Mona Rusi/
Spurdhjak Braho, krimineli komunist, ish prokurori gjakatar e naziskin i komunizmit, fshehesi i te kaluares se zeze te tij, eshte sot Deputet I Parlamentit shqiptar.
Ky langaraq kokeuturak e shurraman jo vetem nga mosha por edhe nga e kaluara prej ligaveci, duhet te ishte i prangosur prejuízo kohesh dhe kercenimet psikopatike te tija mund te ishin ejet humor per burgaxhijte.
Ky majmun qe duhet te ishte ne BURG cuditerisht eshte ne Parlament. 
Eshte e vertete qe parlamenti shqiptar e ka bjerrur peshen dhe rendesine si altar i vlerave qytetare. Me keqardhje konstatojme se ai ka zene te shembelleje me shume si nje station paraburgimi. 
Kjo nuk eshte nje fraze boshe e dale ne inat e siper. Pa me thoni miq e mikesha sa prej socialiteve te sojit “spurdhjak-braho” ja kane mesyre qelive te burgjeve shqiptare dhe me tej ?
Prandaj Spartaku ka filluar te kuise, te lehe, deri dhe te kercenoje njerez nga elita shqiptare…
Nuk e kam fjalen qe angullima e kesaj qenie gjysem te ngordhur mund te ndikoje te sjellja a humori i Poetit, Prozatorit, Profesor Agron Tufa. 
As nje kalama kopshti nuk e shqetesojne hungerimat e ketij llapaqeni, pasi Taku e ka takatin deri te … uturaku.
Arsyeja qe shqetesohemi ne qytetareve shqiptare lidhet me ardhmerine e Shqiperise, te vendit qe aspirons te behet anetar i BE-se. Prandaj ngrejme zerin per shterrimin perfundimtar te pranise se Takut dhe te tjereve si ai ne Parlament.
– Taku, je ne vendin e gabuar.
Poezi nga Agron Tufa
MARSHI I VDEKJES
Ky vend popullohet më shumë me të vdekur;
Me të vdekur të lashtë, me të vdekur të rinj:
Janë të vdekur qytetesh me brengë të thekur-
Dhe të vdekur fusharakë e të vdekur – barinj.
Një popull të vdekurish gëlon kësoane;
Të vdekur qyshkuri, të vdekur tani…
Çfarë i mban gjallë, çfarë kambane
I mbledh dhe i derdh nëpër rrugë mizëri?
Të vdekurit ngatërrohen pa prâ midis vedit…
Po kush këtë makth do mundë ta zgjidhë vallë?
Vdes ngapak dhe shpresa tek të vdekurit e shtetit –
Më shumë gjysmëvdekur, se sa gjysmëgjallë.
Të vdekurit e lashtë nuk gjejnë dot paqe
Nga të vdekurit mbi dhe, që ngrenë pallate
Mbi eshtra fëmijësh; mbi plazmën e ardhme;
Mbi truallin që zhytet përditë në mëkate.
Dhe ngrenë rebelimin të vdekurit e vjetër,
Braktisin qimitret, mallkojnë me tërbim
Të vdekurit e rinj, bastardë, kokëngjeshur,
Dhe kthehen qimitresh të pangushëllim.
Ky marrsh i të vdekurve nuk paska të sosur,
Me shenjat e tyre, me këngët, me shkrimet,
Që shuhen, rishkruhen dhe mbesin vulosur
Prej bëmave të tyre, gjithsej, vetëm krimet…
Të vdekurit tanë, s’e dinë që kanë vdekur
Dhe s’gjendet i gjallë vdeksinë t’u provojë;
Kësoane të gjallët kanë ngrirë të mekur
Nën grushtin e vdekjes që kthen në rrënojë –
Lotët, kujtimet, atë shpresë të pakët
Që gjallë mbet dëshirash në urna, saksi…
Të gjallët tash janë, ah, kurme të vakët
Kufomash të gjalla, nxjerrë në liri…
AL in Sweden. 