Ditari i plotë i agjentit të SHIU-t: Vlorë ‘97 Konstandin Koliqi.

Një burrë me një hu të madh në dorë më urdhëron të zbres poshtë. Shikoj 4 trupa të shtrirë. Ishin të shokëve tanë. Një grua i binte njërës kufomë me sopatë, duke e copëtuar në copa të vogla. Një tjetër grua, shumë e shëmtuar në fytyrë ngjyente duart në trupin e Lekë Qokut. Ai po jepte shpirt. Gruaja, e shkurtër ngjyente duart në gjakun e Lekës dhe ia tregonte turmës duke u ngërdheshur me histerizëm. Gjaku i përlyente edhe krahët. Shtanga. Të pasnesërmen më vjen informacioni se ajo grua kishte qenë Luiza Hoxha, deputetja e sotme e Kuvendit shqiptar. Ai që kishte hurin më duket se më njeh dhe më thotë të largohem. “Ikni, frikacakë”, – thotë ai. Hyj në Pashaliman. Shoh 14 oficerë dhe kapterë. Takoj oficerin që kishte sjellë aty Besnik Hidrin. Trupi i tij ishte buhavitur krejtësisht, ndërsa gjysmën e krahut dhe syrit të majtë e kishte krejtësisht të shpartalluar. E pyeta: “Besniku je?” Ai më përgjigjet vetëm me një lëvizje qerpikësh. U lutem oficerëve të nxjerrin anijet. Ata më përgjigjen: “Ik edhe ti që këtej, se po të gjetën këtu, do të na vrasin edhe ne.” Lajmëroj për ardhjen e një helikopteri. Ai vjen në orën 4 e 15, por Besniku nuk gjen më shpëtim. Ai vdes gjatë rrugës.
Po në datën 1 mars. Sulmohet pika sinjalo-vrojtuese e Bazës Detare dhe Baza Rezervë e Flotës që shërbente për riparimin e nëndetëseve. Kapterit Fatmir Koka i mbarojnë të 4 karikatorët me fishekë, pasi kishte zbrapsur banditët për 40 orë rresht. Banditët e kapin rob dhe të gjallë i presin kokën dhe i qërrojnë sytë. Për ironi të fatit, do të ishin pikërisht këta politikanë, që më pas do t’i dërgonin jetimëve në shtëpi dekoratën e babait hero. Në tunelin e nëndetëseve 630 metra të gjatë, vidhet gjithçka, me një vlerë qindra milionë dollarë.

Kthimi në shtëpi, isha i vdekur

Pas pak minutash, shkoj për në Sarandë. Në hotelin e Piluriotit ndodhej Gramoz Ruçi me një tufë banditësh. Në zyrën e SHIK-ut mbërrij në orën 9.00. Takoj të parin Alfred Dulen. Marr në telefon Zhulalin dhe pas disa replikash të ashpra ai më thotë të nisem për në Tiranë. Mbërrij në Gjirokastër në orën 11:00. Lidhem me Sheme Kosovën. Rruga Gjirokastër-Tepelenë ishte e bllokuar dhe unë kërkoj të sjellin dy helikopterë. Të 22 vetët sa ishim, nisemi për në Tiranë. Në Ministri të Mbrojtjes paraqitem në orën 5 pasdite. Aty më del sekretari i ministrit, Robert Ligorama, i cili më thotë se “ministri nuk të pret ty”. Pas kaq kohësh kthehem në shtëpi, ku më dinin të vdekur. Të nesërmen në datën 2, të gjithë kishin dhënë dorëheqjen, qeveria dhe Shemja. Për mua u mor vendim që 4 ditë të qëndroja në zyrë në gjendje arresti, madje dhanë urdhër të fillonte çështja penale. Prokurori i çështjes, në fund të hetimeve, më shpall të pafajshëm. Vazhdoj në detyrë, derisa në pushtet vjen si ministër i Mbrojtjes, Sabit Brokaj. Nuk mund të vazhdoja më tej. Lirohem në 20 shtator 1997, pasi kisha shërbyer në këtë detyrë që nga 20 korriku i vitit 1993″.

Laureta Rryçi

Petrit Gjoka, për rreth dy orë, rrëfeu dje me mllef para Gjykatës së Krimeve të Rënda duke thënë se nuk do t’i harronte kurrë fytyrat e Roland Xhepexhiut dhe Met Bozit. Petrit Gjoka, nga Fani i Mirditës, aktualisht banues në Kamzë, i tregoi kolegjit penal të Krimeve të Rënda tmerrin që kaloi së bashku me kolegët e forcave speciale, të Gardës së Republikës në Cërrik teksa kishin shkuar për të vënë rregullin dhe grumbulluar armët që ishin përhapur në të gjithë popullsinë. Gardisti që mbijetoi ditën e ngjarjes përshkroi plagosjen e tij, plagosjen e shokëve, vrasjen e disa prej tyre dhe djegien gjallë brenda blindave. Dëshmitari ishte më shumë se i irrituar kur përmendi emrat e dy prej të pandehurve, Roland Xhepexhiu dhe Met Bozi.

Dëshmia
“Në vitin 1997 kam qenë i punësuar në Gardën e Republikës. Isha efektiv i forcave speciale të vendosura në Akademinë e Rendit në Sauk. Mbaj mend që punë kam nisur në shkurt të atij viti. Operacioni i parë ishte më 22 maj. Më urdhëruan për t’u nisur drejt Elbasanit. Bashkë me disa kolegë u nisëm mbrëmjen e 22 majit dhe fillimisht u sistemuam në hotel. Të nesërmen, më 23 maj, në mëngjes, u mblodhëm në Komisariatin e qytetit. Unë kisha shef Arjan Çengën. Na thanë se do të niseshim për në Cërrik sepse kishte ardhur informacioni se grupe të armatosura po terrorizonin popullsinë dhe i vidhnin, ndërkohë që komisariati kishte dalë jashtë kontrollit. Po kështu, na u dha urdhër që të grumbullonim sa më shumë armë. Kemi ikur me transportier (autoblinda). Ishin katër të tilla dhe një makinë e blinduar e Komisariatit të Elbasanit. Kemi qenë rreth 30–35 veta. Aty kam njohur Besnik Sulën, Sali Martinin dhe atë shkodranin që u gjet i vdekur pas tri ditësh në një kanal, në dalje të Cërrikut. Emrin nuk ia mbaj mend. Ishte dhe një tjetër nga Mirdita, që vdiq në transportier. Unë mbaj mend Luan Prengën se kam qenë me të në autoblind. Ne kemi pasur armë të vogla brezi dhe automatik. Por asnjë nga ne nuk qëlloi. U nisëm në Cërrik dhe rrugës, para se të futeshim, bëmë një ndalesë. Kontrolluam disa makina dhe pothuaj në të gjitha kemi gjetur rreth 50-60 automatikë. Më pas shkuam edhe në Papër, se na lajmëruan që ishte një bazë me armë. I morëm të gjitha armët dhe u larguam. Teksa po ktheheshim në hyrje të Cërrikut nga Papri pamë një djalë që kishte një automatik në dorë dhe po qëllonte drejt nesh. Ishte i veshur me bluzë të kuqe. Tre nga shokët tanë zbritën, e morën dhe e futën në transportier. Emrin nuk ia mësova asnjëherë. Ne u futëm në Cërrik, më pas u nisëm drejt sheshit për të shkuar në komisariat me qëllim vendosjen e rregullit sepse nuk funksiononte asgjë. Unë isha te autoblinda e dytë. Para nesh ishte një tjetër blindë që u qëllua dhe më pas ai u tërhoq duke dalë ne të parët”.

Përplasja
“Kur mbërritëm në shesh u përballëm me një breshëri armësh të ndryshme. Më kujtohet që drejt nesh qëllohej me automatik, granata, kundërtanke. Nuk shihej asgjë në ajër përveç plumbave. Të shtënat vinin nga tërë anët e pallateve dhe nga tarracat. Në atë moment u ndal blinda jonë. Një predhë antitanku ra te zinxhirët e blindës dhe e ndau më dysh. I thashë shefit Arjan Prenga se do të dilja. Dola, por u gjenda mes predhave. Isha larg blindës rreth 100 metra. Shefi, mbaj mend që më tha ‘mos dil se të vrasin’. Dola dhe vura re që para meje ishte një mensë punëtorësh. Zura pozicion në një kënd. Në atë moment pashë edhe Arjan Çengën te këmbët e mia. Pashë me sytë e mi Sali Martinin me bluzën e bardhë që ishte ngjyrosur me gjak. Ai mbante një pistoletë në dorë, por asnjëherë nuk qëlloi. Ai erdhi afër meje dhe u rrëzua.
Përjetova ditën e tmerrit. Ata vetëm qëllonin dhe ne nuk dinim si të qëndronim dhe përse e bënin këtë gjë. Sali Martini ishte i gjithi i larë në gjak. Në minutat e fundit të jetës, teksa jepte shpirt, ai më tha: ‘Amanet, m’u ço fjalë robve të shtëpisë se jam i vdekur’. Këto fjalë nuk do të më hiqen kurrë nga mendja. Por fill pas këtij çasti, në mes të sheshit, rreth 50 metra larg blindës, pashë Besnik Sulën. Pa u afruar te tanku atë e kapi plumbi. Unë i bërtita duke i thirrur: ‘Besnik, largohu!’. Por atij i hidhej trupi në hava nga plumbat. Bërtiste teksa i dilte shpirti në mes të sheshit. Dy kolegë të tjerë mbetën të djegur gjallë brenda në blindë, pas goditjes së dytë që ai mori në serbator. Kjo predhë i vuri flakën blindës duke djegur të gjallë dy shokët e tjerë. Ne kthyem kokat dhe pamë që nga lart në një shtëpi po thërriste një grua dhe një djalë. Ata na thoshin ‘kujdes se do t’ju vrasin’ dhe ne u kërkuam ndihmë. Ata s’na ndihmonin dot, pasi kishin frikë mos i vrisnin. Mbaj mend që pranë meje ishte dhe Agron Berisha i plagosur. Unë e mësova më vonë se Agron Berisha ishte shef i Komisariatit të Elbasanit. Mora Berishën dhe e futa në transportier. U mundova të merrja Luan Prengën, që ishte i plagosur në lulishte, rreth 30 metra larg. Unë u hodha nga rrjeta e telit që ishte vendosur dhe në atë moment më kapi një predhë në kofshën e djathtë, nga prapa, duke më dalë përpara. Kofsha ishte komplet e copëtuar. Për momentin nuk e kuptova që u plagosa. Rashë në tokë dhe me ndihmën e automatikut doja të ngrihesha në këmbë, por pashë që gishtat e këmbës m’u kthyen mbrapsht. Aty kuptova që isha plagosur. Rashë dhe eca zvarrë duke u mbështetur në një mur. Ndeza dy cigare për 5 minuta. Familjarët që ndodheshin lart më thoshin ‘kujdes se të vranë’. Isha në cep të pallatit. Pashë një djalë që me armë në dorë kontrollonte të plagosurit dhe viktimat nëpër xhepa. Të shtënat, që zgjatën 30-40 minuta, pushuan. Unë hoqa rrobat e forcave speciale dhe isha me tuta sportive. Policia u tërhoq e gjitha dhe aty mbetëm vetëm ne të plagosurit. Në cep të pallatit qëndrova 20 deri 30 minuta. U thashë familjarëve që më shihnin: ‘Hajde më merrni’. Por gruaja dhe djali i ri më thanë se kishin frikë mos i vrisnin”.

“S’i harroj kurrë torturat që më ka bërë Roland Xhepexhiu”
Mes vuajtjeve pas plagosjes, Petrit Gjoka tregoi edhe momentet e tmerrit kur u mor peng së bashku me Luan Prengën dhe u torturuan për të treguar se kush i urdhëroi. “Pasi pushuan të shtënat, rreth meje erdhën 20-30 persona, të gjithë të armatosur. Na qëllonin me automatikë mua dhe Luanin. Një djalë i bëshëm tha: ‘Mos i qëlloni se është i mbaruar’. Por ata vazhdonin edhe pse grindeshin mes tyre. Djali i shëndoshë thoshte përsëri ‘mos e prekni me dorë’. Aty kam fiksuar dhe nuk më hiqet nga mendja Roland Xhepexhiu. Për momentin emrin s’ia dija, por fytyrën ia fiksova mirë. Ai më ka qëlluar me qytë automatiku dhe më ka lënë sakat edhe sot. Më ka thyer kockën e legenit. Më kanë tërhequr zvarrë edhe pse gruaja dhe djali i ri erdhën dhe nuk donin që ata të më vrisnin. Ata më morën, por të tjerët më goditnin. Personi i shëndoshë përsëriste fjalën të mos më godisnin. Më morën zvarrë dhe më çuan në një familje. Gruaja e familjes ku më futën bërtiste: ‘Unë nuk i lëshoj këta të dy nëse nuk më kthejnë vëllanë’. Më duket se djali që ne shoqëruam kur u futëm në Cërrik ishte vëllai i kësaj gruaje. Por, të them të drejtën, ajo më hapi divanin, shtroi çarçafë dhe më solli jastëk. Aty isha unë dhe Luan Prenga, dy pengjet e kapur nga grupi pasi u plagosëm. Emrin e të zotit të shtëpisë ku na futën nuk e mora vesh asnjëherë. Ata në thanë mos kini problem. Aty ishin dy burra dhe 4-5 gra. Ndërkohë që në dritare rrinin të gjithë të armatosurit duke kërkuar të na vrisnin. Filluan të na shajnë nga familja. Fjalët më të rënda dhe banalet që ekzistojnë. Mbaj mend një trup të shkurtër dhe me një rrip në kokë e një dorë të fashuar. Ai këmbëngulte gjatë gjithë kohës dhe thoshte se do të na vriste që të dyve. Por, të zotët e shtëpisë nuk i lanë të futeshin brenda. Erdhi një burrë i shkurtër, me flokë të shkurtër, pothuaj tullac. Ai filloi të na pyeste. Më tha çfarë pune bëja dhe i thashë që jam polic. Më pas më pyeti përse kisha ardhur dhe i thashë që kam ardhur për bukën e gojës. Me mua nuk u morën shumë në pyetje pasi isha në gjendje të rëndë, por më shumë pyetën Luanin që kishte marrë predha nga këmbët. E pyetën se ku punonte dhe ai i tha: ‘Jam kapter magazinier në Gardë’. Burri tullac i tha: ‘Si ore kapter! Ç’deshe këtu ti?’. Më pas i ka gjuajtur me qyt automatiku. Luani ra nga karrigia. Personi që bënte pyetje kishte në dorë radio policie. Kjo radio ishte e Arjan Cengës, shefit të vrarë. Personi në fjalë është Met Bozi dhe unë fytyrën e tij nuk e harroj asnjëherë. Me radion në dorë ai kontrollonte gjithë lëvizjet e policisë. Në këtë moment kaluan dy helikopterë të NATO-s. Ata thanë: ‘Na rrethuan. Hajde të largohemi’”.

Albania
5 Maj 2010

Jakup B. GJOÇA
Gazetar i “Telegraf”

Prof. Dr. Kristaq Kume, ish kryetar i KQZ

Pa pjesëmarrjen e opozitës, procesi zgjedhor konvergjon në një farsë elektorale. Destabilizohet Shqipëria
Pa pjesëmarrjen e opozitës, zgjedhjet nuk janë zgjedhje. Procesi zgjedhor pa opozitën konvergjon në një farsë elektorale. Kjo në asnjë rast nuk duhet të ndodhë pse, pasojat do të jenë të mëdha dhe afatgjata. Vendi dhe shoqëria jonë do të përballet me situata serioze destabiliteti

Prof. Dr. Kristaq Kume, ish kryetari i KQZ në intervistën për gazetën “Telegraf” thotë qartë: Pa opozitën, procesi zgjedhor është farsë elektorale dhe destabilizon vendin. Ndaj duhet arritur konsensusi. Prof. Kume shprehet se kryetari i KQZ i kapërcen kompetencat kur u shpreh se nuk ka kohë për numërimin elektronik. Mospjesëmarrja e Opozitës në Zgjedhje Parlamentare, shprehet Prof. Kume, mund të krijojë edhe krizë kushtetuese për zgjedhjen e Presidentit, në problemin politik se nuk mund të zgjidhet parlament i ri pa opozitën në zgjedhje parlamentare. Prof. Kume thotë se ligji i dekriminalizimit nuk përmban “Vetting” për kandidatët për deputetë. Gjithashtu, Prof. Kume thotë se pa dakortësinë e Opozitës nuk mund të ketë reformë në Drejtësi, sepse shkelet Fryma dhe Germa e Kushtetutës.

-Prof. Kume, a ka kompetencë kushtetuese KQZ, që t’u kërkojë partive politike listë me 5.000 firma për t’u regjistruar si subjekt politik në zgjedhjet parlamentare??
– Diskutimi që parapriu dhe shoqëroi këtë vendim të KQZ, si objekt të tij kishte një çështje, që nuk kishte lidhje me kërkesat, ose interpretimin që mund t`i bëhet nenin 64 të Kodit zgjedhor. Fjala ishte për kërkesat e nenit 68, pika 3, e cila në fakt, duhet thënë se nuk është dispozitë shteruese dhe kërkon interpretim. Dispozita trajton problemin e regjistrimit të listës së kandidateve që paraqesin partitë politike, që janë regjistruar si subjekt zgjedhor. Sipas saj, që një parti politike të përjashtohet nga detyrimi për të shoqëruar listën e kandidatëve me një listë mbështetëse të nënshkruar nga jo më pak se 5000 zgjedhës, në shkallë kombëtare, duhet të dorëzojë në KQZ një vërtetim me shkrim, të nënshkruar nga Kuvendi, ku vërtetohet zotërimi prej saj i të paktën një mandatit, të paktën 6 muajt e fundit. Paqartësia e kësaj dispozite qëndron në faktin se si duhet të llogaritet periudha, që dispozita kërkon me shprehjen e saj “..të paktën 6 muajt e fundit”. Këtë duhet që ta qartësojë KQZ-ja. Këtë kërkoi të bënte KQZ kur në tavolinën e saj u vendos për diskutim kërkesa e partisë LIBRA për t`u regjistruar si subjekt zgjedhor. Qëllimi i KQZ punë e filluar jo në kohë dhe, për më tepër, duke qenë se ky diskutimin mori ngasje dhe u bashkëshoqëruar me shqyrtimin e kërkesës së LIBRA për t`u regjistruar si subjekt zgjedhor, ky angazhim i KQZ u ndesh me reagimin e fortë politik të LIBRA. LIBRA u regjistrua, por problemi ka mbetur pa marrë përgjigje. LIBRA mund të jetë prapë objekt diskutimi në tavolinën e KQZ. Kjo do të ndodh kur kjo parti do të paraqesë për regjistrim listën e kandidatëve të saj. KQZ-ja në këtë rast do t`i referohet kërkesës së nenin 68 dhe LIBRA-se do t`i duhet të vërtetojë se ose është në kushtet kur e plotëson kërkesën në lidhje me zotërimin e mandatit të paktën 6 muajt e fundit, ose do të shoqërojë listën e saj me listën mbështetëse të jo më pak se 5000 zgjedhësve. Për sa kohë që gjykimi në lidhje me plotësimin ose jo të kërkesës së parë, ka të domosdoshëm një vendimmarrje të KQZ-së, që në këtë rast është vendim me shumicë të thjeshtë, për të parandaluar përballjen me çdo të papritur, LIBRA duhet të shkojë në KQZ për të regjistruar listën e kandidatëve të saj, duke e shoqëruar atë me listën mbështetëse të të paktën 5000 zgjedhësve. Pra, ligji zgjedhor është e nevojshme të qartësohet.

– A shkelen afatet për regjistrimin e partive politike në listën zgjedhore? A ka qëllime politike?
Partitë politike kanë të drejtë të regjistrohen në KQZ si subjekte zgjedhore deri jo më vonë se 70 ditë nga dita e zgjedhjeve. Afati përfundon ne 9 prill. Janë partitë politike që dëshirojnë të hynë në garën zgjedhore, që duhet të paraqesin kërkesën për t`u regjistruar.

– Nëse opozita nuk pranon të regjistrohen partitë politike për zgjedhjet parlamentare të 19 qershorit 2017, çfarë mund të ndodhë?
– Pa pjesëmarrjen e opozitës, zgjedhjet nuk janë zgjedhje. Procesi zgjedhor pa opozitën konvergjon në një farse elektorale. Kjo në asnjë rast nuk duhet të ndodhë, pse pasojat do të jenë të mëdha dhe afatgjata. Dhe, nëse i referohemi zhvillimeve të derisotme (jo më larg se dje 26 parti të opozitës i dërguan KQZ një letër, ku e njoftojnë se nuk do të regjistrohen si subjekte elektorale, për sa kohë që nuk do të plotësohet kërkesa për qeverinë teknike), nevoja për dialog, për angazhim të të gjithë palëve politike për të gjetur zgjidhje, është domosdoshmëri. Kundërshtitë përjashtuese, qëndrimet që mbyllin çdo shteg për pika takimi midis mazhorancës dhe opozitës, mungesa e plotë e vullnetit për të dëgjuar dhe konsideruar shqetësimin, mendimin dhe propozimin e njëri tjetrit, duhet me domosdo të kapërcehen, pse kështu e do e mira e këtij vendi. Zgjedhjet në asnjë rast nuk duhet të cenohet dhe aq më shumë nuk duhet të dështojnë. Ndryshe, jo vetëm që për integrimin evropian as që nuk do të mund të bëhet fjalë, por destabiliteti politik do të ulet këmbëkryq ndër ne dhe, me shumë gjasa, vendi dhe shoqëria e jonë do të përballet me situata serioze destabiliteti.

– A mund të shtyhen zgjedhjet vetëm ngaqë nuk pranon Opozita të regjistrohet në Listën Zgjedhore?
– Trajtimi i mundësisë për të shtyrë ditën e zgjedhjeve mund dhe duhet të konsiderohet në rastin kur mazhoranca dhe opozita, nuk do të arrijnë të gjejnë zgjidhjen kompromis, që do të bënte të mundur pjesëmarrjen në zgjedhje të të gjithë palëve. Precedentë të tillë ka. Në zgjedhjet për organet e pushtetit vendor të vitit 2006, dita e zgjedhjeve u shty për të gjetur zgjidhjen që do të bënte që opozita e asaj kohe, të merrte pjesë në zgjedhje. Me angazhimin konstruktiv dhe këmbëngulës të Presidentit të vendit, zgjidhja e problemit të asaj kohe u arrit. Opozita hyri në zgjedhje, që u zhvilluan në shkurt 2007. Në aspektin formal procedural është po e njëjta situatë. Ndryshimi qëndron në faktin se problemi që kërkohet të zgjidhet, kërkesat e opozitës për të marrë pjesë në zgjedhje vetëm nëse dorëhiqet qeveria aktuale dhe vendin e saj e zë një qeveri teknike, është shumë më i madh. Ndaj, dhe energjitë që duhet të konsumohen, aktorët që mund ose duhet të përfshihen në mbështetje të procesit të dialogimit midis palëve, koha që mund të kërkohet deri në gjetjen e zgjidhjeve të pranueshme për palët, ndryshojnë shumë nga ato të vitit 2006. Problemi është shumë më kompleks. Situata është e ngarkuar dhe rëndohet akoma më shumë, jo vetëm nga efektet e veprimit, afatet dhe detyrat për zbatimin e kërkesave të legjislacionit zgjedhor, por edhe pse e gjithë kjo është e bashkëshoqëruar me procesin për realizimin e reformës në sistemin gjyqësor.

– Kryetari i KQZ zoti Biba ka deklaruar që nuk ka kohë për t’u përgatitur për numërim elektronik. A është në kompetencën kushtetuese të kryetarit të KQZ që të shprehet publikisht për këtë çështje të madhe politike?
– KAZ-ja është organi që ligji e ngarkon me detyrimin për të organizuar dhe administruar procesin zgjedhor. Rregullat dhe procedurat ligjore, në zbatim të të cilave KQZ duhet të organizojë dhe zhvillojë gjithë punën e tij, janë e drejtë dhe detyrim për t`u hartuar nga Kuvendi i Shqipërisë. Në këtë kuptim, për mendimin tim që KQZ-ja, anëtare të saj, ose edhe Kryetari të shprehen, në këtë cilësi, për mundësinë ose jo të realizimit të një procedure të caktuar cilado qoftë ajo, (numërimi elektronik) është kapërcim i pajustifikuar i të drejtës që ligji ju njeh atyre. Në asnjë rast, kjo mundësi e dhënë, nuk duhet të përdoret për të justifikuar përfshirjen e saj ose të anëtarëve të saj, në diskutime të çështjeve, që përveç aspekteve procedurale që kanë, shoqërohen, ose prodhojnë diskutim politik.

– A ka problem ligjor në afatet e zgjedhjes së Presidentit, siç e përcakton Kushtetuta e Shqipërisë?
– Leximi i kujdesshëm i kërkesave të Kushtetutës në lidhje me afatet që parashikohen për fillimin e procesit dhe zgjedhjen e Presidentit të Republikës, tregon se ky proces mund të realizohet pa qenë i kërcënuar nga ndonjë ngërç procedural, që mund të shkaktojnë afate kohore. Tjetër gjë janë afatet kohore dhe tjetër është diskutimi nëse Presidenti do të zgjidhet nga Parlamenti aktual ose jo. I pari është i trajtuar, në mënyrë shteruese, në Kushtetutë. I dyti, më shumti ka ngarkesa te diskutimit politik që, në situatën aktuale mund të shumohen edhe prej bojkotit të Kuvendit nga opozita.

– Si mund të zgjidhet ngërçi kushtetues, duke pasur parasysh se kemi njëkohësisht edhe zgjedhje parlamentare? Cilat janë alternativat që kushtëzon Kushtetuta?
– Në vlerësimin tim zgjedhja e Presidentit edhe në kushtet kur në qershor bëhen zgjedhjet parlamentare, nuk përballet me ngërç kushtetues. Kushtetuta parashikon që procesi për zgjedhjen e Presidentit të fillojë jo më vonë e se 60 ditë nga dita e mbarimit të mandatit të presidentit aktual dhe, në rast se mandati i presidentit mbaron në gjashtë muajt që i paraprijnë fundit të mandatit të Kuvendit ekzistues, procedura për zgjedhje fillon jo më vonë se 60 ditë para mbarimit të mandatit të Kuvendit. Kërkesa e parë detyron fillimin e procedurës jo më vonë se data 24 maj dhe kërkesa e dytë, jo më vonë se data 9 korrik. Duke qenë se procedurat për zgjedhjen e presidentit kërkojnë një afat maksimal deri në 5 javë, që ky proces të mos ketë mbivendosje me zgjedhjet, me fushatën elektorale, e cila fillon në 18 maj, është e udhës që ato të fillojnë në dhjetëditëshin e parë të prillit. Ky është aspekti procedural kohor, që si i tillë nuk përballet me ngërç. Problem mund të lind vetëm në rastin kur, opozita do të vazhdojë të bojkotojë pjesëmarrjen në Kuvendi. Në këtë rast, për të filluar procedurat për zgjedhjen e Presidentit, mazhorancës i duhet të sigurojë shumicën e cilësuar, në hapjen e seancave ku kërkohet vendimmarrje me këtë shumicë. Ndryshimet kushtetuese të vitit 2008 e kanë lehtësuar procedurën e zgjedhjes së Presidentit edhe nga ngarkesat politike që normalisht ky proces mund të prodhojë. Sipas tyre, procedura fundore parashikon zgjedhjen e Presidentit vetëm me dakortësinë e maxhorancës, kur ajo shprehet pro kandidaturës, me shumicën e thjeshtë të anëtarëve të Kuvendit. Duke qene se vendi ka hyrë në procesin zgjedhor, zgjedhja e Presidentit mbivendoset me zgjedhjet parlamentare. Me gjithë këtë, procedura për zgjedhjen e tij mund të zhvillohet normalisht, edhe pse Kuvendi mund të konsiderohet se nuk është në kushte normale pune. Kështu p.sh. këtij Kuvendi do t`i duhet të mblidhet pas datës 24 korrik, datë kur i mbaron mandati presidentit aktual, për të përfunduar procedurën e zgjedhjes së Presidentit të ri, betimin e tij. Ndërkohë, zgjedhjet do të kenë prodhuar një përbërje tjetër, deputetë të tjerë, mazhorancë dhe opozitë të re, për Kuvendin. Me gjithë këtë, në aspektin ligjor, kushtetues kjo nuk sjell asnjë pasojë. Kuvendit aktual i përfundon mandati ditën kur mblidhet për herë të parë, në seancë plenare, Kuvendi që do të dalë nga zgjedhjet e qershorit.

– Prof. Kume, a parashikon Kodi Zgjedhor, Vetting për kandidatët për deputetë?
– Kontrolli i figurës së kandidatëve për deputet është detyrim që rrjedh nga kërkesat e ligjit për dekriminalizim. Kandidatet janë të detyruar të bëjnë vetëdeklarimin për çfarë parashikohet në këtë ligj. Në këtë ligj nuk përfshihet termi “Vetting”. Vettingu është proces i cili, sipas Kushtetutës, është i domosdoshëm për t`u kryer për pjesëtarët e trupës së pushtetin gjyqësor.

– Ju prof. Kume, a mendoni se alarmi që dha ambasadori i ri i OSBE në Tiranë, që 2 miliardët euro që qarkullojnë nga trafikimi i Kanabis mund të blejnë votat dhe deputetët në 18 qershor 2017?
– Perceptimi qytetar është se zgjedhjet janë të kërcënuara nga efekti që mund të sjell përdorimi i parave me burime të pakontrolluar. Mjedisi shoqëror është i mbingarkuar me informacione për prodhimin, qarkullimin dhe trafikimin e sasive të konsiderueshme të Kanabisit dhe, për rrjedhojë, edhe të parave të shumta që bota e krimit është duke grumbulluar. Këto janë kërcënim për demokracinë, janë kërcënim për zgjedhjet. Bota e krimit është e pakursyer në përdorimin e parave të pista për të rrëmbyer pushtetin. Kjo është edhe një ndër arsyet pse kërkohet që në ligjin zgjedhor të rishikohen dhe të trajtohen në mënyrë më të plotë dhe sa më shteruese çështjet që kanë të bëjnë me financimin e partive politike me fonde jo publike. Kjo është arsyeja edhe pse është kërkuar që blerja e votës dhe çdo presion tjetër që mund t`i bëhet zgjedhësit, me para, mall ose shërbim, të klasifikohet si figurë krimi “korrupsion zgjedhor”, për ndëshkimin e të cilit të parashikohen masa shumë të forta.

– Me këtë klimë politike, me problemin e madh të Canabizimit të gjithë Shqipërisë, me Trafikimin e tonelatave Kanabis nga Shqipëria nëpër Evropë, a besoni se mund të ketë zgjedhje të lira dhe të ndershme?
– Unë besoj se, në se të gjithë, partitë politike, administrata zgjedhore, institucionet që ligji i ngarkon me detyra në kuadër të procesit zgjedhor, qytetarët, zgjedhësit, kanë vullnetin për të zhvilluar zgjedhje të lira, të ndershme dhe në standardet e gjithëpranuara, çdo gjë është e mundshme për t`u kapërcyer. Në çdo rast zgjedhjet janë produkt i të gjithë shoqërisë dhe vetëm kur të gjithë bëhen bashkë dhe me vullnet të mirë, ato arrijnë të zhvillohen si procese demokratike. Ndryshe, zgjedhjet mund të shndërrohen në procese që mund të sjellin pasoja shumë të mëdha për të tashme dhe për të ardhmen e zhvillimit të të gjithë vendit dhe shoqërisë.

– PS organizoi proces firmimi (nënshkrimi) të qytetarëve për peticion për të detyruar Parlamentin të votojë Vettingun, Mos duhet organizuar Referendum në shkallë kombëtare për Reformën në Drejtësi, derisa ka zvarritje të qëllimshme politike?
– Kërkesa që qytetaret të shprehen, duke nënshkruar një peticion, për nevojën për zbatimin e vettingut, në aspektin legjislativ nuk prodhon asnjë gjë. Në aspektin moral e shoqëror është një aksion që partitë politike duhet ta konsiderojnë me vëmendje maksimale.

– A ka vlerë politike, kushtetuese, ligjore Reforma në Drejtësi pa konsensusin e Opozitës, edhe nëse kjo Mazhorancë mbledh 95 vota në Parlament?
– Reforma në drejtësi ka filluar si nevojë dhe dakortësi e shprehur nga të dy palët, mazhorancë e opozitë. Ndryshimet kushtetuese u miratuan nga të dy palët, duke realizuar dakortësinë maksimale në votimin në Kuvend. Kushtetuta e përcakton zhvillimin e kësaj reforme si një proces me pjesëmarrje të barabartë opozitë-mazhorancë. Çdo devijim nga ky përcaktim do t’i kundërvihej frymës dhe germës së Kushtetutës.

– A ka kuptim dhe qëllime politike që Vettingu të votohet muajin e fundit të mandatit të këtij Parlamenti, dhe pse nuk votohet nga Parlamenti i ri, ku të jetë elektorati të japë Votëbesimin e ri?
– Për mendimin tim Kuvendi në aktivitetin e tij ligjbërës ka të njëjtën fuqi vendimmarrëse dhe vendimet e tij janë njëlloj të vlefshme e të rëndësishme, në çdo kohë që ato merren, gjate të gjithë periudhës katërvjeçare që Kushtetuta parashikon për mandatin e tij. Nuk ka rëndësi fare fakti se kur merret vendimi. Nuk mund të vendoset asnjë kufizim në të drejtën e Kuvendit për të shqyrtuar dhe vendosur për një çështje të caktuar, nisur nga fakti se në cilin muaj të ushtrimit të mandatit të tij ai është, për sa kohë që një gjë e tillë nuk është e parashikuar në legjislacionin përkatës.

Punoi: Valbona Bezati

Nuk kishin kaluar shumë ditë nga fillimi i Janarit të këtij viti, kur në hyrje të oborrit, pranë derës së jashtme, qëndronte një pako kartoni gjysëm e qullur nga shiu. Brenda saj gjendeshin ca qese makarona, pako me pilaf, miell i lagur, rroba për secilin anëtarë të familjes dhe ca detergjente. E cuditshme!!! Nuk kishte asnjë letër, asnjë pusullë asnjë adresë nga ishte nisur.

Duhet thënë së ne nuk kishim bërë asnjë kërkesë për pako. A mos kishim lënë gjë përshtypjen se na duhej ndihmë?! Furnizimi mujor diku te 25 kg qëndroi heshtazi në koridorin e shtëpisë pa dhënë asnjë shenjë nga kish ardhur, e ndërkohë morëm vesh se të gjitha shtëpitë e lagjes kishin marrë të njejtën pako, pra nuk ishim aq të vecant, pakoja jonë nuk ishte e personalizuar.

Pakoja misterioze u kthye në diskutimin e javës, gjyshja mendonte se ishte dhuratë nga komuniteti Sirian që jetonte aty pranë në ish konviktet e një shkolle, duke argumentuar se mund të ishtë një traditë e tyre post festash ose një shënjë mirënjohjëjë. Kurse babai thoshte se do jetë ndonjë fondacion i huaj që mendon se kemi pasur probleme me përmbytjet e të ftohtin ndërkohë nga ana tjeter nëna kishte filluar të përdorte një nga një detergjentët pa e vrarë shumë mendjen. Gjithë ky mister për këtë pako pa adresë nisjeje.
S’kisha marrë asgjë falas në 21 vitet e jetës simë, ndaj ishte e çuditshme se pse pikërisht tani dikush kishte vendour të na dhuronte dicka. Misteri u shua pa u mbyllur java, u morë autorësina e veprimit. Bashkë me misterin mbi pakon u shua dhe mendimi në kokën time se ky ishte një veprim altruist. Pakoja kishte ardhur nga partia K. , partia që me zell mori atributet, eksponetët lokal të partisë me krenari përhapën fjalët se partia në këtë vitë elektoral do t’i ndihmonte konktetisht njërëzit e saj. Po nuk isha e sigurtë që kur ishim kthyer në njërëzit e partisë K.
Pra situata elektorale filloi të nxehej që në të ftohtin e Janarit, menjeherë mu krijua në kokë një mal me pako që po shpërndaheshin natën. Ndërtova po në kokë një skenë filmi aksion a mbase dhe fantashkencë ky ca njerëz ndërronin si me dorë pako kartoni kundrejtë mendjesh njerëzore. Mu ngjeth i gjithë trupi nga ky skenar!

Po po, ashtu ishte, një pako për të blerë një mendje. Pra kërkonin të më blinin të drejtën për të vendosur për të ardhmen time, kërkonin të këmbeja zërin tim, aftësinë për të zgjedhur. Pra ju dukërkam kaq naïve dhe mendojnë se mund të vetëshitem kaq lirë.

Me një pako të qullur nga shiu synojnë të vendosin për të ardhmen e këtij vendi? Ah po, mendoj se po e kuptoj, duan të me shpëlajnë mendjen me detergjent, të me mbyllin gojën me ushqim, të më lidhin trupin me rroba dhe në fund të më lënë në shi, me gojë mbyllur, pa mendje e me gjymtyrë të palëvizshëm dhe kështu mbase do i shërbej më shumë si një ushtar i bindur, si një marionetë. Sa e thjeshtë…

Koncepti im për demokracinë, i ndërtuar nga mendimtarët që nga shekulli 16-17 thyhet nga kjo situatë në shoqërinë ku jetoj. Nuk e di as nëse Roosevelt, Gandhi, Mandela, Martin Luther King e kanë menduar/imagjinuar ndonjëherë se si një pako e qullur dashkërka të vendos për arsimin, për shëndëtësinë për ekonominë, per drejtësinë e një vendi. Pakoja e dikërka edhe se çfarë është më e mirë për mua, për ne. Pakoja paskërka fuqinë të na diktokoj si të votojmë, e ç’është më ironikia pakoja na kërkokërka besim për të qeverisur.

Po me cfarë morarali e kërkojnë besim? Si mund të votoj dikë që më trajton si material që lehtësisht mund të blihet. Si mund të pres unë që këta njerëz që synojnë të marrin pushtetin padrejtësisht, do të mund të qeverisin drejt.

Demokracia më shfaqet përpara si një siluetë që me shkund, që më thotë të kem besim. Silueta e demokracisë rrezaton pozitivitet rrezaton, mirësi, ajo qëndron drejt dhe flet pak. Silueta që unë shoh ka dhe plag, plag të shkaktuar nga mediat e drobitura në një sistem propagande, çalon pak nga njëra këmbë e shkelur nga këta që vrapojnë për të blerë vota, ka dhe sytë e skuqur nga ata që ja mbajnë të shtrënguar fortë për të mos parë se ç’marrëzirash e padrejtësish bëjnë. Po në thelb asnjë nga këto sëmundje nuk është për vdekje, buzëqeshja e siluetës tregon shpresën që ajo ka për t’u shëruar.

Duke besuar në buzeqeshjen e demokracisë unë përsëris dhe njëherë: vota ime është zëri imi dhe të gjithë atyre që luftuan që unë të kisha këtë zë ( Lyinda Obasi ) dhe tani që ju doni të ma blini, si t’ju them se zëri im nuk ka çmim?!

Jo jo, as një pako e lagur nga shiu, e mbushur me mashtrim, as paratë, as një përfitim momental që mund të më ofroni nuk do të mund të më marrë mua të drejtën për t’ju kritikuar ju a këdo tjetër, në katër viten në vijim. Ju s’mund të më mbyllni gojën, s’mund të më merrni mundesinë për t’ju kërkuar llogari duke më thënë se më keni blerë paraprakishtë.

Me fal, po nuk mund të me trajtosh si një send që blihet dhe shitët, unë jam një frymor, jam qytetar i këtij globi dhe meritoj të trajtohem me dinjitet. Meritoj të kem hapësirën time për të menduar , meritoj të jem e lirë nga nxitjet e jashtme për të vendosur, meritoj të kem qëndrimin tim, dua të kem gjykim të pastër për voten time.
Një pako në pragun e derës me ofendon, më bën të tju hidhem e t’ju çjerr, por sdo e bëj se ndryshe nga ju unë kam ndërgjegje qytetare, unë luftoj nëpërmjet demokracisë dhe une besoj se mund të luftoj me votë. Unë do votoj dhe per ata që u blenë nga ju.

Unë do përqafoj siluetën e dërmuar të demokracisë, do e marrë përkrahu dhe do eci përpara, duke besuar se ka shumë të tjerë që do të më bashkohen në këtë rrugë, në rrugën që do të bëjmë për mua, për prindërit e mi, për ty, për atë që u detyrua nga njëqind probleme, presone të shes dhe shpirtin. Kjo rrugë duhet bërë për të gjithë ne…

Sulmi vdekjeprurës ndaj godinës së SHIK-ut.

Data 24, nisem për në Fier, tek njerëzit e mi. Në janar më kishte vdekur nëna, dhe mendova që të dilja njëherë andej nga të afërmit e mi. I bie nga rruga e Nartës dhe po atë ditë kthehem në zyrë. Njëri nga “shokët” më sjell një vendim të Komitetit të Shpëtimit Publik me 111 emra. Të gjithë ata ishin të dënuar me vdekje. Në këtë listë dalloj emrin tim. Isha i 17-i. Data 25, në mëngjes. Më vjen informacion se do të goditej godina e SHIK-ut.

Data 26, bie një shi i tmerrshëm dhe bën një kohë shumë e keqe.
Siç duket, plani shtyhet për më pas. Data 27, në mbrëmje vjen gjeneral Bujar Rama. I paraqes situatën. I thashë që të largohemi, duke i treguar edhe dënimin me vdekje që na kishte ardhur tashmë në duar. Gjatë kësaj kohe, shoferi dhe shoqëruesi i Bujarit shkojnë tek të afërmit e tyre në Vlorë, por rrihen barbarisht nga banditët. Shpëtojnë në fije të perit, vetëm kur ndërhyn kunati vlonjat i shoferit të Ramës. Bujari nuk e merr parasysh mendimin tim për t’u larguar. Ai nuk merr asnjë vendim. Besnik Hidri, vartës i Bujarit, një nga oficerët më të shkëlqyer të SHIK-ut, organizon nxjerrjen e nënkryetarit të SHIK-ut nga zona e rrezikshme. Lajmëroj në telefon policinë që të marrë në mbrojtje nënkryetarin e SHIK-ut, por, nga ana tjetër, ne e kishim nxjerrë Ramën me kohë nga një drejtim tjetër nga Vlora. Nuk mund të kishim besim tek ajo polici që kishte zëvendësuar të parën.
Data 27 në darkë, më vjen informacion se tek vila afër SHIK-ut kishte ardhur një nga figurat kryesore të PS-së. Në datën 28 në mëngjes, “titullari” i PS-së largohet nga Vlora. Ora 1 pas mesnate. Data 28 shkurt. Besnik Hidri kthehet në zyrë dhe më thotë se e kishte përcjellë gjeneral Ramën. Data 28 shkurt, ora 18 e 30 minuta. Kisha rreth një gjysmë ore që qëndroja përballë universitetit, në krah të rrugës. Para hyrjes kryesore ndalojnë një makinë dhe një veturë me targa të Lushnjes. Nga vetura zbresin 4 vetë. Ata shkojnë drejt shkallëve të universitetit, atje ku ishte drita më e fortë. Fillojnë të improvizojnë një sherr, i cili zgjat për disa minuta. Nxirret një thikë dhe bëhet sikur goditet. Tjetri që u “sulmua” bie përtokë. Këta të tre i hipin veturës dhe të dyja makinat shkojnë në drejtim të SHIK-ut. Shikoj personin që “ra” përtokë, i cili fillon të ulërasë me sa ka në kokë: “Më vranë shikasit. Tek SHIK-u”- dhe sakaq ai çohet në këmbë dhe zhduket. Ngjitem në Kuz Baba. Lidhem me godinën brenda, ku kishim 16 vetë gjithsej. Përgjegjës turni ata kishin Lekë Qokun. I them: Lekë, turmat po vijnë drejt godinës, më shpjego se çfarë po bëjnë?” Leka më përgjigjet se ata po afronin një makinë vetëshkarkuese riportabël me karrocë të ngritur. Siç dukej, donin ta përdornin si mburojë nga frika e ndonjë goditjeje nga ana e SHIK-ut. Unë raportoj lart për gjendjen. Nga Leka më vjen informacioni se bëhej fjalë për rreth 80 vetë të armatosur me “Tomsonë”, “Zastava”, kallashnikovë, “çifte”, dhe me granatahedhës. Hapet zjarr kundër godinës. Nga vila e Brokajve vjen zjarr thikë, ndërsa nga një shtëpi tjetër, nga ana tjetër e SHIK-ut, qëllohet gjithashtu me zjarr. “Shokët” vazhdojnë të qëllojnë vetëm në ajër. Nga turma është fakt se nuk u vra askush. Zjarri i turmës hapej që nga 20 metra larg. Pyes Lekën se çfarë shihte. Ai më përgjigjet: “Në dhomë shoh vetëm flakë dhe tym. Jashtë shikoj vetëm gra dhe fëmijë. Ata që qëllojnë janë fshehur pas grave dhe ne nuk mund t’i godasim dot. Shikojmë vetëm flakët e armëve të tyre.” Marr në telefon “shokët” që ndodheshin tek Ujët e Ftohtë. Ata më raportojnë se nuk mund të vijnë në ndihmë, sepse gjithçka ishte llahtarë. Një qytet i tërë i armatosur.
Leka më thotë: “Kosta, jam plagosur!” Zëri i tij po vinte duke u shuar. Ai shton: “Këtu është tym e flakë. Shikoj vetëm dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në krahun e djathtë e më ka dalë matanë.” Efektivi kishte edhe bomba dore, por asnjeri prej tyre nuk dinte t’i përdorte. Si organ informativ, ne asnjëherë nuk kemi patur detyrë për të përdorur armët, por vetëm për të dhënë informacion. Berisha na kishte urdhëruar, që ne të mos hapnim zjarr kundër turmës, por vetëm kundër eksponentëve. “Repartet duhet të ruhen pa vrarë njerëz”, – kishte thënë ai.
Ora 12 e 15. SHIK-u goditet me granatahedhës. Gati tërë kati i dytë shembet. Në këtë çast ndërpritet komunikimi me telefon. Mbeten 6 të vrarë, ndërsa 10 të tjerët shqyejnë një nga dritaret e siguruara me hekura dhe dalin duke iu kacavirur kodrës. Atje u dalin disa nga banorët vlonjatë të cilët i strehojnë nëpër shtëpia. Evakuimi i tyre për në Tiranë, një e nga një, do të fillonte vetëm pas dhjetë ditësh.
Nuk kalojnë shumë minuta dhe më vjen një tjetër telefonatë nga jashtë, ku më njoftohej se Besnik Hidri ishte hedhur nga kati i dytë dhe ndodhej tek oborri i shkollës së marinës, e cila është ngjitur me ndërtesën e SHIK-ut. Në të vërtetë Besnikun e kishte hedhur atje presioni i goditjes nga granatahedhësi. Kolegu ynë e kishte gjetur të shtrirë në bar. Marr në telefon komandantin e marinës, një pusht djalë. Ai më përgjigjet se nuk mund ta ndihmonte se kishte hall se mos e vrisnin.
Kolegu im e merr në makinë për ta çuar atje ku i thashë unë, në spital, po rruga ishte plotësisht e bllokuar. Atëherë e urdhëroj ta dërgonte në Pashaliman, ku më pas do të çoja një infermiere. Pas ndërtesës së SHIK-ut u vjen radha depove dhe reparteve afër ndërtesës. Goditet komanda e marinës dhe shkolla e Marinës. Për 2 orë shkatërrohet gjithçka.
Ora 2 e mëngjesit. Rrethohem në Kuz Baba. Nuk sulmohem pasi ndërhyjnë disa oficerë vlonjatë. Numëroj 4 herë tentativë për sulm kundër zyrave që kishim në Kuz Baba. Më në fund, me një makinë të një oficeri vlonjat, largohem fshehurazi në drejtim të fabrikës se çimentos, në Pallatin e Sportit dhe mbërrij tek “Kulaçi”. Sapo arrij atje më ndalon një grup i armatosur, rreth 20 veta gjithsej. Ata kishin ngritur një barrikadë në rrugë dhe kishin lënë vetëm një shteg të vogël për të kaluar. Një burrë me një hu të madh në dorë më urdhëron të zbres poshtë. Shikoj 4 trupa të shtrirë. Ishin të shokëve tanë. Një grua i binte njërës kufomë me sopatë, duke e copëtuar në copa të vogla. Një tjetër grua, shumë e shëmtuar në fytyrë ngjyente duart në trupin e Lekë Qokut. Ai po jepte shpirt. Gruaja, e shkurtër ngjyente duart në gjakun e Lekës dhe ia tregonte turmës duke u ngërdheshur me histerizëm. Gjaku i përlyente edhe krahët. Shtanga. Të pasnesërmen më vjen informacioni se ajo grua kishte qenë Luiza Hoxha, deputetja e sotme e Kuvendit shqiptar. Ai që kishte hurin më duket se më njeh dhe më thotë të largohem. “Ikni, frikacakë”, – thotë ai. Hyj në Pashaliman. Shoh 14 oficerë dhe kapterë. Takoj oficerin që kishte sjellë aty Besnik Hidrin. Trupi i tij ishte buhavitur krejtësisht, ndërsa gjysmën e krahut dhe syrit të majtë e kishte krejtësisht të shpartalluar. E pyeta: “Besniku je?” Ai më përgjigjet vetëm me një lëvizje qerpikësh. U lutem oficerëve të nxjerrin anijet. Ata më përgjigjen: “Ik edhe ti që këtej, se po të gjetën këtu, do të na vrasin edhe ne.” Lajmëroj për ardhjen e një helikopteri. Ai vjen në orën 4 e 15, por Besniku nuk gjen më shpëtim. Ai vdes gjatë rrugës.
Po në datën 1 mars. Sulmohet pika sinjalo-vrojtuese e Bazës Detare dhe Baza Rezervë e Flotës që shërbente për riparimin e nëndetëseve. Kapterit Fatmir Koka i mbarojnë të 4 karikatorët me fishekë, pasi kishte zbrapsur banditët për 40 orë rresht. Banditët e kapin rob dhe të gjallë i presin kokën dhe i qërrojnë sytë. Për ironi të fatit, do të ishin pikërisht këta politikanë, që më pas do t’i dërgonin jetimëve në shtëpi dekoratën e babait hero. Në tunelin e nëndetëseve 630 metra të gjatë, vidhet gjithçka, me një vlerë qindra milionë dollarë.

Manipulimi politik i opozitës

Kolonel Koliqi kujton se në datën 18, një grup studentësh nga Universiteti i Vlorës takon kryeparlamentarin, Pjetër Arbnorin. Data 19 studentët takohen me presidentin Berisha. Skafet në këtë datë ishin në kulmin e tyre, duke nxjerrë miliona. Në krye të komisariatit, nga turmat vihet një “shef” me mbiemrin “Kordha.” Rreth orës 11 organizohet një miting tek Prefektura. Skënder Gjinushi i drejtohet ndër të tjera turmës: “Studentët kanë vajtur tek Arbnori, tek ai mefsha. Ata kanë shkuar tek maloku, por ne do ta rrëzojmë atë qoftë edhe me armë. Do ta marrim zvarrë.” Në këtë çast nga turma del një djalë me maskë, i cili imiton Arbnorin: “Le ta bajnë vlonjatët Vlorë-Skelë e Skelë-Vlorë, se mirë u ban!” Aty dëgjohet edhe parrulla “Poshtë parlamenti”! Hartat e Vorioepirit të shpërndara nëpër qytet ndërkaq kishin irrituar popullin, megjithë pakënaqësinë e përgjithshme kundër shtetit për firmat piramidale. Njëri nga turma thërret: “Nuk jemi me grekët. Poshtë Shqipëria. Rroftë Italia. Vlora, qytet italian.” Ky zë nuk përkrahet nga turma. Unë në këtë çast isha tek vendi, ku më parë kishte qenë përmendorja e Hysni Kapos. Çudia më e madhe ishte se këto fjalë u duartrokitën nga Gjinushi, Ceka dhe të tjerët në tribunë. Ndërkaq vendoset, që të hyhet në grevë urie. Hyjnë në sallë, ndërsa të tjerët shpërndahen. Pas kësaj unë shkoj në port. Më kishte ardhur informacion që Komiteti i Shpëtimit Publik ishte drejtuar për atje. Ata urdhërojnë të mbyllet porti. Ia bëj me shenjë oficerit të shërbimit, që ta mbyllë dhe ai zbaton atë, që unë i them me shenjë. Kthehem. Shikoj se në vendin ku ishin futur studentët në grevë kishin dalë 20 persona të armatosur. Në qytet shfaqen fytyra të reja. Ishin të veshur keq dhe të vrarë në fytyrë. Më vijnë të dhëna se shumica e tyre ishin nga fshati Lumë-Vlorë dhe nga fshatrat përreth, të gjithë të armatosur. Ata filluan të flinin nëpër bunkerë dhe shanin qeverinë dhe Berishën për gjendjen në të cilën ndodheshin. Nervat e tyre ishin të tendosura për shkak se ishin të pangrënë, kishin ftohtë dhe flinin jashtë. Drejtohem për në godinën e SHIK-ut. Ngjitur me të ndodhet vila e një politikani të njohur. Aty shoh tre motoskafë të bërë gati për gjendje pune. Në atë vilë po bëheshin mbledhjet e Shtabit të “Luftës.” Plani i Zonës së Parë Operative përpilohet në datën 22. Ai përfshinte “çlirimin” e qyteteve Tepelenë-Gjirokastër-Vlorë-Përmet-Sarandë. Në atë vilë instalohet një radiotransmetuese e blerë me një vlerë prej 26 mijë dollarë. Njëri nga informatorët tanë më tregoi një fotokopje të faturës.
Data 22 shkurt. Në qytet ndihej që po fillonte uria, e cila kishte treguar shenjat e para që në datën 16 dhe 17. Lajmëroj Zhulalin për të hapur portin. Ai në fillim më thotë “po”, pastaj nuk më del më në telefon. Deti ishte 9 ballë. Pavarësisht nga kjo, kapiteni italian i anijes në Brindizi më thotë në shqip se do të nisej. Nuk kalon shumë kohë dhe mua më vjen sinjali se trageti kthehet në Durrës.
Në orën 7 e 30, turma mblidhet përpara prefekturës, por nuk vjen në port. Trageti italian rrinte me motorë ndezur. Shkarkohen 14 trajlerë dhe 6 tragete të tillë.
Po në atë datë, Shefi i Shtabit të përgjithshëm, gjeneral Sheme Kosova, heq gatishmërinë e reparteve ushtarake në të gjithë vendin. Asnjë kapter nuk mund të vepronte kështu, e jo më një gjeneral. Të gjitha repartet ku ushtarakët ikën, digjen dhe vidhen. Në të tjerat, jo.

Kush e ngriti flamurin grek në Himarë?
Në datën 23 shkurt më vjen sinjali se në Himarë ishte ngritur flamuri grek. I hipi makinës dhe shkoj së bashku me shoferin tim atje. Rrugën e bëjmë për afro 2 orë e gjysmë. Mbërrij në Himarë rreth drekës. Në qendër shikoj një shtizë dhe në të të varur një flamur grek. Aty afër ishte një kafene, lokal i ndërtuar me llamarina. Hyj në të dhe pyes gruan që shërbente. E pyes; e paskeni zbukuruar Himarën?!” Gruaja më thotë: “Eh, na e kanë “zbukuruar ata atje! Të ishte për mua nuk e lija atje, jo”. Ajo tregon me gisht në drejtim të një lokali poshtë pallateve. Ajo më pohon se flamurin e ngriti Leksi. Unë i them se nuk është e mundur, pasi ai është nga Vunoi. Gruaja e lokalit më thotë se “nuk merrej më vesh se çfarë ishim.”
Futem në lokal dhe i them Aleksit se ç’donte ai flamur atje. “Ti je nga Vunoi dhe je shqiptar”, – i them atij.

nga Konstadin Koliqi/

Po gdhihej data 10 shkurt. “Dal të shikoj se çfarë po bëhej në qytet. Shkoj në rrugën në drejtim të Sheshit të Flamurit. Në të gjitha anët, madje edhe në akset e rrugëve lidhëse, shikoj grupe të ndryshme me nga 5-6 policë. Banorët, mblidhnin në heshtje gurë, pa bërë as zhurmën më të vogël. Armatosja me gurë dhe sende të tjera të forta zgjati për rreth 45 minuta. Shkoj në rrugën në drejtim të Kuz Babait. Shikoj të goditet grupi i parë i policëve me gurë. Në këtë çast unë isha tek xhamia. Kam qenë pikërisht mbi trotuar, në krahun tjetër të rrugës. Fillon një sulm si rrufe, i cili përhapet deri tek Kali i Trojës. Rrebeshi i goditjeve ishte i pandërprerë për rreth 7 minuta. Policia ishte e armatosur vetëm me shkopinj gome. Vërej policët e parë që gjakosen në kokë, në fytyrë, në trup. Po ai popull që i godiste, i merrte dhe u jepte ndihmën e parë. Pashë disa prej tyre të shoqëruar nga grupe banorësh që dërgoheshin dhe ndihmoheshin të laheshin në një çezmë aty afër. Shkoj pranë Kishës katolike. E njëjta pamje. Turma dukej se nuk ishte krejtësisht armike. Shikoj policët të shpërndahen. Atëherë vendos të shkoj në komisariat. Një grumbull i madh njerëzish qëndronte përballë komisariatit. Plagoset një fëmijë i vogël me gurë. Turma elektrizohet dhe hyn në komisariat. Thërrasin në emër Sokol Mulosmanin, sepse nuk e dinin që ai kishte ikur që para dy ditësh. Dëgjoj të thonë nga turma: “Godina është jona. Paskan ikur qenërit”!
Në darkë, afër xhamisë, marr vesh se ishte vrarë Artur Rustemi. Më vonë doli se “ai gjoja ishte vrarë në orën 8 të mëngjesit.” Unë kam bindje të plotë se deri në orën 9 të mëngjesit nuk ishte vrarë asnjë njeri. Më pas, vrasjen e tij e përdorën si viktimë të protestave. (S’ka si të jetë ndryshe përderisa nuk e hetojnë vrasjen)”.

Ne kujtim te miqve dhe kolegeve, herojve Besnik Hidri dhe Leke Qoku, vrare ne rrebelimin komuniste ne krye te detyres me 28 Shkurte te vitit te zi 1997…E shkeputa kete pjese nga materiali kryesor i atyre ngjarjeve aq te shemtuara dhe po aq shume kriminale…..

Data 28 shkurt, ora 18.30, isha në trotuarin e godinës së grevës, lulishten afër godinës nuk mund ta shkelte askush, që nuk njihej nga rojet . Në këtë moment, në rrugë, afër godinës, ndalojnë një furgon dhe një veturë, me targa të Lushnjes. Nga vetura zbresin 4 veta. Ata shkojnë drejt shkallëve të universitetit, atje ku ishte drita më e fortë. Fillojnë të improvizojnë një grindje. Nxirret një thikë dhe bëhet sikur goditet . Tjetri që u « godit », bie në tokë. Tre të tjerët, i hipin makinave dhe nisen në drejtim të Sh.I.K.ut. Personi që ra në tokë, ngrihet dhe bertët, « me vranë shikasit ». « Tek Sh.I.K ». Unë shpejtoi për në zyrë, në Kuc Baba. Lidhem me godinën, ku ishin, ne sherbim, 16 veta. Lekë Qoku, mu prezantua si pergjegjës. I them se turmat po vijnë drejt godinës, më shpjego se cfarë po bëjnë. Leka më thotë se turma po vëndoste një makinë, riportabël, me kazan të ngritur, në hyrje të portës së oborrit, si duket për tu mbrojtur nga kundërgoditja që mund të merrnin nga godina. Raportoj lart për situatën e krijuar. Nga Leka më vjen informacioni se bëhej fjalë për rreth 80 deri 100 veta të armatosur. Kishin edhe granatahedhës. Hapet zjarr kundër godinës. Nga vila e Brokajve, qëllohet me mitraloz dhe bëhet zjarr thikë. Qëllohej edhe nga një godinë tjetër, në krahun tjetër të godinës së Sh.I.K.ut, njërëzit që ishin brënda, qëllonin në ajër. Nga turma nuk u vra apo plagos asnjë që ishte aty atë natë. Nga turma qëllohej nga 20 metra larg godinës. Pyes Lekën se cfarë shihte dhe a i shihte ata që hapnin zjarr apo jo ? Ai më përgjigjet « Në dhomë shoh vetëm tym e flakë , jashtë shoh vetëm gra dhe fëmijë. Ata që na qëllojnë, janë fshehur pas grave dhe fëmijëve dhe nuk mund ti godasim dot. Shikojmë vetëm flakët e armëve të tyre » . Lidhem, pak me vështirësi me pjesën tjetër të grupit që ndodheshin në Vilat e Ujit të Ftohtë. Ju kërkoj që të kthehen se shokët e tyre janë goditur dhe nëse mund ti ndihmonin dote. Ata mundën të afrohen deri tek porta e Akademisë Detare, sepse, pjesa tjeter ishte mbushur me njërëz.
Nga porta e akademisë, deri te godina e Sh.I.K.ut, është afër 200 m. Nuk mund të jepnin asnjë ndihmë. Gjithcka villte zjarr, ishte llahtarë. Një qytet i armatosur me c’të mundte, hapte zjarr vdekje prurës, kundër një grupi punonjësish të shteti te tyre.
Leka me thotë : « Kosta, jam plagosur ». Zëri i tij vinte duke u shuar . Ai shton : « këtu është vetëm tym e flakë. Shoh afër meje dy trupa të shtrirë. Më ka hyrë një plumb në kraharor dhe më ka dalë prapa, në shpatull ». Efektivi ishte i armatosur për të mbrojtur zyrat e tyre të punës, por nuk mund të vrisnin gra dhe fëmijë. Por edhe si organ informativ, ne asnjëherë nuk kishim detyrë për të hapur zjarr, aq më tepër kundër turmave.

Orët më të tmerrshme të jetës sime . TV.t, kishin filluar të jepnin lajmin e sulmit të turmave të armatosura kundër Sh.I.K.ut. Lajmet ishin nga më të ndryshmet dhe më të tmerrshmet. Mjet komunikimi ishte vetëm telefoni, të paktën, në ato momente. Me familjen bisedova për herë të fundit, rrëth orës 22 të dt 28 shkurt, pastaj rreth fatit tim, familja dinte vetëm nga ato që thoshte televizori. Tirana kërkonte informacione të hollesishme, me ata që vriteshin dhe piqeshin të gjallë në godinë, duhej të komunikoja në cdo sekondë por isha tepër i pafuqishem të ndihmoja .
Nga komunikimi telefonik me Tiranën, në një moment, vë re habinë e Presidentit për atë që po ndodhte, qe godina e Sh.I.K.ut u sulmua me armë !! Përse kjo habi ?! A mos vallë, Ai nuk i kishte marrë informacionet, të plotë dhe të saktë, gjatë gjithë muajit, te cilan, personalishtë, ja bëja prezent, sipas detyrës që kisha, Ministrit të Mbrojtjes, nëpërmjet shefit tim, por edhe direktë Atij, Ministrit, dhe Ai duhej, patjetër tja bënte prezentë, Presidentit. Kjo ishte detyrë për cdo rastë dhe jo më për ngjarje të tilla aq madhore !!??
U binda për këtë rreth, orës 2.30 të dt 1 Mars, sepse, nga eprori im kryesor, mu kërkua që të merrja një automatik dhe të luftoja kundër një turme prej, 10-15 mijë vetësh, në shumicë, të armatosur…. !?!
Bindja nuk është fakt , lus Zotin që të jem i gabuar…..më vonë më doli se nuk isha shum i gabuar !!! ( Nuk e di se kujt i duhej vdekja ime.. !!)

Dëgjoja, urdhërat e Presidentit, të cilët ishin për të mbrojtur objektet, por pa vrarë asnjëri, kundër turmave të mos qëllohej në asnjë mënyrë, dhe këto urdhëra qenë të tilla nga fillimi deri në fund të detyrës së tij, ndërsa mua më urdhëronte, eprori im që të luftoja kundër turmave, duke e ditur fare mirë se detyra e shërbimeve informative është vetëm dhënia e informacionit dhe jo e të luftuarit……. .Nga specializimet e bëra në disa shtete perëndimore, me shërbimet e tyre informative, si edhe nga eksperienca, di se pa informacion, nuk mund të drejtohet familja dhe jo një shtet i tërë, aq më tepër një shtet si i joni ku gënjeshtra ishta e para dhe e fundit gjatë 45 vjetësh diktatur komuniste. Si përfundim, them se nuk jam gabuar, Presidenti nuk është informuar, realishtë për atë që po ndodhte dhe që situata po agravohej, atje në Vlorë. Ai në shumicën e rasteve, po mashtrohej dhe them se kur e informonin, informacioneve reale u vinin ndonje gjethe përsipër………….

Ora 12.30, SHIK-u goditet me granata hedhës. Gati, tërë kati i i dytë, shëmbet . Në këtë cast ndërpritet komunikimi me telefon. Mbetën, per dijenin time, 6 të vrarë, ndërsa 10 të tjerët, shqyejnë një nga dritaret e siguruara me hekura dhe dalin duke iu kacavirur kodrës. Atje u dalin disa nga banorët vlonjatë, të cilët i strehojnë nëpër shtëpit e tyre. Evakuimi i tyre për në Tiranë, një nga një, do të fillonte vetëm pas dhjetë ditësh. Nuk kalojnë shumë minuta dhe më vjen një tjetër telefonatë nga jashtë, që më njoftoi se Besnik Hidri ishte hedhur nga kati i dytë dhe ndodhej tek oborri i shkollës së marinës, e cila është ngjitur me ndërtesën e SHIK.ut. Në të vërtetë, Besnikun e kishte nxjerr atje, presioni i goditjes nga granatahedhësi dhe se, kolegu ynë e kishte gjetur të shtrirë në bar. Marr në telefon komandantin e marinës, një pusht djalë, per ta ndihmuar sepse Besniku ishte i gjalle. Ai më përgjigjet se nuk mund ta ndihmonte se kishte hall se mos e vrisnin rrebelët.
Kolegu im, merr Besnikun në makinë për ta cuar atje ku i thashë unë, në spital, por rruga ishte plotësisht e bllokuar nga rrebelet e armatosur dhe se po ti shikonin, do ti kishin vrare qe te dy. Atëhere, e porosit qe ta dërgonte në Pashaliman, ku më pas do të coja një infermier.
Pas ndërtesës së SHIK-ut, u vjen rradha depove dhe reparteve, afër godines. Goditet komanda e marinës dhe shkolla e Marinës. Për 2 orë shkatërrohet gjithcka. Ora 2 e mëngjesit. Rethohem në Kuz Baba. Nuk sulmohem pasi ndërhyjnë disa oficerë vlonjatë të cilët, pothuajse më marrin në mbrojtje .
Numëroj 4 herë tentativë për sulm kundër zyrave që kishim në Kuz Baba. Më në fund, me makinën e një oficeri vlonjat, largohem fshehurazi në drejtim të fabrikës së cimentos , në Pallatin e Sportit dhe mbërrij tek “Kulaci”, në Skelë.
Sapo arrij atje, më ndalon një grup i armatosur, rreth 2000 veta. Kishin ngritur një barrikadë në rrugë dhe kishin lënë vetëm një shteg të vogël si kalim. Një burrë, me një hu të madh në dorë, më urdhëron të zbres nga makina. Nga makina, duke zbritur, para sheshit te universitetit, fare afer, shikoj 4 trupa të shtrirë. Ishin të shokëve tanë.
Një grua i binte njërës prej kufomave me sopatë, duke e coptuar. Një tjetër, shumë e shëmtuar në fytyrë, ngjyente duart në trupin e Lekë Qokut. Ai po jepte shpirt. Gruaja e shkurtër, ngjyente duart në gjakun e Lekës dhe ia tregonte turmës, duke u ngërdheshur me histerizëm. Gjaku i kullonte duke i përlyer edhe krahët.
Shtanga dhe me hipi një tmerr i vërtet për atë që po shikoja por edhe, në një farë mënyre, më ndihmoi se më largoi nga ajo frikë që në këto raste e kap njëriun duke ditur se cfar mund të më ndodhte, kur isha i rrethuar nga njërëz të armatosur që të vrisnin për qejf……
Të pasnesërmen, më vjen lajmi se ajo grua ishte Luiza Hoxha, deputetja e sotme e Kuvendit shqiptar. Ai që kishte hurin, ndoshta në një moment dobësie, më thotë « Ikni, frikacakë » dhe na la të lirë.
Hyj në Pashaliman dhe gjej 14 oficerë dhe kapterë. Takoj aty oficerin që kishte sjellë Besnik Hidrin. Më tregon vëndin se ku e kishte dërguar. Kur hyra atje, pash që trupi i tij ishte fryrë krejtësisht, gjysmën e krahut dhe syrin e djathtë, e kishte të shpartalluar. E pyeta : « Besniku je ? » Ai më përgjigjet vetëm me një lëvizje qepallash. O Zot i madh, si ishte katandisur…. Në ato kushte, ishte e pamundur për të bërë dicka për ta shpëtuar nga vdekja……
U lutem oficerëve të nxjerrin anijet nga baza në det të hapur për mos tu pushtuar nga rebelët. Ndërsa ata më përgjigjen : « Ik që këtej se po të gjetën këtu ty, bandat e Gjinushut dhe të Brokës, do të na vrasin edhe ne » ! Lajmëroj për ardhjen e një helikopteri. Mbërrin në orën 4 e 15, por për Besnikun ishte shumë vonë . Besniku, ky djal i mbrekullueshëm dhe nënpunës i shkëlqyer, vdes gjatë rrugës për në spital, të paktën, mua kështu më thanë…

Nga Konstadin Koliqi/ ish shef i shërbimit sekret të ushtrisë.

Në datën 10, kreu i zbulimit ushtarak të Vlorës kupton se nuk kishte më shtet. “Funksiononte vetëm SHIK-u”,-vlerëson Konstandini. Të nesërmen ai kërkon të takohet me pushtetarët lokalë, por nuk gjen asnjeri. Në rrugë fillojnë të shfaqen njerëz me prirje kriminale. Në duar kishin armë Zastava, Tomson, çifte. Në mbrëmje, në Gjiun e Vogël të Radhimës, i cili ndodhet rrugës për në Pashaliman, skafistët sulen dhe rrëmbejnë 130 skafe të sekuestruara. Që atë natë fillon trafiku klandestin. Po në datën 11 vritet një polic, i cili u tha se u vra për hakmarrje dhe shfaqet njeriu i parë me maskë i ardhur nga Greqia. Ky ishte Zani Çaushi, i cili ishte i dënuar në Greqi me 101 vjet burg dhe ndodhej në burgun e sigurisë së lartë në Larisa. Atë e kishte sjellë në Vlorë Asfalia greke me detyra dhe EYP-i grek, Shërbimi Informativ grek. Njëri nga shokët e Zanit në burg, i cili shpëtoi nga i njëjti burg në vitin 1994, së bashku me 38 vetë të tjerë, i pyetur nga SHIK-u pohoi se Zani spiunonte shokët e tij në burg tek agjentët e Asfalisë. Zani nuk pranoi të arratisej atëherë së bashku me shqiptarët e tjerë. Arsyeja ishte e qartë, ai ishte i lidhur me agjentët grekë”, – thotë Konstandini. Në datën 12, shfaqet maska e dytë. Ky ishte Albert Shyti, i ardhur po nga Greqia. Po në këtë datë dalin politikanët e parë. Në orën 8 të mëngjesit, Skënder Gjinushi del në Sheshin e Flamurit. Ai i drejtohet turmës: “Do të vazhdojmë protestat në bazë të një plani, i cili do të miratohet nga një komitet, që do të krijohet tani”. Së bashku me të, në tribunë ishin edhe Neritan Ceka, Anastas Angjeli, Paskal Milo, Perikli Teta. Skënder Gjinushi hedh parrullën: “Do të rrëzojmë pushtetin e Berishës, se ai ju ka vjedhur paratë”.
Dikush nga turma pyet: “O Neritan, po të të vëmë ty president, a na i jep paratë?” Neritani i përgjigjet, se ata kërkonin një zgjidhje politike. Atëherë i njëjti zë i përgjigjet: “Të q… n…, Neritan!” Skënder Gjinushi pas tij thotë: “Ne lebërit dhe vlonjatët davetet i fillojmë me këngë dhe i mbarojmë me këngë”. Pas kësaj ai fillon të këndojë; “O djem rrëmbeni pushkët, ja vdekje, ja liri”. Këtu, për herë të parë, Skënder Gjinushi i drejtohet turmës me shenjën e tre gishtave. Si në çdo miting, tifo bënin vetëm rreshtat e parë. Në rreshtat e parë vërej disa gra, që bënin disa shenja të turpshme me gisht. Gratë filluan të këndojnë një këngë: “Tritan, të keqen nëna, si e mbajte preshin brënda.”
Gjinushi del në krye të turmës dhe së bashku me politikanët e tjerë shkojnë në drejtim të prefekturës. Ata thërrisnin: “Duam paret tona.” Por pjesa dërrmuese e turmës vetëm sa i shoqëronte në heshtje. Dikush më njeh dhe më thotë: “Edhe SHIK-u ka filluar të protestojë?”
Më 13 shkurt fillon djegia e gomave dhe ngritja e barrikadave nëpër rrugë me makina të prishura dhe mjete të tjera. Qytetarët vlonjatë filluan të rralloheshin. Në datën 15 fillojnë letrat poshtë derës dhe vënia e gjobave ndaj familjeve vlonjate. Hidhet parrulla e parë: “Poshtë qeveria”, “Të mbyllen dyqanet”, “Vetëm furrat e bukës hapur”. Filloi të ndihej një varfëri fizike në dollapet ushqimorë. Njerëzit filluan të thonin se “dyqanet i mbylli qeveria dhe maloku”.
“Më vjen informacioni se u krijua Komiteti i Shpëtimit Publik. Përfaqësues të këtij Komiteti shkojnë në port dhe urdhërojnë të ndalohet ankorimi i anijeve. Qëllimi ishte që i tërë qyteti të kalonte në një grevë urie masive”, – vlerëson ish-kreu i SHIU-t për Flotën. Në datën 17, atij i vjen informacion se në Jug është përhapur një hartë e Vorioepirit. “Një hartë e tillë më vjen nga vartësit e mi në dorë po atë ditë. Raportoj lart. Po në këtë datë hidhet ideja e rrëzimit të qeverisë”, – vijon më tej ai rrëfimin e tij.

Nga Av.Entela Osmani Kolaj/

Kishte perzgjedhur nje veshje te shtrenjte , e kushedi sa kohe kishte humbur te parukjerja .Ky ishte halli me i madh i zonjes se kryeministrit , ne takimin me zonjat e administrates. Nuk ishte ajo Linda me me def e dajre , qe u shfaq perkrah Edit kur kerkonte votat e shqiptareve . Atehere ishte me e thjeshte , ndalonte e qante halle neper rruget e Tiranes e shqiperise.Fliste ne takimet me gra e vajza qe i sajonin grate e PS . Atehere kishte mesuar frazen e famshme , “kujdes voten , voto me zgjuaresi per vete , per te ardhmen per femijet e tu ” . Dhe ato gra e vajza , te lodhura te zhgenjyera ,te destinuara te besojne per nje dite me te mire , te braktisura nga cdo pushtet e shtet e votuan .
Sot 8 mars 2017 .Gati kater vite qeverisje cfare u be me to ? Cfare ndryshoi me to ?Teksa lajne enet , pergatisin ushqimin , merren me mesimet e femijeve , dikush duke fshire lotet e dhimbjes per kete jete mizerabel ne ekran shfaqesh ti .Shfaqen zojat ministre , gra te administrates veshur po aq bukur sa ty .Deklarata jote se –
Zaho sot me sinqeritetin e një bebeje më tha diçka që më befasoi, “ti mama Linda je shumë e bukur”. Aty më çarmatosi dhe më bëri të mendoj që fjalën që kisha përgatitur, ia vlente ta hidhja ne kosh dhe të mendoja që e nesërmja do jetë me diell, e bukur si kjo ditë 8 Marsi”, .
Mire bere qe e hodhe ne kosh .Askujt ne ate takim nuk i intereson ti .Te buzeqeshin e duartrokasin me histeri komuniste se je gruaja e rradhes e kryetarit te tyre . Ato nuk te respektojne ty , ato te qajne hallin sepse e dine me mire se askush se cfare heq ti , ato e njohin urejtjen e bashkjetuesit tend per gruan . Ndofta as ti vete nuk doje te dilje ne kete takim , te detyruan . Te detyroi partia , ose rasti me i keq ka filluar te pelqeje . Nese eshte kjo e dyte Turp per ty .Turp per ty sepse ka disa gra qe po luftojne me jeten . Ka shume gra qe burri yt I mashtroi , perbuzi, i largoi nga puna , gra qe u shkaterroi jeten . A ke nje fjalim per to ? Nese fjalimin e zonjave te administrates e hodhe ne kosh a ke nje fjalim per keto gra ? Apo te mjaftohemi me faktin se neser del diell? Linda diellin na e jep Zoti , uroj mos te hyni dhe ne punet e tij . Diellin e kemi falas . Nese je e egzaltuar nga fjala e Zahos , te sfidoj .Ka zonja te bukura e fisnike qe cdo dite marrin si dhurate puthjet dhe thenien se mami i tyre eshte me bukura ne bote . Ka zonja shume te bukura se ti, jashte mundesive te tyre, qe bejne kaq shume per gra ne nevoje . Ka zonja model qe po i japin kaq shume shoqerise ,ne fusha te ndryshme . Ti ku hyn ketu ? Ama si gruaja e kryeministrit e kishe shans in e fundit te kerkoje ndjese . Ndjese te forte per ato zonja qe presin shume nga ju . Ndjese per te gjitha ato zonja qe u shkaterruat jeten , e po ju a shkaterroni nga indiferenca juaj . Ndjese per ato zonja qe nuk mund te degjojne nga femijet e tyre qe nuk flasin , sa te bukura jane .A ke nje fjalim per to ? Sepse Zonja e ish kryeministrit Berisha kujdesej fort per keta femije e nenat e tyre .Per nenat qe nuk kane as ushqim kete nate , a ke nje fjalim Linda ?Ndjese , sa mire do te ishte te kishe .Ky ishte 8 marsi i fundit qe mund ta beje si gruaja e kryeministrit .
Po lind nje Republike e re , me nje kryeminisrer te ri . E njoh personalisht zonjen Aurela Basha .Nuk vuan nga deliri i bukurise. Nuk eshte zonje sallonesh ajo .Gjithmone jam habitur me thjeshtesine , dhe afrimitetin e saj . Jam e bindur qe ka shume per te bere,per te gjitha keto zonja anembane Shqiperise .

✍🏽 Nga Qani Hoxha

-Komunistët dhe sigurimi i Shtetit festojnë vrasjen e oficerëve të SH.I.K-ut më 28 shkurt 1997 në Vlorë

-festimi 20 dhe 28 shkurtit 1997, turpi dhe mjerimi i Vlorës

Para 29 qershorit ndofta ishin ende të pakët ata që e kuptonin se në Shqipëri po vinte diktatura komuniste.

Pas 29 qershorit diktaturën komuniste e panë të gjithë, sot e ndjenë të gjithë. E panë nga Qeveria me në krye Fatos Nanon, e panë nga ato që bënë në Vlorë me formimin e Komitetit PPSh me degën e Punëve të Brëndëshme, me politikën penale, me pushkatimin e oficerëve të Policisë dhe të SHIK-ut, e panë në çdo hap të jetës së tyre të përditshme, e panë në thellimin e luftës së klasave, e panë në varfërimin e jetës politike, e panë dhe po e shohin se janë po ata që ishin dje. Po cilët janë disa nga fragmentet e diktaturës komuniste në Vlorë, njësoj në gjithë Shqipërinë?

🔻-Rikrijimi i Komitetit Partisë Punës Shqipërisë.

Ku janë sot instruktorët e Komitetit Partisë Punës Shqipërisë ose besnikët e Enver Hoxhës?

Nën një entuziazëm të papërshkuar, nën thirrjet: Parti Enver jemi gati kurdoherë në Vlorë u riformua Komitet PPSH.

🔻Sekretar i parë u zgjodh një zëri shoku Tare Hamo, ish drejtor ekzekutiv i Gjallicës, ish udhëheqës kryesor në Kryengritjen e Vlorës në pranverë 1997.
Nën mbledhjen e parë të Komitetit PPSH, u ndanë gjithashtu edhe fronat sipas meritave, djegieve dhe vrasjeve gjatë pranverës së përgjakur të vitit 1997.

▪️1-Halil Hasko, ish Sekretar i parë i KPPSH, emrohet Drejtor i Policisë ndërtimore. I dhanë pra detyrën që kish, atë të policit, me emër tjetër.
▪️2.-Petrit Dervishi. Ish Sekretar i KPPSH, emrohet drejtor.
▪️3-Petrit Broka, drejtor i vilave.
▪️4-Bashkim Leli Instruktor dhe Kryetar i Komitetit Qytetit, emrohet drejtor.
▪️5-Fatmir Xhafa, ish Sekretar i KQB Rinisë emrohet K/Sekretar i Fatos Nanos.
▪️6-Njazi tahiri, ish instruktor i KPPSH, emrohet këshilltar i Fatos Nanos.
▪️7-Aleko Prifti, instruktor, emrohet Drejtor i Arsimit.
▪️8-Agron Gjipali, instruktor, emrohet Sekretar Bashkie.
▪️9-Theodhori Shia, ish instruktor dhe Shef i Arsimit, emrohet Sekretar i Këshillit të Rrethit.
▪️10-Kujtim Sulçe, ish instruktor, emrohet Drejtor i Naftës.
▪️11-Luan Abazi, ish instruktor, emrohet Drejtor.
▪️12-Nikollaq Qirko, ish unstruktor, emrohet Shef Kuadri në arsim.
▪️13-Luto Memokondi, ish instruktor, emrohet Drejtor i Qëndrës së Arsimit.
▪️14-Elmas Labaj, ish instruktor me firmë private, emrohet K/inxhinjer.
▪️15-Lulzim Hajnaj, ish instruktor dhe sekretar i Komitetit Ekzekutiv, pushuar nga puna për motive amorale, emrohet shef seksioni në arsim.
▪️16-Dhimitër Sava, ish instruktor, emrohet Zv/drejtor shkolle në A. Demi .
▪️17-Platon Arapi, ish instruktor, emrohet prefekt i Fierit.

Ja pra vlonjatët deshën komunizmin, ja tek e kini Komitetin e Partisë.

Rishfaqet fantazma e Harun Ismailit, me duart që i kullojnë gjak shqiptari, Fatos Ismaili, kryetar i përhershëm i Byrosë së Komitetit të Partisë së Rrethit.
Siç shihet qartë, Komiteti i Partisë u riformua dhe ka filluar të funksionojnë, është po ai Komitet që vlonjatët rrëzuan më 1990 dhe që e rivendosën më 1997.

🔻Përse luftuan vlonjatët?

Përse u vranë djemtë e Vlorës? Për tu kthyer në fron ata që u vranë u burgosën dhe u internuan prindërit e tyre dje?

Përse u dogj Vlora? Për të kthyer në fron ata që u dogjën zemrat nënave të Dukatit e Himarës, të Beratit dhe Gjormit, të Velçës dhe Servasterit? Përse luftoi qytetari i varfër i Vlorës? Që të vijnë në komandë ata që dje u ushqenin me misër foragjere?

Ja pra gjithë Komiteti i PPSH, i Vlorës i viteve 1985-1990 është në fuqi. Por a do të lejojnë vlonjatët të poshtërohen, të përbuzen, të internohen përsëri?

Ditët e fundit Komiteti i Partisë i mbledhur në prani të të deleguarit të KQPPSh, shokut Gramoz Ruçi shpërtheu në klithma histerike naziste: Të lirohet Zani! Zani Hero! Të varet Sali Berisha!
Por nuk kupton e nuk po merret vesh se përse nuk po e varin Sali Berishën, komunistët?
Rikrijohet dega e Punëve të Brëndëshme.

Shpata e përgjakur e fantazmës së Harun Ismailit, Fatos Ismaili vret përsëri.

Fatos Ismaili e Agron Tozaj kishin marrë detyre që me 31 mars 1998, gjithë efektivi i SHIK-ut të zëvendësohej me oficerët e Sigurimit të Shtetit dhe në këtë mënyrë të riformohet Dega e Punëve të Brëndëshme.

Po këta pinjoll të krimit ja kaluan babait.

Më 28 shkurt 1998 ata i raportuan shefit se 100% e oficerëve dhe N/oficerëve të SHIK-ut u nxorrën në lirim dhe u zëvendësuan me oficerët e Sigurimit të Shtetit.
Le t’i kthejmë sytë pak në histori, jemi në vitet 1945-1952: Regjimi diktatorial i Enver Hoxhës eleminoi oficerët e vjetër në ushtri, në Korçë 27, në Gjirokastër 18, në Vlorë 21, në Tiranë 29, në Elbasan 12 etj. Të gjithë ish oficerët shqiptarë që kishin përfunduar shkollat ushtarake mbretërore dhe akademitë ushtarake në vëndet perëndimore, u burgosën, u internuan, u pushkatuan. të gjithë pa përjashtim dhe ata që luftuan në krah të Enver Hoxhës dhe të komunistëve. Të gjithë u vunë në pranga dhe litar. Të gjithë mbyllën sytë duke thirrur: O Zot (nga historia).

🔻Vlora 1998. Bijtë ja kalojnë babait.

Bandat komuniste nën udhëheqjen e Sabri Xhelilit, Zan Çaushit dhe Fatos Ismailit, të tre nga Gorishti dhe kushërinjtë me njëri tjetrin, Eqerem Osmani, Agron Neshat Tozaj e Refat Nena, masakrojnë dhe coptojnë me sëpatë dy djem shqiptarë, dy oficerë të shtetit shqiptar, pa asnjë faj, pa gjyq, Major Besnik Hidrin dhe Kapiten Lekë Qokun!

Ata ja kalojnë në tortura edhe Harun Ismailit dhe Sazan Alikos, edhe Nuredin Brakës e Besnik Imerit në Kavajë, ata ja kalojnë edhe Kastriot Hashos në Rrëshen, edhe Gramoz Velçanit në burgun e Bënçës. Ata i pinë gjakun oficerëve të shtetit shqiptar!

Ata pushojnë nga puna të gjithë oficerët, jo 21 si Enveri por plot 51 oficerë, djem vlonjatë, nacionalistë, të persekutuar, të specializuar me mësues të vendeve perëndimore, pa menduar se për këto krime kundër Shqipërisë do të përgjigjen nesër.
Edhe një herë ti kthejmë sytë pas në histori:

Në ato vite Enveri taman si një fshesar fshesarak, fshin nga radhët e ushtrisë 15 mijë oficerë, të cilët për çlirimin e Shqipërisë luftuan heroikisht, që nga Konispoli, në Kosovë. Ish luftëtarët e lirisë oficerë i nisi nëpër fshatra. U mori pushkën dhe u dha kazmën dhe parmëndën Në vend që të nderonte dhe ti shpërblente për mundim, plagët dhe gjakun, degdisi si të ishin të internuar (Nga historia)

🔻Vlorë 1998

Afro 100 oficerë e N/oficerë të SHIK-ut Vlorë që me aftësi e kopetencë profesionale, me sakrifica të mëdha me mbi 10 orë punë në ditë, me një pagë qesharake; punuan për 5 vjet rresht për Vlorën dhe Shqipërinë e tyre, me dashuri dhe pasion.

Të gjithë këta më 1 mars 1998 rezultojnë të pushuar nga puna. Fatos Ismaili dhe Agron Tozaj, Zalo Matraku dhe Kushtrim Shabani, më 1992 u nxorrën në lirim duke ju dhënë një pagë mujore më të lartë se çdo pensionist tjetër, shumë të lartë se ndihma sociale, ishte respekti që shteti kish për njerëzit e tij, për oficerët e tij, pavarësisht se këta ishin pjellë dhe mbrojtës të diktaturës, pavarësisht se ishin ekzekutorë të torturës, shtypës të fjalës së lirë.
Po kështu edhe babai i tyre Enver Hoxha, oficerëve të nxjerrë në lirim pavarësisht se i konsideronte armiq të tij u dha pension dhe punë. Ju shoku Agron Tozaj dhe Fatos Ismaili ç’farë u dhatë oficerëve që nxorrët në lirim? Asgjë veç i flakët në mes të katër udhëve! A jeni ju Shqiptar, a ju ka mbetur ndopak ndërgjegje, a mendoni se nesë do u kërkohet llogari për këtë që po bëni kundër Vlorës?

🔻Po cili është faji i oficerëve të ndëshkuar?

Një grumbull sloganësh që lidhet e ngjitet me kulte të tilla si Parti inkriminimin , diktaturë , mos kryerje detyre , dhe me tempuj të tillë të shenjtë si? Populli , Shqipëri , Liri .
Një përzierje të tillë akuzash do ta kishte zili edhe vet diktatori Enver Hoxha, një përzierje e tillë akuzash edhe më të fortin e trullos, çoi në zhdukjen e oficerëve të SHIK-ut. Psh. Një kriptogram të kësaj politike, kemi lexuar në Z.P disa herë po veçanërisht në një shkrim ku Agron Tozaj dhe hallën e tij, Farije Tozaj (Alikaj) i kërkonin oficerët e SHIK-ut shishqebap në Tiranë.

Ja koka e oficerëve të SHIK-ut të Vlorës të prerë ditën që të persekutuarit politik dolën nga greva e urisë duke nënshkruar deklarata me ambasadorin e OSBE-së Evert.
🔹1-Kapiten i parë Arsen Zeka vjeç 35, me arsim të lartë ushtarak, me kurs 6 mujor me specialistë gjermanë. Njeh frengjishten dhe italishten. Me përvojë 10 vjeçare, në kundër zbulim, spiunazh, Vlorë, Gjirokastër.
Me rezultate të shkëlqyera në punë.
🔹2-Toger Lesko Ramosaço, vjeç 30, me arsim të lartë ekonomik, me specializimin pas universitar, me dy kurse 6 mujore në Tiranë dhe specialistë gjermanë. Njeh italishten.
🔹3-N/toger Gazmend Muka, vjeç 26, me arsim të lartë ekonomik. Njeh greqishten dhe italishten. Ka hyrë në SHIK më 1996.
🔹4-Toger Jetnor Hasanaliaj, vjeç 28, me arsim të lartë veteriner me kurs 6 mujor. Njeh anglishten dhe italishten. Me rezultate të larta në punë i persekutuar politik. Vëllain e tij, Edin, e masakruan bandat komuniste në Sarandë.
🔹5-N/toger Moisi Xhelili, vjeç 35, me arsim të lartë ekonomik financier. Njeh italishten dhe anglishten. Me përvojë pune 10 vjeçare Shef finance, me rezultate të larta në punë. Ka hyrë në SHIK më 1996 si financier. Është i persekutuar politik.
🔹6-N/toger Bedri Memaj, vjeç 27, me arsim të lartë inxhinjer. Me kurse 3 mujore. Njeh italishten dhe po përgatitej për anglishten. Ka hyrë në SHIK në vitin 1996.
🔹7-Kap. Tatjana Kokalari, 28 vjeç, me arsim të mesëm, gjimnaz. Njeh gjuhën frënge. Ka kryer kurs kompjuteri dhe sekretarie. Ushtronte detyrën e sekretares. E persekutuar politike vetë dhe burri.

Mbesa e heroinës Musine Kokalari. Agron Tozaj e nxorri zvarrë nga zyra. As babë Enveri nuk e kish bërë këtë vepër makabër me hallën e Tatjanës, Musinën, por ia kalon babait, prandaj ecën përpara!

Shikoni me kujdes. A mund t’i pushoni nga puna djem të tillë, njerëz të pastër, intelektualë që e kishin pasion punën? A mund të pushohet nga puna Arsen Zeka me përvojë 10 vjeçare me luftë me spiunazhin grek? A mund të flaken në rrugë kështu shqiptarët po nga shqiptarë?

Pushimi i këtyre oficerëve ditën që nënshkruhet marrëveshja e të persekutuarve politikë, tregon qartë, se ashtu edhe Harun Ismaili e Agron Tozaj, Josif Gegprifti e Xhovalin Ndoja, Besnik Imeri e Kastriot Hasho, Gramoz Velçini e Kushtrim Shabani, Ylli Meçe e Bert Shamo, Taulla Shenjtolli e Albert Gjondeda, nuk pyesin për asnjë fuqi armike ose koalicioni armiqësh . Veprimi i pushimit të këtyre oficerëve nga Fatos Ismaili e Agron Tozaj është shfaqje e dukshme e diktaturës komuniste, e intolerancës, dhe e dhunës ndaj lirisë.

Të shtatë oficerët e sipërm janë të fundit e oficerëve të demokracisë, pas këtyre në të ashtuquajturën SHIK erdhën vetëm oficerë të Sigurimit të Shtetit dhe në këtë mënyrë riformohet Dega e Punëve të brëndëshme, organi i diktaturës së proletariatit.
Për këtë luftuan vlonjatët, për këtë u vranë vlonjatët, për ti dhënë fron djalit të Harun Ismailit dhe nipit të Neshat Sihat Tozajt.
A e kuptojnë vlonjatët se në qafën e tyre po rëndon zgjedha komuniste.

🔻Ndjekja dhe gjurmimi i opozitës morali i sigurimit të shtetit.

Kur përshkruan në R.D. konferencën e PD-së në Vlorë vetëm sa përmendën se në atë tubim nuk munguan as oficerët e SHIK-ut, ose më drejtë, Sigurimi i Shtetit. Në distancë bëmë disa filmime dhe fotografi dhe me disa të dhëna nga brënda SHIK-ut mundëm të plotësojmë detyrat që kishte Shik-u, atë ditë.
Shoku Agron Tozaj e Harun Ismaili Kryetar e N/kryetar të SHIK-ut kishin marrë urdhër nga Komiteti i Shpëtimit dhe Komiteti i Mbrojtjes që të prishnin e të mos lejonin të zhvillohej konferenca e PD-së sepse Vlora duhej të mbetej e kuqe.

▪️Shokët komunistë, Tozaj e Ismaili duke e gjykuar çështjen me shumë rëndësi, kërkojnë ndihmë nga Tirana.

▪️SH. Fatos Klosi dërgon për ndihmë nipin e sh. Zabit Broka.
Këta thirrën ushtarët e tyre të vjetër; Astrit Piskaj. Djali i enveristit Islam Piskaj, ish shofer e menaxher i Gjallicës .

▪️Pëllumb Koçiu ose Pëllumb Thithja, nxënës i zellshëm i Sigurimit të Shtetit, enverist dërguar disa herë në Tiranë me shërbim sidomos për të kontrolluar selinë e PD-së, se nga cilët vlonjatë frekuentohet.

▪️Eqerem Saliu, nga të pakët çamë komunistë, ish brigadier i tmerrshëm i Enver Hoxhës, dërguar edhe ky bashkë me Pëllumb Koçiun në Tiranë për vlonjatët që mbajnë lidhje me PD-në.
▪️Teki Muhameti, ish shef seksioni në Komitetin Ekzekutiv, pavarësisht se ish me shkollë të mesme, mjeshtër intrigash bashkë me të shoqen, Reuf Dauti, nipi i Kadri Hazbiut e Sokrat Dauti, kapter birucash për të dënuarit politikë.
▪️Llukan Breshani, kunati i të famshmës komuniste Zyra Kolluzi, Kryetare e Komitetit të Qytetit.

👉🏽Këtyre komunistëve ua besoj Partia dhe Sigurimi i Shtetit prishjen e konferencës së P.D-së dhe këta e morën përsipër këtë detyrë, si mjeshtra të prishjes, por me gjithë përvojën e tyre jetën e atyre u ngeci sharra në gozhdë.

🔹Konferenca u zhvillua me sukses të plotë në mes të Vlorës me thirrjet Poshtë komunizmi Poshtë spiunët Rroftë Sali Berisha .

🔻Në ndihmë të tyre ishin dhe gazetarët komunistë grekë Stavri Marko dhe e shoqja, Zenepe Luka.

Detyra e veçantë ju dha Sh. Mihal Sako, kushëririt të parë të shokut Albert Shyti. Mihali, kish detyrë gjithashtu dhe u dërgua me shërbim në Tiranë më 20 shkurt 1998, kur populli i kryeqytetit festonte shëmbjen e diktaturës. Mihali kish marrë detyrën të shikonte pjesëmarrjen e vlonjatëve në këtë tubim. Ai u shfaq me kapele republike dhe me cigare në gojë, por pas dy xhirove dëgjoi nga vlonjatët e ardhur nga Vlora: Fatos, lidh zagarët dhe u largua. Nuk dimë si është vlerësuar puna e tij.

Një njeri i afërt i familjes së Albert Shytit dhe Mihal Sakos, një burrë i nderuar i persekutuar politik, për shkak të djalit të arratisur në Amerikë pat thënë me gjykimin e tij të thjeshtë: Kaq poshtë ka rënë Vlora sa ta komandojë Albert Shyti dhe Mihal Sako?

Puna e Sigurimit të Shtetit për të prishur, për të ndjekur opozitën vazhdon, Aliosha Broka, po bën plane të reja. I kujtojmë shokut Broka se marshimi i demokracisë nuk ndalet me prita dhe vrasje, siç e keni ju në gen.
Shpifja dhe tashethemet janë morali dhe karakteri komunist i Sigurimit të Shtetit diktatorial.

Sigurimi i Shtetit ka thirrur dhe ka instruktuar në bazat e tij dhe u ka dhënë detyrë shokëve komunistë:
-Pëllumb Fakaj, bir oficeri, mësues në Bashki.
-Piro Zguro, mësues kamarjer, enverist.
-Luljeta Zguro, motra e Piros, enveriste.
-Bujar Kapo, për arsye që kuptohen lehtë. Ish sekretari i Partisë Sektorit Pikturës. Në kohën që njerëzit hapën sytë dhe filluan të hidhnin veprat e Enver Hoxhës poshtë, Bujari mblidhte veprat pastronte dhe me lot në sy i shpinte në shtëpi.
-Valter Bazaj, oficer komunist enverist.
Kësaj pesëshe Sigurimi i ka dhënë detyrë që të shumëfishojnë listën emrore të bashkëpunëtorëve të SHIK-ut të Berishës ta shpërndajnë dhe ta propagandojnë. Bashkëpunëtorëve u kanë dhënë edhe grada dhe janë treguar bujar, gradat janë kapiten i lartë. Sa më e madhe urrejtja për personin, aq më e lartë grada.
Kështu po lodhet sh. Kino Teatri, shoqja Luljeta me dosje në duar i ranë këmbët poshtë e lart, shoku Valter Bazaj nga mendja njësoj si nga trupi, të shikon në sy, vë buzën në gaz dhe të pyet: Pse se dije ti këtë?
Nuk e dimë në se Pëllumbi ndihmohet në këtë veprimtari nga baxhana Urani, nga dajo Elmazi dhe nga enverist Elidoni?

Mirëpo a do të ketë njeri në Vlorë që të besojë këta njerëz?

Në të ardhmen ne do t’u vijmë në ndihmë, për arsye humanitare duke e botuar listën në gazetë që edhe këta të mjerë të mos lodhen kot!

🔻Metodat e vjetra përça e sundo vihen në efiçensë

Ditët e fundit Komiteti i Shpëtimit dhe Komiteti Mbrojtjes kanë thirrur juristen e tyre Sh. Ilmie Veliu, dhe pasi e kanë përgëzuar për ndihmesën që ka dhënë në përmbysjen e diktaturës së Berishës se çfarë kanë biseduar nuk dihet por nga brenda familjes së Ilmijes mësojmë se shoqja Ilmije me të mbëritur në shtëpi ka thirrur shokun Zeqir Veliu me të shoqen, se për çështje të rëndësishme Partie ajo i drejtohet atij me fjalën: shok, dhe i ka dhënë disa porosi duke mbyllur bisedën se porosia vjen direkt nga shoku Aranit Çela, që regjimi diktatorial i berishës e dënoi me vdekje, Ilmija është prokurore e Enver Hoxhës specializuar për dënimin e armiqëve të klasës, nxënëse e zellshme e shokut Aranit Çela dhe s bashku me të ka hetuar e zhvilluar disa gjyqe speciale, Ajo ankohet se armoqtë e klasës e kanë azmatike. Zeqiri me një herë ka bërë takim me shokun Nuh Aliu e shoqen Liza Hoxha në hotel Bolonja tek Mehmet Tahiri, atëherë është marrë vesh se shoku Zeqir, paska marrë porosi nga shoqja Ilmije për të formuar Lidhjen Komëtare kjo shoqatë apo Parti paska si qëllim të grumbullojë rreth saj çamët për të mos u kthyer me diktaturën e Berishës .

Mirëpo shoku Zeqir, një ndër udhëheqësit kryesor të Kryengritjes së Vlorës, kur i kanë thënë se çamët janë në shoqatën e tyre dhe se Nuhu bën pjesë në partinë e Unitetit Kombëtar dhe mos vallë ju shoku Zeqir kini marrë porosi nga shokët Agron Tozaj e Fatos Ismaili të përçani çamët si bastonin e demokracisë në Vlorë? Shoku Zeqir paska ikur me bisht nën shalë!

Në mbështetje të shokut Zeqir ka vepruar edhe shoqja Liza Hoxha, që sapo i afrohet Bolonjës turfullon e ulurin se i kujtohet shija e gjakut njerëzor që paska provuar në atë vend më 28 shkurt 1997!

Ja kjo është metada komuniste Perça e sundo mirëpo çamët të japin ujë me bisht të lugës edhe njeriu si Fatos e Agron pjellë e shkollës së mashtrimit e jo më një Zeqojë.
Pas dështimit në Tiranë sh. Zeqir, bashkë me shoqen Ilmije, u pritën përzemërsisht dhe u puthën me shokun Aranit Çela. Nuk dihet se ç’kanë biseduar por pyetjes se kaq shumë e dëgjon Zeqiri të shoqen Ilmijen dikush i qënka përgjigjur:
-Shyqyr që Ilmijës nuk i ka shkuar ndër mend ti thotë Zeqirit të vrasi të jatin dhe vëllezërit demokratë, se nuk do kish përtuar ta bënte!

Vetëm burgu e qetëson Vlorën-thonë ata. Tamam mentalitet enverist. Arjan Salata, kur shokët e tij gjyqtarë Artan Kojdheli me shokë po flijoheshin për fjalën e lirë e demokracinë, ai doli me një dekleratë publike, duke thënë se juristët e grevës së urisë nuk përkrahen nga ata të Vlorës, prandaj le të vdesin! Etja për vdekje!
Pati një burrë të Dukat Dilaver Çeloaliaj i cili denoncoi këtë deklaratë si mashtrim e turp e bërë nga një enverist i inspiruar nga besije Salata e jëma e tij që dhe për burrin e saj Kolonel i ka dhënë informacion Sigurimit të Shtetit. Dilaveri thoshte në denoncimin e tij se ky është kori i korbave enverist. Juristët e tjerë të Vlorës nuk e ndien dhe Dilaveri u këndoi këngën: nashti u njohën vërtetë.
S’u qasët nga instikami.

🔻Frikë pat, apo ç’u gjet?
Mirë të tjerët po i djathti Sovjetik Skënder Skënderi, pse s’u ndie nga frika apo nga detyra që kish marrë?
Mirëpo Arjani, kandidat për Kryetar Gjykate para vitit 1990, kandidat më 1992, kandidat më 1997, kandidat do të jetë edhe kur të vi në fuqi një parti e një qeveri tjetër. Ku i gjen kaq mënd Arjani thonë njerëzit. Pas tij qëndron mjeshtrja Besije Salati e famshmja besije e jëma, mbi 10 vjet shefe kuadri e Komitetit Ekzekutiv të Rrethit. Para saj dridheshin edhe burra me zemër.
Jo pak aktiv tregohet në këtë punë edhe shoku Sokrat Dauti i cili kujton me mallëngjim se si i dënonte armiqtë e klasës, si rrinin ata para tij, si pula e jo si tani që se merr vesh qeni të zonë.

Në këtë punë fisnike ata kanë mobilizuar shokët Sovjetik Skënderi, Beniamin Grabova, Zenepe Lukën, shoqen e ngushtë të sajë Liljana Gjomema, e cila duhet të përgjigjet për zhdukjen e dosjes të kriminelit Saimir Neshet Merkaj.

A do mundin të vënë pranga me anë të vijës së masave fjalës së lirë?
Mundet dhe ndodh me këtë Qeveri që kemi ne, por frika nuk njihet prej luftëtarëve të fjalës së lirë, liria nuk mund të burgosë idetë.

Politika proletare në plan të parë, baza e gjykimit politika penale

Shoku Enver (shoku Fatos sot) sa qe gjallë aplikonte për të njëjtin faj dy dënime. Armiqtë e klasës ose ballistët dënoheshin pa mëshirë me dënimin më maksimal të ligjit. Bijtë dhe besnikët e partisë merrnin minimumin e dënimit dhe ndodhte si në rastin e shokut Harun Ismaili që edhe pse për vrasje për motive të dobëta, politike bënin një ose dy vjet burg dhe jo vetëm dilnin të lirë, por edhe merrnin poste të larta në organet e diktaturës d.m.th. vazhdonin të vrisnin tashmë të mbrojtur nga shteti.
Politika proletare dhe politika penale është kthyer tashmë në polici, në prokurori dhe në gjykata.

Para 8 muajsh prokurores Liljana Gjomema, shoqe e të djathtit Sovjetik Skënderi, ju zhduk nga kasaforta e hekurt e ruajtur nga tre policë me automatik dosje e kriminelit Saimir Neshat Merkaj. Unë tha ajo e lashë në darkë brënda në kasafortë, në mëngjes se gjeta aty, ç’faj kam unë? Dhe me të vërtetë po të kishte faj të paktën shoku Enerik Haxhiraj duhet formalisht të kish filluar çështjen penale dhe pastaj ta pushonte, për politikë penale se shoqja Liljana, ka qëndrim shumë të mirë politik!

Nëna e Omerit të vrarë në vitin 1996, për motive të dobëta nga Neshat Merkaj, qan natë e ditë dhe i kërkon drejtësi, shoqes Liljana, dhe shokut Neshat Merkaj, nuk i lëviz as qerpiku!
Mos duhet të kuptojmë këtu se dosja u zhduk në bashkëpunim dhe me urdhër të Komitetit të Shpëtimit për qëndrim politik të mirë të shokut Neshat Merkaj, për pjesëmarrje dhe udhëheqje në kryengritje me armë më 1997 dhe me që shoku Neshat ka qenë anëtar i Komitetit të Shpëtimit , pra thjesht për politikë penale?

Kryetari i Komunës Brataj, Aleks Tahiraj, në prill të 1997, tërhoqi pensionet e pagat e komunës dhe thonë se i zhduku të 7 milion lekët. Akoma nuk ka filluar çështja penale në ngarkim të tij. Edhe këtu është bërë politikë penale. Aleksi gjatë kryengritjes grisi në Shesh të Flamurit teserën e PD-së, dhe tha se diktatura më e egër në histori kish qenë kjo e Berishës që ai mezi e kish duruar, u mundua të krijojë ushtri labe të Vlorës për të sulmuar Tiranën dhe veriun.

Po kështu për politikë penale edhe sot ka denoncime. Prokurori Enrik Haxhiraj nuk ka filluar çështjen penale për, presidentin e firmës Al delon bashkë me nipin e tij, edhe pse i ka gllabëruar mijëra qytetarëve vlonjatë shuma të mëdha. Prokuror Enerik dhe Dukë Abazi bëjnë sot sehir, për politikë penale a proletare! Një tjetër problem i madh është Irfan canaj, president i Arkond pasi doli nga një vit burg kalon ditët të lumtura me paratë e vjedhura të mijërave qytetarëve vlonjatë në Tiranë dhe Itali. Gjyqtarët dhe prokurorët e Vlorës, Drejtuesit e Partisë Socialiste, shitën fshehtas pasurinë e Irfanit në Vlorë dhe

Lezhë dhe ndanë paratë midis tyre. Prokurori Enerik Haxhiraj dhe Zv/ i tij Dukë Abazi s’duan të dinë për vuajtjet e qytetarëve të tyre, a po mos vallë edhe ata kanë marrë pjesën e tyre fshehtas nga Irfani.
Po kështu për arsye politike prokurori Enerik Haxhiraj nuk po fillon proçesin për veprimtarinë antikushtetuese dhe legale të Partisë Komuniste. A ka shtet në Vlorë? A ka ligj në Vlorë? Ne e dimë dhe e ndiejmë se Eneriku do ta ligjërojë Partinë Komuniste po deri atëherë ajo është ligji dhe nuk mund të lejohet të bëjë veprimtari legale.

Po kështu për politikë proletare ose politikë penale shokët e prokurorisë nuk kanë filluar çështje penale për shumë vrasje, për shumë djegie, për shumë grabitje, për vrasjen e Major Besnik Hidrit dhe Kapiten Lekë Qokut, për pushkatimin e 7 oficerëve dhe N/oficerëve të policisë nga bankat komuniste me të cilat Arjan Salati dhe Enerik haxhiraj ha e pi bashkë me ta.

Jo vetëm që nuk ka filluar çështja penale por edhe çështja që janë të kompletuara e të përfunduara si rasti i Saimir Neshat Merkaj, urdhërohet dhe zhduket dosja.
Por ju shokë të drejtësisë po të dini sado pak nga drejtësia duhet ta dini se do të gjykoheni një ditë pa tjetër edhe ju vetë.
Nga Qani Hoxha

Shteti “BURG” që ndërtoi kryeministri Edi Rama në Shqipëri
Jakup B. GJOÇA
Mbrëmë, në emisionet televizive greke, u trajtua problemi i mospagimit të energjisë elektrike nga mijëra famije, që kanë të ardhura nën nivelin Jetik të Jetesës. Gazetarët grekë sollën shembuj që DEI (korporata shtetërore e Shpërndarjes dhe Prodhimit të Energjisë Elektrike në Greqi) u ka prerë energjinë elektrike edhe atyre familjeve, edhe atyre individëve, që nuk kanë aspak të ardhura, ose që kanë shumë pak të ardhura, janë invalidë, janë shtruar për një kohë të gjatë në spitale, etj.
U përmendën rastet që individë kanë rilidhur pa leje sërish energjinë elektrike, POR DEI dhe Shteti grek nuk kanë reaguar, e ca më pak, nuk i kanë burgosur.
Drejtori i DEI u detyrua të pohojë publikisht, që DEI nuk do të ndërpresë energjinë elektrike asnjë familjeje, individi dhe invalidi që kanë të ardhura financiare deri në nivelin e jetesës. Madje, DEI po zbaton programe të atilla ekonomike, që të gjithë familjeve që kanë të ardhura të pakta, u jep energjinë elektrike me çmim më të diferencuar, natyrisht me çmim më të lirë, se konsumatorët e tjerë familjarë, ndërkohë, që ka ngrirë edhe faturat për një vit, ndërkohë për faturat e papaguara, po zbaton pagime me 36 këste pa asnjë kamatë!!!
Dhe, mos harroni!
Greqia është 8 vjet në progamin ekonomik të TROJKËS (FMN, BQE, BE), për shkak të borxheve!
Ndërsa në Shqipërinë, ku qeveris Rilindja Socialistee ashtuquajtur “Qeveri e Majtë”, kryeministri Rama po zbaton politikën e të bërit shtet, që praktikisht është “SHTETI BURG”!
Kryeministri Rama, me pretendimin se do të detyronte shqiptarët që të “mësonin” të zbatonin ligjin në pagimin e konsumit të energjisë elektrike, zbaton praktikisht politikën e esktremitetit: Ose paguaj, ose BURG!
Për këto familjarë, për këdo individ, pa bërë përjashtim as ekonomik, as social.
Jo vetëm kaq. Kryeministri Edi Rama, jo vetëm që i mashtroi shqiptarët, me premtimin elektoral, se DO TË ULTE ÇMIMIN E ENERGJISË ELEKTRIKE, kur rriti çmimin e energjiosë elektrike që në 2014 me 25 %, nga 77 lekë për kilovator, në 95 lekë për kilovatorë.
Qeveria e Kryeministrit Edi Ram, akoma nuk ka përcaktuar NIVELIN MINIMAL TË JETESËS, për familjet dhe individët.
Kështu, që një familje ( me 4, 5, 6, 7, ose 8 pjesëtarë) mund të mos ketë asnjë lekë të ardhura, ose mund të kenë të ardhura financiare vjetore, psh, 1.000 lekë në muaj për individë, për gjithë familjen, POR qeveria e kryeministrit Edi Rama, u kërkon edhe këtyre familjeve që ta paguajnë energjinë elektrike me të njëjtin çmim, sa e paguan edhe vetë kryeministri Edi Rama!!!
Në Shqipërinë e Gjeneratës së Rilindjes Socialiste janë me mijëra individë me të ardhura financiare mujore dhe vjetore zero, që janë burgosur nga Shteti i Kryeministrit Edi Rama, vetëm e vetëm, sepse “guxuan” dhe rilidhën energjinë elektrike në shtëpi, për të dhënë energji elektrike fëmijës që të mësojë, që të punojë aparatura e oksigjenit për babain dhe nënën e paralizuar në shtëpi!!!
Qindra shqiptarë, janë vetëvrarë në BURGUN e shtetit që ndërtoi kryeministri Edi Rama në këto 4 vjetët e qeverisjes së kryeminsitrit Edi Rama, ngaqë nuk mund të duronin as torturën fizike dhe as torturën morale dhe psikologjike, që u birgosën me “fajin” që rilidhën energjinë elektrike në dimër, që edhe familja e tij t’i mbijetonte të ftohtit!!!
Nëse politika “ E TË BËRIT SHTETI” e kryeministrit SOCIALIST Edi Rama zbatohet duke futur në BURG edhe kryefamiljarin që rilidh vetë, pa leje energjinë elektrike në shtëpi, ndërkohë që FAMILJA E TIJ nuk ka të ardhura as për bukën e fëmijëve, atëhere, ky SHTET që ndërtohet duke BURGOSUR qytetarin e varfër ËSHTË DIKTATURË!!!

“Gazetari” ka deklaruar Honorare 30 milionë lekë/ vit nga një radio në Elbasan, është kandidat për deputet i PS
Jakup B. GJOÇA

Gazetari kritik ndaj korrupsionit të Kryeministrit Rama dhunohet në mes të Ditës,
në Bulevard të Tiranës.
Ndërkohë, që…..
Gazetari puthëdorë i Ramës shpërblehet me honorare 30 milionë lekë në vit nga një radio lokale në Elbasan.
Aty ku kryebashkiak është “Kandidati” Rama-iat Qazim Sejdini,
që nga Shekulli i kaluar!

Një gazetar, ka (vet)deklaruar të ardhura vjetore 30 milionë lekë, si honorare shpërblimi nga një radio në Elbasan, kur, njëkohësisht, punon dhe merr rrogë të rregullt nga RTSH në Tiranë.
Gazetari është i sinqertë me ligjin. Gazetari është i sinqertë edhe me miletin. Është shpërblyer nga radioja në Elbasan me 30 milionë lekë në vit. Natyrisht, për shërbesën mediatike që i ka bërë.
Vetëm institucioni shtetëror i Luftës kundër Pastrimit të Parave të Zeza, i cili drejtohet nga financieri i Partisë Socialiste, flë gjumin e madh dhe nuk shqetësohet hiç!
Ndoshta Institucioni shtetëror i Luftës kundër Pastrimit të Parave të Zeza, është katandisur si WC, që vetpastron jashtëqitjet e KORRUPSIONIT, është mallëngjyer nga sinqeriteti i madh i gazetarit, që i vetdeklaron 30 milionë lekët e shpërblimit honorare nga radioja në Elbasan. Dhe, në Shqipëri, kur tregohesh i sinqertë, as Ligji nuk të prek.
Sepse, është një rast i rrallë, që dikush në Shqipëri, të vetëdeklarojë milionat lekë, që shpërblehet me honorare.
As deputeti socialist Alfred Peza, nuk ishte KAQ i sinqertë me Ligjin, që nuk i kishte deklaruar miliardat lekë të shpërblyera nga honoratet, kur punonte në Televizion, por në qetësi dhe dashuri për pasurinë, bleu aksione bankare!
Prokuroria në Shqipëri është në luftë të hapur me Institucionin shtetëror të Luftës kundër Pastrimit të Parave të Zeza, ndaj nuk mund të hetojë, sesi mundet që një radio në Elbasan paguan honorare 30 milionë lekë në vit, një gazetari, që, njëkohëshisht, punon dhe merr rrogë nga RTSH!!!
Ju shqiptarë, që jeni të papunë, që jeni të pangrënë, që jeni pa shtëpi, që detyroheni të braktisni familjarisht dhe fshatçe edhe Shqipërinë dhe të katandiseni azilantë urie nëpër rrugët e Europës, mund të çuditeni, sesi në Shqipëri, një radio lokale në Elbasan ka kaq qindra miliona lekë për të paguar 30 milionë lëkë honorare vjetore një gazetari!!!
Ju shqiptarë, që vetëvriteni ngaqë nuk paguani dot as qindarkat e dritave, sepse nuk e duroni dot as turpin e Burgut dhe të Padrejtësisë sociale, ju bie zali dhe gjaku ju shkon në tru, kur mendoni se sa qindra milionë euro përfiton fitime vjetore pronari I një radio në Elbasan, derisa ka dhe paguan 30 milionë lekë si honorare vjetore një gazetar!
Ju, rrogëtarë të Administratës Publike, që keni 4 vjet që qeveria e Rilindjes Socialiste nuk u rrit kurrë rrogat, edhe pse shpërbleheni me 40.00 lekë rrogë mujore, mund të çuditeni, sesi në Shqipëri, një radio lokale në Elbasan ka kaq qindra miliona lekë për të paguar 30 milionë lëkë honorare vjetore një gazetari!!!
Por ju shqiptarë të mjerë, ndoshta e keni harruar, që në Elbasan qeveris dekata të tëra kryebashkiaku socialist, që ka edhe karpuzin, edhe thikën!!!
Familjet e varfëra në Elbasan kanë vite që nuk marrin nga Bashkia ASNJË QINDARKË LEKË ndihmë sociale dhe ekonomike, edhe pse drejton dekada të tëra kryebashkiaku socialist, sepse qindra milionat e lekëve të Bashkisë së Elbasanit furnizojnë depozitat e pronarit të Radios në Elbasan, që ky, paskëtaj, të shpërblejë me qindra milionë lekë honorare vjetore shërbëtorët e lajmit!!!
Të gjitha gazetat dhe televizionet e Europës japin Kryelajm të Ditës, që në Elbasan të Shqipërisë (Ndoshta) janë groposur mijëra tonelatat e Mbjetjeve Kimiko – Bërthamore, që janë importuar në Shqipëri nga Mafia Italiane, mirëpo kryebashkiaku socialist, që qeveris Bashkinë e Elbasanit që nga Shekulli I 20 – hesht dhe nuk mund të përgënjeshtrojë DOT TË VËRTETËN, edhe pse radioja në Elbasan shpërblen me 30 milionë lekë honorare në vit gazetarin e RTSH!!!
Jo më kot, kryeministri Socialist propogandoi me bujë të madhe inagurimin e Landfillit në Elbasan, NDOSHTA, për të groposur në fshehtësi të madhe edhe mijërat tonelata të mbejtjeve Kimiko – Bërthamore, që kishin bërë pazarin me Mafian Italiane!!!
Ndoshta edhe gazetari që transmentoi nëpër Media këtë ceremonI festive inagurimi të Landfillit të Elbasanit nga kryeministri Rama dhe kryebashkiaku socialist i Elbasanit u shpërblye me 30 milionë lekë honorare.
Dje Parlamenti shqiptar nuk mundi votojë dot Vettingun, edhe pse Alfred Peza deputeti socialist, gazetar në profesion, ia dha votën me të dy duart mazhorancës. Deputeti Socialist Alfred Peza i sqaroi shqiptarët, që 1. 2 miliardë lekët që bleu aksione bankare, i ka “fituar” nga honoraret që u shpërblye nga puna si gazetar në Televizion, që nga 2011 deri në 2013.
Pra deputeti socialist Alfred Peza sqaroi publikisht shqiptarët që për 2 vjet, 2011-2013 mori nga televizioni ku punonte si gazetar 1.2 miliardë lekë!!
Sepse deri në 2010 shpërblehej vetëm me 600 euro në muaj, sipas deklaratës që ka bërë në gjykatë, por pas 2013-s është zgjedhur deputet dhe nuk është shpërblyer me honorare nga televizioni!
Dhe prokuroria, u bind nga ky sinqeritet i vetëdeklarimit të 1.2 miliardë lekëve pasuri të deputetit socialist Alfred Peza, ndaj edhe çështja e gjykimit (ndoshta) është pushuar, deri në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017, në mënyrë të tillë, që të mos i griset imazhi politik Alfred Pezës dhe të mos i prishet karriera politike, pasi do të rikandidojë për deputet me Listat e Partisë Socialiste.
Mirëpo, vota e deputetit socialist Alfred Peza nuk mjaftoi që kryeministri Rama të votonte Vettingun me këtë parlament, pasi edhe deputeti tjetër socialist Armando Prenga dha dorëheqjen.
Ndaj gazetari që u shëprblye me 30 milionë lekë nga radioja e Elbasanit, është kandidat për deputet në Listat e Partisë Socialiste! Që me këto vota të gazetarëve, që do të bëhen deputetë, kryeministri Edi Rama, të votojë në parlamentin e ardhshëm Vettingun. Deri atëhere, është harruar edhe sesi gazetarët, që bëhen deputetë, përfitojnë qindra miliona lekë honorare në vit!!

Ëngjëll Musai:

Miratimi i ligjit për Vettingun pret vetëm konstituimin e institucioneve, të cilat do të nisin hetimin mbi të gjitha çështjet e mbetura pezull, të mbyllura nga organet e hetimit apo pushuara nga organet gjyqësore. Rastet më skandaloze dhe të shumëpërfolura tashmë janë të evidentuara dhe të piketuara si çështje që do rihapen, pasi suporti politik që këta drejtues institucionesh kanë pasur në rrethana të caktuara, por edhe pagesat e majme që këta drejtues kanë përdorur në gjyqësor kanë bërë që të mbyllen hetimet. Rasti më skandaloz dhe i më i përfolur në këto vitet e fundit ka të bëjë me koncesionet e naftës dhe gazit si dhe kompanitë Armo dhe Albpetrol. Raporti i fundit i KLSH për Albpetrolin në lidhje me babëzinë e këtyre 4 viteve, është një njollë edhe më e zezë se vetë nafta dhe zifti mijëravjeçar që nxirret nga nëntoka jonë. Është e pafalshme kur mendon se abuzimet me naftën dhe gazin e nëntokës shqiptare, si dhe kontrabandën dhe evazionin fiskal të tregtarëve të naftës me akcizën dhe tatim fitimin i kalon të 750 milionë eurot në vit. Pikërisht këto abuzime janë dhe duhet të jenë objekt i ndjekjes, verifikimit dhe ndëshkimit duke filluar nga funksionarët më të lartë të ekzekutivit, organet shtetërore dhe drejtoritë e tyre përkatëse.
01
Vendimet e gjykatave, Kryeministri dhe shteti i së drejtës
Shqipëria, atdheu ynë i dashur ka nevojë për drejtësi dhe kjo drejtësi fillon me mbrojtjen e Kushtetutës, shtetin e së drejtës, të drejtat dhe interesat e ligjshme të shtetasve. Drejtësinë e vërtetë e realizojnë gjykatës, prokurorë, avokatë e juristë me mendim të ri bashkëkohor; politik, juridik e filozofik, me aftësi të larta profesionale, objektivë, të pa korruptueshëm, me figurë të pastër morale e profesionale, të pavarur nga politikat partiake dhe interesat personale të pushtetarëve të lartë, të përkushtuar në zbatimin e ligjit me rreptësi e në bazë të bindjes së ndërgjegjshme juridike. Por politika shqiptare dhe Kryeministri Rama ka ditë që ka nisur një sulm ndaj institucioneve të gjyqësorit dhe prokurorisë dhe, me sa duket, më shumë se sa një preokupim për të vërtetën dhe të drejtën, kreu i shtetit duket se do të justifikojë situatën e rënduar politike në të cilën është zhytur vendi, mungesën e deputetëve opozitarë në Kuvend dhe nxitimin për t’i mbyllur gjërat para zgjedhjeve duke kapur organet e drejtësisë. Me pak fjalë, një sistem drejtësie i lakuar e i përgojuar si mbrojtës i interesave të një krahu politik duhet tashmë të kalojë dhe të vihet në shërbim të krahut tjetër. Në lidhje me këtë, po japim disa argumente, pa pretenduar se janë shteruese, pasi ka edhe të tjera të tilla, pse jo, madje edhe të kundërta si këto.
Së pari: Kryeministri me të drejtë e etiketon gjyqësorin si organi që ka shkelur parimin e barazisë në dhënien e shumë vendimeve. Por do të mendoja dhe gjykoja, se nuk ka vlerë dhe nuk është i besueshëm, nëse vetë z. Rama nuk pranon faktin tjetër se një çështje ka përfunduar në gjykatë, pasi agjencitë e ndryshme; si ajo e kthimit të pronave , hipotekat, sigurimet shëndetësore apo shoqërore, urbanistika etj, kanë kryer me veprimet apo mosveprimet e tyre një shkelje apo padrejtësi, e cila është bërë shkak që palët të përfundojnë në dyert e gjykatave apo prokurorisë. Pikërisht ky argument i kreut të qeverisë do kishte vlerë, nëse do ishte transparent dhe do shigjetonte të dyja palët, si administratën shtetërore ashtu edhe atë gjyqësore.
Së dyti: Mirë vendimet e gjyqësorit dhe prokurorisë kanë problem, njëanshmëri, vonesa etj. Po zbatimi i vendimeve të dhëna, përse nuk ekzekutohet nga institucionet shtetërore?! Kam parasysh, pronën, largimet nga puna, abuzimet e nëpunësve të shërbimeve ujë, drita etj. Po si ka mundësi që Prokuroria e Përgjithshme dërgon materialet me masat përkatëse pranë KQZ dhe kjo fundit hesht për heqjen e imunitetit të deputetëve të inkriminuar, të cilësdo palë qofshin këto?! Po vendimet e KLSH dhe masat për largimet nga puna për abuzimet e ndryshme, përse nuk ekzekutohen nga ministrat e linjës dhe institucionet e tyre nën vartësi?! Këto janë argumente që vlejnë dhe kërkojnë, jo vetëm reflektim, por edhe ndjesë para auditorëve dhe forumeve ku liderët politikë flasin për drejtësinë dhe Vettingun.
Së treti: Flitet për emra gjyqtarësh dhe prokurorësh të lidhur me shtetarë apo politikanë të së djeshmes. Absolutisht që është e vërtetë dhe Kryeministri Rama për të gjithë këta individë, tashmë të bërë publikë me qëndrimet e tyre si dhe me problematikat, vendimmarrjet, pasuritë, integritetin e humbur duhet të kërkojë futjen e tyre në darën e fortë të Vettingut. Por faktet duhen parë dhe analizuar me të njëjtin këndvështrim dhe jo njërin me syrin e nënës dhe tjetrin me të njerkës. Dhe që të ishte i besueshëm deri në fund z.Rama duhej të shpjegonte, se përse Prokurori i përgjithshëm, ai i Kryeqytetit, prokurorë të qarqeve kryesorë, ish- drejtues të gjykatave duke nisur nga ajo e Tiranës dhe në rrethe, zëvendësit e tyre dhe oficerë të organeve të depolitizuar; si garda, burgjet, policia etj, sot zoti Kryeministër i ka në krah dhe jo rastësisht. Ata janë aty, jo për faktin se shquhen si politikanë. Ata janë aty, se i kanë shërbyer atij dhe sot morën shpërblim duke u bërë pjesë e strukturave partiake dhe deputetë. Ja kjo besoj se është e vërteta dhe me e ndershmja për t’u thënë.
02
Vettingu për drejtësinë ! Po për politikën ?
Jam plotësisht dakord që çdo gjyqtar, prokuror, avokat apo përfaqësues të shoqërisë civile që duan të jenë pjesë e organeve të kontrollit të drejtësisë apo të ushtrojnë profesionet përkatëse duhet detyrimisht të tregojnë atë çka përfaqësojnë, si në nivelin profesional, dosjet që kanë shqyrtuar, lidhjet e ndryshme shoqërore, familjare, politike, pasurinë etj. Madje pas vet-deklarimeve është e drejta e këtyre institucioneve, që sapo të konstituohen të fillojnë kontrollin dhe vërtetësinë e atyre çka është deklaruar. Por lind pyetja: Po Vettingun e politikanëve kush do e bëjë ? Kush do e zbatojë dhe a do ketë kurajë ILDKPI, KQZ dhe prokuroria etj, të çojnë deri në fund ekzekutimin e vendimeve të mara? Ja kjo është ajo që kërkojnë shqiptarët, pasi të gjithë e dimë, se të parët janë politikanët dhe, se gjithçka duhet të nisë nga ata. Është e pafalshme, që ne ende kemi deputetë me rekorde kriminale që votojnë për Vettingun. Kjo është edhe hipokrizia më e madhe që ndodh në një vend në mes të Evropës. Kemi Kryebashkiakë të dënuar dhe akuzuar për veprat penale nga më ordineret e deri tek vrasjet.
03
Koncesionet dhe hashashi
Shqipëria dhe shqiptarët humbasin miliarda euro në vit nga koncesionet klienteliste të qeverisë së kaluar dhe asaj të sotme. Koalicioni i Rilindjes deklaroi, se sapo të vijë në pushtet do t’i anulojë koncesionet, qoftë të skanimit, kolaudimit, lotarinë Austriake, spitalin ushtarak, rikthimin e SHQUP-it në identitet, koncesionet e naftës, Bankers, minierat e bakrit, Bulqizën etj. Sot jemi para faktit që asnjë nuk është prekur dhe, se këtyre koncesioneve iu shtua marrëzia në shëndetësi, laboratorët, pajisjet kirurgjikale, hipotekat e shumë e shumë të tjera. Kjo me pak fjalë quhet mashtrim elektoral ose në gjuhën e përditshme, pabesi ndaj atyre që të besuan votën dhe jetën e tyre. Shqipëria u kthye në hambarin e hashashit, sa që Lazarati do të ngjante si një “Lulëkuqe” me atë çka ndodhi në vendin tonë sidomos vitin e fundit.
04
Drejtësia dhe Universitetet Shtetërore
Që të gjithë shqiptarët e duan drejtësinë dhe kjo tashmë përbën një realitet të vonuar, por që të flasësh për drejtësinë, pikërisht në zemër të korrupsionit, kjo, jo vetëm është hipokrizi, por edhe marrëzi e vërtetë. Me të drejtë Kryeministri Rama i konsideronte Universitetet si “Fabrika diplomash”. Por fakti tregoi se ato nga Universitete diplomash janë kthyer na “Fabrika parash” ku çdo student duhet të mendohet mirë përpara se të futet në provim apo mbrojtje diplome. E pra të ankohesh për nxehtësinë e llavës së vullkanit dhe ta kërkosh ftohtësinë në zemër të tij është një paradoks.
05
Grusht shteti apo anashkalim i Presidentit
Shtesat në Kushtetutë kërkojnë që të rinisë nga fillimi dhe organi kushtetues kompetent është Presidenti i Republikës, dhe vetëm kur ai nuk e përmbush brenda afatit, procesi kalon tek Avokati i Popullit. Dhe kjo është shkelja e parë kushtetuese që u krye para dy ditësh dhe që urgjentisht duhet të ndërpritet, pasi shkelja e Kushtetutës e bën “Nul” çdo nismë të marrë nga zyra e Avokatit të Popullit. Kjo shkelje pasohet nga një tjetër shkelje që shumë shpejt do jetë objekt i Gjykatës Kushtetuese dhe që aty në atë ndërkombëtare, pasi edhe mandati i Avokatit të Popullit ka gati 5 muaj që ka mbaruar dhe çdo veprim i tij është i paligjshëm dhe në kundërshtim të hapur me Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë. Këtë gjë e di edhe vetë z.Rama, i cili nuk e zëvendëson dot Avokatin e Popullit, pasi zgjedhja e tij bëhet me 94 vota.

Jakup B. GJOÇA/
Pardje u kap në Zvërnec një tjetër gomone me 1 ton canabis, e gatshme të trafikohej jashtë Shqipërisë. Nuk mund të pohoj nëse kjo ngjarje kriminale ishte rastërsi, meqë ndodhi vetëm një ditë pas vizitës të kryeministrit Rama në qytetitn e Vlorës. Apo, tjetra, është rastësi, që zona elektorale, ku është zgjedhur deputet kryeministri aktual, Qarku i Vlorës është pikënisja e trafikimit të tonelatave të Canabis në Europë. Derisa rastërsitë përsëriten kaq dendur dhe nga qeveria ende heshtet dhe nuk ka indentifikim të kokave të trafikimit të tonelatave të canabis, vështirë është që të mendojmë dhe gjykojmë se këto ngjarje janë të rastësishme midis tyre. Për më tepër, nuk është aspakt rastësi, edhe fakti, që në Ballkan vetëm në Shqipëri kultivohen dhe trafikohen me tonelata kanabis, ndërkohë që në asnjë vend tjetër, sikurse Kosova, Mali i Zi, Serbia, Maqedonia, Greqia, Rumania nuk kultivohen masivisht canabis. Kjo të bën të gjykosh, se përgjegjësia dhe fajësia e canabilizimit të gjithë Shqipërisë bëhet vetëm nën përkujdesin e qeverisë aktuale, me veprimin dhe me mosveprimin e saj kundër këtij trafikimi të tonelatave të Canabis.
Ambasadori i ri i OSBE-së në Tiranë ende i referohet 2013-s për Canabis
Të gjitha mediat ndërkombëtare, ato të Europës dhe të SHBA-së, shpeshherë i referohen trafikimit të tonelatave të Canabis nga Shqipëria, duke e cilësuar tashmë Shqipërinë si “Kolumbia e Canabis”. Interpoli përditë ka publikuar fakte të sekuestrimit të tonelatave cannabis, të cilat janë “eksportuar” nga portet dhe doganat e Shqipërisë, pa u prekur çuditërisht, nga kontrollet policore të Shqipërisë. Ky fakt domethënës, i provuar nga Interpoli, është prova që “eksportimi” i tonelatave të Canabis nga Shqipëri drejt Europës bëhet nën përkudesin e qeverisë aktuale shqiptare, qoftë me përgjegjësinë e saj, qoftë edhe me paaftësinë e saj!!!
Çuditërish, vetëm ambasadorët e akredituar në Tiranë, sikurse ambasadori i SHBA-së, Donald Lu, ambasadorja e BE-së Vllahutin, por edhe ambasadori i OSBE-së Borchardt heshtin dhe nuk flasin për trafikimin e tonelatave të Canabis nga Shqipëria. OSBE-ja në Tiranë, para 3 ditësh dha alarmin se në Shqipëri qarkullojnë 2 miliardë euro nga trafikimi i Canabis, të cilat mund të blejnë edhe votat edhe deputetët në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit 2017. Ishte hera e parë, që OSBE-ja në Tiranë deklaroi publikisht se me miliardat euro të trafikimit të canabis, blihen edhe zgjedhjet në Shqipëri. Edhe OSBE-ja, sikurse edhe shqiptarët e dinë këtë realitet, që u zbatua në zgjedhjet e parakohshme për kryebashkiakët e Peshkopisë dhe të Ersekës, ku votat e elektoratit u blenë me premtimin se do të liheshin të lirë, jashtë çdo kontrolli policor të gjithë ata që duan të kultivojnë canabis, me kusht që votat e tyre dhe të familjes së tyre t’ia japin kandidatit për kryebashkiak të preferuar nga trafikantët e canabis. Kjo akuzë e OSBE-së në Tiranë, se miliardat euro të trafikimit të canabis mund të blejnë rezultatin zgjedhor në 18 qershor 2017 shkaktoi tërmet politik, pikërisht në ngrehinën qeveritare, sepse, pavarësisht se nuk cilësoi cilët drejtojnë trafikimin e canabis në Shqipëri, fotografoi drejtpërdrejt kryeministrin Rama, për më tepër, që bëri rezonancë edhe me protestën e Opozitës, e cila akuzon, pikërisht qeverinë dhe kryeministrin Rama se me miliardat euro të trafikimit të Canabis, do të blejë rezultatin zgjedhor. Mirëpo, për çudi, kjo deklaratë e OSBE-së në Tiranë, në vend që të shkaktonte fillimin e Katharsit të Politikës nga trafikimi i Canabis në Shqipëri, ndodhi e kundërta. Ambasadori i OSBE-së në Tiranë Borchardt një ditë më vonë përgënjeshtroi jo vetëm vetveten, por u mundua që të lavdërojë Kryeministrin Rama për luftën kundër trafikimit të Canabis dhe fajtorët e trafikimit t’i indentifikojë me kundërshtarët politikë të kryeministrit Rama, duke thënë: “Në vitin 2013-n ka pasur një vlerësim ndërkombëtar të prodhimit të kanabisit këtu në Shqipëri. Ishin rreth 1,000 ton, të cilat kur shiten në rrugët e Berlinit, Romës, apo kudo gjetkë në Evropën Perëndimore, arrijnë në 2 miliardë euro. Vitin e kaluar pamë shkatërrimin e rreth 2,5 milionë bimësh kanabis.”
Heshtja e ambasadorëve në Tiranë, bashkëfaqësi, apo bashkëpunëtorë me trafikantët e Canabis?
Përse ambasadori i ri i OSBE-së Borchardt në Tiranë, u detyrua të përgënjeshtrojë publikisht vetveten, duke fajësuar për trafikimin e tonelatave Canabis vitin 2013? Mos vallë, Borchardt ambasadori i OSBE në Tiranë ka prova, që ne shqiptarët ende nuk i dimë, që tonelatat e Canabis, që sekuestrohen përditë në Shqipëri dhe në Europë, “ të eksportuara” nga Shqipëria, janë të prodhuara në 2013-n dhe jo në 2017? Nëse sot Borchardt ambasadori i OSBE në Tiranë mburr qeverinë dhe kryeministrin që kanë çkulur 2,5 milionë rrënjë Canabis, a di aritmetikë ky ambasador, se sa miliarda rrënjë Canabis, “kanë shpëtuar” nga çkulja e Qeverisë dhe kanë prodhuar këto tonelata Canabis që sekuestrohen përditë? A di aritmetikë zoti Borchardt, ambasadori i OSBE-së në Tiranë, që sa mijëra tonë Canabis arrijnë të shiten në Europë, ndërkohë që sekuestrohen mijëra ton të tjerë? Së fundi, zoti Borchardt, ambasadori i OSBE-së në Tiranë a kishte veshë që të dëgjonte pardje në Tiranë shefin e AntiMafias Italiane, që deklaroi se Shqipëria po mbyt Italinë me Canabis? Përse heshtin ambasadorët e akredituar në Shqipëri për trafikimin e tonelatave të canabis nga Shqipëria në Europë? Ambasadorët në Tiranë, nuk mundin të dëgjojnë dhe të shikojnë, që nuk duan të shikojnë trafikimin e tonalatave Canabis nga Shqipëria? Mos vallë, këta ambasadorë të akredituar në Tiranë e cilësojnë këtë trafikim të canabis të parëndësishëm? A mund të pretendojnë këta ambasadorë të akredituar në Tiranë, që qeveria aktuale, kryeministri aktual nuk ka fare përgjegjësi që Shqipëria prodhon dhe eksporton në Europë mijëra tonelata Canabis? Paskëtaj, a mund të pretendojnë këta ambasadorë të akredituar në Tiranë, që me një qeveri që ka përgjegjësi (mund të jetë edhe koka e trafikimit të tonelatave të Canabis) mund të bëhet reformë në Drejtësi? Mund të kërkohet Vetting për gjyqtarë dhe prokurorë, kur qeveritarët përfitojnë miliarda euro nga trafikimi i tonelatave Canabis? Kur ambasadorët e akredituar në Tiranë heshtin dhe nuk denoncojnë mijëta tonelatat e “eksportit” të Canabis nga Shqipëria, a janë të paaftë? Apo, këta ambasadorë të akredituar në Tiranë, që heshtin dhe nuk denoncojnë mijëra tonelatat e “eksportit” të Canabis nga Shqipëria janë bashkëfajtorë dhe bashkëpunëtorë me (qeveritarët) trafikanë të Canabis? Miliardat euro që përfitohen nga trafikimi i mijëra tonelatave të Canabis, fare lehtë, mund të blejnë edhe ambasadorë, sikurse me kaq lehtësi blejnë edhe rezultatin zgjedhor në Shqipëri!
Somario
1
Nëse sot Borchardt ambasadori i OSBE në Tiranë mburr qeverinë dhe kryeministrin që kanë çkulur 2,5 milionë rrënjë Canabis, a di aritmetikë ky ambasador, se sa miliarda rrënjë Canabis, “kanë shpëtuar” nga çkulja e Qeverisë dhe kanë prodhuar këto tonelata Canabis që sekuestrohen përditë? A di aritmetikë zoti Borchardt, ambasadori i OSBE-së në Tiranë, që sa mijëra tonë Canabis arrijnë të shiten në Europë, ndërkohë që sekuestrohen mijëra ton të tjerë?
2
Këta ambasadorë të akredituar në Tiranë, që heshtin dhe nuk denoncojnë mijëra tonelatat e “eksportit” të Canabis nga Shqipëria janë bashkëfajtorë dhe bashkëpunëtorë me (qeveritarët) trafikanë të Canabis? Miliardat euro që përfitohen nga trafikimi i mijëra tonelatave të Canabis, fare lehtë, mund të blejnë edhe ambasadorë, sikurse me kaq lehtësi blejnë edhe rezultatin zgjedhor në Shqipëri!

“Il Giornale”

“Shqipëria po kthehet në Kolumbinë e Europës”: Deklarata është bërë në nëntor të vitit 2016 nga ish-Kryeministri i vendit, Sali Berisha, që ka qenë President nga viti 1992 deri më 1997 dhe Kryeministër nga 2005-a deri më 2013-ën.
Edhe nëse Shqipëria nuk është e përfshirë në një trafik kokaine të krahasueshëm me atë të vendit amerikanojugor, është e vërtetë se kanabisi ka arritur përmasa të pashoqa në Europë.
Ambasadori i OSBE-së në vend, Berndt Borchardt, së fundmi ka llogaritur se të paktën 2 miliardë euro janë gjeneruar nga prodhimi e eksporti i kësaj lënde narkotike, në një vend që në vitin 2015 kishte një GDP prej nën 11 miliardë.
Dhe bëhet fjalë për një biznes që po rritet shpejt, nëse llogaritet se, nxitur nga rritja e kërkesës, prodhimi i kanabisit është trefishuar gjatë vitit të shkuar, siç shpjegon ekspertja shqiptare e krimit dhe terrorizmit, Aleksandra Bodgani.
Një shifër që gjen konfirmim indirekt në fjalët e kryeministrit aktual, Edi Rama, i cili e vë theksin te rritja e sasisë së kanabisit të sekuestruar në një vit, që në fakt është trefishuar (edhe pse kryeministri harron ta përmendë).

“Kanabisi për vënien e fëmijëve në gjumë”

Por, historia e kësaj droge në Shqipëri është shumë më e vjetër, e daton në kohën e regjimit komunist të Enver Hoxhës. Në gjysmën e dytë të viteve ‘70, pas prishjes së marrëdhënieve me Kinën, vendi e gjeti veten të izoluar në të njëjtin bllok komunist dhe me nevojën për të gjetur shpejt burime të reja.
Kështu lindën plantacionet e para të shtetit, të përqendruara kryesisht në rajonet jugore afër kufirit me Greqinë. Kanabisi u bë një produkt i konsumit të rregullt dhe disa banorë të Tiranës ende kujtojnë se si është përdorur në familje për të vënë në gjumë fëmijët më të shqetësuar.
Kultivimet mbijetuan të padëmtuara nga rënia e regjimit dhe për më tepër, jepnin më shumë prodhim pas krizës së viteve ‘90-të.
Malli, për më tepër, dërgohej në Itali dhe nga atje, me ndihmën e organizatave mafioze italiane, trafikohej në gjithë Europën. Me kalimin e kohës, në Shqipëri u krijuan disa zona të lira, ku kultivimi i kanabisit bëhej publikisht dhe forcat e rendit nuk guxonin të ndërhynin.

Bumerangu i Lazaratit

Një situatë për të ardhur keq, të cilën u përpoq t’i jepte fund kryeministri Rama, me një aksion në qendrën më të madhe: fshatin e Lazaratit, i pastruar tërësisht gjatë një operacioni të madh në vitin 2013.
Çuditërisht, kjo lëvizje e diktuar ndoshta edhe nga logjika zgjedhore rezultoi një bumerang i madh. Pasi u shkatërrua qendra e prodhimit në Lazarat, në katër vitet e fundit, plantacionet e kanabisit mbinë si kërpudha në gjithë vendin, fenomen që u zgjerua edhe në rajone deri më tani pak të përfshira, të tilla si disa zona pranë Malit të Zi.
Në rritjen marramendëse të qarkullimit, shpjegon gazetari investigativ Lavdrim Lita, ka kontribuar edhe futja në treg e një fare vietnameze kanabisi, që do shumë më pak kohë për të dhënë prodhim dhe me shpejtësi ka zëvendësuar varietetin vendas.
Kanabisi i prodhuar në këtë mënyrë, sipas llogaritjeve nga “BBC”, po tregtohet me dyqind euro në Shqipëri dhe pastaj rishitet në Itali me një çmim dysheme 7 herë më të lartë.
Një fitim i madh që i jep jetë një xhiroje që në të vërtetë është një copë e madhe e GDP-së, duke llogaritur se së bashku me drogën në gomone që lundron për në Puglia, ngarkohen megjithëse në masë më të vogël se në të shkuarën edhe armë, femra për prostitucion e në disa raste edhe emigrantë.
Në të njëjtën rrugë, në sens të kundërt, vjen kokaina e importuar në Europë përmes Italisë dhe Spanjës dhe më pas transportohet në pjesën lindore të kontinentit. Nuk është e rrallë që trafikantët italianë dhe shqiptarë – ku është e përfshirë kryesisht Ndrageta – shkëmbejnë drogë me njëri-tjetrin.

Policia e paralizuar nga korrupsioni

Në një vend ku tërheqja e shtetit social bën që të ndihen efektet e ashpra, kultivimi i kanabisit është kthyer në një instrument mbijetese edhe për shumë fermerë të vegjël, të cilët u japin me qira tokat e tyre oligarkëve lokalë.
Korrupsioni pengon efektivitetin e thuajse çdo aksioni të policisë: Nuk është e rrallë, shpjegon Lita, që në këmbim të një ryshfeti prej 20% dhënë zyrtarëve lokalë të forcave të rendit, lajmërojnë në kohë fermerët për ardhjen e një kontrolli, duke iu lejuar në këtë mënyrë të fshehin pjesën më të madhe të drogës, ndërsa një pjesë e vogël shkatërrohet nga policia, dhe për të rifreskuar statistikat triumfuese të qeverisë.
Kryeministri Rama, duke folur me “Sytë e Luftës”, ka kërkuar dy vite për zhdukjen e shumë zonave të lira, në të cilat kultivuesit e kanabisit arrijnë t’i shpëtojnë dorës së ligjit, por zgjedhjet e përgjithshme janë te porta (në qershor) dhe rreziku është që grupet kriminale të drogës mund të financojë parti politike. Dhe të ndikojnë në politikat e qeverisë së ardhshme.

Në Suedi duhen 4 vite punë për të marrë vizën e përhershme, por duke mos pasur asnjë shkelje ligjore ( as edhe një kapje pa biletë në metro).

Nëse doni që të punoni në Suedi dhe vini nga një vend që nuk është anëtar i BE-së, duhet të keni një leje pune. Nëse keni ndërmend të punoni në Suedi për më shumë se 3 muaj ju gjithashtu duhet të keni një leje qëndrimi. Kjo faqe përfshinë rregulloret që zbatohen në qoftë se ju dëshironi të punoni, ose të filloni një biznes në Suedi. Kushtet për Shqipërinë Kushtet themelore për ta marrë një leje pune janë:

Ju keni një pasaportë të vlefshme; ju mund ta siguroni jetesën tuaj nga të ardhurat e punës që ju kanë ofruar; të ardhurat minimale për një person në muaj duhen të jenë 13 000 korona (rreth 1500 €).

Përveç kësaj punëdhënësi juaj duhet të: ketë lajmëruar vendin e punës në Suedi dhe vendet e BEsë për së paku 10 ditë (për rekrutimin e ri); ofrojnë kushtet e punësimit që janë të barabarta me ato të një marrëveshjeve kolektive në Suedi apo çfarë është e zakonshme në kuadër të profesionit ose sektorit; japin sindikatave mundësinë për të shprehur një opinion mbi kushtet e punësimit në ofertën e punës. Ata që marrin lejen e qëndrimit do tu jepet një kartelë si dëshmi e lejes së qëndrimit.

Kur ju hyni në Suedi, ju duhet të tregoni kartelën tuaj së bashku me një  pasaportë të vlefshme. aplikimi për leje pune Nëse doni që të punoni në Suedi ju duhet, në shumicën e rasteve, të aplikoni për leje pune në vendin tuaj të lindjes apo një vend tjetër jashtë Suedisë ku jeni banues. Megjithatë, në disa raste ju mund të aplikoni për një leje pune në Suedi përmes faqes zyrtare të emigrimit. aplikimi Dokumenetet që nevojiten për aplikimin janë: oferta e punës (ka një formë të veçantë për oferta pune të cilat punëdhënësi në Suedi mund t’i shkarkojë nëpërmjet faqes së internetit http://www.migrationsverket.se); kopja e pasaportës, afati i vlefshmërisë së pasaportës dhe nëse keni leje qëndrimi në një vend tjetër, kopjen e saj; dëshmia që keni paguar tarifën e aplikimit. Duhet të keni parasysh se aplikimin për një leje pune mund të bëni edhe përmes internetit te faqja zyrtare e migrimit dhe nëse ju përdorni këtë metodë, atëherë vendimin do e merreni më shpejt duke siguruar se zyra e migracionit nuk ka nevojë të kërkojë më shumë informacione.

Në Suedi Ju duhet të vizitoni njërën prej zyrave të migrimit, seksionin e lejeve për t’i dhënë shenjat e gishtërinjve dhe të fotografohuni. Këtë zakonisht mund ta bëni edhe kur ta paraqitni kërkesën personalisht por gjithashtu zyra e migrimit mund t’ju thirri edhe në një datë të mëvonshme. Keni parasysh se këto procedura duhet t’i bëni edhe nëse aplikoni online përmes internetit apo përmes postës. Nëse ju jepet një leje qëndrimi, kartela e lejes së qëndrimit do të dërgohet te adresa juaj e regjistruar. Vlefshmëria e lejes së qëndrimit Ju do të merrni një leje qëndrimi dhe pune që mbulon periudhën përkatëse, periudha maksimale e vlefshmërisë për lejen tuaj është 2 vjet. Kjo do të thotë që ju do të merrni një leje për dy vjet, edhe nëse punësimi zgjat deri në një periudhë të mëtejshme. Ju do të merrni një leje të shkurtër në qoftë se është e vështirë të vendosë për sa kohë zgjat koha e punësimit, për shembull nëse puna juaj është dhënë në një ndërmarrje të re. Kur leja juaj e vjetër skadon ju mund të aplikoni për një zgjatje.

Pas 4 viteve ju mund të merreni një leje qëndrimi të përhershme. Ndryshimi i punëdhënësit Për dy vitet e para të qëndrimit, leja e punës është e
kufizuar vetëm të një punëdhënës dhe një profesion të caktuar.

Kur fjala e mjekes vret më shumë se plumbi i hasmit
Ngjarje e jetuar me mamanë dhe vëllain tim, Petron
Nga Ditari i Dhimbjes
Jakup B. GJOÇA
7 maj 2004
Edhe pse tërë natën e kalova në spital me mamanë pranë vëllait Petros, në punë mbërrita herët, sepse kisha shumë material, të cilat duhet t’i dorëzoja deri në drekë, ngaqë ishin porositur nga klienti.
Petrua kishte disa ditë, që nuk i ulej temperature, mirëpo dje mbasdite gjëndja u rëndua edhe më shumë, ndaj nuk u largova fare nga klinika private ku e kishin shtruar. Mjeku më tha se i kishin dhënë antibiotikë shumë të fuqishëm, mirëpo organizmi i dobësuar edhe nga qëndrimi gjatë në gjendje kome i vëllait, e kishte të pamundur të përballonte edhe mikrobin më të dobët.
Mamaja ishte ngurtësuar dhe në sytë e saj nuk i ndahej loti, sado që unë mundohesha të shprehja në çerdhen time shpresë se gjëndja shëndetësore e Petros nuk është edhe kaq shqetësuese. Mjeku grek i kinikës greke në Pire, i turnit të natës vinte shpesh në dhomën e Petros, më shumë të qetesonte mamanë, që sëmundjen e kishim në mbikqyrje.
Në mëngjez unë shkova drejt e në punë dhe nuk u ktheva fare në shtëpi.
Në fakt, fillova punën, por lodhje nuk ndjeva nga pagjumësia. Mirëpo mendimi më kishte ngecë te imazhi i Petros dhe, edhe pse ndiqja me sy makinerinë që punonte, nuk pashë një gjëlpërë që nuk qepte fare, edhe pse kishin kaluar shumë metra. Ndalova makinën, u mundova të riparoja gabimin, më shumë ta fshihja, ngaqë e dija që nga çasti në çast mund të vinte pronari dhe, sigurisht dhe me të drejtë, do të më kërkonte llogari.
Rivura sërish makinën të punonte, duke u munduar të përqëndrohesha te makineria, të mos më ikte sërish asnjë rresht pa qepur, nga 100 gjëlpërat që kishte makineria.
Zhurma e makinerisë ishte kaq e madhe, saqë nuk ndjeja asgjë tjetër. Një çast pashë telefonin. Kisha një thirrje të humbur. Shikoj numrin. Ishte mamaja.
U drodha. Mamaja më telefononte vetëm kur kishte shumë nevojë, ose kur gjendja e Petros ishte shumë shqetësuese.
Gjeta telefonin e mjekut të klinikës dhe bëra thirrjen.
Nuk doja të pyesja drejpërdrejt mamanë.
Mjeku ma hapi telefonin menjëherë. Akoma nuk kishte ikur nga shërbimi. E pyeta nëse ishte përkeqësuar gjendja shëndetësore e Petros. Mjeku më tha, që asgjë nuk ka ndryshuar.
U qetësova disi dhe i bëra thirrje mamasë, që të mësoja për çfarë halli më mori telefon, derisa unë nuk kisha më shumë se 2 orë që isha me mamanë tërë natën në dhomën e Petros.
-Mama, ke ndonjë hall? – e pyeta, sa dëgjova “Alo” të mamasë.
– Po ty, more Jakup, përse më gënjen mua? – më pyeti mamaja, por zëri i ishte i mbytur nga gulçima e të qarëve.
– Si është Petrua? Sapo pyeta doktorin dhe më tha që iu ul pak temperature. – I thashë mamasë, si për ta mohuar për fjalët që më tha.
– Po Petrua nuk shërohet më! Mua pse më gënjen ty përditë, kur më thua që Petrua do shërohet? – mamaja e ngriti zërin, edhe pse fjalët I mbartën të qarët me zë.
– Çfarë thua, mama? Kush të tha që Petrua nuk shërohet? Nuk e shikon ty përditë si e përkujdesojnë mjekët?
– Ty më gënjen mua. Ty. Petrua nuk shërohet më. Ty më gënjen… Mamaja e kishte ngritur zërin, edhe pse qante.
Ngriva. Mornica të ftohta më çpuan gjithë trupin. Sytë m’u errën.
Mezi fika makinerinë.
-Mama, dëgjo! Unë nuk të gënjej kurrë. A nuk i hap sytë tani Petrua? A nuk reagon tani, kur dëgjon zhurmë. Petrua na dëgjon, nuk është më në komë.
– Akoma më gënjen? Akoma?- mamaja më kundërshtoi fort, edhe pse në zërin e saj dëgjoja më shumë nguçimën e të qarëve, sesa tingujt e fjalëve.
– Mama, të lutem, mos më torturo. Kush të ka thënë, që Petrua nuk shërohet? – iu luta mamasë, sepse e kuptova që dikush i kishte folur. Nuk mund të ndryshonte mamaja kaq shumë, për 2 orë, që u largova unë andej.
– Sapo ma tha doktoresha shqiptare. – më tha mamaja.
– Cila?
– Ajo doktoresha shqiptare, që punon këtu te klinika.
– Si ta tha?
– Erdhi në katin tonë, por nuk erdhi te dhoma e Petros. Unë iu luta të vinte edhe te Petrua dhe të shikonte temperaturën. Por ajo më tha, që nuk ka pse vjen, derisa Petrua nuk shërohet më. Kaq më tha, dhe iku!
– Kaq të tha? Si guxoi! – munda të belbëzoja, ngaqë një ngulç m’u ngjit nga trupi drejt grykës.
Gishtërinjtë i mblodha fort grusht, saqë ndjeva dhimbje. I rashë fort edhe tavolinës, duke përplasur edhe telefonin!
Pastaj ia dhashë të qarët. Nga inati. Nga zemërimi.
Nuk kontrolloja dot vetveten.
Mora telefonin dhe me duart që më dridheshin nga zemërimi gjeta numrin e mjekes shqiptare, që punonte në klinikën private, ku ishte Petrua shtruar.
Sa dëgjova zërin e saj, i thirra, jashtë kontrollit të vetvetes.
-Cila jeni ju, madam, që i thoni mamasë time, që djali i saj nuk shërohet më?
– Të vërtetën i thashë, dëgjova zërin e saj të ftohtë, sajo krisma e xhamit, kur qëllohet me gurë.
– Cilën të vërtetë? – ftohtësia e zërit të saj, më shtoi edhe më shumë zemërimin, por tashmë u mundova unë të mblidhja vetveten, që të kontrolloja fjalët.
– Unë jam mjeke.
– Cili mjek i thotë nënës, që djali i saj nuk ka më shpresë që do jetojë, edhe pse është në koma?
– Nuk keni pse bërtitni.- më erdhi nga telefoni në zë shpërfillës.
– Ju jeni nënë?
– Po, por çdoni të më thoni me këtë?
– Po, si nënë, sikur unë t’ju them që djali juaj 26 vjeç nuk do jetojë më, ju do të ma falni?
– Nuk dua më të flasë me ju.- ma preu mjekja fjalën dhe më mbylli telefonin.
Unë përplasa sërish grushtin mbi tavolinën e punës, aq sa sendet që ishin përmbi tavolinë, ranë të gjitha në shesh.
Kur hodha sytë në dysheme, të shikoja sendet e rëna, pashë, që përballë meje të qëndronte pronari.
Nuk e kisha ndjerë praninë e tij.
-Me kë fole në telefon? – më pyeti i habitur pronari.
– Me mjeken e klinikës ku është Petrua, – them, por sërish unë isha i ngrirë.
– Folët shqip. Është shqiptare?
– Po, është mjeke shqiptare, e punësuar në klinikën në Pire.
– Çfarë thatë, nuk të kuptova, sepse folët shqip. – më pyeti sërish pronari, por me një ton miqësor.
Pronari tërë muajt që Petrua ishte në gjendje kome, pas aksidentit automobilistik në Artë, më kishte ndihmuar. Petrua kishte punuar 2 vjet këtu, te fabrika në Metamorfosi të Athinës dhe kjo ndikoi që pronari të më ndihmonte për Petron, me gjithë mënyrat.
-Ajo mjekja shqiptare, i kishte thënë mamasë sot në mëngjez, që Petrua nuk shërohet më. – sa mbarova fjalinë, u mbyta në të qarë.
– Si mundet? Si mundet mjekja t’i thotë nënës të Petros, që djali nuk shërohet më, edhe pse është në koma? Aq më tepër, që edhe mjekja është shqiptare? – më tha me habi edhe pronari grek.
Unë ktheva shpinën, dhe qaja. Nuk mundesha të përgjigjesha.
Qëndruam në heshje një kohë të gjatë. Unë shpinëkthyer nga pronari, ngaqë nuk doja të më shikonte lotë në sy.
-Jani, qetësohu,- dëgjova dikur zërin e pronarit. Më kapi nga supet.
U ktheva nga ai.
-Ka shumë pacientë, që kanë qëndruar në koma për vite të tëra. Ti vetë më thua, që tani Petrua ka hapur sytë, që reagon ndaj zhurmave. Ju mos e humbni besimin te Zoti.
– Këtë frikë kisha. Që mamaja të mos mësonte të vërtetën. Përditë unë mundohem ta qetësojë mamanë, që Petrua do shërohet. Ia thonë aty edhe mjekët grekë, që vijnë përditë dhe e vizitojnë, edhe pse gjëndja shëndetësore e Petros është e qëndrueshme, pa kthim.
– Qetësohu edhe ty. Dhe beso edhe ty, që Petrua mund të shërohet.
– Ajo mjekja vrau shpresën e mamasë se Petrua do të shërohet. Si mundet tani mamaja ta përballojë këtë, derisa qëndron 24 orë mbi kokë Petros dhe e përkujdeson, duke shrpesuar se një ditë Petrua do t’i flasë, se Petrua do ta përqafojë.
– Hajde, të rrimë në zyrë. Qetësohu edhe ty. Hajde.
– Jo, unë do vazhdoj punën. – kundërshtova unë. Asnjë ditë nuk e kisha ndërprerë punën, sa kthehesha nga Petrua. Më shumë kohën e kaloja në punë dhe në spital te Petrua, sesa në shtëpi, në këto 9 muaj, që kishim Petron në komë.
Doja të qëndroja në vetminë time. Dhimbjen ta përjetoja në vetminë timë.
Në fakt, kur isha i vetëm në punë, veç të tjerave, edhe qaja në vetmi, sepse në sytë e mi lundronin imazhet e përkujtimeve me Petron, si për të mohuar realitetin e hidhur të aksidentit!!!
Nuk mund të pranoja kurrë, që Petron mund ta humbisja!!!
Në praninë e të tjerëve, asnjëherë nuk qaja, ose mundohesha që dhimbjen ta përmbaja, të mos e shfaqja kurrë, si për të mos pranuar …fatalitetin!
-Hajde, qetësohu. Punën e lëmë për nesër. Nuk prish ndonjë punë. Pastaj ty, asnjëherë nuk e ke braktisur punën. Sot, ik shko pranë mamasë. Të ka nevojën tënde. – këmëbnguli pronari.
Mbylla makinën dhe kokëulur pranova të shkoja me të te zyra e tij, që është në katin e parë.
U ula në një kënd të zyrës.
Pronari më bëri një shenjë të afrohesha pranë tavolinës së punës së tij.
-Merre telefon pronarin e klinikës. Thuaja atij. Kërkoi të ndjekë nga puna mjeken. Ka shkelur betimin e Hipokratit! E meriton të flaket nga puna! Me sjelljen e saj, ajo nuk e meriton të jetë mjeke, derisa braktisi të sëmurin. Mjekja nuk ia pret shpresat kurrë pacientit, deri në frymën e fundit! – më ftoi pronari te telefoni.
U afrova. Gjeta në telefonin tim numrin e pronarit të klinikës greke.
Kur dëgjova përtej receptorit, zërin e tij, i fola.
-Zoti Jango, mirëmëngjez.
-Mirëmëngjez, Jani. – Pronari i klinikës më njihte tashmë.
– Para ca ditësh, kur zëvendësministri grek i Punës, ( i përmenda edhe emrin, që mbulonte sigurimin shoqëror të Petros në klinikën private), urdhëroi IKA-n (institucioni shtetëror i Sigurimit shtetëror Shëndetësor i Greqisë) që të mbulonte shërbimin shëndetëesor të Petros në klinikën tuaj private, edhe pse ka mbaruar marrëveshja, besoj këtë e bëri ngaqë të sëmurit i duhet dhënë ndihma shëndetësore, apo jo?
– Po, po dhe shumë mirë bëri.
– Domethënë, Petrua, edhe pse është në gjendje kome, ka nevojë për shërbim të specializuar shëndetësor?
– Po, po, ndaj edhe ne në klinikë përpiqemi që t’i shërbejmë sa më mirë.
– Po, a ka të drejtë ndonjë mjek i klinikës t’i mohojë Petros të drejtën e shërbimit, ngaqë i sëmuri është në gjendje kome?
– Jani, nuk të kuptoj! Thuama drejt.- më thotë me ton shqetësimi pronari i klinikës, ku është shtruar Petrua.
– Po ju flas hapur. Sot mjekja shqiptare, që ju keni punësuar në klinikën tuaj nuk pranoi të vizitonte Petron, edhe pse e luti mamaja.
– Si ka mundësi kjo që më thoni?
– Po, po. Ju jemi ankuar ne, ndonjëherë, këto 5 muaj, që ju i shërbeni Petron?
– Jo, por edhe ne, siç e shikoni edhe ju, i shërbejmë të gjithë Petros, që ta shërojmë.
– Por, mjekja juaja, jo vetëm që nuk pranoi ta vizitonte Petron, por i tha mamasë, që Petrua nuk shërohet më, prandaj, nuk humbet kohën e saj ta vizitojë.
– Si? Çfarë? E tha këtë? Është e mundur, që mjekja t’i thotë mamasë tuaj këtë për Petron? – pronari i klinikës më pyeste , ndoshta i habitur ngaqë nuk mund ta besonte…
Unë nuk mundesha më të përgjigjesha, ngaqë e qara më mbyste edhe zërin.
Pronari më mori receptorin nga dora dhe e uli mbi telefon.
Në afroi një gotë me ujë. Mbylli edhe derën një klienti, që i erdhi në zyrë. Pas pak, doli edhe vetë nga zyra e tij, duke më lënë vetëm mua.
Dikur dola nga zyra. Ika edhe nga fabrika. Nuk mundesha më të punoja.
Mora makinën. U drejtova nga rruga që të shkoja në klinikë, të takoja mamanë. Por, nuk e di pse në mes të rrugës, ndalova. Qëndrova gjatë, në heshtje. Vetvetiu, dikur ktheva makinën nga rruga dhe, pa ditur pse, u drejtova nga shtëpia. Mua më dukej sikur tani në timonin e makinës time ishte Petrua që drejtonte, jo unë. Ose unë drejtova makinën instiktivisht.
Kur, po futesha te rrugica e shtëpisë, sërish qëndrova.
Nuk doja të shkoja në shtëpi, në këtë orë.
Gruaja do të më bombadonte në pyetje, përse kisha lënë punën. Do ta shqetësoja më shumë, për më tepër, që kishte të përkujdeste edhe vajzën tonë të dytë 13 muajshe.
Ktheva sërish makinën nga rruga. Shkova në rrugën që të çonte te shkolla e Anxhit, vajzës së Petros.
Anxhi është në klasën e dytë fillore. Asnjëherë nuk e kisha marrë nga shkolla. Nora, vajza ime e madhe, e merrte ato ditë,që mamaja e Anxhit punonte.
Qëndrova në një stol dhe prisja të mbaronte Anxhi shkollën, edhe pse donte akoma 3 orë.
Dje, meqë ishte e dielë, kishim shkuar te Petrua familjarisht.
Kisha marrë për herë të parë edhe vajzën e vogël. Rafa, që i gëzohej hapave të parë që hidhte, si 13 muajshe, vite nëpër dhomën ku ishte shtuar Petrua, dhe herë herë qeshte dhe afrohej me interesim te koka e Petron. Ne e shikonim, me lotët që na mjegullonin të parët.
Petrua, nuk e di, nëse dëgjonte, që të mësonte që në Jetë, në ndërkohën e 21 muajve që ishte në koma, kishte ardhur edhe vajza ime e dytë dhe tani, për herë të parë, ka ardhur vajza me këmbët e saj pranë tij?
Unë qaja më shumë, sepse shikoja që një jetë më fikej në zemrën time dhe një jetë tjetër kishte ardhur në zemrën time.
Anxhi 7 vjeçare, e ndiqte Rafën çdo hap në dhomën ku ishte shtruar Petrua.
Një moment, që Rafa iu afrua Petros dhe zgjati dorën në kokën e tij dhe mundohen ta prekte në fytyrë, Anxhi iu afrua, duke e tërhequr. Rafa kundërshtoi dhe filloi të qante.
Mamaja i shikonte, dhe filloi të qante, pa thënë asnjë fjalë.
-Mos e hiq Rafën nga krevati i Petros, Anxhi, – I them unë me të mirë Anxhit.
-Jo, nuk dua ta prekë babin. Është babi im. Nuk dua ta lëndojë! –më kundërshton Anxhi me një ton qortues, ndërsa sytë I ishin ndezur nga vendosmëria e saj.
– Nuk i lëndon Rafa, babin tënd. Edhe Rafa e do, se e ka xhaxhin e saj, – I them Anxhit, sërish me të mirë, duke u munduar të mbaj të qarët.
– Jo, nuk dua ta prekë babin tim. Është babi im!!!
“Është babi im. Është babi Im”, – akoma më buçonin në veshët e mi klithma e Anxhit. Hodha sytë nga shkolla.
Oborri u mbush me fëmijë. Kishte mbaruar mësimi për atë ditë.
Nxitova të shkoja e të marr unë Anxhin.
Anxhi sa më pa në oborr, erdhi me vrap drejt meje.
U hodh në krahët e mi.
E putha dhe e shtrëngova, ndërkohë në veshët e mi, akoma buçitnin fjalët e saj: “Është babi im, është babi im”.
-Xhaxhi përse ty qan? – më pyeti Anxhi dhe më vuri dorën në sy, duke më fshirë lotët.
-Jo, zemra ime, nuk qaj, por u gëzova që të pashë ty.
– Po pse erdhe tit ë më marrësh nga shkolla?
– Po nuk do ti?
– Ja erdhi dhe Nora, – më tha Anxhi dhe u shkëput nga unë dhe u drejtua me vrap nga Nora. Iu hodh edhe asaj në krahë!!!