Nga Ilir Kalemaj/

Dikur radhë për qumësht, tani radhë për libra.

Dikur të spiunonte miku më i mirë për një fjalë goje, tash të merr malli të të zënë ngoje….

Dikur fusje mik për të ardhur në Tiranë, për një punë a specializim. Tani ja kemi marrë dorën dhe e kemi shtrirë të njëjtin ves në shkallë kombëtare.

Dikur punën ta gjente me detyrim-përcaktim shtet-partia, tani thonë që ka punë, por mungon profesionist-mavria.

Dikur të vërdalloseshe kot quheshe vagabond, tani rrugët plot me qenë endacak që je me fat po shpëtove pa u lag.

Dikur lexonim klasike dhe fshehurazi ndonjë modernist që kalonte dorë me dorë, sot kanë grada e tituj pa prekur libra me dorë.

Dikur kishe frikë se të spiunonte miku më i mirë, sot ka vet-spiunim kolektiv që gjithsekush e bën plot dëshirë.

Dikur luanin kalamaja jashtë në natyrë, sot luajnë me pokemona e më shumë janë fryrë.

Dikur llafi i thënë pa menduar dy herë, të conte për agjitacion dhe propagandë, sot vet-censurohen pa logjikë e pa shkak.

Kohët ndryshojnë, karvani ecën para