Dëshmia e kolumbianit Cesar Augusto Pelaez Triana para Gjykatës për Krime të Rënda hedh dritë mbi mënyrën se si realizohet trafiku i kokainës nga vendet e Amerikës Latine në drejtim të Ballkanit dhe më tej, në Europën Perëndimore.

Ai rrezikon të dënohet me 15 vjet burgim, si pjesë e një rrjeti që tentoi të sillte rreth 240 kilogramë kokainë në Shqipëri, në një kontenier me banane, i cili u bllokua në portin e Barit, në Malin e Zi.

Deri më tani, hetimet nuk kanë zbuluar se cilët ishin porositësit e kësaj sasie të madhe lënde narkotike, por është arritur të kuptohet mekanizmi se si funksionon rrjeti.

Cezar Triana ka dëshmuar para gjykatës se ishte “punësuar” nga dy bashkëkombas të tij që të merrte në Shqipëri 600.000 deri në 1 milion euro pasi lënda narkotike të mbërrinte në destinacion. Për këtë shërbim, ai do të paguhej 200 mijë euro. Por, duke qenë se kokaina u zbulua në Mal të Zi, trafiku dështoi dhe Triana u dorëzua vetë në policinë shqiptare, nga frika se mund të vritej nga organizatorët e trafikut.

Dëshmia e Cesar Triannas para Gjykatës për Krime të Rënda:

“Kam ardhur më datë 19.05.2014 me Kompaninë Alitalia, me linjën Barcelonë-Romë-Tiranë. Nuk më priti njeri dhe kam ardhur në Tiranë me një taksi, të cilit i kam paguar 20 Euro. Në internet kisha gjetur një hotel, të cilit nuk ia mbaj mend emrin dhe kam pyetur taksistin, i cili më rekomandoi një hotel tjetër në qendër të Tiranës që quhet “Albatros”. Aty kam qëndruar një ditë dhe më pas jam transferuar në një hotel tjetër që ishte pranë qendrës dhe kushtonte rreth 35 euro. Aty kam qëndruar për 4-5 ditë dhe me pas jam transferuar në një hotel më të lirë që ndodhej pranë një bulevardi, ku niseshin autobusa për në Greqi. Përpara hotelit kishte një tabelë që shkruante “10 Euro”. Aty kam qëndruar  deri më datë 09.06.2014, datë të cilën u nisa për në Rinas.

Kam komunikuar me një shtetas shqiptar një ditë pasi kam ardhur në Shqipëri. Bisedën e kam bërë nga telefoni celular i recepsionistes. Ka qenë pasdite dhe ai më tha që të mos rrija tek hotel Albatros, por të shkoja tek një hotel tjetër. Ka ardhur një taksi me një shofer rreth 60 vjeç, i cili më ka marrë dhe më ka çuar tek një hotel diku afër qendrës.

Qëllimi i vizitës sime në Shqipëri ishte që të merrja një sasi parash për një ngarkesë droge që do të vinte me një kontenier me fund të dyfishtë. Unë isha porositur nga dy kolumbianë, njëri me emrin El Chiquetette dhe Perea që të vija në Shqipëri dhe, pasi të kontaktoja me një numër shqiptar, të cilin, siç thashë, e mora nga Hoteli, do të merrja një këst parash që varionte nga 600.000 deri 1 milion euro. Nga kjo punë unë do të fitoja 200 mijë euro.

Jam njohur me Chiquetette në Bogotta, Columbi, të cilit i kam bërë të njëjtën punë. Kam shkuar, kam marrë një sasi parash në Medllin, nga e cila kam fituar 30 mijë euro. Ai fitoi besimin tim dhe më dha këtë detyrë që të merrja këstin e parë të sasisë së parave për drogën që do të vinte. Shtetasi tjetër, që ishte Perea, shoku i Chiquetette, ishte bashkë me të dhe nuk para fliste shumë, vetëm me xheste dhe më la të kuptoja se ishte më i rëndësishëm se Chiquettete.  Ai më tha se do të merrja sasinë e parave në Cash, që siç thashë më lart varionte nga 600.000 Euro deri në 1 Milion. Për këtë, do të komunikoja me një shtetas shqiptar, për të cilin më dhanë numrin e telefonit.

Një ditë më pas, pasi kisha mbërritur, kam komunikuar me shtetasin shqiptar në numrin e telefonit,  të cilin me dha Chiquetette, nga telefoni celular i sportelistit tek hotel “Albatros”. Ka qenë mbas dite, dhe personi që komunikova ishte një shtetas shqiptar, mashkull dhe i cili fliste spanjisht. Ai më tha se “kur të jem gati do të njoftoj”. Më pas më pyeti se ku rrija dhe unë i shpjegova se rrija në hotelin Albatros. Ai më tha se do ikësh që aty dhe do shkosh në një hotel tjetër. Për këtë më dërgoi një taksi, i cili më erdhi dhe më mori dhe më çoi në një hotel tjetër, diku afër qendrës së qytetit. Ky ishte risku, të cilin unë kisha marrë përsipër dhe për të cilën do fitoja 200.000 euro. Për këtë fola me një shok në Barcelonë, Huan Carlos, i cili më ka prezantuar me një person nga Kali dhe i cili kishte njohje dhe lidhje në Bankat në Shqipëri, Greqi dhe Hungari. Këtë person e takova ne Barcelonë dhe ai kishte marrë përsipër që ta ndihmonte. Kur të merrja parate, do t’i bëja telefon atij dhe ai do vinte në Shqipëri.

Nuk komunikova më dhe më vonë pashë në TV se ishte kapur një sasi e madhe droge në Malin e Zi, me distinacion Shqipërinë. Mendova se ishte ngarkesa që pritej të vinte, për të cilën unë do të merrja sasinë e parave. Pas kësaj, duke menduar se në bazë të telefonatës që bëra, policia mund të më kapte dhe mua, kam gjetur kartëvizita të dy avokatëve, të cilët mendova se mund të më duheshin në një moment. Nuk njoh asnjërin prej tyre, veç sa i kam parë studiot dhe kam marrë kartat. Kam qëndruar në hotel dhe nëpër bare, në pritje të kontaktimit me personin e duhur. Pas njoftimit në televizion, pata frikë dhe doja të ikja, por nuk kisha biletë kthimi dhe doja të komunikoja me personat e shtëpisë që të më blinin bileten. Kam blerë një kartë shqiptarë kartofon dhe kam komunikuar me motrën, që quhet Dora Pelaez, të cilës i kam thënë “jam mirë dhe të mos bëheshin merak”. Nuk mbaj mend, pasi kam konsumuar shumë alkol, dhe mbaj mend që i kam thënë taksistit vetëm me ço në aeroport dhe kaq…”.

I dashur kryeministër,

Sot po ju drejtohem, disi në një mënyrë tepër miqësore, sepse ashtu dua ta merrni këtë letër që po ju shkruaj. Edhe pse do të përdor përemrin “ju”.

I dashur mik, vëlla, baba, xhaxha, kushëri, dajë e mbi të gjitha burrë, sot dua t’ju them ose më mirë t’ju rithem disa këshilla që ju nuk i dëgjuat nga vdekjet e njerëzve, nga mbylljet e dyqaneve, nga kasat fiskale, nga reformat.

I dashur kryeministër, të kesh një titull kaq të lartë, është nder. Populli jua fal me besim e nuk duhet ta njollosni atë, sepse është vetë ai që ju rrëzon.

I dashur kryeministër, kur vendosët të kandidonit, na premtuat një qeverisje të madhe, saqë ndonjëherë më dukej sikur shikoja ëndrra me sy hapur dhe në momentin që mbyllja sytë shikoja brenda meje popullin tim të mjerë me gjysmë shpirti të vrarë e me pak ngjyrë të gjelbër në dorën e tyre. Ishte ngjyra e shpresës kryeministër, ngjyra e shpresës, të cilën ju e bëtë të zezë. Aq të zezë sa gjaku nuk lëvizte më nëpër venat e tyre. Dhimbje.

I dashur kryeministër, sot babai im mbylli dyqanin e mishit, me të cilin ushqeheshim sot e njëzet vite më parë. Po, po e mbylli kryeministër. Njerëzit nuk kishin më të blenin dhe jo vetëm mish, por edhe fruta, perime, pula, ëmbëlsira, madje as miell e vaj kryeministri ynë. Dhe pse ndodhi kjo?  Sepse ju na premtuat mirëqenie sociale kryeministër, por kjo mbeti aty, te syri im i hapur i cili shikonte me të vërtetë ëndrra. Nuk di të them me sa është ulur kjo mirëqenie, por shoh shumë kryeministër.

Po mirë, i dashur kryeministër, a nuk premtuat 300.000 vende pune? Ku mbetën ato premtime? Apo ishin thjeshtë për punë gare politike? Po ku të punojë ai vlla imi tani që u mbyll ai dyqan o kryeministër? Të dalë e të rri rrugëve, brenda në shtëpi apo t’i gjëmojë azileve të Gjermanisë e llotarisë amerikane?

Po ne studentëve o kryeministër, ku do të na dërgosh? Apo do të na fusësh pastrues në kryeministri? Ku do t’i gjejmë aq para për të paguar një master shkolle? Apo do t’i kemi falas?

Kryeministër, nuk jam kundër kasave fiskale, nuk jam kundër pagesës së energjisë elektrike, nuk jam kundër parqeve për fëmije, nuk jam kundër reformës në drejtësi, sepse dua që edhe ne të jemi Shqipëria Europiane,por ky popull që ju jep besim ka një shprehje të urtë : Gjërat e mira bëhen ngadalë-ngadalë.  Ndërsa ju i morët shumë shpejt kryeministër, saqë kam frikën e ndonjë aksidenti gjatë rrugës. Jemi pak a shumë në një situatë të tillë si lepuri me breshkën, ku edhe pse kjo e fundit e mori rrugën e saj me ngadalë, arriti të dilte fitimtare. Mirëpo, për fat të keq, në këtë rast ju jeni lepuri.

Kryeminstër, duhet të shihni si fillim mirë mirëqenien tonë. Një pjesë e mirë e popullit shqiptar janë të rrënuar ekonomikisht, një pjesë tjetër janë në gjendje mesatare dhe pjesa më e vogël që mbetet, jeni ju deputët, kryetarët e bashkive dhe ndonjë biznesmen që ka ndërmarrje.

I dashur kryeministër, ndoshta nuk ju duhet aq shumë kjo këshillë, por unë do t’ua jap.

Ndoshta tani kryeministër ju po numëroni paratë e fituara vetëm sot, ndoshta tani kryeministër, ai roja juaj po ju hap derën e makinës, ndoshta tani kryeminstër po blini një orë 50.000 dollarëshe, ndoshta tani kryeministër po shfletoni e po firmosni letra pa i parë, ndoshta tani kryeministër po na shani neve, popullin budalla, ndoshta tani kryeministër, po vendosni se cilën kollare të vini për një mbrëmje, ndoshta tani kryeministër po vendosni të ndërroni makinën. Ka shumë ndoshta që ju përkasin juve kryeministër. Por di që shumë pak shkojnë për shtat me juve.

Kryeministër, i nderuari ynë kryeministër, pasuria më e madhe për ju nuk duhet të jenë paratë, telefonat, makinat. Nesër ndoshta nuk do t’i keni më kryeministër, ndoshta nesër zgjoheni edhe pa pizhamat tuaja të gjumit, sepse ashtu ka thënë, ai aty lart, që na vëzhgon. Ju e keni pasurinë tuaj kryeministër, është familja juaj dhe ne, populli budalla i cili fal aq shumë besim përkundrejt jush, por në fund kthehet në një lolo të mjerë e të papërfillshëm për katër vite.

Olta Beqiri, Shijak 8 prill 2016

 Mbas një kontrolli që Inspektoriati shtetëror i mjedisit ka përfunduar në Qarkun Korçë, ku ka rezultuar një situatë tejet e rëndë dhe shkelje flagrante të detyrimeve ligjore dhe çdo norme mjedisore për menaxhimin e mbetjeve spitalore nga ana e spitalit rajonal Korçë dhe kompanisë së kontraktuar për trajtimin deri në asgjësimin e këtyre mbetjeve.

LULI I VOCERR NE SUEDI.
Nje bisede azilantesh shqiptare, ne Suedi.

A e shef mor burre,i flet Prenga-Rifatit. Dy azilantë, dy shqiptare nga veriu, ja na i dhane dhe LMA_të, lejet e qendrimit 3 mujore.
Ani bre Preng, cdo tre muj kane me na dhane tjeter,njashtu sic na thane.
Ai miku që na pruni keshtu na tha, nuk do kini problem.

Hallall gjithshka, hallal leket dhe mundimet, shpetuam nga e keqia thotë Rifati, hallall thotë Prenga duke ulur kokën, por kena ardh me një mal me pare borxh, dhe borxhi or mik eshte me i keq dhe me i rende nga gjaksi, ai duhet kethyer.

Eh jete o jete ku nuk po na perplas, dhe syte e malsorit mbushen me lot, ul koken per te mos e pare kush dhe me cepin e xhaketes mundohet te largoje lotet.
Shtepine larg katundit na e kane dhane, njashtu si ne Dukagjin jena.
Po bre, nji tah  prane kena detin jo gjaksin dhe friken.
Rroba te reja na dha Xheni ne Marma.
Te reja…e çpo me duhen bre, boll i kam dhe keto qe erdha nga rruga e gjate, rruge dhe largim qe po me shtrengon dhe mbyt ketu ne gjoks, me mire i dekun atje se sa njishtu.

Nanen kush na kishte genjy,se Suedia nuk pranon ma refugjate Shqiptare, e thuj shyqyr zotit se vendet e tjera nuk te pranojne,e jo me me te dhane ene shpi,  fliste dhe gezohej tjetri duke tundur nje zarf, pa i pare lotet qe kishin mbushur fytyren e mikut perballe.
Ja dhe karta e bankes, as ne anderr nuk e kisha pa bre.
Hallall.

Hallall gjithshka or burra,vojtem shume por ja arritem dhe shpetuam.
Hi hi hi qeshte dikush aty prane, ene mua na Lushnja ma pranuan kerkesen e azilin bash si ju,hi hi hi.Ishalla do zoti dhe kalojme kete dimer te eger ketu, te pakten femijet, ata te mbushin barkun dhe te ngopen njehere me buke dhe tesha, nuk kisha asgje ne shtepi, binte miu thyente koken vazhdonte biseden lali, rralle kur zija peshk benim sikur ngopeshim, por dhe atehere na mungonte vaji.
Ai Sirjani qe fliste Greqisht si na tha?
Qe me te marre paret nga bankomati po te duam denancojm ne polici qe na ka hum karta e bankes dhe njashtu marrim karte te re dhe pare te tjera.
Hi hi hi qeshte lala.
Deshte me na e fut ai zagari, hihihi shkerdhata,kujton se ne jemi te marre.
Fukarenj po, por jo te marre.

Kujton se jemi si ata qe vene luftojne dhe vriten atje ne Alepu,,dhe keta shkerdhatat (Sirjane) vine dhe bejne qef neper Europe, ja shikoi.
Rrnoft lufta per nafte ne Siri hidhet nje tjeter,se po qe per tu vra ma shum jane vra te na ne Shkoder se atje.
Hihihi qesh perseri lala duke rrufitur kafen, desh me na i fut zagari qysh ne fillim.
Keto ishin fjalet dhe biseda me ze te larte qe degjova sapo u futa ne lokal,rreth dy tavolinave te bashkuara si ne shqiperi ne kafen e (kryqit te kuq) Soderhamn dhjete shqiptaret e ardhur rishtaz si ata rekrutet e ushtrise shqiptare qe hanin se bashku gurabije, kuvendonin te gezuar por dikush dhe me mall dhe hall per ata qe kish lene pas, per lumturine qe me fund kishin arritur ketu ne kete vend te larget, te lagesht dhe te ftohte.
Pa ju thene gje ju pagova kafet,(Kafe ne kryqin e kuq nje kafe 10 korona kushton) dhe ju urova mireseardhjen.
Te habitur por dhe te gezuar qe takuan nje shqiptar me leshuan vend menjehere duke mbytur ne pyetje qe nuk kishin fund.

Tamam si ushtaret e rinj me dautet e vjeter.
Ne syte e tyre, gezimi qe me ne fund kishin arritur ne Suedi, dhe ishin stabilizuar perkohosisht, nuk mund te fshinte hallet dhe dhimbjet pa fund.

Ne syte e tyre kishte vuajtje.
Ata ishin larguar vetem nga e keqia, dikush duke lene femijet,  dikush prinderit, te ngujuar dhe pa mbrojtje.dikush lopen e vetme qe e kishin si pjesetar te shtepise, ajo i mbate gjalle dhe ju rriste femijet.
Ata kishin ikur vetem e vetem se shteti i tyre,jo vetem nuk i mbronte por i kishte lene ne meshire fatit dhe te misionareve te paqes.

Te ndjekur nga gjaksi, te pa mbrojtur nga shteti dhe ligji ata nuk kishin tjeter  rruge zgjidhje.
Ndaj per te shpetuar veten dhe femijet,kishin shitur gjithshka, kishin paguar shume, ndoshta edhe borxh.
Dikush kishte shitur dhe shtepine,bageti dhe gjitheshka kishin nga pas.Seksere mbas sekseri,polic mbas polici,dokument mbas dokumenti,te gjitha me leke ne dore.Vetem e vetem per te shpetuar qofte dhe duke u gremisur ne fund te botes.
Por kush do i besonte?
Ata nuk e dinin qe askush nuk do merrej me problemet e tyre, askush nuk do i besonte, askush nuk do i degjonte, askush nuk do i ndimonte ne zgjidhjen e halleve te tyre pa fund.
Thjesht per ta do zbatohej nje procedure rutine, si gjithe shqiptaret e tjere dhe keta do i ndiqte e njejta rruge zeze,ajo e mos aprovimit dhe e kethimit perseri ne vendin e tyre.
Ketu besojne shtetin qe na genjen dhe vjedh jo vetem ne por dhe keta te huajt.
Shqiperia nje vend i sigurte.
Ku fatkeqesisht e verteta eshte krejt ndryshe.Rendi,siguria dhe tritoli, vrasjet,  jane kafja e mengjezit dhe ushqimi i perditshem i shtypit, mediave dhe qytetareve shqiptare.
Keta te mjere te ardhur me shprese e mbrojtjes kaq larg,nuk e dinin cfare do ndodhte me ta.
Ata nuk po i gezoheshin dot nje karte banke bosh me 1800 kr ne muaj,dhe nje leje qendrimi tre,apo disa here nga tre muaj, deri sa te mbaronin procedurat, per tu kethyer perseri mbrapsh si te gjithe bashkeatdhetaret e tyre te ardhur me pare ne Suedi pa perjashtim.
I degjoja dhe nuk i kundershtova, nuk desha te behesha une ai qe do jau thyente zemren qe ne fillim,me te verteten e hidhur te procedurave dhe fundin qe i prisnin.
Ishte fillimi i nje enderrimi te genjeshter te tyre si i gjithe te tjereve pa perjadhtim. I lashe te kenaqeshin ne boten dhe enderrat e tyre.
Ata mendonin se kishin prekur parajsen. Por me kot, ata pa ditur po genjenin veteveten,familjen dhe femijet, ky fillim i (embel ) nuk do zgjasi shume,hidherimi dhe e verteta do tju vije pak me vone disa muaj me pas.
Atehere kur pritja dhe buzeqeshja e punonjesve dhe avokatit te emigracionit dhe kerkest e tyre per takime shume shpejt do ju kethehen ne nje morg per ta.
I lashe te flasin dhe te gezohen me ditet e lumtura te tyre ne Suedi.

Te gjithe kane te drejte te enderrojne, te gjithe kane te drejte te kerkojne te ardhmen dhe fatin e tyre dhe ketu ne nje vend nga me te miret, me te rregullt, me socialet, me te sigurte, por te ftohte dhe te genjeshtert per ne shqiptaret, vetem per shqiptaret e shqiperise.
Jo per Arabet dhe Afrikanet.
Ata jane pjesa me e dashur e ketij vendi,jo se ata jane me punetore dhe me te civilizuar se ne (Te gjithe keta sapo marrin dokumentat me asistence jetojne)
Por ndoshta kjo vjen nga qe ata politika nuk i cileson si azilante te vendeve te “sigurta” sic na etiketojne ne, kur vet kryeministri i sotem ka lene dikur zyren dhe me çorape ja ka marre vrapit neper vrimat si minjte e galerive apo pse dhe grate Suedeze martohen me ta,dhe burrat vene deri ne Filipine te marrin gra.

Me pyeten dhe u interesuan per nje emer qe simbas tyre ishte i vetmi Shqiptar i cili kishte fituar azil, e ata  e kishin degjuar nga mediat shqiptare, dhe ketu neper kampet apo zonat e emigranteve, me thane se jeton ne kete zone.

Megjithe se ju thashe se nuk e njihja,por nuk ishte vetem ai qe kish fituar statusin e azilantit nga shqiperia, ka dhe te tjere ka, kjo per tju rritir shpresat e tyre te venitura.

Por fatkeqesisht une nuk e njihja me ate njeri.
Nuk e njihja pavaresisht se ai emer isha une,une qe e kisha harruar tani dhe vete emrin tim,hallet dhe problemet e mija. Une qe kisha dy vjet lufte dhe perpjekje me entin e emigracionit.
Lufte dhe perpjekje ne mbrojtje te te drejtes sime nga nje institucion i shtetit demokratik perendimor, por me ne fund nje e drejte e fituar, dhe e dhene po nga gjykata e ketij vendi Mbreteror, nen perkujdesjen dhe mbeshtetien e Amnisty international dhe Human Rigs.
Shume shpejt mendova se edhe keta te mjere do e ndjejne ftohtesine, buzeqeshien e shtire dhe genjeshtren per nje jete me te mire.
Shume shpejt dhe keta do te kuptojne se cfare fshihej mbas atij dokumenti qe je i detyruar ta firmosesh para se te fillosh procedurat me entin e emigracionit.

(Do te bashkepunoj, gjithmone dhe per cdo gje me emigracionin).

Ky bashkepunim nuk ishte dhe nuk eshte per ta ,familjet dhe femijet e tyre ashtu sic e reklamojne, ky bashkpunim nuk ishte mundesi per te fituar qofte dhe nje leje qendrimi,ky bashkunim dhe ky dokument ishte:
As me shume dhe as me pak, nje “Zbatim detyrimi” per tu kethyer me deshire apo me force ne vendin e origjines ne momentin e pare qe emigracioni dhe shkallet e tjera te procedurave ligjore, nuk do ju pranonte kerkesen e tyre te drejte apo jo,per leje qendrimi dhe azil ne Suedi,ata do te ishin te detyruar te largohen nga Suedija duke marre padrejtesisht dhe dy vjet ekspuls ne vendet e bashkimit europian.
Ata flisnin e flisnin per hallet dhe problemet e tyre te verteta, gjakmarrjen, varferine, krimin, korrupsionin dhe keq qeverisjen.
Por ata harronin qe vinin nga nje shtet, qe europa e quan

“Vend te sigurte demokratik”
Ku vete ministri rendit i shoqeruar nga mediat e tij e quan fitore,dhe del per te pritur ne Rinas nje avion me 50 leckamane te mbledhur rrugeve te europes.
Deklarimet e genjeshtra per shtetin ligjor,sigurine e qytetareve shqiptare,mbushin faqet e gazetave apo te emisioneve televizive.
Por me ironike eshte kur keta 50 fakire, leckamane te mbledhur rrugeve i shoqeron dhe nje minister i brendeshem i nje shteti te madh demokratik.

Kjo eshte demokracija.
Diplomatet e huaj bertasin;
Shqiperia “Vend i sigurte demokratik” Kur vete ata qe ne shtetet e tyre levizin me bishikleta, ndersa ne kete “Vend te sigurte” levizin me makina te blinduara apo te shoqeruar makina dhe sirena policije.
E cfare dallimi ka shqiperija (demokratike) nga Kabuli, apo Siria? Asgje vetem se ne ndodhemi si harte ne Europe dhe ata jo.
Shqiptaret po vidhen, grabiten dhe vriten cdo dite.
Tritoli ju eshte bere ushqim i dites, krimi  dhe varferia ekstreme eshte kethyer dhe ulur kembekryq ne cdo cep te shqiperise, shteti fle gjume apo eshte i pa afte perballe krimineleve te lidhur me politiken, komisiariatet e policise po hidhen ne ere.

Ndersa Shqiptaret te mashtruar apo te paguar po vene te luftojne dhe vriten ne Siri per xihad, kur vete Sirianet,ikin nga vendi i tyre apo vende te tjera ku kishin emigruar me pare si Greqia,duke perfituar menjehere azil politik dhe pashaporta ne Suedi.
Ky nuk eshte ligji i demokracise per azil kerkuesit,por lufta per (Arin e zi) ne Siri dhe vende te tjera arabe.
U ndava me bashkakatdhetaret e mij duke i lene ne enderrimet dhe shpresat e tyre.

Ashtu si Lulin e vocerr me doren e shtrire, duke e ditur se shume shpejt enderrimet e tyre do te kethehen ne vuajtje, makth dhe debim te radhes.
Ashtu si qindra e qindra shqiptareve te tjere,qe erdhen, kerkuan me shprese azil  dhe mbrojtje ne Suedi, pa e ditur se cfare do te ndodhte me ta ne kete shtet demokratik perendimor.
Por ketu te cudit fakti,se ne dy-tre vjet rreth 5_6 mije  shqiptare, te dorezuar dhe regjistuar si kerkues te rregullt ne zyrat e entit te emigracionit.
Asnjeri prej tyre ( vec dy tre familjeve) nuk i permbushi rregullat per te perfituar azil ne kete shtet.
Kur ambasadori gjerman ne shqiperi deklaron se ne 100 shqiptare 1 merr azil politik dhe perfiton dokumentat ne Gjermani.
Duke mos folur per ata qe mashtrojne dhe qe nuk jane pak, me kerkesat dhe dokumentat e tyre te blera ne pazar, per te fituar azil, dhe pse kete e bejne thjesht nga hallet dhe varferia ekstreme.

–Mos valle ne Suedi kane gjetur te vine dhe te kerkojne mbrojtje,vetem (mashtruesit) Dhe jo azil kerkuesit e rregullt? (Simbas ketyre ketu)
–Mos valle racizmi qe flitet nen ze, eshte eshte dominues ne vendimet e entit te emigracionit?
–Mos valle fati i azil kerkuesve shqiptare, eshte i para shkruar (Me Jo) perpara se ata te praqiten apo te depozitojne kerkesen e tyre per mbrojtje dhe azil ne Evrope ?
–Mos valle perkethyesit si pjese e emigracionit nuk njohin gjuhen letrare shqipe,dhe nuk munden te perkethejne ate cka thuhet dhe deponohet nga azil kerkuesit e shqiperise, duke deformuar keshtu gjithe procesin e kerkeses dhe azilit ne entin e emigracionit?
–Mos valle per ti shpetuar kethimit,dhe ate cka te pret ne Shqiperi,duhet gjetur strehim neper manastiret e vendit,(Duke i vleresuar si te vetmit ne ndihmen ndaj shqiptareve) Si e vetmja mundesi e qendrimit, mos perndjekjes dhe debimit nga shteti Suedez?
Sigurisht qe shteti Suedez eshte pjese e Europes.
Ai dhe gjithe shtetet ne fjale perdor fondet e tyre por dhe te Be_se dhe te OKB_se, per mbajtjen e nje administrate jo te vogel dhe burrokratike ne zyrat e shtetit.
Enti i emigrimit, gjykatat, juristet, perkethyesit, banesat e qendrimit.

Gjithshka, per ceshtiet e emigranteve te ligjshem dhe te pa ligjshem shqiptare apo te kombesive te tjera,nga dikush paguhen.
Por ndersa per kombet dhe kombesite e tjera qofshin keto arabe, afrikane apo dhe europiane ka standarte te tjera,si ne pritje, trajtim,shkollim apo dhe ne dhenien e dokumentave te qendrimit.
Per shqiptaret punohet me dy standarte.
Te gjithe pa perjashtim pavaresisht se kush jane ata,problemeve qe kane dhe rreziku i kethimit te tyre ne shqiperi.
Debohen dhe forcerisht nga policija e emigracionit, mbas nje kohe te gjate qendrimi, duke zgjatur procedurat.
Por a ka institucione te tjera qe mund tju drejtohesh ne shtetin demokratik Suedez apo dhe shtetet e tjera te Evropes?
Sigurisht qe ka.
Por askush nuk merr mundimin te te degjoje apo te ketheje pergjigje, aq me teper kur je shqiptar, nga “Nje vend i sigurte” i krimit dhe krimineleve,i vrasesve dhe viktimave, i mafies dhe mafiozeve te lidhur dhe bashkepuntore me pushtetin dhe pushtetaret.
Institucini me i vjeter dhe me i rendesishem ne Europe dhe ketu ne Suedi eshte ai i Avokatit te Popullit,por dhe sikur ti shkruash per ndime ne shkeljen e zbatimit te ligjshmerise,nga institucionet e shtetit.
Ai te pergjigjet:
Institucionet ne Evrope dhe Suedi jane te pa varura.
Po atehere perse eshte ky institucion si “Avokati i Popullit” per te na treguar se institucionet jane te pa varura,apo per te mbrojtur ligjshmerine dhe shkeljet me te dyja kembet e te drejtave te njeriut qe keto institucione kane kohe qe i bejne vetem me ne shqiptaret.

Lind Pyetja.

Mos valle shqiptaret jane qytetare te pa pranueshem dhe te pa deshiruar.

MARS 2014

“U kërkoj atyre të bien dakord për modelin antikorrupsion që diskutova sot, një institucion të mbështetur nga FBI amerikane: i pavarur dhe llogaridhënës para popullit shqiptar. U kërkoj atyre që të dallojnë se ky institucion duhet të krijohet në të njëjtën kohë me Reformën në Drejtësi”. “Një agjent i FBI-së do të caktohet në Tiranë për të mbështetur krijimin e kësaj organizate dhe të gjithë policët e BKH-së do të kalojnë përmes testeve të dallimit të gënjeshtrave, njohur ndryshe si testi i poligrafit”.
Të sigurohemi që Shqipëria të miratojë ligjin e duhur për një njësi antikorrupsion të pavarur dhe të paepur

Nuk ka më të paprekshëm

Donald LU

Partneriteti për qeverisjen e hapur ka lidhje me bërjen e qeverisjes më përgjegjëse dhe më transparente përmes hedhjes dritë mbi korrupsionin, mashtrimin dhe paaftësinë. Kur ju në këtë sallë e dini se këto përpjekje të rëndësishme do të ishin boshe pa policë hetimorë të pavarur që nuk kanë frikë të ndjekin çunat e këqinj.
Kur ishin në universitet Hollywood nxori filmin e titulluar “The untouchables” ose në gjuhën shqipe “Të paprekshmit”. Aktori i famshëm shqiptaro-amerikan Robert de Niro luante rolin e gangsterit Al Capone. Historia zhvillohej mbi njësinë elitare hetimore të quajtur “Të paprekshmit”. Ata nuk ishin quajtur të tillë për shkak se qenë mbi ligjin, por sepse ishin të imunizuar prej korrupsionit dhe frikësimit. Në një kohë kur Chicago ishte e mirënjohur për korrupsionin në nivele të larta dhe kontrollin e mafias të ngulitur thellë kjo njësi e pakorruptueshme e pavarur qe në gjendje të arrestonte Al Capone-n e famshëm. Kjo është ajo që ne shpresojmë se do të krijohet në Shqipëri. Një njësi e pavarur hetimore për të luftuar korrupsionin dhe krimet e kryera nga zyrtarë të lartë.
Ka një propozim që kjo do të jetë pjesë e funksioneve të Byrosë Kombëtare të Hetimit ose BKH-së, e bërë sipas modelit të FBI-së amerikane. Po pse duhet të besojnë shqiptarët e zakonshëm se këta policë të posaçëm do të jenë përtej ndikimeve dhe korrupsionit? Për shkak se SHBA do të investojnë që ajo të jetë e tillë. Ne kemi vënë mënjanë miliona dollarë për të paguar pajisjet dhe trajnimet e këtyre policëve, trajnimi i tyre do të zhvillohet në akademinë e FBI-së.
Një agjent i FBI-së do të caktohet në Tiranë për të mbështetur krijimin e kësaj organizate dhe të gjithë policët e BKH-së do të kalojnë përmes testeve të dallimit të gënjeshtrave, njohur ndryshe si testi i poligrafit. Llogaritë e tyre bankare do të mbikëqyren për t’u siguruar që ata nuk po marrin ryshfet ose që nuk po punojnë për krimin e organizuar.
Në shënimin 13 në fund të faqes të opinionit përfundimtar Komisioni i Venecias mirëpret funksionet antikorrupsion të BKH-së që do të vendoset nga një prokuror i posaçëm të pavarur nga të dy, si nga prokurori i Përgjithshëm ashtu dhe nga Policia e Shtetit shqiptar. Hetuesit e BKH-së do të përbëhen nga policë të gjyqësuar. Drejtori i saj për antikorrupsionin do të jetë një oficer i Policisë Gjyqësore, i cili do t’i raportojë një prokurori të posaçëm të pavarur. Ky prokuror do të japë llogari përpara popullit shqiptar.
Udhëheqësit politikë po përpiqen ta përdorin debatin për BKH-në për arsye politike. Të gjithë ata bien dakord se korrupsioni dhe ndikimet politike pengojnë bërjen e drejtësisë në Shqipëri. U kërkoj atyre në të djathtë dhe në të majtë që të bien dakord se BKH është një institucion jetik për antikorrupsionin në Shqipëri. U kërkoj atyre të bien dakord për modelin antikorrupsion që diskutova sot, një institucion të mbështetur nga FBI amerikane: i pavarur dhe llogaridhënës para popullit shqiptar. U kërkoj atyre që të dallojnë se ky institucion duhet të krijohet në të njëjtën kohë me Reformën në Drejtësi. Në fund të fundit Reforma në Drejtësi do të krijojë zyrën e prokurorit të posaçëm së paku që do të drejtojnë përpjekjet antikorrupsion të BKH-së.
Më lejoni ta përfundoj me një citim nga filmi “Të paprekshmit”. Njëri prej policëve elitarë i luajtur nga aktori i famshëm Sean Connery e pyet prokurorin që është kreu i “Të paprekshmëve”: Ju më thatë se doni të kapni Capone-n, a doni ta kapni atë me të vërtetë? A e kuptoni se ajo që po them është, çfarë jeni të përgatitur të bëni?” dhe prokurori i përgjigjet: “Gjithçka brenda ligjit”.
Të sigurohemi që Shqipëria të miratojë ligjin e duhur për një njësi antikorrupsion të pavarur dhe të paepur.

Ambasadori amerikan sqaron se si do të funksionojë Byroja

Ambasadori amerikan në Shqipëri, Donad Lu deklaroi dje se forcat politike në vend duhet të bien dakord se Byroja Kombëtare e Hetimit është një institucion jetik për të luftuar korrupsionin. Ai shpjegoi mënyrën se si do të funksionojë kjo Byro, e pavarur nga prokurori i Përgjithshëm dhe nga policia, duke saktësuar se në përbërjen e saj do të jenë persona, të cilët do të duhet të kalojnë më parë testimet dhe kualifikimet që do të kryhen pranë FBI-së amerikane. Po dje, Komisioni i posaçëm i Reformës në Drejtësi ra dakord parimisht që Byroja të jetë nën varësinë e Prokurorisë speciale antikorrupsion. Ambasadori amerikan në Tiranë davariti dje mjegullën që prej shumë muajsh kishte mbështjellë krijimin dhe funksionimin e Byrosë Kombëtare të Hetimit, një institucion i cili do të mbështetet mbi modelin e FBI-së amerikane e ndaj të cilit shqiptarët sipas tij duhet të kenë besim “për shkak se SHBA do të investojnë, që ajo të jetë e tillë dhe kemi vënë mënjanë miliona dollarë për të paguar pajisjet dhe trajnimet e këtyre policëve. Trajnimi i tyre do të bëhet në akademinë e FBI-së, në SHBA. Një agjent i FBI-së do të caktohet në Tiranë për të mbështetur krijimin e kësaj organizate dhe të gjithë policët e BKH-së do të kalojnë përmes testit të së vërtetës apo testit të poligrafit dhe llogaritë e tyre bankare do të mbikëqyren për t’u siguruar se ata nuk po marrin ryshfet apo nuk po punojnë për krimin e organizuar”. Duke iu referuar dhe opinionit të Komisionit të Venecias për Reformën në Drejtësi, ambasadori amerikan shpjegoi dhe skemën e funksionimit të Byrosë, e cila siç tha ai do të vendoset nën një prokuror të posaçëm të pavarur, si nga prokurori i Përgjithshëm ashtu dhe nga Policia e Shtetit: “Hetuesit e BKH-së do të përbëhen nga policë gjyqësorë. Drejtori i saj për antikorrupsionin do të jetë një oficer i Policisë Gjyqësore, i cili do t’i raportojë një prokurori të posaçëm të pavarur. Ky prokuror do të japë llogari para popullit shqiptar”. Debati për Byronë Kombëtare të Hetimit u rizgjua me publikimin e opinionit përfundimtar të Komisionit të Venecias. Opozita pati kërkesa këmbëngulëse për miratimin e saj sa më shpejt, duke e konsideruar këtë si provë që shumica duhet të jepte për Reformën në Drejtësi. Kjo çështje ishte dje pjesë e debatit të nisur në Komisionin e posaçëm të Reformës, i mbledhur me dyer të mbyllura për të diskutuar rreth 10 pikave për të cilat opozita ka kundërshtime lidhur me projektin e ndryshimeve kushtetuese.

Tërhiqet Rama, Byroja e Hetimit nën varësinë e Prokurorisë

Byroja Kombëtare e Hetimit do të jetë nën varësinë e Prokurorisë Speciale. Pas luftës kundër futjes së të inkriminuarve, opozita fiton një tjetër betejë të rëndësishme, më kryesoren në luftën kundër korrupsionit të niveleve më të larta. Pas zvarritjes për muaj me radhë dhe bllokimit të ngritjes së Byrosë së Hetimit, pasi kërkonte një byro hetimi nën varësinë e tij, Rama është dorëzuar dje përballë presionit të opozitës dhe ndërkombëtarëve. Byroja Kombëtare Hetimore do të jetë në varësinë e Prokurorisë Speciale, e cila nuk do ketë asnjë varësi nga Prokuroria e Përgjithshme. Komisioni për Reformën në Drejtësi u mblodh dje dy herë brenda ditës ku palët diskutuan dhe ranë dakord për ngritjen dhe mënyrën e funksionimit të Byrosë Kombëtare të Hetimit. Ndërkohë që komisioni pritet të mblidhet edhe gjatë ditës së sotme për të diskutuar mbi detajet e fundit. Komisioni për Reformën u mblodh për të gjetur zgjidhje ligjore në draft në bazë të opinionit përfundimtar të Komisionit të Venecias, por duket se këto elementë janë shmangur, pasi PD-ja kërkon që të diskutohet për Byronë dhe jo për gjetjet e bëra në draft nga Komisioni i Venecias dhe më pas të shkruara në opinionin përfundimtar. Sipas PD-së, Komisioni i Venecias ka rekomanduar që Byroja të jetë në varësi në Prokurorisë. Opozita i rikthehet sërish çështjes së Byrosë Kombëtare të Hetimit, duke kërkuar që ky institucion të jetë në varësi të Prokurorisë. Sipas opozitës, Byroja Kombëtare e Hetimit nuk mund të qëndrojë nën varësinë e Ministrisë së Brendshme. Pas kësaj kërkese të opozitës, palët kanë rënë dakort, që Byroja Kombëtare Hetimore të kalojë nën varësinë e Prokurorisë Speciale. Ky institucion nuk do ketë asnjë varësi nga Prokuroria e Përgjithshme. Por, kjo strukturë do të vendoset nën varësinë e Këshillit të Lartë të Prokurorisë. “Diskutimet ishin të mira, pra pati diskutime racionale nga të gjitha palët. Në dy tre pikat e para që u diskutuan, pati dakordësi në një pjesë të tyre dhe për disa çështje të tjera që u cilësuan si teknike do t’i kalojmë ekspertëve për t’u zgjidhur”, tha Halimi. Pas ndërmjetësimit të ndërkombëtarëve, palët ranë dakord të ulen e të gjejnë mirëkuptim për çështjet e mbetura hapur në Opinionin Përfundimtar të Komisionit të Venecias për paketën e rishikuar të ndryshimeve kushtetuese. Më pas, pikat e mbetura pezull parashikohet t’i shtrohen për zgjidhje ekspertëve të misioneve ndërkombëtare të drejtësisë, EURALIUS dhe OPDAT. Thelbi i mosmarrëveshjeve, sipas opozitës, lidhet me Këshillin e Emërimeve, ku ajo kundërshton procesin e emërimit të funksionarëve në sistemin e drejtësisë, që nuk garanton pavarësi. Reforma në drejtësi hyri në ngërç pas mosdakortësive në zbatimin e rekomandimeve të draft opinionit të Venecias. Por, me miratimin përfundimtar nga Komisioni më 11 mars, paketa e ndryshimeve kushtetuese i kaloi Kuvendit të Shqipërisë për miratim, i cili pritet ta kalojë brenda këtij muaji reformën më të rëndësishme për politikën shqiptare, që ështe dhe kushti kryesor për çeljen e negociatave për anëtarësim në BE.

Nga: Adri NURELLARI

Në një intervistë të historianit të shquar anglez, Noel Malcolm, të marrë para pak ditësh nga gazetarja Jeta Xharra për emisionin “Jeta” në Kosovë, Malcolm foli gjatë e gjerë lidhur me zhvillimet politike në Kosovë. Mirëpo një ndër gjërat më interesante që përmendi ishte fakti që tiparet negative të manifestuara në Ballkan nuk e kanë origjinën tek e kaluara e afërt e komunizmit, si dhe te rrethanat konkrete shoqërore të tanishme si varfëria, institucionet e brishta e të tjera. Sipas tij, “në rastin e ballkanasve, unë do të thosha se 50 vitet e komunizmit janë shumë më të rëndësishme si pjesë e sfondit kulturor, sesa afërsisht 500 vitet e sundimit osman”.

Nuk ka vend ku kjo gjë të jetë më se e vërtetë për vendin tonë, Shqipërinë, e cili e ka përjetuar totalitarizmin komunist në formën e vetë më të rreptë e të kulluar. Një inxhinieri e mirëfilltë sociale e përmasave të skajshme që ndërhyri pa kujdes edhe në pjesët më intime të jetës së individit. Më keq dhe intruziv se edhe vetë nazizmi, i cili kishte korporatizëm në ekonomi, por nuk të zhvishte nga prona private siç ndodhi me kolektivizimin dhe tufëzimin tonë. Nuk eliminoi fenë dhe nuk ndërhynte aq thellë në familje dhe jetën private siç bënte përpjekja komuniste për të krijuar njeriun e ri. Është e vështirë që t’i mvishet faji periudhës osmane të historisë shqiptare kur vetë kalimi nëpër një regjim si ky komunist e lë të kuptohet qartë që ka qenë pothuaj një tabula rasa për traditën shqiptare të deriatëhershme.Pikësëpari ekzistojnë sot shumë disiplina shkencore që kanë shumë më tepër instrumente për të shpjeguar në mënyrë më të thellë dhe më kompetente realitetin e sotshëm sesa historia. Sociologjia, shkencat politike, ekonomia, psikologjia dhe jurisprudenca kanë shumë më tepër për të thënë sesa mendimi fatalist i kultivuar tek ne që çfarë do bëhet është shkruar në të kaluarën. Fillimisht duhet thënë se determinizmi historik në vetvete, pra kjo bindja se zhvillimet janë të parapërcaktuara dhe shkaktuara nga zhvillime apo situata historike të mëhershme, është një përqasje tipike rudimentare marksiste tek ne. Kjo përqasje është një reminishencë e drejtpërdrejtë e determinizmit historik marksist që vinte në formën e materializmit dialektik që e shikonte ecjen e historisë të kornizuar nëpër disa etapa, të karakterizuar kryekëput nga lufta e klasave dhe të mbërthyer nga disa ligje të pandryshueshme që e bënin të pashmangshme një rrjedhë të caktuar të historisë. Me pak fjalë, historia është e përcaktuar si një lëvizje rendesh primitiv, skllavopronar, feudal, kapitalist dhe prej Marksit në mënyrë të pashmangshme historia ishte e parapërcaktuar që do të shkohej në rendin sipëror socialist.Determinizmi historik si përqasje është i dyshimtë në një realitet monoton dhe të pandryshueshëm të shteteve si Zvicra apo Suedia e jo më Shqipëria ku historia karakterizohet nga pavazhdueshmëria. Shqiptarët e shkretë pas ikjes së osmanëve kanë kaluar tre realitete tronditëse, historike që i bën të papërfillshme gjurmët e lëna nga sundimi osman. Shqiptarët jo vetëm që kanë kaluar gjatë shekullit 20 pushtimin fashist dhe regjimin komunist, por edhe një dhunë e kërcënim të vazhdueshëm të dhunës prej fqinjëve shovinistë, kolonizimit dhe pastrimit etnik. Faktikisht asnjë komb tjetër në Evropë nuk ka pasur përjetimin e gjenocidit, shpërnguljes, tkurrjes edhe aparteidit që kanë pasur shqiptarët, duke pasur parasysh përmasat demografike dhe territoriale. Kur u shpall pavarësia jonë prej Perandorisë Osmane, shqiptarët jetonin në rreth 75 mijë kilometra katrorë dhe sot, pothuaj një shekull më pas shqipja flitet vetëm në rreth 45 mijë kilometra katrorë.Traumat e këtyre përvojave e kanë tronditur rëndë shoqërinë shqiptare por komunizmi te shqiptarët e Shqipërisë ka qenë veçanërisht transformuese dhe gjurmëlënëse dhe ka pasojë të drejtpërdrejtë në atë që ndodh tek ne sot. Pra kjo analizë lë të kuptohet që gjithë kjo prani masive e historisë së fillim shekullit 20, si dhe diskutimi lidhur me ndikimin osman në vendin tonë sot është i paarsyeshëm dhe i panevojshëm. Mjafton të shohim mungesën e ringjalljes fetare pas rënies së komunizmit për të kuptuar impaktin e politikës ateiste komuniste. Numri i besimtarëve aktivë sot është i papërfillshëm krahasuar me shtete të tjera lindore. Për këto arsye të duket çudi që në ligjërimin publik flitet kaq dendur për problemet që pretendohen se na lindin nga trashëgimia otomane dhe nuk bëhen analiza aq sa duhet për pasojat e regjimit komunist. Për të mos folur pastaj që periudha e pushtimit fashist në Shqipëri nuk përmendet fare dhe të krijohet përshtypja që ardhja e këtyre forcave perëndimore pushtuese si Italia dhe Gjermania trajtohet sikur të ketë qenë një “aksident pozitiv dhe qytetërues” për Shqipërinë.Në fakt, shpjegimi i gjithë kësaj tendence s’ka aspak të bëjë me dobinë e përkujtimit dhe shqyrtimit të rolit të pesëqindvjeçarit otoman por me nevojën e shumë individëve që të sigurojnë harresën e diktaturës pesëdhjetëvjeçare. Shumë prej personaliteteve që dominojnë jetën publike në Shqipëri kanë pasur lidhje me atë regjim ose kanë qenë pjesë përbërëse e tij, janë lançuar dhe promovuar nga sistemi i dikurshëm, statusin që gëzojnë sot e kanë si inerci të privilegjeve që kanë gëzuar gjatë atij regjimi, kanë pasur lidhje familjare dhe personale me nomenklaturën, janë formuar dhe kalcifikuar intelektualisht nga ai regjim dhe për rrjedhojë ngelen nostalgjikë të tij. Me pak fjalë ne nuk kemi pasur një zëvendësim të mirëfilltë të elitës sonë, por thjesht një riqarkullim brenda të vjetërve, një inerci të elitës së vjetër që sot vjen e rifreskuar me trashëgimtarë të rinj.Individëve të kësaj elite iu leverdis të flasë për otomanizmin e t’ia mveshin fajin sundimit turk për të minimizuar dhe relativizuar përgjegjësinë e komunizmit dhe për rrjedhojë edhe të tyren që shpesh kanë qenë pjesë e sistemit. Këtyre individëve iu konvenon kultivimi i një amnezie sociale, lidhur me tiparet mizore të regjimit komunist në Shqipëri dhe pasojat e shumta që ka lënë sot, sepse përndryshe do të trondisnin themelet e statusit të tyre social të sotshëm. Shumë prej tyre nuk kanë gojë të nxjerrin në shesh fajet e regjimit komunist, sepse kanë qenë pjesë përbërëse e tij. Nuk kanë as kurajën të distancohen nga ai regjim, duke e pranuar me ndershmëri përgjegjësinë e rëndë historike të kastës së atij regjimi, edhe nëse mund të kenë pasur lidhje biologjike, shpirtërore apo nepotike me ta.Prandaj është bërë në modë sot te ne orientalizmi, si një taktikë për të eklipsuar dhe amnistuar rolin që ka luajtur e vazhdon të luajë pesëdhjetëvjeçari i regjimit komunist dhe si një orvatje për të mbrojtur vetë trashëgimtarët e elitës komuniste. Diskutimi mbi pasojat e osmanizmit ishin më se të arsyeshme për elitën shqiptare të viteve ’20-’30, pasi gjurmët ishin ende të freskëta dhe këto diskutime kishin realisht dobi për realitetin aktual. Mirëpo rikthimi në qendër të vëmendjes të të njëjtave tema të diskutimit në periudhën e sotshme, ndërkohë që ne ende nuk i kemi qëruar hesapet siç duhet me komunizmin dhe plagët e hapura të lëna pas prej tij, është padyshim një përpjekje dashakeqe për të revizionuar historinë dhe pasojat e totalitarizmit në Shqipëri.Mbajtja e vëmendjes te diçka që ka ndodhur shumë kohë më parë, dhe largimi i përqendrimit nga ajo që na ka ndodhur pak kohë më para apo vazhdon të na ndodhë, është një sabotim i memories sonë kolektive. Kjo përpjekje për të mohuar dhe retushuar historinë bashkëkohore, duke kanalizuar debatin ekskluzivisht tek trashëgimia otomane, duket që synon të pengojë shoqërinë tonë që të distancohet, pastrohet njëherë e mirë nga totalitarizmi komunist. Pra një instrument i trashëguar prej komunizmit, sikurse është determinizmi historik, është duke u përdorur për të fshehur e minimizuar rolin e trashëgimisë komuniste nëpërmjet një diversioni të bërë në debatin publik. Ky diversion ka për qëllim ekzagjerimin në sytë e opinionit publik të impaktit të sotshëm të asaj që na ka ndodhur mbi 100 vjet më parë dhe minimizimin e rolit të vuajtjeve të pësuara gjatë pesëdhjetë viteve të fundit.

Nga Albert Vataj

Gushti jo vetëm stinë pushimsh
Iku vallë, vapa me gushtin? Është kjo një pyetje, jo dhe aq tipike, se sa retorike. Sepse në një çorbë retorike e pa vetën teksa përzihej, ndërsa gatuhej, ajo që do ta quanim zatetje e shtetit. Një lojë me miliona euro dhe me nervat e acaruara të shqiptarëve halleshumë, i ngjet më shumë një komedie të zezë se sa një politikëbërje ogurbardhë. Kjo verë e nxehtë, dhe zërash shpuzë të politikës kanë yshtur prejsllimi të sezonit të pushimeve, vullnesën tonë të përfytyrimit, për të pranuar të tashmen e politikës së konsumit, si një demagogji. Zelli i protagonizmit politik, i vënë re kryekëput në radhët e opozitës, (nëse guxojmë të nënkuptojmë me këtë PS-në), qaset të jetë lajmësi, më i pashpresë për një të sotme të zgjidhur nga shpërgenjt e të shkuares. Opozita, duke i besuar më shumë oktavëve të tellallit, se sa brendisë së faktit, më shumë ngasjes se sa qasjes, më shumë demagogjisë se sa betejës pa kompromis ndaj një lëngate, e ka transformuar atë shtjellë në një pështjellim. Duke u zvargur, e gjithë kjo masë e madhe boshësie dhe duke u vërsulur si një ortek i zashëm, na përfund, duke na bërë pjesë të saj, në rrugën përnga duhet të kalojë babëzia e atyre që sot janë akuzatorët, dhe po sot janë ato që akuzohen. Ngasje “hidhe e prit”, nuk merr përsipër të bëhet dëshmitari i një lufte të madhe. Kjo për faktin se besojnë si efikase spariherë bindjen e dynjase, se këto pushtetarë po vjedhin e po na rjepin dhe këtë e ofrojnë si shërbesë politikëbërje.

Gjithnjë para mikrofonit
Përgjatë gjithë këtij sezoni pushimesh, opozita nuk ka reshtur të akuzuari për korrupsion dhe përfshirje në afera të pista shtetarë dhe të afërm të tyre. Me libër shtëpie ka dalë PS-ja e po u bëri xhindin zotëruesve të pushtetit. Të paktën kështu mendon ajo. Dhe ne s’kemi pse t’ia pridhim avenirin gjithë këtij taborri politikanësh njomzakë dhe pozuesish të pushtuar nga Narcizi. Foltorja e Partisë Socialiste gjatë këtyre ditëve ka pritur dhe përcjellë pothuaj të gjithë çfarë hyn dhe del në këtë parti. Kuptohet, ata që kanë pushuar në korrik dhe i janë përveshuar Berishës në gush. Aq tellall doli nga ajo godinë dhe aq pranë u gjend media këtij vullneti për kushtrim, sa përnjimend kujtova se PS-ja ishte shkulur nga trojet e saj të kahershme për tu ngulur para televizioneve dhe gazetave. Por “nuk paska ken kysmet”. Aniqysh de, mikrofonin se lëshuan nga dora përgjatë gjithë këtyre ditëve. Kudo që ngasja mediatike shfaqej me gjithë drobitjen e dhe shterpësinë e saj të lajmit, gjindeshin ata, fillërojtësit e Ramës. Gojtaria dhe ligjërimi, i tonacioneve të ndryshem dhe timbreve të çfarëdoshëm përnga gjinia, feja, krahina dhe ideja, e kulmoi në hit jetën e kësaj partie. Një për të gjithë dhe të gjithë për një, u rreshtuan në një ofensive të pamatë kundër vijës së parë dhe nevralgjikes së qeverisjes Berisha. Miliona euro kanë fluturuar nga një foltore në tjetrën, duke e bërë qiellin adh të këtij gushti, një arenë të përjargshme, akuzash dhe kundërakuzash. Sa del një syresh nga PS, flakë për flakë i’a pret i shënjuari, ose nga folturja e partisë, e pse jo dhe nga ajo e digasterit që drejton.

Tragjikomedia e një kohë lëngimi
Banale, e ndyrë dhe fyese mu shpërfaq e gjithë ky masiv i politikëberjes së opozitës, e gjithë kjo ngrehinë ndjellakeqe. Miliona euro, që i ka dhënë njëra palë dhe i ka marrë tjetra (lus Zotin që të mos ketë asnjë të vërtëtë nga kjo piskamë), hidhen dhe priten mbi kokat e shqiptarëve që përballen me një jetë që sa vjen e u’a shtëngon lakun në fyt. Milona euro flakërojnë nga një pod në tjetrin, në trajtë akuzash dhe as se e vret mendjen ndonjëra nga këto palë, se poshtë këtij vërshi të tërbuar parashë luhet fati i mbijetesës së shumë shqiptarëve. As se e ka vënë kush ujin në zjarr për ta kuptuar ndjenjën e poshtrimit që përcjellin ato zgjedhës. Kjo betejë eurosh dhe dollarësh, derimtash i ngjet një tragjikomedie, madje mediokër, ku mungojnë elementet më të domosdoshme estetike dhe artistik të këtij përfaqësimi, anipse po e quajnë politikëbërje. Jeta artistike në këtë sezon rreshkjeje në diell, duke qenë më se e varfër, ka përthithur përnga kjo skenë bajate tërë interesimin e opinionit. Kjo ka bërë që të dalin në pah shumë mangësi profesionale dhe artistike të këtij përfaqësimi të politikës. Gjithqysh nga plateja nuk kanë munguar duartrokitjet. Fakti se në këto radhë zakonisht janë të ftuarit, dhe publiku i zgjedhur, kjo nuk e shpëton komedinë politike nga anatema.

Art për andralla
Ndërsa gushti i përket tashmë të shkuares dhe sytë i kemi lëshuar babëzitshëm të gjithë përnga shtatori, mbetet të shpresojmë që të rikthehet jeta e gjallë artistike dhe njerëzit të kenë mundësi të zgjedhin, nëse do të vazhdojnë të kundrojnë dhe të përcjellëin komedinë e pështirë politike, apo t’i kushtohen një asimilimi më qënsishëm artistik. Por kjo gjithëpoaq, nuk do të dëshmojë se ky teatër absurdi nuk do të ketë shikuest e saj. Aq më tepër kur përvoja na tregon se populizmi në art, duke filluar me politikën, duke vazhduar me atë dhe duke mbetur vetëm tek ajo, si admirues më të zellshëm, ka popullin. Për ironi të fatit, ne si popull shquhemi për instinkte të ndrydhura të perceptimit dhe të ndjesive etiko-estetike të artit politik. I këtij mendimi jam edhe për anatominë e bashkëjetesës së tij edhe me gjallime të tjera të nalta. Vullneti për ta ushqyer mediokritetin me duartrokitje, nuk na ka munguar. Sikundër nuk na ka munguar dhe besimi se duke qenë të mashtruar, të nëpërkëmbur, të përçudnuar, të persekutuar, të fyer, jemi popull, ose siç u pëlqen ta quajë politika në vigjilje të fushatave, sovrani. E drejta e çdo mase për të bërë pjesë në turmë, munet me kenë ushqim i përkohëshëm i vetë politikës për ta parë si të tillë dhe për ta trajtuar përkundër asaj çfarë është njerzia. Por kjo nuk do të thotë se tragjikomedianët politik, duke mbajtur skenën gjithnjë të hapur, do të mund të mbyllin plagët që po gangrenizojnë shtatin shëndetlig të një Shqipërie që shpreson të ndryshojë.

Iku vallë, vapa me gushtin?
Shterpësia ligjore e kamuflon qëllimin dhe vesh me fars gjithë këtë armatë të ngrefosur për turr. Mungesa e një strategjie për të kahur përnga stinë e acartë ekzekutivin e Berishës, tregon mediokritet politik dha amatorizëm. Turravrapi për ta pasuruar dekorin e denoncimeve, tendosja e skajeve akuzë-kundërakuzë, larushia aktoriale e foltoreve, duke e çoroditur, i heq thelbin kësaj lufte. Duke u mjaftuar me gërvishtje në sipërfaqe, opozita i’a heq vetes të drejtën të përftojë ndonjë dobi në favor të mbërritjes tek forcimi i pozitave të saja në pushtet. Gjithë këto tam-tame akuzash, dhe ndryshimi i kursit së politikës së votës, i jep mundësi të favorshme PS-së, të tërhiqet nga paranoja e hapjes së kutive, si nga një betejë e humbur me turp. Por nuk i’a rikthen asaj të drejtën për të rimarrë pozitat e domunimit në pushtetin lokal, fat i cili po parathuhet ditëpërditë, anipse këtë të drejtë e kanë zgjedhjet. Heshtja e Berishë, tregon edhe një pikë të dobët të kësaj ofensive të PS. Nëse ata ende nuk e kanë tërhequr personazhin kryesor në rolin e tyre, tregon se jo gjithçka, më mirë të themi se kurrçka nuk është bërë si duhet, kjo ose nga mosdashja, ose nga padija, por le të besojmë këtë të dytën. Gjithsesi ata diçka po bëjnë. Diku do të dalë, ose më saktë duhet të dalë nga gjithë kjo gurgule. Ndryshe si ta kuptojmë gjithë këtë energji të konsumuar, gjithë këtë minutazh televiziv e terren mediatik të uzurpuar. Një mëndje më thotë se kjo ndoshta do të përshpejtojë dhe do të këtë ndikuesit e vet tek kthimi që do t’i bëjë xhaketës mbrapsht, Berisha në shtator.

Hakmarrja e verber godet serish familjen e Ideal Vjerdha. Brenda nje kohe te shkurter, kjo familje goditet per here te dyte. Pardje, me 2 shtator Ideal Vjerdhes i eshte shkaterruar shtepia dhe ajo cfare eshte me e rende, eshte dhunuar nena e tij, Luiza Kadiu. Duke i kerkuar informacion dhe te dhena per te birin Idealin, nena e tij Luiza eshte goditur rende nga persona te panjohur te cilet ishin maskuar. Luiza Kadiu ndodhet ne urgjencen e Spitalit me fraktura te renda. Dergimi i saj ne mjediset spitalore eshte bere i mundur nga komshinjte e saj. Zanafilla e ketij dhunimi, i cili per here pare ka ndodhur me 13 shkurt 2010, ka lidhje me nje histori familjare. Beqir Vjerdha, gjyshi i Ideal Vjerdhes ka persekutuar familje te medha gjate kohes se diktatures komuniste ne Shqiperi. Ai ka punuar ne Ministrine e Brendshme te asaj kohe dhe ne policine e Shkodres, ku ka marre pjese ne persekutimin disa personave te cilet jane denuar nga shteti komunist i para viteve ’90. Ashtu sic kemi raportuar edhe ne rastin e dhunimit te pare, Beqir Vjerdha qe ne vitin 1960 dhe ne vitet ne vijim, ka mbuluar funksione te rendesishme ne Partine Komuniste por edhe ne strukturat e policise e te Ministrise se Brendshme, edhe ne sektorin Sigurimit te Shtetit, policise politike te kohes se diktatures. Ndersa sot hakmarrja dhe shkaqet politike bie mbi Ideal Vjerdhen, i cili eshte i vetmi nip i Beqir Vjerdhes. Edhe policia ka nisur dhe po vijon hetimet per dhunimin e familjes se Ideal Vjerdhes, pasi tashme kemi te bejme me raste te perseritura te kercenimit. Pikerisht si pasoje e ketyre kercenimeve te vazhdueshme dhe dhunimeve sistematike, Ideal Vjerdha, gruaja e tij dhe femijet jane detyruar te largohen qe me rastin e pare ne muajin shkurt 2010, rast i cili eshte denoncuar edhe nga gazeta jone. Hakmarrja e verber, e mbeshtetur edhe ne motive te qarta politike, tashme bie mbi nipin e Beqir Vjerdhes, duke shenuar nje tjeter viktime kur nipi duhet te paguaje per gjyshin dhe kur jeta nuk eshte e sigurte ne vendlindje.

Nga Sokol Pepushaj

Dje, tek mejhana e bashkise Shkodër, lypësi i perditshëm, pasi nuk po i jepte kush lekë, bërtiste;
Poshtë komunistët, nuk do votoj kurrmë per ta, dhe rendiste emra politikanësh, Skënder Gjinushi, Bashkim Fino, Ilir Meta, Gramoz Ruçi, Sali Berisha…
Ky burrë që flet vërtet rrjedhshëm dhe i njeh nga afër këta e shumë të tjerë, mesohet se ka nëntë vjet që nuk firmos më në bordoro, pasi ne 2001-shin thotë se e larguan politikisht nga puna komunistët e Nanos. Ai është shumë krenar që ka marrë pjesë në vitin 1997 në rrugëzënien e kryeministrit të atëhershëm Bashkim Fino, në Bushat. Ai eshtë shumë krenar që ka fotografi me thuajse gjithë qeveritarët e pushtetarët e sotëm. Por fotografi të para shumë viteve ama, të cilat nuk i japin bukë. Bile edhe Dekoratën e lartë të Urdhërit të Trimërisë, akorduar nga ish presidenti Sali Berisha, ai sot ta ndërron me 100 lekë.
Ky nuk u ngjason lypsarëve të tjerë që shtrijnë shaminë e zgjasin dorën, por ti vajton në cep të shamisë gjithë vitet e tranzicionit të stërgjatur dhe të “mençurit” maje Olimpit. Gjithsesi kësaj, ky burrë, kjo kafe, shumë njerëz, gjithë Shkodra, janë dëshmi kur u thye e u grabit në mes të ditës thesari i Shkodrës, kur këtu në mejhanë hartoheshin lista për të privatizuar tokë në bregdet, sipas meritave partiake, kur mbusheshin me shkrim dore plot gabime ortografike fletë të bardha, për të marrë diploma në Universitetin e qytetit, kur shahej me rop shtëpie ilir Meta e gjuhej me domate e vezë Fatos Nano, kur merrej peng prefekti e detyrohej nën tyta armësh politikani të deklaronte përmes televizionit degjenerimin e partisë së vet, kur në emër të demokracisë shitësve ambulantë u merreshin gazetat e u digjeshin publikisht, kur thyheshin bankat, kur qëllohej gjyqtari se nuk kishte liruar tri orë më parë një kriminel, pasi nuk kishin kohë ta presin shumë se donin të drekojnë peshk në Shirokë…
Këtij lypësi, sot i ka shkuar për lesh edhe dekorata edhe diploma. Por zëmërimi i madh i tij nuk është ky, pasi meqë nuk ka deftesë të shkollës fillore e te mesme, ka fituar aq kulturë në një kurs tek Plepat në Durrës, sa e njeh veten. Atij i vjen për të plasur per shokët e tij me më pak dije e kulturë dhe që thotë se janë në poste drejtuese, madje edhe deputetë. Gjyqtarë e avokatë, policë e këshilltarë bashkie ka shumë asish. Madje edhe me raporta mjekësore si skicofrene që nëse godasin ndokënd, nëse plagosin apo vrasin, nuk i zë ligji.
Tek kjo kafene e bashkisë së Shkodrës dëgjon shumë çudira. Një arkitekt të tregon se edhe godina e bashkisë së Shkodrës është e pa regjistruar në hipoteke. Madje edhe ajo e Prefekturës. Ato para ca muajve bënë një ndërrim portash. Prefektura bëhet bashki e bashkia prefekturë. Ambientet. Punonjësit e bashkisë e këshilltarët e zgjedhur me votë nuk bëzajnë. As ata të prefekturës. Këto dy institucione nuk varen si dikur nga Partia. Ligji përcakton qartë pozicionet. Njera, Bashkia, është në administrim të pushtetit lokal, tjetra, Prefektura, i takon pushtetit qëndror. Edhe këshilltarët e punonjësit nuk janë të një partie. Po ç`i hyn ndokujt në hesap ligji në Shkodër? Si njerëzit, si godinat, duken një, si forcat politike, të majta a djathta, të epërme a të poshtme. Në këtë rast po, në qoftë kështu. Se ligji është i qartë. Ndërrimi i pronësisë kërkon ca dokumenta dhe ca tarifa monetare që duhet të derdhen në arkën e shtetit, sipas vlerës së objektit. Në këtë rast, një zyrtayr i lartë i shtetit, shpjegon privatisht se për këmbim pronash publike, mjafton nje shkresë qeveritare. Kaq.
Në qoftë kështu, atëherë pushteti vëndor, ku e ka pavarësinë nga pushteti qendror, apo politik? Edhe ekonomike, themi.
Por le të kjthehemi tek lypsari, modeli perfekt i politikbërjes në Shkodër. Ai nuk kërkon shumë si merhumët që kanë bërë milionat e eurove nga asgjëja apo grabitja e thesarit dhe bankave. Shtrin dorën për 100 lekë për duhan dhe mallkon fatin për padrejtësi që nuk është pronar i një televizoni, pasi vetëm rrotull kësaj kafeje janë tre copë të tillë. Ai don edhe 50 leke për kafe dhe sërish mallkon fatin e keq qe nuk ka nje hotel të madh me të paktën pesë yje.
Nuk kërkon pra pamundësi, pasi kanë ndodhur paradokse si këto. Shumë madje.
Për të, të gjithë janë lapera, kurse veten e njeh si demokrat i ndershëm. I është mbushur mëndja se komunistët si Ilir Meta i kanë prishur punë me Berishën.
E ky burrë se pse të duket vërtet një hero i politikës në Shkodër, një model i qytetërimit, pasi ka guxim të kërkojë, ndryshe nga ata që ecin si normalë rrugëve të qytetit, të ngushtuara nga pijetoret, pasi ka logjikë të të japë edhe titull shkrimi.
Kur lypësi flet kështu, ti e ke të gatshme temën dhe thua:
Çfarë ka më shumë se të tjeret jo një kapacitet i madh i shkencës, por një Dritan Prift që brënda një viti vetëm në një biznes, pa rrogë e të ardhura të tjera, shton në llogarinë e vet bankare 1 800 000 euro?!
Ai është thjesht një shqiptar si gjithë të tjerët, baba i tre fëmijëve, i ngarkuar me nje përgjegjësi si ministër i Ekonomisë, Tregtisë dhe Energjitikës tu shërbejë si sherbetor i mirë shqiptarëve. Askush nuk ka asgjë me pasuritë e tjetrit se jemi në demokraci, në këtë sistem që gjeneza e këtij ministri nuk e honeps askund në fakt.
Njeriu mesatar e lart e di që presidenti i SHBA-së ka një rrogë vjetore 400 000 USD, ose rreth 320 000 euro. Zbritu këtyre parave atë që parasheh ligji në banka apo ca shpenzime të tjera dhe në fund të vitit ka të ardhura dhjetë herë më pak se Dritan Prifti në një biznes të vetëm.
Po ç`është Barack Obama, George Bush, Bill Clinton, apo ç`ishin John Fitzgerald Cennedy, Abraham Lincoln, George Washington, para një ministri si Dritan Prifti?!
Prandaj ky lypësi në Shkodër është model i politikës dhe qeverisjes tek ne, jo vetëm në kryeqëndrën e veriut, por deri në Konispol, prandaj ky lypësi ka të drejtë në pretendime, për stacione televizive, hotele me shumë yje, ndertime e tendera. Thjeshtë fillimisht kërkon të mbushë barkun me bukë, pas pak minutash të kujtojë kohë të ndritura dhe pas pak kohe të ketë ca pasuri, si ata që e bënë nga askundi.
Kur Dritan Prifti ti lë në bisht të rrugëtimit ekonomik edhe baballarët e kombit amerikan, George Washington-in po se po, por edhe këta të sotmit, shqiptarët të gjithë mund të kenë pretendime, të paktën sa dhjetë fishi i amerikanëve. Vetëm një vit të vetëm pergjatë gjithë jetës të jetonin si Dritan Prifti, duhet të shumzojmë 1 800 000 euro me 4 200 000 shqiptarët dhe të matet pastaj me ne Amerika po deshi. Këtë mund ta bëjnë të gjithë ata që dinë të shumëzojnë. Normalisht atëherë edhe lypësi do i kishte televizorët e pallatet, hotelet dhe pishinat.
Një vit pra, vetëm një vit, të jetonin shqiptarët si Dritan Prifti, pa pretenduar si më të medhenjtë se ai.
Dritani është i vockël përballë me të tjerët. Thjesht maja e Ajsbergut.