“Informacion.

Lidhjet e krimit me kupolën e Policisë Shqiptare.

(1).Domart Konjari super i kërkuar për trafik ndërkombëtar droge, për të mos u identifikuar dhe kapur nga policia,europoli, dhe interpoli passportën e tij me identitet tjetër, pra me identitetin Arben Lazri në tetor 2015 e ka bere shefi i komisariatit 3 Elton Allushi me porosi te Besmir Qebinit, ky i fundit vetë mori praktikën doraz  me porosi të Emiljano Shullazit, Qebini dhe Elton Allushi të dy nga tepelena dhe shokë të ngushtë.

(2). Alban Trimi i cili ka qenë prezent kur u vra Elton Cica ështe oficer policie shok me Besmir Qebinin.Ky i fundit ka prezantuar Alban Trimin me Elton Cicën.

Elton Cica (viktima) ka bere trafik droge me kushirinjt e Besmirit me Klejdi dhe Silver Qebini pjestar te grupit të Eltonit (viktimes).

Besmir Qebini ka prezantuar Elton Cicën me Emiljano Shullazin nepermjet oficerit Alban Trimi dhe i mbante në kontakt.

Sajme Qorri cdo kontakt me bandat i mbante me Besmir Qebinin dhe ky i fundit i mbante nëpermjet oficerit Alban Trimi,me këte linje mbaroheshin punët dhe ndaheshin leket.”

Alban Trimi ish shefi antidroges njeriu me i poshtër që mund të ekzistojë. Është nje mashkull i cili është pasuruar me lek të pista për shkak te detyrës.

Alban Trimi leket vetem ne pak muajt kur ushtronte detyren e shefit te antidroges bleu apartamentin luksoz tek Komuna e Parisit

Po makinen luksoze pse vetem tani

“Gjynaf i zotit kush na perfaqeson.”

Në çastet e para që u dha dënimi i Sizifit “me Ferr, me shkëmbin mbi shpinë”, shumicës iu duk se, megjithatë, perënditë qenë treguar disi zemërbuta…Të tjerë e kishin pësuar shumë më rëndë

Nga Pirro Loli

Të bësh një punë të padobishme mijëra vjet, pa asnjë shpresë, të hipësh e të zbresësh në një majë mali, me një shkëmb mbi shpinë mijëra vjet, nga maja në humnerë e anasjelltas, mijëra vjet….,

Në çastet e para që u dha dënimi i Sizifit “me Ferr, me shkëmbin mbi shpinë”, shumicës iu duk se, megjithatë, perënditë qenë treguar disi zemërbuta…Të tjerë e kishin pësuar shumë më rëndë. Ndoshta se Sizifi ishte njeri i ditur dhe një autoritet i njohur shoqëror e shtetëror. Zeusit sipër, nuk i interesonte një valë e re zemërimi, qoftë dhe e heshtur si në kohën e Prometheut. Dikush tha se Sizifi kish bërë autokritikë, se perënditë ishin ndarë.. etj, etj. Sidoqoftë, pak e kuptuan se dënimi qe shumë   i rëndë, e ndoshta më i rëndë se djegia në flakët e Ferrit dhe se ky dënim ishte i pashembullt në historinë mijëvjeçare të Zeusit…

Që nga shkurret poshtë në popull e deri në majat e Olimpit, te froni i perëndive, u fol për faje të rënda të Sizifit, si një rebel i pandreqshëm, madje , pak ditë më vonë, si një nga agjentët më të rrezikshëm kundër Olimpit. U tha, madje, se një profet mjekërbardhë  as nuk e pranoi në bisedë për ndonjë parashikim lehtësues të mundshëm..   “Ik, i tha ai, nuk të ndihmoj dot, vendimi për ty është marrë në Olimp. E pastaj kishte shtuar : “Nuk të lejohej ty, që në shtëpinë me xhama, të luaje me gurë….”..   Thanë se kish bërë faje të rënda, në fillim se qe treguar mendjelehtë dhe se nuk dinte të sillej me perënditë, thanë se ishte treguar i pabesë ndaj Jupiterit dhe nuk ia mbajti sekretin (Jupiteri kish shtënë në dorë Eginën, vajzën e Azopit dhe Sizifi ia tregoi të atit të vërtetën me kusht që t’i jepte ujë kështjellës së Korinthit; thanë se në prag të vdekjes kishte provokuar rëndë gruan e vet duke e urdhëruar që ta hidhte trupin e tij në mes të qytetit, të pavarrosur. Kjo ide binte në kundërshtim me frymën zakonore të Olimpit dhe ai u dënua me zbritje në ferr; thanë se atje mashtroi Plutonin duke i marrë leje  të dilte ca kohë nga dënimi e, sipër në tokë, u shkri me gëzimet e jetës, u zhyt në buzëqeshjen e diellit e të detit, u harrua nëpër shalët e grave dhe si ushtar i padisiplinuar e theu lejen .. “pa në djall le të vete”..; thanë se krimi më i rëndë , që e kishte bërë  Plutonin , perëndinë e vdekjes, dhe vetë Zeusin të tërbohej nga zemërimi, ishte se Sizifi kishte kapur vdekjen dhe e kishte lidhur me zinxirë. Pasojat qenë të çuditshme, madje siç u shpreh Athinaja, qenë katastrofike…Asnjë nga njerëzit nuk vdiq për aq kohë sa vdekja mbahej në zinxhirë.. Për këtë u mblodh shtabi në Olimp dhe vendimi u dha i formës së prerë. Sizifi kish guxuar të ndeshej me Zeusin dhe dinakërisht i kishte marrë tapitë e vdekjes dhe i kishte hequr nga duart rrufetë..

*   *   *

Mijëra poetë kanë shkruar për Sizifin, në mijëra variante, shekuj të tërë janë grindur me shoshoq në është apo nuk është fajtor ai dhe njerëzit ndahen më dysh në fajësinë e tij, por një gjë dihet e sigurt, ai u dënua nga Perënditë , pa gjyq, pa dëshmitarë. Kështu kishte ndodhur edhe me Prometheun, edhe me Tantalin para tij….,   kështu ka ndodhur edhe për miliona e miliona sizifë të vegjël më pas, që,  të rebeluar ndaj autoriteteve, mbretër perandorë a diktatorë, kanë guxuar ta shohin sy më sy të vërtetën, e kanë shpallur atë dhe janë ndëshkuar pa gjyq…

Unë jam në anën e atyre që mundohen të shohin në natën e pafund të njeriut dhe guxojnë të tregojnë me gisht edhe Zeusin fajtor.

*  *  *

Le të dalim pak nga logjika e sendeve që përgjithësisht të imponohen me të vërtetat direkte të natyrës e të mishit, të moralit e të zakonit dhe drejtësinë e gjykojnë apriori, vetëm si përplasje të lëndës me lëndën…Sizifi është personazh metafizik. Ai është hije, shpirt, ide, imazh siç janë dhe trojet e tij, Ferri e Parajsa, sajesa imagjinare të poetëve, kësisoj, çdo gjykim në lidhje me të si lëndor, ia heq anën mjegullore dhe enigmatike, e çmitizon atë, duke na detyruar të përballemi me arsyen racionale, ku veprojnë ligje të tjera dhe jo pak spekulime moskuptimore. Ai bëhet antilëndë ose shpirt, ose imazh, qëkur fillon ndëshkimin në Ferr. Prej këndej, nga dhomat e torturës, ai ka nxitur fantazinë e njeriut në mijëra vjet përtej asaj që dihet, pra, përtej anës materiale ose lëndës. Ngjitjet dhe zbritjet e tij nga maja e malit në humnerë dhe anasjelltas me shkëmbin mbi shpinë, gjithsesi janë simbolike. Ai është hero tragjik sepse e di ç’ ka bërë, di fajin dhe ndëshkimin, njeh majën dhe humnerën dhe sidomos peshën e shkëmbit mbi shpinë. Të gjitha këto e thërrasin në orët e ndërgjegjes e të kthjellimit të tij, të vetëkuptimit të tij. Duke zbatuar pikë për pikë ndëshkimin ai sfidon kundërshtarët. Dhe ai e di që nuk ka shpresë që një ditë ta vendosi shkëmbin në majë e shkëmbi të mos rrokulliset më. Po si i bëhet pa asnjë shpresë? Pse thotë A. Kamy se shpresa depërton përmes nënshtrimit ? E , nëse e pranojmë se dhe vepra më e trishtuar seç ka një klithmë shprese, atëherë Sizifi pushon së qeni enigmë. Nëse do kish shpresë, ai tashmë do qe harruar. Nëse do kishim të bënim me nënshtrim, do rrëzohej krejt godina e mitit dhe Sizifi nuk do dënohesh fare. Sizifi i nënshtrohet vetëm absurdit. Sizifi ka një krenari të brendshme që gjithsesi të bën të mendosh se ai është i kënaqur dhe ndëshkimi i tij në atë pamje që e di gjithë bota është vetëm aparenca (dukja)

*  *  *

Ka diçka që e di vetëm ai. Ka një sekret të brendshëm që e mban gjallë, madje gjithnjë e më të fuqishëm në mijëvjet. Çdo herë që ai e ngre shkëmbin në majë, pakkush e ka vënë re se shkëmbi ngjitet një mm, një cm, a një dm më lart se herën e fundit, e, rrjedhimisht shkëmbi në bazë të peshës dhe lartësisë do bjerë në humnerë, një mm, cm, a dm më thellë. Është etja e Sizifit për dije, për zbulime në art, shkencë a në çdo fushë të jetës. Është çmenduria e monotonisë vrastare të krijimit. Kështu pak nga pak, milimetër pas milimetri tërë jetën intelekti i njeriut, me shkëmbin mbi shpinë kërkon suksesin, kërkon, kërkon ndoshta dhe Zotin që nuk e ka gjetur askush. Udhëton drejt vetvetes, heshtazi dhe gjen  një të vërtetë akoma të paformë. Kështu pikë pikë si pikat e ujit që në qindra e mijëra vjet shndërrohen në shtiza guri (stalaktide e stalakmite) A thua kjo është rezultat i burgosjes së pikës së ujit në shpellë, a dënimit të Sizifit ne Ferr? Dhe pika e ujit ka rebelizmin e vet. Mjerë ajo qenie që nuk di të rebelohet! E, pra, Sizifi, i burgosuri i përjetshëm, ka një gëzim të brendshëm, të heshtur që i jep krahë e energji. Ai zotëron plotësisht fatin e tij, pasionin e tij, shkëmbin e tij, brengën në zemër që e nxit, gjakun blu që i thërret nëpër damarë, prushin e brendshëm që i përndez buzët e përgjakura nga kafshimi i mollëkuqes së ndaluar të Adamit. Ai e zotëron plotësisht inteligjencën e vet, e pse jo dhe dhuntinë dhe gjenialitetin. Ai e di se “gjenialiteti s’është asgjë tjetër veç ajo inteligjencë që njeh kufijtë e vetvetes”(A. Kamy)

*  *  *

Eprorët që nga më të vegjlit deri te perandorët e diktatorët hyjnë në pakënaqësitë e njeriut. Dhe shteti. Që sado demokratik të jetë, pas çdo ligji, parashikon dhe sanksionet përkatëse të  moszbatimit dhe numrin e policëve dhe armët në depo. Dhe Zeusi që nëse e kundërshtoj, më qëllon me rrufe dhe më dërgon shqiponjën të më sqepojë në mëlçi. Zërat që grishin kundër tyre janë të pafundmë, janë zërat e tokës si burimet që shpërthejnë për të takuar heronjtë. Konfrontizmi është borë e qetë që i mbulon dhe i rrafshon gjurmët e krimit, është heshtja e anës tjetër të medaljes, pamundësi e shprehjes amorfe të masës, ose lumturia shkretinore e Saharës.    T’i biesh murit me kokë, absurde është natyrisht. Dhe absurdi është kokëkrisje për përmbysje. Absurdi është divorc me ligjin e me dreqin. Absurdi –siç thekson Kamyja -ka kuptim vetëm në atë masë që kundërshtohet, sepse absurdi i shkatërron kornizat e arsyes…   Shkëmbi i Sizifit vazhdon rrokullisjen e tij si një planet që e tërheq graviteti i humnerës ( i sukseseve dhe dështimeve) për të filluar ngjitjen përsëri në mëngjes. Dhe ai është simbol. Shpendi i domosdoshëm i hapësirave qiellore të kërkimit, lëndë yllësore e magjike, dukuri e lartësive dhe humnerave e njëkohësisht i një lodhjeje sfilitëse. Por maja dhe humnera nuk janë vetëm antonime.

Sizifi ose njeriu i ditur që vazhdimisht do të mësojë e të zbulojë, është gjithmonë në rrugë, gjithmonë në të përpjetë, gjithmonë me shkëmbin mbi shpinë. Sepse ai është i ndërgjegjshëm për pamundësinë e arritjes në majë. Ai është Prometheu i dijes gjithmonë në kërkim. Odiseja vdiq i plakur në Itakë dhe pas mbërritjes u harrua siç do ishte harruar Sizifi po të deklaronte qoftë dhe njëherë : “Ja , më së fundi e vendosa shkëmbin mbi majë të malit”. Sizifi është viktimë e intelektit të tij, viktimë e atyre të vërtetave unike që nuk mund të tjetërsohen. Ai bëhet mendimtar superior, simbol i atij intelekti që i gjen shtigjet edhe atje ku rrugëkalimet janë të mbyllura e të ndaluara. Është përpjekja mbinjerëzore për të kuptuar të vërtetat kulmore e supreme të qenies, ose për të depërtuar në atë “diçkanë” në vetvete që Kanti e quante të pamundur. Në fakt Sizifi është antikant, sfidues i të gjithë atyre që i vënë kufizime mundësisë së njohjes. Talentet e rebeluara janë gjithnjë në anën e Sizifit. Ti mund të thuash dhe të dështimit. Po, po le të provonim të gjithë të dështonim, le të provojmë të mbajmë mbi shpinë secili shkëmbin e vet. Një shpirt që njësohet me sakrificën, me dhimbjen dhe e shpall atë, në fakt triumfon, “- njëlloj si besimtari që në dështimin e tij, gjen ngadhënjimin e tij”(Kierkegard). Duke u munduar të lexohen saktësisht simbolet, kuptohet se Sizifi është drama e stërmundimit të vet. Duke pasur parasysh konstatimin e Homerit se Sizifi ishte më i dituri rob i gjallë, ai bëhet simbol i mendjes njerëzore, aparat i atij mekanizmi të tejdukshëm të të menduarit. Dhe mali s’është i zakonshëm, mal, por fondi, thesari kolosal i dijeve që ka grumbulluar njerëzimi përmes sakrificave dhe ngjitjeve të të gjithë sizifëve. Pra, Sizifi i ngjitet malit të dijes me dije, me ide, me mendim. Kudo, të gjitha përvojat, kanë treguar se gjithmonë paraprin mendimi. Ky çan male e dete e kontinente e galaktika. Është abstraksioni që paraprin, pastaj realizimi. Qielli abstrakt pastaj toka e konkretizimit dhe verifikimit.

Tani e kemi më të lehtë të konkludojmë se shkëmbi mbi shpinë nuk është shkëmb, por ai talenti personal, dhuntia, aftësia personale, frymëzimi magjik që të thërret për zbulime, art apo shkencë, aq sa, një mm, një cm, një dm po, plus ama, plus asaj që kishim arritur më parë. Sa e sa shkencëtarë, shkrimtarë poetë e artistë nisen në të përpjetat e malit, dhe nuk arrijnë dot të arrijnë në majë, nuk arrijnë dot të rrukullisen,  sepse nuk e kanë shkëmbin e nevojshëm mbi shpinë, shkëmbin si barrë, si mundim, si torturë, shkëmbin si talent dhe përgjegjësi. Me dy guralecë në xhepin e sahatit, nuk nisesh dot në tregun e vështirë të dijes e s’mund të lozësh rolin e përfaqësuesit. Shumica e njerëzve janë dekori i përfundmë, pylli i shkurreve në bishtin e malit. Shkëmbi që thamë nuk është i lehtë, është pika e ujit që krijon gurin, është ankthi i përjetshëm që të shkurton jetën, ankthi torturues i reagimeve, gjykimeve, vlerësimeve, kritikave të bashkëkohësisë..

Por Sizifi vazhdon rrokullisjen spektakulare të vetvetes që nesër të fillojë përsëri ngjitjen mbi mal. Dhe ka vetëm një ligj:

“Kush ngre shkëmbinjtë, mohon perënditë….”

SPAK (Struktura e Posaçme Antikorrupsion) që do hetojë Ramën, Berishën dhe Metën, e pavarur prej prokurorisë dhe nën mbikëqyrjen ndërkombëtare. A do të ketë për Tiranën një skenar si ai i Bukureshtit, Zagrebit e Shkupit, ku drejtues dhe ish-drejtues të lartë të shtetit përfundojnë në qeli?!

Nga Vladimir Karaj

Tani pak njerëz e dinë çfarë është SPAK. Ata që e dinë janë vetëm një grusht njerëzish që me gjasë do jenë edhe njerëzit në shënjestrën e Strukturës së Posaçme Antikorrupsion dhe po ashtu të vetmit të shqetësuar realisht prej fatit të saj. SPAK, i programuar të ketë 10 prokurorë dhe një dorë ndihmë nga Byroja e Hetimit, një polici speciale e krijuar pranë saj, ka në shënjestër rreth 500 zyrtarë të lartë dhe vetëm kaq. Ndërkohë, diku më pak se 50 emra, të cilët mund të listoheshin lehtësisht do jenë edhe tabela kryesore e qitjes, përfshi këtu 3 kryeministra me rol aktiv në politikën e ditës dhe të tjerë të mënjanuar prej saj dhe një grusht ministrash, që bëhen objekti më i lakmuar i këtij institucioni. Edi Rama, Sali Berisha dhe Ilir Meta e disa dhjetëra ministra do jenë objekti i veçantë i hetimit të SPAK edhe pse prokurorët kanë nën mbikëqyrje edhe gjykatës e zyrtarë të tjerë të lartë dhe po ashtu edhe krimin e organizuar.

Shembujt rreth e rrotull në Kroaci, Bullgari, Rumani e së fundmi edhe në Maqedoni flasin po ashtu për një “forcë brutale” të goditjes kundër zyrtarëve të lartë. Të paktën dy kryeministra janë arrestuar dhe dënuar. Mjaft zyrtarë të tjerë të këtij niveli u kanë dhënë fund karrierave politike, duke përfunduar në qeli burgu.

SPAK mund të jetë shpejt një shkurtim mjaft i famshëm. Ai po ashtu mund të jetë institucion kyç në ndryshimin për mirë ose për keq të Shqipërisë, kështu që dhjetë emrat që do marrin përsipër këtë punë do kenë jo pak barrë mbi supe. Ndërkohë, politika po përtypet. Miratimi i reformës, ashtu siç ajo propozohet me ndërhyrje prej Komisionit të Venecias dhe OBDAT e EURALIUS nuk është kaq punë e thjeshtë. Mjaft prej atyre që e kanë marrë dhe parë këtë çështje u duket në fakt e “habitshme” që palët në politikë po ftohen të miratojnë një ligj, i cili në teori duhet t’i zhveshë ata prej imunitetit të të paprekshmit.

Në fakt, ka një qartësi tashmë. Asnjë prej palëve nuk duket aq e vendosur sa në fillim përtej deklaratave publike. Lojërat e shumicës që më shumë se njëherë kanë provokuar me drafte të nxituara për Byronë e Hetimit, apo ato të opozitës që flet për pranim, por pastaj sulmon pjesë të draftit. Ky i fundit në total ka pasur vetëm dy mbështetës të pandryshueshëm. Bashkimin Europian, që shpreson përmes kësaj reforme ta bëjë Shqipërinë një kandidat të denjë, dhe SHBA-të të angazhuar në mënyrë strategjike për Shqipërinë.

Kjo duket është dhe forca që i shtyn palët drejt miratimit. “Turpi” që u përmendi ambasadori amerikan deputetëve do ishte diçka që ata do e gëlltisnin lehtë, nëse kjo nuk nënkupton që mund të “linçohen” publikisht prej ambasadorëve të BE e SHBA dhe se kjo do u jepte fund karrierave politike.

Pushteti i ambasadorëve në fakt nuk është një pushtet magjik. Ajo është një forcë që shtetarët shqiptarë e kanë lëshuar me dashje ndër vite, në përpjekje për të justifikuar qëndrimet e tyre jo dhe aq të pajtueshme. Më shumë se kaq, akuzat dhe kundërakuzat, një pjesë të vërtetuara, që palët kanë shkëmbyer, e kanë delegjitimuar politikën vendëse. E dalë përgjithësisht prej zgjedhjesh të kontestuara e të kontestueshme, politika shqiptare nuk ka as forcë, as themele të forta për të kundërshtuar imponimin.

Në Tiranë, prej njerëzve që janë vënë ta kundërshtojnë reformën prej forcash politike të strukturuara tashmë nën hijen e saj, kjo shpesh shihet si punë ambasadorësh, por gjasat janë për një politikë strategjike të BE dhe SHBA, që pak ka të bëjë me emrat e ambasadorëve të momentit dhe vullnetet e tyre. Kjo u konfirmua prej vizitës së Xhon Kerry-t në Tiranë dhe prej mesazhit që Rama mori në Uashington, që “refuzuesit” e reformës përpiqen të mos i lexojnë drejt e drejt.

SPAK është një prokurori e pavarur nga prokuroria. Kjo është garancia e parë. Dy institucionet do të kenë paralelisht nën mbikëqyrje politikën, gjyqësorin dhe një sërë institucionesh të larta. Megjithatë, analisti Artan Hoxha mendon se numrat e menduar për SPAK nuk janë të mjaftueshëm për sa kohë atij i takon të hetojë edhe krimin e organizuar. “Thënë ndryshe, fusha e veprimtarisë së SPAK zgjerohet ndjeshëm ndaj, mendoj se 10 prokurorë, qoftë ky edhe si numër minimal, të parashikuar nga projekti i ndryshimeve kushtetuese për një fushë të zgjeruar janë shumë pak. Ky numër minimal duhet se paku trefishuar”, tha ai për MAPO, duke vënë në dukje se një mendim përfundimtar mbi suksesin ose jo të institucionit do mund të jepej vetëm në momentin kur procesi i draftimit të ishte mbyllur dhe kur ky proces të kishte krijuar të njëjtën pavarësi prej qeverisë edhe për Byronë e Hetimit.

Hoxha beson se kjo e fundit mbetet ende në një fushë jo të sigurt dhe që mund të cenohet prej ndërhyrjes së qeverisë aktuale. “Shpresoj që kjo të qartësohet e saktësohet e shpresoj që nuk kemi të bëjmë me një formulim aq ‘elastik’, saqë të lejojë që pasi të miratohen ndryshimet kushtetuese, me një ligj të veçantë njësia hetimore-policore të kthehet në variantin e parë të Byrosë së famshme të Rilindësve dhe jo nën SPAK”, thotë Hoxha, duke ironizuar edhe me përpjekjen e mëhershme të qeverisë për ta vendosur institucionin nën kontrollin e Ministrisë së Brendshme, që u kundërshtua prej opozitës. Ligji ndërkohë parashikon qartësisht varësinë e re.

“Njësia e posaçme hetimore raporton vetëm te Prokuroria e Posaçme”, thuhet në draftin për të cilin ambasadorët do të shkojnë të kërkojnë votëbesim në grupet parlamentare gjatë javës që vjen.

Kjo u pa si lëvizja e fundit para se parlamenti të jetë “i detyruar” të shqyrtojë dhe miratojë apo rrëzojë Reformën në Drejtësi. Kjo e fundit parashikon tashmë qartësisht përmbysje të sistemit të drejtësisë në vend dhe supozohet se mund të kthejë besimin te ky sistem edhe pse implementimi i gjithë asaj që parashikohet do marrë kohë dhe rezultatet nuk do jenë të dukshme menjëherë. Reforma ndër të tjera pritet të trajtojë me ashpërsi fillimisht anëtarët e gjyqësorit dhe prokurorisë. Këta përveç testeve profesionale do të kalojnë nën lupë dhe do duhet të dëshmojnë se nuk kanë abuzuar me pushtetin që kanë pasur deri tani. Nëse ndonjë prej tyre nuk arrin të dëshmojë se pasurinë e ka legjitime, ai shkarkohet automatikisht dhe automatikisht është i detyruar të sjellë vetë prova për këtë pasuri. Reforma pritet kështu t’u japë fund justifikimeve “para të fituara në emigrim” apo “dhurimeve”.

Ky mund të jetë shansi për fundin e një sistemi, në të cilin pak njerëz besojnë, ndërsa prova e tij do të jetë fillimi i hetimeve mbi pushtetin. Nëse njësia e posaçme do të dëshmojë veten të aftë kjo do të varet shumë prej kohës. Sigurisht në objektin e hetimit prej njësisë janë një numër jo i vogël zyrtarësh qendrorë e lokalë, po ashtu i gjithë sistemi gjyqësor dhe madje edhe krimi i organizuar, por njësia dukshëm do jetë e fokusuar te krerët e piramidës. Të paktën 4 kryeministra duke përfshirë aktualin dhe atë që u largua nga detyra në 2013 dhe ministrat e tyre do jenë objekti i lakmuar i SPAK.

Për shumë njerëz të pozicionuar apo jo politikisht, SPAK duket se po krijohet enkas për të vënë para drejtësisë këta emra që ja kanë dalë deri tani përtej akuzave, t’i shpëtojnë drejtësisë dhe hetimeve të plota. Palët flasin vazhdimisht tashmë për “frikë” edhe pse e vendosin atë në anën e kundërshtarit, kjo me gjasë është e vërtetë për të gjithë, edhe pse asnjë prej palëve nuk është e sigurt se cili do jetë fati i SPAK dhe kush e si do ta drejtojë atë.