Këshilli Kombëtar i Partisë Demokratike, dhe vendimi për djegien e mandateve.

Këshilli Kombëtar i Partisë Demokratike, dhe vendimi për djegien e mandateve.

Këshilli Kombëtar i Partisë Demokratike, dhe vendimi për djegien e mandateve.

Por kjo nuk është Venezuel. I them miqve të mi të më kërkojnë çfarë të duan unë si kreu i opozitës do ta bëj, por mos më kërkoni të pranoj atë që ju nuk do e pranonit kurrë për popullin tuaj. Nuk do pranoj që kushtetuta të kthehet në letër higjenike.

Nuk do pranoj zgjedhje të blera me ndihmën e krimit të organizuar. Kur nuk do ta pranoja më narko-shtetin. Ne jemi njerëzit e demokracisë, jemi njerëz të vlerave dhe jam i bindur që shumica prej nesh jemi dhe njerëz të besimit në Zot.

Kreu i PD-së, Lulzim Basha e ka nisur fjalën e tij para protestuesve të mbledhur para Kuvendit, me një mesazh të fortë për ndërkombëtarët. Basha tha se nuk duhet t’i kërkojnë, që ai të pranojë ato gjëra që ata vetë kurrë nuk do të pranonin për popullin e tyre.

“Unë besoj te liria te demokracia te mundësia për çdo shqiptar. Unë e di se si unë, qytetari Lulzim Basha besojnë të gjithë qytetarët e Shqipërisë. Ndaj dua që këtë mesazh të parë t’jua them miqve tanë, ne nuk jemi popull i dhunës por i lirisë i demokracisë. Ne jemi e ardhmja e vendit, por nuk do të pranojmë kurrë më një Kryeministër bandit që u kap duke vjedhur votat në flagrancë. U kap në flagrancë duke vjedhur dhjetëra qindra miliona nga xhepi i qytetarëve.

Për Edi Ramën tërheqja është vetëm fillimi ai do shkojë para drejtësisë. I bëj thirrje policisë së shëtit të mos lejojë daljen jashtë kufijve të Shqipërisë për të pandehurin Edi Rama. Zbatimi i ligjit është detyrë e shtetit kur sh5teti nuk e zbaton duhet ta zbatojë sovrani. Këtu jemi bashkuar me njerëzit e lirë të këtij vendi. Dua t’ju them miqve të mi, atyre që nuk e dinë akoma se këtu nuk ka parlament, nuk ka drejtësi se ai që ju del përpara si Kryeministër është Maduro i Ballkanit.

Por kjo nuk është Venezuel. I them miqve të mi të më kërkojnë çfarë të duan unë si kreu i opozitës do ta bëj, por mos më kërkoni të pranoj atë që ju nuk do e pranonit kurrë për popullin tuaj. Nuk do pranoj që kushtetuta të kthehet në letër higjenike.

Nuk do pranoj zgjedhje të blera me ndihmën e krimit të organizuar. Kur nuk do ta pranoja më narko-shtetin. Ne jemi njerëzit e demokracisë, jemi njerëz të vlerave dhe jam i bindur që shumica prej nesh jemi dhe njerëz të besimit në Zot.

Në zemrat tona, që nga e shtuna nuk ka vend më për frikë veç frikës ndaj perëndisë. Zemrat tona janë mbushur me kurajo”, tha Basha.

Them që duhet ti thërrasë arsyes.. Kjo duhet të bëhet për vendin, jo për pushtetin dhe karriken e Edi Ramës.

I ftuar në studion e SYRI.net, përballë gazetarit Alen Xhelili, analisti dhe pedagogu Agron Gjekmarkaj i ka bërë apel kryeministrit Edi Rama, që për hir të vendit, ti hapë rrugën një qeverie tranzitore.

Sipas tij, kryeministri po përgatit një dalje me sa më pak kosto.

“Opozita nuk ka më kthim pas. Dorëzoi edhe mandatet. Tani kanë vetëm siglën e Partisë Demokratike. 

Tani kanë dalë në mesin e qytetarëve për të drejtuar një protestë. Në çdo rast problemi është qeveria dhe qeveria duhet ti zgjidhë. Unë prej që kryeministri, përtej deklaratave tenton të mbledhë të vetët, unë mendoj që po përgatit një dalje me sa më pak kosto.

Do të mbaj të karikuar trupën e tij elektorale dhe politike me deklaratat që bën, që zgjedhjet do të jenë në vitin 2021, nuk largohemi etj.

Them që duhet ti thërrasë arsyes.. Kjo duhet të bëhet për vendin, jo për pushtetin dhe karriken e Edi Ramës.

Ti hapë vendin një procesi politik, ti hapë rrugën një qeverie transitore që ta çoj vendin drejt zgjedhjeve të lira dhe të ndershme”, u shpreh Gjekmarkaj.

Gjatë ditës së djeshme, Gjekmarkaj bëri jehonë në mediat vendase dhe jo vetëm me intervistën për Radio Vaticana Italia, ku listoi arsyet pse opozita dhe qytetarët kanë dalë në protesta

Kim Memeti/

Shqiptarinë e kanë ngulfatur politikanët si Kryeministri aktual i Shqipërisë, të cilët posa bëhen burrështetas, e humbin pushtetin mbi vetveten! Dhe si të tillë, çdokund rreth vetes, ata shohin individ me të meta fizike e mendore, e me të cilët mund të tallen sa të duan, e kur të duan! Pra si të tillë ata çdokund shohin kazanë ku kalben kundërshtarët e tyre politik, si dhe tepsi me bakllava, që u takon vetëm atyre.

Politikanët e tillë bëjnë çmos që paturpësinë dhe krimin ta ngrenë në vlerë politike, me çka debatin politik e zbresin në nivel të zënkave nëpër plazhet nudistike dhe nëpër bordele! Dhe ndodh që politikanët e tillë të jenë zbavitës dhe ekzotik për perëndimorët, por fatkeqësi e madhe e popullit dhe vendin që drejtojnë, ngaqë kanë tipare të kundërta nga ato të qenit besnik: u lëpihen të huajve dhe e lehin dhe e kafshojnë të vetin!

Shqiptarisë nuk i mungojnë as burrështetas të llojit të Presidentit të sotëm të Kosovës, i cili shtetin e sheh si pronë të veten private! Dhe duke e konsideruar vendin si pasuri të veten, ata besojnë se edhe kufijtë e tij ndërrohen si ato të livadheve që i ke trashëguar nga të parët e tu! Dhe ndërtojnë shtet të pabanueshëm për popullin , por parajsë për të afërmit e tyre!

Nëpër ‘Shqipëritë’ tona ka shumë politikanë, të ngjashëm me drejtuesit e BDI-së, të cilët besojnë se posa e vë kravatën e politikanit, nga injorant bëhesh më i mençuri i botës! Dhe politikanët e tillë jo vetëm që e marrin në qaf popullin, por duan ta arrijnë të pamundurën: tu takojë edhe lavdia edhe hajnia!

Thënë shkurt e shqip: ‘Shqipëritë‘ tona kanë përplot politikanë që janë fati i fqinjëve tanë dhe i të huajve, por fatkeqësia jonë! Andaj duhet që një ditë e më parë atyre me ligj t’u ndalohet të merren me politikë! Dhe këtë duhet bërë edhe kur kjo nuk u pëlqen miqve tanë perëndimorë, të cilët kanë filluar të besojnë se shqiptaria është një kopsht i mbrojtur nga mjeranë të paaftë ta njohin dhe ta murojnë mirëqenien e vet!”

(Kim Mehmeti)

Jemi europianë, jo macja e zezë e Europës. Na ndihmoni të marrim lirinë nga Pashallarët e fundit osmanë që na qeverisën, vodhën e përqeshën.

Thirrja e dhimbshme e një pedagogu universitar që sheh vendin e tij të prirur drejt korrupsionit, varfërisë e kriminalitetit. “Nëse demokracitë europiane nuk ndërhyjnë për të garantuar lirinë e zgjedhjeve politike – shpjegon Agron Gjekmarkaj- dhe funksionimin e shtetit të së drejtës, do të krijohet sërish “rasti Shqipëria” në portet e Italisë e Europës.

Sot në Shqipëri ekziston vetëm fuqia thuajse absolute: ajo e kryeministrit Edi Rama. Institucionet kryesore të shtetit janë në duart e tij. Me pretekstin e reformës në drejtësi, Gjykatat janë gjykata vetëm nga emri: nuk ka më dallim mes policëve, prokurorëve e gjykatësve. Më vjen keq që kam një qëndrim kritik ndaj vendit tim, mbi të gjitha duke folur në një media të huaj, por e vërteta do të na lirojë… ndoshta.

Në gjashtë vite të qeverisjes socialiste, Shqipëria është kthyer në republikën jeshile të kanabisit, duke u bërë, me fakte, vendi qendrorë për një sërë trafikantësh, shpesh të lidhur edhe me personazhe shumë të njohur.

Bota e krimit dhe pushteti janë sinonime

Ne jemi një popull me 4.2 milion banorë, nga këta, nga vitet 90’, 1,5 milion janë emigrantë në vende të tjera. 300 mijë të tjerë kanë ikur në vitin 2015, duke e dërguar kështu numrin e emigrantëve në 1.8 milion. Për një vend kaq të vogël kjo është një vetëvrasje demografike. Sondazhet e fundit ofrojnë një panoramë të frikshme, ku 60% e popullsisë së mbetur dëshiron të largohet.

Njerëzit sot vuajnë nga varfëria, papunësia, kriminaliteti, korrupsioni i përhapur, e mbi të gjitha nga mungesa e një shteti të së drejtës.

Vetëm pak kohë më parë u publikua një dosje e përgjimeve telefonike midis eksponentëve politikë afër kryeministrit Edi Rama e që i përkasin krimit të organizuar: në këto telefonata flitej haptazi për votat e shitura ose të blera gjatë procesit të fundit elektoral duke goditur kështu fortë legjitimitetin e qeverisë. Kësaj i shtohet edhe ngjarja e kontratave rrugore, të menaxhuara prej vitesh nga njerëz afër Kryeministrit, që ngjall zemërimin dhe trazimin e opinionit publik.

Së fundmi pikërisht reagimi i qytetarëve dhe opozitës bëri që të anulohej një kontratë prej 30 milion eurosh: e cila i ishte besuar një kompanie fantazmë që numëronte një kapital të depozituar prej vetëm 80 cent.

Prej dy muajsh studentë e profesorë të universitetit publik kanë qenë në agjitacion të përhershëm: duke protestuar për një sërë problemesh që peshojnë në jetën e tyre të përditshme. Edi Rama, duke shfrytëzuar këtë moment, e duke mos kënaqur kërkesat e botës së universitetit, ndërroi 80% të ministrave, duke përkeqësuar më tej cilësinë e qeverisë.

Tani presim një shenjë të fortë nga Europa

Në 16 shkurtin e kaluar, opozita thirri në shesh mbështetësit e tij dhe e reja është që ishin shumë, më shumë se 60 mijë në një Shqipëri me një popullsi thuajse të përgjysmuar, të arratisur nga një vend i bukur ku i kanë vrarë shpresat mes arrogancës dhe korrupsionit. Protesta u ndoq më pas nga vendimi i grupit parlamentarë të Partisë Demokratike, forca e parë opozitare shqiptare nën udhëheqjen e Lulzim Bashës, për të mos qenë më pjesë e Asmblesë Kombëtare. Gjë që do të duket të enjten e ardhshme, ditë në të cilën do të jetë një tjetër protestë në shesh, panorama është mjaft komplekse.

Dhe nëse demokracia europiane nuk ndërhynë për të garantuar lirinë e zgjedhjeve politike, për të garantuar funksionimin e shtetit të së drejtës, për të garantuar kompanitë shqiptare të mposhtin korrupsionin e qeverisë, do të krijohet sërish “rasti Shqipëria” në portet e Italisë e të Europës dhe do të jemi ne refugjatët e ardhshëm.

Kërkohet ndihma e vërtetë e Europës për të jetuar në Shqipëri si qytetarë europianë dhe jo në Europën e emigrantëve, mish për gojën zgjedhore të populistëve të rinj. Jemi europianë, jo macja e zezë e Europës. Na ndihmoni të marrim lirinë nga Pashallarët e fundit osmanë që na qeverisën, vodhën e përqeshën.

Raporti i CIA-s: Si u masakruan shqiptarët nga çetnikët serbë në vitin 1943 (Dokument) , – “Autoritetet jugosllave shfrytëzuan injorancën e shqiptarëve dhe nën pretekstin se ishin turq për shkak të besimit të tyre islam…”

Agjencia Qendrore e Inteligjencës amerikane CIA, ka bërë publike rreth 13 milionë faqe të dokumenteve që deri më tani kanë qenë të klasifikuara dhe të paaksesueshme për publikun e gjerë. Në to flitet edhe për shqiptarët. Një pjesë e këtyre dokumenteve përfshijnë edhe të dhëna për shqiptarët dhe për gjendjen e tyre në ish-Jugosllavi, dokument ky që përmban 33 faqe, e që titullohet ‘Minoriteti shqiptar në Jugosllavi’, i datës 7 janar 1953.

Në këto dokumente analizohen shumë aspekte të jetës politike e deri te ajo kulturore e shqiptarëve në Kosovë.Në kapitullin për situatën politike dhe historike deri më 1944, CIA shkruan: “Autoritetet jugosllave shfrytëzuan injorancën e shqiptarëve dhe nën pretekstin se ishin turq për shkak të besimit të tyre islam, ua refuzuan atyre të drejtën për të folur gjuhën e tyre dhe tentuan të asgjësojnë traditat dhe ndjenjën e tyre patriotike dhe kombëtare”.

Më tej, raporti thotë se ‘serbët i kishin detyruar shqiptarët të braktisnin shtëpitë e tyre, për t’i mbushur po ato shtëpi me banorë serbë dhe malazezë’. Dokumentet sekrete në të cilat kishin qasje vetëm zyrtarët amerikanë, raportonin mes tjerash edhe për masakrat që kryenin nga çetnikët serbë dhe malazezë.

“Në dimrin e vitit 1943 pati masakra të mëdha ndaj shqiptarëve në Rozhajë. 500 persona ishin vrarë me thika dhe armë të rënda nga çetnikët dhe më pas partizanët”, thuhet në raport. Më tej inteligjenca amerikane shkruan edhe për disponimin politik të shqiptarëve për t’u bashkuar me Shqipërinë, në një kohë kur ajo ishte nën sundimin e Enver Hoxhës.

“Grupet komuniste brenda kosovarëve të cilët dëshirojnë të bashkohen me Shqipërinë e Enver Hoxhës nuk janë më të mëdha se 5 përqind. Ata që dëshirojnë të kthehen nën sundimin e Karagjorgjevicit në Jugosllavi dhe kthimit në pushtet të Zogut në Shqipëri, sillen nga 10 në 15 për qind”, shkruan më tej inteligjenca amerikane./MekuliPress.com/

Shpërndaje dhe Pëlqeje MekuliPress

Papërgjegjshmëria e ka bërë, që si një dashnor i vërtetë të marrë drejtimin drejt shtëpisë së gruas greke të një miku të tij me të cilin njiheshin prej kohësh.

Ndoshta nuk do të ishte mirë që të japin detaje të hollësishme në lidhje me emrin dhe punën e saj, sepse nuk do të ishte etike sot. Ajo që mund të kujtojmë nga ajo grua e bëshme dhe më e madhe në moshë se Rama ishin dhe funksionet e saj diplomatike në Shqipëri.

Mbi të gjitha, ajo ishte bashkëshortja e mikut të tij.

Rama është goditur nga një person pikërisht, sepse bashkëshorti i saj është lënduar kur ka mësuar që miku i tij flirtonte me gruan e vet.

Dhe këtë e ka zbuluar për banorët e lagjes edhe vetë Rama, i cili atë natë në gjendje të rënduar, para rrahjes, ka shkuar në lagje duke bërtitur dhe ulëritur në kërkim të gruas greke të mikut të vet.

Kjo ka sjellë edhe sherrin dhe reagimin e dhunshëm, ku Rama është goditur me grusht me dorezë metalike në nofull.

Duhet shtuar edhe një detaj, Rama ka qenë në lokal atë natë, para incidentit edhe me bashkëshorten e radhës me emrin Delina F, mirëpo ai nuk ka vazhduar të qëndrojë me atë, por ka shkuar tek gruaja e mikut të vet.

Kjo është historia e vërtetë dhe e vetmja e asaj çfarë ka ndodhur atë natë.

Opozita shqiptare, do të vijojë të gjendet përballë një presioni të madh të përfaqësuesve ndërkombëtarë, për të braktisur nismën për djegien e mandateve. Nuk dihet nëse ajo do të jetë e aftë të rezistojë, por nëse e bën, ka një shans për të rrëzuar jo vetëm Edi Ramën, por edhe mitin e ndërkombëtarëve, i cili është lartësuar aq shumë në anët tona, sa të na bëjë të besojmë versione shumë të deformuara të realitetit, duke injoruar çdo ditë atë që shohim e dëgjojmë me sytë dhe veshët tanë.

Vendimi i opozitës për të djegur mandatet parlamentare, solli reagimin e menjëherëshëm të ndërkombëtarëve.

Mes reagimeve, spikat veçanërisht, ai i Ambasadës së Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ku thuhet se se ky “kërcënim” i partive opozitare për të djegur mandatet, minon demokracinë dhe se deputetët duhet të ngrihen mbi “sherret politike”.

Opozita, kur e ka shpallur vendimin për djegien e mandateve parlamentare, e ka shoqëruar atë me disa shpjegime, në thelb të së cilave, është fakti se qeveria e kryeministrit Edi Rama, ka blerë votat duke përdorur elementë të krimit të organizuar dhe është zhytur në disa afera korruptive, përballë të cilave drejtësia shqiptare ka mbyllur sytë. Por këto argumenta të opozitës, duket se janë injoruar, duke u etiketuar si “sherre politike”.

Por a janë ato vërtet të tilla?

Mjafton të dëgjosh përgjimet e prokurorisë shqiptare të publikuara në media, se si bisedojnë të zgjedhurit lokalë me kriminelët për vota dhe e kupton se akuzat për deformimin e zgjedhjeve, nuk janë haluçinacione të opozitës.

Me tej, mjafton të shohës mega skandalin me kompaninë fantazmë, DH Albania, një aferë korruptive, ku një kompani e regjistruar në SHBA, po përdorej për të pastruar paratë e korrupsionit, për të kuptuar se nuk është opozita ajo që po shpik fakte për zhytjen e shtetit në afera me përvetësimin e fondeve publike.

Mbi të gjitha, mjafton të shohësh se si prokuroria shqiptarë është totalisht e paralizuar përballë këtyre aferave, për të kuptuar se regjimi në të cilin jetojnë qytetarët shqiptarë, nuk është një demokraci dhe se çdo veprim i opozitës nuk ka se si ta minojë atë, përderisa ajo nuk ekziston.

Për të gjitha keto arsye, etiketimi i argumentave të opozitës, si “sherr politik”, do të thotë të paraqësesh me vetëdije një vizion shumë të shtrembëruar të realitetit.

Dhe shpjegimi për këtë është shumë i thjeshtë. Ndërkombëtarët,  janë të interesuar që në këtë vend të ruhet stabiliteti, edhe sikur të bëhet fjalë për ruajtjen e stabilitetit në një regjimi kleptokratik, siç është ky i sotmi. Ndryshe nuk ka si shpjegohet, që ambasadori i nderuar, Luigi Soreca, të jetë shumë i shqetësuar për avancimin e reformës ne drejtësi, një reformë që po rezulton një fasadë ku drejtësia po kapet cdo ditë e më shumë nga një individ i vetëm, se sa për mungesën e legjitimitetit të një qeverie të dalë nga votat e blera.

Opozita shqiptare, do të vijojë të gjendet përballë një presioni të madh të përfaqësuesve ndërkombëtarë, për të braktisur nismën për djegien e mandateve. Nuk dihet nëse ajo do të jetë e aftë të rezistojë, por nëse e bën, ka një shans për të rrëzuar jo vetëm Edi Ramën, por edhe mitin e ndërkombëtarëve, i cili është lartësuar aq shumë në anët tona, sa të na bëjë të besojmë versione shumë të deformuara të realitetit, duke injoruar çdo ditë atë që shohim e dëgjojmë me sytë dhe veshët tanë.

/TPZ.AL/ 

Nga Kastriot Dervishi

Aktiviteti i enveristëve në vitin 1991 tregoi qartë se trashëgimia kriminale komuniste nuk do t’i shqitej lehtë Shqipërisë, madje do ishte pengesë serioze që tregonte shtrirjen e të keqes shumë thellë te ky popull që jetonte me të. Indoktrinimi i popullit shqiptar ishte aq i madh saqë në dyshim vihet fakti në e kuptonte apo jo në çfarë derexheje ishte futur vendi.

Teksa më 7-18 shkurt 1991 u kërkua në Tiranë heqja e emrit të Enver Hoxhës nga universiteti dhe u kalua në grevë urie, enveristët u organizuan për t’u përshtatur në kushtet e reja. Si kundërpërgjigje, më 12 shkurt 1991 ata u mblodhën në Berat në një mbledhje në mbrojtje të diktaturës dhe figurës përfaqësuese të saj. Letra e tyre dërguar Ramiz Alisë u bë e njohur vetëm më 19 shkurt 1991. Ajo ishte nënshkruar nga kryetari i Bashkimit të Veprimtarëve “Enver Hoxha”, Hysni Milloshi. Enveristët ishin mbledhur në Berat, në sallën ku ishte mbajtur mbledhja e dytë e Beratit më 23 tetor 1944, prej ku kish dalë “qeveria demokratike” e Enver Hoxhës (në fakt një qeveri kriminale me karakter terrorist kundër popullit shqiptar).

Nga letra bëhej e ditur se 5 mijë “shokë dhe shoqe” nga rrethe të ndryshme të vendit kishin formuar në Berat këtë shoqatën për të cilën thuhej se “mbroheshin idealet e vërteta të demokracisë” dhe “forcimi i stabilitetit në vend”. E quanin veten “veprimtarë të palodhur për idealet e vërteta të demokracisë e të forcimit të stabilitetit të atdheut”. Tezat e enveristëve në këtë deklaratë, kanë qenë në fakt të qarkullueshme edhe gjithë viteve të tranzicionit. Flitet për “28 mijë dëshmorë” që “sollën lirinë”, për “punëtorë heroikë” që ndërtuan uzinat, fabrikat e hidrocentralet, për fajësim të Europës që para 45-vjetëve kishim qenë “2 mijë vjet prapa” (kujtonin se kishim ecur përpara).

“Këta nuk e kuptojnë ose s’duan të kuptojnë se jeta dhe vepra e Enver Hoxhës nuk ndahet në disa parcela sepse lavdinë e kësaj jete dhe vepre kolosale e ka vendosur njëherë e përgjithmonë historia që mban firmën e popullit”-thuhej ndër të tjera në këtë letër. Po ashtu përmendeshin disa emra të luftës apo diktaturës komuniste.

Pas rrëzimit të shtatoreve të Enver Hoxhës, ky grup enveristësh, në bashkëpunim me komitetet e Partisë së Punës në rrethe, organizuan skena sa kriminale aq edhe të turpshme. Me buste të vegjël nga Shkolla e Bashkuar e Ushtrisë dhe rrethet këta zhvilluan tubime në mbrojtje të figurës kriminale të E.Hoxhës.

Nga Eglantina Mirashi

Pas Enver Hoxhës, në po këtë muaj, shëmbet pasardhësi politik e shpirtëror i tij, Edi Rama, kasapi i shqiptarëve.

Me Ramën shkërmoqet kulti i oligarkëve, kulti i striptisteve qeveritare si Spiropali me shoqet e saja, kulti i mjerimit të shqiptarëve, kulti i arrogancës institucionale, kulti i zaptuesve, kulti i përbindshave. Ikja e Ramës është ngjarja më e rëndësishme pas Pavarësisë dhe shëmbjes komunizmit.

Rama do mbahet mend si kryeministri i vetëm shqiptar që bëri genocidin më të egër ndaj popullit të tij. Dëboi 400 mijë shqiptarë nga Shqipëria dhe ata që ngelën i futi në burg për drita, për ujë, për bukë, për banesë.

Djegia e mandateve të opozitës i djeg fashistit radikal Edi Ramës mundësinë që të vrasë më keq popullin e tij.

“Na lanë 15 ditë pa gjumë, për të treguar planin e arratisjes së babait…“

Rrëfimi i Mal Metaliajt nga Dragobia, i cili u dënua kur ishte akoma fëmijë, bashkë me dy vëllezërit e tij pak më të mëdhenj. Kujto.al boton dëshminë e plotë të tij, referuar arkivës së familjes Doko, me dëshmitë e ish-të dënuarve politik të regjimit komunist.

Dëshmia e plotë:

Më quajnë Mal Xhemail Metalia nga fshati Dragobi. Si të gjitha familjet shqiptare, pasi hyri komunizmi, na bënë kulak. Familje e madhe prej 70 vetësh. Ne na kanë thënë që jemi Metaliaj, por jemi shtëpia e Elezajve të Dragobisë. Na kanë njohur shumë shqiptarë, nga të gjitha krahinat, deri në Kosovë. Që në fillim, familjet e mëdha nuk e donin komunizmin. Gjyshi im thoshte: Nga na erdhën këta komunista.

Nejse, na bënë kulak… shtëpi e madhe na morën pasurinë, na dogjën shtëpinë. Regjimi komunist, axhën e babait tim, Asim Jakën, një burrë i fortë, i njohur, e marrin e pushkatojnë në mes të qytetit, në vitin 1946. E pushkatojnë pa gjyq. Familja jonë ishte familje kundër komunizmit. Axha im kishte bërë burg. Ndërkohë, Mustafë Salihit i futën edhe dy axhët e tjerë në burg. Jakup Salihin e dënuan 20 vjet dhe i kanë konfiskuar gjysmën e pasurisë. Mustafë Salihi sa u fut në burg, u arratis. Pa kaluar një vit, vjen të na marrë neve. Në Dragobi, është kufiri afër me Malin e Zi.

Ne u bëmë gati. Na thonë vendin ku do të dilnim. Kur vijnë spiunët e sigurimit të shtetit, kishin marrë vesh se kishin ardhur për të na marrë ne edhe babain tim. Ata bien në përpjekje me ushtarët, me forcat. Pasi bien në përpjekje, ne, tre vëllezërit ngelim aty në stan. Na kishin thënë të dilnim këtu. Këta kishin rënë në përpjekje, ata ikën e morën babain edhe u kthyen mbrapsht. Aty na rrethuan shtëpinë, na morën, na lidhën, mua, Riza Xhemailin rahmet pastë edhe Imer Xhemailin. E morën vesh, gjithë familjen tjetër prej 60-70 vetëve i hypin në makinë dhe i nisin për Lushnje.

Në birucë u bë një muaj. Vinte hetuesi edhe na pyeste për babain: “Keni ditur për babain, keni treguar rrugën se ku rrinë rojet?” Unë dhe vëllai, Riza Xhemaili, Imer Xhemaili, Mal Xhemaili, kemi thënë: “Po të tjerët e kanë ditur? Ne e kemi ditur se kemi dashur të ikim. Por nuk kemi thënë se ku rrinë rojet, kemi dashur të ikim në atë rrugë, jo se donim të dilnim në pritë për të vrarë askënd.” Hetuesia na çoi në gjyq në Bush të Shkodrës pas një muaji.

Cili ishte hetuesi juaj?

Hetues, në atë kohë kur më morën në Shkodër në Degën e Brendshme, ishte një Sadik Pema. Kudo ku ka qenë ky ka lënë shembuj të këqinj.

Si ju trajtuan në hetuesi?

Në hetuesi na kanë trajtuar keq. Unë isha i ri. 15 ditë nuk na kanë lënë të flinim, vetëm që të pranonim që gjoja i kemi thënë babait ku janë rojet. Përditë, deri sa kemi dalë në gjyq edhe kemi thënë nuk e kemi ditur se ku janë rojet. Kemi dalë për t’u arratisur edhe të shkonim tek axha.

Sa vite ju dënuan?

Filloi gjyqi. Pretenca ishte: Riza Xhemaili dënohet me vdekje, pushkatim. Imer Xhemaili, vëllai i dytë, 17 vjeç, dënohet me 25 vjet burg. Mal Xhemaili dënohet me 8 vjet. Vendimi i gjykatës u dha për Riza Xhemailin, dënohet me vdekje, pushkatim, edhe ashtu e lanë. Imer Xhemaili meqë ishte nën moshë, e lanë 12 vjet. Mal Xhemaili dënohet me 5 vjet. Mbaruam gjyqin na kanë lënë të flisnim jashtë, me gjithë vëllain që e dënuan, nja 10 minuta. Pas 10 minutash, nuk e kemi parë më vëllain.

Çfarë ndodhi me vëllain e madh?

Në burgun e Shkodrës, ishin birucat për të dënuarit me vdekje. Ne ishim në një dhomë të madhe lartë, me shumë dhoma, me 200 burra. 60 metra vend kishim për të fjetur. Na futën brenda, na kanë lëshuar pak vend ata burrat. Janë çuar në këmbë dhe na kanë marrë me të mira. Vëllain e dinim si në birucë, kur dilnim në pajton, por ne nuk mundëm ta shikonim asnjëherë.

Pas 17 ditësh, vjen një oficer edhe çohemi në këmbë ne të burgosurit në atë dhomë. -Kush është Imer Xhemaili, Mal Xhemaili? – thotë oficeri i shërbimit. -Unë jam Imeri, tha Imeri. Une thashë që jam Mali. -Jua pushkatuam vëllain, tha.

Ne qëndruam, nuk bërtitëm hiç. Na i kishte lënë amanet vëllai.

U çuan ata burrat na pajtuan, na ngushëlluan. 200 burra nga të gjitha krahinat. Akt-akuza: tentativë për arratisje, pa dalë nga dera e shtëpisë, edhe e pushkatan 19 vjeç. Një djalë dy metra i gjatë, një shqiptar, në atë moshë. Unë dhe Imeri mbetëm në burg.

Pas dy muajve, vjen autoburgu edhe do na çonin diku. Hypëm në automjet të mbuluar, s’kishim ardhur ndonjëherë, vetëm vëllai kishte ardhur njëherë në Kurbin te axha. ‘’E kaluam Mamurrzin’’, tha Imeri rahmet pastë. Na çuan në Tiranë tek kombinati i mishit.

Kishte qenë kampi i madh aty që punonin. Kombinati i mishit ishte një frigorifer i madh. Aty na kanë futur brenda, kemi qenë 1000 burra. Na kanë dalë para si djem të rinj, na kanë marrë, na kanë përgëzuar, na i kanë lënë bukën e ushqimet, edhe nisëm jetën e burgut në kampin e punës. Aty Imeri u bë gati 18 vjeç, i ri dhe i bukur e çuan të bëjë beton, punën më të rëndë. Unë të them të drejtën, disa muaj, unë nuk isha në punë. Ka burra që janë gjallë sot dhe nuk dua të shtoj asgjë. Edhe sot jam me ta, me Mark Alinë, me shumë burra prej Shqipërie. Nuk më kanë nxjerrë në punë nja 6 muaj. Pastaj, një burrë nga Mokra, më thotë: A po vjen të të mësoj si hekurthyes, me mua? Edhe mësova. Pa i bërë 16 vjeç, më kanë marrë me të mira, më kanë bërë hekurthyes, më kanë dhënë zanat. Imeri ka vuajtur më shumë, ka punuar në punë të rëndë, me beton, karrocë.

Si ishin kushtet në fjetinat e të dënuarve?

Ne që ishim të rinj, regjimi na kishte bërë një kapanon më vete. Rininë e çuan në një dhomë më vete. Aty kam ndenjur sa u lirova.

Si ishin sjelljet e drejtuesve të kampit ndaj jush?

Nuk ishin të këqija. Për regjimin komunist, vetëm po të bëje sherr, të doje të ikje, dënoheshe me birucë. Policët ushtarakë ishin të mirë. Na thoshin: Hë o derëzi, rrini mirë se mbase liroheni.

Sa vjet burg bëre?

Bëra dy vjet e gjysmë. Pas dy vitesh, u bë një amnisti. Kush ishte nën 18 vjeç, që ishte dënuar 25 vjet, do të lirohej. Unë u bëra 17 vjeç, po dhe mua më kapi amnistia. Kur vjen dreka, thirrën emrat. Kam dalë tek telat, artizanati i thoshin aty. Erdha te axha, shkova në Degë të Brendshme këtu, u paraqita e më kanë thënë të shkoja në Tropojë. Por pastaj, më thanë: Ty nuk të lejohet të shkosh në Tropojë. Më dhanë një letër që isha liruar nga burgu, edhe më thonë: Nuk ke të drejtë të kalosh urën e Matit, asnjëherë. Më dhanë një letër, shkova mora pasaportën, ndenja një vit tek axha. Fillova të kërkoja punë. Axha kishte shumë të njohur, të çonte të punoje edhe në kapar privat.

Sa vite burg bëri vëllai juaj?

Imeri bëri 9 vjet. Përpara se të dilte Imeri, mua më morën edhe ushtar. I bëra 2 vjet ushtri në ZallHer, Martanesh. Pastaj u lirova, erdhi dhe Imeri pas 9 vjetëve. Të dy ishim beqarë. Bëmë një shtëpi të vogël, aty ku kisha kasollen. I blemë të dy. Imeri ishte usta, mjeshtër edhe unë punoja në ndërtim. U martuam. Një plak i vjetër, Ysen Takuti ma dha një vajzë mua. Avdi Berisha ia dha vajzën Imerit. Jetuam, punuam, silleshim mirë. Kemi lënë katër fëmijë.

A morët ndonjë lajm nga babai juaj?

Me babain, nuk kemi mundur të marrim ndonjë letër. Ka ndenjur në Kosovë, pastaj iku në Amerikë me gjithë vëllain e vogël. Deri në ‘90 nuk kemi marrë as letër, asgjë. Kur ka vdekur babai, në 1980-ën, pas tre muajve kemi marrë vesh që ka vdekur babai në Amerikë./kujto.al

E nese me 16 shkurt opozita protestoi paqesisht duke ju shperndare lule policise se shtetit, e kunderta ka ndodhur me protestat e dhuneshme te se majtes shqiptare te udhehequr nga Edi Rama.

Ne fakt e majta dhe sidomis grupi “rilindja” qe ka marre peng jo vetem partine socialiste, jo vetëm pushtetin por dhe krejt shtetin… bandat e armatosura, trafikantet, dhe gjithshka e keqe jane pjese dhe shtyllat e kesaj force politike.

PROTESTAT E DHUNESHME TE SE MAJTES NE SHQIPERI.

Sa herë janë përdorur njerëz për të shkatërruar pasurinë publike, sistemi i korruptuar që sundon shqiptarët është forcuar më shumë.

Pjesa më solide sot e sistemit është kryeministri Edi Rama dhe kanakari i tij Erion Veliaj të cilët 8 vjet më parë i frymëzonin njerëzit e vet të bënin rrëmujën që mund të shikohet te fotoja që i bashkangjitet këtij shënimi (marrë nga wikipedia).

Sot, veshur me kollaro e kostume pushteti, njerëzit që rrethojnë shtetin deri në skutat më të thella të tij, për ta mjelë deri në pikën e fundit, po japin mend nëpër rrjete sociale dhe duan të tregojnë një dallim mes tyre dhe mbështetësve të opozitës së sotme, si medemek “ca që ndërtojnë e ca që shkatërrojnë”.

Këta që digjnin makina, u vinin flakën pemëve, e shkatërronin c’tu dilte përpara në 21 janar 2011.

Nga Kastriot Dervishi/ Eksperimentet sovjetike mbi popullin shqiptar në drejtim të ushqimit kanë qenë të shumta. Asnjëherë qeveria e rigonit, e fukarallëkut dhe gazepit komunist, nuk e ngopi njëherë me bokë këtë popull, ndërsa triskat e racionet nuk ia ndau as nga fillimi e as nga mbarimi.

Shihni më poshtë një mbledhje të Byrosë Politike të vitit 1984 ku merr pjesë si i ftuar ministri i Tregtisë së Brendshme, Osman Murati. Krahas shtrëngesave të ndryshme, partia kishte vendosur t’ia hiqte popullit edhe pirjen e kafesë. Për këtë arsye kish shpikur kafen e elbit, një qelbësirllëk tjetër mbi popullin.

Ramiz Alia udhëzonte propagandën mbi “dëmet” e kafesë. Interesant është se qysh në fillim të bisedës, Alia i ngatërron emrin Osmanit të tij duke i thirrur “Murat”. Pjesa që kam përzgjedhur është më tepër humoristike, për të parë çfarë bylmezësh kanë qeverisur Shqipërinë. Qeshni me këto që do lexoni. Mos harroni se këta janë njësoj edhe sot të po aq të paaftë e të mbrapshtë sa kanë qenë edhe atëherë. Partia vendosi që populli të pijë kafe elbi. Emisionet e ndryshme u orientuan drejt shpjegimit për dëmet e kafeinës. Prej vitesh kafeja ndahej me triska në dy lloje: ^600-she” dhe “900-she”. Por në fund, partia vendosi “për të mirën e popullit”.

Ekstrakt nga biseda

Shoku Ramiz Alia: A hodhët kafe elbi në treg shoku Murat?

Shoku Osman Murati: Po shoku Ramiz.

Shoku Ramiz Alia: Si po ecën konsumi i kafesë së elbit?

Shoku Osman Murati: Në disa zona kafeja e elbit konsumohet shumë, si për shembull, në zonën e Korçës.

Shoku Ramiz Alia: Shumë mirë. Po në zonat e tjera si konsumohet kafeja e elbit?

Shoku Osman Murati: Në zonat e tjera kjo përdoret një çikë më pak, kurse në lokalet e ushqimit social, me përjashtim të turizmit, kafenë e kemi të përzier me elb.

Shoku Ramiz Alia: Unë Dua të di si konsumohet kafeja e elbit në popull.

Shoku Vangjel Çërrava: Po propagandë bëjnë shitësit për kafenë?

Shoku Ramiz Alia: Jo vetëm që duhet bërë propagandë për kafenë, por mendoj se është e domosdoshme të botohet edhe ndonjë artikull për kafeinën dhe pasojat e këqija për organizmin e njeriut.

Gazi helmues lotsjellës që u përdor ditën e djeshme kundër protestuesve, është i ndaluar të përdoret edhe në operacione ushtarake. Ai shkakton dëme serioze në shëndet, si bllokim të frymëmarrjes, verbim të përkohshëm dhe dhimbje të shumta.

Ky gaz lotsjellës u përdor disa herë nga forcat speciale, në sasi tepër të mëdha.

Perdorimi i gazit lotsjelles është i ndaluar për tu perdorur në operacione ushtarake, sipas konventes për ndalimin e përdorimit të armeve kimike të vitit 1993. Shqiperia e ka firmosur këtë konvente krahas 190 vendeve të tjera. Perdorimi në mënyrë të kufizuar i ketij gazi, për të neutralizuar persona te dhunshem është i parashikuar, por vetem nen kontroll procedurial rigoroz dhe te orientuar ekskluzivisht ndaj individit dhe individeve të dhunshem. Madje edhe në të tilla raste duke qenë se rrymat e ajrit mund ta perhapin me lehtesi këtë gaz, zakonisht për neutralizimin e individeve të dhunshem perdoret gaz “spray” me rreze të kufizuar.

Kurresesi ky gaz neuroparalitik nuk mund të perdoret ndaj turmes siç ishte rasti i sotem! Kjo është e paligjshme! Qytetarë paqesore, gazetare, kameramane perjetuan të vjella, turbullim të pamjes, bllokim te frymemarrjes, kolle, teshtima, pengesa në gelltitje, verbim të perkoheshem dhimbje… Ishte vertet dramatike.

/TPZ.AL/ 

Goditja tjetër ndaj Shqipërisë:

Me Ramën, BE nuk i hap negociatat.

Vazhdojnë të vijnë lajme të këqija për Shqipërinë nga BE-ja.

Gazeta Austriake Der Standard në artikullin e ditës së sotme për protestën e opozitës në Tiranë ka folur edhe për negociatat që Shqipëria pret që të hapen nga BE.

Në artikull shkruhet se është ende e paqartë nëse shtetet anëtare do të votojnë qershorin e ardhshëm në Këshillin e BE. Aty theksohet qartë se Franca dhe Holanda janë me forcë kundër hapjes së negociatave me Shqipërinë.

“Është ende e paqartë nëse shtetet e BE-së do të votojnë qershorin e ardhshëm në Këshillin e BE-së për fillimin e bisedimeve të pranimit në BE.

Franca dhe Holanda janë kundër me force.

Shqipëria, megjithatë, është parë në një “grup” me Maqedoninë veriore. Për shkak të marrëveshjes emrave historike me Greqinë, ka shumë avokatë të hapjes së bisedimeve të pranimit me Maqedoninë Veriore”.

Mesazhi juaj ishte i qartë, kështu nuk vazhdohet më. Kupa është mbushur dhe është derdhur. Koha e fjalëve ka mbaruar dhe ne nuk do të vazhdojmë të jemi fasadë e një Parlamenti të dalë nga bashkëpunimi me krimin.

Jam sot këtu të them me përgjegjësi të plotë se e kam lexuar vullnetin tuaj në atë protestë të kthyer në referendum popullor: I kam propozuar grupit të Partisë Demokratike dhe forumeve më të larta partiake djegien e mandateve tona në këtë Parlament.

Ne kërkojmë shumë të drejta, por përballë nuk kemi një parti politike, një qeveri dhe kryeministër të zgjedhur me votë dhe përmes zgjedhjeve të lira dhe të ndershme. Përballë kemi një bandë të ardhur nga bashkëpunimi me krimin.

Shpërthen Arian Çani: Jemi në një sistem represivo-erdoganist, nuk ka zgjidhje me mjete politike.

Arian Çani ka shpërthyer me anë të një statusi në faqen e emisionit “Zonë e Lirë”, lidhur me arrestimet e dhunshme të kryera nga policia, pas protestës së opozitës. Çani thotë se jetojmë në një sistem “represivo-erdoganist” dhe se zgjidhja nuk mund të vijë me mjete politike, por me mjete të tjera.

“Kemi hyre prej kohesh tashme ne nje sistem represivo-erdoganist te neveritshem. Kush nuk e ka pare akoma kete, eshte i verber. Mbreme dhe sot me dhjetra arrestime te protestuesve. Madje dhe rrahje masive me pranga ne duar. Ndaj nuk ka asnje zgjidhje me mjete politike. Zgjidhja po pret diku tjeter. Koston por eshte e vetmja. Perndryshe, ulni koken dhe hani gjellen qe ju jep i gjati. Nuk ka zgjidhje me mjete politike”

/TPZ.AL/ 

Shoh qindra mijëra shqiptarë të varfër deri në lemeri, që ashtu siç kuptuan francezët gjatë revolucionit të tyre, se mbreti i tyre ‘hyjnor’ kishte njësoj si ata; një fytyrë ku mund ti hidhnin të përgërat që binin erë të tmerrshme nga ushqimi i keq dhe një qafë si e tyrja, që pritej po aq kollaj. Pra shoh diçka që PREKET fare lehtë dhe brenda një sekonde, katandiset kështu.

Çfarë bëhet kështu, na fëlliqët fytyrën më keq se e kemi pasur, na e nxitë fare, nuk hapim dot gazetat në kafenenë e përditshme; Drogë pa fund që vjen prej aty, ministër i Brendshëm i futur kokë e këmbë në sahanin e trafikantëve, kryeministër me atlete që nuk pranon asgjë dhe po na turpëron, duke bërë si dandy…

Jo shumë kohë më parë, rreth dy vite bëhen tani, një mik nga ata të lexuarit prej vërteti, i cili ka braktisur këtë vend të ngrohtë për të ngritur jetën e tij dhe të fëmijëve në një vend të zymtë dhe të akullt të Europës Qendrore, më shkruante i alarmuar dhe i dëshpëruar në inbox.

Çfarë bëhet kështu, na fëlliqët fytyrën më keq se e kemi pasur, na e nxitë fare, nuk hapim dot gazetat në kafenenë e përditshme; Drogë pa fund që vjen prej aty, ministër i Brendshëm i futur kokë e këmbë në sahanin e trafikantëve, kryeministër me atlete që nuk pranon asgjë dhe po na turpëron, duke bërë si dandy…

Këto dhe një përrua më i madh mllefi dhe zemërimi, që më kishte lëshuar miku të cilit nuk ja debatoja dot atë situatë ku ndihej i fëlliqur nga vendi i tij, edhe nga andej larg, i gjendur për herë të parë në jetë keq dhe pishman, se përse ishte shqiptar, mu kujtuan kur pashë fytyrën e përlyer të Edi Ramës në parlament.

Pastaj parakaluan në kujtesë, kokët e ulura dhe fytyrat e skuqura nga turpi, të atyre qindra mijë shqiptarëve kur mësuan se ky që u kishte premtuar ‘Shqipërinë Borëbardhë’, e kishte mbushur parlamentin dhe kishte përzgjedhur me dorën e vetë si kryetar bashkish; trafikantë, vrasës, hajdutë, e madje edhe përdhunues ordiner. Nga ata që as Dante Aligeri nuk denjoi, tu japë një vend në honet e Ferrit.

E shihja ashtu me fytyrë të nxirë e gojën si zezonë dhe nuk kuptoja, në më vinte keq apo pështirë. Prita të ngrihej siç bën kushdo që i ndodh një incident; të shkonte në tualetet e Kuvendit dhe të pastronte të paktën formalisht fytyrën, por qëndroi duke nxjerr nga ajo vrima e zezë ku duhej të ishte goja me dhëmbët e bërë xixë në New Jork, klithma; plehra, plehra, plehra…

Ndoshta bëri mirë që qëndroi, sepse pamë live shembullin, kur një goxha burrë që mund të ishte burrë shteti, nëse humbet dinjitetin- njerëzor në radhë të parë-shndërrohet në një ligavec, që kapet pas çdo gjësendi të fortë-karrigia kryeministrore-në këtë rast. Pamë një gojështhurur, që cinizmin e egër dhe talljen ndaj të pamundurit që nuk ka asgjë në dorë, e quan ‘oratori të lartë’.

Shumëkush pa në atë fytyrë të spërkatur me bojë të zezë, thjesht luftën politike e pa skrupuj, mes atyre që ikin e vijnë në pushtet. Unë personalisht, jo.

Nuk e shoh këtë fytyrë të përlyer përgjithmonë tashmë, as si një veprim politik të opozitës dhe as, si një hakmarrje të Edi (th-th-th) Palokës. E shoh si fundin e një imazhi TË PAPREKSHËM; shoh aty qindra e mijëra socialistë, që i flakin në fytyrë teserat e PS që nuk ekziston më; shoh gjellën pa mish që një burrë ja hedh gruas në fytyrë, sepse ‘harron’ që nuk ka çuar paratë në shtëpi që ajo, ta bëjë më të mirë; shoh një biznesmen të vogël apo të mesëm, që i hedh në fytyrë çelësat të ashtuquajturit dyqan; shoh një shqiptarë që duke ikur nëpër botë, shprehjen, ‘ja kam bërë mutin këtij vendi’, e kthen në realitet, d.m.th, vendi-fytyra e Ramës dhe muti-po mut.

Shoh gjithashtu në atë fytyrë, bojën e stilografit, me të cilin ka firmosur miliarda për një grusht klientësh që i quan ‘biznesmenë strategjikë’. Dhe të tillë janë në fakt, sepse vetëm kështu vihet në veprim strategjia për të thithur me shiringë çdo lëng jete e ushqimi, që i ka mbetur trupit të këtij vendi.

Shoh aty hartën e qindra mijë hektarëve tokë në bregdet, e kudo ku kanë vlerë, të cilat i ka dhënë për 99 vite shfrytëzim për ata që bëjnë si miliarderë duke grabitur pa mëshirë, jetesën normale të shumicës. Por mbi të gjitha shoh të vizatuar, hartën e gjymtuar të Kosovës. 

 Shoh qindra mijëra shqiptarë të varfër deri në lemeri, që ashtu siç kuptuan francezët gjatë revolucionit të tyre, se mbreti i tyre ‘hyjnor’ kishte njësoj si ata; një fytyrë ku mund ti hidhnin të përgërat që binin erë të tmerrshme nga ushqimi i keq dhe një qafë si e tyrja, që pritej po aq kollaj. Pra shoh diçka që PREKET fare lehtë dhe brenda një sekonde, katandiset kështu.

Dhe jam i bindur që këtë që shoh unë (padyshim, edhe shumica), e sheh edhe vetë ai dhe hajdutët e pashpirt që e rrethojnë. Prandaj ndërkohë që mllefi popullor po bëhet gati që të vërshojë përpara zyrës së tij, ka thirrur anti-protestë në Vlorë.

Erdhi në pushtet duke firmos me Ilir Metën në Shkodër e duke mashtruar ‘1 milion shuplaka’, por po ikën nga Vlora duke lypur ndihmë që të shpëtojë lëkurët që rropi në 6 vite, nga Vermoshi në Konispol!

Prandaj jam i sigurt që shumica e shqiptarëve, të majtë e te djathtë, gri, kosovarë e emigrantë…në atë shfaqje në parlament panë vetëm një gjë; se si fytyra e Ramës u bë njësh me mendjen dhe shpirtin e tij!  

ÇETAT E REBELEVE TE TEPELENES PRILL 1997.

Tepelenë-Memaliaj

Gjolekë Malaj,-Ilirian Memushi,-Ali Kordhaj,-Vait Sinaj,-Pasho Tuka,-Ilir Dedën,-Gëzim Shehu,-Latif Lato,-Koçi Jonuzi,-Robert Targaj.,-Nexhip Kasneci,-Mexhit Meraj,-Pelivan Xhaferri,-Fatos Çela,-Gani Bega,-Muaharrem Hitaj (Babushi),-Zenel Nurka,-Aleksandër Hadëri,-Halim Qato,-Adi Çumani,-Dasho Kamberi,-Kastriot Hadëri,-Sherif Sherifi,-Agim Likaj

🔺 Fshati Vagalat

1-Servet Sadullai Hoxha komunist.

2-Edmond Hoxha 3-Novruz Hoxha

🔺 Fshati Arrëz e Madhe

Vëllezërit Duraj,-Fisi Goxhanaj,-Njazi Goxhaj,-Zini Goxhaj,-Xhevdet Goxharaj,-Bujar Goxharaj,-Fiqo Goxharaj

🔺 Fshati Izvor

Mustafa Hysi,-Luan Danaj,-Laze Ruçi,-Medin Hasani.,-Mitat Ruçi,-Rebani Likometi

🔺 Fshati Zhapokikë

Muharrem Kanushi,-Hetem Sulo Bizhani,-Fatos Ballaxhiaj,-Qamil Seiti,-Sami Alimena 5-Ali Alimema,-Astrit Alimema,-Haki Alimema,-Drita Alimema,-Agron Meraj,-Qazim Meraj,-Jaçe Meraj,-Tame Kabashi

🔺 Fshati Bënçë

Golik Jaupi

Ismail Selimi

Rrape Nika

Bejo Selimi

🔺 Fshati Hormovë

Fisi Gjinushaj

Fisi Dhromi

Fisi Skënder

Fisi Totaj

Përparim Dhromi

🔺 Fshati Luzat

Bashkim Shatrofili

Bexhet Guma

Agron Kopaçi

Hysen Shatranfili

Hamza Karafili

🔺 Fshati Lekël

Demo Bushi

Refat Çela.

🔺 Fshati Turan

Rakip Balliu

Kapo Kamberi

Novruz Ruçi

Agron Ziaj

Muharrem Ziaj

Astrit Ruka

Sava Ruka

Rebani Zhupa

Haxhi Balliu

Pëllumb Manaj

Musa Ruka

🔺 Fshati Dhëmblan

Asqeri Liçi

Ramo Xheka

Bilal Xheka

Kajtaz Fejzo

Teki Shorti

Latif Kaçi

Arjan Xheka

Malo Sina

Hate Sina

🔺 Fshati Sinanaj

Agim Koçiu

Divit Bejko

Amendi Ormëni

Kaço Kamberi

Salo Salaj

Astrit Sadiku

Fatmir Lamaj

🔺 Fshati Salari

Avdulla Muçi

Bashkim Zhupa

Afrim Muçi

Rrapo Muçi

Arjan Muçi

Hasan Kondi

🔺 Fshati Dukaj

Isuf Hoxhaj

Myrto Muçi

Sami Kabaj

Bajram Muçi

Dino Muçi

Luan Muçi

🔺Fshati Veliqot

Haredin Xhezaj.

Asllan Rama

Argjir Xhezaj

Kaso Zholi

Nezir Sharka

Gani Muço

Ismail Beci

Velo Beci

Petrit Beci

🔺 Fshati Memaliaj

Kastriot Shapa,-Yzeir Hadëri,-Artur Koka,-Sabri Kalemi,-Beqar Allkaj,-Gazmir Meta,-Hadër Hadëraj.,-Safet Petani

🔺 Fshati Vasjar

Luftar Muhameti,-Kujtim Beta,-Kujtim Shehu,-Reshat Memolla,-Xhezo Canaj,-Murat Memalla

🔺 Fshati Çërrilë

Gëzim Manaj,-Zyber Elmazi,-Guni Elmazi,-Muharrem Lolaj,-Behar Hasimi,-Hajni Hasimi

🔺 Fshati Miricë

Aredin Serjani,-Kastriot Muçobega,-Bajram Balili,-Nuro Mataj

🔺 Fshati Kallëmb

Besnik Avdaj,-Hamit Hamiti,-Gani Mullai

🔺 Fshati Bylysh

Luto Zikaj,-Agron Ronaj,-Selman Shehu,-Avdulla Muçi

🔺 Fshati Kashisht

Abedin Beqiri,-Sami Avdiaj,-Gëzim Beqiri

🔺 Fshati Damës

1-Sali Ruçi,-2-Bashkim Durmishi,-3-Avdul Kanani,-4-Zini Abedini

🔺 Fshati Dragot

Novruz Mema,-Vero Dosti,-Sefedin Dosti,-Rushit Avdiaj,-Zoto Canaj,-Novruz Hysi,-Përparim Islami,-Gjolekë Zeka

🔺 Komuna e Krahësit

Avdul Ruçi,-Viktor Aliu,-Caush Caushi,-Feti Demaj,-Neki Halili,-Ramiz Ruçi

🔺 Komuna Qesarat

Fatmir Zeqaj,-Vëllezërit Gërbaj,-Vëllezërit Danaj,-Shiro Pasha,-Neim Lamaj,-Dervish Lamaj,-Hodo Serjani,-Petrit Lumani /

Dikur etrit e këtyre nxorrën tanket,ushtrinë, sigurimin, për të mbajtur një pushtet diktatorial. Nuk munden dot të ndalonin apo shuanin lëvizjen popullore.

Sot bijtë e tyre trafikantë, të lidhur dhe pjesë e krimit ne pushtet kërcënojnë përsëri me kafka të thyera studentët, rininë, demokratët, popullin që do i marri si uragan përpara dhe do i gremisë ashtu si eterit e tyre dikur.

Thirrja e sindikatave të pavarura më 19 shkurt 1991, për protestë masive nëse nuk plotësoheshin kushtete e studentëve të Universitetit të Tiranës, (28 vjet më vonë – historia duket sikur përsërit veteveten) do shënonte fillimin e demostrimeve më të mëdha antikomuniste në Shqipëri.

Një ditë më vonë kryeqyteti do të kthehej në një shesh beteje dhe në rrugë dolën tanket. Por kjo nuk i ndaloi protestuesit, të bënin atë që shumica as që e mendonte:

rrëzuan bustin e diktatorit në Sheshin Skënderbej.

Shembja e simbolit të komunizmit shqiptar, u parapri nga greva e urisë e ndërmarrë nga disa qindra studentë për t’i hequr universitetit emrin e diktatorit dhe njëkohësisht shënoi fundin e diktaturës në Shqipëri.

Niste një epoke të re, ajo e demokracisë, ndërkohë që historia e protestave, ndonëse jo me atë fuqi, përsëritet shpesh.

Qytetarë ejani nesër

Gani Murati.

Nesër shqipëria proteston nesër qytetarët e elbasanit dhe cdo qytetar nga veriu në jug do jenë nesër në tiranë nesër duhet të jemi bashkë

Pa dallim bindje politike i djathtë i majtë

Në fund te fundi lakun eh kemi të gjithë në fyt

Nga kjo qeveri që nuk mendon për popullin

Po për zuzarët dhe nje grusht oligarkëve qe

Pasurohen me taksat tona!

Konkretisht ju qytetarë elbasanas duhet të jeni

Nesër aty jo për partinë demokratike po për tê

Drejta e juaj nëqofte se zeri i juaj nuk është

Dêgjuar atherë keni te drejtën e juaj që nesër

Të jeni aty nesër është protesta e qytetarve

Nesër është protesta e mbarë popullit shqiptarë

Ti themi jo vjedhjes nga bandite qeveritarë me

Kollare nesër ju me prezencën e juaj dhe mbarë

Qytetare do ti jepni veridiktin e juaj se të parët

Jeni ju tē parët jemi ne !!

Qyteti i elbasanit ndodhet nē skamje totale

Shumë njërz po braktisin qytetin!

Papunsia ka arritur kulmin si asnjëhere tjeter

Rruget mbeten copë copë

Lind pytja për ca janë votuar këto

Për te mbush xhepa apo për ju

Realiteti eshte kundra jush

Nesër duhet tē jemi bashke

Sepse e mira do vij shumë shpejt!

Serbët kishin tentuar të futeshin brenda në kishë për t’i vrarë të gjithë, por prifti kishte kërkuar që fillimisht të vritet ai dhe murgeshat e më pas fshatarët.

Veç kësaj, Prifti katolik gjatë luftës rrahu këmbanën e kishës për tu kujtuar vëllezërve mysliman kohen e Iftarit

Çfarë është kjo këmbanë në ketë interval kohorë të pazakontë, kishte pyetur Priftin një përfaqësues ndërkombëtar? Po bije në shenjë respekti që tregohet ndaj vëllezërve shqiptar të besimit mysliman që janë të strehuar neper familje të famullisë, se është koha për të shtruar sofrën e Iftarit, iu kishte përgjigjur Don Kelemend Spaqi me shumë butësi.

Prifti Katolik, Don Kelmend Spaqi, famullitar në Kishën e “Shën Andout” në Gllogjan, gjatë kohës se luftës se vitit 1998-98, rrahu këmbanat për tu treguar myslimaneve të strehuar në familjet e fshatrave Gllogjan, Nepole, Llugagji e deri ku jehonin tingujt se është koha e iftarit për ata që kanë agjëruar në muajin e shenjtë të “Ramazanit”.

Për një përfaqësues ndërkombëtar që ishte për vizitë në zyrën e famullitarit, tingujt e këmbanës në atë kohë krijuan kureshtje, por kur mësoj arsyeje ishte mbetur i shtangur nga veprimi dhe kujdesi i një prifti katolik për shqiptaret e besimit mysliman që bëjnë iftarin me kambanat e Kishës.

Prifti katolik ka treguar se

Alfred Lela

George Herbert Walker Bush ndërroi jetë më 30 nëntor në moshën 94 vjeçare. Ai ishte Presidenti i 41-të i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Vetëm dy mandate e ndanë Bill Klintonin, që e mundi në zgjedhjet e vitit 1992, nga presidenca e të birit, George, të riut, që qëndroi në Shtëpinë e Bardhë deri në vitin 2004, kur u zëvendësua nga Barack Obama.

Përveçse të qenit patriarku i një prej ‘familjeve të mëdha’ në politikën amerikane, George Herbert Walker Bush është dhe një konservator i moderuar. Që në vitin 1966 ai i pat thënë një miku se, ‘kur termi i moderuar ktheht në fjalë të pistë, ne kemi një problem’. Këtë moderacion ai e ruajti edhe në rezervat që pati për njeriun zëvendës president i të cilit ishte, Ronald Reagan që, njëkohësisht, premtonte rritje të shpenzimeve ushtarake, ulje të taksave dhe buxhet të balancuar.

Megjithatë, moderacioni nuk ishte i mjaftueshëm për të që të fitonte një mandat të dytë presidencial, duke u bërë thuajse i vetmi President që humbte në përpjekjen pasardhëse. Moderimi, ndoshta, e shtyu që të sulmonte, me një vendim të shpejtë e unanim, duke marrë mbështetjn e OKB dhe të Kongresit, Irakun që pushtoi në vitin 1992, Kuvajtin e vogël. Ironitë e fatit apo të historisë e ndalën atë para vendimit që të rrëzonte nga pushteti Sadam Huseinin, çka i lejoi të birit President një dekadë më vonë, një tjetër ndërhyrje më brutale, më të efektshme (në terma afatshkurtër) dhe një prani ushatarke amerikane që vazhdon ende të ekzistojë dhe të prodhojë fatalitete, dilema dhe kundërshtime.

Bushi i vjetër ishte instrumental në përfundimin e Luftës së Ftohtë, shmangien e përplasjeve të mëdha (çmontimin e ‘Luftës së Yjeve’) dhe shpërbërjen e qetë të Bashkimit Sovjetik dhe të Traktatit të Varshavës. Te Mikhail Gorbaçov, lideri i Perestrojkës, ai pa një shtetar me të cilin mund të punonte dhe të dialogonte. Ky dialog lejoi edhe bashkimin e Gjermanive, edhe braktisjen prej Gorbit të ‘doktrinsë së Brezhnjevit’ duke mos ndërhyrë ushatrakisht pas shkëputjes së satelitëve sovjetikë në Europën Lindore.

Ajo ‘detantë’ me komunzimin botëror prodhoi efektet e veta edhe për Shqipërinë e vogël e cila nuk ishte satelit i askujt, por vërtitej në galaksinë pa orbitë të stanlinizmit të vet sipas imagjinares paranoide të Hoxhës ateist.

Nga shërbimi shqip i ‘Zërit të Amerikës” që filloi ‘desantimin’ e ideve duke i dhënë hapësirë atyre pak zërave kritikë në Tiranë, dhe më vonë, kur partitë opozitare ishin krijuar tashmë, vizitën në Shqipëri të Sekretarit të tij të Shtetit, James Baker.

‘Liria funksionon’, tha Baker para një turme entuziaste dhe patetike prej qindra mijra njerëzish, më e madhja e parë ndonjëherë në sheshin ‘Skënderbeg’. George Bush, i vjetri, i çoi edhe një sinjal paralajmërues shefit serb, Sllobodan Milloshevic, atë që njihet si ‘paralajmërimi i i Krishtlindjes’ duke e kërcënuar me luftë në rast agresioni të shqiptarëve të Kosovës. Një shenjë që do të bëhej verdikt 6 vjet më vonë nga pasardhësi i tij, Bill Klinton, që urdhëroi bombardimet mbi Serbinë. Nëntë vjet më vonë, i biri, Bushi i ri, shpalli në Tiranë në krah të Kryeministrit Berisha se Kosova, herët apo vonë, do të ishte shtet i pavarur. Pas nëntë muajsh, u tha, u bë.

George Herbert Walker Bush, më shumë se nga aksionet simbolizohet ndoshta nga një frazë e vetme: Rendi i Ri Botëror (New World Order). Ai është një prej atyre politikanëve të një epoke tashmë të shkuar në botë, liberalë duke qenë konservatorë apo konservatorë duke qenë liberalë, që i moderuan ideologjitë personale apo forcave që përfaqësonin në favor të këtij rendi. Me Macronin, Le Pen-in, Grillon, Salvinin, Kurzin, Trumpin, Erdoganin dhe Putinin, mund të thuhet se sërishmi kemi një ‘Rend të Ri Botëror’, por ‘i riu i të vjetërve’, Bushit, Kohlit, Gorbaçovit, Miteranit, Thatcher-it ishte diçka tjetër.

Sigurisht, me kufizimet e veta, por pikërisht te këto kufizime gjendej maturia dhe liria e atij rendi. George Bush i vjetri, që shkon sot, është ndër të fundit e atyre patriarkëve .

Nga Habjon Hasani

Emri i Linda Ramës, bashkëshortes së kryeministrit, ka qenë kolona zanore e çdo diskutimi publik vitin e fundit në Shqipëri, sa i takon sektorit bankar.

Zonja Rama është lakuar për pjesëmarrjen e saj në bordin e ABI-Bank, në kontekstin e dyshimeve mbi mënyrën si u licencua kjo bankë me origjinë offshore, apo dhe më tej me akuza të paqarta për ‘fonde ruse’.

Por ndërsa Linda Rama dhe ABI-Bank kanë dominuar tekstet e reagimeve politike ose shkrimeve në media, një operacion tepër delikat bankar është realizuar ndërkohë.

Në Gusht të vitit 2018, “Tirana Bank” njoftoi marrëveshjen-në parim, për shitjen e aksioneve të saj drejt grupit të biznesit Balfin (joint-venture me Komercalnija Bank, Maqedoni).

Kur u çel procesi i shitjes së “Tirana Bank”, grupi Balfin kishte konkurent pikërisht bankën e shumëpërfolur ABI-Bank, pasi dhe ABI synonte të realizonte këtë blerje. ABI ishte një rivale direkte e grupit Balfin në këtë operacion.

Grupi Balfin është në pronësi të afaristit Samir Mane, zoti Mane ka një valencë të veçantë për shkak të ndikimit të tij okult në rangjet e larta të politikës, lidhjet me grupe të fuqishme interesi në Ballkan dhe për kontrollin direkt ose indirekt që ai ushtron në dy televizionet kombëtare TV-Klan dhe Top-Channel.

Pasi u shpall në muajin Gusht marrëveshja në parim për blerjen e “Tirana Bank” nga grupi Balfin i Manes, procesi duhej të kalonte dhe disa filtra para se të ekzekutohej tërësisht.

Duhej aprovimi paraprak nga Banka e Shqipërisë, më pas duhej aprovimi nga Autoriteti i Konkurencës dhe më pas aprovimi përfundimtar sërish nga Banka e Shqipërisë.

Në Shtator 2018, zoti Mane nisi një lobim në prapaskenë për të emëruar në bordin drejtues të Bankës së Shqipërisë, mikun e tij, ish-ministrin e Financave, Ridvan Bode.

Zoti Bode u emërua zyrtarisht anëtar i BSH-së në muajin Nëntor-2018, ndërsa emërimi i tij shkaktoi jo pak debate. Partia Demokratike jepte sqarime publike se nuk ishte ajo që e kishte propozuar zotin Bode si anëtar Bordi të BSH-së, por kryeministri Edi Rama, ndërsa në sfond dëgjoheshin dhe akuzat e zakonshme ndaj Linda Ramës dhe ABI-Bank.

I vetmi përfitues i pashqetësuar dukej zoti Mane. Ai ishte në prag të finalizimit të blerjes së “Tirana Bank”, kishte finalizuar me sukses emërimin e mikut të tij në bordin e Bankës së Shqipërisë, opozita sqaronte miletin lartë e poshtë se nuk ishte ajo që e kishte bërë emërimin e Bodes por Edi Rama, ndërsa banka rivale ABI-Bank, ishte në shënjestër akuzash bashkë me gruan e kryeministrit. Perfekt.

Ndërsa zoti Bode ishte ulur në tryezën e bordit të BSH-së, Autoriteti i Konkurencës vijonte shqyrtimin e operacionit të blerjes së Tirana Bank.

Në muajin Dhjetor, Autoriteti i Konkurencës i kërkoi mendim Bankës së Shqipërisë për këtë operacion blerjeje, ndërsa Banka iu përgjigj se për të çdo gjë ishte OK.

Sidoqoftë Autoriteti i Konkurencës në janar 2019, doli me një vendim, ku ndërsa aprovonte shitjen e “Tirana Bank” drejt grupit Balfin, ngrinte dyshime se kjo blerje mund të shfrytëzohej nga ky grup për të injektuar paratë e kreditorëve drejt kompanive me bilanc negativ të “Balfin”, ose mund të ndikonte në diskriminimin e kompanive rivale të Balfin në procesin e dhënies së kredive. (Shkarko raportin e plotë të Autoritetit të Konkurencës).

Për t’u siguruar se këto fenomene nuk do të ndodhnin tani që pronari do të ishte grupi “Balfin” i Samir Manes, Autoriteti në vendim i lë detyrë Bankës së Shqipërisë që të mbajë nën monitorim të gjitha kompanitë e biznesit të grupit “Balfin” duke i konsideruar këto kompani si të lidhura integralisht me sistemin bankar.

Për të kuptuar më shumë, Hashtag.al iu drejtua zyrtarisht Bankës së Shqipërisë. Përgjigjet që jep Banka e Shqipërisë në lidhje me këtë çështje duken “si të ngrira”, ndërsa BSH në mënyrë të çuditshme mohon se Autoriteti i Konkurencës i ka lënë detyrë të posaçme të mbikqyrë aktivitetin e “Tirana Bank” dhe “Balfin Group”, ndonëse në vendimin e Autoritetit, diçka e tillë shkruhet e zezë mbi të bardhë. (Shkarko letërkëmbimin me Bankën e Shqipërisë)

E ndërsa Autoriteti i Konkurencës aprovoi shitjen e “Tirana Bank” duke kamufluar si me stil dyshimet e veta, Banka e Shqipërisë dha aprovimin përfundimtar për këtë operacion më datën 6 Shkurt 2019.

Dyshimet e raportit të Autoritetit të Konkurencës dhe aprovimi final nga BSH, kaluan pa u vënë re nga media.

Në sfondin mediatik, dëgjoheshin kryesisht disa deklarata nga LSI që akuzonte Linda Ramën dhe ABI-Bank për avazet e zakonshme.

Më datën 7 shkurt, një ditë pasi kishte aprovuar shitjen e “Tirana Bank”, nëpërmjet një deklarate për shtyp, Banka e Shqipërisë hodhi poshtë akuzat e LSI-së ndaj ABI-Bank. Ishte e para deklaratë zyrtare e Bankës së Shqipërisë për këtë çështje.

Duhet të ketë qenë një deklaratë komode për Bankën e Shqipërisë, kishte miratuar operacionin bankar në leverdi të një afaristi të fuqishëm si Samir Mane dhe tani ishte e ngeshme t’i jepte ndonjë sqarim dhe obsesionit të opozitës me Linda Ramën.

Në finale, afaristi Samir Mane jo vetëm që arriti të imponohej ndaj kryeministrit, Autoritetit të Konkurencës dhe Bankës së Shqipërisë për të blinduar pozitat e tij në sektorin bankar, por ai arriti të realizonte dhe një operacion të shkëlqyer mediatik, ku asnjë media, asnjë ekonomist, nuk guxoi të shqyrtonte shkaqet dhe pasojat e operacionit të shitjes së “Tirana Bank”, por përkundrazi, shërbeu vetë gruaja e kryeministrit si kopertura më e mirë që opozita dhe media të kishin me ç’të merreshin ndërsa Mane kopsiste letrat i pashqetësuar.

Vallë kaq budallenjë na bëjnë këta njerëz dhe duhet që ne emigrantêt ti besojmë dhe t’i votojmë përsëri e përsëri!?

Ju faleminderit.

Dhe me gjithë respektin personal për ju z.Ministër, nuk mundem ti bashkohem një mashtrimi me emrin “Samit i Diaspores”.

Të gënjesh të tjerët është profesion, të gënjesh vetveten është mëkat.

Ju po gënjeni dhe të tjerët dhe vetveten.

Të kujtohesh për diasporën 80 000 vota që morët me 2013 vetëm nga emigrantët në Greqi, para fushatave elektorale eshtë pafytyrësi, djallëzi, dhe paskrupullësi (një propagandë si Enveri dikur në kongreset e PPSH,me partitë komuniste ne bote ).

Të harxhosh qindra milionë kot së koti nga buxheti i shtetit,ne një kohë kur qindra e mijra familje ngrysen dhe gëdhihen pa bukë, është krim.

Ju e mashtruat me 10 premtimet tuaja duke i vjedhur votën emigracionin shqiptar, sidomos atë në greqi

Dhe nga gjithë premtimet mbajtët vetëm komoditimin e drejtuesve tuaj të degëve të “rilindjes” në greqi te cilet mashtruan emigrantet me premtimet tuaja boshe, duke mbushur përfaqsitë diplomatike atje, por dhe në vendet pikante në administratën shqiptare.

Qeveritaret e Rames dhe vete Rama sillen akoma me emigrantet sikur jane akoma ne opozite dhe jo prej gjashte (6) vitesh ne qeveri.

Premtimet në Selanik, më 1.11.2014

Së pari.

Duhet të marrë fund diskriminimi i votës së emigrantëve, të cilët nuk duhet të lëvizin më nga shtetet ku ata jetojnë për të shprehur vullnetin e tyre për qeverinë që drejton vendin amë. Emigrantët do të votojnë në zgjedhjet e ardhshme, në shtetet ku ata jetojnë” (premtim i harruar)

Së dyti.

Qeveria socialiste do të zgjidhë problematikën e pensioneve te emigranteve. Gjithë këto vite punë në emigracion nuk mund të shumëzohen me zero, kur emigrantet do rikthehen në atdhe, ne do ta bëjmë realitet njohjen e kontributeve tuaja shoqërore në Greqi përmes një marrëveshjeje, e cila tashmë ka “përfunduar”. (Akoma as nuk kanë filluar negociatat me palën greke).

Së treti.

“Shërbimi diplomatik”. Ne do t’ia heqim nga duart miqve dhe familjarëve të kryeministrit, ministrave apo deputetëve. “Shërbimi diplomatik” do të vihet në funksion të emigrantëve” dhe kush mund ta bëjë këtë më mirë se ju, që e njihni emigracionin, askush”. ( Asnjë lëvizje Stafi i shërbimit diplomatik është mbushur me drejtuesit e degeve te PS në greqi )!?

Së katërti.

Ulja e tarifave konsullore, mashtrimi tjetër i Ramës me emigrantët, emigrantet paguajne dyfish keto tariva në perfaqsite diplomatike.

Së pesti.

Ne do të zgjidhim problematikën e toponimeve dhe sinjalet janë shumë pozitive nga diskutimet me qeverinë greke. …….(çështja akoma jo e plotë, madje edhe e pafilluar) !?

Së gjashti,.

“TVSH 2” do të kthehet nga një mjet mediatik që propagandon vetëm Saliun dhe Jozefinën në ekranin edukues për fëmijët e emigrantëve, duke ndërtuar një program që promovon kulturën, traditën dhe historinë e Shqipërisë, në mënyrë që fëmijët tuaj të ruajnë identitetin kombëtar”. (Asnjë sinjal, madje tani TVSH-ja është kanali më i pa frekuentuar nga emigrantët)!?

Së shtati.

Premtuan per te kontribuar në mësimin e gjuhes shqipe për femijët shqiptare ne greqi, duke biseduar me qeverine greke qe ne shkollat greke mbas diteve te beheshin kurset e gjuhes shqipe, por nuk çoj as edhe një libër atje.

Së teti.

Hapja e nje qendre kulturore per emigrantet shqiptare në greqi, gje qe veç premtim-mashtrimit, nuk u realizua kurrë.

Vallë kaq budallenjë na bëjnë këta njerëz dhe duhet që ne emigrantêt ti besojmë dhe t’i votojmë përsëri,

Më mirë e cilësonit “kongresi i “rilindjes” për diasporën.

Nga Gani Murati/

Për shumê arsye duhet të protestojmë

Së pari për papunsinë që ka kapërdirë qytetaret shqiptarë

Taksa dita ditës rritje tê cmimve rritje tê ujit energjisë elektrike pasiguri vrasje vjedhje

Cdo ditë kjo nuk êshtë shqiperia që Edi Rama me kambinetin e tij e konsiderojnë

Populli po largohet rinia po largohet kurse pushtetarët rrijnë dhe ngrothen me miliona

Nëpër kolltuqe

Të bëhemi bashkë pêr hallet tona me date 16 shkurt për tê

Keqen cdo qytetar është i ngopur me mashtrime të Edi Ramês dhe bashkë ti themi jo

Edi Ramës jo vjedhjve jo papunsisë që ka pllakosur vendin nga veriu ne jug

Fjala eshte në duart tona

Të ngrihemi për të drejtat tona

Në fund të fundit është populli ai që jep fjalën e fundit jeni ju

Janë qytetarët.

Nga Gani Murati

FJALA “ATDHE” RISHKRUHET, NUK FALET, AS SHITET!

Komuniteti shqiptar në Greqi reagon hapur dhe me argumenta, në lidhje me parodinë e radhës: Samitin e Diasporës!

Të bashkuar dhe pa asnjë hezitim do të ngremë zërin për të informuar gjithë shqiptarët/shqipfolësit rreth padrejtësive dhe injorimit të thellë që i bëhet sërish diasporës-realisht emigrantëve shqiptarë nëpër botë!

Ndërkohë që nuk do të stepemi aspak, por do përballemi me qeverinë shqiptare, në dijeni të plotë se lufta me politikën e korruptuar apo politikanët e shitur nuk fitohet lehtë, por betejat e drejta dhe të bazuara në principet e demokracisë dhe moralit të lartë, PO.

Historiku.

Samiti i dytë i Diasporës troket në prag pranvere, 28 shkurt-2 mars 2019! Sa hare dhe shpresë ngjalli ky lajm, akoma pa u konfirmuar mirë! Ndjenja respekti dhe mirënjohjeje përshkruan jo vetëm komunitetin tonë, por mbarë shqiptarët jashtë atdheut. Megjithëse inisiativë e përsëritur, pas eksperiencës zhgënjyese të 2016-ës, fakti që ftesa erdhi nga një dikaster shtetëror apostafat për diasporën – pavarësisht dobësive të shumta të konstatuara tashmë- ngjalli eufori e interesim!

E pranojmë, komuniteti i shqiptarëve në Greqi, ishte më i përgatituri për shuplakën e radhës!

Vështirë se fshihen njollat e errëta nga vizita Pandeli Majko në Athinë më 27 Janar 2018, nga fjala epike në selinë e diplomacisë, me prapashtesat me aromë raciste për kryesinë e Forumit Grek të Emigrantëve, apo snobizmin e papërshkruar kundrejt të pranishmëve. Video qarkullon akoma, për sa e vënë në dyshim.

Megjithatë, për të justifikuar sadopak ministrin, përgjegjësia e madhe bie në supet e “informatorëve” që u kujdesën me përkushtim të keqinformojnë qeverinë e gatshme historikisht për të ironizuar nivelin e shqiptarëve të këtushëm, me çdo lloj epiteti të turpshëm, thua se nuk janë shumica pjesë e jona, apo thua se janë më të ditur, më të shkolluar a më të suksesshëm! Fatkeqësi jo për ne, aspak për familjen e nderuar emigrante, as që e cënon rininë tonë të adhurueshme!

Bëhet fjalë për të njëjtët politikanë që na e rrëmbejnë votën me mani të paparë, ashtu si turren të babëzitur pas mitingjeve me militantët nëpër tavernat greke me pronarë shqiptarë, ku shpalosen talentet e oratorisë bindëse dhe shitblerjes së posteve për pretenduesit e verbuar megalomanë. Kemi qenë edhe ne diku aty si neutralë, altruistë, dëshmitarë…

Dy janë problemet madhore në këtë samit, të cilët nuk mundemi dhe nuk duhet lejuar të anashkalohen:

Kandidatët për Këshillin Koordinues të Diasporës

Kushtet dhe mënyra e zgjedhjes së përfaqësuesve përcaktohet hollësisht në vendimin e qeverisë me nr 340 të datës 6 qershor 2018, ku konkretisht parashikohet se “Numri i kandidatëve duhet të jetë jo më pak se dyfishi i numrit të përfaqësimit, duke i’u referuar rendit të përcaktuar në pikën 2, të nenit 20, të ligjit nr 16/2018 “Për diasporën”. Në vendimarrjen dhe transparencën për Samitin, tabela e pjesëmarrësve e ditëve më parë, pasi nuk është mbyllur akoma aplikimi, referohet në 100 individë nga Greqia, ku sipas të dhënave zyrtare të ministrisë së Brendshme greke, ndodhen mbi 600.000 disponues lejesh qëndrimi, në kategori të ndryshme legalizimi.

Kandidatët për Këshillin Koordinues të Diasporës nga Greqia janë vetëm katër (4)! Bëhet fjalë për:

Eda Gemi

Rodolf Xhillari

Artur Bibe

Aqif Bozhiqi

Gjithashtu, theksohet se kandidaturat erdhën sipas procedurës ligjore paraprakisht të propozuara nga ambasadat e akredituara jashtë vendit.

Duke shqyrtuar kriteret e renditura, vihet re se të paktën këtu në Greqi plotësohen nga qindra (ndoshta dhe mijra) shqiptarë intelektualë, me karrierë të suksesshme e atdhedashuri të lartë. Shumica e tyre, madje, kontribuojnë prej vitesh, se çfarë tjetër është sakrifica deri në vetëmohim, e domosdoshme për të triumfuar sidomos në Greqi, për çdo emigrant modest e pa asnjë mbështetje.

Ku janë mësueset e gjuhës shqipe, në qindra kurse vullnetare?

Ku janë mjekët, infermierët, arkitektët, kontabilistët, financierët, ekonomistët, inxhinjerët, njerëzit e biznesit, të diplomuarit, studentët, të gjithë ata që eliminuan ndjenjën e inferioritetit vendas ndaj fqinjëve dikur të prapambetur, që ndodhen çdo ditë në vijën e parë, të integruar plotësisht, të mirëinformuar, njerëzit e mirë e të saktë, thesari i vyer i Shqipërisë në rrugën plot hendeqe drejt BE-së?

Nga ana tjetër, të nderuar, këto kandidatura për ne, “njerëzit e shtëpisë”, që njohim kurrikulin real e jo atë virtual, lënë shumë për të dëshiruar, akoma dhe karrierat akademike të degëzuara këndshëm, por pa rrënjë!

Ambasada thjesht dërgoi pak, fare pak, militantë të partisë Socialiste në Greqi, më të priviligjuarit ndër të favorizuarit!

Buxheti

Të nderuar, ky është vendimi i qeverisë Rama për koston e samitit të diasporës:

V E N D I M

Nr. 11, datë 9.1.2019

KËSHILLI I MINISTRAVE PËR NJË SHTESË FONDI NË BUXHETIN E VITIT 2019 PËR DREJTORINË E SHËRBIMEVE QEVERITARE

Në mbështetje të nenit 100 të Kushtetutës, të neneve 5 e 45, të ligjit nr.9936, datë 26.6.2008, “Për menaxhimin e sistemit buxhetor në Republikën e Shqipërisë”, të ndryshuar, dhe të ligjit nr.99/2018, “Për buxhetin e vitit 2019”, me propozimin e ministrit të Shtetit për Diasporën,

1. Drejtorisë së Shërbimeve Qeveritare, në buxhetin e vitit 2019, në zërin “Shërbime qeveritare”, i shtohet fondi prej 66 972 800 (gjashtëdhjetë e gjashtë milionë e nëntëqind e shtatëdhjetë e dy mijë e tetëqind) lekësh, brenda datës 31 janar 2019, për organizimin e Samitit të Dytë të Diasporës, që do të zhvillohet në datat 28 shkurt – 2 mars 2019 në Tiranë dhe Lezhë.

Po, mirë e lexuat, 66 972 800 lekë, bashkangjitur keni dhe tabelën e shpenzimeve.

Faleminderit për transparencën e detyrueshme, por nuk jemi dakort!

Vështirë të besojmë koston e tillë për një takim thuajse 3-ditorë, ndërkohë që prej vitesh organizatat emigrante, në gjithë botën, realizojmë me kontribut vullnetar e buxhet zero aktivitete madhështore. Gjithashtu, jemi të bindur se shumica e bizneseve dhe individëve brenda apo jashtë kufijve ofron falas shërbimet për realizimin e një takimi të tillë, kaq emocionues e të vyer për fuqizimin e vatrës shqiptare! Së fundi, buxheti kolosal është mëse abuzues kur shifrat e shqiptarëve që ikin nga sytë këmbët, shtohet nga dita në ditë, kur skamja e papunësia janë ulur këmbëkryq në atdhe dhe shpenzimet për këto pak aktivitete janë krejtësisht jashtë çdo logjike.

Drejtuar kryeministrit të Shqipërisë, z. Edi Rama

I nderuar z. Kryeministër!

Si një orator mbresëlënës, Ju shpreheni aq bukur, me një referim në lëndën tonë mësimore këtu në Greqi se “Udhëtimi i Odisesë drejt Itakës është një imazh shprehës se si kombi, një bashkësi gjithmonë në rrugëtim, është po ashtu një nocion dhe një koncept në shndërrim të vazhdueshëm. Me këto premisa edhe Samiti II i Diasporës shqiptare do të ketë doemos një fizionomi të re, ndryshe nga i pari.”

Fatkeqësisht, me të dhënat e deritanishme, ky samit është shumë larg ambicieve Tuaja.

Jo vetëm që nuk ka fizionomi të re, por përkundrazi, forma e parashtruar dhe e faktuar e realizimit shkakton indinjatë të thellë, zhgënjim dhe keqardhje pa masë!

Z. kryeministër!

Në këto kushte, komuniteti shqiptar në Greqi, aspak neglizhues ndaj detyrimeve apo thirrjes së vendit amë, i bashkohet zërit protestues brenda dhe jashtë Shqipërisë.

Nuk falet, as shitet Shqipëria zoti Edi Rama!

Nga Kastriot Dervishi

Regjimi komunist përveçse duhet kujtuar për diktaturën e pashembullt e barbare që ushtroi mbi popullin shqiptar duhet sjellë ndër mendje edhe për politikat ekonomike të mbrapshta që sollën veçse jetë të keqe, varfëri e transformime gjenetike. Një regjim që e nisi me triska dhe e mbylli po me triska. Një regjim kriminal që e çoi këtë popull në mes të Europës me standardin e popujve të Afrikës ku diskutohej gjithë vetëm buka e gojës. Në vitin 1969 një grup turistësh nga disa vende të Europës u lejuan të vizitojnë tokën e ndaluar, Shqipërinë komuniste të Enver Hoxhës. Kureshtja e madhe se çfarë ishte ky vend i mbyllur i ka bërë turistët të zbulojnë pa shumë mund realitetin që fshihte udhëheqja komuniste e vendit, varfëri ekstreme dhe një popull i rreckosur e i uritur. Në kohën kur Shqipëria ishte “kështjella e MaoCeDunit” në Europë, paraqitej në gjendjen e komentuar si më poshtë. Por nuk duhet harruar fakti se turistët pothuaj nuk kanë parë mizerjen e fshatit shqiptar, standardi i jetesës i të cilit nuk kishte të krahasuar për keq me vendet ku ato kishin qenë. Më poshtë do gjeni disa ekstrakte nga letrat e turistëve. 

***

Turist nga Belgjika

Vendi ku jam duke vizituar është shumë i prapambetur sa nuk mund ta imagjinoja dot. Ja për kujtim dy pulla të këtij vendi shumë të varfër. Ja një prapambetje nga vendi më i prapambetur i Europës, nuk mund ta imagjinosh dot atë që pashë këtu.

Turist nga Britania e Madhe

Ky është vend shumë i varfër. Mbjellin oriz, duhan, punojnë të gjithë në ferma kolektive. Lenini s’ka ardhur… 

Turist nga Austria

Sipas gustos sime, Shqipëria nuk është e bukur nga ana panoramike, por gjithçka është e vobektë dhe e ndyrë. Vendi është me të vërtetë i bukur, çmimet janë po aq të lartë sa edhe te ne, por vendi është shumë i vobektë. Përshëndetje të përzemërta nga një vend që pothuaj nuk e njeh njeri. Jemi në një vend superkomunist në ndikimin e Mao Ce Donit. 

Turist nga Italia

Ta dish sa e shëmtuar është Shqipëria, gjithçka është për të qeshur, por do ta shpjegoj kur të jem aty. Në spitalin socialist është rreptësisht e ndaluar të pranosh dhurata nga ana e mjekëve dhe infermierëve, se ndryshe po i zbuluan hiqen nga puna dhe dërgohen me dënim në spitale të këqija ose në punë të detyruar….Këtu nuk ekziston asnjë biçikletë pasi kanë humbur edhe pedalet. Këtu është e ndaluar që të flasin gratë dhe burrat, sepse po panë ndonjërin ose ndonjëherë ia rregullojnë qejfin menjëherë, këtu të vrasin e nuk të bëjnë proces. Këtu ka shumë policë e sekrete. 

Marinari huaj italian me origjinë shqiptare

(I drejtohet babait shqiptar) Çdo gjë që pashë këtu m’u duk e papëlqyer. Me të huajt këta nuk flasin, por largohen prej tyre. Doja të dërgoja një kartë postale, por nuk gjeta, këtu nuk ka të tilla. Në Shqipëri asgjë nuk më pëlqeu. U bërapishman që je shqiptar. Çdo gjë këtu është e zymtë dhe e papëlqyer, çdo gjë e varfër. Fëmijët gjysmë të zbathur, e duan regjimin e tyre. Kudo sheh emrin e udhëheqësit të tyre. Ka një disiplinë e papajtueshme me Rusinë. Nuk ka asgjë, çdo është shumë e varfër, është si një fshat, pa shikoni çfarë vendi komunist. Kudo ka roje të armatosura. Unë mendoj se ata e urrejnë punën e tyre si urrej unë atë që bëjnë ato. Asnjëri këtu nuk e do regjimin komunist. Shqipëria është dramë. Punojnë gra shtatzëna për shkarkimin e vaporëve. 

Turist nga RFGJ

Do të qëndrojmë dy ditë në Kinën e vogël. Vendi është tmerrësisht i varfër dhe i prapambetur. Si panoramë vendi është shumë i bukur, ne banojmë në hotelin më të bukur në pjacë e cila lë shumë për të dëshiruar…Ndodhemi në një vend super komunist ku në krye të së cilës është ndikimi i Kinës së Kuqe. …Hotelet janë shembullore dhe ushqimi shumë i mirë, vendi shumë i vobektë dhe populli shumë i shtypur. Vendi pjesërisht i pikëlluar dhe i vobektë në bimësi, njerëzit përkatësisht të mbyllur dhe të druar (frikacakë).  …Puna këtu në Shqipëri është alla orientale. Ne gëzohemi që jetojmë në Gjermani, këtu është një fukarallëk i tmerrshëm. Kur hipim në autobusë, na shohin sikur të ishim astronautë…Në Tiranë është një fukarallëk i tmerrshëm. Na ndjekim kudo me shikimin e këtyre gjurmëve. Në kryeqytet shumë rrallë kalon ndonjë makinë. Lëvizja bëhet me gomarë e kuaj. Hoteli është krejt feudal. Popullsia është shumë e varfër, pjesërisht duket si në epokën e gurit. Shqiptarët janë shumë agresorë, ne u përpoqëm të hyrë në bisedë me shoqëruesin e turistëve, por duhet të jesh shumë vigjilent mbasi ai është agjent i policisë sekrete. Qyteti dhe fshatrat që kemi parë deri tani janë tmerrësisht të varfra, të vogla dhe të rrënuara. …Nuk na lejohej të fotografonim gjithçka që dëshiron dhe asnjë polici apo ushtarak.

Turistët francezë

Arritëm në Shqipëri. Atje zbuluam një tjetër shoqëri që nuk mund të shpjegohet veçse me fjalë e fotografi. Në kufi na detyruan të vishemi me pantallona me gjithë vapën, sepse këtu fustanet i mbulojnë deri te pulpat. Kujtimet më të mira nga një vend i trishtuar dhe i varfër ku njerëzit janë shumë kuriozë. .. Shqipëria është një vend i varfër, kudo shikon portrete të Maos e citate. Qëndrimi ynë në këtë vend të vogël e të frikshëm policor e stalinist ishte shimë i mirë nga koha, diell, konferenca, vizita uzinash, kooperativash, vende historike, kinema, etj. I vetmi vend pro kinez. Vendi është i varfër, por regjimi në këtë vend duket se i siguron një minimum popullsisë ne të cilën për fat të keq nuk kemi asnjë kontakt. Tirana është një qytet i bukur me rrugë të gjera por pa automobila gjë që duket e çuditshme. Dyqanet janë zero.

Turist anglez

Ushqimi është si ai i shkollës së shoferëve. Ky është një vend i ri dhe vuan nga bllokada e përgjithshme. Në rrugë shikonim karroca me kuaj ose buaj. Shikon gomarë të ngarkuar me shporta që mbajnë perime. Shqipëria është një vend primitiv, shumë i varfër. Gratë vishen me kostume siç i sheh në kartolinë, ndërsa burrat vishen si në Perëndim. Në përgjithësi njerëzit vishen si në kohën e Krishtit, këtu ka shumë varfëri…Njerëzit na shikonin me urrejtje sepse janë mësuar të urrejnë çdo gjë perëndimore, si kulturën edhe njerëzit. Por kishte edhe njerëz që na shikonin me dashuri. Shqipëria është një vend komunist me kuriozitete. Nëse u jep ndonjë dhuratë, ata inatosen. Po e njëjta gjë ndodh nëse i fotografon….

Turist suedez

Ky është një vend komunist i drejtuar nga Kina. Shokët e mi suedezë i detyruar të qethin flokët dhe të heqin minifundet. Shqipërinë unë e dua dhe mendoj ashtu siç mendojnë ata se komunizmi është një rrugë e mirë për ndërtimin e një vendi, por një gjë është që nuk jam dakord me ta në asnjë mënyrë për sa i takon ndalimit të fesë. Unë jam kristian dhe mendoj se njerëzit nuk mund të jetojnë pa fe. Shqipëria para se të vendosje komunizmi ka qenë në shumicë myslimane dhe është shumë gabim të heqësh një diçka që njerëzit e kanë besuar në shekuj dhe e kanë të nevojshme.

Marinarë italianë

Çfarë mund të them për vendin do ta merrni me mend. Njerëz të varfër, ushtarë të veshur si kinezë që nuk të lënë të vësh këmbën në tokë, nuk duan që të flasësh me asnjeri. Këtu punojnë gratë të veshura m

Hamit Matjani (1911-1954)

Hamit Matjani –

luftoi me fashistët, me nazistët, dhe… u var nga komunistët…

Flet Xhavit Matjani: E vërteta e babait tim,

Legjenda dhe jeta reale i tij

Si “vrau” vajzën e tij kryediversanti Hamit Matjani për t’i shpëtuar kapjes nga Sigurimi. Xhevit Matjani, djali i vetëm i një prej “komandantëve” më të shquar shqiptar në vitet ´30-të, Hamit Matjanit, rrëfen… ekskluzivisht për “Panorma” gjithçka që kujton dhe di për babanë e tij “legjendar”. Transferimi i fisit Matjani nga zonat e Burrelit për hir të hasmërisë në kodrat e Peqinit dhe gjakmarrja e re që e bëri Hamit Matjanin, pas hakmarjes, një nga figurat më të njohura të zonës. Si u çua më pas në Napoli të Italisë, nga mbreti Zog, ku mbaroi shkollën e xhandarmërisë dhe emërimi në qytetin e Fierit. Beteja e trupave të xhandarmërisë së Hamit Matjanit me trupat e Riza Cerovës, gjatë kryengritjes së Fierit në vitin 1935 dhe shtypja e saj me ndihmën e forca të ardhura nga Tirana.

Xhevit Matjani (1936-2010)

Eshtë pikërisht kjo periudhë, kur Hamiti martohet me Kadifen dhe u lind Xhevit, i vetmi fëmijë nga kjo martesë, të cilin do ta donte aq shumë saqë gjatë internimit në kohën e regjimit Hoxha, do ta takonte shpesh, duke çarë rrethimet e Ushtrisë dhe Sigurimit. Në vijim të rrëfimit për jetën e babait të tij, Xhavit Matjani tregon se si Hamit Matjani, ashtu si Mujo Ulqinaku, e priti me armë pushtuesit italianë në qytetin e Vlorës në prill të vitit 1939. Më pas, ai shpallet nga italianët si person shumë i rrezikshëm dhe shumë i kërkuar. Pas arrestimit dënohet me vdekje, por me ndihmën e një miku arratiset nga burgu i Peqinit, jo për t’u larguar jashtë vendit, por për të krijuar një nga çetat e para antifashiste në vend. Kush ishin më pas kontaktet e para të Matjanit me krerët komunistë, që i afruan bashkëpunim dhe përse Hamit Matjani e refuzoi dy herë ofertën e Mustafa Gjinishtit. Përse Hamiti si shumë të tjerë pas fitores së komunistëve nuk u arratis, por vazhdoi luftën deri kur ushtria e rrethoi në Papër, të Cërrikut, e ku humbi vëllanë dhe 3 nipër. Arratisja në Greqi dhe letra që i la një bariu për ta dorëzuar në postën kufitare, ku shkruante se premtonte që do të kthehej në Shqipëri për të luftuar komunistët. Si u përhap Miti i Hamit Matjanit si desant “i pakapshëm” dhe përse autori i librit “Tradhtia e madhe”, Nikolas Bethel e quan “Robin Hudi” Shqiptar. Njëkohësisht në pjesën e parë të kësaj interviste djali i Hamit Matjanit tregon edhe të vërtetën e historisë së përhapur nga Sigurimi, e cila u besua për 45 vjet, se kryedesanti e kishte vrarë me dorën e tij vajzën e vetme dhe 26 desantimet e tij në kohën e regjimt të Enver Hoxhës.

“The Great Betrayal” Nicholas Bethel

Zoti Xhevit, ju jeni djali i vetëm i të famshmit Hamit Matjani… Po. Unë jam pinjoll i fisit Matjani, dhe djalë i vetëm i Hamit Matjanit, i vrarë në vitin 1953, pasi u kap nga forcat e Sigurimit të Shtetit si një nga diversantët më të rrezikshëm që donte të rrëzonte pushtetin e Enver Hoxhës dhe komunizmin në Shqipëri me dhunë. Fisi Matjani e ka prejardhjen nga zona e Burrelit dhe më saktë nga fshati Ketë. Por, për arsye hasmërie, u zhvendos prej andej në kodrat e Peqinit dhe Lushnjes. Pikërisht prejt tyre aty u krijua edhe fshati Matjan, me rreth 30 shtëpi të të njëjtit fis, që merrej kryesisht me blegtori dhe bujqësi. Por hasmëria edhe aty nuk na u nda, mbasi një person i një katundi tjetër, na plagosi xhaxhanë, Asllan Matjani, për punë të një koshereje me bletë.

A mund të na flisni për babanë tuaj në këtë periudhë? Babai im në këtë kohë ishte i mobilizuar ushtar në Vlorë. Pas vdekjes së të vëllait në spitalin e Tiranës, ai mori hak pas tre muajve, duke e vrarë personin që e kishte plagosur. Pasi kreu ekzekutimin, kthehet në Vlorë dhe vazhdon ushtrinë pranë xhandarmërisë, aty. Që atëherë iu hap nami si trim dhe kokëkrisur. Më pas, eprorët e bindën që pas ushtrisë ai të shërbente në xhandarmërinë e mbretit Zog, nga viti 1931 deri në 1935. Kjo pasi panë tek ai mjaft cilësi dhe aftësi ushtarake. Më pas e dërguan në Napoli për të studiuar shkollën ushtarake të xhandarmërisë. Pasi mbaroi këtë shkollë, kthehet përsëri në Vlorë. Shumë shpejt për merita të veçanta e transferuan në Fier.

Është ajo periudhë historike kur në këtë qytet një grup oficerësh të xhandarmërisë së Zogut u rebeluan me armë.

Cili ka qenë pozicioni i Hamit Matjanit në këto ngjarje? Në njëzet dhjetor të vitit 1935, mjaft njerëz të armatosur dhe të udhëhequr nga Riza Cerova, tentuan të marrin qytetin e Fierit. Në krye të forcave të xhandarmërisë që mbronin qytetin nga kryengritësit u vu babai im, Hamit Matjani. Pati përleshje të ashpra, dhe vetëm pas ndërhyrjes së forcave të tjera të ardhura nga Tirana, me në krye Ali Rizain, kryengritja u shtyp.

Cila është historia e familjes së Hamit Matjanit. Ju kur keni lindur? Babai im është martuar pikërisht në këto vite të vrullshme me nënën time Kadife Kuqi, nga Peqini. Unë u linda në vitin 1936 dhe kjo lindje pati lënë mbresa të mëdha tek im atë, sepse më vonë bënte shumë për mua. Kaq e vërtetë është kjo saqë kur kemi qenë të interrnuar në Krujë, Sukth dhe Tepelenë, pas çlirimit, ai kapërcente rrethimin e ushtarakëve dhe të Sigurimit të Shtetit dhe vinte më takonte, edhe pse më pas u diktua.

Hamit Matjani – Robin Hudi Shqiptar

Le të kthehemi pas në kohë. Çfarë bëri babai juaj si besnik i njohur i Mbretit Zog, kur ky u largua nga Shqipëria dhe vendi u pushtua nga fashistët italianë? Hamit Matjani nuk u largua nga vendi dhe as i priti me lule italianët, si shumë të tjerë. Së bashku me një grup shokësh, ai shkoi në Vlorë dhe luftoi kundër tyre, njësoj si patrioti Mujo Ulqinaku. Pas pushtimit, italianët, në bashkëpunim me mercenarë dhe spiunë të shitur shqiptarë, që e dinin se ai kishte luftuar kundër tyre, e arrestuan dhe e dënuan me vdekje, me varje në litar pa i bërë as gjyq. Por ai nuk priti ta varnin. U arratis me ndihmën e një miku, i cili i futi në qeli bashkë me ushqimin edhe një sharrë. Italianët e rrethuan disa herë, por nuk arritën ta kapin kurrë, sepse ai lëvizte në zonën e Lushnjës në vende që i njihte mirë dhe ku kishte miq të shumtë.

Çfarë bëri më pas? Ai nuk iku nga Shqipëria, siç bënë shumë të tjerë. Aktivizoi shokë e miq aktivistë dhe krijoi një nga çetat e para në vend, që u hapi luftë pushtuesve italianë.

Si i kishte marrëdhëniet me çetat partizane, që luftonin gjithashtu pushtuesit italianë? Në të njëjtën kohë po formoheshin edhe çetat partizane. Eshtë e vërtetë që krerët komunistë i kërkuan bashkëpunim për të luftuar së bashku. Janë të njohura dy takimet e babait me Mustafa Gjinishtin, një nga komunistët e parë, i cili gëzonte mjaft respekt në zonën e Peqinit dhe ishte i shkolluar në Perëndim. Miq të babait më kanë treguar se në njërin prej këtyre takimeve babai, pasi ka refuzuar të bashkëpunojë me komunistët i ka thënë atij. “Vërtet ti Mustafa je njeri i kulturuar, por s’po e kupton yllin e kuq bolshevik që mban në kapele!!Një ditë populli ynë ka për të vuajtur nga bolshevizmi. Më mirë hajde me mua dhe vdis si burrë sesa të vdesësh nga vetë komunistët. Ti ke për të vdekur para meje”. Dhe fatkeqësisht ashtu ndodhi. Që pas këtyre bisedimeve, babai me çetën e tij luftonte në kushte të vështira, në njërin krah kundër pushtuesve dhe në anën tjetër kundër partizanëve nga Peqini deri në Skrapar.

Po pas fitores së luftës nga komunistët, çfarë bëri Hamit Matjani? Vazhdoi të vepronte në zonën e tij të preferuar, ku edhe një ditë u rrethua nga qindra ushtarë të regjimit të sapokrijuar të Enver Hoxhës. Përleshja e madhe ka ndodhur në Papër të Cërrikut, ku edhe humbi të vëllanë dhe tre nipër, dhe disa pjesëtarë të çetës. Ai vetë arriti të dalë nga rrethimi i plagosur dhe u arratis për në Greqi. Gjatë rrugës mblodhi shumë njerëz të pakënaqur nga regjimi i Enver Hoxhës, me të cilët do të riorganizonte çetën përtej kufirit. Ka një fakt interesant për këmbënguljen e tij për të luftuar komunistët. Kur arriti afër kufirit me Greqinë, takoi një bari dhe i dha një letër, për të cilën e porositi ta dorëzonte në postën kufitare shqiptare. Në të shkruhej se “Hamit Matjani ishte plagosur dhe nuk mundej të vazhdonte luftën. Por sapo të shërohej në spitalet e Athinës do të rikthehej për të luftuar pa mëshirë komunistët”.

Eshtë pikërisht kjo periudha që emri dhe përplasjet e tij me Sigurimin e Shtetit u kthyen në mit? Sido që ta shikosh figurën e Hamit Matjanit, ajo është vërtet e mitizuar si nga ata që e kanë vrarë dhe sharë, edhe ata që e kanë dashur dhe e duan. Po t’i referohemi Nikolas Betheles, “…veprimtaria e tij është jo vetëm legjendare, por edhe reale, një njeri që luftoi si patriot për atdheun pa asnjë lloj kompromisi me çdo regjim…” Ky personalitet, autor i librit “Tradhtia e madhe”, e cilëson Hamit Matjanin si “Robin Hud” Shqiptar. Edhe kur e vranë ai tha: “Rroftë Shqipëria e lirë”.

Faktikisht për babanë tuaj ka mjaft legjenda, si përfundoi ai? Po është e vërtetë se ka shumë legjenda, por të gjitha këto vijnë nga realiteti. Ata që e kanë njohur nga afër, tregojnë se ishte jo vetëm shumë trim, por edhe jashtëzakonisht i zgjuar dhe i përgatitur si desant. Njëherë që nuk hyri në Shqipëri sipas planit të tij, e kapën. Në verën e vitit 1947, kohë e përgatitjes së kryengritjes në Myzeqe, gati hapur, në atë zonë këndohej kënga “Gjëmon vendi anembanë, kush e mban Hamit Matjanë”. Por le t’i përgjigjem pyetjes suaj. Babai im erdhi për herë të fundit në Shqipëri më 1 maj të vitit 1953, për herë të parë dhe të fundit nëpërmjet ajrit. Ai parashutoi te Shkëmbi i Vashës, në Bizë, të Martaneshit së bashku me dy shokët e tij, Gani Malushin dhe Naun Sulën, duke u mashtruar nga “Radio-Loja” e Sigurimit, e drejtuar nga ish-desanti Et’hem Çako dhe e vazhduar nga dy ish-desantët e kapur nga Sigurimi në Bizë, Zenel Shehu dhe Halil Branica, ish-pjesëtarë të Gardës Mbretërore të Zogut në Aleksandri të Egjiptit. Babai im, Hamit Matjani, u dënua nga gjyqi me varje në litar në qytetin e Lushnjës dhe u ekzekutua më 14 prill 1954, në moshën 44-vjeçare.

Për babanë tuaj thuhet se ishte “i pakapshëm” dhe se preferonte të hynte në Shqipëri vetëm nëpërmjet tokës në zona që i njihte mirë… Po, babai im brenda dhe jashtë vendit, konsiderohej si desant “i pakapshëm”, “i lindur me këmishë”, “njeri që s’e kap plumbi”, “Anteu i Mitologjisë greke”, që besohej si i pamposhtur derisa kishte kontakt me tokën. Dhe ja arritën duke e desantuar nga ajri nën preteksin, se “qendra fokusale e kryengritjes, Mati, ishte larg me kufirin grek”, nga edhe kalonte gjithmonë ai. Babai im quhet me plotë gojë nga specialistët më të mirë të spiunazhit në botë si “Desanti më i përgatitur” i operacioneve që u kryen për të rrëzuar regjimin komunist të Enver Hoxhës. Ai ka hyrë në Shqipëri 26 herë, prej të cilave vetëm njëherë nga ajri.

Baron Nicholas Bethel (1938-2007)

Te libri i Nikolas Bethel, “Tradhtia e madhe”, ka shifër tjetër për desantimet e Matjanit në Shqipëri? Po, është e vërtet se ky personalitet shkruan në librin e tij se “Hamit Matjani ka hyrë vetëm 15 herë në Shqipëri..”, por shifra 26, është sipas dëshmive të nipit të tij, Kadri Sina, i cili nuk i është ndarë për asnjë moment babait tim, jashtë dhe brenda vendit.

Për Hamit Matjanin është thënë jo rrallë se ishe superkriminel dhe që ka vrarë edhe të pafajshëm, madje edhe fëmijën e tij… Kjo është një përrallë e shpikur dhe përhapur nga komunistët, e cila faktikisht funksionoi deri në vitin 1990. Shpifja e ka zanafillën që në vitin 1945. Që në ditët e para të vendosjes së pushtetit komunist, unë dhe nëna ime, Kadife, së bashku me kushërinj të tjerë u internuam në Lushnjë. Në këto kushte, babai im më vonë bashkëjetonte me një tjetër grua në male, të cilën e kishte edhe bashkëluftëtare të ngushtë. Kjo grua quhej Fatime dhe u martua edhe me celebrim me babanë tim, duke lindur një vajzë, të cilën e quajtën Edije. Pikërisht për këtë fëmijë Sigurimi përhapi legjendën sikur Hamit Matjani e vrau, vetëm që të mos binte në duart e tyre. Qëllimi ishte i qartë, ata kërkonin që të diskretitonin figurën e babait tim në popull, ku respekti edhe pse nga frika ishte i madh. Thjesht donin që figurën e tij heroike dhe patriotike ta shndëronin në kriminale dhe të pashpirt. Një ditë forcat e Sigurimit arritën të zbulojnë bazën ku strehohej gruaja e dytë e Hamit Matjanit së bashku me foshnjën e vogël, në fshatin Dëshiraj. Fëmijën e çuan fillimisht në jetimoren e Elbasanit dhe pastaj në atë të Shkodrës. Ajo sot rron me gjithë burrin dhe është nënë e gjashtë fëmijve. Nëna e saj Fatimja, u dënua me 10 vjet burg dhe vdiq tre vjet pas kapjes së babait tim…

Panorama 5 mars 2011

Hamit Matjani dhe Miftar Spahija

Hamit Matjani:

“Rëndësi ka që ju po luani me CIA-n amerikane”.

Mesnatën e 30 prill-1 maj 1953, në masivet pyjore të Lurës, në vendin e quajtur “Guri i Vashës”, sipas lojës së përgatitur nga Zbulimi e Kundërzbulimi Shqiptar, parashutoi i arratisuri dhe i shumëkërkuari Hamit Matjani, eksponent i “Ballit Kombëtar” dhe drejtues i disa grupeve të armatosura në Shqipëri, pas ikjes në arrati. Misioni i Matjanit ishte përgatitur dhe mbështetej nga CIA amerikane, koloneli John, që në rastin konkret ra në grackën e Sigurimit Shqiptar. (Arkiva e Ministrisë së Punëve të Brendshme. Dosja “H. Matjani”)

Nga gjithë ngjarja e mesnatës së 30 prillit ‘53 te “Guri i Vashës”, në pyjet e Lurës, për njërin nga dëshmitarët e operacionit, përballja e Kadri Hazbiut me Hamit Matjanin, ka qenë diçka e jashtëzakonshme. Fillimisht, njerëzit e Sigurimit kanë pritur te vendi i caktuar zbritjen me parashutë të diversantit të rrezikshëm. Pas përballjes në distancë, Hamit Matjani me “Tomson”-in në duar ka kërkuar parullën. “Burreli!”, i është përgjigjur njëri nga oficerët e Zbulimit, duke i kërkuar kundërparullën. “Berati!”, ka shqiptuar aty për aty Hamit Matjani, duke u përpjekur të shquajë portretet e “aleatëve” që e kanë “ftuar” nga larg. Pastaj, “loja” ka filluar të zbulohet çast pas çasti. Më në fund, Hamit Matjani kishte mbetur i kryqëzuar dhe duhej të zbatonte çdo urdhër të aty…

Hamit Matjani, ballë për ballë me Kadri Hazbiun që e kishin shtënë në grackë. I thanë se duhej paraqitur te “Besniku” i çarmatosur. “Mysafiri” i ardhur me porosi, “Besnikun” (Kadri Hazbiun) e njihte si emër që nga viti 1949, i cili, sipas legjendave, drejtonte “Komitetin Qendror” të Frontit të Rezistencës. Nuk vonoi dhe, ashtu i shoqëruar, hyri në çadrën ku e priste Kadri Hazbiu. “Mirë se na urdhërove Hamit Matjani!”, ia priu Kadri Hazbiu. “Ju lumtë!” – u përgjigj Hamiti, në vend të fjalës “mirë se ju gjeta!”. “Po të prisnim së bashku me kapedan Zenelin!”, – i tha Kadriu Hamit Matjanit. Në këto çaste, Hamiti, pa e humbur toruan iu kthye: “Kuptoj qartë. Rëndësi ka që ju po luani me CIA-n amerikane.” “Si do t’ia bëjmë që kjo luftë shqiptar me shqiptar të marrë fund një herë e mirë?” – shtoi Kadri Hazbiu, duke orientuar bisedën për veprimet e mëtejshme.

http://botasot.info

Hamit Matjani para Gjyqit te Sigurimit

Nga Arkivat: Enver Hoxha e Mehmet Shehu:

Si duhet vrarë Hamit Matjani

U fol për Bandën e Hamit Matjanit dhe Zenel Shehut. Për gjykimin e saj, përveç trupave gjyqësore, impenjohet dhe Byroja Politike… Në këtë mbledhje, në prani të Enver Hoxhës, Mehmet Shehu kërkoi që për anëtarët e bandave të merren dënimet më të rënda, duke mos qenë dakord dhe me qëndrimin e mbajtur ndaj tyre dhe Kadri Hazbiu… Ja pjesë nga debati në Byronë Politike

Mehmet Shehu: -Ne duhet të shikojmë grupin e këtyre njerëzve që për herë të parë na del se kanë pasur qëllim diversioni, po edhe për të shkaktuar turbullira në vendin tonë. Faktet për këtë gjë janë schioccante (dërrmuese – shënim). Tek ne për këto gjëra vendos gjykata dhe Presidiumi i Kuvendit Popullor, por ne si organet e brendshme, kemi të drejtë t’i shfaqim mendimin tonë Byrosë Politike. Ky gjyq ka rëndësi jo vetëm në shkallën nacionale, por edhe ndërkombëtare, pse me këtë goditet spiunazhi amerikan, grek dhe italian gjer diku, demaskon në popull organizatat tradhtare të jashtme, varros Zogun dhe godit reaksionin e brendshëm. Ky është një gjyq me karakter politik dhe ideologjik. Unë mendoj që ky grup të mos dënohet si grupet e tjera, por më rëndë. Atje janë 6 diversantë. Mendimi im është që për rëndësinë politike që ka për ne dhe për kampin tonë dhe duke marrë parasysh edhe aktivitetin praktik të këtyre diversantëve, ata të dënohen me vdekje. Me këtë mënyrë ne godasim rëndë për herë të parë imperializmin amerikan, demaskojmë edhe grekët. Prandaj mendoj të ekzekutohen që të 6 dhe nga të gjithë këtë Hamit Matjanin me litar në Lushnje. Këtë lloj dënimi e parashikon edhe ligji. Nga të dy bazat e tyre, meqenëse është Puçe Moçani si baza kryesore dhe që gjatë luftës na ka luftuar si ballist dhe si njeri që ka spiunuar patriotin Riza Cerova, i cili është vrarë për shkak të tij, pastaj edhe për qëndrimin e tij të poshtër të mëvonshëm. Edhe në gjyq qëndrimi i tij ka qenë jashtëzakonisht i poshtër, prandaj mendoj që edhe ky të ekzekutohet me litar. Ai që ka qenë bazë e dytë në Elbasan, mendoj të mos ekzekutohet, po të dënohet me 5 ose me 10 vjet. Domethënë nga të 6 këta mbetet gjallë vetëm një. Si konkluzion them që Zenel Shehu të dënohet me vdekje, Hamit Matjani me litar, Adem Kabashi, Naun Sula, Gani Malushi dhe Halil Branica me vdekje. Ky është mendimi im dhe si të vendoset, të dalë një komunikatë e Ministrisë sonë për të njoftuar ekzekutimin e tyre.

Byroja politike këtu duhet të ndërhyjë se Kadriu nuk është dakord që këta njerëz të ekzekutohen, sidomos për Zenel Shehun. Ai e sheh çështjen jo nga ana politike, por thjeshtë agjenturiale. Po të mos dënohet ky, atëherë me përjashtim të Hamit Matjanit, të tjerët nuk i dënon dot se Zeneli është kryesori. Kadriu niset nga koncepcione shumë të gabuara, sentimentale, ndoshta dhe jo krejt sentimentale, por ngushtësisht agjenturiale, meqenëse Zenel Shehu u vu në shërbimin tonë. Tani Kadriu preket kur dëgjon që Zenel Shehu do të dënohet me vdekje. Bile, mua më ka propozuar ta lirojmë fare dhe me gjithë drunë që dhashë prapë të falet. Unë i thashë se ai me shokë do të ekzekutohen, po u prek shumë dhe më tha se nuk është i qartë, pse të dënohet me vdekje. E gjithë bota e di, thotë Kadriu, se ai na ka shërbyer dhe nga ai u sigurua suksesi që ne kemi arritur në kapjen e të tjerëve. Unë i thashë se nuk është puna e atyre, po është puna jonë që i kemi kapur këta armiq. Kadriu tha se po të ekzekutohet, do të preket rrethi i tij familjar, po unë i thashë se po të mos vritet Zeneli, do të preket i gjithë populli shqiptar dhe miqtë tonë jashtë. Unë mendoj se Kadriu duhet sqaruar ndoshta nga shoku Komandant mendoj unë, se pikëpamjen time ai nuk e pranoi. Ndoshta kjo çështje është pak më e thellë dhe i ka rrënjët në pikëpamjen që ai ka për luftën e klasës. Kadriu një njeri që nuk e njeh, mundet ta vrasë në vend, kurse një tjetri, qoftë edhe armik, e mbron, e trajton si shok. Gjëra të tilla në Sigurim janë të palejueshme, madje të dëmshme. Me Halil Branicën, Kadriu ka pirë raki dhe ka rënë në familjaritet, domethënë, një trajtim të çuditshëm, aspak të hijshëm, ky nuk pajtohet me qëndrimin që duhet të mbahet kundër një armiku nga një funksionar i lartë i organeve të brendshme.

Prandaj si anëtar i Komitetit Qendror, ai duhet të kuptojë se gjëra të tilla nuk lejohen në Organet e Sigurimit, nuk i lejon atij sidomos që është zëvendësministër i parë dhe zëvendëson ministrin, kur ai mungon. Në shtator të 1952, koloneli sovjetik më tha se si një zëvendës ministër i punëve të brendshme, mund të puthet me një diversant? Unë Kadriun e kam kritikuar për këto gabime megjithëkëtë, ai nuk e ka kuptuar gabimin e tij, prandaj byroja politike të japë opinionin e saj, që kjo gjë të jetë e qartë edhe për Presidiumin e Kuvendit Popullor.

Enver Hoxha: – Unë jam dakord me sa tha Mehmeti që të ekzekutohen, por jo me litar.

Beqir Balluku e Hysni Kapo: – Ne jemi dakord që Hamit Matjani të varet në litar se kështu do të kënaqet populli, ta shohë nja 3-4 orë.

Enver Hoxha: – Unë e kisha nga kjo anë se krijohet një farë frike e padeklaruar në popull, kur sheh një njeri në atë gjendje me gjuhën jashtë, prandaj më mirë me pushkatim si të tjerët.

Mehmet Shehu: – Edhe në lidhje me armiqtë e tjerë, Kadriu ka raste të tilla. Në Durrës ai i dha tokën e shtetit një armiku ose automatikun. Ai nuk e ka të qartë qëndrimin që duhet mbajtur kundrejt armikut.

Enver Hoxha: – Edhe taktika e njerëzve të Ministrisë së Brendshme nuk mund të jetë kështu. Zenel Shehu nëse u bë bashkëpunëtor, ka pasur frikë dhe jo se na do ne, prandaj si t’ia hedhësh dorën në qafë atij qeni? Ahere jemi dakord të ekzekutohen ata njerëz me përjashtim të strehuesit të Elbasanit. Për çështjen e varjes në litar, të Hamit Matjanit, ta shohim më vonë. Edhe çështjen e Kadriut ta shohim në Sekretariat ku të vijë edhe Mehmet Shehu.

Mehmet Shehu: – Është një gjë që Kadriu e mbajti 8 muaj procesin në dorë dhe më në fund pashë se ishte krejt ndryshe nga ai që është sot. Kadriu me atë proces që kish përgatitur Zenel Shehun e linte të lirë. Në proces nuk përmendej asgjë për kryengritje të armatosur, atje dilte sikur kishte ardhur këtu vetëm për të parë se si ishte gjendja në Shqipëri. Për të gjitha dokumentet që iu gjetën si: radio, pushkë, helm etj, nuk bëhej fjalë fare në procesverbalin hetimor.

Enver Hoxha: – Duke i ekzekutuar, ne evidentojmë rrezikshmërinë për të bërë kryengritje nga ana e tyre, se ai nuk erdhi kot këtu.

Mehmet Shehu: – Ai më tha mua se nuk dorëzohej i gjallë, aq armik i vendosur është. Unë mendoj se Kadriu ka bërë gabim të rëndë në pikëpamje politike ai i ka mbajtur zgjidhur këta armiq gjatë të gjithë kohës dhe në shumë raste edhe në pyll, kurse në Organet e Sigurimit nuk mund të ecet kështu, dhe Kadriut i duhet të bëjë kthesën.

http://www.radiandradi.com/krejt-jeta-si-nji-film-pjesa-e-ii-lazer-radi-1916-1998-me-rastin-e-100-vjetorit-te-lindjes/testata-kryesore/gazeta/

Nga Kastriot Dervishi

Më 3 tetor 1949 desantuan në zonën e Vlorës dy grupe, i pari në Tragjas dhe i dyti në Kurvelesh.

Ishin stërvitur në Maltë. Grupi i parë përbëhej nga: Sami Ngucaj (Lepenica), Hysen Sinani (Lepenica), Zagoll Shenaj dhe Safet Abazi. Tre të parët u vranë tradhtisht në kohë të ndryshme, ndërsa i fundit mundi të arratisej dhe ta tregonte atë që ndodhi.

Kjo ngjarje e hidhur që veç të tjerash cenoi një ndër tiparet e hershme të shqiptarit, besnikërinë, nuk u prit mirë nga vëllai dhe motra e Hysen Sinanit (Hodoja dhe Sirma), sepse ishin përzier njerëz të afërt të tyre. Familjet shqiptare përjetonin një traumë të vërtetë.

Komunizmi u mori nderin dhe u shkatërroi traditat.

Vëlla e motër u gjykuan për vrasje.

Hodoja e kishte viktimën burrin e motrën. Ndërsa Sirma e kishte bashkëshort. Vëlla e motër, pra Hasani dhe Sirma vepruan për të marrë hakun e vëllait desant Hysen Sinanit (Lepenica) te Shefqet Sejati.

Sipas vendimit të gjykatës, Sirma nga shtëpia e viktimës (njëkohësisht bashkëshorti i saj) dhe merr një granatë, të cilën ia jep vëllait Hodo Sinani. Më 10.2.1950 ky i fundit ia hedh viktimës Shefqet Sejatit kur ai po shkonte për në Vlorë dhe e vret në vend. Ngjarja ngeli për shumë muaj e pazbardhur, deri sa të dyshuarit u arrestuan më 1.11.1952.

Vëlla e motër u gjykuan për vrasje, në bazë të nenit nr.4, të ligjit nr.372, datë 12.12.1946. Me vendimin nr.242, datë 19.6.1953 Kolegji Ushtarak i Gjykatës së Lartë, la në fuqi vendimin nr.61, datë 20.5.1953 të Gjykatës Ushtarake Durrës.Shkalla e parë i deklaroi fajtorë të dy bashkëshortit dhe i dënoi përkatësisht me vdekje dhe me 15 vjet burgim.

Më 27.6.1953, ministri i Punëve të Brendshme, Mehmet Shehu i kërkonte sekretarit të përgjithshëm të PPSH-së, Enver Hoxha që të lihej në fuqi dënimi me vdekje për Hodo Sinanin, si vrasës së Shefqet Sejatit, i cili së bashku me të birin ishin bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit. Në kërkesë ai shpjegon arsyet pse duhej bërë kjo. Vendimi u ekzekutua.

Në vitin ’90, në Aeroportin e Londrës u arrestuan të gjithë lojtarët e Kombëtares, që kishte thirrur trajneri Bejkush Birçe, mes të cilëve ish emra të njohur si Foto Strakosha, Sulejman Demollari, Rudi Vata, Mirel Josa, Artur Lekbello etj, por pas një nate brenda në qeli skandali u minimizua dhe ndeshja u zhvillua.

Ish-trajneri i Kombëtares Bejkush Birçe rikthen historinë e skandalit të madh, pa vjedhjes në një nga dyqanet e Aeroportit të Londrës, kur lojtarët që ai kishte grumbulluar për ndeshjen ndaj Islandës, si dhe ata të ekipit U-21, përfunduan në qeli

30 maj 1990. Shqipëria përballej me Islandën, në ndeshjen e parë për kualifikueset e Europianit 1992. Ishte koha kur bota e futbollit po përjetonte edhe emocionet e fillimit të Kupës së Botës, “Italia ‘90”. Por ishte edhe koha kur në vendin tonë po frynte era e ndryshimeve të mëdha politike. Nën drejtimin e Bejkush Birçes, Kombëtarja Shqiptare e Futbollit niset dy ditë para drejt kryeqyteti islandez për ndeshjen e parë, që ishte planifikuar të luhej në stadiumin “Laugardalsvollur” të Rejkjavikut , e vlefshme për Euro 1992. Gjyqtar ishte një britanik, Fred McKnight. Udhëtimi transit.

Arrestimet e të gjithë lojtarëve në Londër.

Kuqezinjtë ndalen në Londër dhe po bëheshin gati për të kapur avionin, që nisej drejt kryeqytetit të Islandës. Aeroporti i Londrës, shumë më modern, ndryshe nga ai shqiptar, kishte edhe dyqane, dhe afronte mallra luksi që nuk njiheshin në vendin tonë. Në pritje të avionit, lojtarët i marrin leje stafit drejtues për të vizituar dyqanet, me qëllim të blinin ndonjë gjë të lirë, me ato pak dieta që kishin marrë nga shteti.

Për një vend si Shqipëria e varfër, futbollistët e Kombëtares ndiheshin me fat, sepse dalja jashtë kufijve të izoluar në kohën e regjimit komunist, ishte një luks për pak vetë, që duhej shfrytëzuar. Bashkë me udhëtimin e ekipit A, ishte edhe ekipi Kombëtar U-21, që do të luante gjithashtu një ditë para ndaj Islandës.

Në dyqanet e aeroportit futen edhe ata.

Pas daljes, vjen avioni dhe ekipet sistemohen. “Në momentin që po bëheshin gati dhe avioni do të nisej, ndodh ajo që nuk pritej,” – thotë në rrëfimin e tij për “Albanian Free Press”, Bejkush Birçe.

– “Policia e aeroportit ngjitet në avion dhe jep urdhër që delegacioni shqiptar i futbollit të zbresë poshtë.

Ndërkohë avioni nuk mund të priste.

Ndeshja gjithashtu nuk priste.

Por i jepet urdhër që avioni të vazhdojë udhëtimin dhe ne duhet të zbrisnim të gjithë,” –thotë Birçe. – “Na komunikohet neve si staf drejtues se në ambientet e dyqanit, përmes kamerave të sigurisë është konstatuar një vjedhje dhe si pasojë do të arrestohen të gjithë ata që ishin brenda, derisa të kapen autorët. Përpjekjet për t’i bindur ishin të kota.

Na u tha se vetëm stafi, që qëndroi jashtë nuk do të arrestohet dhe ai mund të niset drejt Islandës. Kështu, i tërë ekipi që unë drejtoja dhe lojtarët e U-21 përfunduan në qeli. Ishim para një skandali. Si mund të nisesha vetëm me ndihmësin tim, mjekun dhe pa ekipin, drejt Islandës?,” thotë Birçe.

Rreziku i anulimit të ndeshjes dhe frika.

Mjeku Lluka Heqimi, pjesë e stafit tim i cili dinte anglisht, ishte i vetmi që merrej vesh me autoritetet angleze.

“Vendosëm të qëndronim në Londër deri, në pritje. Të gjithë lojtarët në qeli, për hetimin e vjedhjes, ne si staf e kaluam natën dhe fjetëm jashtë.

Të alarmuar!

A do të luhej ndeshja? Ne kishim para vetëm për avionin e parë. Të nesërmen avionin e radhës, me çfarë do ta paguanim? Po në Shqipëri kur të ktheheshim, si do të justifikohemi para autoriteteve, pasi nuk të falnin në raste të tilla?”, kujton më tej Birçe.

Nga fakti se bëhej fjalë për ekipin Kombëtar, lajmi u përhap me shpejtësi në mediat britanike e më pas në ato të Islandës, në një kohë kur autoritetet islandeze kishin dalë në aeroport në pritje të Kombëtares shqiptare. Për shkak të kohës, në Shqipëri lajmi u censurua. – “Të gjithat mediat islandeze ishin hapur me lajmin se lojtarët e Kombëtares së Shqipërisë janë arrestuar dhe ndeshja vihej në rrezik.

Në rast se ajo nuk do të luhej, Shqipëria rrezikonte të dënohej edhe nga UEFA dhe FIFA, sipas rregullores, me përjashtim.

Por ky skandal nuk do të kapërdihej lehtë në Shqipëri, nga autoritetet e larta komuniste të kohës. Unë dhe stafi i trembeshim ndëshkimit, madje kishim humbur shpresat se do të mund të dilnim nga kjo situatë.”

Mbërritja në Islandë, falë dashamirësisë së kundërshtarit.

Të nesërmen, pas hetimeve, autoritetet angleze kishin zbuluar përmes kamerave dhe marrjes në pyetje se cilët ishin dy lojtarët e Kombëtares sonë, për të cilët Birçe thotë se për shkak të etikës nuk ka dëshirë t’iu tregojë emrat e tyre.

– “Ata mbi ngjarjen nisur nga rëndësia që kishte ekipi, komunikuan me autoritetet më të larta britanike. Çështja u bë edhe diplomatike. Duket se u lidhën edhe me autoritetet shqiptare, por mesa di unë ka luajtur Islanda një rol vendimtar për ta zgjidhur paqësisht këtë çështje delikate.

Islandezët bënë të pamundurën që skuadra Kombëtare e Shqipërisë të nesërmen të nisej e plotë dhe madje morën përsipër edhe shpenzimet e udhëtimit.

Kështu u bë. Edhe ata që u gjetën fajtorë nga autoritet angleze u lanë të lirë dhe u dënuam thjesht me një gjobë sa për të “respektuar” ligjin, që më duket, me sa kujtoi edhe ajo u pagua nga Islanda.

Kështu u nisëm të nesërmen pasdite, por askush nuk mendonte më për ndeshjen, që edhe pse çuditërisht luajtëm mirë, e humbën 2-0. Megjithatë islandezët kishin dalë dhe na pritën mjaft mirë në aeroport, edhe pas ndeshjes, na përcollën me shumë dashamirësi. Çdo gjë shkoi mirë dhe ne u kthyem në Tiranë.”

Dënimet e 6 futbollistëve në Tiranë, Birçe mbetet trajner.

Pas kthimit në Shqipëri, Bejkush Birçe dhe stafi i tij u thirrën menjëherë në Federatë dhe në ministrinë përkatëse. – “Lajmi ishte marrë vesh nga autoritetet.

Fat ishte se pavarësisht skandalit ne ia dolëm mbanë, ngaqë shkuam të nesërmen të plotë dhe ndeshja u zhvillua.

Gjysma e së keqes.

M’u desh të justifikohesha, se gjithçka ishte një ngjarje spontane. Pas një analize të gjatë, nisur nga koha e ndryshimeve kur ndëshkimet për fat nuk ishin më aq të ashpra, si masë gjashtë futbollistë u përjashtuan nga ekipi Kombëtar. Dy lojtarë që u përfshinë në vjedhje u përjashtuan dhe po ashtu për një afat 6-mujor edhe katër të tjerë, të cilët ishin pranë tyre dhe në dijeni.” Por për fatin e mirë të lojtarëve të ndëshkuar, regjimi ra disa muaj më vonë dhe ata u falën për të vazhduar karrierën si futbollistë dhe të riktheheshin edhe si pjesë e Kombëtares Shqiptare të Futbollit. – “Edhe pse ngjarja kapërceu dhe unë vazhdova të isha trajner, ky ishte ndoshta momenti më i vështirë në karrierën time.

Rrezikova të futesha në historinë e futbollit botëror, si trajner i parë që do të shkonte në një vend tjetër, pa lojtarët që rrugës i kishin përfunduar të gjithë në qeli,” mbyll rrëfimin ekskluziv për “Albanian Free Press”, ish-trajneri i mirënjohur, Bejkush Birçe. Në një grup ku bënin pjesë ekipe me emër, si Franca, Spanja, Çekosllovakia, Shqipëria e mbyll në vend të fundit, por ishin vite të vështira, kohë kur futbollistët tanë ndodhte që të mos ktheheshin më me ekipin në atdhe. Si për ironi, me gol të Eduart Abazit fitorja e vetme u shënua pikërisht ndaj Islandës, në ndeshjen e 26 majit 1991, në mitikun “Qemal Stafa” dhe në grup kualifikohet vetëm Franca.

Ndeshjet kualifikuese “Euro 1992”

Islandë-Shqipëri 2-0

Shënues: Gudjohnsen 41’, Edvaldsson 82’

Islanda: Kristinsson, Bergsson, S. Jonsson, T Orlygsson (Janson 46’), Gretarsson, Ormslev, Gudjohnsen, Thórdarson, Petursson, Torfason ( O. Orlygsson 66), Edvaldsson. Trajner: Bo Johansson

Shqipëria: Strakosha, Noga (Iljadhi 80’), Jera, Vata, Abazi, Kove, Millo, Josa, Demollari, Lekbello, Shehu (Arbëri 46’). Trajner: Bejkush Birçe

AFP.al

Dëshmia e 78-vjeçares Izabela Luli me origjinë nga Malësia e Shkodrës, për historinë tragjike të babait të saj, Gjelosh Lulit, (nipi i Heroit të Popullit, Dedë Gjon Luli), kapitenit të Artilerisë të diplomuar në Torino, i cili u masakrua nga komunistët në vitin 1947, pasi qëndroi dy-tre vjet i fshehur në malet e Hotit dhe Kastratit. Si e torturuan dhe e futën në zjarr Forcat e Ndjekjes, Kol Mirin e fisit Dedëvukaj, duke ia përcëlluar e djegur trupin në mënyrë që ai të tregonte ku fshihej kushëriri i tij, Gjeloshi…?!

Nga Dashnor Kaloçi.

“Me ardhjen e komunistëve në pushtet, babai im, kapiten Gjelosh Luli, qëndroi i fshehur nëpër male duke u strehuar tek miqtë e tij, sa në malësitë e Hotit të përtej kufirit dhe atë të Kastratit këtej kufirit, ku u rrethua dhe ra disa herë në përpjekje me Forcat e Ndjekjes. Aty nga dhjetori i vitit 1947, ai u rrethua në shpellën ku streohej në zonën e Kastratit dhe mbeti i ngrirë në dëborë. Pas shumë kërkimesh kufoma e tij u gjet nga Forcat e Ndjekjes, të cilat ia prenë kokën dhe trupin e tij e lanë mbi dëborë që ta shqyenin kafshët e egra. Më pas kokën e tij ata e morën me vete dhe sollën në Koplik, ku thirrrën disa fshatarë që e kishin njohur atë, për të bërë verifikimin nëse ishte ajo koka e Gjelosh Lulit”.

Njeriu që flet dhe dëshmon për herë të parë për atë ngjarje tragjike është 78-vjeçarja Izabela Luli (Mari) e bija e kapitenit të famshëm Gjelosh Lulit, nipit të heroit të Deçiqit, Dedë Gjon Lulit, ish-komandantit të përgjithshëm të Forcave Nacionalistë të Malsisë së Madhe, i cili u masakrua në mnëyrën më barbare nga forcat komuniste në fundin e dhjetorit të vitit 1947. Po kush ishte Gjelosh Luli, cila është e kaluara e tij dhe ku u diplomua ai? Cili ishte aktiviteti i tij gjatë viteve të Monarkisë së Zogut e në periudhën e pushtimit fashist të vëndit dhe përse e masakruan komunistët kufomën e tij?

Gjeloshi, nipi i Dedë Gjon Lulit

Gjelosh Luli u lind në vitin 1912 të në fshatin Traboin të Malsisë së Madhe, në familjen e patriotit të madh dhe heroit të Luftës së Deçiqit, Dedë Gjon Lulit. Babai i Gjeloshit, Gjokë Luli, ishte kushëri i parë me djalin e Dedë Gjon Lulit, por e gjithë familja e tyre jetonte bashkë në një kullë atje në fshatin Traboin. Që kur ishte fare i vogël, Gjelosh Lulin e përkundi në djep, Nora e Hotit, “Heroina e Popullit”, të cilën Dedë Gjon Luli e kishte nusen e djalit. Nga ajo familje e madhe, përveç Dedë Gjon Lulit, kanë qenë tepër të njohur edhe dy djemtë e tij, Kola me Gjergjin, të cilët patën luftuar përkrah babait të tyre. Kola vdiq tepër i ri, pasi u helmua nga serbët në një hotel të Vlorës në vitin 1910, në shenjë hakmarrje ndaj Dedë Gjon Lulit, ndërsa Gjergji mbeti i vrarë në Luftën e Deçiqit, teksa ishte duke ngritur flamurin së bashku më babanë e tij. Përveç këtyre burrave që kanë lënë emër të madh, nga familja e Gjelosh Lulit ka qenë tepër i njohur edhe Luc Nishi, nip i kësaj shtëpie, i cili u vra duke luftuar me armë në dorë në Luftën e Koplikut në vitin 1920. Gjatë asaj beteje të madhe, Luc Nishi i vuri gjoksin topit të artilerisë serbe dhe trupi i tij u bë copa copa.

Aty nga viti 1913 kur u bë ndarja e kufijve të Shqipërisë nga Fuqitë e Mëdha dhe fshati Traboin mbeti nën juridiksionin e Malit të Zi, si shumë familje të tjera të atij fshati, edhe familja e Dedë Gjon Lulit u shpërngul që andej dhe erdhi e u vendos në një fushë në afërsi të qytetit të Shkodrës. Edhe sot e kësaj dite ajo fushë afër fshatit Shtoj, njihet me emërin: Hoti i Ri. Që nga ajo kohë e në vazhdim familja e madhe e Dedë Gjon Lulit ka jetuar në atë fshat, kurse shtëpitë e tyre përtej kufirit në Traboin, mbetën të shkreta pa njeri. Në atë familje të madhe që u vendos në Hotin e Ri, jetoi edhe familja e Gjok Lulit, babait të Gjeloshit, i cili kishte gjashtë fëmijë: Pjetrin, Gjeloshin, Rrokun, Nolin, Gjelinën dhe Nocën. Gjatë viteve të Monarkisë së Zogut, familja e Gjok Lulit u respektua dhe u nderua shumë nga regjimi zogist, për arsye se ai ishte nip i heroit të madh, Dedë Gjon Lulit. Nisur nga ky fakt, përveç djalit të madh Pjetrit i cili qëndroi me prindërit e tij në shtëpi, tre djemtë e tjerë të Gjokës, Gjeloshi, Rroku e Noli, përfituan bursa shtetërore nga qeveritë e Monarkisë dhe studjuan në universitetet e akademitë e Italisë. Ndërsa Gjeloshi me Nolin u diplomuan në shkollat dhe akademitë ushtarake, Rroku u diplomua në degën e Ekonomisë në një nga universitetet e Italisë.

Gjeloshi diplomohet në Akademinë e Torinos

Gjelosh Luli nuk ishte më shumë se shtatë vjeç kur erdhi në qytetin e Shkodrës dhe filloi mësimet e para të shkollës fillore. Pas kësaj ai ndoqi mësimet e gjimnazit klasik pranë Konviktit “Malet Tona” të atij qyteti, ku u dallua si një nga nxënësit më të mirë të asaj shkolle. Lidhur me këtë, e bija e tij, Izabela Luli (Mari) dëshmon: “Pas mbarimit të shkollës së mesme në vitin 1929, babai, Gjelosh Luli, përfitoi një bursë shtetërore nga qeveria zogiste e asaj kohe dhe shkoi për të ndjekur studimet e larta pranë Akademisë Ushtarake të Torinos nëItali.

Në atë akademi ai u diplomua me rezultate të shkëlqyera në degën e Artilerisë dhe pas mbarimit të saj bëri edhe një vit tjetër specializim në kursin e Aplikacionit. Në vitin 1934, babai u kthye në Shqipëri dhe u emërua në një nga repartet e Regjimentit të Artilerisë në qytetin e Tiranës ku iu dha edhe grada e togerit. Përveçse profesionit të tij si oficer artilerie ku ai ishte diplomuar me rezultate të larta, babai në atë kohë ishte i dhënë shumë edhe pas shkrimeve publicistike dhe gjuhëve të huaja, duke zotëruar

shumë mirë italishten, frëngjishten e gjermanishten. Pasi shërbeu për disa vjet në Regjimentin e Artilerisë në Tiranë, Gjeloshi u transferua pranë familjes së tij në qytetin e Shkodrës, duke u caktuar përsëri në një repart artilerie. Në vitin 1936 teksa babai shërbente si oficer në qytetin e Shkodrës, u martua me nënën tonë. Elenën, e cila ishte bijë e familjes së njohur Mirakaj nga rrethi i Pukës. Në atë kohë që u bë martesa, nëna jonë sapo kishte mbaruar gjimnazin pranë Institutit Femëror “Nana Mbretëreshë” në qytetin e Tiranës, ku ishte diplomuar me rezultate shumë të larta.

Gjatë atyre viteve që babai shërbeu si ushtarak në qytetin e Shkodrës, ku mori dhe gradën e Kapitenit të Parë, ai gjithshtu dha edhe mësim si pedagog i gjuhëve të huaja në gjimnazin klasik të Shkodrës. Që nga ajo kohë babai filloi të botonte vazhdimisht shkrime të ndryshme në shtypin e kohës, e kryesisht në revistën “Hylli i Dritës” të cilën ai e kishte shumë për zemër. Ndërsa babai ishte i dhënë pas shkrimeve publicistike, nëna jonë, Elena, shkruante vazhdimisht poezi të cilat edhe sot pas kaq vitesh, me shumë mundime ne i kemi ruajtur dhe i kemi në shtëpinë tonë. Po kështu që në ato vite, Gjeloshi, kishte shfaqur hapur ndjenjat e tij antikomuniste me anë të shkrimeve të ndryshme që botonte në shtypin e kohës dhe ajo gjë njihej mirë prej të gjithëve në qytetin e Shkodrës”, dëshmon Izabela Luli, lidhur me babanë e saj Gjelosh Lulin, të cilit Mbreti Zog i dha mundësinë e shkollimit në Itali, për arsye se ishte nip i Dedë Gjon Lulit.

Kreu i nacionalistëve të Malsisë së Madhe

Pushtimi i Shqipërisë nga Italia fashiste në prillin e vitit 1939, e gjeti kapiten Gjelosh Lulin, si oficer në Regjimentin e Artilerisë të qytetit të Shkodrës. Si shumë ushtarakë të tjerë edhe ai e kundërshtoi pushtimin fashist, por në vitin 1940 kur iu bë thirrje të gjithë ish-ushtarakëve të Monarkisë së Zogut, që të riktheheshin në Ushtrinë Kombëtare, edhe ai u kthye dhe u emërua përsëri në Regjimentin e Artilerisë ku kishte shërbyer vite më parë. Lidhur me veprimtarinë e Gjelosh Lulit gjatë viteve të pushtimit fashist dhe mbarimin e Luftës, e bija e tij. Izabela Luli dëshmon:

“Në vitet e para të pushtimit, babai, nuk u përzie fare me punët e politikës por vazhdoi të shërbente siu ushtarak i Artilerisë dhe herë pas here vazhdoi të shkruante shkrime letrare e historike në revistën “Hylli i Dritës”e në ndonjë gazetë tjetër të asaj kohë. Asokohe familja jonë banonte në Lagjen “Badra” të Shkodrës, ku pas motrës së madhe Klarës që kishte lindur në vitin 1938, në vitin 1942, aty u linda dhe unë. Në atë kohë babai ynë njihej si nacionalist i flaktë e antikomunist i vendosur dhe të tillë e kishte edhe rrethin e tij shoqëror, ku përveçse me shumë intelektualë të njohur të qytetit, ai kishte shoqëri e miqësi të ngushtë edhe me oficerët: Mark Gjeka, Mark Mala, Mark Dredha si dhe me Gjon Dostanishtën e Gaspër Palin.

Deri aty nga viti 1943, babai mbajti detyrën e Komandantit të Përgjithshëm të Forcave Ushtarake të gjithë Qarkut të Shkodrës, ndërsa më pas kur filloi konflikti i armatosur midis forcave komuniste dhe atyre nacionaliste, ai doli në mal dhe u zgjodh me detyrën e Komandantit të Forcave Nacionaliste të Malsisë së Madhe. Si komandant i atyre forcave nacionaliste, Gjeloshi, qëndroi maleve me armë në dorë deri në mbarimin e Luftës dhe në nëtorin e vitit 1944, ai së bashku me major Llesh Marashin dhe njerzit që komandonin, shkuan në qyetezën e Koplikut dhe bënë një kuvend me popullin e asaj krahine. Gjatë atij takimi, Gjeloshi mbajti një fjalim ku midis të tjerash iu drejtua të gjithë popullit që ishte atje duke iu thënë: “Lufta ka mbaruar dhe komunistët e kanë fituar atë, prandaj ju shkoni nëpër shtëpiat tuaja, sepse s’kena ma gjak me derdh kot. Ndërsa unë po largohem e do të vazhdoj rrugën që kam nis”. Ky ishte dhe

takimi i fundit i babait me malësorët e asaj krahine, sepse më pas ai doli në mal në arrati”, dëshmon Izabela Luli, lidhur me babanë e saj kapiten Gjelosh Lulin, që në atë kohë ishte komandant i Forcave Nacionaliste të Malsisë së Madhe.

Kapiten Luli, tre vjet i arratisur nëpër male

Që nga nëntori i vitit 1944 kur kapiten Gjelosh Luli u largua nga qyteti i Shkodrës, ai doli në arrati dhe qëndroi i fshehur nëpër male, për të shpëtuar nga hakmarrja e komunistëve të cilët e kishin shpallur atë armik. Lidhur me këtë dhe peripecitë e familjes, pas arratisjes së tij, e bija Izabela dëshmon: “Pas arratisjes së babait, nëna. Elena, me mua dhe motrën Klarën, (që në atë kohë ishim shumë të vogla), nuk patëm fatin të qëndronim shumë në shtëpinë tonë, sepse që në janarin e vitit 1945 ne na internuan në Katër Rrugët e Shijakut.

Në momentin që po na nxirrnin nga shtëpia vetëm me rrobat e trupit, motra, Klara, qante me të madhe duke kërkuar një fustan të bukur që ia kishte sjellë babai nga Italia. Në atë kohë njeri nga ushtarët që po kontrollonin shtëpinë, doli në dritare dhe pasi pyeti nënën se kë fustan kërkonte motra, e gjeti dhe ia hodhi atë nga dritarja, e motra pushoi së qari. Në Shijak ne na lanë në një stallë dhe më pas na internuan përsëri në Kalanë e Beratit dhe në qytezën e Kuçovës. Në atë kohë që ne ishim të internuar atje, babai qëndronte i fshehur nëpër male, së bashku me mikun e tij, Major Llesh Marashin. Pas arrestimit të Lleshit, babai qëndroi vetëm me mikun e tij të ngushtë, (probatinin) Marash Dodën nga Kastrati, duke u strehuar ndër miqtë e tij në atë krahinë.

Aty nga fundi i vitit 1945, dymbëdhjetë burra të Hotit shkuan në Kastrat dhe morën takim me parinë e asaj krahine, duke iu thënë: “Na e dorzoni kapiten Gjelosh Lulin, se është marre për ne që ai streohet këtu në Kastrat dhe jo në Hot, që është dhe vëndlindja e tij”. Pas kësaj kërkese, paria e Kastratit iu përgjigj burrave të Hotit duke iu thënë: “Po edhe ne me bukë e kemi mbajt Gjelosh Lulin”. Kështu kastratasit nuk pranuan me e dorzu Gjelosh Lulin dhe e mbajtën të strehuar edhe për shumë kohë në atë krahinë”, tregon e bija, Izabela, lidhur me periudhën kur i jati i saj qëndronte i fshehur nëpër male tek miqtë e tij të Hotit e Kastratit.

Forcat e ndjekjes futën në zjarr kushëririn e Gjeloshit

Por ç’ndodhi më pas me kapiten Gjelosh Lulin? Lidhur me këtë, Izabele dëshmon: “Kur u dha një amnisti nga qeveria komuniste e Tiranës, babai e detyroi probatinin e tij, Marash Dodën, që të dorzohej dhe vetë qëndroi përsëri i fshehur në një shpellë në Kastrat. Nga viti 1945 deri në vitin 1947, atë e strehuan dy familje, nga kushërinjtë e tij matanë kufirit, Mark e Kol Miri, të fisit Dedëvukaj. Ndërsa këtej kufirit ai ka qëndruar i fshehur tek dy vëllezërit, Mark e Lul Gjeloshi. Kur në atë krahinë shkonin forcat të shumta komuniste për kontroll, babanë e kalonin matënë kufirit dhe kur kishte kontrolle andej, ata e sillnin përsëri këtej kufirit.

Në vitin 1946, forcat shqiptare të Ndjekjes e rrethuan shtëpinë e Mark e Kol Mirit në Traboin të Malit të Zi, por babai mundi që të shpëtonte dhe iku ndër male. Pas kësaj forcat e Sigurimit e lidhën Kol Mirin këmbë e duar dhe i ndezën dy zjarre anash tij. Ndërsa filloi t’i fryhej mishi i trupit nga flakët e zjarrit, Kola bërtiti që ta zgjidhnin, sepse do t’u tregonte vëndin ku fshihej Gjelosh Luli. Ndërsa Kola bërtiste nga

dhimbjet, vëllai i tij, Marku, që ishte i lidhur në një trung lisi aty pranë, i bënte me shenjë që të mos tregonte. Pasi e zgjidhën, Kola i sorollati Forcat e Ndjekjes nëpër male pa ua treguar vëndin ku fshihej Gjelosh Luli dhe ai mundi që të shpëtonte prej tyre, duke u arratisur nga një shtëpi ku ata shkuan për të kaluar natën. Pas kësaj Kola mundi që të arratisej nga Shqipëria, ndërsa të vëllanë e tij, Markun, e burgosën me dënime të gjata”, tregon Izabela.

Komunistët ia prenë kokën Gjeloshit dhe ia sollën në Koplik

Lidhur me fundin tragjik të babajt të saj, Izabela dëshmon: “Pas asaj ngjarje, babaj ynë Gjelosh Luli, iku nga Hoti dhe u strehua në Kastrat, (i mbajtur në vig nga fshatarët pasi i kishin ngrirë këmbët), ku në dhjetorin e vitit 1947 atë e rrethuan dy herë Forcat e Ndjekjes. Në rrethimin e dytë ai iku nga shpella pa e kapur, por mbeti i ngrirë në dëborë ku dhe e gjetën të vdekur forcat e Sigurimit. Pasi e gjetën në dëborë, ata ia prenë kokën Gjeloshit dhe trupin e tij e lanë aty në dëborë që ta shqyenin kafshët e egra.

Kokën e tij ata e sollën në qëndrën e Malsisë së Madhe, në Koplik, dhe aty mblodhën shumë fshatarë që e kishin njohur atë, për të bërë verifikimin, nëse ishte ajo koka e Gjelosh Lulit. Aty nga pranvera e vitit 1948, trupin e tij e gjeti një çoban i atyre anëve, i cili e varrosi dhe vuri një shenjë që të mos e harronte vëndin. Në atë kohë ne na hoqën nga internimi e na kthyen në Shkodër dhe nga ajo gjë ne e morëm me mënd se babanë e kishin vrarë, sepse ishte si rregull që kur vritej një njeri, familjen e tij e kthenin nga internimi.

Në Shkodër ne na morën në shtëpinë e tyre, Nora e Hotit me Katrinën, vajzën e Luc Nishit dhe tek ato ne kemi qëndruar gjatë gjithë kohës së regjimit komunist. Por edhe pas vrasjes së babait, fatkeqësitë tona nuk mbaruan, sepse në vitin 1953, arrestuan nënën tonë, Elenën, të cilën e dënuan me dhjetë vjet burg për agjitacion e propagandë. Dënimi i saj erdhi pasi ditën që vdiq Stalini ajo tha: “Shyqur që vdiq ky kriminel, por kur po i vjen rradha këtij tonit”. Deri në vitin 1991, ne nuk e mësuam dot të vërtetën e zhdukjes së babait, sepse për atë thuheshin shumë legjenda dhe çobani që e varrosi trupin e tij pa kokë, nuk ia tregoi asnjeriu deri në shëmbjen e regjimit komunist. Aty nga viti 1991, ai na dërgoi fjalë që të shkonim aty për të marrë eshtrat e babit tonë, por kur shkuam ne, ai kishte një muaj që kishte vdekur.

Pas shumë kërkimesh, ne i gjetëm eshtrat e babait pa kokë dhe pas një ceremonie që bëmë në fshatin Kushe, eshtrat e tij i sollëm në varret e Rrmajt të qytetit të Shkodrës ku prehen e dhe sot”, e përfundon rrëfimin e saj 78 vjeçarja Izabela Luli, për babanë e saj, kapitenin e famshëm, Gjelosh Luli, të cilin komunistët e masakruan në mënyrën më barbare, duke i prerë kokën në natën e vitit të ri të vitit 1947. Ngjarje e cila tregohet edhe sot e kësaj dite në Malësinë e Madhe dhe konfirmohet veç të tjerash mësëmiri edhe nga një dokument arkivor që i bashkangjitet këtij shkrimi së bashku me fotot përkatëse.

Për të parin thuhet se kur ta jep besën, të ka dhënë jetën; ndërsa për të dytin, thuhet se kur ta ka nevojën të futet në gji, sapo të mos ketë me interes, të kafshon.

Nga Çim Peka –

Përveç Ibrahim Rugovës, figura e të cilit qëndron qartazi shumë më lartë se e kujtdo tjetër në piedestalin e lirisë, dy janë figurat qendrore të luftës për çlirimin e Kosovës dhe në dy dekadat e fundit, pas çlirimit të saj: Ramush Haradinaj dhe Hashim Thaçi, ose siç njihen me emrat e luftës, ‘Rambo’ dhe ‘Gjarpri’.

Ndoshta është rastësi, ndoshta edhe profeci, por aktiviteti i tyre ushtarak dhe ai politik i pas-luftës, më së miri u përshtatet këtyre dy sinonimeve.

Për të parin thuhet se kur ta jep besën, të ka dhënë jetën; ndërsa për të dytin, thuhet se kur ta ka nevojën të futet në gji, sapo të mos ketë me interes, të kafshon.

Historia e te dyve është e lidhur ngushtë me historinë e re të Kosovës. Sfidat e të dyve, po ashtu pazgjidhshmërisht me ato të Kosovës.

Tre momente përbëjnë tre sfidat e mëdha të Kosovës; po ashtu edhe tre sfidat për ‘Rambon’ dhe ‘Gjarprin’.

Sfida e parë është lufta dhe çlirimi i Kosovës.

Sfida e dytë është shtet-formimi dhe raporti me Gjykatat Ndërkombëtare

Sfida e tretë është tani, marrëveshja përfundimtare mes Kosovës dhe Serbisë.

Ti marrim me radhë.

-Sfida e Parë

Organizimi i shqiptarëve të Kosovës si brenda vendit dhe në diasporë për mbrojtjen e trojeve të tyre dhe për çlirimin e Kosovës, nuk është diçka që mund të përshkruhet bardh e zi, dhe as një lëvizje e unifikuar. Ajo lindi si nevojë reagimi ndaj heqjes së autonomisë dhe si pasojë e procesit të shpërbërjes së ish-Jugosllavisë. Ishte një lëvizje spontane ku secili u mundua të kontribuonte në mënyrën e tij. Në fillim ishte FARK, e krijuar nga LDK. Me vonë dolën individë, fraksione e grupime të ndryshme. Edhe brenda formacionit të UÇK kishte rryma, grupime, dhe axhenda të ndryshme. Unifikimi i vetë UÇK-së erdhi në masë të madhe me rritjen e numrit të operacioneve ushtarake të Armatës jugosllave, me afrimin e luftës, si dhe me ndihmën e faktorëve të ndryshëm të brendshëm dhe të jashtëm.

a) Ramush Haradinaj

Pasi shërbeu shkurtimisht në Armatën Jugosllave, nuk pranoi të bënte karrierë aty dhe iku në emigracion. Në fund te viteve ’80 dhe në fillim te viteve ’90 ai jetoi dhe punoi në Zvicër, ku me shokë dhe familjarë të tij u angazhua në lëvizjen për çlirimin e Kosovës. Në Zvicër nuk u lidh me lëvizjet Marksist-Leniniste; ishte autonom nga ta, dhe historia e tij e luftës dhe e pas-luftës u ndërtua e shkëputur prej tyre. Përveç familjes se Adem Jasharit, Familja Haradinaj dhe vetë ‘Rambo’ kanë dhënë kontribut dhe sakrifica njerëzore më shumë se kushdo tjetër në Kosovë. Dy vëllezër të vrarë në luftë, vetë dhe vëllezërit e tjerë të plagosur. Ndryshe nga eksponentët e tjerë të UÇK ai nuk shkoi në Rambuje, por qëndroi në Kosovë të luftonte.

Ndërkohë që lidershipi i UÇK lëvizte sa në Paris e sa në Tirane, vëllai i ‘Rambos’ dha jetën në fushën e betejës. Aktiviteti i tij është tërësisht i njohur dhe çdo moment tjetër i jetës së tij është transparent. Deri në çlirimin e Kosovës jetonte dhe vepronte në ilegalitet të plotë.

b) Hashim Thaçi

Edhe ky jetoi e studioi në Zvicër. Ndryshe nga Haradinaj, ai u lidh me LPK-në, një lëvizje Marksiste-Leniniste që operonte në Zvicër dhe disa vende të tjera.

Në mos e krijuar nga Sigurimi i Shtetit të Enver Hoxhës, kjo e fundit arriti të penetrojë fuqishëm në këtë lëvizje, kryesisht për të mbajtur nën kontroll diasporën. Kurrë nuk u bë transparente mënyra e ngjitjes së tij në krye të krahit politik të UÇK-së në një moshë tepër të re për atë pozicion.

Po ashtu, nuk është fort e qartë sesi arriti të bëhej kryesuesi i grupit negociator gjatë negociatave në Rambuje.

Negociatat në Rambuje janë një histori më vete, por momenti i refuzimit të nënshkrimit të Marrëveshjes nga pala Kosovare që drejtohej nga Thaçi për mëse tre jave, vazhdon të mbetet i paqartë. Refuzimi la me gojë hapur anëtarët e Grupit të Kontaktit, por edhe i dha oksigjen Millosheviçit për disa javë.

Pas ndërhyrjes së trupave të NATO-s në Kosovë, Gjarpri nxitoi të shpallte veten Kryeministër të Qeverisë së Përkohshme. Ndërsa Rambo, brenda profilit të tij ushtarak ju përkushtua përpjekjeve për kthimin e ish-UÇK-së në Trupa të Mbrojtjes së Kosovës.

Sfida e dytë

Me çlirimin e Kosovës, NATO instaloi trupat e saj në të gjithë Kosovën. UÇK dështoi ose neglizhoi të kalonte lumin Ibër, dhe rrjedhimisht me instalimin e trupave franceze aty, u vendos kufiri de facto në jug të Ibrit. Ai kufi vazhdon edhe sot. OKB me rezolutën 1244 e vendosi Kosovën nën administrimin ndërkombëtar të UNMIK-ut. Me kalimin e kohës, UNMIK në bashkërendim me miqtë e Kosovës nxiten dhe filluan procesin e kalimit gradual të administrimit të Kosovës tek shqiptarët. Drejtimi i institucioneve filloi gradualisht të transferohej tek vendasit. U krijua mekanizmi ‘Standarde’ përpara ‘Statusit’ që kishte si qëllim përgatitjen e Kosovës për negociatat e ardhshme. Nën drejtimin e Marti Ahtisarit, Grupi i Kontaktit përgatiti platfomën e marrëdhënieve të ardhshme midis Kosovës dhe Serbisë.

Të drejtat që ju dhanë komunitetit serb në Kosove ishin të paprecedentë në historinë e Europës dhe më gjerë. Këshilli i Sigurimit nën veton Ruse e refuzoi, por Kosova nën drejtimin e miqve të saj, vazhdoi procesin që çoi në shpalljen e pavarësisë. Më shumë se njohja nga vendet kryesore të perëndimit, vendimi i Gjykatës Ndërkombëtarë në favor të Kosovës e vulosi legjitimitetin e pavaresisë së Kosovës, sovranitetin dhe integritetin e saj territorial ne kufijt që ka sot.

a) Ramush Haradinaj

Pas transformimit të tij nga udhëheqës ushtarak në politikan, me themelimin e Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës, Haradinaj mbajti një qëndrim të balancuar politik dhe vendosi të bashkëpunojë me ‘armikun’ Rugova. Si pasojë e këtij bashkëpunimi, në fund të vitit 2003 ai u zgjodh Kryeministër i Kosovës. Në shkurt të vitit 2002, elementë brenda policisë ndërkombëtare të UNMIK, filluan hetimet për ngjarje të rënda të ndodhura në Rrafshin e Dukagjinit. Qëllimi ishte goditja e Ramush Haradinaj. Prokuroria Ndërkombëtare i kreu hetimet, dhe nuk gjeti bazë për ngritjen e një padie penale ndaj Haradinajt.

Në mars të po atij viti, Prokurorja e Gjykatës për Krime lufte në Ish-Jugosllavi Carla del Ponte bëri një vizitë pa zhurmë në Kosove. Me vete kishte një dosje voluminoze të përgatitur nga Ministria e Drejtësisë së Serbisë kundër Haradinajt për krime lufte. Dy vjet më vonë, në mars të vitit 2004 ajo ngrit padi ndaj Haradinajt. Vetëm pak muaj si Kryeministër i Kosovës, ai të nesërmen e ngritjes së padisë dha dorëheqjen nga Kryeminsitër dhe u nis për në Hagë. Duke dorëzuar vullnetarisht mbrojtjen politike që i jepte posti, ai u përball i vetëm me sfidën e dytë të jetës së tij: mbrojtjen e vetes, të UÇK-së, të luftës, dhe të Kosovës. Duke u vetëdorëzuar në Hagë, dhe duke u shpallur i pafajshëm, ai çliroi veten, UÇK-në dhe luftën nga akuzat dhe mbrojti Kosovën.

Fitorja e tij ishte fitore e Kosovës.

b) Hashim Thaçi

Ndryshe nga Haradinaj, ai sundoi Kosovën për dy dekada i patrazuar. Here Kryeministër, herë zëvendës, herë ministër i Jashtëm, dhe së fundi President i Republikës, ai u shndërrua në sunduesin e Kosovës. Në janar të vitit 2011, Këshilli i Europës nën ndikimin rus, serb dhe të aleatëve të tyre politikë, miratuan raportin e Dick Marty, i cili akuzonte UÇK dhe direkt Hashim Thaçin për trafikim organesh. Që përpara raportit të Dick Marty, Kryeministri i Shqipërisë Sali Berisha reagoi ashpër kundër akuzave te tilla, duke mbrojtur luftën e drejtë të UÇK-së dhe lidershipit të saj. Duke mbrojtur UÇK-në dhe Thaçin, në të vërtetë Sali Berisha po mbronte Kosovën. Krejt e kundërta ndodhi kur në vitin 2018, Hashim Thaçi akuzoi Berishën se kishte strehuar në Tiranë, Osama bin Laden. Një akuze e tillë, sado e padrejtë, nuk dëmtonte Sali Berishën, por vetë luftën e UÇK-së dhe Kosovën. Është i njohur fakti se propaganda serbo-ruse i ka mëshuar fort idesë se fundamentalizmit islamik si shtytës i luftës për çlirim të Kosovës. Ashtu siç është i njohur fakti se shumë nga këta fundamentalist morën pjesë në luftën e Bosnjës. Por jo në Kosovë. Të vendosesh Osama bin Laden në Tiranë në mes të viteve ’90, nuk bën gjë tjetër veçse i bie borive të Beogradit. Por siç ka ndodhur gjithmonë, Gjarpri gjithmonë i ka vendosur interesat e projekteve te tij politike mbi ato të Kosovës.

Sfida e tretë

Negociatat për një marrëveshje përfundimtare midis Kosovës dhe Serbisë dhe hedhja e idesë se ndryshimit të kufijve si parakusht për këtë marrëveshje në verën e vitit 2018 nuk dolën papritur. Kosova dhe Serbia ka disa vite që bëjnë negociata nën drejtimin e Bashkimit Europian. Dhe këto negociata kanë pasur suksesin e tyre. Për çudi, në 2-3 vitet e fundit, këto negociata kane ngecur. Ngecja e negociatave është shoqëruara me një offensivë të fortë diplomatike të Beogradit për të ndaluar dhe kthyer mbrapsht procesin e njohjeve të Kosovës. Është shoqëruar po ashtu edhe me shtyrjen e paarsyeshme të liberalizimit të vizave me Bashkimin Europian pas plotësimit të të gjitha kritereve të vendosura nga Komisioni Europian.

Kosova de facto është kthyer në një geto. Kosova sot është në pikën më të dobët e më të vështirë që nga shpallja e pavarësisë. Nëse kishte një moment të përshtatshëm për negociata finale, ishte menjëherë pas shpalljes së Pavarësisë dhe vendimit të Gjykatës Ndërkombëtare. Atëherë Kosova ishte e fortë. Kishte me vete faktorin ndërkombëtar. Kosova ishte në ofensivë. Sot është e kundërta. Ta futësh Kosovën në negociata ndërkombëtare sot, kur është në pikën më të ulët të saj, do të thotë të pranosh kapitullimin pa kushte. E në rrethana të tilla, sigurisht që çështja e kufijve dhe integriteti territorial marrin vend të parë. Dy çështje këto të mbyllura një herë e përgjithmonë me raportin e Ahtisarit, me shpalljen e pavarësisë, me vendimin e Gjykatës Ndërkombëtare.

a) Hashim Thaçi

Ideja e ndryshimit të kufijve është ide e kahershme e Beogradit. Se pse e mori përsipër Hashim Thaçi në vitin 2018, vetëm ai e di. Me justifikimin e një marrëveshje gjithë përfshirëse me Serbinë, duke hedhur në tryezë shkëmbimin e territoreve, Hashim Thaçi bllokoi procesin e njohjeve të Kosovës, e zhbëri pavarësinë e saj, ktheu në pikën zero të gjitha arritjet e deritanishme. Me apo pa marrëveshje, dëmi është shkaktuar tani. Kosova është futur në një lak, ku nuk del dot. Pasi u fut qëllimisht në këtë lak, tani del e thotë se nuk kemi zgjidhje tjetër veç ndryshimit të kufijve. Përndryshe nuk kemi marrëveshje, nuk kemi njohje, nuk kemi anëtarësim në OKB, NATO, e BE. Gjarprit nuk i intereson asgjëe tjetër, as ndarja, as Serbia e Madhe, as stabiliteti në rajon. Këto nuk janë punë e tij. Puna e tij është vetëm marrëveshja. Me ndarjen e Kosovës si parakusht.

b) Ramush Haradinaj

Me vendosjen e taksës për produktet serbe, ai në fakt ka vendosur kufirin aty ku është e aty ku duhet të jetë. Taksa nuk është një betejë ekonomike. Taksa është betejë politike. Betejë diplomatike. Taktikë negociuse. Taksa është kufiri i Kosovës. Ajo nuk hiqet derisa të hiqet nga tavolina ndryshimi i kufirit. Ramush Haradinaj ka një avantazh të madh. Ai nuk është i shantazhueshëm. Ka luftuar. Ka derdhur gjak. Ata faktorë të brendshëm e të jashtëm që menduan se do ta digjnin përfundimisht duke e përballur me drejtësinë, pa dashje, i dhanë ndihmën më të madhe. I dhanë mundësinë të pastrohet nga akuzat. Ja hoqën mundësinë e shantazhimit. Historia e ka thirrur Ramushin edhe një herë ti dalë zot Kosovës. Në betejën finale. Dy herët e para ja ka dalë me sukses.

Kjo është hera e tretë.

E treta e vërteta!