Kategori
Uncategorized

Pronat e Shehajt : një si prrallat me qeros të hallos (k..rvickë) .

“Agron Shehaj, a nuk duket sikur premtimet e tua për pronat janë një si ato përrallat me qeros, të hallës “pak” k*rvicke, që ju tregonte nipërve e mbesave për ti vënë në gjumë?

Kushdo me dy sy e kupton se këto premtime nuk janë më të vërteta, por për elektorat dhe vota radhe për ju .”

Nevrus Malo ; A mund tju besojmë ende premtimeve politike të Shehajt për pronën ?

Unë jam trashëgimtar i një familjeje ish-pronare.
Ky fakt nuk është argument emocional, por pozicion politik dhe juridik. Sepse vetëm në Shqipëri ekziston termi “ish-pronar”. Në çdo shtet normal prona trashëgohet.

Në Shqipëri, historikisht, nuk është trashëguar.

Kjo nuk ka ndodhur rastësisht.

Ka ndodhur për shkak të vendimeve politike të qëllimshme, të marra në dy sisteme të ndryshme, por me të njëjtin rezultat: mohimin e së drejtës së pronës.

Regjimi diktatorial na i mori pronat me dhunë. Kjo është e njohur. Por ajo që nuk thuhet mjaftueshëm është se dokumentet e pronës nuk u shkatërruan.

U ruajtën në arkiva për kontroll, presion dhe shantazh.

Biografia u përdor si instrument ndëshkimi. Varfëria u shpall kriter politik për përparim. Kush nuk i përkiste kësaj skeme, përjashtohej ose detyrohej të bashkëpunonte.

Pas vitit 1990, shteti shqiptar kishte një mundësi historike: të rivendoste të drejtën e pronës.

Kjo nuk u bë.

Në vend të saj u miratuan ligje që legalizuan pasojat e grabitjes, duke filluar nga ligji 7501. Ky ligj nuk ishte kompromis social, por zgjidhje politike për të shmangur kthimin e pronës.

Pas 36 vitesh tranzicion, prona në Shqipëri ka kaluar nëpër dhjetëra transaksione.

Ka pronarë të rinj, investitorë, banka, ndërtime, legalizime dhe interesa të konsoliduara.

Ky është realiteti juridik dhe ekonomik i sotëm. Kush e mohon këtë, ose nuk e kupton politikën, ose po mashtron.

Pikërisht këtu lind problemi me deklaratat e politikanëve të rinj, përfshirë z. Agron Shehaj. Të flasësh sot për “zgjidhjen e çështjes së pronës” pa thënë qartë çfarë do të ndryshosh, cilin ligj do të shfuqizosh, dhe kë do të prekësh, është mashtrim elektoral.

Pyetjet janë konkrete dhe kërkojnë përgjigje konkrete:

➖ A do të abrogohet ligji 7501?
➖ A do të përmbysen aktet ligjore që kanë prodhuar këtë kaos pronësor?
➖ A do të preken pronat e atyre që i kanë përfituar apo blerë gjatë këtyre viteve?
➖ A ekziston shumicë parlamentare për këto vendime?

Nëse përgjigjja është “jo”, atëherë premtimi për kthimin e pronës është gënjeshtër politike. Jo opinion. Jo interpretim. Gënjeshtër që ju po e përdorni për vota .

Nuk jam berishist, as militant i ndonjë partie.

Jam demokrat që beson se politika duhet të flasë hapur, jo të fshehë të vërtetën për të mbledhur vota.

E vërteta e vonuar nuk ka asnjë vlerë politike apo shoqërore.

Kjo situatë nuk është përgjegjësi vetëm e qeverisë aktuale.

Është produkt i gjithë klasës politike që nga viti 1991 e këtej.

Është gjithashtu përgjegjësi e atyre që, nga pozicione më të ulëta, zgjodhën të heshtnin dhe të përfitonin, në vend që të kundërshtonin.

Sot, shumë prej tyre paraqiten si “të rinj”, “reformatorë” apo “alternativë”.

Por pa u përballur me çështjen e pronës në mënyrë reale dhe të dhimbshme, çdo alternativë mbetet retorikë boshe.

Zgjidhja nuk vjen nga fjalimet, por nga pranimi i realitetit:

Çështja e pronës nuk mund të zgjidhet më drejt për të gjithë.

Mund të menaxhohet me kompensim, me politika të pjesshme dhe me pranimin e përgjegjësisë historike. Çdo gjë tjetër është mashtrim.

Prandaj pyetja mbetet:
A duhet t’u besojmë ende premtimeve politike që nuk kanë as bazë ligjore, as shumicë parlamentare, as guxim për t’u zbatuar?

Nëse po, atëherë problemi nuk është më politika.
Është zgjedhja jonë.

Lini një koment