“Këndezi” që e mori oborrin për pronë

Popujt nuk skllavërohen vetëm me dhunë.

Shpesh mjafton një njeri me zë të lartë, me gjoks të fryrë dhe me turmë servilësh që i bien daulleve.

Në Shqipëri, ky këndes ka emër: Edi Rama.

Ai nuk qeveris — ai shan.

Ai nuk bind — ai përqesh.

Ai nuk fiton — ai rrëmben.

Si çdo sundues i vogël me ego të madhe, Rama ka zgjedhur armën më të vjetër të tiranëve mediokër: përçmimin publik. 

Kundërshtarët nuk i mund me ide, por i baltos me epitete. I quan “bufë”, “zvarranikë”, “të marrë”, sikur politika të ishte oborr shpendësh dhe jo republikë.

Vetëm se Kjo nuk është zgjuarsi, por një frikë e maskuar si humor.

Këndezi grindavec që di vetëm të glasojë, hap gjoksin në ekran, por e ka zemrën prej letre.

Çdo kritikë e tmerron.

Çdo pyetje e nxjerr nga vetja. Prandaj ka ndërtuar një oborr ku heshtja shpërblehet dhe fjala ndëshkohet. Media blihen, drejtësia lidhet me zinxhir, administrata mbahet peng.

Dhe kjo pastaj quhet “stabilitet”.

Zgjedhjet? Një ritual hipokrizie.

Vota blihet, frikësohet, manipulohet — dhe në fund këndezi del e flet për “fitore historike”. Ku në fakt historia, po shënon një tjetër kapitull turpi.

Këndezi harroi se bënte vetëm glasa dhe trashte zërin si sorrë — dhe megjithatë i mori të gjitha vezët e oborrit si merita të zërit të vet.

Rruga e re e shtruar me dërrasa — PPP, koncesione, oligarkë — është vepra e tij madhore. 
Jo për popullin, por për rrethin e dhelprave që e rrethojnë dhe ushqehen nga hambari publik. 

Kush pyet për paratë, shpallet armik. Kush kërkon llogari, sulmohet. Kush nuk hesht, goditet.

Ky është pushteti i vjedhur që ka frikë nga qytetari.

Ky është pushtet që e urren barazinë.

Ky është pushtet që jeton vetëm duke prodhuar armiq imagjinarë.

Ky është pushtet që i friget pasqyrës dhe sheh boshllëkun e tij.

Volteri do të qeshte me të.

Civili do ta përçmonte.

Historia do ta përdorë si shembull se si arroganca e veshur me art shndërrohet në farsë politike.

Dhe ai vazhdon të besojë se populli nuk sheh dot përtej buzëqeshjes së tij të përçmuar.

Jo çdo këndes këndon për agimin.

Disa këndojnë vetëm për ta shtyrë natën edhe pak.

Disa këndojnë për të mbuluar boshllëkun e zërit të tyre, trashur si e një sorrë.

Por agimi vjen gjithsesi.

Words for a Rooster Who Took the Yard as His Own



Peoples are not enslaved by force alone.
Often, all it takes is one loud man, a puffed-up chest, and a crowd of obedient drummers.

In Albania, that rooster has a name: Edi Rama.

He does not govern — he insults.
He does not persuade — he mocks.
He does not win — he seizes.

Like every petty ruler with an oversized ego, Rama has chosen the oldest weapon of mediocre tyrants: public contempt. Opponents are not defeated with ideas, but smeared with epithets. He calls them “owls,” “reptiles,” “madmen,” as if politics were a birdyard, not a republic.

This is not wisdom.
It is fear disguised as humor.

The quarrelsome rooster puffs his chest on television, but his heart is made of paper. Every criticism terrifies him. Every question unnerves him. That is why he has built a yard where silence is rewarded and speech is punished. Media are bought. Justice is chained. Administration is held hostage. And yet this is called “stability.”

Elections?
A ritual of hypocrisy. Votes are bought, intimidated, manipulated — and in the end, the rooster speaks of a “historic victory.” History, in truth, is recording yet another chapter of shame.
The rooster forgot he was meant to crow, not to lay eggs — yet he crowed and thickened his voice like a magpie, claiming every egg in the yard as an achievement of his own.

The new road paved with planks — PPPs, concessions, oligarchs — is his crowning work. Not for the people, but for the circle of foxes that feed from the public barn. Whoever asks about the money becomes an enemy. Whoever demands accountability is attacked. Whoever refuses to stay silent is punished.

This is power that fears the citizen.
This is power that hates equality.
This is power that survives only by manufacturing imaginary enemies.
This is power that weeps when it sees its own emptiness in the mirror.

And like every petty tyrant, Rama believes his voice is law. That his sarcasm is wisdom. That the silence of the people is consent. A fatal mistake.

Voltaire would have laughed at him.
Juvenal would have scorned him.
History will use him as an example of how arrogance dressed in art becomes political farce.
And of course, he continues to believe that the people cannot see beyond his contemptuous smile.

Because those who sow fear, reap contempt.
Those who steal votes, lose honor.
And those who confuse power with private property always end the same way: toppled, ridiculed, forgotten.

Not every rooster crows for the dawn.
Some crow only to delay the night a little.
Some crow to cover the emptiness of their voice, thickened like a magpie.

But dawn comes anyway.