Tirana ishte qytet i ndaluar për ne për shumë dekada.

Teuta Skënderi/T

Tirana ishte qytet i ndaluar për ne për shumë dekada. Sikur një dashuri e ndaluar, emrin e së cilës nuk guxoje ta thuaje me zë, endërronim rrugët dhe dritaret e saj.

Por këngët për të askush nuk arriti të na i ndalonte.

Ato vazhduan të këndohen dhe mbahen në mend.

Tiranën vizitova për herë të parë atë vit kur Babi im nderroi jetë. Nuk arritëm ta realizojmë endrren shumevjeçare: të pijmë kafe së bashku në Sheshin Skenderbe.

Shetisja rrugët e bukura të Tiranës atë ditë të nxehtë Gushti, e rrethuar me gjuhën dhe popullin tim kudo, me mikpritjen, fjalë të bukura, bujarinë.

Në kafenenë përballë monumentit madhështor të Skenderbeut më pikuan lotet: për Babin, për fatet tona, për dekada të persekutimit nga të dy anët e kufirit, për këngët e pakënduara, për Zoja Lilin fisnike- bibliotekisten e Prizrenit, e cila kishte nevojë të mirrte leje të veçantë pêr të vizituar vëllain e saj në Tiranë, për faktin se mund të vizitonim Zagrebin, Lubjanën, Beogradin, Dubrovnikun lirshëm dhe kurdo, por Tiranës nuk guxonim as të ja përmendim emrin;

për Babin perseri, sepse sikur ja degjoja zërin nga largësia.

Kamarieri me emrin Roland i vërejti lotet. Më pyeti nëse mund të më ndihmojë.

I fola për Babin dhe dashurinë tonë të ndaluar me vite të tëra, dëshirën e tij shumëvjeçare- dhe ja që tani mund të udhëtojmë në Shqipëri lirshëm, ai më nuk është në këtë Botë.

Më dëgjoi me vëmendje. Më tha se do të ishte njeriu më I lumtur nëse një ditë, kur edhe ai nuk do jetë në këtë Botë, vajza e tij do ti tregojë dikujt të panjohur për të, ashtu sikur une i fola për Babin tim.

Dashuritê e ndaluara shndërrohen në mall të përjetshëm. Kështu ndodhi edhe me qytetin tim të ndaluar. Kur më ne fund e vizitova, i ngjajnte një ëndrre të lashtë që tani shihja me sy të hapur.

Tirana e ëndërrave tona të këputura, kolektive, Tirana e këngëve tona tē ndaluara, Tirana që ishte shumë after por të dukej sikur ishte prapa shtatë maleve dhe shtatë deteve, u godit nga termeti i fuqishem sot, dhe mua më dhemb shpirti dhe më shtrëngohet zemra, sepse e dua shumë më fuqishem se çfaredo shkalle Rihter, e cila sot provoi ta gjunjezoj atë.

Do të rri zgjuar sonte, bashke me Tironsit, sikur atë natë kur isha fëmi, dhe për here te parë degjova zërin e Vaçes në një televizor të vjetër, që emitonte fotografi te ndaluara qe megjithate udhëtonin dhe mrekullisht mbërrinin në dhomën tonë të ditës nga Tirana në Prizren…

.