“Ne jemi ende me ju krah për krah”.

Ne flisnim me njëri-tjetrin përmes Zërit të Amerikës, jo vetëm me transmetim lajmesh, por shkëndija shpresash.

Kjo shkëndijë erdhi shpejt dhe në 1991 ne qëndruam me ju, pasi u çliruar nga vargonjtë e komunizmit.

Sot Shqipëria është në rrugën e anëtarësimit drejt BE. Ka punë të vështira përpara, por ju keni aleatët në krah.”

Bie pak shi, por pjesa ime është plot me diell. Sot i paraqita letrat kredenciale Presidentit, dhe patëm një bisedë shumë të mirë me të. Theksuam përkushtimin që ndajmë, përforcimin e marrëdhënieve mes dy vende. Jam e nderuar që Trump e Pompeo më besuan këtë detyrë. Pak miq e kanë përqafuar Amerikën me kaq ngrohtësi dhe pak aleatë kanë qenë besnikë si Shqipëria. Miqësia jonë nuk u ndërtua në një ditë, rrënjët e saj janë të thella.

100 vjet më parë, presidenti Wilson ngriti zërin për Shqipërinë, në Konferencën e Paqes në Paris.

Presidenti amerikan e ngriti zërin për të mbështetur një Shqipëri të pavur. Në 1920 ai hapi rrugën e pranimit të Shqipërinë në OKB. Pas luftës së dytë botërore qeveritë moren rrugë të ndryshme, por popujt tanë e mbajtën afër njëri-tjetrit.

Ne flisnim me njëri-tjetrin përmes Zërit të Amerikës, jo vetëm me transmetim lajmesh, por shkëndija shpresash. Kjo shkëndijë erdhi shpejt dhe në 1991 ne qëndruam me ju, pasi u çliruar nga vargonjtë e komunizmit. Sot Shqipëria është në rrugën e anëtarësimit drejt BE. Ka punë të vështira përpara, por ju keni aleatët në krah.”