Nga Neritan Alibali.

-Tri Unazat e hekurta qe rethojne PD..!!! Partia Demokratike ndodhet sot para nje prej sfidave me te medha ne historine e saj 27 vjecare…!

Humbja e thelle e opozites ne zgjedhjet e 25 qershorit, bashkoi ne menyre te rufeshme si ne nje reaksiin kimik, armiqte e hershem politike te PD, me miqte te kthyer ne armiq te saj dhe te Berishes, rrogetaret profesionist apo sharesit profesioniste qe mireqenien e tyre shumevjecare e kane ndertuar nepermjete fluksit te begate te sulmeve kunder PD me armiqe personale te Lulzim Bashes, duke filluar qe nga ata qe e luftuan qe kur zbriti nga avioni, e deri te miqte e servilat e para 25 qershorit, te cilet vetem nje dite me pas me 26 qershor, nuk lane gje pa i thene Bashes..!!

Te gjithe sebashke apo vec e vec duket sikur kane krijuar nje numer rathesh apo Unazash te hekurta rreth trupit te PD, duke rezikuar ti marin frymen e ta kthejne ne nje institucion anemik, per ta nxjerre njehere e pergjithmone jashte politikes shqiptare..!!

*Pa dyshim qe kundershtari me i madh eshte Edi Rama i cili me shume se kushdo kerkon eleminimin e PD..!!

**Kundershtari i dyte ose Unaza e dyte e hekurt eshte LSI e cila do te jete nje force opozitare per keto 4 vite pa asnji pergjegjesi per fatet e vendit.

***Unaza e trete e hekurt qe ka lakuar PD, vjen nga brenda PD, Konflikti i ngrire midis Bashes dhe grupit kunder tij, nisur qysh me zgjedhjet e tij si kryetar ne vitin 2013 shpertheu si vullkan pikerisht ne vigjilje te fushates se ketij viti. Sulmi i tyre kunder Bashes ndodhi ne momentin me te gabuar politik..! Fushata e tyre agresive veproi si goditje tokmaku duke demtuar jo thjeshte vetem kryetarin e PD, por vete PD-n.                                                          Nisur nga kjo nje pesh te madhe te humbjes se kesaj partie e mbajne dhe keta grupi Anti Basha.

Pooor konflikti vazhdon.                        Pas 25 Qershorit ketij grupi te vjeter ju bashkua dhe grupi i te Rinjve dhe ish zyrtareve te nivelit te trete, katert ne administraten e PD kur ishte ne pushtet qe Basha i afroi  kur u zgjodh kryetar i PD..! Madje me mbeshtetje te Bashes ishin vene ne krye te Departamenteve te PD , cka i bente automatikisht dhe anetare te kryesise se partise.                  Ky grup te rinjsh u soll ne krye te partise si kompensim , balancuar apo perballur grupin e ish-drejtuesve te vjeter anti- Bashiste te PD qe benin ligjin ne grupin parlamentar.

Cuditerisht ky grup te rinjsh per plote kater vite ZHGENJEU te gjithe pritshmerite per te cilat ishin afruar. Ata u paraqiten si e ardhmja e PD Fatkeqesisht performanca e tyre la shumd per te deshiruar. Si ne maredhenie publike ashtu dhe ne Departamentet e PD, “shpresat” e PD jo vetem nuk shkelqyen, por nuk dhane asnji ide per te ndihmuar Bashen ne lufte per te fituar pushtetin. Dhe te mendosh qe departamentet ishin Qeveria ne hije.

Paaftesia e anti-bashesve te “rinj” u vu re dhe gjate fushates anti- Basha me 22 Korrik. Niveli shume i ulet i performances se “liderve te rinj” ne publik dhe media, tregoi “deshtimin” e Lulzim Bashes ne lerzgjedhje te tyre.

Por paradoksi vazhdon..!!                        Pas rizgjedhjes se Bashes kryetar, antibashistet e rinj, nuk moren mundimin te jepnin DOREHEQJEN . Mandati i tyre mbaron vitin 2018…, cja do te thote qe partia me e madhe opozitare do te vazhdoje te mbetet ne situate “konflikti” per te pakten dhe per nji vit tjeter…!!?? Kjo situate qe rezulton te jete nje gjendje “kritike” dhe paraluzuese politike dhe organizative , do te PENGOJE fuqishem pergatitjen e opozites per zgjedhjet lokale te 2019-s..!! Situate kjo qe do ta conte opoziten ne DESHTIMIN e radhes…!!

Ne kete aspekt Lulzim Basha, sfiden me te madhe e ka “brenda oborrit te vet politik”..!!

Detyra kryesore e Bashes dhe PD-s eshte THYERJA E UNAZES SE TRETE…!!! Pa u “cliruar” prej saj, opozita NUK MUND TE PETBALLET ME SFIDA TE TJERA TE MEDHA E TE VERTETA…!                     Duhet ti jepet fund te berit opozite Opozites..!!                                                  Ky ka qene nje “zakon i keq” i te djathtes shqiptare ne periudhat kur ne pushtet ja qene PS.

Disa nga ish-drejtuesit e e larte te PD, qe sot jane bashkuar ne bllokun anti- Basha,e jane quajtur dikur opoziten e “Opozites” si INSTRUMENT NE SHERBIM TE SOCIALISTEVE..!! A vazhdojne valle ti qendrojne edhe sot qendrimeve te dikurshme…?? Te pakten 5 parti te reja jane krihuar nga gjiri i PD nga grupe te ish- drejtueseve te larte..por ato parti te shpallura me aq buje nuk munden te krijojne ndonji alternative konkurrente me partine meme. Ato mbeten parti te “vockla” pamvaresisht kapaciteteve te medha intelektuale te drejtuesve te tyre, te cilet me “ftesen” e pare te Berishes, u RIKTHYEN te partia e tyre “meme”..!!

Ate mbremje debora nuk kishte te pushuar, e kisha lene te takohesha me Edin tek lokali i  Jorgos, nje shqiptar prej Çamerie tek i cili shqiptaret e porsa ardhur ne Stockholm, gjenin jo vetem nje strehe ku takoheshin me bashkombasit e tyre, por edhe darken e kishin falas nga ky njeri i mirë.

Futem ne lokal dhe porosis nje gote vere. Eh thashe deri sa te vije Edi (Edi Tafaj) po e rrekellej nje gote.

Pa e kuptuar dikush me afrohet dhe me kerkon se a mund te ulej per te me pyetur per dicka. E ftoj dhe i them ne se mundem pse jo , me çfare te mundem dhe ne moment porosis nje tjeter gote per te ardhurin.

Kam ardhur per pune thote dhe nuk njoh njeri, ja shyqyr ky lokali i ketij grekut qe po na jep dhe darken pa lek, pse jo qendrojme shume ore ketu, nuk eshte Grek i them eshte shqiptar Çamerie, nga Gumenica.

Duke e pyetur se me çfare mund ta ndimoja, miku krekoset dhe me thote…

Se une or (file) mik,nuk jam si keta (shqiptaret e Shqiperise) qe flene mes debores ne çadra ne mes te pyllit….une vij nga Greqia, nga Kreta, jam me dokumenta or file.

Mu erren syte, lokali po me rrotullohej, vertet edhe une isha nje si ata i ardhur nga Shqiperia veç me nje pashaporte Shqiptare, paçka se kisha  kohe qe isha bere qytetar Suedes. Vija ne shkolle, flinja ne nje dhome te rehateshme ne hotel, dhe paguesha nga shteti, po perseri nje prej tyre isha edhe une.

Nëper mjegull shihja europianin e Kretes qe fliste pa pushim dhe se si  i quante apo i etiketonte bashk_kombasit e mij, kur vete atij nga goja i vinte nje ere e rende sikur….

Kamarjeri sjell goten e veres qe une do qerasja ate….qe….                                        e hodha veren mbi goten tjeter, ajo u derdh, ashtu siç isha i them:

Më vjen keq or mik, por edhe une  si ata (qe e shtrengojne si plakat qelbin) ate te uruar pashaporte jam. Shqiptar Shqiperie, dhe rrekelleva goten e veres. Nnuk te ndimoj dot, sepse nuk e di se si ju aplikoni per te kerkuar pune.Une kujtova se mos deshe ndonje vend ne çader per te kaluar naten e acarte…por ti je ndryshe nga ne….dhe…desha te te pyes, dhe ti pa kokerr leku je qe vjen e ha darken falas ketu si ata te çadres!?

U çua pa thene as mirupafshim dhe u ul ne nje tjeter tavoline, he i tha dikush, jo or ti i tha ai ishte nga ata të çadres…..tjetri si duket me njihte dhe po habitej…

E degjova dhe qesha me vete. Eh shqiptar, shqiptar, sa poshte kemi rene, apo thua keshtu kemi qene dhe nuk e dinim, apo e fshihnim, Çpate me thote Jorgo…asgje asgje i them, te degjova me thote, te degjova dhe mire ja bere. Nuk jane emigrantet shqiptare te greqise te gjithe keshtu me thote, por ja ka dhe te tille. E di or mik e di i them se e kam provuar dhe vet greqine, por se si mu dhemsen ata shqiptaret e Shqiperise (veç me pashaporta) qe flene ne çader dhe punojne ku te munden, here me buke, here barkun bosh, per te mbatur femijet me buke atje larg, shume larg prej ketu.

E ndersa sot ata shqiptaret e çadrave jane dhe me fisnike, punojne dhe jetojne si qytetare, dhe me mire  se sa ata qe….

Mu kujtuan sot mbas kaq kohesh kur nje mik shkruante ne FB se shqiptaret spiunojne njeri tjetrin ne pune ketu ne Suedi.

Jemi mbledhur sot si çdo 12 shtator për të përkujtuar tribunin e lëvizjes studentore, zemrën e kurajës demokrate, të paharrueshmin Azem Hajdari dhe mikun e bashkëluftëtarin e tij Besnik Çera.

Vit për vit, nëse dielli i demokracisë shndrin siç ka shndritur, apo fshihet pas reve të zeza të krimit e të korrupsionit siç është fshehur, ne vijmë këtu jo thjesht për të nderuar e për të ndarë së bashku dramën e 12 shtatorit të para 19 viteve, por ne vijmë këtu për të celebruar kujtimin, forcën, kurajën dhe mirënjohjen, forcën e Azem Hajdarit dhe atë që ai përfaqëson përjetësisht.

Luftën pa kompromis për liri e demokraci, qëndrimin titanik kundër vesit, krimit dhe drogës në pushtet.

Bashkimin në vlerat më të mira patriotike, atdhetare, në një shoqëri dhe vëllazëri politike që e ka emrin Partia Demokratike, por edhe shumë më gjerë se kjo.

Mirënjohja dhe krenaria dhe sensi i kurajës na bashkon e do të na bashkojë përherë, edhe atëherë kur dielli i demokracisë përsëri të ndrijë e përsëri kur beteja të tjera si kjo që kemi përpara të na presin.

Vijmë këtu përulësisht, po kështu vendosmërisht për të mos e tradhtuar kurrë kujtimin e Azem Hajdarit, as vlerat për të cilat ai ra hero në altarin e përjetshëm të lirisë, demokracisë dhe mirënjohjes së një kombi të tërë të çliruar nga vargonjtë e diktaturës.

Vijmë këtu për tu zotuar se kurrë më nuk do të pranojmë një diktaturë të re, të krimit, të drogës, pushtetit personal dhe autokracisë. Liria dhe demokracia janë vlerat tona të patjetërsueshme. Duke luftuar dhe fituar për to nderojmë përditë kujtimin e Azem Hajdarit, tribunit të demokracisë.

I paharruar kujtimi i tij!

Fjala ne homazhet per tribunin e lirise Azem Hajdari!

“I nderuar zoti Kryetar!

E nderuar zonja Hajdari!

Të dashur familjarë të heroit, tribunit të lirisë, Azem Hajdari!

të sivllaut të tij në betejë, Besim Çerja!

Zonja dhe zotërinj!

Sot për ne është një ditë, që ne kujtojmë me dhimbje të madhe, aktin barbar të kryer nga regjimi, ekzekutimin para selisë së PD të tribunit të lirisë Azem Hajdarit, njeriut që ka bërë si individ më shumë se kushdo tjetër për lirinë e shqiptarëve. Ishte gjoksi i tij, që ngrihej më 8 dhjetor në rrugët e Tiranës përballë barrikadave të autobilndave, të bataljoneve të policisë, ushtrisë, që solli celjen e dyerve bashkë me studentët e tjerë të lirisë për shqiptarët.

Por Azem Hajdari nuk është vetëm një lider i historisë, Azem Hajdari është një burim i madh frymëzimi për cdo shqiptar, për cdo të ri, për cdo të re. Frymëzimi i tij është të qëndrojmë të pamposhtur, është të ngrihemi sa herë që rrëzohemi, është të vazhdojmë betejën, dhe sot, më të vendosur se kurrë për idealet për të cilat ai flijoi jetën e tij.

Ndajn dhe, thirrja ime është që, le të na frymëzojë guximi, vizioni, trimëria e tribunit tonë legjendar, për të realizuar sa më shpejt, sa më të vendosur idealët për të cilat ai ra ai ra, dhe që sot janë në një vështirësi shumë të madhe. Unë kam besim se ne do t’ia dalim. I përjetshëm kujtimi i Azem Hajdari, tribunit të lirisë së shqiptarëve, sivvlaut të tij në betejë, Besim Çerjes.” sb

Ish-kryeministri Berisha ka devijuar gjithë rrjedhën e mbledhjes së grupit parlamentar të Partisë Demokratike, duke kthyer prozhektorët tek ngjarja e djeshme në Kuvend, ku  rezultoi se të paktën dy prej votave të PD-së, kaluan në favor të Gramoz Ruçit për zgjedhjen e tij si kryetar Kuvendi.

Sali Berisha:

Kush e bëri na futi thikën mbrapa. Nuk duhet ta falim atë që e bëri. Ata që e bënë duhet ta dinë që ne e denojmë. Na duhet prova për të qenë serioz. Të kërkojme prova nga komisioni se nuk na shërben të mbajmë qëndrim në falsitet. Se nuk jemi vetëm, janë populli që na gjykon. Nuk mund të gjejmë pretekst që t’i hedhim hi syve.

Ervin Salianji:

Unë bindem vetë…

Sali Berisha (duke ju drejtuar Salianjit)

Asnjë nga ju pa mbledhje grupi nuk mund të prononcoheni. Grupi është grup. Të pranoj une se je ti i bindur për gabim se pranoj. Unë kam bindjen që aty është tradhëti. Nuk ngushëlloj mbështetësit me një mashtrim.
Kush del në emër të grupi merr miratimin e grupit nuk del vetë. Këta nuk kanë të drejtë të bëjnë deklarata në emër të grupit. Më vjen keq Ervin po këtu s’jam dakord. Kjo që thua ti nuk ka ndodhur në 27 vjet, manipulimi i komisionit. Ndërkohe që kjo që themi ne, shitblerja e deputetëve ka ndodhur. Ky ka hyrë në parlament rishtar dhe nuk di. Në 27 vjet ka 50 raste shitje. Kurse kjo e jotja nuk ka ndodhur kurrë.
Sa dolëm nga parlamenti Ervin, News-i thoshte Ruçi zgjidhet me votat e PD-së. Rama tha po ashtu. Edhe t’ia tregosh votat një për një, prapë nuk bind. Ti thua gjëra të tjera pa kuptim.
Kemi përgjegjësi ndaj njerëzve. Nuk bindim se ata manipuluan në votim. Se ishte live. Kërkoni komision hetimor dhe merr votat po ke dyshim. Por ishin live. Mos hidhni ujë në hava.
Duhet të mbyllet me një dënim të këtij akti. Me një qëndrim të kryesisë së grupit që të bëj qëndrim të qartë.
Ta dënojmë dhe të marrim masa. Mos të fshihemi pa asnjë kuptim

Lulzim Basha:

Ervin boll tani. Nuk ka rëndësi përshtypja jote. Le të mbajmë qëndrim si thotë Doktori.

Pika 1: Dënimi i aktit.
Pika 2: Nuk japim version ishte vjedhje apo manipulim
Pika 3: Kush shet votën nuk ka vend në PD.
Pika 4: Në krye të parlamentit është ai që nuk hyn dot në SHBA. Dhe hapin e parë e bën si mafioz.

Grida Duma:

Unë mendoj që mjafton qëndrimi që mbajta dje, ti qëndrojmë asaj.

Sali Berisha:

Grida nuk kemi qenë dalord me qëndrimet e tua. Ti nuk mund të flasësh dhe  të thuash në emër të grupit kur grupi nuk është mbledhur. Qëndrimin që do mbajmë tani do jetë i grupit.

Në vitet ’70 Komiteti Qendror i PPSH-së porositi një pikturë me sfond historik, të cilën e vendosi në një prej zyrave kryesore të tij. Në mënyrë simbolike, kjo pikturë pasqyron propagandën e regjimit komunist, sipas së cilit vetëm ai regjim po realizonte aspiratat shekullore të popullit shqiptar.
Diktatori i Shqipërisë kishte dëshirë ta lavëdronin në dy gjëra: se po bënte shtet (realisht një shtet i dështuar si në organizim dhe në funksionim), si dhe të gënjehej se ishte figura më e denjtë që i takonte të merrte shpatën e Skënderbeut. Dy “stacione” të tjera historike përmendeshin vitet 1912 me pavarësinë dhe 1924 me grushtin e shtetit të këtij viti. Gjysmën e pikturës e zënë partizanët dhe shefi i tyre Enver Hoxha, por mungojnë këtu Miladin Popoviçi dhe Dushan Mugosha.
Si rezultante e gjithë historisë së Shqipërisë dilte Enver Hoxha.

Në historinë e Shqipërisë ata cilësohen heronj, por jeta e tyre shkoi aq ters si të ishin dënuar me vdekje. Atë 12 dhjetor të vitit 1985 teksa futeshin në ambasadën italiane në Tiranë dhe kërkuan azil politik, 2 vëllezër dhe 4 motra të familjes Popa që i dhanë grushin më të rëndë regjimit komunist.

Pas 32 vjetësh pesë prej tyre kanë vdekur. Gjallë është vetëm Ermioni, vajza e vogël e familjes që sapo ka mbushur 75 vjeç.  Jeton mes skamjes dhe pamundësisë së jetës. E braktisur dhe e rrënuar nga gjithçka, ajo është në kufijtë esktremë.

Gazetari dhe drejtusi i emisionit “Debati në Channel One” Roland Qafoku ishte në shtëpinë e saj në një apartament në katin e parë të një pallati parafabrikatesh në Durrës dhe solli me zë dhe figurë vuajtjet e heroinës. Fraza e përsëritur më shpesh gjatë intervistës ishte: Jam e vdekur për së gjalli.

Qafoku ka bërë një zbulim që vjen për herë të paë për opinionit publik. Në janar të vitit 1987 presidenti i regjimit komunsitr Ramiz Alia dërgoi në ambasadën italiane për të negocuar Kristaq Ramën, babain e kryeministrit të sotëm Edi Rama.

Ai publikoi mbrëmë të gjithë raportin që Kristaq Rama, deputet dhe anëtar i presidumit të Kuvendit Popullor hartoi për Ramiz Alinë pas takimit disa orësh me familjen Popa. Më poshtë është e zbardhur një pjesë e këtij raporti të hartuar nga Kristaq Rama.

“Sot më datë 23 janar 1987, ora 10.00 u bë takimi në ambasadën italiane. Në hyrje të ambasadës na priti një punonjës i ambasadës i cili na drejtoi në një studio ku na priste ambasadori (Claudio Gentile).

Paraprakisht, mbasi u ulëm, ambsadori filloi të më pyesë a po punoj për statujën e shokut Enver në sheshin “Skënderbej” dhe biseduam për monumentet që kam punuar unë… Në dhomë u futën një burrë dhe një grua që ishin Akili dhe Liljana. Kur u futën ata as nuk na përshëndetën, por na shihnin pak të çuditur. Vumë re se ishin shumë të irrituar dhe ishin veshur me rroba shumë të përdorura shqiptare që nga këpucët e deri te palltot.

Kur i tha ambasadori që e njihnin zotin Rama, ata e mohuan atëherë unë i thashë se “njihemi se jemi durrsakë dhe me Liljanën kemi qenë në shkollë, në Liceun Artistik”. Ajo prapë nuk dha të njohur. Ishte shumë e zbehtë dhe e zbardhur komplet. Kur u ulëm i thashë: “Ku janë të tjerët?” Kjo pyetje i befasoi, panë njëri-tjetrin dhe thanë “këtu janë”.

Kur i pyetëm përse nuk duan të vijnë, unë dua të bisedoj me të tërë, përgjigja qe se “janë të sëmurë dhe jemi ne e s’ka nevojë për ta”.

“Po kaq keq janë sa nuk mund të lëvizin? – Unë desha të bisedoj dhe takoj edhe ata që të dëgjojnë edhe ata. Por dhoma ku ishim ne dhe nga karriget që ishin vendosur dukej që paraprakisht ishte menduar se ato do të ishin vetëm dy vetë.

Akili më pyeti përse kisha ardhur. Unë i shpjegova që si deputet në takim me popullin më kanë pyetur për ju dhe më kanë ngarkuar t’ju takoj tju shpjegoj dhe sqaroj pozitën tonë duke ju bërë thirrje të reflektoni…

Herë pas herë ata bënin këto ndërhyrje: “Ne nuk kemi punë me ju. Jemi italianë se jemi në tokë italiane. Çështjen tona do ta shqyrojë OKB dhe gjyqi i Hagës. Nuk kemi punë me autoritetet tuaja.”

Unë i thashë që ambasada është në tokë shqiptare. Unë ju përgjigja se ne jemi shtet sovran e i pavarur që lirinë e kemi mbrojtur gjithmonë vetë dhe asnjë armik nuk na tremb. Këtë e ka treguar historia…

Akili falenderoi ambasadorin italian dhe u largua pa na përshëndetur.

Ambasadori më tha se policia shqiptare nuk mund të futet në godinën e ambasadës italiane e se kjo është tokë e padhunueshme. Ai më tha se Sigurimi kishte përgjuar bisedat e tij me Popajt, por unë e kundërshtova.

Gjatë gjithë kohës, Liljana fliste italisht. Gjatë gjithë kohës më drejtoheshin me fjalën “Juve, qeveria juaj” duke nënkuptuar që ata nuk ishin shqiptarë. Mua më thanë se i kishim burgosur, internuar dhe persekutuar.

Unë iu thashë se “ju nuk keni qenë as të burgosur e as të internuar dhe se lëviznin si ju donte qejfi”. I sigurova që ata se nga territori shqiptar ata nuk kishin për të dalë kurrë prej andej nëpërmjet ambasadës, por të dilnin vetë dhe se do jenë të lirë. Do të përfitojnë edhe nga amnistia.

Në këtë moment Liljana nxori nga xhepi një pilulë dhe tha: Unë pi këtë dhe nuk dal prej këtej. Atëherë Akili brofi në këmbë dhe tha: “Po atëherë përse për Aleksandër Kondon iu drejtuan Gjykatës së Hagës?!”/ Kristaq Rama

Një fukara, i shiste një tregtari çdo ditë gjalpin që prodhonte e shoqja.
Gruaja e tij, i jepte gjalpit formën e një topi një kilogramësh.
I shoqi e shiste çdo ditë gjalpin dhe me paratë plotësonte nevojat e shtëpisë.
Një ditë, tregtari dyshoi në peshën reale të gjalpit dhe me ta peshuar, zbuloi se topi i gjalpit ishte vetëm 900 gram, pra mungonin 100 gramë të tjera.
Kjo e bëri të xhindosej.
Të nesërmen, me të shkelur fshatari në derën e dyqanit i tha plot inat:
”Nuk blej më gjalpë prej teje o mashtrues i dreqit. Deri tani me ke shitur gjalpin për një kilogram, ndërkohë që ishte njëqind gramë më pak.”
Shumë i prekur nga ajo që i dëgjonin veshët, fshatari i varfër i tha:
”Në fakt, ne zotëri, nuk kemi peshore në shtëpi. Gjalpin e peshojmë me një kilogram sheqer të blerë tek dyqani juaj.”

Koni: Asgjë, veç rrobat e trupit, na lëshuan në Rinas si…si thes me patate.

Y.A. Kush ju priti?

Koni: Askush, këtu nisën peripecitë e tjera më të mëdha, duhet të siguronim vetë ushqimin, atje të paktën na jepnin për të ngrënë, sado që njeriu nuk jeton për një kafshatë bukë, apo jo? Ne kemi shumë prona, se kemi qenë familje e njohur me ambasadorë, ministra. S’kemi marrë asgjë.

Y.A. Me çfarë jetoni?

Koni: Me kanoçet, kur kisha dhe Irenën, mblidhnim më shumë, asaj s’ia hante qeni shkopin, kurse tani, më zënë kazanët, më shohin të moshuar, edhe fuqi s’kam më. Ka dhe një qendër sociale ku më japin për të ngrënë një vakt. Jo se e bëj veten për një kafshatë bukë, por dhe ata, ja ku po ta them, më duket se ata na hanë ushqimin… as për një fëmijë nuk mjafton… Po unë nuk ha shumë…më ka mbytë mërzia dhe njeriut prej trishtimit i ikën dhe uria, apo jo? E kam gabim?

Kampi tela me gjemba nr.3 (në fund nr.5), në Valias, Cërrik dhe Tiranë, në vitet 1948 – 1953

Nga Kastriot Dervishi/

Një prej kampeve tela me gjemba më të panjohur është ai që njihet me numrin 3 e më pas atë 5. Ky kamp ka përndjekur kryesisht shqiptarë nga jugu i vendit dhe pjesëtarë të minoritetit grek. Kampi është çelur në vitin 1948 pranë fermës “Ylli i Kuq” në Valias nëpër çadra e stalla, shtëpi të vjetra. Këtu janë mbajtur për punë të detyruar të internuar dhe të burgosur. Në fillim, kampi shërbeu si vend për grumbullimin e “monarko – fashistëve grekë”, por edhe robërve gjermanë. Të internuarit punonin në bujqësi. Sipas raportit të datës 13.8.1948 në punë dilnin 89 të internuar, përfshi edhe fëmijët për 3 orë në ditë. Në janar – maj 1950 punuan këtu rreth 200 robër gjermanë, të cilët regjimi “nuk i edukoi dot politikisht”.

Sipas të dhënave të vitit 1950 në Valias ishte kjo dinamikë vjetore e të internuarve:
-Gjithsej: 475 – 820 veta.
-Burra 70 – 152
-Gra 164 – 130
-Fëmijë 500 – 800

Në vitin 1951 në kamp mesatarisht sipas gjithë muajve të vitit ishin:
-Gjithsej: 741 (janar) – 872 (shtator)
-Burra 161 – 193
-Gra 284 – 325
-Fëmijë 296 – 350

Në vitin 1952 në kamp mesatarisht sipas gjithë muajve të vitit ishin:
-Gjithsej: mesatarisht deri 400 të internuar.
-Burra rreth 120
-Gra rreth 190
-Fëmijë rreth 90

Në vitin 1952 kampi zhvendoset në Cërrik. Në dokumentet që kemi trashëguar (gusht 1952) të komisionit të internimeve fillojnë të duken vendimet për dëbime në “kampin e Cërrikut”. Kampi ka funksionuar deri në fund të vitit 1952. Këtu kanë punuar në ndërtimin e uzinës së naftës.
Të internuarit janë shpërngulur dhe vendosur në kampin Tiranës (fabrika e tullave) i cili mori numrin 3. Te fabrika e tullave u sollën edhe të internuarit e shëndoshë që rrinin në Tepelenë. Puna këtu ishte me turne, çdo turn e kishte normë të prodhonte 20.000 tulla, për të ndërtuar shumë pallate në Tiranë. Pasi kampi i Cërrikut është mbyllur, numrin 3 e merr kampi i Kamzës. Por numrin e nuk e mbajti më shumë se disa muaj. Pasi kampi i të burgosurve 5 (më vonë reparti 305) mori numrin 3, kampi i të internuarve Kamëz mori përfundimisht numrin 5. U mbyll në vitin 1953 me mbylljen e kampeve tela me gjemba.

Bashkëlidhur statistikat e internimeve të vitit 1952

Varret e fshatit Trestenik të Devollit ndodheshin afër rrugës që të çonte në Llabanicë tek burimi i Dromit anës lumit. Aty hapën me nxitim një gropë dhe hodhën brenda trupin e tij. I hodhën disa lopata balte sipër dhe ikën. Një këmbë, një dorë dhe një pjesë e shallit jeshil i mbetën jashtë. Duhet të ketë qenë mesnatë. Viti 1950. Në mëngjes, kur banorët e Trestenikut dolën për të shkuar në punë, gjetën buzë lumit, gjysëm të varrosur, trupin e një njeriu. Fillimisht ndaleshin të trembur nga ajo që shihnin.

I heshtur si guri.

Haxhi Barolli u bë i heshtur si guri, por përsëri survejohej njëlloj ashtu si edhe më parë. Njerëzit e sigurimit nuk po ndaleshin. Për ta pak rëndësi kishte fliste apo nuk fliste ai. Të qenit mirë ekonomikisht ishte një dëshmi e keqe për fshatin Trestenik që mezi siguronte bukën. Barolli kishte filluar të mendonte se edhe mund ta burgosnin, por nuk e kishte besuar kurrë se mund ta vrisnin duke e parë drejt e në sy. Plani për vrasjen kishte kohë që ishte bërë gati. Pritej vetëm rasti i volitshëm për ekzekutimin e tij. Këshilli Popullor i fshatit (kështu quhej atëherë, “popullor”), caktonte grupe fshatarësh prej tre-katër vetash të prisnin dru në pyll për Postën e kufirit. Në një nga këto ditë, në grupin e Bariq dhe Haxhi Merollit caktuan edhe Haxhi Barollin. U nisën herët në mëngjes. Pas një farë kohe hynë në “Korijet e Tëllogut” në kufi me Greqinë. Që nga çasti, kur i thanë se do të shkonin për të prerë dru në kufi me Greqinë, pati ndjesinë se punët nuk ishin mirë, por e ngushëlloi veten duke menduar se do të ishte i kujdesshëm në çdo hap që do të hidhte. Nuk do t’u linte shkas që ta arrestonin. Shpresonte se inskenimet e tyre do t’i nxirrte jashtë loje. Megjithatë, nuk ishte çudi që të kishte edhe fatin e të vëllait, Selmanit.

Fati i Selmanit.

Për vëllanë e tij, Selmanin, plani i vrasjes u thur me urgjencë. U shfrytëzua një ndodhi e papritur. Dy fëmijë të vegjël të fshatit, të moshës 10 vjeç, prenë linjën e telefonit të Postës kufitare. Me telin e telefonit donin të bënin zinxhirka për biçakët e xhepit. Nuk e kishin idenë çfarë kishin bërë. Alarmi për prerjen e telefonit u dha që në çastin e parë. Njerëzit e sigurimit mbërritën në fshat pa vonesë. Nuk mbeti njeri pa u pyetur. Autorët duheshin gjetur me çdo kusht. Sipas njerëzve të sigurimit, në fshat duhej të kishte patjetër grupe armiqësore. Ankthi ishte i madh. Dikush edhe mund të arrestohej. Shumë shpejt u zbulua se linja ishte prerë nga dy fëmijë të vegjël. Fshati mori frymë i lehtësuar. Të paktën nuk do të kishte arrestime, por njerëzit e sigurimit nuk mendonin kështu. Ata nuk mund të lejonin t’u ikte nga dora një ras i tillë. Mësuan dy fëmijët që të thoshin se për prerjen e linjës telefonike të postës kufitare i kishte mësuar xha Selmani dhe ata thanë se i kishte mësuar xha Selmani. Që gjithçka të dukej e vërtetë, u sajua edhe një dëshmitar. Ai tha: “Gërshërët me të cilat ishte prerë linja telefonike ishin të Selman Barollit. Kaq mjaftonte. Lajmi i frikshëm përfshiu gjithë fshatin. Xha Selmanin do ta pushkatonin që atë ditë. Kriminelit nuk do t’i lihej asnjë ditë jetë më shumë. Njerëzit nisën të përgjonin çfarë do të ndodhte. A ishin të vërteta vallë të gjitha ato që thuheshin për vrasjen e xha Selmanit?! Askush nuk dintë të thoshte ndonjë gjë të sigurtë. I luteshin Zotit që njerëzve të qeverisë t’u kthehej mendja e të mos e merrnin më qafë xha Selmanin. Ishte viti 1949.

Përgatitja për ekzekutim.

Përgatitja për ekzekutim ishte një tmerr i vërtetë. Xha Selmanin e morën në shtëpi dhe e çuan te sheshi pranë dyqanit të xha Rakipit. U ndalën te plepi pranë xhamisë. Dikush mendoi se do ta varnin. Njerëzit shihnin nga dritaret. Askush nuk guxonte të dilte jashtë. Atë ditë, për cilindo që kishin patur dyshime, mund të merrnin nga rruga dhe ta ekzekutonin pa asnjë mëdyshje, duke e shpallur si bashkëpunëtor të Selman Barollit. Befas u dha urdhër: të gjithë njerëzit e fshatit të silleshin me dhunë te sheshi i dyqanit; çdokush duhej të shihte si vdiste një kriminel që nuk e donte pushtetin popullor. Mundën të sillnin vetëm pak njerëz dhe fëmijët e shkollës. Askush nuk vështronte nga xha Selmani. Nuk dëshironin ta shihnin vdekjen e tij. Do të përpiqeshin ta kujtonin gjithnjë gjallë. Befas u dëgjua një breshëri automatiku. Jeta e xha Selmanit ishte ndalur. Plepi dhe xhamia aty pranë qëndronin të heshtura. Fëmijët u pushtuan nga tmerri. Për netë të tëra ëndrra të frikshme hynë në gjumin e tyre. E heshtur ishte edhe turma e njerëzve që kishin sjellë aty. Veçanërisht, e paharruar mbeti ajo ditë për Haxhi Barollin, vëllanë e Selmanit, që tashmë e kishin dërguar në “Korijet e Tëllogut” të priste dru për Postën e kufirit. Përse e kishin çuar vallë deri atje? A do t’i shpëtonte dot ekzekutimit Haxhi Barolli. Ndoshta për djemtë e Ibrahim Barollit jeta kishte rezervuar të njëjtin fat.

Në pyll.

Haxhi Barolli, vëllai i Selman Barollit, që u pushkatua pa gjyq në mes të fshatit Trestenik, ishte shpallur i padëshirueshëm. Haxhiu ishte rrezik për komunistët. Ai dinte më shumë nga ç’duhej të dinte një njeri që jetonte në Shqipërinë e asaj kohe. Kishte influencë në fshat dhe i dëgjohej fjala sepse ishte burrë i urtë. Në bisedat me bashkëfshatarët hidhte dritë mbi jetën që bënte bota. Ishe dekonspirim për terrin informativ që përpiqej të mbante në errësirë mendjet e njerëzve. Ndërsa ishte duke prerë dru në pyll, vuri re se pranë tij ishte afruar komandanti i pikës së kufirit dhe një ushtar nga peqini. Me ushtarët njiheshin sepse ata zbrisnin çdo ditë në Trestenik. La punën dhe vështroi nga ata për të kuptuar çfarë po ndodhte. “Je i arrestuar për tentativë arratisje”,- i thane. Haxhi Barolli nuk po u besonte veshëve. Kur paskësh tentuar ai të aratisej? A nuk e gjetën duke prerë dru në pyll? A nuk ishte përsëri aty, në atë vend që e lanë në mëngjes? Nuk pati kohë të mendonte më shumë. I vunë prangat. Pastaj iu dha urdhër i prerë ushtarit që ndodhej aty: “Vrije!” Që të ndodhej kaq pranë vdekjes, në një mënyrë kaq të pabesueshme, nuk po e besonte dot. Oficeri ulërinte: “Vrije!” Ushtari nuk po e zbatonte urdhërin. Madje nuk kishte ndërmend t’i bindej eprorit. “Vrije!” – vazhdonte të ulërinte ai.

Ekzekutimi.

Sigurisht urdhëri kishte ardhur nga lart, duhej të zbatohej medoemos. Haxhi Barolli duhej të vdiste në pyll, sipas planit, në tentatvivë arratisje. Oficeri i Postës kufitare, i rrëmbeu automatikun nga duart ushtarit dhe zbrazi gjithë fishekët mbi trupin e Haxhiut.

Haxhi Llëçi, kryetar i komitetit ekzekutiv i qytetit Bilisht, i hoqi viktimës orën nga dora. Edhe orën e kishte sjellë nga Australia . Trupin e pajetë të tij e sollën në mes të fshatit. E lanë atje ku i kishin vrarë vëllanë, te sheshi i dyqanit, pranë plepit dhe xhamisë dhe ikën. Gjithë natën ra një shi i rrëmbyer. Ndoshta pasmesnate erdhen dhe e morën për ta varrosur diku buzë lumit. Aty hapën me nxitim një gropë dhe hodhën brenda trupin e tij. I hodhën disa lopata balte sipër dhe ikën. Një këmbë, një dorë dhe një pjesë e shallit jeshil që e kishte sjellë nga Australia mbetën jashtë. I lanë enkas ashtu për t’u treguar të gjithëve se Haxhi Barolli dhe Australia e tij kishin vdekur përfundimisht. Por edhe me kaq nuk ishin të kënaqur. Kryetari i Këshillit Popullor, Hamdi Shpuza dhe njerëzit e sigurimit: Shahini, Qenani etj, i detyronin njerëzit të shkelnin mbi kufomën, por askush nuk bindej. Për banorët e Trestenikut, djemtë e Ibrahim Barollit ishin të gjallë. Disa ditë më pas familja e tij u internua. Mungonte vetëm Ramiu, djali i madh i Haxhiut. Ishte arratisur. Më pas kaloi kufirin dhe djali tjetër, Nezhdeti. Fatin e djemve të Ibrahimit e pati edheMurat Barolli me të vëllanë, Veli Ballolli, etj. Familjet e tyre u internuan, kurse bijt e ose u arratisën ose përfunduan burgjeve.

Nga/Infopress.

Shtet “i ngelur në derë”

nga Flogerta Krypi

Nëse shteti ynë do të ishte njeri, unë do e imagjinoja si një vajzë 26 – të vjeçare, që vjen nga një familje tradicionale shqiptare dhe ka “ngelur në derë”. Është e bukur, deri diku e virgjër, inteligjente e megjithatë e ngathët. Ka një fiksim shumë të madh të ndjekurit telenovela turke, meksikane dhe indiane e të besojë se jeta është e tillë. Pasi ka pritur 100 – të vite që nga rënia në gjumë, një princ nga Europa, mundësisht gjerman, do të vijë ta puthë dhe do martohen për të jetuar të lumtur përgjithmonë. E megjithatë ndonjë shtrigë plakë andej nga Turqia i ka bërë magji për 500 – të vite me rradhë dhe ndaj nuk po shpëton dot nga e keqja. Ndaj kjo vajzë e gjorë 26 – të vjeçare ka ngelur në derë dhe jo vetëm duhet të luftojë një farefis (rracë e quaj unë) të prapambetur, por duhet dhe të luftojë me veten, për të gjetur se çfarë kërkon nga jeta.
Kësaj vajzë të gjorë në çdo pesë vite i ndryshohet emri. Një nga antarët e rracës i vendos një emër dhe të gjithë e ndjekin. Vajza bën sikur rebelohet, pastaj shkon në dhomën e saj, mbyll derën me çelës dhe tek shikon dritaret me hekur thotë me vete “Sa idiotë që janë. Unë nuk kam emër. E për çfarë më duhet emri? Unë jam e lirë. Unë ha dhe pi çfarë të dua. Të tjerët mendojnë për fatin tim, ndërkohë që unë bëj qejfet e mia dhe kështu nuk kam asnjë problem”. Ajo shikon tek njerëzit e saj poshtë kullës me gurë rrihen për të zbuluar arsyen pse ajo ka ngelur në derë dhe fillon dhe krihet. Kjo vajzë e gjorë që ka duart e një piktori, mendjen e një mjeku, inteligjencën e një filozofi dhe arsimin e një biondeje, paragjykohet gjatë gjithë kohës, për cektësinë e saj modeste. Si mund të martohej ajo me një burrë me duar të mëdha e të pista? Si mund të flerë ajo me një drogaxhi (përshembull) kur ajo akoma nuk e ka njohur mirë veten?
Nën këto dilema të mëdha humane kjo vajzë e ngelur në derë bën vashdimisht tentativa t’i mbushë mendjen të atit se ka mendjen e një gruaje, por trupin e një virgjëreshe dhe për këtë arsye princi i premtuar nuk ka ardhur akoma. Dhe ajo pret derisa njeriu i duhur të vijë për të bërë dasmën më madhështore që ka ndodhur ndonjëherë në vend. Ajo do merret me të gjitha. Deri tek vendosjen e shtyllave për të mbajtur dritat do e krijojë vetë. Kur ai fillon dhe e sulmon apo e tall, ajo i hakërrehet duke i thënë se nuk do rrijë e mbyllur gjithë jetën në këtë kullë. Një burrë do vijë ta shpëtojë. Dhe ajo do të jetë e lumtur. E megjithatë dhe pse ka çdo mundësi të fitojë vetë lirinë, ajo pret një burrë që të mos quhet më një grua e ngelur në derë, e për këtë arsye ajo pret në dritare e jo në prag të derës se është fat i keq. E tek pret fillon dhe thotë me zë të lartë për përralllën e saj. Sa fëmijë do të ketë, sa të sigurtë dhe të fortë do të jenë ata dhe më e rëndësishmia sa nënë e mirë do të jetë ajo. Por thuajse gjithmonë e zë gjumi pa arritur ende në gjysëm të përrallës. E kështu kjo vajzë e gjorë e ngelur në derë pret për natën tjetër duke thurur shalle si Penelopa me bindjen se një ditë Odiseja do të vijë.

Opozita do të ringrihet përtej të gjitha dilemave dhe skeptikëve.
Kujtoni pak historinë e PD dhe të kuptoni vitalitetin e kësaj force politike. Menduan se e shuan në ’97 me rebelimin e armatosur dhe nuk arritën. Menduan se e shuan në vitin 2001, duke i zhvatur pjesën më të madhe të mandateve përmes Gjykatës Kushtetuese të Fehmi Abdiut, e cila zhbënte votën e shqiptarëve njësoj sikurse ndodhi edhe këtë 25 qershor me blerjen masive të mandateve nga PS nga bandat kriminale të pushtave të drogës. Megjithatë, asnjëherë nuk arritën që të shuajnë PD dhe opozitarizmin e vërtetë të këtij vendi, i cili arriti të triumfojë pas vitesh të tëra padrejtësie politike, vrasjesh politike, krimesh, manipulimesh dhe abuzimesh.
Mos harroni, PD do të rikthehet shumë shpejt si forca përfaqësuese e 70 për qind të shqiptarëve që e bojkotuan qeverinë e minorancës më 25 qershor dhe që sot janë shumica legjitime dhe e heshtur e këtij vendi.

Starti politik nis nga 9 shtatori dhe bashkë me vapën shuhen edhe pasionet e mendjeve të nxehura nga rritja e temperaturave për t’ia lënë vendin gjykimeve dhe analizave më racionale.

Do të bien edhe fushatat e stisura si fortunë në gotë dhe palët do të pozicionohen me opozitën apo kundër saj.

Vështirë të ketë të mesme.
Lumi i rrëkejve të sulmeve ku të gjithë janë kundër të gjithëve brenda opozitës së kësaj vere do të tkurret edhe pse asnjëherë nuk do të mundet të shterojë sepse ka një sponsorizim qeveritar që e fryn sipas interesave të timonierit.

Toleranca për të pranuar në heshtje një lukuni sulmesh ka një kufi dhe ajo ka kaluar masën duke zhbalancuar të drejtën dhe të vërtetën.
Shkopinjtë nën rrota e opozitës janë një mjet për të zgjatur regjimin që ka ngritur krye sipas motos përça e sundo. Të gjithë demokratë, me apo pa mandate në PD, janë një pasuri sa kohë e shfrytëzojnë atë në dobi të kauzave të një populli opozitar. PD ka lindur bashkë me lirinë e fjalës dhe kritikën dhe ajo nuk mund të mbijetojë dot pa to. Dhe gjithmonë në këtë piedestal lirie ka nevojë edhe për rregulla për të kuptuar se liria e gjithsecilit prej nesh përfundon aty ku cënohet liria e tjetrit.
Në lojë nuk janë më interesat e disa individëve, por të një shoqërie që duhet ta shikojë opozitën si udhëheqëse të sajën në sfidën për t’u rikthyer tek demokracia apo për tu groposur në diktatin e një regjimi kriminal.

Ajo çfarë me shqetësim mund të konstatohet gjatë këtyre javëve është një virus politik që po përhapet nga disa individë që shfaqen herë me kostume luksi dhe herë si sharlatanë tavernash për të demoralizuar shoqërinë, duke vënë në shënjestër opozitën si të keqen më të madhe të vendit.
E pompojnë për çdo ditë këtë frymë për të dekurajuar ringritjen e një opozite të fortë përballë një regjimi kriminal. Fijet e tyre natyrisht shkojnë tek bizneset e lidhura me qeveritarë dhe nëse i shkohet deri në fund natyrisht që nuk do të mjaftonin as ujërat e oqeaneve si bojë shkrimi për t’i treguar të gjitha këto ujëra të zeza.
Kjo vetëm për të shikuar natyrën e këtyre pak individëve që kanë marrë përsipër këtë mision dhe që tani duhet të kuptojnë se nuk do të mund ta vazhdojnë më tej këtë lojë të kurdisur në kazanin e qeverisë.
Opozita do të ringrihet përtej të gjitha dilemave dhe skeptikëve.

Komisioner Hahn!
Takimi është qartësisht pjesë e agjendës për Jugosllavinë e Re. Kjo nuk është teori konspiracioni. Kur unë e thashë këtë në artikullin tim të datës 7 maj për të cilin u arrestova me anë të një manipulim juridik të Drejtorisë së Antiterrorit në Policinë e Shtetit, e cila mori në mënyrë abuzive pa sukses kompetencat e Prokurorisë, mund të quhej teori konspiracioni nga ata që nuk e besonin dot. Pas takimit të Triestes të 12 korrikut, ku u nënshkrua marrëveshja për Tregun e Përbashkët të Ballkanit Perëndimor (TPBP) as që mund të bëhet më fjalë për një teori konspiracioni. E vërteta faktike është e vulosur në hartë. Mjafton që gjithkush i cili kërkon të vërtetën t’ i hedhë një sy hartës dhe e shikon se TPBP nuk është gjë tjetër veçse ish-Jugosllavia, minus Kroacia dhe Sllovenia, plus Shqipëria. Pra TPBP është ish-Jugosllavia në versionin më të keq, pa dy ish-republikat e saj perëndimore që kundërpeshonin Serbinë.
Argumenti se TPBB duhet për t’ i përgatitur vendet e Ballkanit Perëndimor për anëtarësimin në BE, është i paqëndrueshëm kundrejt fakteve. Që prej 19 dhjetorit të vitit 2006 ekziston një marrëveshje e tregtisë së lire midis vendeve të Ballkanit Perëndimor, në kuadrin e CEFTA. Në këtë ditë Shqipëria dhe vendet e atij që sot quhet Ballkani Perëndimor nënshkruan një marrëveshje për t’ iu bashkuar CEFTA. Dhe CEFTA (Central Europe Free Trade Agreement- Marrëveshja e Tregtisë së Lirë e Europës Qendrore) është një organizatë ekonomike ndërkombëtare e cila u krijua me qëllim të përgatitjes së vendeve ish-komuniste të Europës Qendrore për t’ u anëtarësuar në Bashkimin Europian. CEFTA ka funksionuar mirë për të gjithë vendet ish-komuniste që sot janë anëtarësuar në BE, pra logjika të thotë se përbën kuadrin e përshtatshëm edhe për vendet e Ballkanit Perëndimor. Atëherë përse duhet që të krijohet një bashkim i ri, me konotacion të keq historik gjeopolitik, si Bashkimi i Ballkanit Perëndimor? Aq më tepër me një nismë të Beogradit!
Ju z. Hahn, në 27 prill 2017 keni pasur një takim me George Soros, pas të cilit keni thënë në adresën tuaj zyrtare në Twitter: “Always good to meet George Soros to discuss our joint efforts to boost reforms & open societies in the Western Balkans and Eastern Europe.”
Unë e di dhe mund të sjell fakte se ideja e Soros për shoqërinë e hapur në Ballkanin Perëndimor është bashkimi i Ballkanit Perëndimor në Jugosllavinë e Re. Në takimin me ju Soros shoqërohej nga një person shumë interesant, Gordana Vuço, e njohur si Beka Vuço, një serbe e cila që nga viti 1991 është njeriu kryesor i Sorosit për ish-Jugosllavinë. Sot kjo Vuço është drejtoreshë për Ballkanin Perëndimor në zyrën qendrore të Sorosit në Europë, që është Open Society Initiative for Europe (OSIE), me qendër në Barcelonë. Në krye të OSIE është një maqedon, Goran Buldioski. Personi-kyç për financat është një serbe, Tanja Gjorgjeviç. Një tjetër person kyç është serbja Masha Gjorgjeviç, menaxherja e programit të mbështetjes për think tank-et në Ballkanin Perëndimor. E gjithë kjo tregon se vëmendja e Soros në Europë tashmë është e përqëndruar në Ballkanin Perëndimor si i vetmi regjion ku ai mund të arrijë të bëjë diçka të madhe dhe kjo diçka është Jugosllavia e Re. Mund të sjell shumë fakte të tillë, por do të shkonte gjatë.
Unë jam thellësisht i vetëdijshëm se vendi im, Shqipëria, për arsye që mund të përmblidhen në frazën- pasojat traumatike që i kanë lënë shoqërisë sonë rrethanat historike- do të jetë e papërgatitur për t’ u anëtarësuar në Bashkimin Europian edhe në të ardhmen e largët. Unë e di se, pak a shumë, e njëjta gjë vlen edhe për pjesën tjetër të Ballkanit Perëndimor. Unë jam i vetëdijshëm se BE, jo për fajin e vet, e sheh vendin tim si një problem që duhet minimizuar, duke u mbajtur jashtë oborrit. Por unë mendoj edhe se ky realitet nuk duhet të na bëjë ne shqiptarët që ta projektojmë fajin te BE, t’ i krijojmë dhe ushqejmë vetvetes një armiqësi ndaj BE. Ne jemi europianë gjithsesi, megjithë deformimet që pësuam në identitetin dhe karakterin tonë nga shtypja prej Rrotës së Historisë.
Unë jam thellësisht i shqetësuar jo për mungesën e së ardhmes së vendit tim në BE, por për mënyrën që ka zgjedhur BE për të minimizuar problemin që paraqet për të vendi im, dhe më gjerë Ballkani Perëndimor. Midis BE dhe Ballkanit Perëndimor ka një vijë të kuqe, kjo tashmë është e qartë. Do të thotë edhe se midis BE dhe vendit tim ka një vijë të kuqe, të pakapërcyeshme. Unë e pranoj këtë realitet, por me kusht që BE të pranojë edhe vijën e kuqe historike të vetëmbrojtjes së vendit tim. Gjatë historisë pak më tepër se njëshekullore të shtetit shqiptar janë bërë disa herë përpjekje për ta bashkuar vendin tim me Jugosllavinë Mbretërore dhe më pas atë komuniste. (Serbinë më herët) Shumë gjak është derdhur në Shqipëri që të shmanget kjo gjë.
Kryeministri Rama është bërë neojugosllavisti kryesor në Shqipëri. Fakti që realizuesit shqiptarë të idesë së Jugosllavisë së Re janë pushtetarët legalë në vend, nuk e bën aspak legale këtë gjë në Shqipëri. Askush në Shqipëri nuk ka mandat, as kushtetues, as historik për ta përfshirë vendin në Jugosllavinë e Re. Nenet 2 dhe 3 të Kushtetutës sonë postulojnë sovranitetin dhe bazat dhe bazat e shtetit, që kanë mbrojtje të posaçme. Kodi Penal në fuqi i Shqipërisë mbron posaçërisht elementët përbërës të sovranitetit. Sigurisht që Shqipëria mund të japë sovranitet, por vetëm për anëtarësim në struktura ndërkombëtare të nevojshme. Ne të gjithë jemi dakord që dhamë sovranitet për anëtarësim në NATO si dhe jemi dakord që të japim sovranitet për anëtarësim në BE. Por jo për t’ u anëtarësuar në Jugosllavinë e Re!
Mbijetesa e shtetit shqiptar është siguruar edhe sepse gjatë historisë, pak më tepër se njëshekullore të tij, këtu ka pasur gjithmonë një forcë alternative me ato shtetërore që ka ndaluar një kthesë të tillë të kursit të vendit. Kështu ndodhi në 1920, kur Esat Toptani kishte bërë një marrëveshje të fshehtë me Beogradin, për tia bashkëngjitur Shqipërinë Jugosllavisë së Parë asaj të Versajës. Në këtë rast, mandatin historik dhe kushtetues e kishin atdhetarët shqiptarë, të cilët me dorën e Avni Rustemit, e vranë Esatin në Paris, vendlindjen e Jugosllavisë së Re.
Në korrik 1946, kryeministri komunist shqiptar Enver Hoxha, në gjurmët e Esatit, nënshkroi me dorën e tij një traktat me Jugosllavinë, me të cilin Shqipëria bëhej protektorat jugosllav. Reagimi ishte që në Shqipëri nisi një kryengritje e armatosur, që historiografia komuniste e ka quajtur Lëvizja e Postribës, duke e emërtuar për ta shpërfillur me vendin ku nisi para kohe. Por në fakt kjo ishte organizuar si kryengritje e përgjithshme me pjesëmarrjen e deputetëve të opozitës, klerikëve të lartë veçanërisht katolikë, si dhe të shumë oficerëve komunistë të zhgënjyer nga regjimi kolaboracionist projugosllav. Të gjithë këta u dënuan në gjyqe të shumta pasi kryengritja u shtyp me ndërhyrjen e forcave ushtarake jugosllave veçanërisht në zonën e Shkodrës dhe të Mirditës. Beogradi e kuptoi se përfshirja e Shqipërisë në Jugosllavi do të thoshte luftë.
Përfshirja e Shqipërisë në agjendën për krijimin e Jugosllavisë së Re është baras me një provokim për luftë, ndaj atyre forcave atdhetare shqiptare, që gjithmonë kanë qenë garancia e fundit për ekzistencën e shtetit shqiptar. Përgjegjësinë e provokimit për këtë luftë po e merrni ju z. Hahn, bashkë me kolaboracionistin kryesor jugosllavist në Shqipëri, Edi Rama, Esatin e Ri.
Provokimi juaj jugosllavist na legjitimon ne atdhetarëve shqiptarë për të ndërmarrë një aksion kushtetues të armatosur si mënyra e fundit për ndalimin e përfshirjes së Shqipërisë në Jugosllavinë e Re. Burokracia e Brukselit mund ta quajë sa të dojë këtë terrorizëm, në të vërtetë terrorizëm është ideja e Jugosllavisë së Re.
Ne po ju bëjmë paralajmërimin e fundit z. Hahn ju dhe kolaboracionistëve jugosllavistë shqiptarë, që janë argatët tuaj dhe të Vuçiçit.
Si pasojë e drejtpërdrejtë e zbatimit në Shqipëri të agjendës për krijimin e Jugosllavisë së Re do të krijohet në Shqipëri Opozita e Armatosur Kushtetuese ndaj regjimit kolaboracionist jugosllavist. Kjo nuk do të jetë opozitë e fshehtë, por e hapur, publike. Dhe për këtë përgjegjësinë do ta kenë ata që na provokojnë me Jugosllavinë e Re.
Ne mund të godasim që nesër në Durrës z. Hahn, por këtë herë po iu paralajmërojmë ju dhe koalboracionistët jugosllavistë shqiptarë. Ky është një paralajmërim që mbështetet në Kushtetutën tonë, në Historinë tonë. Nëse mendoni se Edi Rama ka fuqi që me Policinë, Ushtrinë dhe me grupet e armatosura mafioze ta shtypë lëvizjen antijugosllaviste në Shqipëri, koha do të tregojë se e keni gabim.
Largojeni nga Shqipëria provokatoren jugosllaviste Romana Vlahutin. Ndaloni zbatimin e agjendës për krijimin e Jugosllavisë së Re në Shqipëri.
Vdekje kolaboracionistëve neojugosllavë antishqiptarë!/Kastriot Myftaraj

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
*** Kolonializmi dhe militarizmi ruso-serbo-sllav janë rreziku permanent i Ballkanit, jo “albanizimi” e as “Shqipëria e Madhe” mbase këto nuk ekzistojnë as teorikisht e as praktikisht, por janë projekte të strategjisë dhe të taktikës politike, propagandistike dhe militariste të Beogardit dhe të Moskës, si dhe të aleatëve të tyre sllavë të Ballkanit, që të provokojnë ndonjë konflikt a luftë të re pushtuese kundër Kosovës dhe Shqipërisë.
Kjo është dëshmi se Ballkani po vlon nga agjenturat e ndryshme ruso-serbo-sllave për të destabilizuar Kosovën dhe Shqipërinë. Këtë e paralajmëron edhe propaganda e ethshme ruso-serbe-sllave, e cila, përveç akuzave të tjera të moçme shekullore, se gjoja “shqiptarët janë me origjinë sllave dhe “migrantë” dhe “emigrantë” në truallin e huaj sllav”, së fundi ka nxjerrë në sipërfaqe, edhe “ dy armët më moderne”: “Velika Albanija” dhe “Albanizacija Balkana” përmes të cilave paralajmërohen faktorët relevantë politikë dhe diplomatikë evropianë dhe gjithëndërkombëtarë, se “Ballkanin po e rrezikojnë shqiptarët”, duke kërkuar krijimin e “Shqipërisë së Madhe” dhe “Albanizimin e Ballkanit”!?

Ku është ajo “Shqipëria e Madhe”?!

Si është e mundur që shqiptarët të krijojnë të ashtquajturën “Shqipëria e Madhe” dhe, për më tepër, të “albanizojnë Ballkanin”, siç ka deklaruar “Ana Filimonova (kryeredaktore e portalit Fondi i Kulturës Straegjike Serbe) të Institutit të Studimeve Sllave të Akademisë Ruse”, kur pothuajse gjysma e territorit të Shqipërisë Etnike, tanimë, qe më se 100 vjet është aneksuar, kolonizuar, pushtuar dhe serbizuar nga Serbia e Madhe, që nga viti 1878, dhe, edhe sot ndodhet plaçkë koloniale e saj, siç janë: Nishi, Leskovci, Vranja, Jabllanica,Kurshumlia, Bllaca, Toplica, Prokuple, Presheva, Bujanoci, Medvegja, Novi Pazari…etj. Të gjitha këto territore autoktone të Vilajetit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.
Pra, sa më sipër, këto dy koncepte ruso-serbe sllave (“Shqipëria e Madhe” dhe “Albanizimi i Ballkanit”) shkencërisht nuk kanë kurrfarë mbështetjeje, sepse asnjëra dhe as tjetra nuk figurojnë teorikisht e as praktikisht në asnjë platformë historike, politike, kombëtare dhe shtetërore të SHQIPËRISË ETNIKE (XVIII, XIX, XX, XXI), por janë sajesa politiko-propagandistike të amalgamës ruso-serbo-sllave, që kontestojnë dhe mohojnë gjenealogjinë, historinë dhe ekzistencën e kombit shqiptar në territoret e tyre etnike në Ballkan.

ALBANIAN-AMERICAN FREEDOM HOUSE

Nga Tanush Kaso

Njihuni me emrat e këtyre:

I. Sigurimi i Shtetit ose siç quhet zyrtarisht SHIK-u i Vlorës

1-Agron Tozaj, Kryetari i SHIK-ut. Nip i Tozajve.

Oficer Sigurimi. Gazetar i Koha Jonë Anëtar i Komitetit Mbrojtjes gjatë pranverës së vitit 1997. Komisari i njësiteve guerile. Kish detyrë direkte të merrej me armiqtë e klasës në polici. Më 28 shkurt 1997 ka udhëhequr dhe organizuar sulmin me armë mbi SHIK-un e Vlorës.

2-Fatos Ismaili, N/Kryetar i SHIK-ut. Djali i Harun Ismailit, 25 vjet shef sigurimi. Fatos (Ismaili) ish oficer sigurimi dhe hetues. Siç thonë, është pushuar nga puna në Fier.

3-Besnik Imeri, Shef i anti Korrupsionit. Vetë ka qenë mbi 10 vjet oficer sigurimi, N/Kryetar i Degës Punëve të Brendëshme në Kavajë, përgjegjës për ç’ka ndodhi atje më 1989-1990. Është pushuar nga puna për shpërdorim detyrë.

4-Xhevit Kafazi, oficer dhe shef Sigurimi mbi 15 vjet. Detyra e tij kordinimi i punës së grupeve guerile, gjatë pranverës 1997.

5-Kastriot Hasho, Oficer, familje enveriste. Oficer sigurimi dhe hetues. Është nip i Adil Çarçanit dhe dy oficerëve të Sigurimit Bujar dhe Astrit Aloçit, me akuzë e cila është hapur.

6-Gramoz Velçani, Familja Komuniste. Ka qenë oficer sigurimi në burgje. Në këtë detyrë Partia dhe shoku Enver shpinte njerëz më të besuar dhe që kishte prova. Pranë çdo burgu, kishte një deri në dy punonjës të Sigurimit të Shtetit, që organizonin punën me rrjetin sekret informativ. Pasojat ishin dramatikë për kundërshtarët politikë, të ish sistemit diktatorial që vuanin dënimin në këto burgje. Duke filluar nga viti 1958 si rezultat i këtyre operacioneve sekrete, u dënuan ose ridënuan me vdekje dhe zgjatjes të kohës së dënimit mijëra të burgosur politik. Tani Gramozi kthehet përsëri në SHIK, për të përsëritur tragjedinë e parë.

7-Kushtrim Lefter Shabani, Familja enveriste. Sot oficer në SHIK. Ka qënë komandant natën e 28 shkurtit 1997, kur u sulmuan dhe u vranë oficerët e shtetit shqiptar. Në adresë të tij ka disa foto dhe dokumenta të tjera.

8-Aliosha Broka. Nipi i shokut Zabit Brokaj. Oficer sigurimi për mbi 15 vjet. Ka qenë ndërlidhës ndërmjet qëndrës dhe bazës gjatë pranverës 1997. Për rezultate të larta gjatë kryengritjes është transferuar në Tiranë.

9-Ylli Meçe. Bir oficeri sigurimi. Vetë oficer sigurimi.

10-Zenel Zeneli. Shef sigurimi mbi 15 vjet. Eshtë emëruar shef seksioni. Detyra e tij të ngrinte në luftë kundër Sali Berishës zonën e Llakatundit.

11-Agron Alimema. Bir i një shefi sigurimi. Vetë shef sigurimi për mbi 15 vjet. Eshtë në ndjekje penale për vrasje, dosja e tij përmban 600 faqe materiale. Sot është në SHIK.

12-Shkëlqim Luçi. Ish oficer sigurimi.

II. Oficerë Sigurimi në Drejtorinë e Policisë Vlorë

1-Gjon Abazi. Ish oficer Sigurimi. Sot drejtor i Policisë Vlorë.

2-Mejtim Meçe. Babai i tij që nga 1945 për 25 vjet Shef Sigurimi.

Vetë Mejtimi mbi 15 vjet Shef Sigurimi, sot Zv/ drejtor i Policisë.

3-Haxhi Demiri. Ish oficer Sigurimi, Ish Drejtor i Policisë, sot është këshilltar në ministri.

4-Xhovalin Noja. Oficer Sigurimi mbi 15 vjet.

5-Zalo Matraku. Shef Sigurimi mbi 20 vjet.

6-Maze Mazaj. Ish shef sigurimi në Ishullin e Sazanit.

7-Baki Gjoliku. Ish shef sigurimi mbi 10 vjet.

8-Albert Nushi. Ish oficer sigurimi

9-Haki Hasanbega. Ish oficer sigurimi

10-Thimi Gocka. Ish oficer sigurimi

11-Sazan Ferati. Ish oficer sigurimi

12-Ali Hajdini. Ish N/Kryetar i Degës Punëve të Brendëshme Vlorë. Sot është Shef i Komisaraiatit të Vlorës.

13-Kujtim Pepa. Ish oficer sigurimi.

14-Hetem Skënderi. Ish shef sigurimi për mbi 20 vjet. Sot është marrë si shef i kundërzbulimit të Drejtorisë së Policisë.

Të gjithë oficerët e Sigurimit të Shtetit Diktatorial të Enver Hoxhës, kanë qenë me detyrë të caktuar gjatë kryengritjes të armatosur të parnverës 1997, dhe antarë të Komitetit të Mbrojtjes , njësi anti kushtetues për të cilin do të përgjigjen nesër para drejtësisë.

Sigurimi i Shtetit Komunist shkatërron pasurinë kombëtare të rrjetit të fshehtë informativ

Gazeta të persekutuarve politikë Liria A , që më 12 qershor 1997 paralajmëronte se Çfarë po i lenë trashëgim Shqipërisë duke sulmuar policinë ? Nga ky akt i turpshëm, që me mjetet më të ulta dhe me mënyrën më imorale, u sulmua policia nga Partia e Qeverisë Komuniste të sotme, dhe nga shtypi i saj, siç shihet fare qartë, Shqipërisë i mbeti trashëgim ato ishin paralajmëruar: krimi i organizuar, kondrabanda, ose ndryshe shkatërrimi i vendit, mbi të gjitha sovraniteti i vendit tënd është nxjerrë në Ankand.

Ka akoma emra që punojnë në SHIK, por që nuk janë identifikuar akoma

Nga Arlinda Canaj/

Gjatë rrjedhave të historisë, në të gjitha malësitë shqiptare ka vepruar një e drejtë dokësore, pra një ligj popullor. Ato ishin një kompleks ligjesh të detyrueshme për tu zbatuar nga të gjithë bashkësitë, pavarësisht nga pozita dhe pozicioni shoqëror. Këto ligje njiheshin me emrin kanun. Kanuni është një kushtetutë e pashkruar.

Sipas prof.dr.Ismet Elezit mendohet që kanuni i Labërisë e ka zanafillën nga ilirët e lashtë. Këtë tezë e mbrojnë shumë studiues të huaj. Ai zbatohej në 165 fshatra të Labërisë dhe sigurisht në qytete si Vlora, Saranda, Gjirokastra, Tepelena dhe Delvina.

Kanuni i Labërisë përbëhej nga sanksionimi i etikës dhe vlerave morale si dhe parimet themelore juridike si mbrojtja e nderit, burrërisë, fisnikërisë, besës, mikpritjes, bujarisë dhe barazisë së njerzve.

Prof.dr. Elezi e vë theksin tek ngjashmëria që ka Kanuni i Labërisë me funksionimin e shoqërisë homerike që është kaq e njohur në veprat e Homerit dhe përkatësisht tek Iliada dhe Odiseu. Ka shumë ngjashmëri dhe me funksionimin e shoqërisë post-homerike. Në këto përfundime kanë dalë të gjithë vizitorët e huaj që vizituan vendin tonë gjatë gjysmës së dytë të shekullit XIX dhe gjysmën e parë të shekullit XX. Po në këtë përfundim ka dalë dhe studiuesi i famshëm japonez Kazuhiko Yamamato. Në librat e tij ai thekson tezën se struktura homerike është e përbërë nga besa, nderi, miku, gjaku dhe hakmarrja. Pra studiuesi japonez gjen shumë të përbashkëta, duke mbështetur tezën e hershmërisë së popullit shqiptar. Një tezë shumë e rëndësishme që del në përfundimin se popullsia shqiptare ka një histori zhvillimi dhe qytetërimi po aq të lashtë sa ajo e grekërve.

Kanuni i Labërisë mbart në vetvete norma shumë të lashta dhe me karakter primitiv. Ai është studiuar me shumë kujdes sepse përmban norma të së drejtës ilire, të rendit gjinor e farefisnor dhe më pas është pasuruar  me norma të të gjitha fazave që ka kaluar historia shqiptare nëpër shekuj.

Zakonet popullore u kthyen në norma juridike të pashkruara.

Në terma më të kuptueshëm ai përmbante fillimisht disa tabu, veprime që nuk duhet të kryheshin nga anëtarët e komunitetit, në asnjë rethanë. Ai shpjegon normat e moralit, norma që tregonin se kush ishte e mira dhe e keqja, si duhet të stimuloheshin veprat e mira dhe si duhet të luftoheshin të këqijat. Me kalimin e kohës të gjitha këto u kthyen në zakone të shqiptarëve.

Vendi ynë ka qenë një territor i pushtuar nga shumë invazorë të huaj. Si është e mundur që shqiptarët nuk zbatonin ligjet e pushtuesve?

Profesor Elezi e ka një përgjigje shkencore. Askush nga të huajt nuk arriti të impononte të drejtën e tij ligjore. Lebërit vazhdonin të qeveriseshin nga e drejta zakonore duke shpërfillur romakët, bizantët dhe turqit. E drejta zakonore asnjëherë nuk u asimilua nga të huajt.

Gojëdhënat popullore rrëfejnë se krijuesi i Kanunit të Labërisë ishte Papa Zhuli që ka jetuar në shekullin XI. Ai ishte një prift i Zhulatit dhe ka jetuar në kohën kur Shqipëria ishte nën pushtimin bizantin. Profesor Elezi ngul këmbë që e drejta zakonore është shumë më e vjetër dhe ndoshta Papa Zuli vetëm mblodhi atë që ishte trashëgimi e lashtë nga ilirët.

Dokumentet e para për Kanunin e Labërisë do të vinin në vitin 1492. Perandoria otomane do njihte Himarën si kryeqendrën e Labërisë. Udhëtarë të huaj të kësaj kohe si Lik, Liri, Hobhans dëshmojnë në veprat e tyre për një kod zakonor që ishte baza e qeverisjes së krahinës.

Në Kanunin e Labërisë ajo që të bën përshtypje është martesa. Sipas këtij kanuni martesa ishte monogame dhe egzogame duke i shpallur luftë çdo lloj martese tjetër. Një vend të rëndësishëm në Kanunin e Labërisë zinin normat e zhvillimit ekonomik të krahinës si dhe ndarja e sinoreve dhe pasurisë. Prona private, format e tjera të pronësisë, trashëgimia trajtohen gjerësisht. Gjithashtu  flitet dhe për sanksionet ndaj keqbërësve, atyre që shkelnin besën, marrëdhëniet në familje etj.