjithë e thirrnin ,,Fadil,, dhe rrallë kush e dinte emrin e tij të vërtetë. Quhej Vahedin Ramadani, nga babai Shefkiu dhe nëna Fatime, i lindur më 1938. UDB-a e kishte rekrutuar që në moshë  20 vjeçare dhe e kishte angazhuar në rrjetët e  agjenturës së saj si informator, duke spiunuar fillimisht miqët, farefisin dhe të afërmit e vetë. Pas demonstrative të vitit 1968, në muajn nëntor, kryeshefi i UDB-së për  Tetovë dhe Gostivar, Stojçe Gjorgjievski e kishte thirrë në bisedë në zyrën e vetë, dhe pas disa orësh dhënje detyrash , udhëzime dhe instuksione për  strukturat e vëzhgimit dhe se si duhej të sillej, kah do të lëvizëte dhe si duhej të grumbullonte informacione operative për atë që do ia përcaktonin nme  misionin i cili  do vazhdonte për disa vite me rradhë, për dokumentim jashta vendit, e ku do të  sjellej  si një emigrant i arratisur maleve dhe pa dokumente.Të sillej dhe të fliste si emigrantët shqiptar, duke folur keq për regjimin komunist në Shqipëri , e sidimos sharrje ndaj regjimit jugosllav dhe rreth çështjes shqiptare dhe Kosovës si të okupuara nga Tito. Të gjitha këto, tanimë ,,Fadili,, i kishte të qarta.Por, në brendi të shpirtit e mundonte edhe fenomeni i ADHURIMIT  të frikshëm kur duhej ta fitonte besimin edhe nga UDBJA edhe nga rradhët e mërgatës shqiptare ku do vendosej dhe vepronte si spiun i fshehtë dhe në rolin e emigrantit shqiptar i cili do fliste fjalë miradie dhe lëvdata për krerët e mërgatës shqiptare, për organizatat, varësisht ku do gjendej me simpatizan të ,,Ballit Kombëtar,, ose ,,Legalitëtit,, të ,,Lidhjes së Prizrenit,, apo ..Lidhjes Kosovare,, duhej të fliste me dashuri për Abaz Kupin, Rexhep Krasniqin, Luan Gashin, hafiz Jusuf Azemin, për Alinafi Hoxhën  dhe ,,Lidhjen e Vardarit,, ku këtë të fundit do e kishte objektiv përpunimi dhe vëzhgimi në Marsej të Francës për disa vite në vazhdim.

E paisin me pasaportë dhe dokumente fallco, edhepse emrin e tij të vërtetë  rrallë kush që  e dinte në anët e Gostivarit ku banonte. Në marrëveshje me Qendrën operative të UDB-së në Shkup, personi në fjalë regjistrohet në kartotekën e informatorëve me pseodonimin “Doktor Zhivaga” dhe fillimisht niset me trenin ,,Ekpsres Athina- Paris,, në ora 22,00 në mbrëmje. Dy burra hijerëndë të Shërbimit të fshehtë dhe të veshur me mantela të gjatë ngjyrë gri, qëndronin në peron  të stacionit të trenit në Shkup ku e përcjellnin për në Marsej.

Treni u nis në kohë të caktuar… Brenda në kopenë e klasit të parë ishte ulur djaloshi me sy të larëm dhe flokë  bjond në të përhimtë. Veshur me pantolane xhinse dhe një xhaketë prej lëkure ngjyrë kafeje. Nga paraqitja e tij tërheqëse ishte e mjaftueshme për të zgjuar pasionin e çdo femre! Dukej i mbushur me gëzim nga fakti që ishte  i zgjedhur nga elita e UDB-së dhe i ngarkuar me mission në rolin e informatorit jashtë  vendit, dhe ku do të fuste në kurthë personat të cilët vepronin në rradhët e emigracionit si antijgugosllav etj.

Por, historia dhe veprimtaria e  ,,Doktor Zhivagës.. si spiun i fshehtë mbetet mjaft misterioze , ose e njohur më detajisht vetëm për qarrqet e ngushta të Qendrës dhe elitës së UDB-së për Maqedoni ose asaj federative të Beogradit.

***

Në ndërkohë, kryeshefi i SDB-së republikane  për Maqedoni Arso Arsovski  i kishte nënshkruar  dy  depesh  me përmbajtje të thukët, të  cila u dërgoheshin , njëri bordit drejtues të SDB-së Federative në Beograd, dhe tjetri  kryeshefit të atij Shërbimi në Kosovë, Mehmet Shoshit, i  cili në Prishtinë udhëhiqte me SDB krahinore. Në depeshet e përmendura  u  bëhej me die se nga Shkupi për në Francë është nisur me detyra të caktuar dhe në mission përkatës informatori i regjistruar me  pseodonimin  ,,Doktor Zhivago,,  nga i cili, sipas planit dhe programit të caktuar, nga i njëjti  do të pranonin raporte me interes për veprimtarinë ,,armiqësore,, të emigrantëve shqiptarë dhe organizatave të cilat i kishin nën vëzhgim dhe përpunim Shërbimi i fshehtë jugosllav.

… I dërguari në këtë mission delikat dhe të posaëëm ,fillimisht në Francë, ishte trajnuar mirë se sit ë maskohej atje, duke u veshur dhe me sjellje siç bënin emigrantët shqiptarë, dhe duke e këshilluar që pistoleta nuk I hynte fare në punë. Për këtë ishte më mirë që të mos binte në sy dhe të dyshohej, nëse hetohej se ishte person që mbante armë në bres, aq më tepër që të mos vinte në konflikt me policinë franceze. Duhej ecur pa hetuar, pa lënë gjurmë, duke fsheh sekretin e veprimtarisë së tij  si person i angazhuar.

Në foto autori dhe Alinafi Hoxha,

kryetar  i ,,Lidhjes së Vardarit,, në Marsej.

Me arrijtjen e tij në Marsej, ,,Doktor Zhivaga,, sipas adresës që posëdonte të dhënë nga Shërbimi në Shkup, pa hezituar e gjeti shtëpinë dy katshë dhe të rrethuar me hekura dhe me portë  të madhe të blinduar çeliku në ball të oborrit. I rra ziljes, dhe për një çast, në ballkon doli njeriu i vëshur me rrobe sportive, por që mbante mustaqe të mëdha. Ky ishte Alinafi Hoxha, nje emigrant shquptar i ikur nga Jugosllavija shumë vite më herët dhe pasi që ishte vendos në lagjen periferike të Marsejit ku nuk kushte shumë zhurmë, jetonte në qetësi larg rrëmujës dhe rrëmetit, por  që kishte një botë të njeriut kryengritës dhe  udhëhiqte  organizatën ,,ekstreme,, me emrin ,,Lidhja e Vardarit,, !

,,Më falni, zotëri! Unë jam një shqiptar nga ana e Gostivarit…Dhe, doja ta takoja z. Alinafiun!”- foli me një frengjishte të kulluar djaloshi i veshur me xhinse.

“ Uau, qenke vendas imi!- bëlbëzoi si me gjysëm zëri dhe tejet i përmalluar për njerëzit e vendlindjes.

“Urdhëro, shtye  portën dhe futu brenda!,,- u dëgjua zëri i Alinafi Hoxhës të cilin , njëkohësisht e kapluan emocione malli dhe nostalgjie.

…Asaj mbrëmje biseduan gjatë e gjatë, edhe për shumë gjëra që e interesonin Alinafiun për jetën dhe shqiptarët në Gostivar e më gjërë, për  zhvillimet shoqërore e politike nën regjimin jugosllav. Nuk munguan, bile, as bisedimet rreth Kosovës dhe çështjes shqiptare në përgjithësi.

,,Doktor Zhivaga,, dinte të mbajë rolin e një artisti të vërtetë, duke  fitur bindjen e nikoqirit të tij, me sjelljet aq me  xhentilesë, duke menduar dhe bërë planet e vetë edhe Alinafi Hoxha që ta fuste ,,Fadilin,, si të tillë, aktiv dhe me ,,prirje”  në rradhët e organizatës ,,Lidhja e Vardarit,, ku do të vepronte në fushën e veprimeve armiqësore ndaj Jugosllavisë.

Zonja e shtëpisë, një francese me kulturë, ua shtrroi darkën në tavolinën e mbushur me fruta pemësh, hëngrën mirë…të servuar edhe mish të pjekur qengji. Pinë edhe lëng të freskët portokalli.

“ Miku im, ju do vendoseni këtu në shtëpinë time, kam një dhomë të lirë ku mund të bëni gjum, dhe  jini si në shtëpinë tuaj… Do ju gjej edhe një punë ku mund të fitoni edhe para!,,- i tha Alinafiu me një seriozitet në fytyrë.

,,Faleminderit, por…kam droje se mos vallë ju bëhem barrë !- u dëgjua ,,Fadili,,.

,, Jo, jo, sa për barrë, këtë mos e diskutoni…Shtëpia është e madhe!,,

Dhe ashtu u bë…

Kaluan ditë e muaj… ,,Doktor Zhivaga,, i cili pos frengjishtes njihte për mrekulli edhe disa gjuhë të tjera si Gjermanishten, Italishten, Spanjolishten etj. shëtiste trotoareve të Marsejit me një entuziazëm të madh, pasi emigrant shqiptar nga Tërnova e Gostivarit, e kishte nderuar dhe pranuar që të banonte në shtëpinë dykatëshe dhe me oborr të rrethuar me lule dhe pemë. Dhe nga ana tjetër, që i ishin krijuar kushte dhe rrethana të volitshme për të grumbulluara informacione të duhura dhe relevante të cilat i duheshin UDB-së për ndjekjen dhe survejimin e veprimtarisë ,,armiqësore,, të grupeve dhe organizatave emigrante shqiptare në Francë dhe më gjërë në Perëndim.

Tanimë, spiuni ,,Doktor Zhivago,, kishte krijuar edhe rrethe dhe qarrqe të veta ku vepronte mes personave të ekspozuar si emigrant të mmrrezikshëm,, dhe për këtë kishte bërë një raport për DB të cilin  do ia dorëzontë personit  zyrtar të diplomacisë jugosllave i cili, sipas marrëveshjes paraprake me Beogradin, kishin vënë kontakte dhe ky mbahej si resident. Bile, në raport kishte shkruar edhe për disa fenomene që ndodhnin në rradhët e mërgatës shqiptare, rreth përçarjeve dhe grindjeve mes tyre, rreth dogmatizmit dhe mungësës së plotë të çdo lloji respekti dhe kordinimi të veprimtarisë politike emigrante që kishte takuar mes  tyre si në Francë, Gjermani, Belgjikë etj. Kuptohet, raporti prej disa dhjetëra faqesh është i shkruar me synime të këqia që kishin për qëllim të dëmtonin çështjen e mërgatës e cila vepronte për çështjen shqiptare edhe në Amerikë, ku si figura të larta paraqiten  edhe emrat e Prof. Luan Gashit, Vasil Andonit, Hasan Dostit, Abaz Kupit, Abaz Ermenit , hafuz Azemit të Dobroshtit në Aurora, të disa personaliteteve të ,,Lidhjes Kosovare,, të ,,Legalitetit,, dhe ,,Ballit Kombëtarë,, në SHBA.

,,Doktor Zhivaga,, shpesh freguentonte  të shikonte filma me përmbajtje  si ato të  Xhems Bondit apo ,,007,, ! Por, ishte  edhe  njeri i qejfeve me  femra  të bukura françeze, duke u ende nëpër locale nate…

***

Pikërisht, spiuni ,,Doktor Zhivago,, më rrëfeu gjatë e gjatë atë ditë vere kur e takova në Shkup, afër Urës së Gurit, pranë restorantit ,,Pirin Pllanina,, duke më dal përpara:

,, Jungjatjeta ! A jeni ju Nafi Çegrani!?,,- u dëgjua zëri i një njeriu të pashëm ,  gjersa kthehesha nga zyra.

,,Po!- i them unë, duke  e vëzhguar rreptë, sepse nuk e njihja.

,,Unë jam ,,Fadili,,! Jam nga Çajla, jemi vendas nga Gostivari!,,

,,Aha…Ti qenke ai !,,-mendova me vete dhe ia këtheva me të shpejtë: ,,Doktor Zhivaga,, apo?

,,Ashtu është, i nderuar! – duke më lëshuar dorën për përshëndetje, më luti që të uleshim në restorantin afër që të pinim nga një kafe. Pranova pa mëdyshje, sepse më interesonte ky njeri, raportet e të cilit i kisha lexuar dhe analizuar në Sektorin e IV ku punoja.

Ky informator  sekret vendosi që gjatë bisedës me mua të flasë dhe të tregojë për herë të parë se çfarë do të thotë të jetosh për shumë vite i maskuar dhe me emër të imagjinuar.Vazhdimi i këtij rrëfimi do t’ju duket një tregim i gjatë, i zhvilluar  asaj pasdite vere të vitit 1971, ku zbulohet një figurë që nuk është as ajo e James Bond, por e personit të rekrutuar në rrjetin e UDB-së dhe i regjistruar si informatory I kamufluar jashtë vendit që mbante pseodonimin: ,,Doktor Zhivago,, !Pak a shumë puna e spiunit është e njëjtë me atë të aktorit. Duhet të dish të recitosh shumë pjesë, duke iu përshtatur roleve të ndryshme, ashtu siç kishte vepruar vite me radhë gjatë qëndrimit të tij në Francë, por që kishte spiunuar edhe  Rifat Kolgjinin në Bruxsel, vlla i Tahir Kolgjinit, emigrant në Stamboll, dhe disa të tjerë të cilët UDB-a e Mqedonisë, ajo Federative dhe ajo e Kosovës i mbanin në përpunim.

… Gjersa më rrëfente ,,Doktor Zhivaga,, për periudha të gjata dhe veprime të fshehta në kryerjen e misionit për të cilin ishte caktur, në moment pas shpinë më preku një dorë dhe u dëgjua zëri metalik i personit që e njihja. Ishte Kiro Fuze, një operativist I SDB me të cilin disa vite kishim punuar bamshkë në sektorin për ndjekje dhe përcjellje të diplomatëve  dhe atasheve të huaj, bile një kohë edhe kishim banuar bashkë në një apartaman të fshehur në afërsi të hotel ,,Jadranit,, !

,,Ulu, Kire !,- i thashë, duke e njohtuar se personi në tavolinë me mua ishte ,,Doktor Zhivago,,! U habitë, duke e vështruar me vëmendje. Kuese ,,Zhivago,, vazhdoi rrëfimin e tij aty ku kishte ngelur.

,, Siç ceka më herët, detyra ime si një njeri i infiltruar në rradhët e organizatës emigrante ,,Lidhja e Vardarit,, në  Marsej, ishte pak e vështirë, pastaj gjërat u lehtësuan disi  sipas ndodhive globaliste dhe të kohën e Luftës së Ftohtë  që zhvillonin CIA, KGB, MOSSADI dhe Shërbime të tjera të forta  dhe të frikshme, edhe mua m’u desh të përshtatesha me globalizmin…Kaloja periudhë të gjatë duke  lexuar  libra e  romane. Lexoja literaturë që botonin Komitete e emigracionit shqiptarë etj,,-rrëfen aid he vazhdon:

,, Nevoja e parë për mua kur arrita në Marsej ishte të gjeja  një strehë ku të futsha kokën. E këtë ma mundësoi vetë Alinafi Hoxha, të cilit edhe i jam mirënjohës, për arritjen e qëllimeve të mia…!,,- përfundoi ,,Zhivago,, .

Spiuni   Vahedin Ramadani alias  Fadili , me pseodonimin “Doktor Zhivago” të cilin UDBJA e  vlerësonte  si një nga informatorët më produktiv  dhe një punë me rezultate shumë të  mira, gjatë viteve 1973, 1974 dhe 1975. Gjatë arratisjes sime për në SHBA, do ta takoj në Romë të Italisë, tanimë me një pseodonim tjetër, si ,,Federiko Amati,,! Ai gjatë qëndrimit në Romë, kishte vë kontakte të mira edhe me diplomatin shqiptar ,,Xhemalin,, në Ambasadën e Shqipërisë, e që njikohësisht kishte informuat SDB në Shkup edhe për disa kontakte  të mia që kisha pas asaj vere me Ernest Koliqin, Mentor Çokun dhe Sabaudin Haznedarin, para se të fluturoja për në SHBA, njëherit duke realizuar misionin për interese të ngushta të UDB-së e cila e kishte angazhuar sërish… për çfarë do të shkruaj një rradhë tjetër.

***

( Pas këthimit tim nga Amerika , ku isha arratis pas disa konflikteve që kisha me krerët – bylykbasha të  UDB-së para dhe pas vdekjes së Titos, me nisjen e demonstratave në Kosovë më 1981, jam arrestuar në mënyrë të çuditshme, nga oficera të panjohur të cilët në bashkëpunim kurdisën Procesin e  Zenicës me akuza të shkruara prej gënjeshtrash dhe të bazuara vetëm në mashtrime dhe trillime të imagjinuara dhe të inskenuara, me çka më dënojnë me vdekje-pushkatim, pavarsisht se unë nuk kisha njohuri se çfarë po ndodhëte aty, ata kishin bërë plane dhe kurdisje të fshehta,me metoda kriminale, duke e përdorur UDB-a, prokuroria dhe gjykatësit ,,Fadilin,, si dëshmitar të ,,mbrojtur,, por që , për fat të mire, këtij mashtruesi iu zbulua alibi, si fakt i pa kontestueshëm, u dënua me 13 vite burg të rëndë… Kjo është një histori e gjatë e cila rrënjët,  në këtë drejtim, i ka brenda në UDB).

Ky, zatën, është rrëfimi për  spiunin ,,Doktor Zhivago,, siç e kam njohur unë.

-vijon-

Nga  NAFI  ÇEGRANI

(…Pas Plenumit  në Brione dhe rënies së Rankoviqit më 1966, brenda aparatit për Sigurimin  e shtetit jugosllav të quajtur UDB, u bënë shumë ndryshime rrënjësore të kompetencave dhe mënyrën e të vepruarit. Por, megjithatë, nuk ndryshuan  metodat dhe mjetet gjatë zhvillimeve që ndërmerrte ky Shërbim në hijearkinë e vet ku direktivat jepeshin nga lartë poshtë të nivelit Federativ dhe gjer te ato republikane apo krahinor, siç ishte rasti me Kosovën)!

Por, si vepronin me mënyrat e rekrutimit të informatorëve dhe spiunëve të trajnuar të cilët angazhoheshin për punë spiunazhi jashtë vendit, ose atje do shërbenin si REZIDENTË  në rrjetin e UDB-së, duhet shkruar në saje të reales dhe synimeve për të mirën dhe interesin e opinionit të gjërë … E të rrëfejsh apo të shkruajsh mbi rrjetin e spiunëve  shqiptarë  të  UDB-së  dhe agjenturës jugosllave të viteve të rrënuara komuniste siç i kam njohur unë, të tregoj histori dhe rrëfime mbi jetën apo veprimtarinë e tyre në rrjetet e spiunazhit, nga pozicioni im si ish zyrtar  operativ  apo edhe si specialist në Sektorin  e  analitikës ku isha për disa vite me rradhë, nuk është një çështje e lehtë, janë gjëra sekrete, andaj  është punë shumë e rrezikshme, duke shpalos atë që gjeta dhe kam lexuar nga arkivat e fshehta të atij Shërbimi famoz, që ende mbahen në fonde  si dokumente top secrete në kasaforte çeliku të blinduara (ose mund që shumica prej tyre edhe të jenë zhdukur).Ndoshta… Nga këto fakte herët edhe ishte rrezikuar jeta ime me arratisjen time  në SHBA… Pas shumë përplasjeve që kisha me krerët mafioz dhe të nëntokës kriminale  të atij Shërbimi, e që pas kthimit tim nga Amerika disa vite më mbajtën nën vëzhgim të rreptë, por që me nisjen e demonstratave në Kosovë  më 1981, duke inskenuar një process të paparë fallco dhe  me  synime antishqiptare dhe të kqija ndaj personalitetit tim, duke shkruar akuza të rreme, të bazuara në gënjeshtra, më dëbuan në burgje për pushkatim…                                                              Por, në këtë artikull t’i qasemi  çështjes rreth rregrutimit, veprimtarisë dhe angazhimeve që kishte nga sfera e spiunazhit si informator  i fshehtë disa vite me rradhë në analet  e UDB-së spiuni me nofkën  “Doktor Zhivaga” ! Dhe të nisemi rradhasi: Cili ishte ky, nga vjente dhe me çfarë merrej? Si ishte involvuar me dëshirën e vet dhe kishte marrë hapa që të spiunonte nga rradhët e krerëve të Emigracionit shqiptarë në perëndim sipas  instruksioneve të parashtruar nga krerët e UDB-së  edhe për disa objektiva që do i survejonte  në  Marsej të Francës,  Romë  të Italisë,  Bruksel të Belgjikës, Gjermani dhe  Stamboll të Turqisë e kështu me rradhë! …

Ende si i ri, kishte punuar në një ëmbëltore në Çaçak të Shumadisë , dhe kishte pas disa  të ashtuquajtura ,,biseda informative,, me operativista të UDB-së atje, ku udhëheqësit  u kishin raportuar kolegëve të tyre në Gostivar  duke u dhënë  propozime-direktivë, shpjegime  me ,,hollësira,, për  prirjen, inteligjencën,, e tij dhe si i volitshëm për ta fut në rrjetin e atij Shërbimi si informator, kishin kërkuar një aprovim të mirëfilltë. Resori përkatës bëri grumbullimin dhe verifikimin e të dhënave biografike, të pasioneve të tij, për  vetitë, veset dhe karaktëristika  të tjera njerëzore, duke e regjistruar me dosje të veçantë si informator.

… Vjente nga një fshat i rrethit të Gostivarit. Të gjithë e thirrnin ,,Fadil,, dhe rrallë kush e dinte emrin e tij të vërtetë. Quhej Vahedin Ramadani, nga babai Shefkiu dhe nëna Fatime, i lindur më 1938. UDB-a e kishte rekrutuar që në moshë  20 vjeçare dhe e kishte angazhuar në rrjetët e  agjenturës së saj si informator, duke spiunuar fillimisht miqët, farefisin dhe të afërmit e vetë. Pas demonstrative të vitit 1968, në muajn nëntor, kryeshefi i UDB-së për  Tetovë dhe Gostivar, Stojçe Gjorgjievski e kishte thirrë në bisedë në zyrën e vetë, dhe pas disa orësh dhënje detyrash , udhëzime dhe instuksione për  strukturat e vëzhgimit dhe se si duhej të sillej, kah do të lëvizëte dhe si duhej të grumbullonte informacione operative për atë që do ia përcaktonin nme  misionin i cili  do vazhdonte për disa vite me rradhë, për dokumentim jashta vendit, e ku do të  sjellej  si një emigrant i arratisur maleve dhe pa dokumente.Të sillej dhe të fliste si emigrantët shqiptar, duke folur keq për regjimin komunist në Shqipëri , e sidimos sharrje ndaj regjimit jugosllav dhe rreth çështjes shqiptare dhe Kosovës si të okupuara nga Tito. Të gjitha këto, tanimë ,,Fadili,, i kishte të qarta.Por, në brendi të shpirtit e mundonte edhe fenomeni i ADHURIMIT  të frikshëm kur duhej ta fitonte besimin edhe nga UDBJA edhe nga rradhët e mërgatës shqiptare ku do vendosej dhe vepronte si spiun i fshehtë dhe në rolin e emigrantit shqiptar i cili do fliste fjalë miradie dhe lëvdata për krerët e mërgatës shqiptare, për organizatat, varësisht ku do gjendej me simpatizan të ,,Ballit Kombëtar,, ose ,,Legalitëtit,, të ,,Lidhjes së Prizrenit,, apo ..Lidhjes Kosovare,, duhej të fliste me dashuri për Abaz Kupin, Rexhep Krasniqin, Luan Gashin, hafiz Jusuf Azemin, për Alinafi Hoxhën  dhe ,,Lidhjen e Vardarit,, ku këtë të fundit do e kishte objektiv përpunimi dhe vëzhgimi në Marsej të Francës për disa vite në vazhdim.

E paisin me pasaportë dhe dokumente fallco, edhepse emrin e tij të vërtetë  rrallë kush që  e dinte në anët e Gostivarit ku banonte. Në marrëveshje me Qendrën operative të UDB-së në Shkup, personi në fjalë regjistrohet në kartotekën e informatorëve me pseodonimin “Doktor Zhivaga” dhe fillimisht niset me trenin ,,Ekpsres Athina- Paris,, në ora 22,00 në mbrëmje. Dy burra hijerëndë të Shërbimit të fshehtë dhe të veshur me mantela të gjatë ngjyrë gri, qëndronin në peron  të stacionit të trenit në Shkup ku e përcjellnin për në Marsej.

Treni u nis në kohë të caktuar… Brenda në kopenë e klasit të parë ishte ulur djaloshi me sy të larëm dhe flokë  bjond në të përhimtë. Veshur me pantolane xhinse dhe një xhaketë prej lëkure ngjyrë kafeje. Nga paraqitja e tij tërheqëse ishte e mjaftueshme për të zgjuar pasionin e çdo femre! Dukej i mbushur me gëzim nga fakti që ishte  i zgjedhur nga elita e UDB-së dhe i ngarkuar me mission në rolin e informatorit jashtë  vendit, dhe ku do të fuste në kurthë personat të cilët vepronin në rradhët e emigracionit si antijgugosllav etj.

Por, historia dhe veprimtaria e  ,,Doktor Zhivagës.. si spiun i fshehtë mbetet mjaft misterioze , ose e njohur më detajisht vetëm për qarrqet e ngushta të Qendrës dhe elitës së UDB-së për Maqedoni ose asaj federative të Beogradit.

***

Në ndërkohë, kryeshefi i SDB-së republikane  për Maqedoni Arso Arsovski  i kishte nënshkruar  dy  depesh  me përmbajtje të thukët, të  cila u dërgoheshin , njëri bordit drejtues të SDB-së Federative në Beograd, dhe tjetri  kryeshefit të atij Shërbimi në Kosovë, Mehmet Shoshit, i  cili në Prishtinë udhëhiqte me SDB krahinore. Në depeshet e përmendura  u  bëhej me die se nga Shkupi për në Francë është nisur me detyra të caktuar dhe në mission përkatës informatori i regjistruar me  pseodonimin  ,,Doktor Zhivago,,  nga i cili, sipas planit dhe programit të caktuar, nga i njëjti  do të pranonin raporte me interes për veprimtarinë ,,armiqësore,, të emigrantëve shqiptarë dhe organizatave të cilat i kishin nën vëzhgim dhe përpunim Shërbimi i fshehtë jugosllav.

… I dërguari në këtë mission delikat dhe të posaëëm ,fillimisht në Francë, ishte trajnuar mirë se sit ë maskohej atje, duke u veshur dhe me sjellje siç bënin emigrantët shqiptarë, dhe duke e këshilluar që pistoleta nuk I hynte fare në punë. Për këtë ishte më mirë që të mos binte në sy dhe të dyshohej, nëse hetohej se ishte person që mbante armë në bres, aq më tepër që të mos vinte në konflikt me policinë franceze. Duhej ecur pa hetuar, pa lënë gjurmë, duke fsheh sekretin e veprimtarisë së tij  si person i angazhuar.

Në foto autori dhe Alinafi Hoxha,

kryetar  i ,,Lidhjes së Vardarit,, në Marsej.

Me arrijtjen e tij në Marsej, ,,Doktor Zhivaga,, sipas adresës që posëdonte të dhënë nga Shërbimi në Shkup, pa hezituar e gjeti shtëpinë dy katshë dhe të rrethuar me hekura dhe me portë  të madhe të blinduar çeliku në ball të oborrit. I rra ziljes, dhe për një çast, në ballkon doli njeriu i vëshur me rrobe sportive, por që mbante mustaqe të mëdha. Ky ishte Alinafi Hoxha, nje emigrant shquptar i ikur nga Jugosllavija shumë vite më herët dhe pasi që ishte vendos në lagjen periferike të Marsejit ku nuk kushte shumë zhurmë, jetonte në qetësi larg rrëmujës dhe rrëmetit, por  që kishte një botë të njeriut kryengritës dhe  udhëhiqte  organizatën ,,ekstreme,, me emrin ,,Lidhja e Vardarit,, !

,,Më falni, zotëri! Unë jam një shqiptar nga ana e Gostivarit…Dhe, doja ta takoja z. Alinafiun!”- foli me një frengjishte të kulluar djaloshi i veshur me xhinse.

“ Uau, qenke vendas imi!- bëlbëzoi si me gjysëm zëri dhe tejet i përmalluar për njerëzit e vendlindjes.

“Urdhëro, shtye  portën dhe futu brenda!,,- u dëgjua zëri i Alinafi Hoxhës të cilin , njëkohësisht e kapluan emocione malli dhe nostalgjie.

…Asaj mbrëmje biseduan gjatë e gjatë, edhe për shumë gjëra që e interesonin Alinafiun për jetën dhe shqiptarët në Gostivar e më gjërë, për  zhvillimet shoqërore e politike nën regjimin jugosllav. Nuk munguan, bile, as bisedimet rreth Kosovës dhe çështjes shqiptare në përgjithësi.

,,Doktor Zhivaga,, dinte të mbajë rolin e një artisti të vërtetë, duke  fitur bindjen e nikoqirit të tij, me sjelljet aq me  xhentilesë, duke menduar dhe bërë planet e vetë edhe Alinafi Hoxha që ta fuste ,,Fadilin,, si të tillë, aktiv dhe me ,,prirje”  në rradhët e organizatës ,,Lidhja e Vardarit,, ku do të vepronte në fushën e veprimeve armiqësore ndaj Jugosllavisë.

Zonja e shtëpisë, një francese me kulturë, ua shtrroi darkën në tavolinën e mbushur me fruta pemësh, hëngrën mirë…të servuar edhe mish të pjekur qengji. Pinë edhe lëng të freskët portokalli.

“ Miku im, ju do vendoseni këtu në shtëpinë time, kam një dhomë të lirë ku mund të bëni gjum, dhe  jini si në shtëpinë tuaj… Do ju gjej edhe një punë ku mund të fitoni edhe para!,,- i tha Alinafiu me një seriozitet në fytyrë.

,,Faleminderit, por…kam droje se mos vallë ju bëhem barrë !- u dëgjua ,,Fadili,,.

,, Jo, jo, sa për barrë, këtë mos e diskutoni…Shtëpia është e madhe!,,

Dhe ashtu u bë…

Kaluan ditë e muaj… ,,Doktor Zhivaga,, i cili pos frengjishtes njihte për mrekulli edhe disa gjuhë të tjera si Gjermanishten, Italishten, Spanjolishten etj. shëtiste trotoareve të Marsejit me një entuziazëm të madh, pasi emigrant shqiptar nga Tërnova e Gostivarit, e kishte nderuar dhe pranuar që të banonte në shtëpinë dykatëshe dhe me oborr të rrethuar me lule dhe pemë. Dhe nga ana tjetër, që i ishin krijuar kushte dhe rrethana të volitshme për të grumbulluara informacione të duhura dhe relevante të cilat i duheshin UDB-së për ndjekjen dhe survejimin e veprimtarisë ,,armiqësore,, të grupeve dhe organizatave emigrante shqiptare në Francë dhe më gjërë në Perëndim.

Tanimë, spiuni ,,Doktor Zhivago,, kishte krijuar edhe rrethe dhe qarrqe të veta ku vepronte mes personave të ekspozuar si emigrant të mmrrezikshëm,, dhe për këtë kishte bërë një raport për DB të cilin  do ia dorëzontë personit  zyrtar të diplomacisë jugosllave i cili, sipas marrëveshjes paraprake me Beogradin, kishin vënë kontakte dhe ky mbahej si resident. Bile, në raport kishte shkruar edhe për disa fenomene që ndodhnin në rradhët e mërgatës shqiptare, rreth përçarjeve dhe grindjeve mes tyre, rreth dogmatizmit dhe mungësës së plotë të çdo lloji respekti dhe kordinimi të veprimtarisë politike emigrante që kishte takuar mes  tyre si në Francë, Gjermani, Belgjikë etj. Kuptohet, raporti prej disa dhjetëra faqesh është i shkruar me synime të këqia që kishin për qëllim të dëmtonin çështjen e mërgatës e cila vepronte për çështjen shqiptare edhe në Amerikë, ku si figura të larta paraqiten  edhe emrat e Prof. Luan Gashit, Vasil Andonit, Hasan Dostit, Abaz Kupit, Abaz Ermenit , hafuz Azemit të Dobroshtit në Aurora, të disa personaliteteve të ,,Lidhjes Kosovare,, të ,,Legalitetit,, dhe ,,Ballit Kombëtarë,, në SHBA.

,,Doktor Zhivaga,, shpesh freguentonte  të shikonte filma me përmbajtje  si ato të  Xhems Bondit apo ,,007,, ! Por, ishte  edhe  njeri i qejfeve me  femra  të bukura françeze, duke u ende nëpër locale nate…

***

Pikërisht, spiuni ,,Doktor Zhivago,, më rrëfeu gjatë e gjatë atë ditë vere kur e takova në Shkup, afër Urës së Gurit, pranë restorantit ,,Pirin Pllanina,, duke më dal përpara:

,, Jungjatjeta ! A jeni ju Nafi Çegrani!?,,- u dëgjua zëri i një njeriu të pashëm ,  gjersa kthehesha nga zyra.

,,Po!- i them unë, duke  e vëzhguar rreptë, sepse nuk e njihja.

,,Unë jam ,,Fadili,,! Jam nga Çajla, jemi vendas nga Gostivari!,,

,,Aha…Ti qenke ai !,,-mendova me vete dhe ia këtheva me të shpejtë: ,,Doktor Zhivaga,, apo?

,,Ashtu është, i nderuar! – duke më lëshuar dorën për përshëndetje, më luti që të uleshim në restorantin afër që të pinim nga një kafe. Pranova pa mëdyshje, sepse më interesonte ky njeri, raportet e të cilit i kisha lexuar dhe analizuar në Sektorin e IV ku punoja.

Ky informator  sekret vendosi që gjatë bisedës me mua të flasë dhe të tregojë për herë të parë se çfarë do të thotë të jetosh për shumë vite i maskuar dhe me emër të imagjinuar.Vazhdimi i këtij rrëfimi do t’ju duket një tregim i gjatë, i zhvilluar  asaj pasdite vere të vitit 1971, ku zbulohet një figurë që nuk është as ajo e James Bond, por e personit të rekrutuar në rrjetin e UDB-së dhe i regjistruar si informatory I kamufluar jashtë vendit që mbante pseodonimin: ,,Doktor Zhivago,, !Pak a shumë puna e spiunit është e njëjtë me atë të aktorit. Duhet të dish të recitosh shumë pjesë, duke iu përshtatur roleve të ndryshme, ashtu siç kishte vepruar vite me radhë gjatë qëndrimit të tij në Francë, por që kishte spiunuar edhe  Rifat Kolgjinin në Bruxsel, vlla i Tahir Kolgjinit, emigrant në Stamboll, dhe disa të tjerë të cilët UDB-a e Mqedonisë, ajo Federative dhe ajo e Kosovës i mbanin në përpunim.

… Gjersa më rrëfente ,,Doktor Zhivaga,, për periudha të gjata dhe veprime të fshehta në kryerjen e misionit për të cilin ishte caktur, në moment pas shpinë më preku një dorë dhe u dëgjua zëri metalik i personit që e njihja. Ishte Kiro Fuze, një operativist I SDB me të cilin disa vite kishim punuar bamshkë në sektorin për ndjekje dhe përcjellje të diplomatëve  dhe atasheve të huaj, bile një kohë edhe kishim banuar bashkë në një apartaman të fshehur në afërsi të hotel ,,Jadranit,, !

,,Ulu, Kire !,- i thashë, duke e njohtuar se personi në tavolinë me mua ishte ,,Doktor Zhivago,,! U habitë, duke e vështruar me vëmendje. Kuese ,,Zhivago,, vazhdoi rrëfimin e tij aty ku kishte ngelur.

,, Siç ceka më herët, detyra ime si një njeri i infiltruar në rradhët e organizatës emigrante ,,Lidhja e Vardarit,, në  Marsej, ishte pak e vështirë, pastaj gjërat u lehtësuan disi  sipas ndodhive globaliste dhe të kohën e Luftës së Ftohtë  që zhvillonin CIA, KGB, MOSSADI dhe Shërbime të tjera të forta  dhe të frikshme, edhe mua m’u desh të përshtatesha me globalizmin…Kaloja periudhë të gjatë duke  lexuar  libra e  romane. Lexoja literaturë që botonin Komitete e emigracionit shqiptarë etj,,-rrëfen aid he vazhdon:

,, Nevoja e parë për mua kur arrita në Marsej ishte të gjeja  një strehë ku të futsha kokën. E këtë ma mundësoi vetë Alinafi Hoxha, të cilit edhe i jam mirënjohës, për arritjen e qëllimeve të mia…!,,- përfundoi ,,Zhivago,, .

Spiuni   Vahedin Ramadani alias  Fadili , me pseodonimin “Doktor Zhivago” të cilin UDBJA e  vlerësonte  si një nga informatorët më produktiv  dhe një punë me rezultate shumë të  mira, gjatë viteve 1973, 1974 dhe 1975. Gjatë arratisjes sime për në SHBA, do ta takoj në Romë të Italisë, tanimë me një pseodonim tjetër, si ,,Federiko Amati,,! Ai gjatë qëndrimit në Romë, kishte vë kontakte të mira edhe me diplomatin shqiptar ,,Xhemalin,, në Ambasadën e Shqipërisë, e që njikohësisht kishte informuat SDB në Shkup edhe për disa kontakte  të mia që kisha pas asaj vere me Ernest Koliqin, Mentor Çokun dhe Sabaudin Haznedarin, para se të fluturoja për në SHBA, njëherit duke realizuar misionin për interese të ngushta të UDB-së e cila e kishte angazhuar sërish… për çfarë do të shkruaj një rradhë tjetër.

***

( Pas këthimit tim nga Amerika , ku isha arratis pas disa konflikteve që kisha me krerët – bylykbasha të  UDB-së para dhe pas vdekjes së Titos, me nisjen e demonstratave në Kosovë më 1981, jam arrestuar në mënyrë të çuditshme, nga oficera të panjohur të cilët në bashkëpunim kurdisën Procesin e  Zenicës me akuza të shkruara prej gënjeshtrash dhe të bazuara vetëm në mashtrime dhe trillime të imagjinuara dhe të inskenuara, me çka më dënojnë me vdekje-pushkatim, pavarsisht se unë nuk kisha njohuri se çfarë po ndodhëte aty, ata kishin bërë plane dhe kurdisje të fshehta,me metoda kriminale, duke e përdorur UDB-a, prokuroria dhe gjykatësit ,,Fadilin,, si dëshmitar të ,,mbrojtur,, por që , për fat të mire, këtij mashtruesi iu zbulua alibi, si fakt i pa kontestueshëm, u dënua me 13 vite burg të rëndë… Kjo është një histori e gjatë e cila rrënjët,  në këtë drejtim, i ka brenda në UDB).

Ky, zatën, është rrëfimi për  spiunin ,,Doktor Zhivago,, siç e kam njohur unë.

-vijon-

DEKLARATA E THAÇIT,NJELLOJ SI “ TREGIMI” I DASHNORES SE ARKANIT( CECE).

Nga Deputet Myslim Murrizi/

Kur nje president i nje shteti, qofte ky edhe i KOSOVES, flet si shtepiaket e deshperuara , dhe quan te mireqene “ tregimin” e te dashures se arkanit, eshte per te ardhur keq.

Trim pas lufte dhe te mençur pas kuvendi, jane vetem ata qe kane mbi shpine padrone.

Kosova eshte SHTET me vete dhe apsolutisht ka qeverine, parlamentin dhe presidentin e SAJ.

Nese per hir te padrinove te hershem (serbeve) apo padroneve te sotem ( sorrosit) je i detyruar te “ firmosesh” siç te “URDHEROJNE”, kjo eshte puna jote, dhe HALL I QYTETAREVE TE KOSOVES.

Por qe per hater te “ firmes” se detyruar, te quash te mireqene

“ tregimin” e dashnores se arkanit, kjo eshte me shume se TURP.

Nese dhjetera minjera qytetare te KOSOVES, te vrare, te dhunuar, te masakruar e torturuar nga serbet gjate luftes e nder vite, dhe qindra minjera te tjere te larguar nga shtepite e tyre po nga kjo dhune, mund te ta falin qe te firmosesh siç te kane urdheruar, firmose, por kjo nuk justifikohet me shpifje rrugesh.

Lugen e çorbes se gelltitur heret, po e vuajne qytetaret SHQIPTARE ne te dyja pjeset e SHQIPERISE prej 28 vitesh.

E “ vjella” JUAJ qe veteshpalleni si “ heroj” “ lidera” apo “ udheheqes” historik te pa zevendesueshem ka helmuar kete KOMB prej shume kohesh.

I zgjedhur i nje vendi nuk do te thote “ PRONARE TRUALLI” i atij VENDI.

Per te shitur nje pasuri te paluajtesheme, duhet te firmosin tek noteri e gjithe familja ne moshen mbi 18 vjeç ( gruaja, feminjet, prinderit, motrat dhe vellezerit).

Po per ti “ falur” serbise nje pjese te KOSOVES, kush duhet te “ FIRMOSI”??????

Edhe kur noter mund te jete SORROSI apo “ djalka” i Tij, prap e njenjta proçedure ndiqet.

Prandaj para se te besh fajtore

“ komshine” apo “ kusherinjte”,pyet njehere mire NJEREZIT E FAMILJES.

Sa per tanket e per luften, une si ish deputet i parlamantit Shqiptare ne ato vite, Ty te mbaj mend me shume ne konferenca shtypi tek hotel Tirana me z Jakup Krasniqi, sesa ne DEÇAN apo DRENICE.

Por kjo nuk eshte gje e re dhe nuk je as i pari e as i fundit, se gjith heret keshtu ka ndodhur, qe LUFTEN E BEJNE TE TJERE, DHE FITOREN E GEZOJNE TE TJERE.

Prandaj shife mire ate “ firmen” me Vuçiçin se nuk eshte pune basti por shkak LUFTE.

Ballistët kishin namin, por kërdinë bënin partizanët me mish në hell

Nga Erald Kapri.

Legjenda disa vjeçare e luftës, sipas së cilës ballistët hanin pula dhe partizanët luftonin lakuriq e të pa ngrënë, prej vitesh ka zënë vend në “historinë” shqiptare.

Por, gazetari Erald Kapri sjell një panoramë të përmbysur, ndërsa ka publikuar në profilin e tij një foto ku shkruan, “kjo ishte një nga ditët e zakonshme në një çetë partizane. Mish në hell”.

Postimi i plotë i Erald Kaprit

Një nga mitizimet e luftës është se një palë shqiptarësh hanin pula e një palë tjetër luftonin me trastën e bukës thatë të marrë me vete. E në fakt të bësh një luftë guerrile kërkon nevoja të shumta e një ndër to është edhe nevoja e ushqimit.

Oficerët britanikë kanë raportuar “çudira” të mëdha nga lufta e çetave komuniste.

Një ndër to ishte edhe konfiskimi i bagëtisë që u bëhej familjeve të shumta. Kjo ishte një nga ditët e zakonshme në një çetë partizane. Mish në hell.

Një përgjigje për Pirro Dhimën

Nga: Prof. Dr. LLUKA HEQIMI

Pirro ta duash Greqinë, por ne s‘të kemi asnjë borxh, përkundrazi. Në Shqipëri qave e qeshe për herë të parë, u rrite u bëre i famshëm. Mos i hiq vetes pjesën më të bukur të fëmijërisë dhe rinisë. Mos harro! Shqipëria të lau me flori, nuk ishin pak 15 medaljet e arta si peshëngritës, të bëri Mjeshtër Europe.

Ndjehem i detyruar t’i përgjigjem Pirro Dhimës, ndoshta për një arsye të thjeshtë njohjeje, si mjek sportiv, ku ai kaloi disa herë për tu vizituar dhe analizuar si sportist. Prej teje Pirro ruaj kujtime të mira. Ti ishe peshëngritës i madh i Shqipërisë. Kur kohët ndryshuan dhe ti u përpoqe për një jetë më të mirë, u shndërrove si ajo bima që transportohet në kubikë. Pra ishe formuar këtu, në vendlindje. Mos harro se ke marrë 15 medalje ari për Shqipërinë, disa prej të cilave atje në Greqi. Ke zënë vendin e katërt në Europë për të rritur dhe u bëre Mjeshtër i Europës, për peshëngritjen shqiptare.

Në Litohoro (Piereias) 25 km. nga Katerini, në këmbët e malit Olimp u njohe edhe me shoqen e jetës, Anastasinë. Lindët 4 fëmijë, vajzën tani 17 vjeçe, djalin 14, vajzën 12 dhe të voglin e pleqërisë 3 vjeç. Në këtë drejtim je treguar shqiptar i vërtetë.

Ty Pirro nuk të ngatërron asnjë këtu tek ne me minoritarin, sepse ti je himarjot i lindur në Tiranë dhe po të gërmosh historinë, do të gjesh në Himarë emrat e veriut të Shqipërisë, të njëjtat zakone këngë dhe valle. Himarjotët para se të mësonin greqisht dinin shumë mirë latinisht dhe italisht të paktën kështu thotë historia.

Në një shkollë “Lykeio” Litohoro, mundet nga viti 1997, kur ishe kthyer një peshëngritës i famshëm i Greqisë, “si nga fshati i gruas” u përpoqe të nxish çdo realitet tonin.

– “Unë Pirro Dimas nuk kisha të haja në Shqipëri se isha grek” . Kështu pate thënë në atë shkollë, fjalët pezmatuan jo vetëm shqiptarët, arvanitasit por edhe grekët vetë. Unë që njoh mirë mensën e “KS 17 Nëntori”, e di se sa mirë ju kanë mbajtur me ushqime, megjithëse vendi ishte në krizë. Sepse vendet Pirro kalojnë kriza siç po kalon dhe Greqia tani. Ganimetin, “Momën kuzhinjeren” shpirtmirë ti nuk e harrove, i solle një “dhoro” të vogël, të cilën ajo e tregonte me lot në sy, duke kujtuar me shumë mall Pirron e saj, çamarokun.

– Unë Pirro Dimas nuk më jepnin shkollë se isha grek.

Jo mor Pirro, në kohën që kam përfunduar “Fakultetin e Mjekësisë” ka patur disa djem të mrekullueshëm të minoritetit që janë bërë mjek të zotë. Ti personalisht nuk je shquar në mësime, megjithëse po ta them siç e kam thënë kudo, se gabuan me ty, duke mos të pranuar në ILKF “Vojo Kushi”. Ti mund të zemërohesh me disa shqiptarë, por kjo nuk të lejon të zemërohesh me të gjithë Shqipërinë.

Në stacionin televiziv “Mega”, në vitin 1992, të panë shumë shqiptarë, të cilët kuptuan se truku grek kërkonte që trajnerin tënd, Zef Kovaci ta bënte trajner italian. Në vend të vëllait tënd për të përkthyer, kishte ardhur një grek që dinte italisht për ta përforcuar gënjeshtrën. Kaq inat na paskan, sa dhe emrin e Shqipërisë nuk duan ta dëgjojnë? Çudi!!! S`dimë tu kemi bërë ndonjë të keqe kujt.

Pirro ti ke emrin e madh të Pirro Burrit, Pirros tonë të Epirit, Shqiptarit të madh, por ti gabon kur kërkon të bësh histori, sepse ti, kur flet për Epirin flet për atë politik ndërsa në të vërtetë duhet folur për Epirin gjeografik. Edhe Skënderbeu ynë është quajtur Princi i Epirotëve. Shko e shikoje në Vjenë, armaturën e Heroit tonë Kombëtar. Nëse Greqisë ti i kujton Vorio Epirin, që kërkojnë disa qarqe greke ta sjellin në vëmendje, e ke gabim. Po të kujtoj se në kohën e Perikliut të madh, Greqia ka qenë më pak se 1/3 e asaj të sotmes. Ne, fqinjëve tanë grek mund t’i kujtojmë Revolucionin për Pavarësinë dhe filantropët e mëdhenj shqiptarë, Çamërinë tonë, popullin e saj të shumëvuajtur dhe heroik, marrëveshjen e Fanarit, mallkimet e gjuhës shqipe, çkishërimet, helmimet e misionarëve të gjuhës shqipe dhe të kishës sonë etj. Këtë duhet ta dëgjojnë të gjithë, se kështu shtypet e keqja dhe ruhet fqinjësia e mirë që dëshirojmë. Historia e Greqisë është e bukur, por më e shumta është mitike ndërsa ne shqiptarët kemi histori me të vërtetë heroike. Mos të harrojmë Vangjel Zhapën rilindasin e “Lojërave Olimpike”, që grekët e tu e duan shumë, por harrojnë që ai është shqiptari që ka ndërtuar kisha, manastire, xhami e tyrbe. Pa më thuaj Pirro a ka ndonjë grek që bën xhami? Nga ana tjetër çe shtyu këtë njeri të rilindë Lojërat Olimpike? A mos ish thirrja e të parëve tanë ilirë? T’ja lëmë këtë historisë se ka shumë për të thënë për ne shqiptarët.

Kur erdha në Greqi në vitin 1992 me Ylli Shehun për një ndërhyrje kirurgjikale në gju, ti na prite si miq. Më shumë anoje nga ne, se nga grekët të paktën këtë përshtypje më krijove. Kishe vuajtur, na the, në atë shtëpi bodrumi, ku tubat e ujërave të zeza i kishe gati mbi kokë dhe që shkarkoheshin me zhurmë kohë pa kohë. Na fole për punën e rëndë në ndërtim dhe llaçin që gatuaje me shumë mundime. Për të gjitha këto sakrifica dhe atë vendosmëri të palëkundur për të arritur diçka në sport, u krenova me ty, të admirova.

Por për tu habitur, me kalimin e kohës ti njeri kaq i mirë dhe i famshëm, u bëre i çuditshëm dhe i pakuptueshëm. Mendon se duhet të bësh politikë të tillë, që të jesh deputet i mirë për Greqinë? Por ti s’ke qenë kurrë politikan dhe propozimin për deputet duhet ta kuptosh mirë. Në këto momente krize, politikanët grek janë thuajse të urryer nga populli i tyre. Elektorati thotë më mirë Pirron, që megjithëse nuk njeh politikën, do të jetë i drejtë dhe i mirë me ne, Pirron peshëngritësin e shekullit, Pirron që e kujton Londra me një stacion të metros, nga ku do të hyhet në sallën e peshëngritjes, në Olimpiadën, Londër 2012. Edhe Greqia duhet të të bëj monument dhe e meriton, se në fund të fundit nga monumentet e lavdishëm është bërë dhe vetë ajo. Prit Pirro, prit i qetë dhe mos na “vringëlli armët”. A nuk e kupton se të ka ardhur koha e dilemës më të ligë në jetën tënde? Pjesa më e “keqe” e Greqisë, nuk të duan për të ngritur pesha sepse e dinë që ti nuk mundesh dot tani, por të duan që të jesh i besuar në melodinë Vorio-Epiriote sepse ka shumë grekër që nuk e besojnë më këtë propagandë të dalë – boje. Prandaj kur kërkon të flasësh duke u kthyer nga ne, është mirë tu drejtohesh atyre. Ne e dimë se çfarë është Vorio Epiri. Kjo daulle e çarë, e riparuar shumë herë vazhdon të bjerë duke lodhur më kot daullexhinjtë.

Pirro desha të kujtoj se dhe në ato kohë kur nuk kishim shtet dhe Greqia mund të na uzurponte lehtë, ne shqiptarët e kishin nga një pushkë në shtëpi. Kur duhet shqiptari nuk e turpëron veten për trimëri.

Pra të paktit grekë të duan për të turpëruar. Nuk ka as një shpjegim tjetër, duhet t’i kthesh me turp ato që ke marrë me djersë.

Tani meqë ke kohë që je larguar nga Shqipëria po të shkruaj një vjershë të Petro Nini Luarasit, të freskohesh pak, të bësh politika më të mira dhe me minoritarin, të kuptosh më mirë se kush jemi, kemi qenë e do të mbetemi ne shqiptarët.

Thonë s‘ditka Krishti shqip

Dhe shqip – fjale s‘pret prej nesh,

Vetëm në gjuhë greqisht

Të dëgjon e të mban vesh.

Po dhe Krishti ndë na thëntë

Se- “Jam grek, jakni pas meje”,

Do t‘I themi: – Pa mblidh mëntë,

Se Shqiptari s‘vjen pas teje!

Gjuhënë e kemi tënë

Të vjetërë dhe të vlyer

Nga perëndia ish thënë

Që ta ruajm të çkëlqyer.

Ironia e Petro Nini Luarasit

në poezinë “Kundër mallkimit

të gjuhës shqipe”

Perse i dogji Thaçit deklarata e Berishës? Sepse ai ja plasi ne fytyre se shqiptaret nuk do te lejojne te behet tregti dhe pazare me trojet shqiptare. Keto dite ish kryeministri Berisha priti ne nje takim delegacionin e Partise Demokratike Shqiptare te Lugines se Presheves, te kryesuar nga zoti Ragmi Mustafa.

Ne kete takim zoti Mustafa e njohu zotin Berisha me gjendjen e rende te shqiptareve ne komunat e Presheves, Bujanovcit dhe Medvegjes, shkeljen e lirive dhe te drejtave te tyre njerzore,politikat e reja albanofobe te autoriteteve te Beogradit qe synojne çrrenjosjen e historise se lavdishme te shqiptareve te Lugines dhe kultures se tyre.

Per keto qellime, u shpreh zoti Mustafa, Beogradi ka bere gati ligjin e ri albanofob serb per heqjen e monumenteve dhe permendoreve historike te shqiptareve ne Luginen e Presheves dhe ne Pazarin e Ri ne kuadrin e serbizimit total dhe asimilimit te minoriteteve.

Ai theksoi se PDSH kerkon domosdoshmerine e njohjes te te drejtave qe Serbia kerkon per asosacionin e komunave serbe ne Kosove edhe per asosacionin e komunave shqiptare te Lugines se Presheves.

Nga ana e tij zoti Berisha theksoi se shqiptaret ne Luginen e Presheves jane sot minoriteti me i shtypur dhe me te drejtat me te mohuara ne Europe nga autoritetet serbe, i perjashtuar nga investimet ne infrastrukture dhe ne fushat e tjera.

Serbia, theksoi Berisha, kerkon super te drejta per serbet ne Kosove dhe mohon, ne kundershtim me marreveshjet nderkombetare qe ka firmosur, te drejtat e shqiptareve ne Luginen e Presheves por edhe ne Pazarin e Ri dhe kudo ne territorin e saj.

Zoti Berisha vleresoi se autoritetet shqiptare te Lugines zbatuan me seriozitet marreveshjen e Konçulit kurse Beogradi nuk zbatoi por zgjodhi te dhunoje kete marreveshje.

Ish kryeministri Berisha u shpreh se eshte i zhgenjyer edhe me qendrimet e auroriteteve te Tiranes dhe Prishtines ndaj problemeve te medha politike, ekonomike, infrastrukturore te banoreve te komunave te Presheves, Bujanovcit dhe Medvegjes.

“Te dy qeverite e nisen ndihmen me nje shume qesharake 100 mije euro dhe ne vend qe te rrisnin ndjeshem nga viti ne vit kete shume, e nderprene fare. Ne shtator,ne do kerkojme qe buxhetit ti shtohet zeri per Komunat e Lugines”, theksoi Berisha.

Ai u shpreh se shqiptaret e komunave te Lugines kane nevoje per garantimin e te drejtave te tyre ne perputhje me konventen Europiane te te Drejtave te Njeriut, investime dhe zhvillim dhe jo qe te perdoren per interesa te Serbise per tregti territoresh.

“Eshte fakt i pamohueshem se Serbia gjithnje ka dashur t’u perdori si plaçke tregu dhe per shkembim territoresh. Personalisht une kam qene dhe jam gjithnje per paprekeshmerine e kufijve te Kosoves dhe çdo lloj coptimi, ndarje apo tregtie me territorin e saj dhe kunder çdo diskutimi per keto çeshtje.

Mendoj se te njohesh te drejten Serbise, fuqise se humbur nga lufta, te paraqese pretendime territoriale ndaj Kosoves eshte gabim i madh dhe historik, eshte ne nje fare menyre nje zhberje e qellimit dhe rezultatit te luftes dhe kapitullimit te Serbise.

Por kjo eshte edhe nje zhberje e Kosoves te çliruar ne vitin 1999, te njohur ne dokumentat nderkombetare dhe nga mbi 115 shtete perfshi ketu 95% te vendeve te lira te botes”, u shpreh Berisha.

Zoti Berisha theksoi ze Republika e Kosoves eshte shpallur dhe njohur si shtet i pavarur me kufijte e saj aktual nderkombetar ndaj Serbia nuk ka asnje te drejte dhe nuk duhet t’i njihet asnje e drejte per te pretenduar qofte edhe nje pellembe toke te territor te Kosoves.

Duke theksuar se Kosova nuk i ka asnje borxh Serbise dhe se ajo nuk ka asnje pellemb toke te territorit te saj pasi e kunderta eshte e vertete, zoti Berisha u shpreh se te pranosh idene e ndarjes se Kosoves ne nje menyre apo ne nje tjeter mbeshtet idene dhe perpjekjen e Beogradit per Serbine e Madhe ne kurriz te Kosoves. Ne rajonin, tha ai, tone zona me tre komuna minoritare si Mitrovica jane disa dhe hapja e nje precedenti qe kerkojne serbet ne Mitrovice do minonte paqen dhe stabilitetin ne mbare rajonin.

“Minoriteti serb ne Kosove, ne perputhje me Dokumentin e Ahtsarit eshte shpallur superminoritet. Atij i jane dhene dhe garantuar te drejta qe nuk i ka asnje minoritet ne Europe, ndaj, theksoi zoti Berisha, pretendimi i Serbise per tre Komunat e Mitrovices nuk ka te beje aspak me garantimin e lirive dhe te drejtave te serbeve por ka te beje vetem me vazhdimin e ides se serbomadhise dhe eshte pretendim territorial ndaj nje shteti sovran te pavarur me qellim zhberjen e Kosoves!”

Ai theksoi se nuk ka asnje dallim edhe ne rastin e “shkembimit” te territoreve pasi kane qene serbet ata qe kane kerkuar gjithnje dhe me insistim patologjik, edhe para shpalljes se pavaresise se Republikes se Kosoves, ndarjen apo tregtine me territoret e saj. Ai u shpreh se e verteta eshte se ne kete rast Serbia kerkon te beje tregti, te perdore si plaçke tregu territoret shqiptare pasi ajo eshte e shqetesuar nga zgjimi gjithnje e me i madh i vetedijes kombetare tek banoret shqiptar te Pazarit te Ri.

Per te gjitha keto zoti Berisha u shpreh se eshte kategorikisht kunder dhe se ka bindje se keto perpjekje destabilizuese te Serbise do te deshtojne. Ai theksoi se cdo marreveshje dhe çdo zgjidhje duhet te jete nje marreveshje midis dy vendeve te pavarura qe njohin dhe respektojne integritetin territorial te njeri – tjetrit.

“Ju nuk duhet ne asnje menyre te behi shkak per keto pazare. Lugina duhet te jete Lugine paqeje, bastion i pamposhtur i vlerave, botes shqiptare dhe europiane, me qytetare te barabarte para ligjit dhe ne rast se Serbia nuk pranon keto parime vetkuptohet qe ajo nuk kerkon marreveshje por konfliktualitet dhe destabilizim”, theksoi ai.

Në 20 vjet, Kosmet do të duket si Kandahar. Fuqitë perëndimore ngadalë do imisljenje normat për siptareI kështu që nëse ju zgjedhin për kthimin e Kosovës nën kontrollin e Serbisë. Kur kjo është arritur:

Serbia do të ketë një dorë të lirë për të përsëritur veprimin e dëbuar shqiptarët në Turqi këtë herë jo me forcë, por me anë të tërheqjes së udhëheqësit fetarë për një punë, duke premtuar kushte shtesë për të emigrojnë në Turqi.

Për këtë, Serbia ka një dritë jeshile nga shteti turk.

Top shihet kur të arrijmë një marrëveshje me operativët (sherbimi sekret serb) tona poshtë në Kosmet, fondet e mbledhura nga amabsada islame në Beograd mozenmo për të përcjellë poshtë pjesën më të madhe të fondeve duhet të investohen për ndërtimin e xhamive.

Places për ndërtimin e xhamive duhet të gjeni qindra e vend të dukshëm pranë shkollave të autostradës, qendra e qytetit, xhamitë në fshatra të mëdha duhet të jetë dvostruce trostruce xhamia, shkollat ​​islamkse (medrese) nuk duhet të rritet kudo dhe në ato vende ku nuk ka interes që të jetë transferojë fëmijët dhe të rinjtë e qytetit, ku Islami ka një rëndësi më të madhe se të kombit, si dhe pjesë të Mitrovicës, Vushtrrisë, Gjeneral Jankoviq, Kaçanik, Dragash, shtesë Prizren shiptar/

Operativët.

Kontribut i madh do të japin njerëzit tanë nga Maqedonia, Bosnja dhe Sanxhak, do të marrë parasysh Rome l Ciganët të cilët janë të gatshëm të punojnë për ne dhe se RCS aktive në Liderëve islam e bashkësisë islame të Serbisë, Maqedonisë, Kosovës dhe Metohisë dhe Bosnjën janë nën kontrollin tonë të bëj që njerëzit të më përfshirë që janë të njohura me ndikim në zonat shqiptar e sportit, muzikës , media dhe politikë.

Në disa parti të rëndësishme politike shqiptar tashmë kanë njerëz që punojnë për ne, unë miratojë fort Islamin, janë të lidhur me një shef që përhap Islamin në zonat ku xhamia Islam kam pasur ndonjëherë.

Në vendet perëndimore kanë deleguar njerëzit tanë është orientimi Bashkësia Islame e Kosovës dhe Sanxhak, të cilat janë nën mbikëqyrjen e ambasadave tona të Zvicrës, Gjermanisë, Belgjikës.

Me kalimin e kohës ne do të jetë në gjendje për të ndarë znajcanjno siptare jashtë Svajcarska Njemacka Kryesisht, nuk janë të rëndësishme këtu janë shqiptarët të pasur dhe të fuqishme që mbështetën Rugova.

Dole në Kosovë duhet të jetë një atmosferë që liudi ndjehen si ju jeni duke jetuar në vend të dikujt tjetër, me atë pjesë të të rinjve nuk do të shpëtojnë jashtë vendit. Dhe dikush do të shkojë për Islamin.

Në 20 vjet, Kosmet do të duket si Kandahar. Fuqitë perëndimore ngadalë do imisljenje normat për siptareI kështu që nëse ju zgjedhin për kthimin e Kosovës nën kontrollin e Serbisë. Kur kjo është arritur: Serbia do të ketë një dorë të lirë për të përsëritur veprimin e dëbuar shqiptarët në Turqi këtë herë jo me forcë, por me anë të tërheqjes së udhëheqësit fetarë për një punë, duke premtuar kushte shtesë për të emigrojnë në Turqi.

Për këtë, Serbia ka një dritë jeshile nga shteti turk.

U hap dera. Hyri një polic trupmadh dhe i bërtiti Zuberit.

– Ç`punë bën ti ?

– Gjeolog që zbulon pasuritë e nëntokës, – iu përgjigj i frikësuar Zuberi.

Roja i këputi një shkelm me sa fuqi pati, prapa veshit duke i thënë, – Tani shko e zbulo pasuritë

 

Prof dr Stanislav Zuber, lindi në Poloni dhe ndërroi jetë në Shqipëri si pasoj e torturave komuniste ,Sipas të dhënave nxjerrë nga dokumenteve arkivore  të dosjes së tij ruajtur në Arkivin e Ministrisë së Brendshme siç e ka cituar edhe studiuesi Kastriot Dervishi:

Stanislav Zuber ka vdekur i vrarë në burgun nr.5 të Tiranës (më vonë 313) në birucën e tretë.

Zuber ishte një nga shkencëtarët e famshëm të rangut europian në industrinë e gjeologjisë dhe naftës. U thirr në vitin 1927 nga një kompani italiane që kishte marrë me koncesion zonën naftëmbajtëse të Kuçovës . Zyber punoi për 20 vjet në këtë zonë duke hartuar hartën gjeologjike të zonës naftëmbajtëse

Deri në vitin 1991 askush nuk dinte diçka për fatin tragjik të vdekjes së tij nën tortura në qelitë e sigurimti të shtetit në shkodër. Atë vit në gazetën e atëhershme “Republika” me 4 prill 1991 botoi artikullin tronditës “Krim kundër kulturës universale” ku fliste për njohjen dhe fundin tragjik të professor Zuber. Më vonë edhe në librin  “Retë dhe gurët”, shkrimtari Petro Marko ka publikuar një dëshmi të fortë.

Petro Marko, i arrestuar, dhe i mbylluar në të njëjtën qeli me të,  e përshkruan kështu njohjen me Stanislav  Zuber:

“Atëhere mu kujtua professor Zuberi, Andrea Xega, edhe ai gjeolog, dhe Nako Spiru, më treguan se cili ishte professor Zuberi:

– Një nga gjeologët më të mëdhenj të botës.

Më pare e mori Lenini për të zbuluar puset e naftës të Bakusë, – ku i kishin ngritur dhe një bust, – pastaj për aftësitë e jashtëzakonshme, e angazhoi Shoqëria Anglo-persiane për të studiuar pellgun e Lindjes së Mesme(Gjirin Persik, Arabinë Saudite, Irakun, Iranin). Ai punoi shumë vite dhe qe i pari që bëri hartën gjeologjike të asaj zone.

Sot, në gjithë botën gjeologët i kanë si udhërrëfyese zbulimet dhe traktatet e tij gjeologjike për atë zone, që doli më e pasura në botë për naftë.

Punoi shumë vite dhe, pasi i kreu të gjitha punët, Shoqëria Anglo-persiane e dërgoi në Shqipëri. Ai erdhi këtu dhe punoi, bëri hartën e pare gjeologjike të Shqipërisë.

Shoqëria në fillim nisi punët në Kuçovë, ku doli nafta e pare, por, pasi ajo naftë përmbante shumë squfur, Shoqëria Anglo-persiane e la dhe ia shiti Italisë së Musolinit, që vuante për karburante.

Filluan nga puna italianët: – Zuberi zbuloi dhe Patosin. Italianët kishin shtrirë një tubacion nga Kuçova e gjer në Ujë të Ftohtë të Vlorës, ku vinin çisternat e “Axhipit”, shoqëri italiane e naftës, dhe e shpinin për ta përpunuar në Itali. Zuberi krijoi dhe muzeun gjeologjik në Kuçovë.

Gjatë Luftës së dytë, nga bombardimet e aviacionit anglo-amerikan u godit dhe Kuçova dhe u vranë shumë njerëz, midis të cilëve dhe e shoqja e Zuberit.

Pas Çlirimit, Zuberi u thirr si këshilltar i gjeologjisë pranë Këshillit të Ministrave . . . Dhe më 1947 e njoha edhe unë. Ai më mbante mend, se e dinte që isha përgjegjës i gazetës “Bashkimi”, dhe kishte tentuar të më shkruante që ta shpëtoja e ta liroja, se e akuzonin për një sabotim në Kuçovë.

Dhe tani ja ku ishim të dy: – ai i katandisur një grusht njeri, unë një skelet i gjallë i ngarkuar me hekura. Me Zuberin shkëmbenim ndonjë fjalë: – ai, i shtrirë përdhe, – unë, i varur.

Ai murmuriste gjithë ditën dhe, pasi e pyesja se ç`murmuriste, thoshte: – Tani jam duke bërë një leksion për shkaqet pse disa zona janë të pasura me naftë, si ato të Lindjes së Mesme . . .

Tani jam duke u lutur, – ai ishte katolik dhe lutej.

E ngacmova dhe i thashë: – Si ka mundësi që një intelektual si ju të besojë ?

– Unë u besoj ideve që jetojnë dhe do të jetojnë për mijëra vite.

Ti i beson marksizëm-leninizmit . . . por a do të jetojë qindra ose mijëra vite kjo ideologji ?

Feja ka një funksion shumë human dhe universal, ajo ka shumë vlerë për njeriun, se e bën më njerëzor, e bën më guximtar ndaj së ligës dhe i zbut plagët e shpirtit.

Ja tani, kur unë i falem Krishtit, i them: – edhe unë do të duroj dhe do të qendroj si ti. Se ti na dhe shembullin për të buzëqeshur edhe para vdekjes.

Pse njerëzimi beson ? Se ka nevojë për burim shprese, për këtë burim humanizmi, për këtë ilaç qetësues, sidomos në rastet si ky yni, në të cilin ndodhemi tani.

Hynë në birucë dy hetues, – njeri e ngriti Zuberin dhe e nxorri jashtë birucës, tjetri ndenji me mua dhe më tha: – Pa pyete këtë armik a ka flori toka shqiptare. Ai ka bërë hartën gjeologjike, por nuk ka shënuar gjëkundi se ku ka flori . . .

Unë qesha me vete dhe i thashë hetuesit kallp:

– Po të kishte flori, për kë e ka fshehur ?

Po të ishte për italianët, do ta kishte shënuar. Për kë e ka fshehur ?

– Këta agjentë . . . janë djallëzorë . . . Po ti pyete, po ta japim si “ detyrë patriotike” se nuk ka mundësi që të mos ketë flori gjithë kjo tokë.

Kur u kthye përsëri në birucë Zuberi, u shtri dhe qeshte.

– Pse qesh, i thashë ? – Më shtrëngojnë të them pse nuk kam shënuar zonat ku ka flori toka shqiptare. Dhe unë u thashë se nuk ka. Ata më shkelmuan dhe më shanë “agjent i shitur”. – Me të vërtetë, a ka flori Shqipëria ?

– Po të kishte, unë patjetër që do ta kisha shënuar, si të gjithë mineralet e rralla. Në të vërtetë, ka në disa zona, por duhet njëzet herë më shumë flori për ta nxjerrë atë sasi. Këta janë injorantë.

Unë, kur kam bërë hartën gjeologjike, e kam bërë si gjeolog dhe jo si agjent ose spiun. Ç`janë këto që po dëgjojmë ?!

. . . Përnatë merreshin e pushkatoheshin intelektualë të shquar, specialistë. – “ A e di ? – më tha një ditë Zuberi. – Këtu, ja Enveri, ja Koçi janë agjentë të huaj, besoj të Jugosllavisë. Se nuk lanë intelektual të gjallë, me qëllim që ata të sjellin të tyret “.

U hap dera. Hyri një polic trupmadh dhe i bërtiti Zuberit. – Ç`punë bën ti ? – Gjeolog që zbulon pasuritë e nëntokës, – iu përgjigj i frikësuar Zuberi. Roja i këputi një shkelm me sa fuqi pati, prapa veshit duke i thënë, – Tani shko e zbulo pasuritë e nëntokës . . . – Kisha mbyllur sytë dhe çudi se si nuk më pushoi zemra. Me frikë, hapa sytë dhe pashë Zuberin të shtrirë, me duar e me këmbë të hapura dhe me një curril gjaku që i buronte nga goja. Bëra të lëvizja, ti vija në ndihmë, por isha i varur në dritare. M`u errën sytë. M`u err mendja. Desha të bërtisja, që të më dëgjonte gjithë bota: – Krim ! Krim universal ! Stanisllav Zuberin e vranë ! Vranë kulturën, vranë shkencën, vranë jetën.

U hap përsëri dera. Hyri ai polici që e goditi, bashkë me dy të tjerë. E panë. – Ngordhi qeni ! – tha ai që e goditi. E kapën nga këmbët, e hoqën zvarrë, e nxorrën jashtë dhe mbyllën derën, duke më lënë mua në birucë fantazmën gjakatare të kohës që vuloste turpin e këtij shekulli “. . . !/ Kujto.al

“NË EMËR TË POPULLIT”

“Ç’më bëre more ushtar, më vrave, m’i le fëmijët rrugëve, kam një qerre me fëmijë.

Oh Zot, pse, pse kështu me mua, mirë që s’më liruat, po pse më vratë?

Ah, fëmijët mbetën jetimë”.

Gjaku dalëngadalë po skuqte rrobat e pista nga piriti, vari kokën mënjanë dhe nuk u ndje më. Polici qëndronte në këmbë, pranë kufomës duke ulëritur:

Rexhepi, disa metra larg këtyre tabelave, po ngarkonte trupat e betonit për t’u futur në galeri. Në këtë kohë u dëgjua ulërima e automatikut, dhe zhurma vdekjeprurëse,

Në qoftë se ushtari vriste një “armik” (të burgosur politik), shpërblimi i parë ishte pesëmbëdhjetë ditë leje dhe patjetër dhe një dekoratë dhe kur do mbaronte ushtrinë, komanda i vishte policë po në kamp.

Gjykata e Rrethit të Tropojës e përbëre nga:

Shefqet Muci Kryetar Imer Sokoli anëtar Kadire Ismailaj anëtar me sekretare Vera Doçin dhe pjesëmarrjen e prokurorit Kristaq Ngjela, shqyrtoi në seancë të hapur gjyqësore të datës 29 e 30 maj 1975 në Ҫerem çështjen penale Nr.69, që u përket të pandehurve; 1– REXHEP GOҪI, i biri i Ukës dhe i Fatimes, i datëlindjes 1937, lindur e banues në Ҫerem, me origjinë shoqërore fshatar i mesëm, dhe me gjendje punëtor, me arsim fillor, pa imunitet, pa parti, i padënuar më parë, i arrestuar më 14.2.1975. Gjykata, pasi përfundoi hetimin gjyqësor, pasi dëgjoi prokurorin që kërkoi deklarimin e të pandehurve fajtorë sipas akuzës dhe të dënohet i pandehuri Rexhep Goçi me 10 vjet heqje të lirisë, ndërsa i pandehuri Ҫelë Goçi me 7 vjet heqje të lirisë, pasi dëgjoi edhe fjalën e mbrojtjes dhe të fundit të të pandehurve në të cilën kërkuan; i pandehuri Rexhep të dënohet sipas ligjit dhe i pandehuri Ҫelë drejtësi.