– JETË E ZHVESHUR.

– JETË E ZHVESHUR
Mbi atë që jam ushqyer,
S’mund të kthehem të pështyj!
S’mund t’a falë, edhe t’a dua
Këtë botë të Pafytyrë!

Ktheni kokën rreth e qark,
Shihni njerëz ! Ku jetoni?
Shkojmë pa dashje.., a e zgjodhëm
Këtë jetë? A s’më thoni?

Lindë fëmija duke qarë,
Nuk e di ç’e pret në jetë.
Qoftë vajzë apo djalë
Shumë vështirë do t’a ketë.

O njeri ! Që i jep jetë
Kësaj bote të trazuar!
Bëj durim të lexoshë…,
Një libër të pa lexuar.

Shumë njerëz shoh në jetë,
Shum të tjerë që i dëgjoj…
Zoti, Zoti … thonë të tërë,
Me sytë lartë po i shikoj.

Bëj çudi, se s’është ashtu…
Vetë natyra na mëson…
Dhe kalliri kur është plotë
Koka poshtë i rëndon…

Ai që përpjet e mbanë
Kokën edhe sytë nga qielli,
Harronë se ç’ka në Tokë,
Thua kapërcen Ylberin !

Fallëxhor e Astrologë…
Që çdo orë flasin me yjet,
Nuk shikojnë se në k’të Tokë,
E bardha tenton të nxihet !
O njeri kockë e lëkurë,
Që kalimtar je në jetë…!
Dashuro …mos urre kurrë.
Tjetër jetë s’do të ketë.

Mos e mba’ kokën përpjetë
Të flasësh me perëndinë !
Shiko se i ke në tokë
Të mirën …e ligësinë.

Në ke të mirën në zemër,
Ajo është dhe perëndia,
Na mëson Naimi i Madh.
S’të ndih as kishë, as xhamia !

Shiko njerëzit që ke rrotull,
Edhe fisin edhe farë…
Beso familjen e gjakun,
Edhe ç’janë më të gjallë.

Gjuhë e njerëzve eshtra s’ka,
Por të lidh edhe të bluan,
Me mashtrime, me gënjeshtra,
Për ata që s’e kuptuan!

Danel Cana.

* * *