FATI I EMIGRANTIT SHQIPTAR PA ATDHE?…
Teleskopi.al-Nga Niku Ramollari
(Denoncimi i rrallë i një shoku të fëmijërisë,për gazetarin e portalit ”Teleskopi.al”,Niku Ramollari)
E sjellim fjale per fjale pa redaktim.
Artani-ku je o bosi kaubojseve te Librarazhdit? E ke me ate makinen qepse?
Une-jam ne Lushnje me shtepi ka dy vjet. Nuk qep me.
Artani- e di ,e di more andej më dukesh se merresh me ndonjë parti?
Une- jo jo, punoj per nje gazete.
Artani- o Nik ke nevojë për ndonjĕ lajm të freskët?
Une- ma thuaj por te jete i besuar.
Artani-më të besuar nuk ka.
Jam unë personalisht.
Kam katër ditë me solli policia greke dhe më kanë thyer dy brinjë.
Kërkoj nëpër spitale këtej nga Tirana dhe u dukem si i huaj.Shkoj nëpër televizione dhe nuk kam folur deri tani me asnjë gazetar.
Denoncimin e kam bërë në polici.
A jeton robi me dy brinjë të thyera.
Ngela nëpër oborret e spitaleve si tek ushtaraku dhe tek nënë Tereza
Të lutem Nik mos u thuaj robve të mi se nuk dua ta marrin vesh.
Unë- mi thuaj si vajte në spitale e nuk të pranuan.
Artani-sa arrita në doganën shqiptare që më solli policia greke të gjithë u tmerruan sa ishin prezent.
Kam ikur në këmbë nga dogana në Bilisht të gjithë këtë rrugë gjith gjak e brinjë të thyera e kam bërë pë katër orë.
Pasi vajta në spitalin e Bilishtit ata më mjekuan e më nxorrën me dy brinjë të thyera e dëmtime të tjera.
Unë-mi thuaj spitalet me rradhë.
Artani-pastaj vjen policia në spital për të bërë denoncimin .
E tregova të gjithë ngjarjen e më cojnë në spitalin e Korcës
Une-vazhdo.
Artani- në urgjencë aty më mbajnë vetëm një natë dhe të nesërmen një infermjere vjen e më thotë se nuk ke gjë.
Duhet të lësh spitalin. U siguruan qe nuk kisha leke. Më pyetën disa herë.
Nga aty me dhimbje shumë të mëdha i thash një taksixhiu që : të lë pasaportën peng vetëm më co në Tiranë.
Më mori duke i lënë pasaportën peng.
Sa arrita u drejtova tek Top Chanel.
Rojes i kërkova një gazetar por në gjëndjen që më pa me përzuri duke më thënë qe, nuk ka gazetar ķëtu.
Une- waw, sështë e mundur.
Artani- nga aty shkoj tek shtpia e Taulant Ballës si deputet i zonës dhe bashkfshatarin tim.
Te stacioni i trenit e ka shtëpinë.
U ngjita dhe i bie derës.
Nuk u përgjigj njëri.
Del një komshie dhe e pyes por më thonë qe janë me pozitë dhe nuk japim informacion.
Dhe unë i përgjigjem të thjeshtë jemi te gjithë , bij të zotit.
Une- hahaha ta bëjmë film Artan.
Artani- më vonë pash se në shtëpi kishte
Njerëz por nuk donin të më prisnin.
Nga aty situata sa vjen dhe rëndohet.
Pa ngrënë dy ditë, brinjë të thyera e kokë të carë shkoj tek nënë Tereza.
Tek nënë Tereza vinë dhe policët që u them hallin.
U them që vij nga greqia.
Unë- në spitale si të pritën?
Artani-më thanë që duhet të shkosh në spitalin ushtarak.
Shkoj tek spitali ushtarak dhe u them si e kam hallin.
Askush nuk e vuri ujin në zjarr.
U them me adresoi inspektori i policisë dhe dua një mjek specialist.
Bëra dhe denoncim që të më përcaktonin dhe diagnozat.
Sportelistja me tha : do specialist ti?
Po unë cfarë jam këtu? Nesër do takosh Doktorin pra.
Aty nuk kisha duqi më dhe mu duk sikur po vdisja.
Humba llogjikën dhe u them; ju nuk jeni njerëz por kafshë.
Aty ndërhyn nje polic duke më thënë fol mirë.
I kthehem Policit; mos të rëntë ty si jam unë sot se atëhere do e kuptosh rrobën që ke veshur.
O Nik, u shtriva tek lulishtja e spitalit dhe zoti më dha forcë atë natë te duroja dhimbjet, stresin dhe urinë. Nuk kisha shpresë më për asgje.
Kudo që shkoja asnjë ndihmë.
Asnjë shpresë.
Aty mes dhimbjeve e pashpresës mora një vendim,
Të bëja dicka të keqe e të shkoja në burg.
O Nik jam vetëm
Jetoj vetëm.
Unë- cfarë justifikime nxirrnin ata të spitalit.
Artani- e kuptova nga pyetjet që bënin, thjesht siguroheshin që nuk kisha lek.
Shkoj në një kishë të krishtere dhe vjedh një bicikletë të mirë dhe e shes për 20 000 lek të vjetra.
Nuk kisha ngrënë asgjë.
I kërkoj faljè mijra herë të zotit të bicikletës.
Isha pa shpresë.
Nuk kisha fuqi të bëja gjëra më të mëdha që të përfundoja në burg.
Kjo është e gjitha Niku nuk kam ctë të them më. Jam pa shpresë.
Me njerëz përreth dhe i braktisur nga shteti.
Une- pra pse nuk të kapnin me dorë nëpër spitale?
Artani- nuk kisha lek Niku.
Janë bërë profesionista ata i nuhasin njerzit.
Me mbaroi koha e internetit Niku.
Aq kisha për te paguar në në internet kafe.
Të përshëndes për herë të fundit Niku.
Një zot e di sa do më dënojnë për atë që do bëj dhe mbase nuk do kemi më rast të të takoj.
Të përqafoj Niku.
Mirëupafshim……….
AL in Sweden. 